मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

विनोद

बखरीतून निसटलेलं पान..

पाटिल ·

कासव 03/10/2021 - 23:50
त्या जागेची खूण आपल्या नकाशा वर साठवून ठेवणे. एकाध्या आला गेल्या बुरा वखता ला ती जागा लोभ पावेल. त्या इसमाचा काही संपर्क अंक पण मिळाला तर दुधात साखरच. आपले कर्तबगार पुण्य नगरीचे नागरिक बहुत दुवा देतील कळावे लोभ असावा

कासव 03/10/2021 - 23:50
त्या जागेची खूण आपल्या नकाशा वर साठवून ठेवणे. एकाध्या आला गेल्या बुरा वखता ला ती जागा लोभ पावेल. त्या इसमाचा काही संपर्क अंक पण मिळाला तर दुधात साखरच. आपले कर्तबगार पुण्य नगरीचे नागरिक बहुत दुवा देतील कळावे लोभ असावा

चांदणे संदीप 04/10/2021 - 12:46
ऐसे बसणियाचे प्रसंग गतकाळी आम्हांवरी बहुत आले. ऐसिया बसण्याच्या समयी आम्हांस 'सावरकर' हे उपनाम लाभते. परंतु, ऐसे बुधले आणावयाच्या कष्टप्रद मोहीमेपासून ईश्वराने आम्हांस कायमच रक्षिले ह्याकारणे आम्ही ईश्वराचे सर्वस्वी आभारच मानतो. पाटील सरकारांसी विनंती असें की, तयांनी कायमच आपल्या बोरूस धारेवर धरोन ऐसे लेखन मिपावर उमटवावे. __/\__ सं - दी - प

पाटिल 04/10/2021 - 19:52
'डोलकरां'स सावरणेंसाटी कवण्या येकाने 'सावरकर' होणें बहुत जरूरी असें. बैठकीची ती ही बाजू कवणीतरीं सांभाळिली पाहिजें‌. नाही तों समस्त 'डोलकर' मंडळी बेहोष होवोनिया कवण्या थरास जाऊन कैसा उत्पात घडवितील, हे ज्ञान तैशा प्रसंगातून निभावलेल्यांसच ठावें..! :-)) _/\_

चौथा कोनाडा 04/10/2021 - 18:01
लै बाहरी

😀

चित्र तंतोतंत डोळियापुढे उभे राहिले असें

🍷

लेखनास चियर्स म्हंणणे मनास कृतघ्नता वाटें

पाटिल 04/10/2021 - 19:33
समस्तांची पोच पावलीं असें. कवतुकाचे बोल ऐकोन फुर्ती येणें, हा तों मनुष्य स्वभाव..! पाटीलही मनुष्यच असलें कारणें त्यांसही खुसी जाली..! :-)) ही कीर्त म-हाटी भासेची..! आपुली म-हाटी बोली ऐशी आबरूदार असें, ऐशी डौलदार असें, ऐशी रगदार असें, ऐशी गोमटी आसें, ऐशी साजिरीं आसें आणि शब्दकळेच्या बहुविधतेची ऐसी मालकीण असें ही मरहट्टी भासा, कीं जो कवणें ल्हिवू बोलूं ऐको लागावें तो तयाचें रोखें आपसूकच बळ यावें, ह्यांत कैसे आच्छेर्य..! :-)) _/\_

शेखरमोघे 05/10/2021 - 02:44
खाशियान्ची पुण्याई जबर - फत्ते करूनच स्वार्‍या परतल्या. प्रसन्ग बान्का, वर्णनही तितकेच बैजवार. मोहीमेवर आयत्या वेळी निघून फत्ते करून गनीम (म्हणजेच "सवता काही न करता फक्त कोकलणारे") जास्त जोर करणे आधीच स्वार परतही फिरले. वा, वा!! वापसी नन्तरची खबर देखील थरारारकच असणार. येऊ दे लौकर.

बाजीगर 07/10/2021 - 15:43
वाचोनी मोठाच संतोष जाला. की आपण बवखत जावोनि ठाओठाई नाकार जालियावरी हे काज फतेह करोनि आलात. चैतन्यद्रव्य आंग्ल मुलूखातले आणिले ही खासाच थोर बात जाहली. टाकोटाक पुढली बखर लिहिनेस घेणे. क्षेम.

ज्ञानोबाचे पैजार 08/10/2021 - 07:44
ही अशी कित्येक पाने हरवलेली असतिल, ती शोधुन पुन्हा उजेडात आणणे हे मोठे पुण्याचेच काम म्हणावे लागेल, अजून अशी काही पाने सापडली तर वाचायला द्या. पैजारबुवा,

कासव 03/10/2021 - 23:50
त्या जागेची खूण आपल्या नकाशा वर साठवून ठेवणे. एकाध्या आला गेल्या बुरा वखता ला ती जागा लोभ पावेल. त्या इसमाचा काही संपर्क अंक पण मिळाला तर दुधात साखरच. आपले कर्तबगार पुण्य नगरीचे नागरिक बहुत दुवा देतील कळावे लोभ असावा

कासव 03/10/2021 - 23:50
त्या जागेची खूण आपल्या नकाशा वर साठवून ठेवणे. एकाध्या आला गेल्या बुरा वखता ला ती जागा लोभ पावेल. त्या इसमाचा काही संपर्क अंक पण मिळाला तर दुधात साखरच. आपले कर्तबगार पुण्य नगरीचे नागरिक बहुत दुवा देतील कळावे लोभ असावा

चांदणे संदीप 04/10/2021 - 12:46
ऐसे बसणियाचे प्रसंग गतकाळी आम्हांवरी बहुत आले. ऐसिया बसण्याच्या समयी आम्हांस 'सावरकर' हे उपनाम लाभते. परंतु, ऐसे बुधले आणावयाच्या कष्टप्रद मोहीमेपासून ईश्वराने आम्हांस कायमच रक्षिले ह्याकारणे आम्ही ईश्वराचे सर्वस्वी आभारच मानतो. पाटील सरकारांसी विनंती असें की, तयांनी कायमच आपल्या बोरूस धारेवर धरोन ऐसे लेखन मिपावर उमटवावे. __/\__ सं - दी - प

पाटिल 04/10/2021 - 19:52
'डोलकरां'स सावरणेंसाटी कवण्या येकाने 'सावरकर' होणें बहुत जरूरी असें. बैठकीची ती ही बाजू कवणीतरीं सांभाळिली पाहिजें‌. नाही तों समस्त 'डोलकर' मंडळी बेहोष होवोनिया कवण्या थरास जाऊन कैसा उत्पात घडवितील, हे ज्ञान तैशा प्रसंगातून निभावलेल्यांसच ठावें..! :-)) _/\_

चौथा कोनाडा 04/10/2021 - 18:01
लै बाहरी

😀

चित्र तंतोतंत डोळियापुढे उभे राहिले असें

🍷

लेखनास चियर्स म्हंणणे मनास कृतघ्नता वाटें

पाटिल 04/10/2021 - 19:33
समस्तांची पोच पावलीं असें. कवतुकाचे बोल ऐकोन फुर्ती येणें, हा तों मनुष्य स्वभाव..! पाटीलही मनुष्यच असलें कारणें त्यांसही खुसी जाली..! :-)) ही कीर्त म-हाटी भासेची..! आपुली म-हाटी बोली ऐशी आबरूदार असें, ऐशी डौलदार असें, ऐशी रगदार असें, ऐशी गोमटी आसें, ऐशी साजिरीं आसें आणि शब्दकळेच्या बहुविधतेची ऐसी मालकीण असें ही मरहट्टी भासा, कीं जो कवणें ल्हिवू बोलूं ऐको लागावें तो तयाचें रोखें आपसूकच बळ यावें, ह्यांत कैसे आच्छेर्य..! :-)) _/\_

शेखरमोघे 05/10/2021 - 02:44
खाशियान्ची पुण्याई जबर - फत्ते करूनच स्वार्‍या परतल्या. प्रसन्ग बान्का, वर्णनही तितकेच बैजवार. मोहीमेवर आयत्या वेळी निघून फत्ते करून गनीम (म्हणजेच "सवता काही न करता फक्त कोकलणारे") जास्त जोर करणे आधीच स्वार परतही फिरले. वा, वा!! वापसी नन्तरची खबर देखील थरारारकच असणार. येऊ दे लौकर.

बाजीगर 07/10/2021 - 15:43
वाचोनी मोठाच संतोष जाला. की आपण बवखत जावोनि ठाओठाई नाकार जालियावरी हे काज फतेह करोनि आलात. चैतन्यद्रव्य आंग्ल मुलूखातले आणिले ही खासाच थोर बात जाहली. टाकोटाक पुढली बखर लिहिनेस घेणे. क्षेम.

ज्ञानोबाचे पैजार 08/10/2021 - 07:44
ही अशी कित्येक पाने हरवलेली असतिल, ती शोधुन पुन्हा उजेडात आणणे हे मोठे पुण्याचेच काम म्हणावे लागेल, अजून अशी काही पाने सापडली तर वाचायला द्या. पैजारबुवा,
(आमचे परमस्नेही खासे सेनापती बहाद्दर गुले गुल्फाम अवरंगाबादकरियांनी सदर बैठकीचे वर्तमान ल्हिवून काढणेसंबंधी आम्हांस विनंती केली ऐसीजे..
भाषा
विनोद
मौजमजा
प्रकटन
अनुभव
विरंगुळा

अभियांत्रिकीचे दिवस-७

पाटिल ·

पाटिल 27/09/2021 - 09:14
होय...! परममित्र औरंगाबादकर पुणे दौऱ्यावर आले की आम्हास आवर्जून भेटतात आणि मोठ्या प्रेमाने आम्हास एखाद्या बारमध्ये घेऊन जातात. त्यांनी त्यांच्या सध्याच्या आयुष्याच्या वेगवेगळ्या क्षेत्रांमध्ये गाजवलेल्या कर्तुत्वासंबंधी निरनिराळ्या पुड्या ऐकवण्यासाठी आमच्याशिवाय योग्य माणूस कोण असणार...! :-)) प्रतिसादांबद्दल सर्वांना धन्यवाद :-))

बबन ताम्बे 26/09/2021 - 22:52
तुफान विनोदी लेख. बाकी औरंगाबादकर फारच उचापती दिसताहेत . आमच्याकडे हॉस्टेल वर नांदेडकर आणि नाशिककर असे दोन उचापती होते. पुण्याच्या गणपती च्या गर्दीत डेअरिंग करायला गेले आणि पोलिसांचे चांगलेच फटके खाल्ले .पण आम्हाला सांगितले एका ठिकाणी पडलो.☺️

पाटिल 27/09/2021 - 09:14
होय...! परममित्र औरंगाबादकर पुणे दौऱ्यावर आले की आम्हास आवर्जून भेटतात आणि मोठ्या प्रेमाने आम्हास एखाद्या बारमध्ये घेऊन जातात. त्यांनी त्यांच्या सध्याच्या आयुष्याच्या वेगवेगळ्या क्षेत्रांमध्ये गाजवलेल्या कर्तुत्वासंबंधी निरनिराळ्या पुड्या ऐकवण्यासाठी आमच्याशिवाय योग्य माणूस कोण असणार...! :-)) प्रतिसादांबद्दल सर्वांना धन्यवाद :-))

बबन ताम्बे 26/09/2021 - 22:52
तुफान विनोदी लेख. बाकी औरंगाबादकर फारच उचापती दिसताहेत . आमच्याकडे हॉस्टेल वर नांदेडकर आणि नाशिककर असे दोन उचापती होते. पुण्याच्या गणपती च्या गर्दीत डेअरिंग करायला गेले आणि पोलिसांचे चांगलेच फटके खाल्ले .पण आम्हाला सांगितले एका ठिकाणी पडलो.☺️
होस्टेलमध्ये स्वत:ची रूम सोडून इतर कुणाच्याही रूममध्ये ढुंगण वर करून लोळत पडण्याची परंपरा आणि शिवाय धाडकन दार उघडून कुठंही कधीही घुसण्यात काही गैर आहे, असं कुणाच्या डोक्यातही येणं अशक्य असल्यामुळे तिथं प्रायव्हसीचं साधं सुख मिळण्याचा काहीच विषय नसायचा. म्हणजे समजा असाच कधीतरी मी माझ्याच रूममध्ये प्रवेश केला असता नेहमीचीच रिकामटेकडी जनता तिथं असभ्य असामाजिक वगैरे अवस्थेत अस्ताव्यस्त पसरून लॅपटॉपच्या स्क्रीनकडे पाहून लाळ गाळते आहे, हे एक दृश्य तसं नेहमीचंच. कारण स्क्रीनवर चालू असलेल्या रोमॅंटिक सीनमध्ये समजा विदेशी हिरो-हिरोईन मुक्त प्रेमाचा वगैरे आविष्कार सादर करत आहेत. एवढ्यात "ह्यात काय मजा
विडंबन
विनोद
शिक्षण
प्रकटन
अनुभव
विरंगुळा

मिसळपाव दिवाळी अंक २०२१ - आवाहन

साहित्य संपादक ·

ज्ञानोबाचे पैजार 18/09/2021 - 09:13
या वेळी दिवाळी अंक जोरदार होणार असे दिसते आहे. या अंका करता काम करणार्‍या सर्व दृष्य व अदृष्य हातांना मनःपूर्वक शुभेच्छा. लेखक लोक हो लागा कामाला, आपल्या प्रतिभेला ढोसण्या मारुन जागे करा आणि उधळूद्या तिला चौखुर मिपा मैदानात... होउ दे खर्च, मिपा आहे घरच... पैजारबुवा,

पाषाणभेद 18/09/2021 - 23:47
दिवाळी अंकास शुभेच्छा!!! दुसरे असे की फोटो नसावेत. कारण त्यामुळे अकारण फाईलची साईज वाढेल अन फॉरवर्ड करण्यात, जतन करण्यात अडचणी येतील. तसेच आजकाल कॅमेर्‍यांपेक्षा मोबाईल कॅमेरे अन त्याहीपेक्षा तो वापरणारी व्यक्ती सुजाण झाली असल्याने या फोटो विभागाला उदंड प्रतिसाद मिळेल अन संपादकांची अडचण होईल. (तसेच फोटोग्राफी ही कला आहे की तंत्रमाध्यम हा वादाचा नवा धागाही काढता येईल. जूना धागा आहेच येथे. शोधा.) :-)

श्रीरंग_जोशी 19/09/2021 - 08:25
दिवाळी अंकाच्या प्रकल्पाचे स्वागत व दिवाळी अंक चमूस शुभेच्छा!! पाषाणभेद साहेब - २०-२२ वर्षांपूर्वी साइझच्या कारणामुळे फोटो नकोत हे समजू शकतो. पण आजच्या काळात लोक रोजच्या सुप्रभात / शुभरात्रीच्या संदेशांसाठी सुद्धा खच्चून फोटो व्हिडिओजचा वापर करत असताना दिवाळी अंकात फोटोज नकोत ही सुचवणी पटत नाही. मिपावर पहिले पासून फोटो नाही तर पाकृ नाही असा प्रतिसादकांचा सूर राहिला आहे. पाककृतींखेरीज, प्रवास / स्थल वर्णने, माहितीपर लेख यांच्यात फोटोज (काही वेळा व्हिडिओजही) महत्त्वाची भूमिका बजावतात. पिडिएफ फॉरमॅटमधे दिवाळी अंकाची प्रत काढण्याचा तोटा असा की नवे वाचक प्रत्यक्ष मिपापर्यंत पोचत नाहीत अन लेखनावरच्या उत्तमोत्तम प्रतिक्रियांचा त्यांना आस्वाद घेता येत नाही. मिपावर प्रकाशित होणार्‍या ऑनलाइन दिवाळी अंकामुळे अशा नव्या वाचकांना 'आपणही मिपाकर व्हावे' अशी इच्छा निर्माण होऊ शकते. आज आंतरजालाची जोडणी जवळपास प्रत्येकाकडे असताना ऑनलाइन अंकाच्या जोडीला ऑफलाइन अंक लगेच न काढलेला बरा. काही महिन्यांनी किंवा पुढच्या दिवाळी अंकाच्या वेळी अगोदरच्या वर्षीचा दिवाळी अंक पिडिएफ स्वरुपात प्रकाशित करणे अधिक उपयुक्त ठरु शकते. बादवे ही केवळ सुचवणी आहे. याबाबतचे धोरण ठरवायला संबंधीत मंडळी सक्षम आहेत.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/09/2021 - 17:38
आत्ताच तर गणेशलेखमालिका सुरु झाली होती की आलीच दिवाळी. पण मस्त आवाहन. दिवाळी अंकात काय असावे त्याबद्दलच्या भावना पोहचल्या. काही चांगलं सुचलं तर लिहीनच. साहित्य संपादक, संयोजक, दिवाळी अंकाचे पै पाहुणे, तंत्रज्ञ, संपादक, जवाबदारी घेणारे सर्वांना शुभेच्छा. सर्वांना आपलं पूर्ण सहकार्य राहील. काही लागलं सवरलं तर बिंधास्त हाक मारा. आम्ही इकडेच पडिक असतो. -दिलीप बिरुटे

अमरेंद्र बाहुबली 29/09/2021 - 21:48
दिवाळी अंकात तूंबलेला आठवणी व्यक्तीचित्रेच्या नावाखाली कृपया नको. आमचा काळ असा होता नी आता असंय वगैरे छाप जिलब्या कृपया टाळाव्यात.

गॉडजिला 29/09/2021 - 22:39
जास्त प्रोत्साहन देउ नका… उगा दिवाळीत एम्पिएसिचा पेपर टाकतील ते… बर्लिन ची भिंत, जागतीक महायुध्द… आप चा उदयास्त वगैरे वगैरे वगैरे

बिपीन सुरेश सांगळे 11/10/2021 - 21:42
मिपा सर्व सदस्य, दिवाळी अंकासाठी सक्रिय असलेले सभासद , वाचक , लेखक , संपादक मंडळ साऱ्यांना दिवाळी अंकासाठी आत्ताच शुभेच्छा ! सहभागी होऊन मुदतीआधी लेखन पाठवतो आहे . आभार .

बिपीन सुरेश सांगळे 19/10/2021 - 23:29
संपादक मंडळ , मिपा, दिवाळी अंक . सस्नेह नमस्कार . आपल्या सगळ्यांच्या दिवाळी अंकासाठी ' पहिली रात्र ' ही कथा पाठवीत आहे . स्वीकारावी ही नम्र विनंती . खूप आभार आणि खूप शुभेच्छा !

जेम्स वांड 25/10/2021 - 10:50
संपादक मंडळाचे आग्रहाचे पत्र पण मिळाले होते, बरेच दिवस काही लिहिलेले नाही, नोकरी अन इतर काही कौटुंबिक जबाबदाऱ्या एकत्रच बोकांडी बसल्या होत्या हल्ली हल्ली पर्यंत, असो, ह्यावर्षी वाचन करणार मनसोक्त दिवाळीत. सालाबादप्रमाणे मिपा दिवाळी विशेषांकाच्या आगमनाची उत्कंठा अन त्यातील कंटेंट उत्तमच असणार ही हमी आहेच.

aschinch 29/10/2021 - 09:05
दिवाळी अंकासाठी एका वेगळ्या विषयावरील लेख पाठवला आहे. संपादकांना आणि वाचकांना आवडेल अशी अपेक्षा आहे.

ज्ञानोबाचे पैजार 18/09/2021 - 09:13
या वेळी दिवाळी अंक जोरदार होणार असे दिसते आहे. या अंका करता काम करणार्‍या सर्व दृष्य व अदृष्य हातांना मनःपूर्वक शुभेच्छा. लेखक लोक हो लागा कामाला, आपल्या प्रतिभेला ढोसण्या मारुन जागे करा आणि उधळूद्या तिला चौखुर मिपा मैदानात... होउ दे खर्च, मिपा आहे घरच... पैजारबुवा,

पाषाणभेद 18/09/2021 - 23:47
दिवाळी अंकास शुभेच्छा!!! दुसरे असे की फोटो नसावेत. कारण त्यामुळे अकारण फाईलची साईज वाढेल अन फॉरवर्ड करण्यात, जतन करण्यात अडचणी येतील. तसेच आजकाल कॅमेर्‍यांपेक्षा मोबाईल कॅमेरे अन त्याहीपेक्षा तो वापरणारी व्यक्ती सुजाण झाली असल्याने या फोटो विभागाला उदंड प्रतिसाद मिळेल अन संपादकांची अडचण होईल. (तसेच फोटोग्राफी ही कला आहे की तंत्रमाध्यम हा वादाचा नवा धागाही काढता येईल. जूना धागा आहेच येथे. शोधा.) :-)

श्रीरंग_जोशी 19/09/2021 - 08:25
दिवाळी अंकाच्या प्रकल्पाचे स्वागत व दिवाळी अंक चमूस शुभेच्छा!! पाषाणभेद साहेब - २०-२२ वर्षांपूर्वी साइझच्या कारणामुळे फोटो नकोत हे समजू शकतो. पण आजच्या काळात लोक रोजच्या सुप्रभात / शुभरात्रीच्या संदेशांसाठी सुद्धा खच्चून फोटो व्हिडिओजचा वापर करत असताना दिवाळी अंकात फोटोज नकोत ही सुचवणी पटत नाही. मिपावर पहिले पासून फोटो नाही तर पाकृ नाही असा प्रतिसादकांचा सूर राहिला आहे. पाककृतींखेरीज, प्रवास / स्थल वर्णने, माहितीपर लेख यांच्यात फोटोज (काही वेळा व्हिडिओजही) महत्त्वाची भूमिका बजावतात. पिडिएफ फॉरमॅटमधे दिवाळी अंकाची प्रत काढण्याचा तोटा असा की नवे वाचक प्रत्यक्ष मिपापर्यंत पोचत नाहीत अन लेखनावरच्या उत्तमोत्तम प्रतिक्रियांचा त्यांना आस्वाद घेता येत नाही. मिपावर प्रकाशित होणार्‍या ऑनलाइन दिवाळी अंकामुळे अशा नव्या वाचकांना 'आपणही मिपाकर व्हावे' अशी इच्छा निर्माण होऊ शकते. आज आंतरजालाची जोडणी जवळपास प्रत्येकाकडे असताना ऑनलाइन अंकाच्या जोडीला ऑफलाइन अंक लगेच न काढलेला बरा. काही महिन्यांनी किंवा पुढच्या दिवाळी अंकाच्या वेळी अगोदरच्या वर्षीचा दिवाळी अंक पिडिएफ स्वरुपात प्रकाशित करणे अधिक उपयुक्त ठरु शकते. बादवे ही केवळ सुचवणी आहे. याबाबतचे धोरण ठरवायला संबंधीत मंडळी सक्षम आहेत.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/09/2021 - 17:38
आत्ताच तर गणेशलेखमालिका सुरु झाली होती की आलीच दिवाळी. पण मस्त आवाहन. दिवाळी अंकात काय असावे त्याबद्दलच्या भावना पोहचल्या. काही चांगलं सुचलं तर लिहीनच. साहित्य संपादक, संयोजक, दिवाळी अंकाचे पै पाहुणे, तंत्रज्ञ, संपादक, जवाबदारी घेणारे सर्वांना शुभेच्छा. सर्वांना आपलं पूर्ण सहकार्य राहील. काही लागलं सवरलं तर बिंधास्त हाक मारा. आम्ही इकडेच पडिक असतो. -दिलीप बिरुटे

अमरेंद्र बाहुबली 29/09/2021 - 21:48
दिवाळी अंकात तूंबलेला आठवणी व्यक्तीचित्रेच्या नावाखाली कृपया नको. आमचा काळ असा होता नी आता असंय वगैरे छाप जिलब्या कृपया टाळाव्यात.

गॉडजिला 29/09/2021 - 22:39
जास्त प्रोत्साहन देउ नका… उगा दिवाळीत एम्पिएसिचा पेपर टाकतील ते… बर्लिन ची भिंत, जागतीक महायुध्द… आप चा उदयास्त वगैरे वगैरे वगैरे

बिपीन सुरेश सांगळे 11/10/2021 - 21:42
मिपा सर्व सदस्य, दिवाळी अंकासाठी सक्रिय असलेले सभासद , वाचक , लेखक , संपादक मंडळ साऱ्यांना दिवाळी अंकासाठी आत्ताच शुभेच्छा ! सहभागी होऊन मुदतीआधी लेखन पाठवतो आहे . आभार .

बिपीन सुरेश सांगळे 19/10/2021 - 23:29
संपादक मंडळ , मिपा, दिवाळी अंक . सस्नेह नमस्कार . आपल्या सगळ्यांच्या दिवाळी अंकासाठी ' पहिली रात्र ' ही कथा पाठवीत आहे . स्वीकारावी ही नम्र विनंती . खूप आभार आणि खूप शुभेच्छा !

जेम्स वांड 25/10/2021 - 10:50
संपादक मंडळाचे आग्रहाचे पत्र पण मिळाले होते, बरेच दिवस काही लिहिलेले नाही, नोकरी अन इतर काही कौटुंबिक जबाबदाऱ्या एकत्रच बोकांडी बसल्या होत्या हल्ली हल्ली पर्यंत, असो, ह्यावर्षी वाचन करणार मनसोक्त दिवाळीत. सालाबादप्रमाणे मिपा दिवाळी विशेषांकाच्या आगमनाची उत्कंठा अन त्यातील कंटेंट उत्तमच असणार ही हमी आहेच.

aschinch 29/10/2021 - 09:05
दिवाळी अंकासाठी एका वेगळ्या विषयावरील लेख पाठवला आहे. संपादकांना आणि वाचकांना आवडेल अशी अपेक्षा आहे.

अपडेट : भरघोस प्रतिसादासाठी सर्व लेखकांचे मनःपूर्वक आभार. दिवाळी अंकात निवडी विषयीचा निरोप सर्व लेखकांना २७ ऑक्टोबरपर्यंत कळवला जाईल

काही सदस्यांनी साहित्य संपादक तसेच ईमेल आयडीवर मुदत वाढवण्यासंदर्भात विचारणा केल्याने मुदत येत्या रविवार पर्यंत वाढवत आहोत. आजपर्यंत प्राप्त झालेल्या लेखनावर निर्णयप्रक्रिया + मुद्रितशोधन सुरू आहे.
हे ठिकाण
संस्कृती
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक

काही संभाषणे.

शानबा५१२ ·

शानबा५१२ 10/09/2021 - 17:28
हे तिन्ही कीस्से तीन वेगवेगळ्या कंपनीमधील आहेत, ७ ते ८ वर्षांपेक्षा जास्त झाली आता ह्या गोष्टींना. माझा व नोकरीचा आता काहीच संबंध नाही.

शानबा५१२ 10/09/2021 - 17:28
हे तिन्ही कीस्से तीन वेगवेगळ्या कंपनीमधील आहेत, ७ ते ८ वर्षांपेक्षा जास्त झाली आता ह्या गोष्टींना. माझा व नोकरीचा आता काहीच संबंध नाही.
मी तशा खुप प्रकारच्या लोकांना भेटलो आहे,त्यांच्याबद्दल जास्त काही लिहु ईच्छीत नाही,पण त्यात उच्च पातळीच्या वैज्ञानिकांपासुन ते 'भाई' ह्या श्रेणीत येणारे सर्व येतात.मग मी प्रत्येकाशी बोलताना वापरले जाणारे शब्द,चेह-यावरचे भाव इतकेच काय अंगात घातलेले कपडे ह्यांचाही विचार करतो,हे सर्व 'जैसा देस वैसा भेस' ह्या नियमाचे कटेकोर पालन व्हावं ह्या उद्देशाने केलेले असते. पण संभाषणावेळी कधी कधी काय होतं,पुढची व्यक्ती मी गृहीत धरलेल्या तिच्या प्रतिभेला तडा जाईल असे काही शब्द बोलते,मी चाट पडतो,"अरे हेच बोलले का?". मला जे सांगायचय ते मी काही उदारणांसहीत स्पष्ट करतो.
विनोद
अनुभव

ऐका जामातो देवा तुमची कहाणी

सौन्दर्य ·

धर्मराजमुटके 10/09/2021 - 18:21
अरेच्चा ! शीर्षक वाचून समुच्च भारतवर्षाच्या लोकप्रिय जावयावरील लेख असावा अशी शंका आली होती पण लेख वाचल्यावर ती दूर झाली. कहाणी मस्त !

सौन्दर्य 14/09/2021 - 22:43
टर्मिनेटर, धर्मराजमुटके, राजेशजी, कहाणी आवडल्याचे कळविल्याबद्दल आभार.

ज्ञानोबाचे पैजार 23/09/2021 - 16:20
मदनबाण असा उन्मत्त पणे वागायला लागल्यावर सासु सासर्‍यांनी दोघा नवराबायकोंना घरातुन हकलवुन लावले. चार दिवस इकडे तिकडे राहिल्यावर मदनबाण पुन्हा बायकोला घेउन आपल्या आई वडिलांच्या घरी आला. थोडे दिवस चांगले गेले असतिल की परत सासु सुनेचे वादंग सुरु झाले. यावेळी मदनबाण सुध्दा आपल्या आई वडीलांना सामिल झाला व बायकोचा छळ करु लागला. गांजलेल्या सुनबाईंना एका दयाळू बाईने "पुत्रवधु पुनःसन्मान" व्रताची माहिती दिली व आवष्यक ती सगळी मदत पुरवण्याचे आश्वासन दिले. सुनबाईंनी त्या व्रताचा वसा घेतला रोज संध्याकाळी सुनबाई भक्तीभावाने अर्धा खंबा मद्या प्राशन करत व निद्राधिन असलेल्या नवर्‍याच्या माता भगिनीच्या काही विषिष्ठ अवयवांचा उध्द्दार करणार्‍या अर्वाच्य शिव्यांची लाखोली वाहून त्याच्या कमरेत एखादी जोरात लाथ मारुन मगच बेडवर पडत. दुसर्‍या दिवशी दुपारी लवकर उठुन सुनबाई दोन सिगरेट ओढल्यावरच बेडरुमच्या बाहेर येत असत. बाहेर आल्यावर घाबरुन कुठेतरी लपुन बसलेल्या सासुच्या खोलीच्या दरवाज्याला लाथ मारुन, दरवाजा उघडून, तिला दोन थोबाडात हाणून, तिच्या झिंज्या पकडून फरपट बाहेर आणत असत व लिंबुपाणी बनवायला पिटाळत असत. लिंबुपाणी येइ पर्यंत घराच्या गॅलरी मधे उभे राहुन केस विंचरत येणार्‍या जाणार्‍या लोकांवर यथेच्छ तोंडसुख घेत एखादी सिगरेट होत असे. कंगव्यात आडकलेले केस व सिगरेटची थोटके खालच्या गॅलरी मधे टाकुन देउन त्या घरात येत असत. सासुवर , नवर्‍यावर, शेजार्‍यांवर आरडा ओरडा करुन दमलेल्या सुनबाई मग लिंबु पाणी घेउन भरपेट नाष्टा करुन जेवणाची ऑर्डर देउन हॉलच्या सोफ्यावर टिव्ही पहात बसत असत. त्यावेळी मग एखाद दुसरी सिगरेट घ्यायची त्यांना हुक्की येई. कधी मधी लहर आली तर त्या अंघोळ पण करत असत. टिव्ही पाहुन होइ पर्यंत जेवण तयार झालेले असे. ते घेउन मग संध्याकाळ पर्यंत ताणुन द्यायचा त्यांचा कार्यक्रम असे. संध्याकाळी मग मैत्रिणींबरोबर पत्ते खेळता खेळता तिनचार पेग मद्य घेइ पर्यंत जेवायची वेळ होत असे. जेवण झाले की उरलेला खंबा रिचवून मग त्या पाय मोकळे करायला बाहेर पडत. परत येता येता दुसर्‍या दिवशीचा स्टॉक त्या आणत असत. कधी कधी पाय मोकळे करुन येताना त्यांना त्यांचा एखादा जुना मित्र भेटला तर त्याला त्या घरी घेउन येत असत. अशा वेळी नवर्‍याला रात्रभर बाहेर हॉल मधे झोपावे लागे. तसेच रात्री मधुन आधुन नवर्‍याला कधी पाणी तर कधी त्या मागतील त्या वस्तु देण्या करता उठावे लागे. अशा रीतीने "पुत्रवधु पुनःसन्मान" व्रताचा अंगिकार करुन सुनबाई सुखाने जगु लागल्या. पैजारबुवा,

सौन्दर्य 23/09/2021 - 23:15
आवडला, आवडला, लेख आवडला. 'दुसर्‍या दिवशी दुपारी लवकर उठुन' अगदी खास.

धर्मराजमुटके 10/09/2021 - 18:21
अरेच्चा ! शीर्षक वाचून समुच्च भारतवर्षाच्या लोकप्रिय जावयावरील लेख असावा अशी शंका आली होती पण लेख वाचल्यावर ती दूर झाली. कहाणी मस्त !

सौन्दर्य 14/09/2021 - 22:43
टर्मिनेटर, धर्मराजमुटके, राजेशजी, कहाणी आवडल्याचे कळविल्याबद्दल आभार.

ज्ञानोबाचे पैजार 23/09/2021 - 16:20
मदनबाण असा उन्मत्त पणे वागायला लागल्यावर सासु सासर्‍यांनी दोघा नवराबायकोंना घरातुन हकलवुन लावले. चार दिवस इकडे तिकडे राहिल्यावर मदनबाण पुन्हा बायकोला घेउन आपल्या आई वडिलांच्या घरी आला. थोडे दिवस चांगले गेले असतिल की परत सासु सुनेचे वादंग सुरु झाले. यावेळी मदनबाण सुध्दा आपल्या आई वडीलांना सामिल झाला व बायकोचा छळ करु लागला. गांजलेल्या सुनबाईंना एका दयाळू बाईने "पुत्रवधु पुनःसन्मान" व्रताची माहिती दिली व आवष्यक ती सगळी मदत पुरवण्याचे आश्वासन दिले. सुनबाईंनी त्या व्रताचा वसा घेतला रोज संध्याकाळी सुनबाई भक्तीभावाने अर्धा खंबा मद्या प्राशन करत व निद्राधिन असलेल्या नवर्‍याच्या माता भगिनीच्या काही विषिष्ठ अवयवांचा उध्द्दार करणार्‍या अर्वाच्य शिव्यांची लाखोली वाहून त्याच्या कमरेत एखादी जोरात लाथ मारुन मगच बेडवर पडत. दुसर्‍या दिवशी दुपारी लवकर उठुन सुनबाई दोन सिगरेट ओढल्यावरच बेडरुमच्या बाहेर येत असत. बाहेर आल्यावर घाबरुन कुठेतरी लपुन बसलेल्या सासुच्या खोलीच्या दरवाज्याला लाथ मारुन, दरवाजा उघडून, तिला दोन थोबाडात हाणून, तिच्या झिंज्या पकडून फरपट बाहेर आणत असत व लिंबुपाणी बनवायला पिटाळत असत. लिंबुपाणी येइ पर्यंत घराच्या गॅलरी मधे उभे राहुन केस विंचरत येणार्‍या जाणार्‍या लोकांवर यथेच्छ तोंडसुख घेत एखादी सिगरेट होत असे. कंगव्यात आडकलेले केस व सिगरेटची थोटके खालच्या गॅलरी मधे टाकुन देउन त्या घरात येत असत. सासुवर , नवर्‍यावर, शेजार्‍यांवर आरडा ओरडा करुन दमलेल्या सुनबाई मग लिंबु पाणी घेउन भरपेट नाष्टा करुन जेवणाची ऑर्डर देउन हॉलच्या सोफ्यावर टिव्ही पहात बसत असत. त्यावेळी मग एखाद दुसरी सिगरेट घ्यायची त्यांना हुक्की येई. कधी मधी लहर आली तर त्या अंघोळ पण करत असत. टिव्ही पाहुन होइ पर्यंत जेवण तयार झालेले असे. ते घेउन मग संध्याकाळ पर्यंत ताणुन द्यायचा त्यांचा कार्यक्रम असे. संध्याकाळी मग मैत्रिणींबरोबर पत्ते खेळता खेळता तिनचार पेग मद्य घेइ पर्यंत जेवायची वेळ होत असे. जेवण झाले की उरलेला खंबा रिचवून मग त्या पाय मोकळे करायला बाहेर पडत. परत येता येता दुसर्‍या दिवशीचा स्टॉक त्या आणत असत. कधी कधी पाय मोकळे करुन येताना त्यांना त्यांचा एखादा जुना मित्र भेटला तर त्याला त्या घरी घेउन येत असत. अशा वेळी नवर्‍याला रात्रभर बाहेर हॉल मधे झोपावे लागे. तसेच रात्री मधुन आधुन नवर्‍याला कधी पाणी तर कधी त्या मागतील त्या वस्तु देण्या करता उठावे लागे. अशा रीतीने "पुत्रवधु पुनःसन्मान" व्रताचा अंगिकार करुन सुनबाई सुखाने जगु लागल्या. पैजारबुवा,

सौन्दर्य 23/09/2021 - 23:15
आवडला, आवडला, लेख आवडला. 'दुसर्‍या दिवशी दुपारी लवकर उठुन' अगदी खास.
ऐका जामातो देवा तुमची कहाणी, आटपाट नगर होते, तेथे एक शिक्षक कुटुंब राहत होते. त्यांना एक मदनबाण नामक पुत्र होता. पुत्रासाठी खस्ता खाऊन त्यांनी त्याला शिक्षण दिले. वयात येताच पुत्राने काय करावे तर माता-पित्याची इच्छा डावलून आपल्या मनपसंत कन्येशी विवाह करावा. विवाहाच्या काही दिवसांतच गृहकलह उत्पन्न झाला. सासू-सुनेचे वाद-विवाद होऊ लागले, त्यात पती भरडला जाऊ लागला. एके दिवशी सून आपल्या पतीचा हात धरून आपल्या माहेरी निघून गेली. काही काळ बरा गेला, नंतर काय होऊ लागले, तर श्वशुरगृही जामाताचा मान कमी-कमी होऊ लागला, ‘जामातो दशम ग्रहम’ सारखी वाक्ये कानी पडू लागली.
विनोद
लेख

अभियांत्रिकीचे दिवस-६.. 'जिव्हाळा' विशेष..!

पाटिल ·

गॉडजिला 26/08/2021 - 23:25
असेच एकदा बाहेरील ढाब्यावर पार्टीला गेलो होतो शेजारी टेबलावर एक भयानक ग्रूप अर्वाच्य शिव्या देत त्यांच्याच मस्तीत रंगला होता. कोणीतरी मोठी असामी होती. आम्ही आपले बरेच सभ्य, ढगात विहाराचा अनुभव घेत आमच्या गप्पात रंगलो... अन् तितक्यात शेजारील टेबलावर एक जण आऊट होऊन भडाभडा ओकू लागला... ते पाहून आमच्या टेबलावरून एक जण विक्राळ आवाजात गडगडाटी हास्य करत त्याच्याच नादात बराळला चायला झेपत नाही तर पितात कशाला हे साले... झालं सर्वत्र भयाण शांतता अगदी कामगार वर्गही जागेवर उभा राहून श्वास रोखून नेमकं काय झालं याचा अंदाज घेऊ लागला शेजारील टेबलावर सर्वजण आमच्याकडे रोखून बघू लागले... मी देखील टुंन अवस्थेत होतो पन आतून मनोदेवता माझ्या रक्षणास तत्पर निघाली काही कळायच्या आत मी ओरडलो सच्या पळ गाडी काढ त्याच वेळीं शेजारील टेबल प्रमूख धर त्या आय**ला, गां* फाडा त्यांची ओरडला... बस, सुदैवाने आम्हीं कमी ढगात निघालो परिस्थितीचे भान ओळखून धडपडत गाडीपर्यंत पोचलो, आमच्या सुदैवाने शेजारील ग्रूप लवंडायच्या अवस्थेत असल्याने त्यांची धाव कमी पडली जेवण, बील, ढाब्यावरील लोकं कसलीही तमा न बाळगता गाडी सुसाट सोडुन वेगाने चांदणी चौकात आलो तेंव्हा थोडा धीर आला कोणीही पाठलाग केला नव्हता... आम्ही पूर्ण सुरक्षीत होतो याची खात्री झाली. त्यानंतर जो ओरडला त्याला सर्वांनी शक्य त्या ताकतीने व प्रेमाने बुकलून काढले पण त्याला आपण ओरडलो हेच आठवत नाही असाच बचाव तो शेवटपर्यंत करत राहिला... थोडा वेळ तिथे तसाच घालवला व आता जेवायचे कूठे हा प्रश्नच नव्हता कारण बराच उशीर झाला होता व बऱ्यापैकी उतरू लागली होती भूक तर लागली होती पण पर्याय सुचत नव्हते म्हणून शेवटी तसेच गाडी हायवेने खेड शिवापूरकडे रेटली रात्रीचा दीड वाजून गेला होता कुठेही पूर्ण जेवण उपलब्ध नव्हते अन टोलनाक्याच्या अलीकडे एक टपरीवाला दिसला जो अंडा भुर्जी चहा कॉफी विकत होता, तिथेच ऑर्डर सोडली व गाडीतच बसून गप्पा मारत वेड्या सारखे थोड्या थोड्या वेळाने चहा, कॉफी, आम्लेट, भुर्जी, सिगारेटच्या ऑर्डर पहाटे पर्यंत सोडत राहिलो... नक्की काय घडले यावर बरीच चर्चा झाली अन सूर्यनारायणाची चाहूल लागता आम्हीही तेथून काढता पाय घेतला

बबन ताम्बे 27/08/2021 - 16:51
श्री. औरंगाबादकरांच्या गौरवशाली कारकिर्दीवरचा तो भलामोठा डाग पुसला गेला की नाही माहीत नाही. पण लेख मात्र झकास !! खूप विनोदी. मस्त लिहिलेय. तुमची लेखनशैली खत्राचा आहे.

पाटिल 27/08/2021 - 20:22
तांबे सरकार, आमचे परममित्र श्री. औरंगाबादकर ह्यांच्या कारकीर्दीवर डागांची अशी लांबलचक रांगोळीच है..!! :-)) पण डागांचाही जल्लोष करणारं असलं नमुनेदार व्यक्तिमत्त्व दोस्ती खात्यात असलेलं एक बरं असतंय..! अभिप्रायाबद्दल तुमचे आभार :-)

शानबा५१२ 27/08/2021 - 20:17
'विसोबा खेचर' ह्याम्चे लेख मी अजुनही शोधुन वाचतोय, तशी अनुक्रमणिका ह्या लेखकाच्या लेखांची करता येईल का? मिसळपावच्या सर्व नियमात बसत असेल तर मला ह्या लेखकाच्या सर्व लेखाम्ची लेखमाला अनुक्रमेणिके सकट डाउनलोड करायची आहे. मला पहील्याचे मिसळपाव डॉट कॉम पुन्हा एकदा अनुभवायचे आहे, आता काही लेखक तसे आहेत त्यांना प्रोत्साहन द्यावे व मला अजुन चांगले वाचायला मिळेल म्हणुन बोलतोय. मिसळपावचे मालक, तात्या.........कधी प्रत्यक्षात त्यांना भेटलो नाही, पण 'मिसळपाव डॉट कॉम व तात्या" हे आठवलं की होते साहीत्यिक मेजवानी!

पाटिल 27/08/2021 - 20:34
@ शानबा, [मला ह्या लेखकाच्या सर्व लेखाम्ची लेखमाला अनुक्रमेणिके सकट डाउनलोड करायची आहे.], माझ्या बाजूने काहीच हरकत नाही... तुम्हाला हे लिखाण आवडले, पटले ह्याचा मला आनंदच आहे...! तुमच्या अभिप्रायाबद्दल मी आभारी आहे.. :-))

शानबा५१२ 27/08/2021 - 21:11
खरोखर! खदकदुन हसलो म्हणजे काय माहीतेय मी हसताना हलत होतो, खदाखदा हसणे, पोट धरुन हसणे बोलतात ना तसे!
"चिकन समजा थोडंसं जुनाट रबरी वगैरे असलं तरी काय हरकत आहे ?? आणि ६० रूपैमध्ये आणखी काय काय पायजे रे तुला रांडीच्या ss??" अशी आपापसांत व्यावहारिक चर्चा करत, आमचं जेवण चाललेलं. इथपर्यंत सगळं नेहमीप्रमाणे आणि सुरळीत होतं...! पण मग समजा अतिमद्यप्राशनामुळे आमच्यापैकी काहीजणांचं धाडस वाढलेलं असेल... त्यामुळे थट्टामस्करी वगैरे करण्याची उबळ आली असेल.. त्यामुळे समजा त्यांनी स्वतःच्या ताटातल्या रश्शामध्ये लिंबू पिळून, उरलेला लिंबू एकमेकांना फेकून मारण्याचा एक्साइटींग खेळ चालू केला असेल.. आणि त्याहीपुढं जाऊन समजा, ते लिंबाचे चोथे फेकताना नेम चुकला असेल आणि तिथं आजूबाजूला जेवायला बसलेल्या अनोळखी मनुष्यांस लागला असेल, तर ह्यात कुणी एवढं मनाला लावून घेण्याचं काही कारण होतं काय ??

मी दीवसभर वाचीन व हसत राहीन अस लिहलय, हे नाही मिळत पुस्तकात!

मास्टरमाईन्ड 27/08/2021 - 22:06
"मालक, आत्ता थोड्या वेळापूर्वीच माझी कणीक पुरेपूर तिंबली गेल्यामुळे माझी हौस बऱ्याच अंशी भागलेली आहे.. त्यामुळं आता कुणीच आडवं येऊ नये, अशी माझी इच्छा आहे..!"
हे एकदम जबराट !! विशेषतः
आणि शिवाय दुपारी बॅकलॉगचा एक पेपर देऊन दु:ख फारच अनावर झाल्यामुळे, आम्ही सगळे ताबडतोब 'मैफिल बार अँड रेस्टॉरंट' येथे जाऊन बसलो.
हे वाचून एकदम relate झालं. आमच्या इंजिनियरिंग चे दिवस आठवले. मस्त! असेच पुढचे भाग पण येऊ द्यात.

भीमराव 05/09/2021 - 21:32
कामती रोडला समाधान नावाचा ढाबा आहे, आमचा स्वर्ग होता राव तो. आपल्याला हवं तेवढं चिकन घेऊन जावं, मालकाला द्यावं आणि पोट दुखायला लगेपर्यंत सुक्क, रस्सा आणि रोट्या खाव्या. बेवडे दारु ढोसत बसत, आपण मात्र पोटभर घ्यावं, झालं की पोरं गोळा करुन बाळुला (रेक्टर) समजायच्या आत होस्टेलमध्ये परत यावं. भांडणं झाली तर मालक स्वतः मध्ये पडुन मिटवायचा, आणि पोरं गाडीत भरून कॉलेजवर पोहोचवायचा. सोलापूर कर आहे म्हटल्यावर जा एकदा समाधान ला. :)

गॉडजिला 26/08/2021 - 23:25
असेच एकदा बाहेरील ढाब्यावर पार्टीला गेलो होतो शेजारी टेबलावर एक भयानक ग्रूप अर्वाच्य शिव्या देत त्यांच्याच मस्तीत रंगला होता. कोणीतरी मोठी असामी होती. आम्ही आपले बरेच सभ्य, ढगात विहाराचा अनुभव घेत आमच्या गप्पात रंगलो... अन् तितक्यात शेजारील टेबलावर एक जण आऊट होऊन भडाभडा ओकू लागला... ते पाहून आमच्या टेबलावरून एक जण विक्राळ आवाजात गडगडाटी हास्य करत त्याच्याच नादात बराळला चायला झेपत नाही तर पितात कशाला हे साले... झालं सर्वत्र भयाण शांतता अगदी कामगार वर्गही जागेवर उभा राहून श्वास रोखून नेमकं काय झालं याचा अंदाज घेऊ लागला शेजारील टेबलावर सर्वजण आमच्याकडे रोखून बघू लागले... मी देखील टुंन अवस्थेत होतो पन आतून मनोदेवता माझ्या रक्षणास तत्पर निघाली काही कळायच्या आत मी ओरडलो सच्या पळ गाडी काढ त्याच वेळीं शेजारील टेबल प्रमूख धर त्या आय**ला, गां* फाडा त्यांची ओरडला... बस, सुदैवाने आम्हीं कमी ढगात निघालो परिस्थितीचे भान ओळखून धडपडत गाडीपर्यंत पोचलो, आमच्या सुदैवाने शेजारील ग्रूप लवंडायच्या अवस्थेत असल्याने त्यांची धाव कमी पडली जेवण, बील, ढाब्यावरील लोकं कसलीही तमा न बाळगता गाडी सुसाट सोडुन वेगाने चांदणी चौकात आलो तेंव्हा थोडा धीर आला कोणीही पाठलाग केला नव्हता... आम्ही पूर्ण सुरक्षीत होतो याची खात्री झाली. त्यानंतर जो ओरडला त्याला सर्वांनी शक्य त्या ताकतीने व प्रेमाने बुकलून काढले पण त्याला आपण ओरडलो हेच आठवत नाही असाच बचाव तो शेवटपर्यंत करत राहिला... थोडा वेळ तिथे तसाच घालवला व आता जेवायचे कूठे हा प्रश्नच नव्हता कारण बराच उशीर झाला होता व बऱ्यापैकी उतरू लागली होती भूक तर लागली होती पण पर्याय सुचत नव्हते म्हणून शेवटी तसेच गाडी हायवेने खेड शिवापूरकडे रेटली रात्रीचा दीड वाजून गेला होता कुठेही पूर्ण जेवण उपलब्ध नव्हते अन टोलनाक्याच्या अलीकडे एक टपरीवाला दिसला जो अंडा भुर्जी चहा कॉफी विकत होता, तिथेच ऑर्डर सोडली व गाडीतच बसून गप्पा मारत वेड्या सारखे थोड्या थोड्या वेळाने चहा, कॉफी, आम्लेट, भुर्जी, सिगारेटच्या ऑर्डर पहाटे पर्यंत सोडत राहिलो... नक्की काय घडले यावर बरीच चर्चा झाली अन सूर्यनारायणाची चाहूल लागता आम्हीही तेथून काढता पाय घेतला

बबन ताम्बे 27/08/2021 - 16:51
श्री. औरंगाबादकरांच्या गौरवशाली कारकिर्दीवरचा तो भलामोठा डाग पुसला गेला की नाही माहीत नाही. पण लेख मात्र झकास !! खूप विनोदी. मस्त लिहिलेय. तुमची लेखनशैली खत्राचा आहे.

पाटिल 27/08/2021 - 20:22
तांबे सरकार, आमचे परममित्र श्री. औरंगाबादकर ह्यांच्या कारकीर्दीवर डागांची अशी लांबलचक रांगोळीच है..!! :-)) पण डागांचाही जल्लोष करणारं असलं नमुनेदार व्यक्तिमत्त्व दोस्ती खात्यात असलेलं एक बरं असतंय..! अभिप्रायाबद्दल तुमचे आभार :-)

शानबा५१२ 27/08/2021 - 20:17
'विसोबा खेचर' ह्याम्चे लेख मी अजुनही शोधुन वाचतोय, तशी अनुक्रमणिका ह्या लेखकाच्या लेखांची करता येईल का? मिसळपावच्या सर्व नियमात बसत असेल तर मला ह्या लेखकाच्या सर्व लेखाम्ची लेखमाला अनुक्रमेणिके सकट डाउनलोड करायची आहे. मला पहील्याचे मिसळपाव डॉट कॉम पुन्हा एकदा अनुभवायचे आहे, आता काही लेखक तसे आहेत त्यांना प्रोत्साहन द्यावे व मला अजुन चांगले वाचायला मिळेल म्हणुन बोलतोय. मिसळपावचे मालक, तात्या.........कधी प्रत्यक्षात त्यांना भेटलो नाही, पण 'मिसळपाव डॉट कॉम व तात्या" हे आठवलं की होते साहीत्यिक मेजवानी!

पाटिल 27/08/2021 - 20:34
@ शानबा, [मला ह्या लेखकाच्या सर्व लेखाम्ची लेखमाला अनुक्रमेणिके सकट डाउनलोड करायची आहे.], माझ्या बाजूने काहीच हरकत नाही... तुम्हाला हे लिखाण आवडले, पटले ह्याचा मला आनंदच आहे...! तुमच्या अभिप्रायाबद्दल मी आभारी आहे.. :-))

शानबा५१२ 27/08/2021 - 21:11
खरोखर! खदकदुन हसलो म्हणजे काय माहीतेय मी हसताना हलत होतो, खदाखदा हसणे, पोट धरुन हसणे बोलतात ना तसे!
"चिकन समजा थोडंसं जुनाट रबरी वगैरे असलं तरी काय हरकत आहे ?? आणि ६० रूपैमध्ये आणखी काय काय पायजे रे तुला रांडीच्या ss??" अशी आपापसांत व्यावहारिक चर्चा करत, आमचं जेवण चाललेलं. इथपर्यंत सगळं नेहमीप्रमाणे आणि सुरळीत होतं...! पण मग समजा अतिमद्यप्राशनामुळे आमच्यापैकी काहीजणांचं धाडस वाढलेलं असेल... त्यामुळे थट्टामस्करी वगैरे करण्याची उबळ आली असेल.. त्यामुळे समजा त्यांनी स्वतःच्या ताटातल्या रश्शामध्ये लिंबू पिळून, उरलेला लिंबू एकमेकांना फेकून मारण्याचा एक्साइटींग खेळ चालू केला असेल.. आणि त्याहीपुढं जाऊन समजा, ते लिंबाचे चोथे फेकताना नेम चुकला असेल आणि तिथं आजूबाजूला जेवायला बसलेल्या अनोळखी मनुष्यांस लागला असेल, तर ह्यात कुणी एवढं मनाला लावून घेण्याचं काही कारण होतं काय ??

मी दीवसभर वाचीन व हसत राहीन अस लिहलय, हे नाही मिळत पुस्तकात!

मास्टरमाईन्ड 27/08/2021 - 22:06
"मालक, आत्ता थोड्या वेळापूर्वीच माझी कणीक पुरेपूर तिंबली गेल्यामुळे माझी हौस बऱ्याच अंशी भागलेली आहे.. त्यामुळं आता कुणीच आडवं येऊ नये, अशी माझी इच्छा आहे..!"
हे एकदम जबराट !! विशेषतः
आणि शिवाय दुपारी बॅकलॉगचा एक पेपर देऊन दु:ख फारच अनावर झाल्यामुळे, आम्ही सगळे ताबडतोब 'मैफिल बार अँड रेस्टॉरंट' येथे जाऊन बसलो.
हे वाचून एकदम relate झालं. आमच्या इंजिनियरिंग चे दिवस आठवले. मस्त! असेच पुढचे भाग पण येऊ द्यात.

भीमराव 05/09/2021 - 21:32
कामती रोडला समाधान नावाचा ढाबा आहे, आमचा स्वर्ग होता राव तो. आपल्याला हवं तेवढं चिकन घेऊन जावं, मालकाला द्यावं आणि पोट दुखायला लगेपर्यंत सुक्क, रस्सा आणि रोट्या खाव्या. बेवडे दारु ढोसत बसत, आपण मात्र पोटभर घ्यावं, झालं की पोरं गोळा करुन बाळुला (रेक्टर) समजायच्या आत होस्टेलमध्ये परत यावं. भांडणं झाली तर मालक स्वतः मध्ये पडुन मिटवायचा, आणि पोरं गाडीत भरून कॉलेजवर पोहोचवायचा. सोलापूर कर आहे म्हटल्यावर जा एकदा समाधान ला. :)
[हॉटेल 'जिव्हाळा' मेन्यूकार्ड: चिकनथाळी -- फक्त ६० रूपै] त्या शहरातली नेहमीसारखीच एक मोकळी संध्याकाळ आणि त्यात कुंद कुंद पावसाळी हवाही फारच उदास पडलेली...! आणि शिवाय दुपारी बॅकलॉगचा एक पेपर देऊन दु:ख फारच अनावर झाल्यामुळे, आम्ही सगळे ताबडतोब 'मैफिल बार अँड रेस्टॉरंट' येथे जाऊन बसलो. अर्थात, त्यावेळी व्हाईट मिसचीफ व्होडका, साधं पाणी आणि चकण्याला उदाहरणार्थ चणा-डाळ-कांदा वगैरे मिक्स करून, एवढंच परवडण्यासारखं होतं..! शिवाय व्होडकाही समजा स्वस्तातलाच आणि पिण्याची पद्धतही समजा रानटी, घपाघप आणि 'टॉप टू बॉटम' वगैरे...!
विडंबन
विनोद
व्यक्तिचित्र
मौजमजा
प्रकटन
अनुभव
विरंगुळा

अभियांत्रिकीचे दिवस-५.. बड्डे..!

पाटिल ·

सुरसंगम 10/12/2021 - 20:57
पाटील साहेब तुम्ही मिपावर ९ वर्ष आहात आणि पहिला लेख लिहायला ८ वर्ष घेतलीत हा आम्हा वाचकांवर अन्याव हाये. तुमचे सगळे लेख मस्त खुशखुशीत असतात. अजून खूप लिहा. अजू न एक असं की तुम्ही हा लेख इथं लिहून कोरावर चिटकवलाय की तिकडून इकडे. कोरावर तुम्ही चैतन्य म्हूणन लिहता काय? तसं नसेल तर त्याला समज द्या की तो पुन्हा चोरणार नाही.

पाटिल 11/12/2021 - 22:10
सुरसंगम, आपल्या अभिप्रायाबद्दल धन्यवाद :-) लिहिता येईल हा शोध लॉकडाऊन मध्ये लागला. :-)) चाललंय थोडं फार जमेल तसं. आणि होय मराठी कोरा वर त्या नावाने मीच आहे. मायबोली वर ही आहे.

सुजित जाधव 26/08/2022 - 09:41
आमच्या कॉलेज मध्ये केक कापायच्या आधी गर्लफ्रेंड/क्रशच्या नावाने उखाणा घ्यायची परंपरा होती. आणि बड्डे बॉय बिचारा दिवसभर उठता बसता मार खायचा. प्रत्येकी १०-१० रुपये काँट्री काढून आणलेला केक कापताना जी पुढे चार-पाच टाळकी उभी असायची तीच खाऊन फस्त करायची.

सुरसंगम 10/12/2021 - 20:57
पाटील साहेब तुम्ही मिपावर ९ वर्ष आहात आणि पहिला लेख लिहायला ८ वर्ष घेतलीत हा आम्हा वाचकांवर अन्याव हाये. तुमचे सगळे लेख मस्त खुशखुशीत असतात. अजून खूप लिहा. अजू न एक असं की तुम्ही हा लेख इथं लिहून कोरावर चिटकवलाय की तिकडून इकडे. कोरावर तुम्ही चैतन्य म्हूणन लिहता काय? तसं नसेल तर त्याला समज द्या की तो पुन्हा चोरणार नाही.

पाटिल 11/12/2021 - 22:10
सुरसंगम, आपल्या अभिप्रायाबद्दल धन्यवाद :-) लिहिता येईल हा शोध लॉकडाऊन मध्ये लागला. :-)) चाललंय थोडं फार जमेल तसं. आणि होय मराठी कोरा वर त्या नावाने मीच आहे. मायबोली वर ही आहे.

सुजित जाधव 26/08/2022 - 09:41
आमच्या कॉलेज मध्ये केक कापायच्या आधी गर्लफ्रेंड/क्रशच्या नावाने उखाणा घ्यायची परंपरा होती. आणि बड्डे बॉय बिचारा दिवसभर उठता बसता मार खायचा. प्रत्येकी १०-१० रुपये काँट्री काढून आणलेला केक कापताना जी पुढे चार-पाच टाळकी उभी असायची तीच खाऊन फस्त करायची.
उदाहरणार्थ जुन्या कुठल्याही हिंदी मूव्हीमधला एखादा फ्लॅशबॅक दाखवण्याचा सीन. अंधाऱ्या खोलीत एक चाळिशीतला माणूस मफलर वगैरे गुंडाळून गंभीर चेहऱ्यानं एकटाच बसलेला असतो. बाहेर वीजांच्या गडगडाटासह वादळी पाऊस.. खिडकीतून अचानक सुसाट वारा येतो..
मुक्तक
विडंबन
विनोद
प्रकटन
अनुभव
विरंगुळा

अभियांत्रिकीचे दिवस-४.. ओरल्स..!

पाटिल ·

प्रसाद गोडबोले 23/08/2021 - 23:43
बेक्कार हसतोय =))) ऑईल काय राव ऑईल ... हिलेरियस =)))) मला आमची बी.एस्सी लास्ट इयर ची ओरल आठवली . आता स्टॅटिस्टिक्स सारख्या विषयाला ओरल असण्याचे काय कारण ? पण बहुतेक त्यांना तपासायचे असावे की तुम्ही नुसतेच रट्टाबाजी करुन पास होताय की तुम्हाला खरेच त्यामागील गणित , लॉजिक इन्टर्प्रिटेशन कळले आहे ? चार पेपर ला चार ओरल्स ! जवळपास २०० मार्क टोटल मार्क्स च्या २०% ! पण ते झपाटलेले दिवस होते , अभ्यासात मागेपुढे पाहीले नाही . पहिल्या तीन ओरल्स अफलातुन झाल्या . शेवटच्या ओरल ला मला प्रश्नच विचारले नाहीत एक्स्टर्नल ने . ते हसुन फक्त इतकेच म्हणाले की " तुला आता काय विचारयचं ? तु सगळीच तयारी करुन आलाय . एक सांगतो , पी.एच.डी कर नक्की !" ह्या एवढ्यावर माझी ओरल संपली ! २०० पैकी १९९ मार्क्स मिळाले ! अर्थात एवढे करुनही मी शिवाजी विद्यापिठात दुसरा आलो =)))) , सोलापुरचा कोणीतरी एक जण पहिला होता . त्याने मुख्य पेपर मध्ये मला मागे टाकले ...दुत्त दुत्त. नंतर कधीतरी सोलापुर ला शिवाजी विद्यापिठातुन काढुन स्वतंत्र विद्यापीठ दिले तेव्हा मला मनस्वी आनंद झालेला =))))

प्रसाद गोडबोले 24/08/2021 - 09:56
नाही ना ! एमेस्सी च्या ओरल्स आणि एक्जॅम्स मध्ये आमची अवस्था ह्या लेखकासारखीच दारुण झाली होती , शिवाय कॅपस मधुन नोकरीही लागली म्हणुन राहुन गेले पी.एच.डी चे ! ( पण आता खंत वाटते , पी.एच.डी केली असती तर आत्ता कमावत आहे त्याच्या किमान दुप्पट ते तिप्पट जास्त कमावत असतो मी :( नहि ज्ञानेन सदृषं रिवॉर्डींग इह विद्यते हेच खरे !)

शानबा५१२ 24/08/2021 - 09:09
माझा "व्हायवा एक्झाम" चा अनुभव काहीसा मार्कस ह्यांनी लिहलल तसाच आहे. मी पी.एचडी मधुन सोडली. मधुन म्हणजे काही दीड वर्षांच्या आत, तो माझा निर्णय मला खुप आवडला, कारण रीसर्च टॉपीक जो नको होता तो दीला गेलेला व नंतर बदलेन बोलुन बदलला गेला नाही. मग बोललो अशा शिक्षकांकडे असलेली पी.एचडी डीग्री मला नको. ईतर मार्ग असेल आर्थिक स्थैर्य मिळवायचा. आपला लेख एकदम प्रामाणिक आहे. मणक्यातून थंडगार शिरशिरी.. fight or flight :-)

गणामास्तर 24/08/2021 - 11:40
यांवरून एक किस्सा आठवला. .स्ट्रेंथ ऑफ मटेरियलच्या पेपरला बाजूच्या लायनीत बसलेला मित्र खपाखप समोरच्या पोराचे छापत होता. अर्थातच आम्हा बाकीच्यांची जळजळ होत होती. दिड दोन पानाचे कॅल्क्युलेशन छापून झाल्यावर मित्राने त्याचे अंडरलाईन बोल्ड वगैरे करून लिहिलेले उत्तर पाहिले अन डोक्याला हात मारून घेतला, माझ्याकडे पाहत ओरडून म्हणाला कि या *त्त्याने उत्तर " syntax error " लिहिलंय . शून्य मिनिटांत आमची रवानगी बाहेर झाली. ज्याने हा प्रताप केला तो मुलगा एकही लेक्चर प्रॅक्टिकल चुकवत नसे. अजूनपर्यंत हा बरेचदा आमच्या चर्चेचा विषय होतो.

राजेंद्र मेहेंदळे 24/08/2021 - 12:11
हहपुवा!! मस्त चाललिये सिरीज!! एकदम काळजाला भिडणारे प्रसंग आणि वाक्ये. आत जाणारे बकरे काय, कलकलाट करणार्‍या कोंबड्या काय , लईच भारी. आमच्या कॉलेजमध्ये सगळ्या लॅब एकाच मजल्यावर होत्या. म्हणजे ओरलसाठी एकीकडे मेक ची पोरे/पोरी थांबली, तर दुसर्‍या दारासमोर ईंस्ट्रुची, तिसरीकडे कॉम्प ची तर चौथीकडे क्ट्रिकल किवा ट्रॉनिक्स ची. आणि झाडुन सगळ्यांची अवस्था अशीच, कोणी जिन्यात लोळतोय, कोणी व्हरांड्यात फेर्‍या मारतोय तर कोणी एखादा कोपरा धरुन (आणि डोके धरुन) बसलाय. भयंकर स्ट्रेसफुल वातावरण. काही महिन्यांपुर्वीचे वार्षिक समारंभाच्या वेळचे हेच का ते कॉलेज अशी शंका यावी अशी एकुण परिस्थिती. लेख मनाला भिडला हेवेसांनल!!

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:42
हायला आमची एम डी ची तोंडी परीक्षा सकाळी ८ पासून संध्याकाळी ७ पर्यंत चालत असे आणि उमेदवार फक्त ५. पिळून निघणे म्हणजे काय असते ते तेंव्हा समजले. मेलं कोंबडं आगीला भीत नाही म्हणतात तसं दुपारपासून व्हायला सुरुवात होते. आमचे बाह्य परीक्षक तर "अंग्रेजोंके जमाने के परीक्षक" होते. (गुलबर्ग्याहून आलेले) त्यांना recent advances काय असतात तेच माहिती नव्हते. त्यामुळे त्यांनी मला नापासच केले असते. मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले. नाही तर एक पंढरीची वारी नशिबात आली असती

Bhakti 24/08/2021 - 15:11
मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले
अगदी इंटर्नल ती सुद्धा धावपळ असते तेव्हा. काही exaternal चा रूबाबच मोठा :)

गामा पैलवान 25/08/2021 - 02:27
पाटिलबुवा, प्रत्ययी लेखन आहे. प्रसंग अगदी डोळ्यासमोर उभे राहताहेत. तुमची उपमेची प्रतिमासृष्टी फारंच बहारदार आहे. विषुववृत्तीय जंगल, कसाई व कोंबडे, बेडकाचा इलेक्ट्रॉन, वगैरे, वगैरे ! :-) आ.न. आ.पै.

चौकस२१२ 25/08/2021 - 04:46
एक बहाद्दर गांजा मारून तोंडी परीक्षेला गेले होते,, उत्तर बरोबर दिले पण तेच उत्तर परत परत देत राहिला इंटर्नल त्याच कॉलेजात एम ई झालेला तरुण लेक्चरर होता,, त्यामुळे हे प्रकरण त्याच्या लक्षात आल ,, एक्सटेर्नल पासून हे लपवन्या साठी त्यांनी जी काय केविलवाणी धडपड केलीय अरे बापरे

मित्रहो 25/08/2021 - 10:17
मस्त मजा आली. एकदा आमच्या होस्टलचे रेक्टरच्या विषयाची ओरल होती आणि आम्ही ठरवून प्रत्येक प्रश्नाच्या उत्तरात होस्टलच्या समस्या सांगितल्या. आता पूर्ण आठवत नाही पण क्वॉलिटी म्हणजे काय तर मेसचे जेवणाची उत्तम क्वॉलिटी कशी असे काही तरी सांगितले होते. सर होस्टेलच्या मुलांना ओरलमधे कधीच खूप कमी मार्क देत नाही याची पूर्ण खात्री होती.

चावटमेला 25/08/2021 - 12:46
मी प्रत्येक ओरल मध्ये अगदी केविलवाणा, बापुडवाणा चेहरा करून बसत असे. म्हणून च कदाचित कितीही शिव्या दिल्या तरी परीक्षक कधी मला नापास करायचे नाहीत बहुतेक :)

सुबोध खरे 25/08/2021 - 19:41
आमचे एक मेजर सिद्दीकी म्हणून शरीररचनाशास्त्राचे परीक्षक होते. त्याना असे केविलवाणा चेहरा वगैरे अजिबात चालत नसे. त्यांचे प्रश्न येत नव्हते म्हणून एक मुलगी रडू लागली. त्यावर मेजर सिद्दीकी तिला कोरड्या शब्दात म्हणाले. Look here,miss, all this crying will not help. you go out wash your face and come back after १० minutes. If I see you crying then, I shall fail you. ती मुलगी गपचूप उठून बाहेर गेली. तोंड बिंड धुवून परत आली आणि तोंडी परीक्षा दिली. यानंतर मेजर सिद्दिकींचा मुलांमध्ये भाव काय वधारला होता.

बोलघेवडा 25/08/2021 - 20:51
पाटील साहेब, मस्त लेख. एकदम जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. एका मित्राच्या कॉलेज मधला किस्सा आठवला. मशीन ड्रॉविंग च्या ओरल ला स्क्रू जॅक म्हणजे टायर पंचर झाल्यावर खाली आधाराला जे डिव्हाईस वापरतात त्याच्या डिझाईन बाबत काही प्रश्न एक्सटर्नल ने विचारले. बाकी सर्व ठीक होत पण त्याच्या हँडल ची लेंथ आमच्या मित्राने 5 मीटर अशी काढली होती. त्यावर तो एक्सटर्नल म्हणाला की ते हँडल फिरवायला बैल आणावा लागेल :)

सिरुसेरि 25/08/2021 - 23:22
सबमिशनवरील आठवणींप्रमाणे या आठवणीही मस्त . ओरलला जर कुणी व्यवस्थित अभ्यास करुन आला असेल तर बाकीचे त्याला "साला , रट्टा मारके आया है " असे डिवचत असत . बाकी या आठवणी वाचुन पुर्वी लिहिलेला लेख आठवला - https://www.misalpav.com/node/32511

प्रसाद गोडबोले 23/08/2021 - 23:43
बेक्कार हसतोय =))) ऑईल काय राव ऑईल ... हिलेरियस =)))) मला आमची बी.एस्सी लास्ट इयर ची ओरल आठवली . आता स्टॅटिस्टिक्स सारख्या विषयाला ओरल असण्याचे काय कारण ? पण बहुतेक त्यांना तपासायचे असावे की तुम्ही नुसतेच रट्टाबाजी करुन पास होताय की तुम्हाला खरेच त्यामागील गणित , लॉजिक इन्टर्प्रिटेशन कळले आहे ? चार पेपर ला चार ओरल्स ! जवळपास २०० मार्क टोटल मार्क्स च्या २०% ! पण ते झपाटलेले दिवस होते , अभ्यासात मागेपुढे पाहीले नाही . पहिल्या तीन ओरल्स अफलातुन झाल्या . शेवटच्या ओरल ला मला प्रश्नच विचारले नाहीत एक्स्टर्नल ने . ते हसुन फक्त इतकेच म्हणाले की " तुला आता काय विचारयचं ? तु सगळीच तयारी करुन आलाय . एक सांगतो , पी.एच.डी कर नक्की !" ह्या एवढ्यावर माझी ओरल संपली ! २०० पैकी १९९ मार्क्स मिळाले ! अर्थात एवढे करुनही मी शिवाजी विद्यापिठात दुसरा आलो =)))) , सोलापुरचा कोणीतरी एक जण पहिला होता . त्याने मुख्य पेपर मध्ये मला मागे टाकले ...दुत्त दुत्त. नंतर कधीतरी सोलापुर ला शिवाजी विद्यापिठातुन काढुन स्वतंत्र विद्यापीठ दिले तेव्हा मला मनस्वी आनंद झालेला =))))

प्रसाद गोडबोले 24/08/2021 - 09:56
नाही ना ! एमेस्सी च्या ओरल्स आणि एक्जॅम्स मध्ये आमची अवस्था ह्या लेखकासारखीच दारुण झाली होती , शिवाय कॅपस मधुन नोकरीही लागली म्हणुन राहुन गेले पी.एच.डी चे ! ( पण आता खंत वाटते , पी.एच.डी केली असती तर आत्ता कमावत आहे त्याच्या किमान दुप्पट ते तिप्पट जास्त कमावत असतो मी :( नहि ज्ञानेन सदृषं रिवॉर्डींग इह विद्यते हेच खरे !)

शानबा५१२ 24/08/2021 - 09:09
माझा "व्हायवा एक्झाम" चा अनुभव काहीसा मार्कस ह्यांनी लिहलल तसाच आहे. मी पी.एचडी मधुन सोडली. मधुन म्हणजे काही दीड वर्षांच्या आत, तो माझा निर्णय मला खुप आवडला, कारण रीसर्च टॉपीक जो नको होता तो दीला गेलेला व नंतर बदलेन बोलुन बदलला गेला नाही. मग बोललो अशा शिक्षकांकडे असलेली पी.एचडी डीग्री मला नको. ईतर मार्ग असेल आर्थिक स्थैर्य मिळवायचा. आपला लेख एकदम प्रामाणिक आहे. मणक्यातून थंडगार शिरशिरी.. fight or flight :-)

गणामास्तर 24/08/2021 - 11:40
यांवरून एक किस्सा आठवला. .स्ट्रेंथ ऑफ मटेरियलच्या पेपरला बाजूच्या लायनीत बसलेला मित्र खपाखप समोरच्या पोराचे छापत होता. अर्थातच आम्हा बाकीच्यांची जळजळ होत होती. दिड दोन पानाचे कॅल्क्युलेशन छापून झाल्यावर मित्राने त्याचे अंडरलाईन बोल्ड वगैरे करून लिहिलेले उत्तर पाहिले अन डोक्याला हात मारून घेतला, माझ्याकडे पाहत ओरडून म्हणाला कि या *त्त्याने उत्तर " syntax error " लिहिलंय . शून्य मिनिटांत आमची रवानगी बाहेर झाली. ज्याने हा प्रताप केला तो मुलगा एकही लेक्चर प्रॅक्टिकल चुकवत नसे. अजूनपर्यंत हा बरेचदा आमच्या चर्चेचा विषय होतो.

राजेंद्र मेहेंदळे 24/08/2021 - 12:11
हहपुवा!! मस्त चाललिये सिरीज!! एकदम काळजाला भिडणारे प्रसंग आणि वाक्ये. आत जाणारे बकरे काय, कलकलाट करणार्‍या कोंबड्या काय , लईच भारी. आमच्या कॉलेजमध्ये सगळ्या लॅब एकाच मजल्यावर होत्या. म्हणजे ओरलसाठी एकीकडे मेक ची पोरे/पोरी थांबली, तर दुसर्‍या दारासमोर ईंस्ट्रुची, तिसरीकडे कॉम्प ची तर चौथीकडे क्ट्रिकल किवा ट्रॉनिक्स ची. आणि झाडुन सगळ्यांची अवस्था अशीच, कोणी जिन्यात लोळतोय, कोणी व्हरांड्यात फेर्‍या मारतोय तर कोणी एखादा कोपरा धरुन (आणि डोके धरुन) बसलाय. भयंकर स्ट्रेसफुल वातावरण. काही महिन्यांपुर्वीचे वार्षिक समारंभाच्या वेळचे हेच का ते कॉलेज अशी शंका यावी अशी एकुण परिस्थिती. लेख मनाला भिडला हेवेसांनल!!

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:42
हायला आमची एम डी ची तोंडी परीक्षा सकाळी ८ पासून संध्याकाळी ७ पर्यंत चालत असे आणि उमेदवार फक्त ५. पिळून निघणे म्हणजे काय असते ते तेंव्हा समजले. मेलं कोंबडं आगीला भीत नाही म्हणतात तसं दुपारपासून व्हायला सुरुवात होते. आमचे बाह्य परीक्षक तर "अंग्रेजोंके जमाने के परीक्षक" होते. (गुलबर्ग्याहून आलेले) त्यांना recent advances काय असतात तेच माहिती नव्हते. त्यामुळे त्यांनी मला नापासच केले असते. मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले. नाही तर एक पंढरीची वारी नशिबात आली असती

Bhakti 24/08/2021 - 15:11
मध्यंतरात आमच्या इंटर्नल नि त्यांना "तुमचं" बरोबर नसून उमेदवार म्हणतो ते बरोबर आहे हे सुग्रास जेवणाबरोबर पटवून दिले
अगदी इंटर्नल ती सुद्धा धावपळ असते तेव्हा. काही exaternal चा रूबाबच मोठा :)

गामा पैलवान 25/08/2021 - 02:27
पाटिलबुवा, प्रत्ययी लेखन आहे. प्रसंग अगदी डोळ्यासमोर उभे राहताहेत. तुमची उपमेची प्रतिमासृष्टी फारंच बहारदार आहे. विषुववृत्तीय जंगल, कसाई व कोंबडे, बेडकाचा इलेक्ट्रॉन, वगैरे, वगैरे ! :-) आ.न. आ.पै.

चौकस२१२ 25/08/2021 - 04:46
एक बहाद्दर गांजा मारून तोंडी परीक्षेला गेले होते,, उत्तर बरोबर दिले पण तेच उत्तर परत परत देत राहिला इंटर्नल त्याच कॉलेजात एम ई झालेला तरुण लेक्चरर होता,, त्यामुळे हे प्रकरण त्याच्या लक्षात आल ,, एक्सटेर्नल पासून हे लपवन्या साठी त्यांनी जी काय केविलवाणी धडपड केलीय अरे बापरे

मित्रहो 25/08/2021 - 10:17
मस्त मजा आली. एकदा आमच्या होस्टलचे रेक्टरच्या विषयाची ओरल होती आणि आम्ही ठरवून प्रत्येक प्रश्नाच्या उत्तरात होस्टलच्या समस्या सांगितल्या. आता पूर्ण आठवत नाही पण क्वॉलिटी म्हणजे काय तर मेसचे जेवणाची उत्तम क्वॉलिटी कशी असे काही तरी सांगितले होते. सर होस्टेलच्या मुलांना ओरलमधे कधीच खूप कमी मार्क देत नाही याची पूर्ण खात्री होती.

चावटमेला 25/08/2021 - 12:46
मी प्रत्येक ओरल मध्ये अगदी केविलवाणा, बापुडवाणा चेहरा करून बसत असे. म्हणून च कदाचित कितीही शिव्या दिल्या तरी परीक्षक कधी मला नापास करायचे नाहीत बहुतेक :)

सुबोध खरे 25/08/2021 - 19:41
आमचे एक मेजर सिद्दीकी म्हणून शरीररचनाशास्त्राचे परीक्षक होते. त्याना असे केविलवाणा चेहरा वगैरे अजिबात चालत नसे. त्यांचे प्रश्न येत नव्हते म्हणून एक मुलगी रडू लागली. त्यावर मेजर सिद्दीकी तिला कोरड्या शब्दात म्हणाले. Look here,miss, all this crying will not help. you go out wash your face and come back after १० minutes. If I see you crying then, I shall fail you. ती मुलगी गपचूप उठून बाहेर गेली. तोंड बिंड धुवून परत आली आणि तोंडी परीक्षा दिली. यानंतर मेजर सिद्दिकींचा मुलांमध्ये भाव काय वधारला होता.

बोलघेवडा 25/08/2021 - 20:51
पाटील साहेब, मस्त लेख. एकदम जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. एका मित्राच्या कॉलेज मधला किस्सा आठवला. मशीन ड्रॉविंग च्या ओरल ला स्क्रू जॅक म्हणजे टायर पंचर झाल्यावर खाली आधाराला जे डिव्हाईस वापरतात त्याच्या डिझाईन बाबत काही प्रश्न एक्सटर्नल ने विचारले. बाकी सर्व ठीक होत पण त्याच्या हँडल ची लेंथ आमच्या मित्राने 5 मीटर अशी काढली होती. त्यावर तो एक्सटर्नल म्हणाला की ते हँडल फिरवायला बैल आणावा लागेल :)

सिरुसेरि 25/08/2021 - 23:22
सबमिशनवरील आठवणींप्रमाणे या आठवणीही मस्त . ओरलला जर कुणी व्यवस्थित अभ्यास करुन आला असेल तर बाकीचे त्याला "साला , रट्टा मारके आया है " असे डिवचत असत . बाकी या आठवणी वाचुन पुर्वी लिहिलेला लेख आठवला - https://www.misalpav.com/node/32511
ओरल्सचं टाईमटेबल लागलं की नैराश्याचा भलामोठ्ठा काळाकुट्ट ढग सगळा कॅंपस व्यापून टाकायचा. ओरल्सच्या तयारीमध्ये मुख्य म्हणजे चेहऱ्यावर, डोक्यावर स्टाईल म्हणून मोठ्या प्रेमानं लागवड केलेल्या, विषुववृत्तीय जंगलाची सफाई करून, शक्य तितकं गोंडस बाळ दिसण्याचा प्रयत्न करणं आणि सकाळी-सकाळी दारोदार युनिफॉर्म उसना मागत फिरणं, या दोन गोष्टी महत्त्वाच्या.... बाकी देवाक काळजी..! काळ : आणीबाणीचा वेळ : ओढवलेली प्रसंग : ठासलेला पात्रे : फेस आलेली डिपार्टमेंटच्या पॅसेजमध्ये तीस-चाळीस पोरं/पोरी फायलींमध्ये माना घालून वेगवेगळ्या पोजमध्ये बसलेली. वाचता वाचता भीतीनं पोटात होणारी गुडगुड आणि सशासारखं पिटपिटणारं आपलं
विडंबन
विनोद
शिक्षण
प्रकटन
अनुभव

अभियांत्रिकीचे दिवस-३.. सबमिशन्स

पाटिल ·

टवाळ कार्टा 20/08/2021 - 19:21
तिथं जाऊन तो, '' वाढा वो sss माय '' '' काय शिळं- पाकं सबमिशन आसलं तर द्या वो माय sss '' अशा पद्धतीनं मन लावून भीका मागायचा.
कहर लिहिले आहे =))

खेडूत 20/08/2021 - 22:46
=)) एकदम सचित्र! आमचा एक हिरो फक्त कोऱ्या बाजूचे डाएग्राम, तक्ते काढून दिले की बाकी सगळा कल्पना विस्तार मनाने करत असे.

अमर विश्वास 20/08/2021 - 21:44
आम्ही डिप्लोमा वाले .... त्यामुळे सबमिशनला सरावलेले ... त्यातून GPP (Govt Polytechnic Pune ) चे .. त्यामुळे GT च्या विरुद्ध .. कारण आमच्या वेळी मराठे मास्तर होते. त्यांना जर GT चा संशय जरी आला तरी पेनाने मोठ्या अक्षरात ड्रॉईंग शीट वर GT असं लिहायचे आणि मग विचारायचे .. परत कढतोयस का सबमिट करू ? त्यामुळे डिग्री ला मी अनेकांची "चित्रे" काढून दिली आहेत ... बाकी शेवटच्या दिवशी (रात्री) सबमिशन करायची सवय अजूनही सुटत नाही

चौकस२१२ 21/08/2021 - 07:52
सबमिशन बनवण्याची ची रात्र अशी असायची - संध्याकाळी क्रिकेट ग्राउंड जिमखान्यात कॅरम , टेबल टेनिस खे ळून ७.३० ला मेस मध्ये जेवयाला - आज मोठी रात्र आहे म्हणून बिडी वाले स्टोक आहे ना याची तयारी करून ठेवणार - कॉलेज च्या हॉस्टिल मध्ये राहात नसाल आणि जवळ च्या कॉलनीत राहत असाल तर हॉस्टेल ग्रुप मध्ये या रात्री साठी बुकिंग करून ठेवणे कारण हॉस्टेल मध्ये वीज गेली तरी कॉलेज या काळात जनरेटर लावून १२ पर्यंत वीज देत असे - काम सुरु झाल्यावर १० वाजता पहिली चहा बिडी काडी सुट्टी , - १२ ला टपरी बंद होन्या आधी / ऑम्लेट / चहा सुट्टी / तेवहा बिस्कीट चा पुडा ना विसरत टपरी वरून घेऊन ठेवणे / रूम वर कोईल हिटर काम करतो ना बघून ठेवणे - १.३०. ला एक जण सायकल ने पुढे मार्केट यार्ड च्या जवळ उशिरापर्यंत उघडी असणारी टपरी वर जाऊन चहा आणणार ( कारण बरेचदा कोईल हिटर वापरणे धोक्याचे मग कसा करणार खोलीत चहा? - पहाटे पहाटे बादली घेऊन बॉयलर रूम नामक हॉस्टेल च्या खास गरम पाणी मिळणार्या ठिकाणी जाणे - कँटीन ला जाऊन गरम उप्पीट किंवा गोड शिरा खाणे, त्यावर मस्त कोफी ( इंजिनीरिंग कॉलेज असल्यामुळे स्वतःचा बॉयलर , जनरेटर , या सोयी होत्या सरकारी कॉलेज असून सुद्धा ) मग हि गरम पाण्याची अंघोळ + जागरण + भरलेले पोट या मुळे जी काही सुस्ती यायची कि खोलीच्या सर्व खिवडक्या बंद करून ताणून देणे

१.५ शहाणा 22/08/2021 - 13:00
GT फार महत्वाचे साधन होते, आमच्यात एकाला फक्त GT चे काम दिले जायचे बिचारा रात्र भर ३-४ शिट मारायचा मधून दिवा बंद करणे मागील बाजूने खोड रबर फिरवणे असे करून मास्तर ला कळू न देणे हे प्रकार चालायचे. आमच्यात एक मुलगी मास्तरची सही पण बेमालूम करायची

रावसाहेब चिंगभूतकर 23/08/2021 - 08:14
हे सगळं ठीक आहे, पण असं करून पास होणारे विंजिनर्स पुढे काम करताना काय दिवे लावत असतील? प्रश्न तात्विक आहे, पण महत्वाचा आहे. A study in 2014 found that there is a large mismatch in the aspirations of graduating engineers and their job readiness. 97% engineers aspire for a job in IT and core engineering. However, only 18.43% employable in IT & 7.49% in core engineering.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:15
अभियांत्रिकी महाविद्यालयात तुम्ही जे शिकता त्याचा व्यवहारात/ उद्योगधंद्यात उपयोग होतो हि मुळात एक अंधश्रद्धा आहे. त्यामुळे अभियंता मुळात हुशार आहे कि नाही आणि आपल्याला त्याला शिकवून तयार करता येईल का असेच उद्योगधंद्यातील व्यक्ती पाहत असतात. माझ्या भावाचा जावई आय आय टी मधून एरोस्पेस इंजिनियर झालेला आहे आणि सिप्ला सारख्या औषध निर्मिती कंपनीत फुफुसाची क्षमता वाढवणाऱ्या औषधाच्या निर्मिती आणि विपणनात काम करतो. माझा स्वतः चा जावई बिट्सचा यांत्रिक अभियंता असून नंतर एम बी ए करून आता के पी एम जी या कंपनीत विश्लेषण शास्त्रात( analytics) काही तरी करतो. आणि फावल्या वेळात शेअर बाजारात काही तरी करण्याचा अल्गोरिदम तयार करतो ज्याची एकंदर कामगिरी सध्या बरीच चांगली आहे ( कदाचित बाजार उच्चीत आहे यामुळे असू शकेल) अर्थात माझा मुलगा स्थापत्य अभियंता असून तो मुम्बईतील मोठ्या प्रकल्पाच्या व्यवहार्यता पासून त्याची प्रत्यक्ष अमलबजावणीकशी होते यावर देखरेख करण्याचे काम करतो ज्यात त्याने शिकलेले बरेचसे उपयोगात येते.

Nitin Palkar 23/08/2021 - 20:25
मजेशीर लेखन.. बाकी हे विंजिनेर कसे आहेत/असतील याचा ताप आपण कशाला करून घ्यायचा. आपण इथे केवळ पिंक मात्र आहोत हे भान न सोडले की झाले.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:21
जी टी वर अभ्यास करून अभियंता झालेल्या दोन पिढ्या मी पाहत आलो आहे. पहिल्या पिढीत माझा भाऊ आणि त्याचे मित्र व्ही जे टी आय ला होता तसेच माझे मित्र व्ही जे टी आय सी ओ इ पी मध्ये होते. दुसऱ्या पिढीत माझा मुलगा आणि भावाच्या दोन्ही मुली हे अभियंता झालेले पाहिले आहेत. सबमिशन काय प्रकरण असते हे व्ही जे टी आय च्या हॉस्टेल वर फार जवळून पाहिलेलं आहे. त्यामुळे वाचताना खूप मजा आली. मेडिकल कॉलेज मध्ये सबमिशन चं एवढं लफडं नसतं तरीही काही लोकांची फार असूया वाटायची. कारण त्यांना गर्ल फ्रेंड असण्याबद्दल असूया वाटण्यापेक्षा त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून फार जळफळाट होत असे. गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी.

टवाळ कार्टा 24/08/2021 - 13:05
त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून....
इंजीनीयरने अशी गफ मिळाल्यास लगेच लग्न उरकून टाकावे...अशी गफ मिळण्यापेक्षा लॉटरी लागणे जास्त सोपे असते =))

अकिलिज 24/08/2021 - 18:27
डिप्लोमाच्या पोरांना डी ए म्हणायचे (डायरेक्ट अ‍ॅडमिशन). ती पोरं मेन प्रवाहात कां मिक्सअप व्हायची नाहीत माहित नाही. पण सिव्हीलला पहिल्याच वर्षी गचकण्याचं प्रमाण फारच जास्त होतं. त्यामुळे डी ए भरपूरच होते. होस्टेलला गरम पाण्याची आंघोळ वगैरे प्रकार मजेशीर होते. बाकी चित्र डोळ्यासमोर छान उभं केलंय. पुलेशु.

टवाळ कार्टा 20/08/2021 - 19:21
तिथं जाऊन तो, '' वाढा वो sss माय '' '' काय शिळं- पाकं सबमिशन आसलं तर द्या वो माय sss '' अशा पद्धतीनं मन लावून भीका मागायचा.
कहर लिहिले आहे =))

खेडूत 20/08/2021 - 22:46
=)) एकदम सचित्र! आमचा एक हिरो फक्त कोऱ्या बाजूचे डाएग्राम, तक्ते काढून दिले की बाकी सगळा कल्पना विस्तार मनाने करत असे.

अमर विश्वास 20/08/2021 - 21:44
आम्ही डिप्लोमा वाले .... त्यामुळे सबमिशनला सरावलेले ... त्यातून GPP (Govt Polytechnic Pune ) चे .. त्यामुळे GT च्या विरुद्ध .. कारण आमच्या वेळी मराठे मास्तर होते. त्यांना जर GT चा संशय जरी आला तरी पेनाने मोठ्या अक्षरात ड्रॉईंग शीट वर GT असं लिहायचे आणि मग विचारायचे .. परत कढतोयस का सबमिट करू ? त्यामुळे डिग्री ला मी अनेकांची "चित्रे" काढून दिली आहेत ... बाकी शेवटच्या दिवशी (रात्री) सबमिशन करायची सवय अजूनही सुटत नाही

चौकस२१२ 21/08/2021 - 07:52
सबमिशन बनवण्याची ची रात्र अशी असायची - संध्याकाळी क्रिकेट ग्राउंड जिमखान्यात कॅरम , टेबल टेनिस खे ळून ७.३० ला मेस मध्ये जेवयाला - आज मोठी रात्र आहे म्हणून बिडी वाले स्टोक आहे ना याची तयारी करून ठेवणार - कॉलेज च्या हॉस्टिल मध्ये राहात नसाल आणि जवळ च्या कॉलनीत राहत असाल तर हॉस्टेल ग्रुप मध्ये या रात्री साठी बुकिंग करून ठेवणे कारण हॉस्टेल मध्ये वीज गेली तरी कॉलेज या काळात जनरेटर लावून १२ पर्यंत वीज देत असे - काम सुरु झाल्यावर १० वाजता पहिली चहा बिडी काडी सुट्टी , - १२ ला टपरी बंद होन्या आधी / ऑम्लेट / चहा सुट्टी / तेवहा बिस्कीट चा पुडा ना विसरत टपरी वरून घेऊन ठेवणे / रूम वर कोईल हिटर काम करतो ना बघून ठेवणे - १.३०. ला एक जण सायकल ने पुढे मार्केट यार्ड च्या जवळ उशिरापर्यंत उघडी असणारी टपरी वर जाऊन चहा आणणार ( कारण बरेचदा कोईल हिटर वापरणे धोक्याचे मग कसा करणार खोलीत चहा? - पहाटे पहाटे बादली घेऊन बॉयलर रूम नामक हॉस्टेल च्या खास गरम पाणी मिळणार्या ठिकाणी जाणे - कँटीन ला जाऊन गरम उप्पीट किंवा गोड शिरा खाणे, त्यावर मस्त कोफी ( इंजिनीरिंग कॉलेज असल्यामुळे स्वतःचा बॉयलर , जनरेटर , या सोयी होत्या सरकारी कॉलेज असून सुद्धा ) मग हि गरम पाण्याची अंघोळ + जागरण + भरलेले पोट या मुळे जी काही सुस्ती यायची कि खोलीच्या सर्व खिवडक्या बंद करून ताणून देणे

१.५ शहाणा 22/08/2021 - 13:00
GT फार महत्वाचे साधन होते, आमच्यात एकाला फक्त GT चे काम दिले जायचे बिचारा रात्र भर ३-४ शिट मारायचा मधून दिवा बंद करणे मागील बाजूने खोड रबर फिरवणे असे करून मास्तर ला कळू न देणे हे प्रकार चालायचे. आमच्यात एक मुलगी मास्तरची सही पण बेमालूम करायची

रावसाहेब चिंगभूतकर 23/08/2021 - 08:14
हे सगळं ठीक आहे, पण असं करून पास होणारे विंजिनर्स पुढे काम करताना काय दिवे लावत असतील? प्रश्न तात्विक आहे, पण महत्वाचा आहे. A study in 2014 found that there is a large mismatch in the aspirations of graduating engineers and their job readiness. 97% engineers aspire for a job in IT and core engineering. However, only 18.43% employable in IT & 7.49% in core engineering.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:15
अभियांत्रिकी महाविद्यालयात तुम्ही जे शिकता त्याचा व्यवहारात/ उद्योगधंद्यात उपयोग होतो हि मुळात एक अंधश्रद्धा आहे. त्यामुळे अभियंता मुळात हुशार आहे कि नाही आणि आपल्याला त्याला शिकवून तयार करता येईल का असेच उद्योगधंद्यातील व्यक्ती पाहत असतात. माझ्या भावाचा जावई आय आय टी मधून एरोस्पेस इंजिनियर झालेला आहे आणि सिप्ला सारख्या औषध निर्मिती कंपनीत फुफुसाची क्षमता वाढवणाऱ्या औषधाच्या निर्मिती आणि विपणनात काम करतो. माझा स्वतः चा जावई बिट्सचा यांत्रिक अभियंता असून नंतर एम बी ए करून आता के पी एम जी या कंपनीत विश्लेषण शास्त्रात( analytics) काही तरी करतो. आणि फावल्या वेळात शेअर बाजारात काही तरी करण्याचा अल्गोरिदम तयार करतो ज्याची एकंदर कामगिरी सध्या बरीच चांगली आहे ( कदाचित बाजार उच्चीत आहे यामुळे असू शकेल) अर्थात माझा मुलगा स्थापत्य अभियंता असून तो मुम्बईतील मोठ्या प्रकल्पाच्या व्यवहार्यता पासून त्याची प्रत्यक्ष अमलबजावणीकशी होते यावर देखरेख करण्याचे काम करतो ज्यात त्याने शिकलेले बरेचसे उपयोगात येते.

Nitin Palkar 23/08/2021 - 20:25
मजेशीर लेखन.. बाकी हे विंजिनेर कसे आहेत/असतील याचा ताप आपण कशाला करून घ्यायचा. आपण इथे केवळ पिंक मात्र आहोत हे भान न सोडले की झाले.

सुबोध खरे 24/08/2021 - 12:21
जी टी वर अभ्यास करून अभियंता झालेल्या दोन पिढ्या मी पाहत आलो आहे. पहिल्या पिढीत माझा भाऊ आणि त्याचे मित्र व्ही जे टी आय ला होता तसेच माझे मित्र व्ही जे टी आय सी ओ इ पी मध्ये होते. दुसऱ्या पिढीत माझा मुलगा आणि भावाच्या दोन्ही मुली हे अभियंता झालेले पाहिले आहेत. सबमिशन काय प्रकरण असते हे व्ही जे टी आय च्या हॉस्टेल वर फार जवळून पाहिलेलं आहे. त्यामुळे वाचताना खूप मजा आली. मेडिकल कॉलेज मध्ये सबमिशन चं एवढं लफडं नसतं तरीही काही लोकांची फार असूया वाटायची. कारण त्यांना गर्ल फ्रेंड असण्याबद्दल असूया वाटण्यापेक्षा त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून फार जळफळाट होत असे. गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी.

टवाळ कार्टा 24/08/2021 - 13:05
त्यांच्या गर्ल फ्रेंड्स त्यांची जर्नल पुरी करून देताना पाहून....
इंजीनीयरने अशी गफ मिळाल्यास लगेच लग्न उरकून टाकावे...अशी गफ मिळण्यापेक्षा लॉटरी लागणे जास्त सोपे असते =))

अकिलिज 24/08/2021 - 18:27
डिप्लोमाच्या पोरांना डी ए म्हणायचे (डायरेक्ट अ‍ॅडमिशन). ती पोरं मेन प्रवाहात कां मिक्सअप व्हायची नाहीत माहित नाही. पण सिव्हीलला पहिल्याच वर्षी गचकण्याचं प्रमाण फारच जास्त होतं. त्यामुळे डी ए भरपूरच होते. होस्टेलला गरम पाण्याची आंघोळ वगैरे प्रकार मजेशीर होते. बाकी चित्र डोळ्यासमोर छान उभं केलंय. पुलेशु.
पहिल्या वर्षाच्या शेवटच्या परीक्षेच्या तडाख्यात, निम्मी-अर्धी जनता जबर जखमी व्हायची. पण कसेतरी बॅकलॉग घेऊन, रडत खडत दुसऱ्या वर्षाचा जुगाड लागायचा. उरलेली जी जनता गचका खायची त्यांची व्हॅकन्सी डिप्लोमाच्या पोरांनी भरून काढली जायची. ज्याप्रमाणे घरात नवीन आलेल्या सुनेला तिची सासू वेगवेगळ्या आयडिया काढून, घरात मिसळून घ्यायची टाळाटाळ करते, त्याच प्रकाराची एक आवृत्ती रेग्युलरची पोरं ह्या डिप्लोमाच्या पोरांच्या बाबतीत सादर करायची. "आम्ही तुमच्या आधीपासून इथं आहोत.
मुक्तक
विनोद
शिक्षण
अनुभव
विरंगुळा

अभियांत्रिकीचे दिवस-२

पाटिल ·

टवाळ कार्टा 17/08/2021 - 00:51
एकदा अशाच रेक्टर महोदयांच्या झडतीच्या वेळी, फक्त अंतर्वस्त्रे परीधान केलेल्या अवस्थेत, आम्ही दोन किलोमीटर धावत जाऊन सुरक्षित आश्रय शोधला होता
नक्की काय सुरु होते =))

टवाळ कार्टा 17/08/2021 - 00:51
एकदा अशाच रेक्टर महोदयांच्या झडतीच्या वेळी, फक्त अंतर्वस्त्रे परीधान केलेल्या अवस्थेत, आम्ही दोन किलोमीटर धावत जाऊन सुरक्षित आश्रय शोधला होता
नक्की काय सुरु होते =))
"ती मला नाही म्हणाल्यामुळं माझ्या आयुष्यात एक जबरदस्त पोकळी निर्माण झालेली आहे..आणि ती पोकळी भरून काढण्यासाठी, तू आम्हाला आणखी एक ओल्ड मंकचा खंबा ताबडतोब आणून दे..!'' अशा विव्हळ स्वरात रात्री-बेरात्री कुणीतरी फोन करायचं.. होस्टेलच्या टेरेसवर आम्हा लोकांचं प्यायला बसणं, हे नेहमीचंच..
मुक्तक
विनोद
प्रकटन
लेख
अनुभव
विरंगुळा
Subscribe to विनोद
© 2026 मिसळपाव