विनोद

गावच्या देवळा मध्ये देवाची पूजा अर्चा करण्यासाठी गुरव असतात .आमच्या गावात पण गुरव च आहेत. भटजी असतात हे मला नवीनच आहे. शहरात काय पद्धत आहे हे माहीत नाही पण ग्रामीण भागात गुरव च असतात. तेली लोक वर्षभर जेवढे लागेल समई ला तेल ते सर्व पुरवतात. घडशी लोक नगरा वाजवतात. असे प्रतेकाची जबाबदारी ठरलेली असते.

अजून लिहा.... व्यक्ति तितक्या प्रकृती असतात... गावांत रहायचे असेल तर, अंगी नाना कळा असाव्या लागतात. कोण कधी पलटी मारेल काही सांगता येत नाही ... माणसाला जाती दोनच, एक फसवणारे आणि दुसरे फसवून घेणारे.

तुमची कथा एक नमुना आहे. लहानपणी मामाच्या गावाला जात असू. लहान असल्याने सर्वच सागितले नसे पण इतरांना माहिती असे. गावात इरसाल नमुने असतात आणि एक दोन टोळकी सर्व माहित्या पसरवण्याचे काम करे. खूप मजेदार गोष्टी घडतात. काही वाकप्रचार गावठी असतात. " अरे हे दोघे कट्टर विरोधक ना? मग हा गप्प असा झाला?" "मोठ्ठा पाव टाकला त्याला."

म्हणजे एक महाकाव्य असते ... 300-400 वर्षांचा इतिहास असतो ....

हे गाव कोकणातलं आणि १९८५-८७ काळातली गोष्ट वाटते. लेखन आवडले. एक गाव बारा भानगडी अशी म्हण प्रत्येक गाव दाखवून देत असते.

शंकर पाटील, जयवंत दळवी यांनी कथांत गावगाडा आणलाच आहे.

हा भागही मस्तच. आमच्या गोव्यातील (माजोरड्या) पुरोहिताची आठवण झाली.

वाचतो आहे.

लेखन आवडले. असेच आणखी अनुभव असतील.. त्यामुळे पुढील लेखाच्या प्रतीक्षेत. BTW आमच्या गावी देखील असाच एक भटजी होता.. लोकांनी खूप डोक्यावर घेतले होते पण नंतर मंदिरातच दारू पिऊन लघवी करताना सापडला. मी पुण्याला राहायला आलो तेव्हा शनिवारी मारुतीच्या मंदिरात जात असे. तिथे एकदा आरतीच्या वेळी जाण्याचा योग आला. लहान मुले जसे गाणे पूर्ण येत नसले की एका गाण्याचे कडवे दुसऱ्या गाण्यात.. आणि शब्द आठवले नाही की फक्तं चाल म्हणायची.. तश्या पद्धतीने आरती चालली होती. कधी दुर्गे दुर्गट भारी तर मध्येच युगे अठ्ठावीस विटेवरी उभा.. आणि मध्येच फक्त चालीवर hmmm... अश्यापद्धतीनेआरती झाल्यावर सर्व लोक भटजी च्या पाया पडू लागले. मी मात्र कोपरापासून हाथ जोडले आणि बाहेरची वाट धरली..

खुप आवडली तुमची गावाकडची गोष्ट. पुढील गोष्टी लवकर येऊ द्या. एरवी पण तुमची शैली आवडते. ही गोष्ट तर छान च!! पुलेशु.

इतर चर्चां सुरु केल्या तर किस पाडून २०० प्रतिक्रिया येतात पण >> ऑन अ लाईट नोट, त्यातल्या पन्नासेक तुमच्या असतात :D माझ्या मते असल्या साहित्याला जास्त प्रतिक्रिया आल्या पाहिजेत. >> तुमच्या चर्चा लेखनाचा मी विशेष फॅन नाही. खरंतर ते पटत नाहीत बऱ्याचदा. पण या वाक्याला १००० % सहमत, पूर्ण अनुमोदन अन् पाठिंबा. माझे गांवातील अनुभव ह्यांची शिदोरी बरीच मोठी आहे. त्यामुळे लोकांना आवडत असतील तर आणखीन खूप लिहीन. >> इन्शा गणपती, खूप लिहा. गावाकडच्या गोष्टी नेहमीच रोचक असतात. गावागणिक चव, भाषा अन किस्से बदलत राहतात. कथा अतिशय झक्कास आहे. अगदी शंकर पाटील आणि दमा यांच्या वळणाची. कोकणातील ग्रामीण लोकजीवन फारसे माहिती नसल्याने मजा येईल.

वामन भटजींचे व्यक्तिचित्र भारी रंगवलंय ! +१ प्रगती करायला "विनम्रता" ही मोठीच गुरूकिल्ली सापडलेली म्हणायची वामन भटजींना !

आताच्या भाषेंत सांगायचे तर मी त्याकाळचे टॉमबॉय किंवा नर्ड असावे.

हे आताच्या लेखनातून आणि प्रतिक्रियांमधून जाणवते की !

मस्त चाललीये लेख माला... अजून पोतडीतून येऊ द्या अनुभव

गावाकडच्या गोष्टी कधीही अनुभवलेल्या नाहीत. मात्र वाचल्या आहेत खूप. फार मस्त, ओघवती शैली आहे तुमची. जरूर लिहा.

गावच्या देवळा मध्ये देवाची पूजा अर्चा करण्यासाठी गुरव असतात .आमच्या गावात पण गुरव च आहेत. भटजी असतात हे मला नवीनच आहे. शहरात काय पद्धत आहे हे माहीत नाही पण ग्रामीण भागात गुरव च असतात. तेली लोक वर्षभर जेवढे लागेल समई ला तेल ते सर्व पुरवतात. घडशी लोक नगरा वाजवतात. असे प्रतेकाची जबाबदारी ठरलेली असते.

अजून लिहा.... व्यक्ति तितक्या प्रकृती असतात... गावांत रहायचे असेल तर, अंगी नाना कळा असाव्या लागतात. कोण कधी पलटी मारेल काही सांगता येत नाही ... माणसाला जाती दोनच, एक फसवणारे आणि दुसरे फसवून घेणारे.

तुमची कथा एक नमुना आहे. लहानपणी मामाच्या गावाला जात असू. लहान असल्याने सर्वच सागितले नसे पण इतरांना माहिती असे. गावात इरसाल नमुने असतात आणि एक दोन टोळकी सर्व माहित्या पसरवण्याचे काम करे. खूप मजेदार गोष्टी घडतात. काही वाकप्रचार गावठी असतात. " अरे हे दोघे कट्टर विरोधक ना? मग हा गप्प असा झाला?" "मोठ्ठा पाव टाकला त्याला."

म्हणजे एक महाकाव्य असते ... 300-400 वर्षांचा इतिहास असतो ....

हे गाव कोकणातलं आणि १९८५-८७ काळातली गोष्ट वाटते. लेखन आवडले. एक गाव बारा भानगडी अशी म्हण प्रत्येक गाव दाखवून देत असते.

शंकर पाटील, जयवंत दळवी यांनी कथांत गावगाडा आणलाच आहे.

हा भागही मस्तच. आमच्या गोव्यातील (माजोरड्या) पुरोहिताची आठवण झाली.

वाचतो आहे.

लेखन आवडले. असेच आणखी अनुभव असतील.. त्यामुळे पुढील लेखाच्या प्रतीक्षेत. BTW आमच्या गावी देखील असाच एक भटजी होता.. लोकांनी खूप डोक्यावर घेतले होते पण नंतर मंदिरातच दारू पिऊन लघवी करताना सापडला. मी पुण्याला राहायला आलो तेव्हा शनिवारी मारुतीच्या मंदिरात जात असे. तिथे एकदा आरतीच्या वेळी जाण्याचा योग आला. लहान मुले जसे गाणे पूर्ण येत नसले की एका गाण्याचे कडवे दुसऱ्या गाण्यात.. आणि शब्द आठवले नाही की फक्तं चाल म्हणायची.. तश्या पद्धतीने आरती चालली होती. कधी दुर्गे दुर्गट भारी तर मध्येच युगे अठ्ठावीस विटेवरी उभा.. आणि मध्येच फक्त चालीवर hmmm... अश्यापद्धतीनेआरती झाल्यावर सर्व लोक भटजी च्या पाया पडू लागले. मी मात्र कोपरापासून हाथ जोडले आणि बाहेरची वाट धरली..

खुप आवडली तुमची गावाकडची गोष्ट. पुढील गोष्टी लवकर येऊ द्या. एरवी पण तुमची शैली आवडते. ही गोष्ट तर छान च!! पुलेशु.

इतर चर्चां सुरु केल्या तर किस पाडून २०० प्रतिक्रिया येतात पण >> ऑन अ लाईट नोट, त्यातल्या पन्नासेक तुमच्या असतात :D माझ्या मते असल्या साहित्याला जास्त प्रतिक्रिया आल्या पाहिजेत. >> तुमच्या चर्चा लेखनाचा मी विशेष फॅन नाही. खरंतर ते पटत नाहीत बऱ्याचदा. पण या वाक्याला १००० % सहमत, पूर्ण अनुमोदन अन् पाठिंबा. माझे गांवातील अनुभव ह्यांची शिदोरी बरीच मोठी आहे. त्यामुळे लोकांना आवडत असतील तर आणखीन खूप लिहीन. >> इन्शा गणपती, खूप लिहा. गावाकडच्या गोष्टी नेहमीच रोचक असतात. गावागणिक चव, भाषा अन किस्से बदलत राहतात. कथा अतिशय झक्कास आहे. अगदी शंकर पाटील आणि दमा यांच्या वळणाची. कोकणातील ग्रामीण लोकजीवन फारसे माहिती नसल्याने मजा येईल.

वामन भटजींचे व्यक्तिचित्र भारी रंगवलंय ! +१ प्रगती करायला "विनम्रता" ही मोठीच गुरूकिल्ली सापडलेली म्हणायची वामन भटजींना !

आताच्या भाषेंत सांगायचे तर मी त्याकाळचे टॉमबॉय किंवा नर्ड असावे.

हे आताच्या लेखनातून आणि प्रतिक्रियांमधून जाणवते की !

मस्त चाललीये लेख माला... अजून पोतडीतून येऊ द्या अनुभव

गावाकडच्या गोष्टी कधीही अनुभवलेल्या नाहीत. मात्र वाचल्या आहेत खूप. फार मस्त, ओघवती शैली आहे तुमची. जरूर लिहा.

हा अनुभव कधीच घेऊ शकलो नाही ...

जबरदस्त स्मरणरंजन, व्यक्तीचित्र, कॉमेडी सगळे एकदम वाचल्याचा अनुभव आला. २००७/८ ला लाडघरला गेलो होतो तेव्हा गावातून रिक्षा फिरत होती देवळसमोरच्या पटांगणात कोणतातरी चित्रपट दाखवणार होते, जायची खूप इच्छा होती पण आम्ही रविवारी दुपारी निघणार होतो आणि चित्रपट संध्याकाळी होता म्हणून राहून गेले. असो. सध्याच्या गदारोळी धाग्यांमध्ये हा लेख अजूनच उठून दिसला.

भारी लिहिलंय. पूर्वी ओपन थेटर मध्ये सिनेमा पाहिल्याची आठवण ताजी झाली.

अशा ओपन थेटर मधे सिनेमा बघायला मजा यायची पैजारबुवा,

पण वाचायला मजा आली.

वडील शिक्षक असल्यांमुळे हा टुरिंग थिएटर आणी ओपन एयर थिएटर हे दोन्ही अनुभवले आहेत. टुरिंग थिएटर वाला आठवडे बाजाराच्या दिवशी गावात कनात लाउन चित्रपट लावायचा. चित्रपट ही गावकडच्या पब्लिक साथी .. म्हणजे संत तुकाराम/ वहिणिंच्या बांगड्या टाइप. एकच रिळाची पेटी आनी प्रोजेक्टर घेउन हा फिरायचा. प्रत्येक गावातला मंडप वाला कनात लावायचा ... नंतर काही बंड्खोर मुलांनी वीसिआर आनी टीवी भाड्याने घेउन पडक्या वाड्यात राम तेरी चे शो लावले .. नंतर गोंधळ झाल तो वेगळा... पण गावात एक नियम मात्र सगळे पाळत . . १०वी ची परिक्षा आली की २ महिने .. कुणीही गावात चित्रपटचे शो लावले नाही . . ओपन एयर थिएटर पण हाच प्रकार परंतु थोडा प्रगत . . . म्हणजे सिनेमा चा पडदा मोट्ठा .. . अगदी सिनेमास्कोप वगेरे .. जवळ्पास प्रत्येक गावात एक ओपन एयर थिएटर. मग तोच सिनेमा आळीपाळी ने प्रत्येक गावात जाइ ... सगळ्या मजेदार म्हणजे ... रोज सायंकाळी चित्रपटाचे पोस्टर एका मोठ्या बोर्ड वर लावुन डफडे वाजवत वाजवत पुर्ण गावात फिरवले जाइ ..

कणाध लावून जेव्हा सिनेमा दाखवले जायचे तो काळ मी पण अनुभवला आहे .पण माझ्या गावात तरी स्व पैसे कमविण्यासाठी असे सिनेमे दाखवले जात नसत. काही समाज उपयोगी काम करावे असे तरुण मंडळी ची इच्छा झाली की ते फंड जमा करण्यासाठी सिनेमे आणत. सिनेमे हे मराठी च असत आणि कौटुंबिक कथा असलेल्या किंवा , छत्रपती वर असलेले असेच सिनेमे असतं. मराठी शाळेचे पटांगण खूप मोठे होते तिथे वीज,पाणी ह्याची पण सोय होती. दिवसभर गावात प्रचार केला जात असे. "याल तर हसलं न याल तर फसल ." ही लाईन असायचीच प्रचाराची. मग चारी बाजूंनी पडदे लावून जागा बंद केली जायची . स्त्रिया आणि पुरुष हे वेगळे बसत असतं. २ रुपये तिकीट होती त्या वेळी ९ किंवा १० la cinema सुरू होत असे. आणि जो फायदा होईल त्या पैसे चा समाज उपयोगी कार्य साठी च खर्च केला जात असे. नंतर माझ्या खूप लोक दुबई ला नोकरी निम्मित जात होती तेव्हा नसती national कंपनी चा vcr आणि सोनी कंपनीचे टीव्ही गावात दिसू लागले. मी vcr वर पाहिला बघितलेला सिनेमा म्हणजे बेताब आणि थिएटर मध्ये बघितलेला पहिला सिनेमा जय संतोषी ma

उत्तम दर्जेदार मनोरंजक. अशा लिखाणाची मिपावर अत्यंत आवश्यकता आहे. बाकी त्या व्हिडिओ शो प्रकाराबद्दल, व्हिसीआरवर सिनेमे दाखवून त्याबदल्यात पैसे घेणे हे (बहुधा कोणत्याही तत्कालीन वैध व्यवसायाच्या व्याख्येत बसत नसल्याने) बेकायदेशीर होतं. त्यावर एक उपाय निघाल्याचं आठवतं. Snack bar अशा नावाने त्याचे काहीसे वैधीकरण करण्यात आले. सैंडविच किंवा भेळ वगैरे किरकोळ "snack" सिनेमा बघताना सर्व्ह करुन ते पैसे snacks साठी आहेत, सिनेमासाठी नाहीत.. अशी पळवाट... अर्थात व्यक्तिगत वापरासाठी असलेल्या व्हिडिओ कॅसेटचे सार्वजनिक प्रदर्शन तसे बेकायदेशीर म्हणता आले असते. पण अशा ठिकाणी सार्वजनिक आणि खाजगी ठरवणे धूसर होत असावे. असो.

हा .... हा ..... हा ..... सुरस आणि इरसाल ! गरिबांच्या अमोल पालेकरचा किस्सा भारीय !

लैच भारी किस्सा आहे. वर्णनशैली खिळवून ठेवणारी आहे.

खुप छान कथा

हा अनुभव कधीच घेऊ शकलो नाही ...

जबरदस्त स्मरणरंजन, व्यक्तीचित्र, कॉमेडी सगळे एकदम वाचल्याचा अनुभव आला. २००७/८ ला लाडघरला गेलो होतो तेव्हा गावातून रिक्षा फिरत होती देवळसमोरच्या पटांगणात कोणतातरी चित्रपट दाखवणार होते, जायची खूप इच्छा होती पण आम्ही रविवारी दुपारी निघणार होतो आणि चित्रपट संध्याकाळी होता म्हणून राहून गेले. असो. सध्याच्या गदारोळी धाग्यांमध्ये हा लेख अजूनच उठून दिसला.

भारी लिहिलंय. पूर्वी ओपन थेटर मध्ये सिनेमा पाहिल्याची आठवण ताजी झाली.

अशा ओपन थेटर मधे सिनेमा बघायला मजा यायची पैजारबुवा,

पण वाचायला मजा आली.

वडील शिक्षक असल्यांमुळे हा टुरिंग थिएटर आणी ओपन एयर थिएटर हे दोन्ही अनुभवले आहेत. टुरिंग थिएटर वाला आठवडे बाजाराच्या दिवशी गावात कनात लाउन चित्रपट लावायचा. चित्रपट ही गावकडच्या पब्लिक साथी .. म्हणजे संत तुकाराम/ वहिणिंच्या बांगड्या टाइप. एकच रिळाची पेटी आनी प्रोजेक्टर घेउन हा फिरायचा. प्रत्येक गावातला मंडप वाला कनात लावायचा ... नंतर काही बंड्खोर मुलांनी वीसिआर आनी टीवी भाड्याने घेउन पडक्या वाड्यात राम तेरी चे शो लावले .. नंतर गोंधळ झाल तो वेगळा... पण गावात एक नियम मात्र सगळे पाळत . . १०वी ची परिक्षा आली की २ महिने .. कुणीही गावात चित्रपटचे शो लावले नाही . . ओपन एयर थिएटर पण हाच प्रकार परंतु थोडा प्रगत . . . म्हणजे सिनेमा चा पडदा मोट्ठा .. . अगदी सिनेमास्कोप वगेरे .. जवळ्पास प्रत्येक गावात एक ओपन एयर थिएटर. मग तोच सिनेमा आळीपाळी ने प्रत्येक गावात जाइ ... सगळ्या मजेदार म्हणजे ... रोज सायंकाळी चित्रपटाचे पोस्टर एका मोठ्या बोर्ड वर लावुन डफडे वाजवत वाजवत पुर्ण गावात फिरवले जाइ ..

कणाध लावून जेव्हा सिनेमा दाखवले जायचे तो काळ मी पण अनुभवला आहे .पण माझ्या गावात तरी स्व पैसे कमविण्यासाठी असे सिनेमे दाखवले जात नसत. काही समाज उपयोगी काम करावे असे तरुण मंडळी ची इच्छा झाली की ते फंड जमा करण्यासाठी सिनेमे आणत. सिनेमे हे मराठी च असत आणि कौटुंबिक कथा असलेल्या किंवा , छत्रपती वर असलेले असेच सिनेमे असतं. मराठी शाळेचे पटांगण खूप मोठे होते तिथे वीज,पाणी ह्याची पण सोय होती. दिवसभर गावात प्रचार केला जात असे. "याल तर हसलं न याल तर फसल ." ही लाईन असायचीच प्रचाराची. मग चारी बाजूंनी पडदे लावून जागा बंद केली जायची . स्त्रिया आणि पुरुष हे वेगळे बसत असतं. २ रुपये तिकीट होती त्या वेळी ९ किंवा १० la cinema सुरू होत असे. आणि जो फायदा होईल त्या पैसे चा समाज उपयोगी कार्य साठी च खर्च केला जात असे. नंतर माझ्या खूप लोक दुबई ला नोकरी निम्मित जात होती तेव्हा नसती national कंपनी चा vcr आणि सोनी कंपनीचे टीव्ही गावात दिसू लागले. मी vcr वर पाहिला बघितलेला सिनेमा म्हणजे बेताब आणि थिएटर मध्ये बघितलेला पहिला सिनेमा जय संतोषी ma

उत्तम दर्जेदार मनोरंजक. अशा लिखाणाची मिपावर अत्यंत आवश्यकता आहे. बाकी त्या व्हिडिओ शो प्रकाराबद्दल, व्हिसीआरवर सिनेमे दाखवून त्याबदल्यात पैसे घेणे हे (बहुधा कोणत्याही तत्कालीन वैध व्यवसायाच्या व्याख्येत बसत नसल्याने) बेकायदेशीर होतं. त्यावर एक उपाय निघाल्याचं आठवतं. Snack bar अशा नावाने त्याचे काहीसे वैधीकरण करण्यात आले. सैंडविच किंवा भेळ वगैरे किरकोळ "snack" सिनेमा बघताना सर्व्ह करुन ते पैसे snacks साठी आहेत, सिनेमासाठी नाहीत.. अशी पळवाट... अर्थात व्यक्तिगत वापरासाठी असलेल्या व्हिडिओ कॅसेटचे सार्वजनिक प्रदर्शन तसे बेकायदेशीर म्हणता आले असते. पण अशा ठिकाणी सार्वजनिक आणि खाजगी ठरवणे धूसर होत असावे. असो.

हा .... हा ..... हा ..... सुरस आणि इरसाल ! गरिबांच्या अमोल पालेकरचा किस्सा भारीय !

लैच भारी किस्सा आहे. वर्णनशैली खिळवून ठेवणारी आहे.

खुप छान कथा

असे हल्ली फार कमी वाचायला मिळते ! आमची सोसायटी तर अशा पासून फार लांब आहे !!

=))

छान. लहानपणी आम्ही पार्टी कोजागिरीला करायचो पण ती कधी इतिहासजमा झाली ते कळलंच नाही. आता फक्त ३१ डिंसें. चं प्लॅनिंग चालू असतं.

आवडलं लेखन. पाचवी ते नववीपर्यंतच्या मुलामुलींना आपल्या सोसायटीत काही कार्यक्रम व्हावेत असं वाटत असतं.ते घडवले आमच्याकडे. नंतर आवड आणि उत्साह संपतो. मुलांच्यामुळे पालकही मजा करतात. पण आठवणी राहिल्या. लेखन आवडलं.

मस्त लिहिलंय सोसायटीत जेवण फक्त गणपतीत असायचे. ३१ डिसेंबरला टीव्ही वर मराठी, हिंदी प्रोग्राम त्या वर्षातली टॉप हिंदी गाणी, वर्षातल्या महत्वाच्या बातम्या बघणे याचच अप्रूप असायचं. घरी आईने केलेला पुलाव किंवा पावभाजी किंवा डोसा वगैरे प्रकार. केक, आईस्क्रीम, गोड कधीच नाही. रात्री 12 वाजले की फोन करायची धांदल उडायची. मामाचा फोन कायम पहिला यायचा. मग आम्ही आत्या, काका वगैरेना फोन झाले की खिडकीतून किंवा खाली येऊन फटाके उडवणारी मुलं बघत बसायचो पण स्वतः मात्र कधीच उडवले नाहीत. रात्री एकला झोपून जायचं. अजून आठवलं की मस्त वाटतं. सध्या तर 31 ला कितीतरी वर्षांत काहीच केलं नाहीये. इट्स जस्ट अनादर डे.

असे हल्ली फार कमी वाचायला मिळते ! आमची सोसायटी तर अशा पासून फार लांब आहे !!

=))

छान. लहानपणी आम्ही पार्टी कोजागिरीला करायचो पण ती कधी इतिहासजमा झाली ते कळलंच नाही. आता फक्त ३१ डिंसें. चं प्लॅनिंग चालू असतं.

आवडलं लेखन. पाचवी ते नववीपर्यंतच्या मुलामुलींना आपल्या सोसायटीत काही कार्यक्रम व्हावेत असं वाटत असतं.ते घडवले आमच्याकडे. नंतर आवड आणि उत्साह संपतो. मुलांच्यामुळे पालकही मजा करतात. पण आठवणी राहिल्या. लेखन आवडलं.

मस्त लिहिलंय सोसायटीत जेवण फक्त गणपतीत असायचे. ३१ डिसेंबरला टीव्ही वर मराठी, हिंदी प्रोग्राम त्या वर्षातली टॉप हिंदी गाणी, वर्षातल्या महत्वाच्या बातम्या बघणे याचच अप्रूप असायचं. घरी आईने केलेला पुलाव किंवा पावभाजी किंवा डोसा वगैरे प्रकार. केक, आईस्क्रीम, गोड कधीच नाही. रात्री 12 वाजले की फोन करायची धांदल उडायची. मामाचा फोन कायम पहिला यायचा. मग आम्ही आत्या, काका वगैरेना फोन झाले की खिडकीतून किंवा खाली येऊन फटाके उडवणारी मुलं बघत बसायचो पण स्वतः मात्र कधीच उडवले नाहीत. रात्री एकला झोपून जायचं. अजून आठवलं की मस्त वाटतं. सध्या तर 31 ला कितीतरी वर्षांत काहीच केलं नाहीये. इट्स जस्ट अनादर डे.

बॉर्डर, रेफुजी मध्ये जितका गुणी वाटतो, तितक्याच चोऱ्या करून शिव्या खाल्लेला संगीतकार आहे. पाश्चात्य संगीतवरून' प्रेरित ' होणे, ही कदाचित नव्वदीच्या दशकात त्याची आणि निर्मात्यांची गरज असेल. शिवाय अशी प्रेरणा ओपी नय्यर पासून झाडून सगळ्यांनी घेतलीच आहे , अशी एखादी पळवाट काढता येऊ शकते. पण Macarena या एकाच गाण्याची एकाच वर्षात दोनदा औजार आणि ढाल (१९९७) चोरी केल्यावर त्याचं हे काही थोडं फार कौतुक होतंय,त्यातच अनु मलिक ने समाधान मानावं. -( सोनू निगम चा फ्यान ) पैलवान

पुढे त्यातूनच 'सोनू निगम'ची स्थापना झाली आणि बाकीच्या या छोट्या-मोठ्या गायकांची सुट्टी झाली.

चोक्कस! - (सोनुफॅन) सोकाजी

छान लेखन . शिरीष कणेकर , इसाक मुजावर , अभिजीत देसाई यांच्या लेखनाची आठवण झाली . बाकी या लेखात उल्लेख केलेली गाणी आवडीची असल्याने संगीतकाराबद्दल पास .

काय एक एक भारी शब्द काढले आहेत राव तुम्ही. गलत महमूद पुनर्मिसळ बाकी लेख समजायला मला तो पुन्हा वाचायला लागलो. एक सुधारणा आहे. अकेले हम अकेले तुम मध्ये अमीर खान गायक असतो बहुतेक. संगीतकार नाही. बाकी छानच लिहिलं आहात.

खुमासदार शैलीचा मस्त लेख, आवडला !

कुमार जावडेकर, चिमटे, टपल्या व कोपरखळ्या आवडल्या. शेवटची 'निवडक अ-पुल' ही कोटीही आवडली. बाकी, मला संगीतातलं फारसं कळंत नाही. त्यामुळे आपला दुरून नमस्कार! आ.न., -गा.पै.

नदीम श्रवण, अनु मलिक हे ठोकळे कधी तपशीलवार, विस्तृत लेखांचे विषय होऊ शकतात असं कधी स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. या लोकांनी इतक्या बेधडक चोऱ्यामाऱ्या केल्या आहेत की त्यांच्या ओरिजनल चाली ऐकतानाही संशय येत राहतो. असो. बाँब फोडणारे, खुनाच्या सुपाऱ्या देणारे-घेणारे अंडरवर्ल्डचे भाई जिथे बडे निर्माते म्हणून मिरवत होते, तिथे चाली चोरणे हा गुन्हा किरकोळच म्हणायचा. आता फक्त आनंद- मिलिंद राहिले. त्यांच्यावरही येऊ द्या लेख. शुभेच्छा

बॉर्डर, रेफुजी मध्ये जितका गुणी वाटतो, तितक्याच चोऱ्या करून शिव्या खाल्लेला संगीतकार आहे. पाश्चात्य संगीतवरून' प्रेरित ' होणे, ही कदाचित नव्वदीच्या दशकात त्याची आणि निर्मात्यांची गरज असेल. शिवाय अशी प्रेरणा ओपी नय्यर पासून झाडून सगळ्यांनी घेतलीच आहे , अशी एखादी पळवाट काढता येऊ शकते. पण Macarena या एकाच गाण्याची एकाच वर्षात दोनदा औजार आणि ढाल (१९९७) चोरी केल्यावर त्याचं हे काही थोडं फार कौतुक होतंय,त्यातच अनु मलिक ने समाधान मानावं. -( सोनू निगम चा फ्यान ) पैलवान

पुढे त्यातूनच 'सोनू निगम'ची स्थापना झाली आणि बाकीच्या या छोट्या-मोठ्या गायकांची सुट्टी झाली.

चोक्कस! - (सोनुफॅन) सोकाजी

छान लेखन . शिरीष कणेकर , इसाक मुजावर , अभिजीत देसाई यांच्या लेखनाची आठवण झाली . बाकी या लेखात उल्लेख केलेली गाणी आवडीची असल्याने संगीतकाराबद्दल पास .

काय एक एक भारी शब्द काढले आहेत राव तुम्ही. गलत महमूद पुनर्मिसळ बाकी लेख समजायला मला तो पुन्हा वाचायला लागलो. एक सुधारणा आहे. अकेले हम अकेले तुम मध्ये अमीर खान गायक असतो बहुतेक. संगीतकार नाही. बाकी छानच लिहिलं आहात.

खुमासदार शैलीचा मस्त लेख, आवडला !

कुमार जावडेकर, चिमटे, टपल्या व कोपरखळ्या आवडल्या. शेवटची 'निवडक अ-पुल' ही कोटीही आवडली. बाकी, मला संगीतातलं फारसं कळंत नाही. त्यामुळे आपला दुरून नमस्कार! आ.न., -गा.पै.

नदीम श्रवण, अनु मलिक हे ठोकळे कधी तपशीलवार, विस्तृत लेखांचे विषय होऊ शकतात असं कधी स्वप्नातही वाटलं नव्हतं. या लोकांनी इतक्या बेधडक चोऱ्यामाऱ्या केल्या आहेत की त्यांच्या ओरिजनल चाली ऐकतानाही संशय येत राहतो. असो. बाँब फोडणारे, खुनाच्या सुपाऱ्या देणारे-घेणारे अंडरवर्ल्डचे भाई जिथे बडे निर्माते म्हणून मिरवत होते, तिथे चाली चोरणे हा गुन्हा किरकोळच म्हणायचा. आता फक्त आनंद- मिलिंद राहिले. त्यांच्यावरही येऊ द्या लेख. शुभेच्छा

बोंबला... पण खरं सांगू, नाही आवडले इतके. म्हणजे हसलो खूप, पण ती कथा खूपच तरल आहे, त्याचे असे धिंडवडे सहन नाही झाले..

काही गोष्टी काही लेख असल्या राळी साठी निवडू नयेत.

नावाने कुठले कुठले लेख विडंबनासाठी उचलत होते आणि काकोंचीफुले अधुनमधून वर डोकं काढतो. म्हटलं याचाही काढा लसाविमसावि. पण प्रयत्न बरा आहे.

येकच नंबर झालंय. लिहिते राहा.

भन्नाट विडंबन. हहपुवा :-) :-)

नाही आवडले ... काही कलाकृती विडंबना साठी नसतात.

शामच्या आई कृतीचंही विडंबन झालं. शामची मम्मी. विडंबन जुन्या कृतीकडे घेऊन जातंच.

विडंबनाची काही ठीकाणी एक काही ठीकाणी दुसरी मतं बघुन गमत वाटली

विडंबन एकदम भन्नाट जमलंय. मजा आली.

ये विडंबन जिनको आवड्या उनका भी भला और जिनको नही आवड्या उनका भी भला! काही प्रतिसाद वाचून गम्मत वाटली आणि काही प्रश्न पडले ते त्यांनाच विचारतो :-)

विडंबनाचे कशाशी तरी संबंध जोडण्याने समस्या निर्माण होत आहे. इथे कितीतरी "तरल" कवितांचे विडंबन झाले आहे. लोकांनी त्याचा आनंद ही घेतला आहे. काही वेळेस तर मुळ कवी ने सुध्दा दाद दीली आहे. तसे बघायला गेले तर ते दुसरे विडंबन सुध्दा चुकीचे वाटु शकते. कशाशीही रीलेट न करता त्याच्याकडे बघायला हवे.

विडंबन छान.

पण मिठाच्या वाटीत बोट बुडवून चाटण्यात आणि थू... थू ...करत खारट थुंकी एकमेकांच्या अंगावर उडवण्यात जास्त मजा यायची.

गावठी पिणाऱ्यांच्या ह्या सवयीचा चपखल वापर केलेला बघून (हसून हसून) ठार मेलो. मी टवाळ आहे म्हणून मला विनोद आवडतो, की मला विनोद आवडतो म्हणून मी टवाळ आहे हे माहित नाही 😀 पण भारीच झालंय विडंबन, जाम हसलो राव! (स्वर्गवासी) टर्मीनेटर

=)))))))))))))))))))))))))))))))))))))

भारीच! खुप हसलो.

भंकस आवडत नसेल त्यांनी विडंबन वाचू नये :=) आपल्याला मूळ कथा आणि विडंबन दोन्ही आवडते.

एक नंबर विडंबन !

+१

ज्याम हसलो, लै हसलो ! गड्डा झब्बू _/\_

हे त्या कलाकृतीचा सन्मान आहे असे मला वाटते. गडकरी, केशवसुत सारख्या दिग्गज साहित्यिकांच्या कलाकृती सुद्धा यातून सुटल्या नाहीत. काही गंभीर प्रकृतीचे तर काही टवाळखोर त्यामुळेच संदीप खऱे यांनी लिहीलेली कविता चपखल वाटते. मी हजार चिंतानी हे डोके खाजवतो तो कट्ट्यावर बसतो, घुमतो शिळं वाजवतो भगवद्गीतेचेच विडंबन केले ही तर लेखन सीमा. व्यंगचित्र हे सुद्धा विडंबनच, किती मोठा संदेश यातून कलाकार देतो हे महत्वाचे. मी पण बरेच वेळा स्वतःला थाबंवतो. मला विडंबन आवडते. ताण तणाव दुर करण्याचे उत्तम साधन आहे.

बोंबला... पण खरं सांगू, नाही आवडले इतके. म्हणजे हसलो खूप, पण ती कथा खूपच तरल आहे, त्याचे असे धिंडवडे सहन नाही झाले..

काही गोष्टी काही लेख असल्या राळी साठी निवडू नयेत.

नावाने कुठले कुठले लेख विडंबनासाठी उचलत होते आणि काकोंचीफुले अधुनमधून वर डोकं काढतो. म्हटलं याचाही काढा लसाविमसावि. पण प्रयत्न बरा आहे.

येकच नंबर झालंय. लिहिते राहा.

भन्नाट विडंबन. हहपुवा :-) :-)

नाही आवडले ... काही कलाकृती विडंबना साठी नसतात.

शामच्या आई कृतीचंही विडंबन झालं. शामची मम्मी. विडंबन जुन्या कृतीकडे घेऊन जातंच.

विडंबनाची काही ठीकाणी एक काही ठीकाणी दुसरी मतं बघुन गमत वाटली

विडंबन एकदम भन्नाट जमलंय. मजा आली.

ये विडंबन जिनको आवड्या उनका भी भला और जिनको नही आवड्या उनका भी भला! काही प्रतिसाद वाचून गम्मत वाटली आणि काही प्रश्न पडले ते त्यांनाच विचारतो :-)

विडंबनाचे कशाशी तरी संबंध जोडण्याने समस्या निर्माण होत आहे. इथे कितीतरी "तरल" कवितांचे विडंबन झाले आहे. लोकांनी त्याचा आनंद ही घेतला आहे. काही वेळेस तर मुळ कवी ने सुध्दा दाद दीली आहे. तसे बघायला गेले तर ते दुसरे विडंबन सुध्दा चुकीचे वाटु शकते. कशाशीही रीलेट न करता त्याच्याकडे बघायला हवे.

विडंबन छान.

पण मिठाच्या वाटीत बोट बुडवून चाटण्यात आणि थू... थू ...करत खारट थुंकी एकमेकांच्या अंगावर उडवण्यात जास्त मजा यायची.

गावठी पिणाऱ्यांच्या ह्या सवयीचा चपखल वापर केलेला बघून (हसून हसून) ठार मेलो. मी टवाळ आहे म्हणून मला विनोद आवडतो, की मला विनोद आवडतो म्हणून मी टवाळ आहे हे माहित नाही 😀 पण भारीच झालंय विडंबन, जाम हसलो राव! (स्वर्गवासी) टर्मीनेटर

=)))))))))))))))))))))))))))))))))))))

भारीच! खुप हसलो.

भंकस आवडत नसेल त्यांनी विडंबन वाचू नये :=) आपल्याला मूळ कथा आणि विडंबन दोन्ही आवडते.

एक नंबर विडंबन !

+१

ज्याम हसलो, लै हसलो ! गड्डा झब्बू _/\_

हे त्या कलाकृतीचा सन्मान आहे असे मला वाटते. गडकरी, केशवसुत सारख्या दिग्गज साहित्यिकांच्या कलाकृती सुद्धा यातून सुटल्या नाहीत. काही गंभीर प्रकृतीचे तर काही टवाळखोर त्यामुळेच संदीप खऱे यांनी लिहीलेली कविता चपखल वाटते. मी हजार चिंतानी हे डोके खाजवतो तो कट्ट्यावर बसतो, घुमतो शिळं वाजवतो भगवद्गीतेचेच विडंबन केले ही तर लेखन सीमा. व्यंगचित्र हे सुद्धा विडंबनच, किती मोठा संदेश यातून कलाकार देतो हे महत्वाचे. मी पण बरेच वेळा स्वतःला थाबंवतो. मला विडंबन आवडते. ताण तणाव दुर करण्याचे उत्तम साधन आहे.

खरं आहे!!! बसल्या जागी फोनमध्ये डोकी घालून बसणारे लोक परवडले पण रस्त्यात चालताना, गाडी चालवताना फोनवर बोलणारे आणि गेम खेळणारे लोक बघितले कि त्यांचा फोन घेऊन फोडून टाकण्याचे विध्वंसक विचार डोक्यात येतात!! टीव्ही वरच्या सिरियल्स तर खूपच डोक्यात जातात!

वैताग ठीक आहे हो. पण एवढे मनस्ताप नको. आपल्यालाच त्रास होतो त्याचा. म्हणून असं गमतीने तिकडे पाहून वैताग कमी करायचा. सिरीयल तर पाहाणेच नको .म्हणजे प्रश्न मिटला.

रोजच्या घटनांकडे अशा अँगलनं पाहणं फार थोड्या लोकांना जमतं. लिहित राहा. ______________________________________ पण मोबाईलवरुन असं लेखन केलंत तर चांगल्या कंटेंटची वाट लागते. एखादा चांगला पंच हमखास हुकतो. नको तिथे वाक्य तुटतं. तस्मात, या दर्जाचं लिखाण लॅपटॉप किंवा डेस्कटॉपवरुनच करा.

रोचक निरीक्षणे आहेत.

खरं आहे!!! बसल्या जागी फोनमध्ये डोकी घालून बसणारे लोक परवडले पण रस्त्यात चालताना, गाडी चालवताना फोनवर बोलणारे आणि गेम खेळणारे लोक बघितले कि त्यांचा फोन घेऊन फोडून टाकण्याचे विध्वंसक विचार डोक्यात येतात!! टीव्ही वरच्या सिरियल्स तर खूपच डोक्यात जातात!

वैताग ठीक आहे हो. पण एवढे मनस्ताप नको. आपल्यालाच त्रास होतो त्याचा. म्हणून असं गमतीने तिकडे पाहून वैताग कमी करायचा. सिरीयल तर पाहाणेच नको .म्हणजे प्रश्न मिटला.

रोजच्या घटनांकडे अशा अँगलनं पाहणं फार थोड्या लोकांना जमतं. लिहित राहा. ______________________________________ पण मोबाईलवरुन असं लेखन केलंत तर चांगल्या कंटेंटची वाट लागते. एखादा चांगला पंच हमखास हुकतो. नको तिथे वाक्य तुटतं. तस्मात, या दर्जाचं लिखाण लॅपटॉप किंवा डेस्कटॉपवरुनच करा.

रोचक निरीक्षणे आहेत.

आहा हा ह. सकाळी सकाळी एक धमाल लेख वाचायला मिळाला.

(तेथे दीपिकाचे सुसंस्कृत वागणे पाहून खरे म्हणजे तिला कल्चर्ड मोती म्हणावे लागेल).

ही खरी मिपाकराची कॉमेंट. बरे झाले हा सिनेमा पाहिला नाही. पण आता मुद्दाम पाहीन विनोदी सिनेमा म्हणून मस्त लिवलय हो फारएंड भाउ. म्हारा जिवडा ने मजा आ गया.

हा हा! फारच भारी. खरं च कल्चर्ड मोती ला वेड्यासारखी हसले. या कोविडच्या काळात अशी परीक्षणे अजून असती तर वेळ जरा तरी सुखावह गेला असता :)

जबरदस्त लेख खूप काळाने. ह ह पु वा. अजून येऊ देत परीक्षणे. भरपूर कच्चा माल पडला आहे.

एक नंबर परीक्षण.. चित्रपटाची चिरफाड करावी तर तुम्हीच!!

भारी लिवलंय एकदम. मला पण एक वाटायचं, एका प्रसंगात खिलजी आणि रावळ युद्ध टाळायला का अशाच कशासाठी मॅन टू मॅन झुंझतात. अर्थात रावल हिरो असल्यामुळे खिलजीला भारी पडतो पण खिलजीच्या सैन्यातून रावळला बाण मारतात. रावळ तर पडला आहे, खिलजी बाणांच्या टप्प्यात आहे (दोघे सैन्यांच्या मध्ये भेटले असतात) तर राजपूत सैन्याने पण खिलजीला बाण मारायचे की. तर नाही. "आक्रमण !" नाही, ते कराच. पण एक स्टेप नंतर.

झक्कास! एकदम फारएन्ड टच!! - (फारएन्ड पंखा) सोकाजी

कसला अब्यास, कसला अब्यास, पदमावत इतका लक्षपूर्वक तर भन्साळीने सुध्दा पाहिला नसेल. पैजारबुवा,

जबरा... हा चित्रपट दोनदा बघितला पण हे लक्षात आले नव्हते.. ते राजगुरू व दिपिकाचे इन्ट्रोला संवाद, जास्त अगम्य कोण बोलतंय याची चिरफाड मस्त केलीत. चित्रपट पहाताना हा प्रसंग मला खटकला होता. तेवढ्या चार प्रश्नावरून ती एक असामान्य बाई आहे हे कसे काय कळते राजगुरूला कोणास ठावूक?...बाकी तो राजगुरू एकदम ठरकी आहे हे त्याच्या चेहर्‍यावरूनच जाणवत होते तरी रावळ का बरे त्याच्या नव्या राणीला त्याच्यासमोर घेऊन जात होता ? बाकी एक गोष्ट जाणवली की पद्मवती झालेल्या दिपिकेपेक्षा खिलजीची बेगम (आदिती राव हैदरी) जास्त सुंदर दिसते. जर खरोखर असे असते आणि खिलजीने जर पद्मावतीला पाहिले असते तर खिलजीने "याच साठी केला का हा अट्टाहास" असे बोलून स्वतःचेच डोळे फोडले असते. बाकी हे उसूल मात्र जाम डोक्यात जातात. हे असले सगळे हिंदू राजे असल्या नतद्रष्ट उसूलांमुळेच संपले. बाकीच्यांनी कसे ही वागावे पण आपण मात्र उसूल पाळत स्वतःची व राज्याची वाट लावायची. याबाबत आपले छ. शिवाजी महाराज फारच पुढारलेले होते. समोर शत्रू होता तर फार उसूल वगैरे पाळत बसले नाही. नाहीतर मराठी साम्राज्य नंतर एवढे पसरले नसते. अजून एक प्रकार डोक्यात जातो म्हणजे बर्‍याच चित्रपटात कोणी पहाडावरून आले की "बहोत पुरानी कहावत (या चाल) है हमारे पहाडोंकी" असले काहीतरी डायलॉग असतात. त्या खिलजीच्या बॉयफ्रेंडवर काही प्रकाश पडला नाही या लेखातून... त्यावर एक आख्खा चित्रपट (व तुमचा लेख) होईल एवढे मटेरियल आहे ते..

धमाल परीक्षण ! ओ फारएंड दादा, लॉकडाऊन मध्ये अजून लिहा ना जरा, घरीच आहोत, असे लेख आले कि दिवस बरा जातो. तुम्ही एकदम सूक्ष्म निरीक्षण करून त्यात विनोद शोधता. तुमच्याकडे चांगले यू ट्युबर होण्यासाठी चांगला कन्टेन्ट आहे, आणि बराच पैसा कमावलं फक्त चित्रपट परीक्षण करून.

हा हा हा !!! जबरदस्त परिक्षण.

अतिशय उत्तम.. मुख्य प्रवाहातील हिंदी चित्रपट मी का बघत नाही ह्या च्या समर्थनार्थ मी हा लेख इतराना वाचायला सांगेन. ( वाचायचा संयम त्यांच्यापैकी कुणात असेल असे वाटत नाही.. मला bollywood आवडत नाही म्हटल्यावर लगेच मला देशप्रेम, भाषाप्रेम वैगेरे डोस मिळतात.. अरे पण मराठी, मल्याळम, बंगाली, कन्नड, इंग्रजी ईत्यादी अनेक भाषेत उत्तम निर्मिती होते आहे आणि bollywood आवडत नाही म्हणजे लगेच आम्ही इंग्रजांचे पाईक झालो असा नव्हे)

सिनेमातील सर्व पात्र कार्टून वाटतात. अजिबात बघावासा वाटत नाही..त्या मुळे 25 min वर बघूच शकलो नाही.

झकास परीक्षण! संजय लीला भंसाळीचे चित्रपट त्यांच्या पूर्वप्रसिद्धीसाठी वाद निर्माण करण्याच्या मोडस ऑपरेंडी मुळे मी कधीही थेटरमध्ये जाऊन पहात नाही. तसेच त्याचे दिग्दर्शन आणि दीपिका पदुकोण ह्यांतले (जर काही असलेच तर) सौंदर्य समजून घेण्याएवढी उच्च अभिरुची माझ्या ठायी नाही त्यामुळे त्याच्या बॅनरखाली निर्मित/दिग्दर्शित काही चित्रपट ऑनलाईन किंवा टोरंट वरून डाउनलोड करून पहिले असले तरी दीपिका नायिकेच्या भूमिकेत असल्याने पद्मावत सहित गोलीयोंकी रासलीला आणि बाजीराव मस्तानी हे चित्रपट पाहण्याचे कष्ट घेणारही नाही. असे असले तरी त्याच्या चित्रपटांताली गाणी मात्र नेहमीच प्रेक्षणीय आणि श्रवणीय वाटत आली आहेत पण त्यालाही अपवाद हा पद्मावत चित्रपट आहे, त्यांतले एकही गाणे दुसऱ्यांदा (युट्युब वर)पाहावे किंवा ऐकावे असे वाटले नाही! असो तुम्ही फार सूक्ष्म निरीक्षण करून ह्या चित्रपटाचे जे परीक्षण लिहिले आहेत ते फार आवडले 👍 धन्यवाद.

लै दिवसांनी फारएन्डरावांचे धमाल चित्रपट परीक्षण पहायला मिळाले. एकापेक्षा एक जबराट कोट्या केल्यायत राव. अक्षरशः मोत्यांची (कल्चर्ड मोत्यांसकट) बरसात.. हा चित्रपट पाहील्यावर मलापण प्रश्न पडला होता की ह्याच्या विरोधात करणीसेनावाल्यांनी एवढी प्रदर्शने का केली होती? कदाचित भंसाळीने राजपूत लोकांना अत्यंत मुर्ख असल्याचं दाखवलं म्हणून असेल. ;-) ह्या 'गर्व हैं हमें' टायपातल्या लोकांना त्यांनी किती च्यु!# बनवलं जातंय, हे कळतं की नाही, कुणास ठाऊक?

आहा हा ह. सकाळी सकाळी एक धमाल लेख वाचायला मिळाला.

(तेथे दीपिकाचे सुसंस्कृत वागणे पाहून खरे म्हणजे तिला कल्चर्ड मोती म्हणावे लागेल).

ही खरी मिपाकराची कॉमेंट. बरे झाले हा सिनेमा पाहिला नाही. पण आता मुद्दाम पाहीन विनोदी सिनेमा म्हणून मस्त लिवलय हो फारएंड भाउ. म्हारा जिवडा ने मजा आ गया.

हा हा! फारच भारी. खरं च कल्चर्ड मोती ला वेड्यासारखी हसले. या कोविडच्या काळात अशी परीक्षणे अजून असती तर वेळ जरा तरी सुखावह गेला असता :)

जबरदस्त लेख खूप काळाने. ह ह पु वा. अजून येऊ देत परीक्षणे. भरपूर कच्चा माल पडला आहे.

एक नंबर परीक्षण.. चित्रपटाची चिरफाड करावी तर तुम्हीच!!

भारी लिवलंय एकदम. मला पण एक वाटायचं, एका प्रसंगात खिलजी आणि रावळ युद्ध टाळायला का अशाच कशासाठी मॅन टू मॅन झुंझतात. अर्थात रावल हिरो असल्यामुळे खिलजीला भारी पडतो पण खिलजीच्या सैन्यातून रावळला बाण मारतात. रावळ तर पडला आहे, खिलजी बाणांच्या टप्प्यात आहे (दोघे सैन्यांच्या मध्ये भेटले असतात) तर राजपूत सैन्याने पण खिलजीला बाण मारायचे की. तर नाही. "आक्रमण !" नाही, ते कराच. पण एक स्टेप नंतर.

झक्कास! एकदम फारएन्ड टच!! - (फारएन्ड पंखा) सोकाजी

कसला अब्यास, कसला अब्यास, पदमावत इतका लक्षपूर्वक तर भन्साळीने सुध्दा पाहिला नसेल. पैजारबुवा,

जबरा... हा चित्रपट दोनदा बघितला पण हे लक्षात आले नव्हते.. ते राजगुरू व दिपिकाचे इन्ट्रोला संवाद, जास्त अगम्य कोण बोलतंय याची चिरफाड मस्त केलीत. चित्रपट पहाताना हा प्रसंग मला खटकला होता. तेवढ्या चार प्रश्नावरून ती एक असामान्य बाई आहे हे कसे काय कळते राजगुरूला कोणास ठावूक?...बाकी तो राजगुरू एकदम ठरकी आहे हे त्याच्या चेहर्‍यावरूनच जाणवत होते तरी रावळ का बरे त्याच्या नव्या राणीला त्याच्यासमोर घेऊन जात होता ? बाकी एक गोष्ट जाणवली की पद्मवती झालेल्या दिपिकेपेक्षा खिलजीची बेगम (आदिती राव हैदरी) जास्त सुंदर दिसते. जर खरोखर असे असते आणि खिलजीने जर पद्मावतीला पाहिले असते तर खिलजीने "याच साठी केला का हा अट्टाहास" असे बोलून स्वतःचेच डोळे फोडले असते. बाकी हे उसूल मात्र जाम डोक्यात जातात. हे असले सगळे हिंदू राजे असल्या नतद्रष्ट उसूलांमुळेच संपले. बाकीच्यांनी कसे ही वागावे पण आपण मात्र उसूल पाळत स्वतःची व राज्याची वाट लावायची. याबाबत आपले छ. शिवाजी महाराज फारच पुढारलेले होते. समोर शत्रू होता तर फार उसूल वगैरे पाळत बसले नाही. नाहीतर मराठी साम्राज्य नंतर एवढे पसरले नसते. अजून एक प्रकार डोक्यात जातो म्हणजे बर्‍याच चित्रपटात कोणी पहाडावरून आले की "बहोत पुरानी कहावत (या चाल) है हमारे पहाडोंकी" असले काहीतरी डायलॉग असतात. त्या खिलजीच्या बॉयफ्रेंडवर काही प्रकाश पडला नाही या लेखातून... त्यावर एक आख्खा चित्रपट (व तुमचा लेख) होईल एवढे मटेरियल आहे ते..

धमाल परीक्षण ! ओ फारएंड दादा, लॉकडाऊन मध्ये अजून लिहा ना जरा, घरीच आहोत, असे लेख आले कि दिवस बरा जातो. तुम्ही एकदम सूक्ष्म निरीक्षण करून त्यात विनोद शोधता. तुमच्याकडे चांगले यू ट्युबर होण्यासाठी चांगला कन्टेन्ट आहे, आणि बराच पैसा कमावलं फक्त चित्रपट परीक्षण करून.

हा हा हा !!! जबरदस्त परिक्षण.

अतिशय उत्तम.. मुख्य प्रवाहातील हिंदी चित्रपट मी का बघत नाही ह्या च्या समर्थनार्थ मी हा लेख इतराना वाचायला सांगेन. ( वाचायचा संयम त्यांच्यापैकी कुणात असेल असे वाटत नाही.. मला bollywood आवडत नाही म्हटल्यावर लगेच मला देशप्रेम, भाषाप्रेम वैगेरे डोस मिळतात.. अरे पण मराठी, मल्याळम, बंगाली, कन्नड, इंग्रजी ईत्यादी अनेक भाषेत उत्तम निर्मिती होते आहे आणि bollywood आवडत नाही म्हणजे लगेच आम्ही इंग्रजांचे पाईक झालो असा नव्हे)

सिनेमातील सर्व पात्र कार्टून वाटतात. अजिबात बघावासा वाटत नाही..त्या मुळे 25 min वर बघूच शकलो नाही.

झकास परीक्षण! संजय लीला भंसाळीचे चित्रपट त्यांच्या पूर्वप्रसिद्धीसाठी वाद निर्माण करण्याच्या मोडस ऑपरेंडी मुळे मी कधीही थेटरमध्ये जाऊन पहात नाही. तसेच त्याचे दिग्दर्शन आणि दीपिका पदुकोण ह्यांतले (जर काही असलेच तर) सौंदर्य समजून घेण्याएवढी उच्च अभिरुची माझ्या ठायी नाही त्यामुळे त्याच्या बॅनरखाली निर्मित/दिग्दर्शित काही चित्रपट ऑनलाईन किंवा टोरंट वरून डाउनलोड करून पहिले असले तरी दीपिका नायिकेच्या भूमिकेत असल्याने पद्मावत सहित गोलीयोंकी रासलीला आणि बाजीराव मस्तानी हे चित्रपट पाहण्याचे कष्ट घेणारही नाही. असे असले तरी त्याच्या चित्रपटांताली गाणी मात्र नेहमीच प्रेक्षणीय आणि श्रवणीय वाटत आली आहेत पण त्यालाही अपवाद हा पद्मावत चित्रपट आहे, त्यांतले एकही गाणे दुसऱ्यांदा (युट्युब वर)पाहावे किंवा ऐकावे असे वाटले नाही! असो तुम्ही फार सूक्ष्म निरीक्षण करून ह्या चित्रपटाचे जे परीक्षण लिहिले आहेत ते फार आवडले 👍 धन्यवाद.

लै दिवसांनी फारएन्डरावांचे धमाल चित्रपट परीक्षण पहायला मिळाले. एकापेक्षा एक जबराट कोट्या केल्यायत राव. अक्षरशः मोत्यांची (कल्चर्ड मोत्यांसकट) बरसात.. हा चित्रपट पाहील्यावर मलापण प्रश्न पडला होता की ह्याच्या विरोधात करणीसेनावाल्यांनी एवढी प्रदर्शने का केली होती? कदाचित भंसाळीने राजपूत लोकांना अत्यंत मुर्ख असल्याचं दाखवलं म्हणून असेल. ;-) ह्या 'गर्व हैं हमें' टायपातल्या लोकांना त्यांनी किती च्यु!# बनवलं जातंय, हे कळतं की नाही, कुणास ठाऊक?