कोल्हापूर आगारातून रात्रीची शेवटची एसी बस सुटली.
नेहेमीप्रमाणे बस एकदम full होती.
सीट क्रमांक एक व
दोनवर मुंडासे बांधलेले एक आजोबा आणि आजी बसलेले होते. बस सुटल्यापासून आजीबाईंची सारखी बारीक आवाजात
चिरचिर चालली होती. आजोबा मात्र काहीच बोलत नव्हते. मुलाने एसी बस मध्ये बसवून दिलेले आजीला फारसे आवडलेले नव्हते.
त्यांच्याच मागे एकदम सूट बुटातील एक माणूस बसला होता.त्याच्या
टॅबलेटला हेडफोन लावून आरामात मूवी पहात होता.
सा्नीधपमगरेगरेसा. सानीधपमगरेगरेसा सानीधपमगरेगरेसा.....
एरवी वर्गात सर उभे असतात मुले बाकावर बसलेली असतात. आज सर खुर्चीत बसलेले होते आणि आम्ही उभे होतो. फळा असलेली भिंत जरा इकडे सरकवली असती तर आम्ही सगळ्यानी शिकवायला सुरवात केली असती. हा विचार मनात येतोय तोच शाळा सुटल्याची घंटा होते. आम्ही तसेही उभेच होतो. आणि दप्तरेही आवरलेलीच होती. सगळ्यानीच न ठरवता दप्तरे उचलली आणि पटकन वर्गाबाहेर धूम ठोकली , सरांच्या अगोदर.मागील दुवा https://www.misalpav.com/node/53531 इतके कंटाळलो होतो की रोजच्यासारखे जित्या बोलावत असतानाही ग्राउंडवर क्रिकेट खेळायला गेलो नाही.
"मंतरलेले बेट" हे व्यंकटेश माडगूळकरांनी अनुवादित केलेले एक अतिशय सुंदर आणि वेगळे पुस्तक आहे. मूळ इंग्रजी नाव "Big City, Little Boy" आणि लेखक Manuel Komroff.
दोन वर्षांत २५ वी आवृत्ती प्रकाशित झालेली ही मराठी साहित्यातील आताची उत्कृष्ट कादंबरी आहे.
जीवनाची लालसा मृत्यूला हरवायला पाहते.
मिसळपाव