निसर्ग त्याची कलाकारी कशी, कधी, कुठे मुक्तहस्ताने उधळून आपल्याला श्वास रोखायला भाग पाडेल याचा नेम नाही ! १००% सहमत

सुंदर, मनोहारी.......

काका.. फक्त पुण्यवानांनाच कळाणारे का की नक्की काय आहे ह्या धाग्यात?!! मला फक्त रिकामी जागा आणि शेवटी एक . दिसत आहे.... ओ संपादक.. करा न काहीतरी..

एकदम सुरेख

असाच एक संध्याकाळचा फोटो. आणि हा दुसरा, संध्याकाळच्या थोडासा आधीचा:

माझा टोटल गणेशा झाला होता पण मृत्युंजयजींनी चिकटवलेले फोटू दिसतायत. आवडले.

मलादेखील इस्पिक एक्का यांनी टाकलेला फोटो दिसत नाही. पण मृत्युंजय यांनी टाकलेले दिसताहेत.

मला एक्का आणि मृत्युंजय दोघांचेही फोटो दिसताहेत आणि आवडले आहेत.

मला वाटतंय की एक्का-साहेबांच्या फोटोची इमेज हाईट-विड्थ सेटिंग्ज थोडी गंडलेली आहेत. त्याचा कोड मला असा दिस्तोय त्याची विड्थ थोडी मराठीत आणि थोडी ईंग्रजीत अशी आलेली आहे. त्यामुळे काही जणांना फोटो दिसत नसावा. जर हा धागा मी क्रोम मधे उघडला तर मला फोटो दिसतात पण इंटर्नेट एक्प्लोरर मधे दिसत नाही. म्हनजे जुन्या ब्राउजर्स ना हा कोड नीट वाचता येत नाही. म्हणून असं होत असावं. हाच धागा जर मोबाईल मधे उघडला तर कोड दिसू शकेल.

सर्व प्रतिसादकांसाठी धन्यवाद ! आणि कोड धेडगुजरि भाषेत पडल्याने झालेल्या गैरसोईबद्दल क्षमस्व ! कोड अचूक केल्याबद्दल संपादकांचे आभार.

आणि "निसर्ग त्याची कलाकारी कशी, कधी, कुठे मुक्तहस्ताने उधळून आपल्याला श्वास रोखायला भाग पाडेल याचा नेम नाही !" हे वाक्य आवडले.

प्रतिसादातील नदीकाठचाही मस्त. मलाही एकदा ढगात सुस्पष्ट असा स्त्रीच्या चेहर्‍याचा आकार दिसला होता. साईडव्यूने. योगायोगाने ती नवरात्र होती, जणू देवीच प्रकटली होती. फोटोही होता, आहे, असेल माझ्याकडे तो. शोधावा लागेल. बाकी इथे फोटो कसा टाकतात? कुठे अपलोड करावा लागतो?

खरच तो फोटो शोधून इथे टाकाच. प्लीज

फेसबूकावर शेअर केला होता.

क ड क - लई भारी राव

सगळ्यांनी टाकायचेत का फोटो? :)

रम्य संध्ये'वरती एक सुन्दर कविता....... माझ्याकडून!!! - http://www.misalpav.com/node/4739 :)

माझ्याकडून ही एक :)

मी काही भारी फोटोग्राफर नाही, पण हि आमच्या घरातून दिसणारी मुंबई आणि संध्याकाळ :)

निसर्ग त्याची कलाकारी कशी, कधी, कुठे मुक्तहस्ताने उधळून आपल्याला श्वास रोखायला भाग पाडेल याचा नेम नाही ! १००% सहमत

सुंदर, मनोहारी.......

काका.. फक्त पुण्यवानांनाच कळाणारे का की नक्की काय आहे ह्या धाग्यात?!! मला फक्त रिकामी जागा आणि शेवटी एक . दिसत आहे.... ओ संपादक.. करा न काहीतरी..

एकदम सुरेख

असाच एक संध्याकाळचा फोटो. आणि हा दुसरा, संध्याकाळच्या थोडासा आधीचा:

माझा टोटल गणेशा झाला होता पण मृत्युंजयजींनी चिकटवलेले फोटू दिसतायत. आवडले.

मलादेखील इस्पिक एक्का यांनी टाकलेला फोटो दिसत नाही. पण मृत्युंजय यांनी टाकलेले दिसताहेत.

मला एक्का आणि मृत्युंजय दोघांचेही फोटो दिसताहेत आणि आवडले आहेत.

मला वाटतंय की एक्का-साहेबांच्या फोटोची इमेज हाईट-विड्थ सेटिंग्ज थोडी गंडलेली आहेत. त्याचा कोड मला असा दिस्तोय त्याची विड्थ थोडी मराठीत आणि थोडी ईंग्रजीत अशी आलेली आहे. त्यामुळे काही जणांना फोटो दिसत नसावा. जर हा धागा मी क्रोम मधे उघडला तर मला फोटो दिसतात पण इंटर्नेट एक्प्लोरर मधे दिसत नाही. म्हनजे जुन्या ब्राउजर्स ना हा कोड नीट वाचता येत नाही. म्हणून असं होत असावं. हाच धागा जर मोबाईल मधे उघडला तर कोड दिसू शकेल.

सर्व प्रतिसादकांसाठी धन्यवाद ! आणि कोड धेडगुजरि भाषेत पडल्याने झालेल्या गैरसोईबद्दल क्षमस्व ! कोड अचूक केल्याबद्दल संपादकांचे आभार.

आणि "निसर्ग त्याची कलाकारी कशी, कधी, कुठे मुक्तहस्ताने उधळून आपल्याला श्वास रोखायला भाग पाडेल याचा नेम नाही !" हे वाक्य आवडले.

प्रतिसादातील नदीकाठचाही मस्त. मलाही एकदा ढगात सुस्पष्ट असा स्त्रीच्या चेहर्‍याचा आकार दिसला होता. साईडव्यूने. योगायोगाने ती नवरात्र होती, जणू देवीच प्रकटली होती. फोटोही होता, आहे, असेल माझ्याकडे तो. शोधावा लागेल. बाकी इथे फोटो कसा टाकतात? कुठे अपलोड करावा लागतो?

खरच तो फोटो शोधून इथे टाकाच. प्लीज

फेसबूकावर शेअर केला होता.

क ड क - लई भारी राव

सगळ्यांनी टाकायचेत का फोटो? :)

रम्य संध्ये'वरती एक सुन्दर कविता....... माझ्याकडून!!! - http://www.misalpav.com/node/4739 :)

माझ्याकडून ही एक :)

मी काही भारी फोटोग्राफर नाही, पण हि आमच्या घरातून दिसणारी मुंबई आणि संध्याकाळ :)

थरारक... अगदी अधाशीपणे वाचत सुटलो, पुढे काय होणार याची... केनेथ अँडरसन ह्यांच्या मूळ कथेच्या पुस्तकाचे नाव कळेल का? संग्रही ठेवायला हवे असे पुस्तक... धन्यवाद :)

या कथा अनुवादामुळे परत एकदा अँडरसन वाचावा लागणार !

थरारक आहे. सगळं चित्र डोळ्यासमोर उभे रहातय.

आयला येवढे एफर्ट घेऊनही वाघ जिवंतच? कमाल आहे. फारच चिवट असणार तो वाघ. आत्ताच नॅट जिओवर एक कार्यक्रम पाहीला. आफ्रिकेत माणसे खाणार्‍या एका सिंहावर होता. त्यातली रोचक विश्लेषणे अशी १. नरभक्षक सिंह हा देखील कायम एका विशिष्ठ परिघात फिरत असायचा. एका भागात साधारण ३-४ महीने रहात असे. २. ह्या सिंहाचे एका बाजूचे सुळे एकमेकात लॉक होत नसल्याने तो कळपात शिकार खाताना मागे पडत असे व उपाशी राहत असे ३. हा सिंह नर होता व बरेच दिवस माणसे खायला लागल्यावर हा लोकांच्या घरात घुसून शिकार करू लागला होता. ४. शक्यतो सिंह पोहण्याचा बाबतीत आळशी असतो व अपवादात्मक स्थितीतच तो पोहतो. हा सिंह एका गावात आल्यावर त्या पंचक्रोशीतल्या लोकांनी गावे सोडून नदी पलीकडे पलायन केले. तसे केल्यावर रेंजर नदीवर लक्ष ठेऊन रहीले आणि त्यानुसार तो सिंह नदी ओलांडून आला व आयता रेंजरच्या गोळ्यांना बळी पडला. ५. या सिंहाच्या मानेवरची आयाळ खूप कमी होती. म्हणजे जवळजवळ सिंहीणीप्रमाणे दिसत होता. जे नरांमधे रोगप्रतिकारकशक्ती कमी असल्याचे निदर्शक असते. कदाचित ते कमकुवत व एकमेकात घट्ट न बसणार्‍या सुळ्यांमुळे झालेल्या उपासमारीमुळे घडले असावे. या सिंहाला मारण्याच्या नादात (काळात) माणसावर हल्ला केलेले परंतु नरभक्षक नसलेल्या २ माद्या आणि १ नर मारले गेले परंतु रेंजर्सच्या मते पुढे तयार होऊ घातलेले नरभक्षक आधीच टिपले गेले. १९६० च्या दशकात नरमांसाला चटावलेल्या एका सिंहांच्या कळपाने आफ्रिकेत जवळ जवळ ३५० माणसांचा फन्ना उडवला होता. या सिंहांच्या ३ पिढ्या नरभक्षक झाल्या. आई नरभक्षक असल्याने पिल्लूही. शेवटी तो संपूर्ण कळप मारल्यावर हे चक्र थांबले. थोडक्यात ३न्ही हयात पिढ्या तोडाव्या लागल्या. असो. थरारक शिकार कथा.

एक जबरदस्त शिकार कथा , लहान पणॉ वाचलेल्या सगळ्या मॅनईटर्स (नरभक्षक) प्राण्यांच्या कथा आठवल्या माणसाने इतके वाघ सिंह चित्ते मारलेत की ह्या सर्व नरभक्षक प्राण्यांना न मारता जिवंत पकडण्या साठी काहीतरी केल पाहिजे होत

थरारक... अगदी अधाशीपणे वाचत सुटलो, पुढे काय होणार याची... केनेथ अँडरसन ह्यांच्या मूळ कथेच्या पुस्तकाचे नाव कळेल का? संग्रही ठेवायला हवे असे पुस्तक... धन्यवाद :)

या कथा अनुवादामुळे परत एकदा अँडरसन वाचावा लागणार !

थरारक आहे. सगळं चित्र डोळ्यासमोर उभे रहातय.

आयला येवढे एफर्ट घेऊनही वाघ जिवंतच? कमाल आहे. फारच चिवट असणार तो वाघ. आत्ताच नॅट जिओवर एक कार्यक्रम पाहीला. आफ्रिकेत माणसे खाणार्‍या एका सिंहावर होता. त्यातली रोचक विश्लेषणे अशी १. नरभक्षक सिंह हा देखील कायम एका विशिष्ठ परिघात फिरत असायचा. एका भागात साधारण ३-४ महीने रहात असे. २. ह्या सिंहाचे एका बाजूचे सुळे एकमेकात लॉक होत नसल्याने तो कळपात शिकार खाताना मागे पडत असे व उपाशी राहत असे ३. हा सिंह नर होता व बरेच दिवस माणसे खायला लागल्यावर हा लोकांच्या घरात घुसून शिकार करू लागला होता. ४. शक्यतो सिंह पोहण्याचा बाबतीत आळशी असतो व अपवादात्मक स्थितीतच तो पोहतो. हा सिंह एका गावात आल्यावर त्या पंचक्रोशीतल्या लोकांनी गावे सोडून नदी पलीकडे पलायन केले. तसे केल्यावर रेंजर नदीवर लक्ष ठेऊन रहीले आणि त्यानुसार तो सिंह नदी ओलांडून आला व आयता रेंजरच्या गोळ्यांना बळी पडला. ५. या सिंहाच्या मानेवरची आयाळ खूप कमी होती. म्हणजे जवळजवळ सिंहीणीप्रमाणे दिसत होता. जे नरांमधे रोगप्रतिकारकशक्ती कमी असल्याचे निदर्शक असते. कदाचित ते कमकुवत व एकमेकात घट्ट न बसणार्‍या सुळ्यांमुळे झालेल्या उपासमारीमुळे घडले असावे. या सिंहाला मारण्याच्या नादात (काळात) माणसावर हल्ला केलेले परंतु नरभक्षक नसलेल्या २ माद्या आणि १ नर मारले गेले परंतु रेंजर्सच्या मते पुढे तयार होऊ घातलेले नरभक्षक आधीच टिपले गेले. १९६० च्या दशकात नरमांसाला चटावलेल्या एका सिंहांच्या कळपाने आफ्रिकेत जवळ जवळ ३५० माणसांचा फन्ना उडवला होता. या सिंहांच्या ३ पिढ्या नरभक्षक झाल्या. आई नरभक्षक असल्याने पिल्लूही. शेवटी तो संपूर्ण कळप मारल्यावर हे चक्र थांबले. थोडक्यात ३न्ही हयात पिढ्या तोडाव्या लागल्या. असो. थरारक शिकार कथा.

एक जबरदस्त शिकार कथा , लहान पणॉ वाचलेल्या सगळ्या मॅनईटर्स (नरभक्षक) प्राण्यांच्या कथा आठवल्या माणसाने इतके वाघ सिंह चित्ते मारलेत की ह्या सर्व नरभक्षक प्राण्यांना न मारता जिवंत पकडण्या साठी काहीतरी केल पाहिजे होत

========================== मी पैला! =))

भारत हा सेक्यूलर देश आहे: हो बरोबर आहे. म्हणूनच भारताला देवळात जातांना मी तरी बघितले नाही. असे असतानाही आमचे अनेक नेते देवळात काय जातात, देवाचा आशीर्वाद काय घेतात... काही विचारू नका... हो बरोबर आहे.कारण नेते सेक्यूलर कसे असतील? ते(पवार साहेब सोडून)कोठल्या तरी एका धर्माचे पालन करतील कि नाही? आमच्या पवार साहेबांना चर्च आणि मस्जिद (आणि त्यांच्या जमिनी)जाम आवडतात बरं. पुण्यातले शारदा सेंटरच घ्याना. कसे मस्त चर्च च्या जागेवर उभे आहे!

बाबा रे आशू, मोठा हो असे म्हणेन.सेक्युलर म्हणजे देवळात न जाणे असे नसून प्रत्येकाला आपल्या धर्माप्रमाणे आचरण करण्याची मुभा असा आहे हो. शनिवार असेल तर खुशाल मारुतीरायाच्या देवळात जावू शकतोस कोनीही अडवणार नाही तुला.अगदी शाही ईमामसुद्धा. मंगळवारच्या उपवासाला आस्था चॅनेल पाहत खुशाल साबुदाणा खिचडी खावू शकतोस.सोनिया,मुलायम कोणीही आड येणार नाही. स्वतःच्या धर्मात सांगितल्याप्रमाणे आचरण करण्यची मुभा असणे,दुसर्‍याच्या धर्मात नाक न खुपसणे अशी मी तुमच्या त्या सेक्युलॅरिझमची व्याख्या करेन. (सेक्युलर्)माई

हो पण माहिती कुणालाच कशी नाही

सेक्युलरीझमचा राजकारणी आपल्या सोयीचा अर्थ लावतात. मात्र आता तर मिपावर धागा काढणारेही सेक्युलरीझमचा आपल्या सोयीचा अर्थ लावू लागले आहेत.

========================== मी पैला! =))

भारत हा सेक्यूलर देश आहे: हो बरोबर आहे. म्हणूनच भारताला देवळात जातांना मी तरी बघितले नाही. असे असतानाही आमचे अनेक नेते देवळात काय जातात, देवाचा आशीर्वाद काय घेतात... काही विचारू नका... हो बरोबर आहे.कारण नेते सेक्यूलर कसे असतील? ते(पवार साहेब सोडून)कोठल्या तरी एका धर्माचे पालन करतील कि नाही? आमच्या पवार साहेबांना चर्च आणि मस्जिद (आणि त्यांच्या जमिनी)जाम आवडतात बरं. पुण्यातले शारदा सेंटरच घ्याना. कसे मस्त चर्च च्या जागेवर उभे आहे!

बाबा रे आशू, मोठा हो असे म्हणेन.सेक्युलर म्हणजे देवळात न जाणे असे नसून प्रत्येकाला आपल्या धर्माप्रमाणे आचरण करण्याची मुभा असा आहे हो. शनिवार असेल तर खुशाल मारुतीरायाच्या देवळात जावू शकतोस कोनीही अडवणार नाही तुला.अगदी शाही ईमामसुद्धा. मंगळवारच्या उपवासाला आस्था चॅनेल पाहत खुशाल साबुदाणा खिचडी खावू शकतोस.सोनिया,मुलायम कोणीही आड येणार नाही. स्वतःच्या धर्मात सांगितल्याप्रमाणे आचरण करण्यची मुभा असणे,दुसर्‍याच्या धर्मात नाक न खुपसणे अशी मी तुमच्या त्या सेक्युलॅरिझमची व्याख्या करेन. (सेक्युलर्)माई

हो पण माहिती कुणालाच कशी नाही

सेक्युलरीझमचा राजकारणी आपल्या सोयीचा अर्थ लावतात. मात्र आता तर मिपावर धागा काढणारेही सेक्युलरीझमचा आपल्या सोयीचा अर्थ लावू लागले आहेत.

सुन्न !!!

मी सुद्धा सुन्न..!! आपण रडत बसण्यापेक्षा आईला आधार देन महत्वाच हे त्यांना न सांगताच कळल . आता तिघीही सावरल्या आहेत . हे वाचून थोडे का होईना बरे वाटले. डिसेंबर २०१३ ला सावंतवाडी जवळ माझे दोन चुलत भाऊ (जे एकमेकांचे सख्खे भाऊ होते) असेच अपघातात गेले. गोव्याजवळ त्यांच्या दुचाकीला चुकीच्या बाजूने येणारा दुचाकीस्वार धडकला. दुसरा दुचाकीस्वाराने काही विचार न करता ट्रकला ओवरटेक करायच्या नादात त्याची गाडी रस्त्यामध्ये आणली आणि त्याचवेळी माझ्या भावांची आणि त्यांची जोरदार टक्कर झाली. हा अपघात एवढा भीषण होता की माझे दोन भाऊ आणि दुसर्‍या दुचाकीवरचे दोघेही जागीच गेले (त्यातील दोन्ही दुचाकी चालवणार्‍यांनी हेल्मेट घातले असून सुद्धा) . माझ्या भावांचा दोष एवढाच की जरी ते त्यांच्या लेन मध्ये होते, तरी त्यांचा वेग जास्त होता (८० kmph असावा). दोन्ही दुचाकींचा वेग जास्त असल्याने या अपघातात कोणीच वाचू शकले नाही. त्यातील मोठ्या भावाचा लग्नाचा पहिला वाढदिवस दुसर्‍या दिवशी होता. आज मला काका काकूंकडे पहावत नाही. अजून आम्ही सावरलो असे म्हणता येत नाही. त्या दिवशी सकाळी निघताना गडबडीत त्यांनी पाणी प्यायचे नाकारले. जर ते दोन-तीन सेकंद जरी थांबले असते तर ती वेळ टळली असती असे वाटते...

Speed thrills but speed kills. असे म्हणतात. जे चालक, मग ते चारचाकीचे असोत की दुचाकीचे, रस्त्याचे धोक्याचे फलक न वाचता किंवा वाचून दुर्लक्ष करून वाहन चालवितात ते स्वतःच्या आणि आपल्याबरोबर इतर निष्पाप जीवांच्या अंतास कारणीभूत ठरतात. मी जेंव्हा प्रथम मोटरसायकल घेतली तेंव्हा माझ्या तत्कालीन साहेबांनी मला सल्ला दिला होता. 'वाहनाचं इंजिन ही एक ताकद आहे. आपल्या शारीरिक ताकदीच्या कितीतरी पट जास्त अशी ही ताकद आहे. तिच्यावर कायम तुमचं नियंत्रण असलं पाहिजे. ज्या क्षणाला ती राक्षसी ताकद तुमच्यावर नियंत्रण मिळविते तेंव्हा ती तुम्हाला संपवू शकते. दयामाया न दाखवता. तेंव्हा सांभाळून चालव.' आजतागायत तो सल्ला मी पाळत आलो आहे. दुसरं असं की स्वतः चुक न करता वाहन चालविणे म्हणजे उत्तम चालक नाही तर इतरांच्या होऊ शकणार्‍या चुका लक्षात घेऊन अपघात टाळणं हेही उत्तम चालकासाठी अत्यंत आवश्यक असतं. क्षणैक मोहाला चालक बळी पडतो, आणि खरोखर बळी पडतो. 'मनाचा ब्रेक उत्तम ब्रेक' हे चेष्टेवारी नेण्याचे वाक्य नाही.

किती भयंकर! पण अशा वेळी कुठून तरी मनाला सगळं सहन करायची ताकद येते. वय लहान असताना सावरणं जरा सोपं जातं, पण उतारवयात मुलांचा मृत्यू बघावा लागणं यासारखं दुर्दैव नाही. :(

कमाल उत्तर दिले आहे त्या मुलीने. किती प्रसंगावधान, किती धैर्य!! प्रसंग वाचूनच अंगावर काटा आला. :(

सुन्न !!!

मी सुद्धा सुन्न..!! आपण रडत बसण्यापेक्षा आईला आधार देन महत्वाच हे त्यांना न सांगताच कळल . आता तिघीही सावरल्या आहेत . हे वाचून थोडे का होईना बरे वाटले. डिसेंबर २०१३ ला सावंतवाडी जवळ माझे दोन चुलत भाऊ (जे एकमेकांचे सख्खे भाऊ होते) असेच अपघातात गेले. गोव्याजवळ त्यांच्या दुचाकीला चुकीच्या बाजूने येणारा दुचाकीस्वार धडकला. दुसरा दुचाकीस्वाराने काही विचार न करता ट्रकला ओवरटेक करायच्या नादात त्याची गाडी रस्त्यामध्ये आणली आणि त्याचवेळी माझ्या भावांची आणि त्यांची जोरदार टक्कर झाली. हा अपघात एवढा भीषण होता की माझे दोन भाऊ आणि दुसर्‍या दुचाकीवरचे दोघेही जागीच गेले (त्यातील दोन्ही दुचाकी चालवणार्‍यांनी हेल्मेट घातले असून सुद्धा) . माझ्या भावांचा दोष एवढाच की जरी ते त्यांच्या लेन मध्ये होते, तरी त्यांचा वेग जास्त होता (८० kmph असावा). दोन्ही दुचाकींचा वेग जास्त असल्याने या अपघातात कोणीच वाचू शकले नाही. त्यातील मोठ्या भावाचा लग्नाचा पहिला वाढदिवस दुसर्‍या दिवशी होता. आज मला काका काकूंकडे पहावत नाही. अजून आम्ही सावरलो असे म्हणता येत नाही. त्या दिवशी सकाळी निघताना गडबडीत त्यांनी पाणी प्यायचे नाकारले. जर ते दोन-तीन सेकंद जरी थांबले असते तर ती वेळ टळली असती असे वाटते...

Speed thrills but speed kills. असे म्हणतात. जे चालक, मग ते चारचाकीचे असोत की दुचाकीचे, रस्त्याचे धोक्याचे फलक न वाचता किंवा वाचून दुर्लक्ष करून वाहन चालवितात ते स्वतःच्या आणि आपल्याबरोबर इतर निष्पाप जीवांच्या अंतास कारणीभूत ठरतात. मी जेंव्हा प्रथम मोटरसायकल घेतली तेंव्हा माझ्या तत्कालीन साहेबांनी मला सल्ला दिला होता. 'वाहनाचं इंजिन ही एक ताकद आहे. आपल्या शारीरिक ताकदीच्या कितीतरी पट जास्त अशी ही ताकद आहे. तिच्यावर कायम तुमचं नियंत्रण असलं पाहिजे. ज्या क्षणाला ती राक्षसी ताकद तुमच्यावर नियंत्रण मिळविते तेंव्हा ती तुम्हाला संपवू शकते. दयामाया न दाखवता. तेंव्हा सांभाळून चालव.' आजतागायत तो सल्ला मी पाळत आलो आहे. दुसरं असं की स्वतः चुक न करता वाहन चालविणे म्हणजे उत्तम चालक नाही तर इतरांच्या होऊ शकणार्‍या चुका लक्षात घेऊन अपघात टाळणं हेही उत्तम चालकासाठी अत्यंत आवश्यक असतं. क्षणैक मोहाला चालक बळी पडतो, आणि खरोखर बळी पडतो. 'मनाचा ब्रेक उत्तम ब्रेक' हे चेष्टेवारी नेण्याचे वाक्य नाही.

किती भयंकर! पण अशा वेळी कुठून तरी मनाला सगळं सहन करायची ताकद येते. वय लहान असताना सावरणं जरा सोपं जातं, पण उतारवयात मुलांचा मृत्यू बघावा लागणं यासारखं दुर्दैव नाही. :(

कमाल उत्तर दिले आहे त्या मुलीने. किती प्रसंगावधान, किती धैर्य!! प्रसंग वाचूनच अंगावर काटा आला. :(

रहस्याचे उकल आवडली. केवळ तर्काच्या मदतीने खुन्यापर्यंत पोचणारी मूळ कथा आणि तिचा भावानुवाद मस्तच!

मस्त कथा नि सुंदर भावानुवाद. (पूर्ण कथा आताच वाचली)

मागे मी मिरर cracked नावाचे अगाथा ख्रिस्तीचे पुस्तक वाचले होते होते त्यात पण अशीच उकल आहे अगदी त्याचीच आठवण झाली सुंदर अनुवाद…। धन्यवाद :-)

पुढच्या अनुवादासाठी शुभेच्छा.

आवडली. अजून कथा येऊ देत.

कथा आवडली. .

मराठी रुपांतर आवडलं, अजुन वाचायलाही आवडेल अर्थात तुम्हाला वेळ झाला तर.

रहस्याचे उकल आवडली. केवळ तर्काच्या मदतीने खुन्यापर्यंत पोचणारी मूळ कथा आणि तिचा भावानुवाद मस्तच!

मस्त कथा नि सुंदर भावानुवाद. (पूर्ण कथा आताच वाचली)

मागे मी मिरर cracked नावाचे अगाथा ख्रिस्तीचे पुस्तक वाचले होते होते त्यात पण अशीच उकल आहे अगदी त्याचीच आठवण झाली सुंदर अनुवाद…। धन्यवाद :-)

पुढच्या अनुवादासाठी शुभेच्छा.

आवडली. अजून कथा येऊ देत.

कथा आवडली. .

मराठी रुपांतर आवडलं, अजुन वाचायलाही आवडेल अर्थात तुम्हाला वेळ झाला तर.

स्वतःचा असा अनुभव मिपासारख्या सार्वजनिक संस्थळावर टाकण्याचे मनोधैर्य आणि त्यामागची इतरांना फायदा व्हावा ही इच्छा केवळ स्पृहणीय आहे ! तुमचे कौतूक व अभिनंदन करायला शब्द नाहीत !!!

सांभाळ... कधीही वाटलं तर हाक मार. निदान तुझ्याशी बोलेन, आणखी काही करू शकणार नाही. तू काही लढाया लढून जिंकलीस, पण युद्ध चालूच आहे. मध्यंतरी तुझ्या कुटुंबापासून दूर रहावं लागलं तरी कोसळली नाहीस, तुझा अभिमान वाटला. तुझ्या नवर्‍याचंही प्रचंड कौतुक. अ बिग हग टू यू. :) तात्कालिक नैराश्य खूपजणांना येतं, पण अशा प्रकारच्या लोकांना न दिसणार्‍या पण भयंकर त्रासदायक आजाराने खचून न जाणं फार थोड्यांना जमतं. पुढच्या लढ्यासाठी शुभेच्छा!

लई दम लागतो असं काही लिहायला. __/\__ बायपोलर ही "स्पेक्ट्रम डिसऑर्डर" आहे ना? म्हणजे एकाची बायपोलर दुसर्‍यासारखी नसते, असं.

>>> सायकिअ‍ॅट्रीस्ट्कडे जाणे/दाखविणे म्हणजे वेडे असणे हीच माझीदेखील समजूत होती. मुख्य घोळ इथेच असतो. शरीराला जसा आजार होतो तसा मनालाही होतो आणि तो बर्‍याच केसेस मध्ये बरा देखील होतो हे नीट 'पोचत' नाही. चित्रपटांमधे दाखवलेल्या अतिशयोक्ती आणि अतर्क्य घटनांंमुळे आणखीनच भीती निर्माण होते. दुर्दैवानं बाबा, बुवा नि महाराज ह्या 'अधिकार नसलेल्या पण विनाजबाबदारी पैसा मिळण्याच्या' क्षेत्रात मानसिक आजार असलेल्या लोकांना आणलं जातं नि आजार आणखीच बळावतात. मानसिक आजारांमध्ये बर्‍याचदा झालेल्या/ केलेल्या स्वतःच्या अथवा कुटुंबियांच्या कळत नकळत दुर्लक्षामुळं आजार बळावलेल्या स्थिती पर्यंत आल्यानंतरच रुग्ण डॉक्टरांकडं आणला गेलेला असतो. औषध अवघड नि दीर्घ काळ घेण्याचं प्रमुख कारण उशीरा आणलं जाणं हे आहे. वन स्टीच अ‍ॅट अ टाईम सेव्ह्स नाईन असं इथं घडत नाही कारण मानसिक आजाराबद्दल असलेली भीती नि अकारण अथवा सकारण असलेलं सामाजिक दडपण! बर्‍याच संस्था मानसिक आजारांबद्दल काम करत आहेत मात्र त्या पुरेशा नाहीत. त्या वाढायला हव्यातच. सातत्यानं आवश्यक त्यातही टीन एजेस मध्ये अत्यंत आवश्यक असलेलं मानसिक आरोग्याचं क्षेत्र खूपच दुर्लक्षित राहीलेलं आहे, आपल्या समाजाकडून ठेवलं गेलेलं आहे. - इंजिनिअरींग करताना अ‍ॅन्टी डिप्रेसण्ट टॅबलेट्स चा भरपूर उपयोग झालेला प्यारे

शुची ,तुझे कौतुक आणि हे इथे सांगण्याच्या धैर्याला सलाम.

"माझे सत्य सांगीतले, माझी कथा सांगीतली...अन्य पीडीत व संबंधित लोकांना काही एक संदेश गेला तर उत्तमच " एका पूर्णपणे public अशा संस्थळावर इतक्या सरळपणे वास्तव मांडणं आणि आपल्या समस्येतून इतरांना मार्गदर्शन करणं ही खरी प्रगल्भता, hats off to you, शुचि! तुमच्या दीर्घारोग्यासाठी मनःपूर्वक शुभेच्छा, आणि तुम्हाला व मदतीची गरज असणार्‍या इतर वाचकांना बायपोलर डिसऑर्डर या व्याधीसाठी उपयोगी पडावेत असे क्लिनिकल ट्रायल्स चे दुवे इथे मिळतील. आपल्या आसपास या व्याधीने त्रस्त असे कुणी असतील तर त्यांना कशी मदत करावी याची थोडक्यात माहिती (आधिक माहिती इथे मिळेल):

• अशा रुग्णांना भावनिक आधाराची, सामंजस्याची, सहनशीलततेची आणि प्रोत्साहनाची गरज असते, ती ओळखा

• अशा नातेवाईकांना, मित्र/मैत्रिणींना तुम्ही त्यांचं म्हणणं ऐकून घेण्याची गरज असते, ती ओळखून त्यांचे घटना/अनुभव-वर्णन न तोडता लक्षपूर्वक ऐका, आणि त्यांच्याशी शांतपणे, पण धीर देऊन बोला.

• त्यांची भीती कशाने (कोणत्या प्रसंगांत) वाढते ते समजून घ्या.

• त्यांच्या बरोबर उत्साहवर्धक कार्यांत भाग घ्या, उदाहरणार्थ, जोडीने फिरावयास जाणे, सहलींना जाणे, इत्यादि.

• वेळीच सुरू केलेल्या आणि चालू ठेवलेल्या योग्य औषधोपचारांनी ते खूप बरे होऊ शकतात याची त्यांना मधूनमधून आठवण करून देत जा.

• आत्मघातक विचार ही एक टोकाजवळची पायरी असू शकते, तेंव्हा असे विचार त्यांनी कधी तुमच्याजवळ व्यक्त केले तर ते कधीही दुर्लक्षित करू नका; अशा घटना तत्काळ त्यांच्या कुटूंबातील जबाबदार व्यक्तिला आणि शक्य असेल तर त्यांच्या डॉक्टरला कळवा.

मधुरा, पैसा, आदूबाळ , प्रशांत, अजया, सखी आपलेसुद्धा आभार.

प्रामाणिक कथन. पुढील वाटचालीस शुभेच्छा.

Hats off !!

You are not alone.... मला एक ते दीड वर्षे GAD आणि Panic Disorderचा त्रास झाला होता. चार-पाच किलोमीटर सहज पळू शकणाऱ्या, गडकिल्ल्यांवर भटकंती करणाऱ्या मला दोन पायांवर उभे राहण्याचीही भीती वाटण्याइतका आत्मविश्वास गमावला होता. ऑफिसात मीटिंग वगैरे असताना अचानक चक्कर येऊन पडलो तर आधारासाठी भिंत किंवा खुर्ची जवळ असावी म्हणून धावतपळत आधीच मीटिंगमध्ये जाऊन सोयीस्कर जागा पकडल्याचे आठवले की आता हसू येते. मनावर कोरला गेलेला त्या आठवणींचा शेवटचा प्रसंग म्हणजे एकदा मॅनेजरने काही इनपुट्स घेण्यासाठी त्याच्या केबिनमध्ये बोलावले होते. त्याची केबिन बरीच मोठी होती आणि उपलब्ध खुर्च्यांवर इतर दोघेजण बसले होते. भिंत बरीच लांब होती. आता केबिनमध्ये मधोमध उभे राहावे लागणार हे पाहूनच त्रिशंकू अवस्था होऊन गरगरल्यासारखे होऊ लागले. कसाबसा वेळ काढला. ते पाच मिनिट अक्षरशः पाच तासांसारखे वाटले होते. काय बोललो आठवत नाही. कदाचित त्यावर्षीचे अप्रेजल गंडले असावे. ;) मात्र या प्रसंगाने 'आधाराला काही सापडले नाही तरी आपल्याला उभे राहता येते व काहीही होत नाही' हे समजण्यास मदत झाली असावी असे वाटते. I think that was moment of realization. त्यानंतर हळूहळू औषधे कमी करण्याची डॉक्टरांना विनंती केली. मनोविकारतज्ज्ञांच्या उपचारांमुळे आणि घरच्यांच्या पाठिंब्याने बराच फायदा झाला. दवाखान्यात विविध प्रकारचे रुग्ण पाहून मनोविकारांबाबतची पुस्तकी नसलेली अशी नवी माहिती कळाली. गोळ्यांचे साईड इफेक्ट्स आणि विथड्रॉल सिम्पटम्स फारच त्रासदायक होते. सुदैवाने गेली काही वर्षे कोणतीही गोळी घ्यावी लागत नाही याचा आनंद वाटतो. इंटरनेटवर या विकारांबाबत जास्त शोधत बसू नका हा एक अनुभवाचा सल्ला. :) शुभेच्छा...

मिपावर स्वमग्नतेच्या लेखमालेचे अतिशय स्वागत असण्याचे.

शुचि मामी, हॅट्स ऑफ टू यू!! :) खुप जास्त अग्रेसिव्हनेस हा या आजाराचाच भाग असू शकतो का?

मनापासून आणि स्वानुभव लिहिल्याने जरा जास्तच आवडला. तुमच्या नवर्‍याचे जास्त कौतूक वाटले.

__/\__

_/\_

प्रामाणिकपणे केलेले लेखन आवडले. तुझ्या जोडीदाराचे कौतुक आहे.

शुचि तुमच्या बद्दल मलाही आदर वाटतो. अगदी प्रामाणिक पणे स्वतःबद्दल लिहिले आहे तुम्ही. तुमचे पुढील आयुष्य असेच आनंदाचे आणि सुखाचे जावे म्हणून माझ्याकडून तुम्हा दोघांना शुभेच्छा.

वॉव! डिडंट सॉ इट कमींग... नाही, तुमच्या जालिय लिखाणात मिष्कीलता, वैताग, बालिशपणा, विज्ञान, काव्य, शास्त्र, विनोद, अध्यात्म, सुस्पष्ट तर्कसंगतीचा अभाव, वगैरे वगैरे वगैरे सर्व नेहमीच आढळले. आपल्या अगदी खुळचट लिखाणालाही एक सात्विक निरागसपणाची जोड दिसली, म्हणुनच जास्तिजास्त निखळ अल्लड छबीच कायम मनात उभी आहे. पॉइंट इज, कधिच म्हणजे कधिच अक्रस्ताळेपणा मात्र असा आढळला नाही. आणि तुम्ही स्वतःला बाइपोलार जाणता ...? ऐकावे ते नवलच. तुम्हाला मानाचा मुजरा, मैत्रीचा सलाम आणी (हा) प्रेमाचा प्रतिसाद.

सलाम !!!

शुचि ताई या प्रकारे लिहायला खरचं एक वेगळी ताकद लागते असे मला वाटते . ती फारच कमी लोकांकडे असते . नवर्‍याने या आजारात अथक अथक अन निव्वळ अमेझिंग साथ दिली. हे माझे पूर्वसुकृत अन पुण्याइ का काय माहीत नाही>>> तुमचे पूर्वसुकृत अन पुण्याइ असेलच . मला वाटते आपल्या आई - वडिलांचे आशीर्वाद आणि त्यांची पुण्याई देखील आपल्या पाठीशी असते कायमच . तुमच्या नवऱ्याला सलाम . जोडीदाराची अशा वेळेस फारच परवड होते . त्यांनी सगळी परिस्थिती व्यवस्थित हाताळली . तुम्ही कधीही व्यनि करा , हाक मारा मला शक्य ते मी करण्यचा नक्की प्रयत्न करेन . देवाजवळ प्रार्थना करेन तुम्ही नेहमी आनंदी राहाव्यात . मनापासून शुभेच्छा . :)

आपले अभिनंदन व आपल्या पतीदेवांना धन्यवाद. देवाने त्यांनाही आपल्याला गरजेच्या वेळी याग्य प्रकारे साथ देण्याची सुबुद्धी दिली.खरे तर हे संस्कारच असतात, आई वडिलांनी त्यांना घडवताना दिलेले! त्यामुळे तुमच्या सासू सासरे यांनाही धन्यवाद. अशा या दुर्धर प्रसंगातून आपण व आपले कुटुंब तावून सुलाखून निघालेले आहे व आपल्याया खात्री आहे की कोण आपला सच्चा साथीदार आहे तो! आता एकच म्हणेन "कॅरम रमवानू, जूस पिबानू, मज्जानी life" फक्त Queen घेण्यासाठी(आपले goals साध्यकरण्यासाठीच) सदैव प्रयत्नशील रहा! लोकांच्या कल्याणासाठी खूप मोठे कार्य आपल्या हातून नक्कीच घडेल अशी आशा बाळगतो.

बापरे! वाचता वाचता माझेच हातपाय गार पडू लागले. किती भयंकर संकट तुमच्यावर, नवर्‍यावर, घरच्या सर्वांवर आलं होतं. मानसोपचार तज्ञाकडे जाण्याची निकड ओळखणं, प्रत्यक्ष तिथे जाणं, त्यांचं निदान मान्य करणं, औषधोपचाराला मान्यता, सकारात्मक प्रतिसाद देणं अनेक अनेक अडचणी. प्रत्येक पायरीवर माघारी फिरण्याची, नकारात्मक भूमिकेत शिरण्याची केव्हढी ती शक्यता. प्रत्येक क्षणाक्षणाला संघर्ष. स्वतःशीच. मला ह्यातून बाहेर पडायचंच ह्या निर्धारानेच. त्यातून होणारे क्लेष, ते सहन करण्याची मानसिक शक्ती.... सर्व सर्व जिवनच उध्वस्थावस्थेत जाण्याची भिती. ह्या सर्वावर तुम्ही मात केलीत. तुम्हाला सुज्ञ आणि धैर्यवान साथीदार लाभला हे तुमचे भाग्यच म्हंटले पाहिजे. त्यांचे मनभरून कौतुक. आहार, औषध, व्यायाम आणि निद्रा चारही सूत्रांवर तुमचे कायम नियंत्रण राहो आणि भविष्यातील आयुष्य निर्विघ्न पार पडो अशी इच्छा व्यक्त करतो.

अनुभवकथन आवडले, अगदी मनापासून, प्रामाणिकपणे लिहिले आहे त्यामुळे जास्तं भावला शुचीताई सिंपली ग्रेट ___/\___ खूप खूप शुभेच्छा तुम्हाला.

स्फुट आवडलं. माझ्या जवळच्या आप्तांपैकी एक व्यक्तीही बायपोलर डिसऑर्डरने ग्रस्त आहे. एका बुद्धिमान, आनंदी व्यक्तीचं मलूल, कुठलीच उमेद न राहिलेल्या डॉपलगॅन्गरमध्ये होणारं रुपांतर पाहणं फार त्रासदायक. लिथियम बेस्ड् औषधांनी फरक पडतो; पण प्रचंड झोप येणं, अनुत्साह वाटणं, भूक न लागणं - यासारख्या साईड इफेकख्यामुळे तो पर्यायही तितका व्यवहार्य नाही. तुमच्यासारखेच गुणकारी औषधांचे कॉकटेल कधीतरी सापडेल अशी आशा आहे.

तुम्हाला सुज्ञ आणि धैर्यवान साथीदार लाभला हे तुमचे भाग्यच म्हंटले पाहिजे. त्यांचे मनभरून कौतुक. आहार, औषध, व्यायाम आणि निद्रा चारही सूत्रांवर तुमचे कायम नियंत्रण राहो आणि भविष्यातील आयुष्य निर्विघ्न पार पडो अशी इच्छा व्यक्त करतो.

अगदी असेच.

सर्वच मिपाकरांचे आभार. खरं तर या विषयावर लिहायचे होते पण कसे अन कितपत ते कळत नव्हते. मूकवाचक, इस्पिक एक्का, वल्ली, शरद जी या सर्वांचे अन्य सुगरणी चे धागे वाचतानाच हे लक्षात आलेले की सारेजण त्यांना इण्टेन्सली जे वाटते , आवडते त्याबद्दल लिहितात अन त्यातून समाजाला, सर्वाना काहीतरी भरीव मिळते, वैचारिक चालना मिळते. मला या विषयावर सांगावेसे वाटत होते. अर्थात मी फार सखोल अभ्यास केलेला नाही याचे कारण काय सापडेल अन काय औषधांचे दुष्परिणाम दृष्टोत्पत्तीस पडतील या चिंतेपायी मी या विषयावर फार सर्फींग करत नाही. त्यामुळे खूप दुवे व माहिती तर नाही देउ शकले पण अनुभवकथन मात्र १००% सत्य केले आहे.

शुचि तुझे व तुझ्या नवर्‍याचे खूप कौतुक. शुभेच्छा!

तुम्ही आणि तुमचे कुटुंबीय सगळ्यांच्याच धैर्याला सलाम.

असं काही लिहायला आणि कबुली द्यायला प्रचंड मानसिक ताकद लागते. शुचि तुमच्या आणि तुमच्या कुटुंबियांच्या जिद्दीला सलाम.

हा आजार बरा होत नाही. मी मेल्यावरच हा संपणार पण ... पण ....समाधानाची बाब ही की "अत्यंत प्रेडिक्टेबल अन मॅनेजेबल" आहे

बी पॉसिटीव्ह. गर्तेमधुन बाहेर आला आहात. आपली पथ्यं व्यायाम पाळुन आयुष्य मस्त एंजॉय करा. कदाचित असही होईल लवकरं काही शोध लागेल आणि ह्याच्यावर कायमचा उपचार सापडेल. युनिव्हर्स गिव्ह्स यु व्हॉट यु क्रेव्ह फॉर, मे बी नॉट ईमिजिअटली बट ईव्हेच्युअली. :)

तुम्हाला आणि तुमच्या श्रीं ना _/\___ आणि खूप खूप शुभेच्छा.

ह्म्म्म्म! विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे.

किती धीराची आहेस तु शुचि..!!

झाले ते विसरा आणी पुन्हा जोमाने नव्या जीवनाला तुमच्या अत्यंतिक काळजी घेणार्‍या जोडीदाराबरोबर पुन्हा एकदा सामोरे जा. जीवनातला प्रत्येक क्षण असाच आनंदाने उपभोगा.दोघांचे अभिनंदन आणी शुभेच्छा.

बायपोलर असलेले एक दोघे जण माहित आहेत. तुमच्या करेजला सलाम

पुढील आयुष्यासाठी अनेक हार्दिक शुभेच्छा!!

वाचून काळजी वाटली. अवघड असते हे सगळे. तुम्हाला व तुमच्या अहोंना हार्दिक शुभेच्छा. पुढील जीवनासाठी.

शाब्बास आहे तुमच्या नवर्‍याला आणि तुम्हालाही. मोठ्या धैर्याने आणि चिकाटीने त्यांनी आणि तुम्ही आलेल्या आपत्तीचा मुकाबला केलात. पुढील वाटचाली साठी तुम्हा दोघांना हार्दिक शुभेच्छा. (लेख वाचता वाचता एक नवरा म्हणुन माझ्या कडुन झालेल्या चूकांची यादी माझ्या डोळ्या समोर तरळुन गेली आणि वाटलं त्यातल्या काही चूका टाळता आल्या असत्या तर बरं झाल असत.)

शुचि..!! जीवनातला प्रत्येक क्षण असाच आनंदाने उपभोगा.दोघांचे अभिनंदन आणी शुभेच्छा

आवडले. आमच्या माजी शेजार्‍यांनी सुमारे १९८५ साली मला डॉ. श्रीकांत जोशी लिखित 'मनाचा मागोवा' नावाचे पुस्तक वाचायला दिले होते. त्यात बर्‍याच मानसिक विकारांचे वर्णन आहे. परंतु आता उपचारपद्धती बरीच बदलली आहे. त्या लेखकाच्या मते ज्याने मनोविकारावरच्या पहिल्या औषधाचा शोध लावला त्याला नोबेल मिळायला हवे होते. या मतात मनोविकारोपचाराचे महत्त्व आढळून येते. माझ्या एका डॉक्तर मित्राच्या मते समुपदेशनाने बर्‍याच प्रमाणात खिन्नता, भावनोद्दीपन वगैरेंवर ताबा मिळवता येतो. मानसोपचारतज्ञ आणि समुपदेशक हे बहुधा जोडीने उपचार करतात. समुपदेशक हा शक्यतो स्वभाषिकच असावा. त्यामुळे भावना आणि व्यथा अचूक व्यक्त करणे चांगले जमते. समाजातल्या निदान २० ते ३० टक्के व्यक्तींना समुपदेशनाची गरज आहे असे मला वाटते. त्यांच्यामुळेच वास्तुशास्त्र वगैरे थोतांडाचे अमाप पीक येते. आपल्या यजमानांना प्रणाम. चांगल्या लेखाबद्दल धन्यवाद.

शुचि आपल्या लिखाणावरुन मी हे निदान केव्हाच केले होते.फक्त ते व्यक्त केले नव्हते. कारण तसे ते व्यक्त करणे हे उचित ठरले नसते. आपले लिखाण हे प्रबोधनाचा उत्तम मार्ग आहे. शरिर जसे आजारी पडते तसे मन पडते, शरिराला जसे व्यायाम,स्वच्छता,डागडुजी आवश्यक असते तसे मनालाही. पण समाजाचा मानसिक आरोग्याकडे पहाण्याचा दृष्टीकोन अजूनही मागासलेला आहे.तो मुख्यतः अज्ञानामुळे व पुर्वदूषितग्रहांमुळे.तो आपल्यासारख्या लोकांच्या प्रबोधनामुळे हळू हळू सुधारेल. मी स्वतः आयबीएस या पोटाच्या सायकोसोमॅटिक त्रासासाठी मानसोपचारतज्ञांची मदत घेतो. समाजात हळू हळू हा बदल होतो आहे ही मला समाधानाची बाब वाटते. अंधश्रद्धा व मनोविकार यांचा जवळचा संबंध आहे त्यामुळे हा विषयासाठी अंनिस मधे मानसमित्र या संकल्पनेचा व उपक्रमाचा उदय झाला आहे. असो आपल्या लेखाचा अनेकांना सकारात्मक उपयोग होणार आहे हे भाकित मी वर्तवतो :)

सायकिअ‍ॅट्रीस्ट्कडे जाणे म्हणजे त्यांच्याकडे जाणारी व्यक्ती ही गॉन केस आहे हा विचारच मुळात चुकीचा आहे.जशी शरिराला व्याधी होउ शकते तशीच अवस्था मनाची देखील होउ शकते. जर त्यातुन बाहेर पडणे शक्य असेल तर मग उपचार का घेउ नये ? त्यामुळे तुझे विशेष अभिनंदन ! ? :)

कडक सलाम! _/\_ मागे "कोणार्कची शिल्पे" आणि आता हे लेखन. मिपाकरांकडे मनातले खास काही उघड बोलायला लोकांना आवडते-जमते-चालते, हे मिपाच्या वातावरणाचेही यश आहे

प्रांजळपणाने केलेले लिखाण मनापासून आवडले. भावी वाटचालीसाठी अनेक हार्दिक शुभेच्छा.

खुप खुप शुभेच्छा पुढील वाटचाली साठी .. :-) नेहमी आनन्दी रहा आणि हसत रहा.. :)

आणि इतर मिपाकरांशी सहमत आहे. हा आजार बरा होत नाही. मी मेल्यावरच हा आजार संपणार असे म्हणण्यापेक्षा येणार्‍या प्रत्येक दिवसात हा आजार सोबत असण्याची शक्यता शून्याकडे जाईल असेच म्हणू या. शुभेच्छा.

तुमच्या यजमानाना मानले, आणि तुमची रोगवर मात करायची धमक पाहुन तुमचे कौतुक करावे तीतके थोड़ेच ....तुम्हाला दोघाना नमस्कार

_/\_ तुम्हाला आणि तुमच्या कुटूंबीयांनाही...

शुचि तुझे व तुझ्या नवर्‍याचे खूप कौतुक. शुभेच्छा!

किती वेगळी आहेस ग तू.. तुझं लिखाण नेहमीच वेगळं असतं.. म्हणजे त्यात एक निरागसपण आहे.. तुझ्या धाग्यांवर अनेकदा कुणी निगेटिव्ह केमेंट केली तरी तू ती अनेकदा सहजपणे स्वीकारतेस. तुझ्या त्या परवाच्या ऑफिसवरच्या धाग्यावर सुद्धा तू विरोधी कमेंट्सपण समजुन घेतल्यास.. आताही हा लेख वाचुन समजत नाहीये की काय बोलावं.. किती प्रांजळपणे लिहीलय.. मनापासुन.. तुला खरच सलाम! आणि हो तुझ्या नवर्‍यालाही!

या आजारातुन उभे राहिल्या बद्दल. दुसरे तुमच्या धैर्याला सलाम.

दंडवत तुला आणि साष्टांग स्पेशल दंडवत तुझ्या नवर्‍याला. कारण भोगणार्‍यापेक्षा शुश्रुषा करणार्‍याला अधिक त्रास असतो.

काकू. . असं लिहायला जबरदस्त मानसिक ताकत लागते . तुम्हाला . आणि तुमच्या "ह्यांना" . . लैच कडक सेल्युट . . बाकी फक्त एवढंच करू शकतो . ________/\_________

शुचितै तुम्हाला आणि तुमच्या नवर्‍याला पुढील आयुष्यासाठी शुभेच्छा.

शुचि ताई, तुम्हाला आणि तुमच्या नवर्‍याला खुप शुभेच्छा!! असा नवरा मिळणे खरच खुप भाग्य लागते.

इतक्या शुभेच्छा दिल्यात, मनोधैर्य वाढविलेत, कौतुक केलेत, इतकी परिपक्वता दाखविलीत काय बोलू. मला खूप बरे वाटले. रामदास म्हणतात तसे "प्रत्येक दिवस मला व्याधी पासून मुक्तच करतो आहे." ही भावनाच सुखावह आहे. कांदळकर यांनीही समुपदेशनाचा मांडलेला मुद्दा योग्यच आहे. पिरा म्हणते तशी - "विरोधी कमेंट्स समजून घेते" कारण मला माहीत आहे की I do not (absolutely) do not have luxury of excited mood, any unusal upheavals of mood. भावनोद्दॆपन टाळायचे (sorry I am typing on some site & copy pasting hence many typos) परत एकदा सर्वांचे आभार.

खूप हिंमत आहे शुचि तुझ्याकडे. अगदी डॉक्टरचे निदान स्विकारण्यापासून आणि स्वतःमध्ये बदल करायला तयार होण्यापासून खरोखरच खूप हिंमत दाखवली आहेस. त्यामुळेच तु त्यातून बाहेर पडलियेस आणि आनंदी राहू शकतेयस. असे स्वतःकडे नि:पक्षपाती द्रुष्टीनी पहायची हिम्मत सगळ्यांकडे नसते. उलट 'बाहेरच्या' कुठल्यातरी कारणाकडे बोट दाखवलं जातं. पण 'आत' काहीतरी बिघदलय, काहितरी कमी पडतय, त्यामुळे imbalance व्हायला बाहेरचे निमित्त पुरतंय, हे लक्षात घेतले जात नाही. मानसिक आजारांच्या बाबतीत तर नाहीच नाही, त्यामुळे बरेचवेळेस पुढचे उपाय करणंच शक्य होत नाही. आता सगळे उपाय करणं शक्य असतानाच्या काळात सुद्धा काही स्किझोफ्रेनिच/डिप्रेशनच्या पेशन्ट असलेल्या मुलींना परत माहेरी आणून सोडलेलं पाहिले आहे. त्या पाश्वभूमीवर, तुझ्या नवर्‍यानी मात्र कायम तुझ्या बाजूनी आणि तुझ्या आजाराविरुद्ध उभे रहाणं अगदी आदर्श म्हणावं असंच आहे. खरोखरचा 'सखा सोबती'. ग्रेट कपल. :)

प्रांजळ कथन आवडले. तुम्हाला आणि तुमच्या पतिदेवांना सलाम! उगाच ज्योतिषी, ग्रहशांती, फेंगशुई असले काहीतरी अशास्त्रीय करण्याऐवजी थेट डॉक्टरांकडे तुमची समस्या घेऊन गेल्यामुळेच लवकर समस्यामुक्त झालात. बायपोलर डिसऑर्डर असणारे इतरही काही जण असतील. अशांसाठी एखादा मदत/आधार गट असेल तर त्यात सामील होऊन इतरांना मदत करता येईल.

सर्वप्रथम तर एवढा समजूतदार नवरा मिळाला, ह्याबद्दल अभिनंदन.. त्यानंतर, मनोरोग म्हणजे फिल्मी स्टाईल वेडेपणा नसतो, आणि त्यावर उपाय आहेत हे समजुन उपचारांना सामोर्‍या गेल्यात, ह्याबद्दल पुन्हा एकदा अभिनंदन. आणि, उपचार लागू पडल्याने तुम्ही आता सुखात आहात, ह्यासाठी त्रिवार अभिनंदन.. आता दाद घेण्याची पाळी.. स्वतःला एक मनोरोग होता, आहे हे खुल्या संस्थळावर सांगण्याची हिंमत दाखवलीत, त्या हिंमतीला दाद देतो.. ह्या लेखातून जर दुसर्‍या कुणाला त्रास असेल तर त्यानी तो ओळखावा आणि इलाज करावा म्हणून स्वतःची गोष्ट सांगितलीत, त्या नि:स्पृह वृत्तीची दाद देतो.. आणि तुमच्या पुढच्या सुखाच्या आणि समृद्धीच्या सहजीवनासाठी तुम्हा दोघांनाही शुभेच्छा..

hats off

खरेच ग शुचीताई खूप कठीण काळातून गेलीयेस ग ...आणि धीराची आहेस हे सुद्धा पटले ..असा अनुभव सार्वजनिक स्थळी मांडायला खरेच खूप धैर्य हवे...hats off to you and your husband

शुचि ताई, कौतुक इ. इ. बरेच झाले. आता यापुढे आपण कुणावर जरासा तिरकस प्रतिसाद दिलात तरी ( मिसळपाव मधील माझ्या थोड्याशा अनुभवानुसार) लोक आपल्या आजारावर घसरण्याची शक्यता आहे हे लक्षात घ्या. आपल्याला त्यांच्या "अशा" प्रती-प्रतीसादाची अपेक्षा ठेवूनच वागावे लागेल. असे फार मोठ्या प्रमाणात भारतात समाजात होताना दिसते.

स्वतःचा असा अनुभव मिपासारख्या सार्वजनिक संस्थळावर टाकण्याचे मनोधैर्य आणि त्यामागची इतरांना फायदा व्हावा ही इच्छा केवळ स्पृहणीय आहे ! तुमचे कौतूक व अभिनंदन करायला शब्द नाहीत !!!

सांभाळ... कधीही वाटलं तर हाक मार. निदान तुझ्याशी बोलेन, आणखी काही करू शकणार नाही. तू काही लढाया लढून जिंकलीस, पण युद्ध चालूच आहे. मध्यंतरी तुझ्या कुटुंबापासून दूर रहावं लागलं तरी कोसळली नाहीस, तुझा अभिमान वाटला. तुझ्या नवर्‍याचंही प्रचंड कौतुक. अ बिग हग टू यू. :) तात्कालिक नैराश्य खूपजणांना येतं, पण अशा प्रकारच्या लोकांना न दिसणार्‍या पण भयंकर त्रासदायक आजाराने खचून न जाणं फार थोड्यांना जमतं. पुढच्या लढ्यासाठी शुभेच्छा!

लई दम लागतो असं काही लिहायला. __/\__ बायपोलर ही "स्पेक्ट्रम डिसऑर्डर" आहे ना? म्हणजे एकाची बायपोलर दुसर्‍यासारखी नसते, असं.

>>> सायकिअ‍ॅट्रीस्ट्कडे जाणे/दाखविणे म्हणजे वेडे असणे हीच माझीदेखील समजूत होती. मुख्य घोळ इथेच असतो. शरीराला जसा आजार होतो तसा मनालाही होतो आणि तो बर्‍याच केसेस मध्ये बरा देखील होतो हे नीट 'पोचत' नाही. चित्रपटांमधे दाखवलेल्या अतिशयोक्ती आणि अतर्क्य घटनांंमुळे आणखीनच भीती निर्माण होते. दुर्दैवानं बाबा, बुवा नि महाराज ह्या 'अधिकार नसलेल्या पण विनाजबाबदारी पैसा मिळण्याच्या' क्षेत्रात मानसिक आजार असलेल्या लोकांना आणलं जातं नि आजार आणखीच बळावतात. मानसिक आजारांमध्ये बर्‍याचदा झालेल्या/ केलेल्या स्वतःच्या अथवा कुटुंबियांच्या कळत नकळत दुर्लक्षामुळं आजार बळावलेल्या स्थिती पर्यंत आल्यानंतरच रुग्ण डॉक्टरांकडं आणला गेलेला असतो. औषध अवघड नि दीर्घ काळ घेण्याचं प्रमुख कारण उशीरा आणलं जाणं हे आहे. वन स्टीच अ‍ॅट अ टाईम सेव्ह्स नाईन असं इथं घडत नाही कारण मानसिक आजाराबद्दल असलेली भीती नि अकारण अथवा सकारण असलेलं सामाजिक दडपण! बर्‍याच संस्था मानसिक आजारांबद्दल काम करत आहेत मात्र त्या पुरेशा नाहीत. त्या वाढायला हव्यातच. सातत्यानं आवश्यक त्यातही टीन एजेस मध्ये अत्यंत आवश्यक असलेलं मानसिक आरोग्याचं क्षेत्र खूपच दुर्लक्षित राहीलेलं आहे, आपल्या समाजाकडून ठेवलं गेलेलं आहे. - इंजिनिअरींग करताना अ‍ॅन्टी डिप्रेसण्ट टॅबलेट्स चा भरपूर उपयोग झालेला प्यारे

शुची ,तुझे कौतुक आणि हे इथे सांगण्याच्या धैर्याला सलाम.

"माझे सत्य सांगीतले, माझी कथा सांगीतली...अन्य पीडीत व संबंधित लोकांना काही एक संदेश गेला तर उत्तमच " एका पूर्णपणे public अशा संस्थळावर इतक्या सरळपणे वास्तव मांडणं आणि आपल्या समस्येतून इतरांना मार्गदर्शन करणं ही खरी प्रगल्भता, hats off to you, शुचि! तुमच्या दीर्घारोग्यासाठी मनःपूर्वक शुभेच्छा, आणि तुम्हाला व मदतीची गरज असणार्‍या इतर वाचकांना बायपोलर डिसऑर्डर या व्याधीसाठी उपयोगी पडावेत असे क्लिनिकल ट्रायल्स चे दुवे इथे मिळतील. आपल्या आसपास या व्याधीने त्रस्त असे कुणी असतील तर त्यांना कशी मदत करावी याची थोडक्यात माहिती (आधिक माहिती इथे मिळेल):

• अशा रुग्णांना भावनिक आधाराची, सामंजस्याची, सहनशीलततेची आणि प्रोत्साहनाची गरज असते, ती ओळखा

• अशा नातेवाईकांना, मित्र/मैत्रिणींना तुम्ही त्यांचं म्हणणं ऐकून घेण्याची गरज असते, ती ओळखून त्यांचे घटना/अनुभव-वर्णन न तोडता लक्षपूर्वक ऐका, आणि त्यांच्याशी शांतपणे, पण धीर देऊन बोला.

• त्यांची भीती कशाने (कोणत्या प्रसंगांत) वाढते ते समजून घ्या.

• त्यांच्या बरोबर उत्साहवर्धक कार्यांत भाग घ्या, उदाहरणार्थ, जोडीने फिरावयास जाणे, सहलींना जाणे, इत्यादि.

• वेळीच सुरू केलेल्या आणि चालू ठेवलेल्या योग्य औषधोपचारांनी ते खूप बरे होऊ शकतात याची त्यांना मधूनमधून आठवण करून देत जा.

• आत्मघातक विचार ही एक टोकाजवळची पायरी असू शकते, तेंव्हा असे विचार त्यांनी कधी तुमच्याजवळ व्यक्त केले तर ते कधीही दुर्लक्षित करू नका; अशा घटना तत्काळ त्यांच्या कुटूंबातील जबाबदार व्यक्तिला आणि शक्य असेल तर त्यांच्या डॉक्टरला कळवा.

मधुरा, पैसा, आदूबाळ , प्रशांत, अजया, सखी आपलेसुद्धा आभार.

प्रामाणिक कथन. पुढील वाटचालीस शुभेच्छा.

Hats off !!

You are not alone.... मला एक ते दीड वर्षे GAD आणि Panic Disorderचा त्रास झाला होता. चार-पाच किलोमीटर सहज पळू शकणाऱ्या, गडकिल्ल्यांवर भटकंती करणाऱ्या मला दोन पायांवर उभे राहण्याचीही भीती वाटण्याइतका आत्मविश्वास गमावला होता. ऑफिसात मीटिंग वगैरे असताना अचानक चक्कर येऊन पडलो तर आधारासाठी भिंत किंवा खुर्ची जवळ असावी म्हणून धावतपळत आधीच मीटिंगमध्ये जाऊन सोयीस्कर जागा पकडल्याचे आठवले की आता हसू येते. मनावर कोरला गेलेला त्या आठवणींचा शेवटचा प्रसंग म्हणजे एकदा मॅनेजरने काही इनपुट्स घेण्यासाठी त्याच्या केबिनमध्ये बोलावले होते. त्याची केबिन बरीच मोठी होती आणि उपलब्ध खुर्च्यांवर इतर दोघेजण बसले होते. भिंत बरीच लांब होती. आता केबिनमध्ये मधोमध उभे राहावे लागणार हे पाहूनच त्रिशंकू अवस्था होऊन गरगरल्यासारखे होऊ लागले. कसाबसा वेळ काढला. ते पाच मिनिट अक्षरशः पाच तासांसारखे वाटले होते. काय बोललो आठवत नाही. कदाचित त्यावर्षीचे अप्रेजल गंडले असावे. ;) मात्र या प्रसंगाने 'आधाराला काही सापडले नाही तरी आपल्याला उभे राहता येते व काहीही होत नाही' हे समजण्यास मदत झाली असावी असे वाटते. I think that was moment of realization. त्यानंतर हळूहळू औषधे कमी करण्याची डॉक्टरांना विनंती केली. मनोविकारतज्ज्ञांच्या उपचारांमुळे आणि घरच्यांच्या पाठिंब्याने बराच फायदा झाला. दवाखान्यात विविध प्रकारचे रुग्ण पाहून मनोविकारांबाबतची पुस्तकी नसलेली अशी नवी माहिती कळाली. गोळ्यांचे साईड इफेक्ट्स आणि विथड्रॉल सिम्पटम्स फारच त्रासदायक होते. सुदैवाने गेली काही वर्षे कोणतीही गोळी घ्यावी लागत नाही याचा आनंद वाटतो. इंटरनेटवर या विकारांबाबत जास्त शोधत बसू नका हा एक अनुभवाचा सल्ला. :) शुभेच्छा...

मिपावर स्वमग्नतेच्या लेखमालेचे अतिशय स्वागत असण्याचे.

शुचि मामी, हॅट्स ऑफ टू यू!! :) खुप जास्त अग्रेसिव्हनेस हा या आजाराचाच भाग असू शकतो का?

मनापासून आणि स्वानुभव लिहिल्याने जरा जास्तच आवडला. तुमच्या नवर्‍याचे जास्त कौतूक वाटले.

__/\__

_/\_

प्रामाणिकपणे केलेले लेखन आवडले. तुझ्या जोडीदाराचे कौतुक आहे.

शुचि तुमच्या बद्दल मलाही आदर वाटतो. अगदी प्रामाणिक पणे स्वतःबद्दल लिहिले आहे तुम्ही. तुमचे पुढील आयुष्य असेच आनंदाचे आणि सुखाचे जावे म्हणून माझ्याकडून तुम्हा दोघांना शुभेच्छा.

वॉव! डिडंट सॉ इट कमींग... नाही, तुमच्या जालिय लिखाणात मिष्कीलता, वैताग, बालिशपणा, विज्ञान, काव्य, शास्त्र, विनोद, अध्यात्म, सुस्पष्ट तर्कसंगतीचा अभाव, वगैरे वगैरे वगैरे सर्व नेहमीच आढळले. आपल्या अगदी खुळचट लिखाणालाही एक सात्विक निरागसपणाची जोड दिसली, म्हणुनच जास्तिजास्त निखळ अल्लड छबीच कायम मनात उभी आहे. पॉइंट इज, कधिच म्हणजे कधिच अक्रस्ताळेपणा मात्र असा आढळला नाही. आणि तुम्ही स्वतःला बाइपोलार जाणता ...? ऐकावे ते नवलच. तुम्हाला मानाचा मुजरा, मैत्रीचा सलाम आणी (हा) प्रेमाचा प्रतिसाद.

सलाम !!!

शुचि ताई या प्रकारे लिहायला खरचं एक वेगळी ताकद लागते असे मला वाटते . ती फारच कमी लोकांकडे असते . नवर्‍याने या आजारात अथक अथक अन निव्वळ अमेझिंग साथ दिली. हे माझे पूर्वसुकृत अन पुण्याइ का काय माहीत नाही>>> तुमचे पूर्वसुकृत अन पुण्याइ असेलच . मला वाटते आपल्या आई - वडिलांचे आशीर्वाद आणि त्यांची पुण्याई देखील आपल्या पाठीशी असते कायमच . तुमच्या नवऱ्याला सलाम . जोडीदाराची अशा वेळेस फारच परवड होते . त्यांनी सगळी परिस्थिती व्यवस्थित हाताळली . तुम्ही कधीही व्यनि करा , हाक मारा मला शक्य ते मी करण्यचा नक्की प्रयत्न करेन . देवाजवळ प्रार्थना करेन तुम्ही नेहमी आनंदी राहाव्यात . मनापासून शुभेच्छा . :)

आपले अभिनंदन व आपल्या पतीदेवांना धन्यवाद. देवाने त्यांनाही आपल्याला गरजेच्या वेळी याग्य प्रकारे साथ देण्याची सुबुद्धी दिली.खरे तर हे संस्कारच असतात, आई वडिलांनी त्यांना घडवताना दिलेले! त्यामुळे तुमच्या सासू सासरे यांनाही धन्यवाद. अशा या दुर्धर प्रसंगातून आपण व आपले कुटुंब तावून सुलाखून निघालेले आहे व आपल्याया खात्री आहे की कोण आपला सच्चा साथीदार आहे तो! आता एकच म्हणेन "कॅरम रमवानू, जूस पिबानू, मज्जानी life" फक्त Queen घेण्यासाठी(आपले goals साध्यकरण्यासाठीच) सदैव प्रयत्नशील रहा! लोकांच्या कल्याणासाठी खूप मोठे कार्य आपल्या हातून नक्कीच घडेल अशी आशा बाळगतो.

बापरे! वाचता वाचता माझेच हातपाय गार पडू लागले. किती भयंकर संकट तुमच्यावर, नवर्‍यावर, घरच्या सर्वांवर आलं होतं. मानसोपचार तज्ञाकडे जाण्याची निकड ओळखणं, प्रत्यक्ष तिथे जाणं, त्यांचं निदान मान्य करणं, औषधोपचाराला मान्यता, सकारात्मक प्रतिसाद देणं अनेक अनेक अडचणी. प्रत्येक पायरीवर माघारी फिरण्याची, नकारात्मक भूमिकेत शिरण्याची केव्हढी ती शक्यता. प्रत्येक क्षणाक्षणाला संघर्ष. स्वतःशीच. मला ह्यातून बाहेर पडायचंच ह्या निर्धारानेच. त्यातून होणारे क्लेष, ते सहन करण्याची मानसिक शक्ती.... सर्व सर्व जिवनच उध्वस्थावस्थेत जाण्याची भिती. ह्या सर्वावर तुम्ही मात केलीत. तुम्हाला सुज्ञ आणि धैर्यवान साथीदार लाभला हे तुमचे भाग्यच म्हंटले पाहिजे. त्यांचे मनभरून कौतुक. आहार, औषध, व्यायाम आणि निद्रा चारही सूत्रांवर तुमचे कायम नियंत्रण राहो आणि भविष्यातील आयुष्य निर्विघ्न पार पडो अशी इच्छा व्यक्त करतो.

अनुभवकथन आवडले, अगदी मनापासून, प्रामाणिकपणे लिहिले आहे त्यामुळे जास्तं भावला शुचीताई सिंपली ग्रेट ___/\___ खूप खूप शुभेच्छा तुम्हाला.

स्फुट आवडलं. माझ्या जवळच्या आप्तांपैकी एक व्यक्तीही बायपोलर डिसऑर्डरने ग्रस्त आहे. एका बुद्धिमान, आनंदी व्यक्तीचं मलूल, कुठलीच उमेद न राहिलेल्या डॉपलगॅन्गरमध्ये होणारं रुपांतर पाहणं फार त्रासदायक. लिथियम बेस्ड् औषधांनी फरक पडतो; पण प्रचंड झोप येणं, अनुत्साह वाटणं, भूक न लागणं - यासारख्या साईड इफेकख्यामुळे तो पर्यायही तितका व्यवहार्य नाही. तुमच्यासारखेच गुणकारी औषधांचे कॉकटेल कधीतरी सापडेल अशी आशा आहे.

तुम्हाला सुज्ञ आणि धैर्यवान साथीदार लाभला हे तुमचे भाग्यच म्हंटले पाहिजे. त्यांचे मनभरून कौतुक. आहार, औषध, व्यायाम आणि निद्रा चारही सूत्रांवर तुमचे कायम नियंत्रण राहो आणि भविष्यातील आयुष्य निर्विघ्न पार पडो अशी इच्छा व्यक्त करतो.

अगदी असेच.

सर्वच मिपाकरांचे आभार. खरं तर या विषयावर लिहायचे होते पण कसे अन कितपत ते कळत नव्हते. मूकवाचक, इस्पिक एक्का, वल्ली, शरद जी या सर्वांचे अन्य सुगरणी चे धागे वाचतानाच हे लक्षात आलेले की सारेजण त्यांना इण्टेन्सली जे वाटते , आवडते त्याबद्दल लिहितात अन त्यातून समाजाला, सर्वाना काहीतरी भरीव मिळते, वैचारिक चालना मिळते. मला या विषयावर सांगावेसे वाटत होते. अर्थात मी फार सखोल अभ्यास केलेला नाही याचे कारण काय सापडेल अन काय औषधांचे दुष्परिणाम दृष्टोत्पत्तीस पडतील या चिंतेपायी मी या विषयावर फार सर्फींग करत नाही. त्यामुळे खूप दुवे व माहिती तर नाही देउ शकले पण अनुभवकथन मात्र १००% सत्य केले आहे.

शुचि तुझे व तुझ्या नवर्‍याचे खूप कौतुक. शुभेच्छा!

तुम्ही आणि तुमचे कुटुंबीय सगळ्यांच्याच धैर्याला सलाम.

असं काही लिहायला आणि कबुली द्यायला प्रचंड मानसिक ताकद लागते. शुचि तुमच्या आणि तुमच्या कुटुंबियांच्या जिद्दीला सलाम.

हा आजार बरा होत नाही. मी मेल्यावरच हा संपणार पण ... पण ....समाधानाची बाब ही की "अत्यंत प्रेडिक्टेबल अन मॅनेजेबल" आहे

बी पॉसिटीव्ह. गर्तेमधुन बाहेर आला आहात. आपली पथ्यं व्यायाम पाळुन आयुष्य मस्त एंजॉय करा. कदाचित असही होईल लवकरं काही शोध लागेल आणि ह्याच्यावर कायमचा उपचार सापडेल. युनिव्हर्स गिव्ह्स यु व्हॉट यु क्रेव्ह फॉर, मे बी नॉट ईमिजिअटली बट ईव्हेच्युअली. :)

तुम्हाला आणि तुमच्या श्रीं ना _/\___ आणि खूप खूप शुभेच्छा.

ह्म्म्म्म! विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे.

किती धीराची आहेस तु शुचि..!!

झाले ते विसरा आणी पुन्हा जोमाने नव्या जीवनाला तुमच्या अत्यंतिक काळजी घेणार्‍या जोडीदाराबरोबर पुन्हा एकदा सामोरे जा. जीवनातला प्रत्येक क्षण असाच आनंदाने उपभोगा.दोघांचे अभिनंदन आणी शुभेच्छा.

बायपोलर असलेले एक दोघे जण माहित आहेत. तुमच्या करेजला सलाम

पुढील आयुष्यासाठी अनेक हार्दिक शुभेच्छा!!

वाचून काळजी वाटली. अवघड असते हे सगळे. तुम्हाला व तुमच्या अहोंना हार्दिक शुभेच्छा. पुढील जीवनासाठी.

शाब्बास आहे तुमच्या नवर्‍याला आणि तुम्हालाही. मोठ्या धैर्याने आणि चिकाटीने त्यांनी आणि तुम्ही आलेल्या आपत्तीचा मुकाबला केलात. पुढील वाटचाली साठी तुम्हा दोघांना हार्दिक शुभेच्छा. (लेख वाचता वाचता एक नवरा म्हणुन माझ्या कडुन झालेल्या चूकांची यादी माझ्या डोळ्या समोर तरळुन गेली आणि वाटलं त्यातल्या काही चूका टाळता आल्या असत्या तर बरं झाल असत.)

शुचि..!! जीवनातला प्रत्येक क्षण असाच आनंदाने उपभोगा.दोघांचे अभिनंदन आणी शुभेच्छा

आवडले. आमच्या माजी शेजार्‍यांनी सुमारे १९८५ साली मला डॉ. श्रीकांत जोशी लिखित 'मनाचा मागोवा' नावाचे पुस्तक वाचायला दिले होते. त्यात बर्‍याच मानसिक विकारांचे वर्णन आहे. परंतु आता उपचारपद्धती बरीच बदलली आहे. त्या लेखकाच्या मते ज्याने मनोविकारावरच्या पहिल्या औषधाचा शोध लावला त्याला नोबेल मिळायला हवे होते. या मतात मनोविकारोपचाराचे महत्त्व आढळून येते. माझ्या एका डॉक्तर मित्राच्या मते समुपदेशनाने बर्‍याच प्रमाणात खिन्नता, भावनोद्दीपन वगैरेंवर ताबा मिळवता येतो. मानसोपचारतज्ञ आणि समुपदेशक हे बहुधा जोडीने उपचार करतात. समुपदेशक हा शक्यतो स्वभाषिकच असावा. त्यामुळे भावना आणि व्यथा अचूक व्यक्त करणे चांगले जमते. समाजातल्या निदान २० ते ३० टक्के व्यक्तींना समुपदेशनाची गरज आहे असे मला वाटते. त्यांच्यामुळेच वास्तुशास्त्र वगैरे थोतांडाचे अमाप पीक येते. आपल्या यजमानांना प्रणाम. चांगल्या लेखाबद्दल धन्यवाद.

शुचि आपल्या लिखाणावरुन मी हे निदान केव्हाच केले होते.फक्त ते व्यक्त केले नव्हते. कारण तसे ते व्यक्त करणे हे उचित ठरले नसते. आपले लिखाण हे प्रबोधनाचा उत्तम मार्ग आहे. शरिर जसे आजारी पडते तसे मन पडते, शरिराला जसे व्यायाम,स्वच्छता,डागडुजी आवश्यक असते तसे मनालाही. पण समाजाचा मानसिक आरोग्याकडे पहाण्याचा दृष्टीकोन अजूनही मागासलेला आहे.तो मुख्यतः अज्ञानामुळे व पुर्वदूषितग्रहांमुळे.तो आपल्यासारख्या लोकांच्या प्रबोधनामुळे हळू हळू सुधारेल. मी स्वतः आयबीएस या पोटाच्या सायकोसोमॅटिक त्रासासाठी मानसोपचारतज्ञांची मदत घेतो. समाजात हळू हळू हा बदल होतो आहे ही मला समाधानाची बाब वाटते. अंधश्रद्धा व मनोविकार यांचा जवळचा संबंध आहे त्यामुळे हा विषयासाठी अंनिस मधे मानसमित्र या संकल्पनेचा व उपक्रमाचा उदय झाला आहे. असो आपल्या लेखाचा अनेकांना सकारात्मक उपयोग होणार आहे हे भाकित मी वर्तवतो :)

सायकिअ‍ॅट्रीस्ट्कडे जाणे म्हणजे त्यांच्याकडे जाणारी व्यक्ती ही गॉन केस आहे हा विचारच मुळात चुकीचा आहे.जशी शरिराला व्याधी होउ शकते तशीच अवस्था मनाची देखील होउ शकते. जर त्यातुन बाहेर पडणे शक्य असेल तर मग उपचार का घेउ नये ? त्यामुळे तुझे विशेष अभिनंदन ! ? :)

कडक सलाम! _/\_ मागे "कोणार्कची शिल्पे" आणि आता हे लेखन. मिपाकरांकडे मनातले खास काही उघड बोलायला लोकांना आवडते-जमते-चालते, हे मिपाच्या वातावरणाचेही यश आहे

प्रांजळपणाने केलेले लिखाण मनापासून आवडले. भावी वाटचालीसाठी अनेक हार्दिक शुभेच्छा.

खुप खुप शुभेच्छा पुढील वाटचाली साठी .. :-) नेहमी आनन्दी रहा आणि हसत रहा.. :)

आणि इतर मिपाकरांशी सहमत आहे. हा आजार बरा होत नाही. मी मेल्यावरच हा आजार संपणार असे म्हणण्यापेक्षा येणार्‍या प्रत्येक दिवसात हा आजार सोबत असण्याची शक्यता शून्याकडे जाईल असेच म्हणू या. शुभेच्छा.

तुमच्या यजमानाना मानले, आणि तुमची रोगवर मात करायची धमक पाहुन तुमचे कौतुक करावे तीतके थोड़ेच ....तुम्हाला दोघाना नमस्कार

_/\_ तुम्हाला आणि तुमच्या कुटूंबीयांनाही...

शुचि तुझे व तुझ्या नवर्‍याचे खूप कौतुक. शुभेच्छा!

किती वेगळी आहेस ग तू.. तुझं लिखाण नेहमीच वेगळं असतं.. म्हणजे त्यात एक निरागसपण आहे.. तुझ्या धाग्यांवर अनेकदा कुणी निगेटिव्ह केमेंट केली तरी तू ती अनेकदा सहजपणे स्वीकारतेस. तुझ्या त्या परवाच्या ऑफिसवरच्या धाग्यावर सुद्धा तू विरोधी कमेंट्सपण समजुन घेतल्यास.. आताही हा लेख वाचुन समजत नाहीये की काय बोलावं.. किती प्रांजळपणे लिहीलय.. मनापासुन.. तुला खरच सलाम! आणि हो तुझ्या नवर्‍यालाही!

या आजारातुन उभे राहिल्या बद्दल. दुसरे तुमच्या धैर्याला सलाम.

दंडवत तुला आणि साष्टांग स्पेशल दंडवत तुझ्या नवर्‍याला. कारण भोगणार्‍यापेक्षा शुश्रुषा करणार्‍याला अधिक त्रास असतो.

काकू. . असं लिहायला जबरदस्त मानसिक ताकत लागते . तुम्हाला . आणि तुमच्या "ह्यांना" . . लैच कडक सेल्युट . . बाकी फक्त एवढंच करू शकतो . ________/\_________

शुचितै तुम्हाला आणि तुमच्या नवर्‍याला पुढील आयुष्यासाठी शुभेच्छा.

शुचि ताई, तुम्हाला आणि तुमच्या नवर्‍याला खुप शुभेच्छा!! असा नवरा मिळणे खरच खुप भाग्य लागते.

इतक्या शुभेच्छा दिल्यात, मनोधैर्य वाढविलेत, कौतुक केलेत, इतकी परिपक्वता दाखविलीत काय बोलू. मला खूप बरे वाटले. रामदास म्हणतात तसे "प्रत्येक दिवस मला व्याधी पासून मुक्तच करतो आहे." ही भावनाच सुखावह आहे. कांदळकर यांनीही समुपदेशनाचा मांडलेला मुद्दा योग्यच आहे. पिरा म्हणते तशी - "विरोधी कमेंट्स समजून घेते" कारण मला माहीत आहे की I do not (absolutely) do not have luxury of excited mood, any unusal upheavals of mood. भावनोद्दॆपन टाळायचे (sorry I am typing on some site & copy pasting hence many typos) परत एकदा सर्वांचे आभार.

खूप हिंमत आहे शुचि तुझ्याकडे. अगदी डॉक्टरचे निदान स्विकारण्यापासून आणि स्वतःमध्ये बदल करायला तयार होण्यापासून खरोखरच खूप हिंमत दाखवली आहेस. त्यामुळेच तु त्यातून बाहेर पडलियेस आणि आनंदी राहू शकतेयस. असे स्वतःकडे नि:पक्षपाती द्रुष्टीनी पहायची हिम्मत सगळ्यांकडे नसते. उलट 'बाहेरच्या' कुठल्यातरी कारणाकडे बोट दाखवलं जातं. पण 'आत' काहीतरी बिघदलय, काहितरी कमी पडतय, त्यामुळे imbalance व्हायला बाहेरचे निमित्त पुरतंय, हे लक्षात घेतले जात नाही. मानसिक आजारांच्या बाबतीत तर नाहीच नाही, त्यामुळे बरेचवेळेस पुढचे उपाय करणंच शक्य होत नाही. आता सगळे उपाय करणं शक्य असतानाच्या काळात सुद्धा काही स्किझोफ्रेनिच/डिप्रेशनच्या पेशन्ट असलेल्या मुलींना परत माहेरी आणून सोडलेलं पाहिले आहे. त्या पाश्वभूमीवर, तुझ्या नवर्‍यानी मात्र कायम तुझ्या बाजूनी आणि तुझ्या आजाराविरुद्ध उभे रहाणं अगदी आदर्श म्हणावं असंच आहे. खरोखरचा 'सखा सोबती'. ग्रेट कपल. :)

प्रांजळ कथन आवडले. तुम्हाला आणि तुमच्या पतिदेवांना सलाम! उगाच ज्योतिषी, ग्रहशांती, फेंगशुई असले काहीतरी अशास्त्रीय करण्याऐवजी थेट डॉक्टरांकडे तुमची समस्या घेऊन गेल्यामुळेच लवकर समस्यामुक्त झालात. बायपोलर डिसऑर्डर असणारे इतरही काही जण असतील. अशांसाठी एखादा मदत/आधार गट असेल तर त्यात सामील होऊन इतरांना मदत करता येईल.

सर्वप्रथम तर एवढा समजूतदार नवरा मिळाला, ह्याबद्दल अभिनंदन.. त्यानंतर, मनोरोग म्हणजे फिल्मी स्टाईल वेडेपणा नसतो, आणि त्यावर उपाय आहेत हे समजुन उपचारांना सामोर्‍या गेल्यात, ह्याबद्दल पुन्हा एकदा अभिनंदन. आणि, उपचार लागू पडल्याने तुम्ही आता सुखात आहात, ह्यासाठी त्रिवार अभिनंदन.. आता दाद घेण्याची पाळी.. स्वतःला एक मनोरोग होता, आहे हे खुल्या संस्थळावर सांगण्याची हिंमत दाखवलीत, त्या हिंमतीला दाद देतो.. ह्या लेखातून जर दुसर्‍या कुणाला त्रास असेल तर त्यानी तो ओळखावा आणि इलाज करावा म्हणून स्वतःची गोष्ट सांगितलीत, त्या नि:स्पृह वृत्तीची दाद देतो.. आणि तुमच्या पुढच्या सुखाच्या आणि समृद्धीच्या सहजीवनासाठी तुम्हा दोघांनाही शुभेच्छा..

hats off

खरेच ग शुचीताई खूप कठीण काळातून गेलीयेस ग ...आणि धीराची आहेस हे सुद्धा पटले ..असा अनुभव सार्वजनिक स्थळी मांडायला खरेच खूप धैर्य हवे...hats off to you and your husband

शुचि ताई, कौतुक इ. इ. बरेच झाले. आता यापुढे आपण कुणावर जरासा तिरकस प्रतिसाद दिलात तरी ( मिसळपाव मधील माझ्या थोड्याशा अनुभवानुसार) लोक आपल्या आजारावर घसरण्याची शक्यता आहे हे लक्षात घ्या. आपल्याला त्यांच्या "अशा" प्रती-प्रतीसादाची अपेक्षा ठेवूनच वागावे लागेल. असे फार मोठ्या प्रमाणात भारतात समाजात होताना दिसते.