कथा उत्तम आहे. आवडली. - दिपोटी

मस्त आहे कथा!

आवडली.... :)

धन्यवाद दिपोटी, पैसा ताई, ब़जरबट्टू :) मंडळ आभारी आहे….

कथा आवडली. विशेषतः कथेची भाषा फार सोपी-साधी-सरळ आहे आणि त्यातूनही नाट्यमयता पुरेपुर व्यक्त करता येते आहे हे या कथेतून दिसून आलं. पुढील लेखनास शुभेच्छा.

साधी सरळ कथा सरळमार्गी मध्यमवर्गीयांची.. आवडली.

मस्त अहे कथा.अवडलि

छान आहे.. मस्त.. आवडली एकदम!

एकदम खुसखुशीत गोष्ट आहे. आवडली.

धन्यवाद आतिवास, पिंगू ,मालविका , पिलीयन रायडर,उपाशी बोका :)

कथा उत्तम आहे. आवडली. - दिपोटी

मस्त आहे कथा!

आवडली.... :)

धन्यवाद दिपोटी, पैसा ताई, ब़जरबट्टू :) मंडळ आभारी आहे….

कथा आवडली. विशेषतः कथेची भाषा फार सोपी-साधी-सरळ आहे आणि त्यातूनही नाट्यमयता पुरेपुर व्यक्त करता येते आहे हे या कथेतून दिसून आलं. पुढील लेखनास शुभेच्छा.

साधी सरळ कथा सरळमार्गी मध्यमवर्गीयांची.. आवडली.

मस्त अहे कथा.अवडलि

छान आहे.. मस्त.. आवडली एकदम!

एकदम खुसखुशीत गोष्ट आहे. आवडली.

धन्यवाद आतिवास, पिंगू ,मालविका , पिलीयन रायडर,उपाशी बोका :)

छान पु.भा प्र :-)

पुढे काय?

उत्कंठावर्धक! वाचते आहे. ती बाई कमी बुद्धीमान असणे अन पत्रे बालीश असणे - काही संबंध आहे का?

छान पु.भा प्र :-)

पुढे काय?

उत्कंठावर्धक! वाचते आहे. ती बाई कमी बुद्धीमान असणे अन पत्रे बालीश असणे - काही संबंध आहे का?

एका उत्तुंग व्यक्तिमत्वाच्या कलासाधनेचा आणि माणूसपणाचा सुंदर आढावा!

वा! मस्तं परिचय! कौशी कानडा खूप आवडला.

खादे तरल भावचित्र मनात साकार व्हावे, किंवा खळाळता झरा, समुद्रात उसळाणार्‍या लाटा किंवा स्तब्ध उभ्या असलेल्या हिमशिखराचे चित्र डोळ्यापुढे उभे रहावे इतके परिणामकारक रागस्वरूप शिवजी सहज उभे करतात. त्यांचा ललत ऐकताना भल्या पहाटे शुचिर्भूत होउन मंदिरात ध्यानस्थ बसल्याची जाणिव होते, रागेश्री ऐकताना मिलनासाठी अतुर झालेली सुंदर अभिसारिका डोळ्यापुढे येते, मारवा अनाम हुरहुर लावून जातो तर श्री ऐकताना हृद्यस्थ जनार्दनाला शरण गेल्याची भावस्थिती प्रत्ययाला येते.

अफाट!! पंडितजी आणि त्यांच्या संतूरबद्दल लिहिलेल्या माहीतीबद्दल खूप आभार! अशीच माहीती बाकीच्या कलावंताबद्दलही लिहा ना. _/\_

एखाद्या जमलेल्या मैफिलीसारखा जमलेला लेख!

वाह. काय बहारदार लेख. अगदी तल्लीन मैफीलच जणु. खुप आवडला लेख.

लेख आवडला. सुरेख लिहिले आहे.

लेख आवडला.

तांत्रिक बाबी आणि वेगवेगळे राग सोडता हे 'संतूर' एकायला फारच आवडतं.

कसदार लेख. लेख एखाद्या व्यावसायिक अन मुरलेल्या लेखकाने लिहिल्यासारखा जमला आहे. परत वाचणार आहे अन वाचानाखूणही ठेवते आहे.

हा लेख उत्तम झा॑ला आहे.त्यानी मूळ काश्मीरी संतूर मधे काही तांत्रिक बदल केले.त्यात त्यांच्या साधनेची भर पडली. त्यांची मुलाखत ऐकणे ही ही एक सुरेल मैफल असते. अलिकडेच त्यानी व सतीश पाकणीकर ( प्रसिद्ध छायाचित्रकार ) यानी मिळून ओ पी नय्यर यांचे वर एक पुस्तक लिहिले आहे. ओ पी सारखा परफेक्शनिस्ट संगीतकार व शिवजी सारखा माहिर कलाकार यांच्या संगम नय्यर यांच्या गीतात अनेक वेळा दिसला आहे.

अप्रतिम लेख. बोलता बोलता विलायत खाँसाहेब आपल्याच तंद्रीत बोलायला लागले - "आपल्या सगळ्या कलाकारांच्या मांदियाळीमधे दोन कलाकार बेजोड आहेत, एक बिस्मिल्लाभाई आणि दुसरी शिवभाई. या दोघांमागे व्यक्तिशः संगीतातल्या घराण्याची प्रतिष्ठा नाही, ते वाजवत असलेल्या वाद्याशी लोकांचा परिचय नाही, आणि तरीही या दोघांनी आपल्या वाद्याला सतार आणि सरोदच्या उंचीवर नेउन ठेवले आहे. हे काम इतर कुणीही केलेले दिसत नाही." किती खरे आहे हे! धन्यवाद. पारंपारिक शिक्षण साधारणच घेतलेल्या या दोघांची सांगीतिक समज आणि प्रतिभा विद्वांनांच्या पलीकडची आहे. अवांतरः बिस्मिला खांसाहेबाबद्दल पण असा लेख वाचायला आवडेल. ते गेले त्या रात्री दोन वाजेपर्यंत दूरदर्शनवर त्यांच्याबद्दल कार्यक्रम दाखवीत होते.धर्ममार्तंडांच्या रोषालाही न जुमानता काशीविश्वेश्वराच्या मंदिरात बिस्मिलाजींनी सनईवादन करणे सुरू ठेवले होते.

साष्टांग दंडवत! लेख अतिशय आवडला..

अत्यंत सुंदर आणि आभ्यासपूर्ण लेखन. फार दिवसांनी असे काहीतरी वाचायला मिळालंय. :)

विषयांतर आहे,पण त्यांनी आणि पं हरिप्रसाद चौरासिया यांनी मिळून यश चोप्रांच्या काही चित्रपटांना शिव हरी या नावाने दिलेली गाणी(संगीत) मला आवडतात.

केवळ अप्रतिम लेख. खंडीत झालेली मालिका परत चालु करण्यासाठी धन्यवाद. लवकरच पुढील कलाकाराबद्द्ल लिहा. अवांतर - वसंतरावांवर पण एक फक्कड लेख नक्की लिहा.

एका उत्तुंग व्यक्तिमत्वाच्या कलासाधनेचा आणि माणूसपणाचा सुंदर आढावा!

वा! मस्तं परिचय! कौशी कानडा खूप आवडला.

खादे तरल भावचित्र मनात साकार व्हावे, किंवा खळाळता झरा, समुद्रात उसळाणार्‍या लाटा किंवा स्तब्ध उभ्या असलेल्या हिमशिखराचे चित्र डोळ्यापुढे उभे रहावे इतके परिणामकारक रागस्वरूप शिवजी सहज उभे करतात. त्यांचा ललत ऐकताना भल्या पहाटे शुचिर्भूत होउन मंदिरात ध्यानस्थ बसल्याची जाणिव होते, रागेश्री ऐकताना मिलनासाठी अतुर झालेली सुंदर अभिसारिका डोळ्यापुढे येते, मारवा अनाम हुरहुर लावून जातो तर श्री ऐकताना हृद्यस्थ जनार्दनाला शरण गेल्याची भावस्थिती प्रत्ययाला येते.

अफाट!! पंडितजी आणि त्यांच्या संतूरबद्दल लिहिलेल्या माहीतीबद्दल खूप आभार! अशीच माहीती बाकीच्या कलावंताबद्दलही लिहा ना. _/\_

एखाद्या जमलेल्या मैफिलीसारखा जमलेला लेख!

वाह. काय बहारदार लेख. अगदी तल्लीन मैफीलच जणु. खुप आवडला लेख.

लेख आवडला. सुरेख लिहिले आहे.

लेख आवडला.

तांत्रिक बाबी आणि वेगवेगळे राग सोडता हे 'संतूर' एकायला फारच आवडतं.

कसदार लेख. लेख एखाद्या व्यावसायिक अन मुरलेल्या लेखकाने लिहिल्यासारखा जमला आहे. परत वाचणार आहे अन वाचानाखूणही ठेवते आहे.

हा लेख उत्तम झा॑ला आहे.त्यानी मूळ काश्मीरी संतूर मधे काही तांत्रिक बदल केले.त्यात त्यांच्या साधनेची भर पडली. त्यांची मुलाखत ऐकणे ही ही एक सुरेल मैफल असते. अलिकडेच त्यानी व सतीश पाकणीकर ( प्रसिद्ध छायाचित्रकार ) यानी मिळून ओ पी नय्यर यांचे वर एक पुस्तक लिहिले आहे. ओ पी सारखा परफेक्शनिस्ट संगीतकार व शिवजी सारखा माहिर कलाकार यांच्या संगम नय्यर यांच्या गीतात अनेक वेळा दिसला आहे.

अप्रतिम लेख. बोलता बोलता विलायत खाँसाहेब आपल्याच तंद्रीत बोलायला लागले - "आपल्या सगळ्या कलाकारांच्या मांदियाळीमधे दोन कलाकार बेजोड आहेत, एक बिस्मिल्लाभाई आणि दुसरी शिवभाई. या दोघांमागे व्यक्तिशः संगीतातल्या घराण्याची प्रतिष्ठा नाही, ते वाजवत असलेल्या वाद्याशी लोकांचा परिचय नाही, आणि तरीही या दोघांनी आपल्या वाद्याला सतार आणि सरोदच्या उंचीवर नेउन ठेवले आहे. हे काम इतर कुणीही केलेले दिसत नाही." किती खरे आहे हे! धन्यवाद. पारंपारिक शिक्षण साधारणच घेतलेल्या या दोघांची सांगीतिक समज आणि प्रतिभा विद्वांनांच्या पलीकडची आहे. अवांतरः बिस्मिला खांसाहेबाबद्दल पण असा लेख वाचायला आवडेल. ते गेले त्या रात्री दोन वाजेपर्यंत दूरदर्शनवर त्यांच्याबद्दल कार्यक्रम दाखवीत होते.धर्ममार्तंडांच्या रोषालाही न जुमानता काशीविश्वेश्वराच्या मंदिरात बिस्मिलाजींनी सनईवादन करणे सुरू ठेवले होते.

साष्टांग दंडवत! लेख अतिशय आवडला..

अत्यंत सुंदर आणि आभ्यासपूर्ण लेखन. फार दिवसांनी असे काहीतरी वाचायला मिळालंय. :)

विषयांतर आहे,पण त्यांनी आणि पं हरिप्रसाद चौरासिया यांनी मिळून यश चोप्रांच्या काही चित्रपटांना शिव हरी या नावाने दिलेली गाणी(संगीत) मला आवडतात.

केवळ अप्रतिम लेख. खंडीत झालेली मालिका परत चालु करण्यासाठी धन्यवाद. लवकरच पुढील कलाकाराबद्द्ल लिहा. अवांतर - वसंतरावांवर पण एक फक्कड लेख नक्की लिहा.

नक्की कशापध्दल बोलायचे आहे तुम्हाला? धाग्याचा विषय नक्की काय आहे? धाग्याच्या शिर्षकात 'टू स्टेट्स' वैगरे वाचले म्हणुन 'टू स्टेट्स' चित्रपटाचे परीक्षण असेल या ऊत्सुकतेने धागा ऊघडला. पण पहिले काही परिच्छेद भट्ट परिवार (?) आणि इतर काही कलाकारांपध्दल (अनावश्यक) माहिती मिळाली. धाग्याच्या शिर्षकात 'टू स्टेट्स' वैगरे लिहुन त्याचे परीक्षण कुठे आहे? एक प्रामाणिक प्रश्न! तुम्ही चेतन भगतचे 'टू स्टेट्स' हे पुस्तक (कादंबरी) वाचली आहे का? चेतन भगतचे 'टू स्टेट्स' वाचल्यावर हा चित्रपट पाहिला तर पदरी अगदी निराशा येते. चेतन भगतचे कुठलेही पुस्तक वाचताना त्याच्या लेखनशैलीमुळे वाचत असताना प्रसंग आपल्या डोळ्यासमोर ऊभा राहातो. पण चित्रपटात पडद्यावर जे काही दिसते ते नक्कीच वेगळे (भयानक) असते. कोणत्याही कादंबरीचे चित्रपटात रुपांतर (?) करताना मुळ कथानकाची इतकी चिरफाड कशाला करतात हे? सॉरी, पण हे माझे वैयक्तिक मत आहे.

महेश भटनी आपल्या वैतक्तिक आयुष्यातून बरच काही बॉरो केलं आहे चित्रपटांसाठी. अर्थ, जख्म, वो लम्हे त्याच्याच आयुष्यातल्या घटना/व्यक्तींना केद्रस्थानी ठेऊन बनवलेले आहेत. मला तो दिग्दर्शक म्हणून आवडतो. तुमचा लेखही छान आहे. हायवे मध्ये पण आलिया भटनी काम छान केलं आहे असं ऐकलय.

चित्रपट बघणीय असावा. चेतन भगतचे पुस्तक एकदा वाचायला म्हणून आवडले होते. आणि सिनेमा पुस्तकाबरहुकूम नसला तरी काही बिघडत नाही. एका माध्यमातून दुसर्‍यात जाताना थोडेफार बदल आणि काटछाट अपरिहार्यच. अर्जुन कपूर हा बोनी कपूरचा मुलगा आहे. अभिनय कशाशी खातात हे त्याला नक्कीच माहित असणार! आणि आलिया भटबद्दल माझ्या कॉलेजात जाणार्‍या मुलीचे मत चांगले दिसले. रेवतीने चांगलं काम करणं यात काही विशेष नाही, आणि अमृता सिंगही चांगला डायरेक्टर असेल तर चांगलं काम करू शकते. तेव्हा एकूण सिनेमा एकदातरी बघेन नक्की. बेताब मीही थिएटरमधे जाऊन पाहिला आहे, त्यामुळे इतर गोष्टींशी सहज रिलेट करू शकले! सिनेमाची गोष्ट एकतर सगळ्यांना माहित असावीच, पण या प्रकाराने लिहिलेले परीक्षण, आणि सिनेमाच्या निमित्त मनात आलेले विचार हे कॉम्बिनेशन आवडले. मिपावर स्वागत! असेच लिहीत जा!

चांगलं लिहिलंय की. :) मलाही बघायचा आहे हा सिनेमा. मी पुस्तक वाचले नाहीये.

पुस्तक वाचलंय. एखाद्या मसालापटाची पटकथा लिहावी तशीच स्टुरी आहे. प्रथितयश कॉलेजला जाणारे तरुण तरुणी, अत्यावश्यक नॉर्थ साऊथ पोल्स, नॉर्थ वाल्या हिर्व्याच्या घरातली भांडणं, वाद, पंजाबी विरुद्ध तमिळ वाद, भांडणं, थोडा सेक्सचा तडका, मधेच हिरोनं हिरॉईनच्या घरी जाणं, भावाला शिकवणं, आई बाबाला वश करण्यासाठी प्रयत्न करणं वगैरे वगैरे... अर्जुन कपूर आयायाएम वाला वाटतो का आमच्या एका मिपाकरासारखा? तो इशकजादे मधला रौडी आमदारनातू चांगला वाटतो खरंतर! आलिया भटला 'बघावं' लागेल. ;)

चांगले लिहिलेय आवडले अगदी मनापासून

पे थे. मिपावर स्वागत. आणि परीक्षण आवडलेच. उद्या परवात बघेनही

लेखन आवडले. क्वीन सिनेमाच्या आधी थेट्रात याचा ट्रेलर दाखवला तेंव्हाच पहावासा वाटत होता. धन्यवाद.

बघितला , चांगला आहे . आलीया चं दिस्लेइय आणि काम पण चांगल केलं आहे . अर्जुन नी पण काम चांगला केलय . फक्त टिपिकल चेतन भगत च्या कथेमुळे गरमा गरमी अमळ जास्तच आहे

तो अर्जुन त्या "जुबान पे लगाम" च्या थियेटर मधल्या "क्या यहा पिक्चर देखने आये हो" असे म्हणणार्‍या त्या पोरासारखा दिसतोय अ‍ॅडव्हर्टाइज मधे.

काल पाह्यला अर्थातच चकटफू! अर्जून अन् आलियाच्या प्रेझेन्समुळे सिनेमाला एक रिफ्रेशिंग लूक येतो.

लोकसत्तातील या सिनेमाचे परिक्षण: http://www.loksatta.com/manoranja-news/alia-bhatt-arjun-kapoor-on-2-states-quite-boring-449859/?SocialMedia

एखादं पुस्तक आपण वाचतो नी ते आपल्याला फारसं काही आवडत नाही पण वाचतानाच इतकं जाणवतं की त्यात पुरेपूर हिंदी फिल्मी मसाला आहे. काही वर्षांतच त्यावर हिंदी बॉलिवुड पट बनतो सुद्धा! तोच हा २ स्टेट्स. एक अत्यंत ठोकळेबाज व काहिशी रटाळ कथा, त्यात काही तद्दन फिल्मी मसालेदार प्रसंग घालुन फुलवलेली. एक पुस्तक म्हणून फारसे (खरंतर बर्‍यापैकी) आवडले नसले तरी कदाचित टिपिकल हिंदी चित्रपट म्हणून तरी निव्वळ करमणूक होईल म्हणून बघायला गेलो. मुळात कथा आणि पटकथा या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत यावर हिंदी चित्रपट सृष्टीत कोणाचा समज असेलसे वाटत नाही. हा चित्रपट बनवण्यापेक्षा त्याचा अभिवाचनाचा कार्यक्रम करायला हवा होता, बर्‍याच स्वस्तात झाला असता. कादंबरीहून रटाळ चित्रपट, कंटाळवाण्या पारोश्या चेहर्‍याने सबंध चित्रपटभर वावरणारा नायक, तितकेच टुकार संगीत - ध्वनी - प्रकाश व मोठ्या स्क्रीनवर हाऊसफुल गर्दित बघितल्याने कमी पडणारा एसी यामुळे पुरता वैतागुन गेलो. त्यातल्या त्यात हिरवाईनीने आपले सुंदर दिसण्याचे काम चोख बजावल्याने मधेमधे डोळे सुखावत होते. शिवाय दोघांच्याही पालकांच्या भुमिकेत असणार्‍या चौघांनीही आक्रस्तळेपणा सोडून अपेक्षेहून बरीच उजवी भुमिका केली आहे. शिवाय पार्श्वभूमीला दिसणारे वास्तवदर्र्शी घरे, बिल्डिंगा, दारू पिणार्‍या पंजाबी बायका (हा हल्ली नवा स्टिरीयोटाईप होतोयसं दिस्तय - वास्तवदर्शी चित्रण म्हणजे दारू पिणार्‍या पंजाबी बायका आल्याच पाहिजेत ), कचरा, तुंबलेली गटारे, वायर्समुळे झालेली विद्रुप शहरे जसेच्या तसे येत असल्याने किमान चित्रपटाला एक वास्तवदर्शी अवकाश मिळते. बाकी, अधिक काय लिहिणे ४/१०, फुकट मिळाला नी दुसरे काहीच करायला नसेल तर झोप येईपर्यंत पहा!

चेतन भगतच्या लेखनाबाबत माझा मुख्य आक्षेप आहे, की तो आपल्या कथांमध्ये घटना "घडवतो". अगदी ओढून ताणून घडवतो. तसा प्रत्येक लेखकच कोर्‍या कागदावर विश्व उभं करत असतो, आणि घटना घडवत असतो. पण सराईत लेखकाचा हात अदृश्य असतो. घटना नैसर्गिकपणे घडल्यासारख्या वाटतात. भगत कथानकातला पेचप्रसंग सोडवण्यासाठी अक्षरशः कुंथतो तेव्हा दया येते. कॉलसेंटर (देवाचा फोन) आणि टू स्टेट्स (सासूबाईंचं गाणं आणि सासर्‍यांचं पीपीटी) इथे तर भगत कपडे काढून अंगावर रेड इंडियनसारखे फराटे ओढून "बघा बघा कसं जमवलं, आहे का नाही मी हुश्शार!" असं ओरडत नाचल्याचा भास झाला!

मुळात हा चेतन भगत प्राणी कोण, त्याने पुस्तके कोणती लिहिली आहेत, आणि या पिच्चर मधील एक रेवथी वगळता इतरांची नावेही ठाऊक नाहीत, अशी आमची परिस्थिती. त्यातून लोकसत्तातील परिक्षण वाचले, त्यामुळे हा पिच्चर बघितलाही नाही, आणि बघणारही नाही.

'२ स्टेट्स' चांगला आहे. टॉकीजवर पाहिलात तरी चालेल. १५० मिनिटे म्हणजे थोडा लांबीला जास्त वाटतो खरा पण सगळ्यांची कामे छान आहेत. लेखात म्हटल्याप्रमाणे आलिया भटने सुरेख काम केले आहे. रोनित रॉय तर जबराच! बाकी रेवती देखील छान आहे. बघायला हरकत नाही. संवाददेखील मोकळे आणि फ्रेश आहेत. फेबुवर मी एक छोटेसे परीक्षण टाकले होते. आश्चर्य म्हणजे 'तिच्या प्रेझेन्सने स्क्रीन झळाळून जातो' असे वरील लेखात लिहिल्याप्रमाणे मी देखील असेच काहीसे माझ्या परीक्षणात लिहिले होते. योगायोग! :-) लेख छान! जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. बाकी '२ स्टेट्स' ची गाणी फारशी आवडली नाहीत. एक गाणे (आंखे करे जीहुजुरी की असेच काहीसे) ऐकून 'तेरे मस्त मस्त दो नैन...' हे 'दबंग्'चे गाणे आठवले. चाली सारख्याच वाटल्या. छान चाल आणि मेलडी गायब आहेत आज काल्.. नाहीतर बद्धकोष्ठ झालेला शब्बीर कुमार "जब हम जवा होंगे..' करायचा ते देखील कानाला गोड वाटायचे...असो.

मी पाहिला . थोडाफार आवडला . पण येक समजलच नाही समुपदेशनासाठी जातो शेवटी काय होत ते कळलच नाही . कोणी सांगू शकेल का ? अर्धवट सोडल्यासारख वाटल मला ते . पेट थेरपी मिपावर स्वागत आहे . लिहित रहा. :)

मला अज्ज्जिबात नाही आवडला. थर्ड रेट.

नक्की काय म्हणायच आहे ?

आता शिनेमा बघावा की बघू नये हा प्रश्न पडलाय. असो, जालावर येईल तेंव्हा बघते.

आता टीवीवर सुधा बघण्यात वेळ वाया घालवणार नाही.

झकास परिक्षण ! बेताबची अमृतासिंह ते आलिया भटचा आढावा व्ह्याया फरहा, तब्बू, सनी देवल, बॉबी, अभय देवल, , राहुल रॉय, विवेक मुशरन पूजा भट्ट वै. झकासच ! मजा आली लेख वाचून! आमच्या व्हॉटसॅप्प्च्या खात्यात येवून पडलेला " शून्याचे जनक: आलिया भट " असा भन्नाट वृत्ततुकडा येवून पडला होता. तो आठवला आत्ता ! कोणीतरी पेस्ट करा हो इथे तो !

तुम गुज्जु लोग मिठेमे क्या खाते हो? दाल? ;) वगैरे एक-दोन मोजके विनोद सोडले तर बकवास पिच्चर हाय. उगाच ७०० एम्.बी. डाउनलोड वाया घालवायचे नाही म्हणून पाहिला. ;) तो जो कोण हिरो आहे, त्याच्याकडे लक्षच गेलं नाही. पण आपली आलिया बरीच बरी दिसलीय.

नक्की कशापध्दल बोलायचे आहे तुम्हाला? धाग्याचा विषय नक्की काय आहे? धाग्याच्या शिर्षकात 'टू स्टेट्स' वैगरे वाचले म्हणुन 'टू स्टेट्स' चित्रपटाचे परीक्षण असेल या ऊत्सुकतेने धागा ऊघडला. पण पहिले काही परिच्छेद भट्ट परिवार (?) आणि इतर काही कलाकारांपध्दल (अनावश्यक) माहिती मिळाली. धाग्याच्या शिर्षकात 'टू स्टेट्स' वैगरे लिहुन त्याचे परीक्षण कुठे आहे? एक प्रामाणिक प्रश्न! तुम्ही चेतन भगतचे 'टू स्टेट्स' हे पुस्तक (कादंबरी) वाचली आहे का? चेतन भगतचे 'टू स्टेट्स' वाचल्यावर हा चित्रपट पाहिला तर पदरी अगदी निराशा येते. चेतन भगतचे कुठलेही पुस्तक वाचताना त्याच्या लेखनशैलीमुळे वाचत असताना प्रसंग आपल्या डोळ्यासमोर ऊभा राहातो. पण चित्रपटात पडद्यावर जे काही दिसते ते नक्कीच वेगळे (भयानक) असते. कोणत्याही कादंबरीचे चित्रपटात रुपांतर (?) करताना मुळ कथानकाची इतकी चिरफाड कशाला करतात हे? सॉरी, पण हे माझे वैयक्तिक मत आहे.

महेश भटनी आपल्या वैतक्तिक आयुष्यातून बरच काही बॉरो केलं आहे चित्रपटांसाठी. अर्थ, जख्म, वो लम्हे त्याच्याच आयुष्यातल्या घटना/व्यक्तींना केद्रस्थानी ठेऊन बनवलेले आहेत. मला तो दिग्दर्शक म्हणून आवडतो. तुमचा लेखही छान आहे. हायवे मध्ये पण आलिया भटनी काम छान केलं आहे असं ऐकलय.

चित्रपट बघणीय असावा. चेतन भगतचे पुस्तक एकदा वाचायला म्हणून आवडले होते. आणि सिनेमा पुस्तकाबरहुकूम नसला तरी काही बिघडत नाही. एका माध्यमातून दुसर्‍यात जाताना थोडेफार बदल आणि काटछाट अपरिहार्यच. अर्जुन कपूर हा बोनी कपूरचा मुलगा आहे. अभिनय कशाशी खातात हे त्याला नक्कीच माहित असणार! आणि आलिया भटबद्दल माझ्या कॉलेजात जाणार्‍या मुलीचे मत चांगले दिसले. रेवतीने चांगलं काम करणं यात काही विशेष नाही, आणि अमृता सिंगही चांगला डायरेक्टर असेल तर चांगलं काम करू शकते. तेव्हा एकूण सिनेमा एकदातरी बघेन नक्की. बेताब मीही थिएटरमधे जाऊन पाहिला आहे, त्यामुळे इतर गोष्टींशी सहज रिलेट करू शकले! सिनेमाची गोष्ट एकतर सगळ्यांना माहित असावीच, पण या प्रकाराने लिहिलेले परीक्षण, आणि सिनेमाच्या निमित्त मनात आलेले विचार हे कॉम्बिनेशन आवडले. मिपावर स्वागत! असेच लिहीत जा!

चांगलं लिहिलंय की. :) मलाही बघायचा आहे हा सिनेमा. मी पुस्तक वाचले नाहीये.

पुस्तक वाचलंय. एखाद्या मसालापटाची पटकथा लिहावी तशीच स्टुरी आहे. प्रथितयश कॉलेजला जाणारे तरुण तरुणी, अत्यावश्यक नॉर्थ साऊथ पोल्स, नॉर्थ वाल्या हिर्व्याच्या घरातली भांडणं, वाद, पंजाबी विरुद्ध तमिळ वाद, भांडणं, थोडा सेक्सचा तडका, मधेच हिरोनं हिरॉईनच्या घरी जाणं, भावाला शिकवणं, आई बाबाला वश करण्यासाठी प्रयत्न करणं वगैरे वगैरे... अर्जुन कपूर आयायाएम वाला वाटतो का आमच्या एका मिपाकरासारखा? तो इशकजादे मधला रौडी आमदारनातू चांगला वाटतो खरंतर! आलिया भटला 'बघावं' लागेल. ;)

चांगले लिहिलेय आवडले अगदी मनापासून

पे थे. मिपावर स्वागत. आणि परीक्षण आवडलेच. उद्या परवात बघेनही

लेखन आवडले. क्वीन सिनेमाच्या आधी थेट्रात याचा ट्रेलर दाखवला तेंव्हाच पहावासा वाटत होता. धन्यवाद.

बघितला , चांगला आहे . आलीया चं दिस्लेइय आणि काम पण चांगल केलं आहे . अर्जुन नी पण काम चांगला केलय . फक्त टिपिकल चेतन भगत च्या कथेमुळे गरमा गरमी अमळ जास्तच आहे

तो अर्जुन त्या "जुबान पे लगाम" च्या थियेटर मधल्या "क्या यहा पिक्चर देखने आये हो" असे म्हणणार्‍या त्या पोरासारखा दिसतोय अ‍ॅडव्हर्टाइज मधे.

काल पाह्यला अर्थातच चकटफू! अर्जून अन् आलियाच्या प्रेझेन्समुळे सिनेमाला एक रिफ्रेशिंग लूक येतो.

लोकसत्तातील या सिनेमाचे परिक्षण: http://www.loksatta.com/manoranja-news/alia-bhatt-arjun-kapoor-on-2-states-quite-boring-449859/?SocialMedia

एखादं पुस्तक आपण वाचतो नी ते आपल्याला फारसं काही आवडत नाही पण वाचतानाच इतकं जाणवतं की त्यात पुरेपूर हिंदी फिल्मी मसाला आहे. काही वर्षांतच त्यावर हिंदी बॉलिवुड पट बनतो सुद्धा! तोच हा २ स्टेट्स. एक अत्यंत ठोकळेबाज व काहिशी रटाळ कथा, त्यात काही तद्दन फिल्मी मसालेदार प्रसंग घालुन फुलवलेली. एक पुस्तक म्हणून फारसे (खरंतर बर्‍यापैकी) आवडले नसले तरी कदाचित टिपिकल हिंदी चित्रपट म्हणून तरी निव्वळ करमणूक होईल म्हणून बघायला गेलो. मुळात कथा आणि पटकथा या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत यावर हिंदी चित्रपट सृष्टीत कोणाचा समज असेलसे वाटत नाही. हा चित्रपट बनवण्यापेक्षा त्याचा अभिवाचनाचा कार्यक्रम करायला हवा होता, बर्‍याच स्वस्तात झाला असता. कादंबरीहून रटाळ चित्रपट, कंटाळवाण्या पारोश्या चेहर्‍याने सबंध चित्रपटभर वावरणारा नायक, तितकेच टुकार संगीत - ध्वनी - प्रकाश व मोठ्या स्क्रीनवर हाऊसफुल गर्दित बघितल्याने कमी पडणारा एसी यामुळे पुरता वैतागुन गेलो. त्यातल्या त्यात हिरवाईनीने आपले सुंदर दिसण्याचे काम चोख बजावल्याने मधेमधे डोळे सुखावत होते. शिवाय दोघांच्याही पालकांच्या भुमिकेत असणार्‍या चौघांनीही आक्रस्तळेपणा सोडून अपेक्षेहून बरीच उजवी भुमिका केली आहे. शिवाय पार्श्वभूमीला दिसणारे वास्तवदर्र्शी घरे, बिल्डिंगा, दारू पिणार्‍या पंजाबी बायका (हा हल्ली नवा स्टिरीयोटाईप होतोयसं दिस्तय - वास्तवदर्शी चित्रण म्हणजे दारू पिणार्‍या पंजाबी बायका आल्याच पाहिजेत ), कचरा, तुंबलेली गटारे, वायर्समुळे झालेली विद्रुप शहरे जसेच्या तसे येत असल्याने किमान चित्रपटाला एक वास्तवदर्शी अवकाश मिळते. बाकी, अधिक काय लिहिणे ४/१०, फुकट मिळाला नी दुसरे काहीच करायला नसेल तर झोप येईपर्यंत पहा!

चेतन भगतच्या लेखनाबाबत माझा मुख्य आक्षेप आहे, की तो आपल्या कथांमध्ये घटना "घडवतो". अगदी ओढून ताणून घडवतो. तसा प्रत्येक लेखकच कोर्‍या कागदावर विश्व उभं करत असतो, आणि घटना घडवत असतो. पण सराईत लेखकाचा हात अदृश्य असतो. घटना नैसर्गिकपणे घडल्यासारख्या वाटतात. भगत कथानकातला पेचप्रसंग सोडवण्यासाठी अक्षरशः कुंथतो तेव्हा दया येते. कॉलसेंटर (देवाचा फोन) आणि टू स्टेट्स (सासूबाईंचं गाणं आणि सासर्‍यांचं पीपीटी) इथे तर भगत कपडे काढून अंगावर रेड इंडियनसारखे फराटे ओढून "बघा बघा कसं जमवलं, आहे का नाही मी हुश्शार!" असं ओरडत नाचल्याचा भास झाला!

मुळात हा चेतन भगत प्राणी कोण, त्याने पुस्तके कोणती लिहिली आहेत, आणि या पिच्चर मधील एक रेवथी वगळता इतरांची नावेही ठाऊक नाहीत, अशी आमची परिस्थिती. त्यातून लोकसत्तातील परिक्षण वाचले, त्यामुळे हा पिच्चर बघितलाही नाही, आणि बघणारही नाही.

'२ स्टेट्स' चांगला आहे. टॉकीजवर पाहिलात तरी चालेल. १५० मिनिटे म्हणजे थोडा लांबीला जास्त वाटतो खरा पण सगळ्यांची कामे छान आहेत. लेखात म्हटल्याप्रमाणे आलिया भटने सुरेख काम केले आहे. रोनित रॉय तर जबराच! बाकी रेवती देखील छान आहे. बघायला हरकत नाही. संवाददेखील मोकळे आणि फ्रेश आहेत. फेबुवर मी एक छोटेसे परीक्षण टाकले होते. आश्चर्य म्हणजे 'तिच्या प्रेझेन्सने स्क्रीन झळाळून जातो' असे वरील लेखात लिहिल्याप्रमाणे मी देखील असेच काहीसे माझ्या परीक्षणात लिहिले होते. योगायोग! :-) लेख छान! जुन्या आठवणींना उजाळा मिळाला. बाकी '२ स्टेट्स' ची गाणी फारशी आवडली नाहीत. एक गाणे (आंखे करे जीहुजुरी की असेच काहीसे) ऐकून 'तेरे मस्त मस्त दो नैन...' हे 'दबंग्'चे गाणे आठवले. चाली सारख्याच वाटल्या. छान चाल आणि मेलडी गायब आहेत आज काल्.. नाहीतर बद्धकोष्ठ झालेला शब्बीर कुमार "जब हम जवा होंगे..' करायचा ते देखील कानाला गोड वाटायचे...असो.

मी पाहिला . थोडाफार आवडला . पण येक समजलच नाही समुपदेशनासाठी जातो शेवटी काय होत ते कळलच नाही . कोणी सांगू शकेल का ? अर्धवट सोडल्यासारख वाटल मला ते . पेट थेरपी मिपावर स्वागत आहे . लिहित रहा. :)

मला अज्ज्जिबात नाही आवडला. थर्ड रेट.

नक्की काय म्हणायच आहे ?

आता शिनेमा बघावा की बघू नये हा प्रश्न पडलाय. असो, जालावर येईल तेंव्हा बघते.

आता टीवीवर सुधा बघण्यात वेळ वाया घालवणार नाही.

झकास परिक्षण ! बेताबची अमृतासिंह ते आलिया भटचा आढावा व्ह्याया फरहा, तब्बू, सनी देवल, बॉबी, अभय देवल, , राहुल रॉय, विवेक मुशरन पूजा भट्ट वै. झकासच ! मजा आली लेख वाचून! आमच्या व्हॉटसॅप्प्च्या खात्यात येवून पडलेला " शून्याचे जनक: आलिया भट " असा भन्नाट वृत्ततुकडा येवून पडला होता. तो आठवला आत्ता ! कोणीतरी पेस्ट करा हो इथे तो !

तुम गुज्जु लोग मिठेमे क्या खाते हो? दाल? ;) वगैरे एक-दोन मोजके विनोद सोडले तर बकवास पिच्चर हाय. उगाच ७०० एम्.बी. डाउनलोड वाया घालवायचे नाही म्हणून पाहिला. ;) तो जो कोण हिरो आहे, त्याच्याकडे लक्षच गेलं नाही. पण आपली आलिया बरीच बरी दिसलीय.

मजा आली वाचायला. नेहमीप्रमाणेच एकदम हटके! अवांतर: आज मी पयला.

अगम्य! काहीच कळालं नाही.

व्यक्ती आणि वल्ली मध्ये पु.ल.देशपांडे यांनी एक अप्रतिम व्यक्तीचित्र रंगविलेले आहे, जे त्यांच्या अफाट प्रतिभे ची जेव्हा वाचतो तेव्हा जाणीव करुन देते. त्याचे नाव लखु रीसबुड. आनंद चित्रपटाच्या एका डायलॉग ला वापरुन खालील डायलॉग बनविता येतो. लखु रीसबुड मरा नही , लखु रीसबुड मरा नही करते. द्वेष कीती सुक्ष्म असु शकतो आणि कीती तरलतेने व्यक्त ही करता येतो याचा अनुभव हा रामदासजी रीसबुडांचा लेख वाचुन आला.

रामदास काका, तुम्हाला कुठलंच पुस्तक छापायचं नाहीये का आता ? की स्वत:ची प्रकाशन संस्था सुरु करताय? (भागीदारीत ;) )

शेवटचा पंच एकदम भन्नाट दोन ट्रक म्हणजे किती प्रती होतील हो "समृद्ध अडगळीच्या"

बापरे.

'सकाळची प्रभातफेरी' वगळता काही समजलं नाही.

सांगतो डिटेलवारी. दोन वर्षांपूर्वी सारस्वत बँकेने कूहू (कविता महाजन) या कादंबरीसाठी -प्रकाशनासाठी-कर्ज दिले होते.ती बातमी वाचून हे मौजमजेतले का असेना पण काही लिहीणे मला पटत नव्हते म्हणून हा लेख आंतरजालावर टाकला नव्हता. काल ऐसीअक्षरे या संस्थळावर कविता महाजन यांचा पुन्हा एक नविन कादंबरी लि।इण्यासंबंधी लेख आला होता.म्हणुन त्यानंतर हा लेख आंतरजालावर टाकला.

पण मराठीतले प्रकाशक एकजात भिकार**!! अगदी फुकट मिळालेलं साहित्य देखिल काळजीपूर्वक दोषरहित छापायचे श्रम घेणार नाहीत!!आळशी नालायक लेकाचे!!! प्रकाशनं काढताहेत हे जणू उपकार करताहेत मराठी जनतेवर!!! आग लागो त्यांना!!!

रामदासांच्या प्रतिक्रियेनंतर सगळा उलगडा झाला. पण मला तर इथे बर्‍याच कथांची बीजं दिसत आहेत!

मजा आली वाचायला. नेहमीप्रमाणेच एकदम हटके! अवांतर: आज मी पयला.

अगम्य! काहीच कळालं नाही.

व्यक्ती आणि वल्ली मध्ये पु.ल.देशपांडे यांनी एक अप्रतिम व्यक्तीचित्र रंगविलेले आहे, जे त्यांच्या अफाट प्रतिभे ची जेव्हा वाचतो तेव्हा जाणीव करुन देते. त्याचे नाव लखु रीसबुड. आनंद चित्रपटाच्या एका डायलॉग ला वापरुन खालील डायलॉग बनविता येतो. लखु रीसबुड मरा नही , लखु रीसबुड मरा नही करते. द्वेष कीती सुक्ष्म असु शकतो आणि कीती तरलतेने व्यक्त ही करता येतो याचा अनुभव हा रामदासजी रीसबुडांचा लेख वाचुन आला.

रामदास काका, तुम्हाला कुठलंच पुस्तक छापायचं नाहीये का आता ? की स्वत:ची प्रकाशन संस्था सुरु करताय? (भागीदारीत ;) )

शेवटचा पंच एकदम भन्नाट दोन ट्रक म्हणजे किती प्रती होतील हो "समृद्ध अडगळीच्या"

बापरे.

'सकाळची प्रभातफेरी' वगळता काही समजलं नाही.

सांगतो डिटेलवारी. दोन वर्षांपूर्वी सारस्वत बँकेने कूहू (कविता महाजन) या कादंबरीसाठी -प्रकाशनासाठी-कर्ज दिले होते.ती बातमी वाचून हे मौजमजेतले का असेना पण काही लिहीणे मला पटत नव्हते म्हणून हा लेख आंतरजालावर टाकला नव्हता. काल ऐसीअक्षरे या संस्थळावर कविता महाजन यांचा पुन्हा एक नविन कादंबरी लि।इण्यासंबंधी लेख आला होता.म्हणुन त्यानंतर हा लेख आंतरजालावर टाकला.

पण मराठीतले प्रकाशक एकजात भिकार**!! अगदी फुकट मिळालेलं साहित्य देखिल काळजीपूर्वक दोषरहित छापायचे श्रम घेणार नाहीत!!आळशी नालायक लेकाचे!!! प्रकाशनं काढताहेत हे जणू उपकार करताहेत मराठी जनतेवर!!! आग लागो त्यांना!!!

रामदासांच्या प्रतिक्रियेनंतर सगळा उलगडा झाला. पण मला तर इथे बर्‍याच कथांची बीजं दिसत आहेत!