ओह! स्वारी, पाह्यले नव्हते. मला वाटलं की ठिकाणाचे नाव आहे. तू जसजशी पुढे जात राहशील तसतसे, निदान जेंव्हा शक्य आहे तेंव्हा ठिकाणाचे नाव कळवत राहिलीस तरी मजा वाटेल.
वृत्तान्त मस्तच कप्तानसाहेब. पाताळेश्वर ते सुकान्ता ते पुढे अक्षरधारा व मेहता अशा सर्व टप्प्यांत मज्या आली. कप्तान जॅक स्पॅरो, नाखुनकाका, चि.नाखु आणि दिव्यश्री तसेच यमन व पगला गजोधर या सदस्यांशी प्रथमच भेट झाली.
(रुमालटाकुनठेवलाआहेतरिनंतरलिहितो)
(नाखुकाकांच्यास्पेसबारचाफॅनबॅट्मॅन)
यशो ताई आणि माझी पहिली ओळख …
" काय खाताय ? मला पण " …. अशी झाली .
कॅप्टन राव …तुम्ही खाण्याच्या पदार्थांची नावं कशी विसराल ? १०/१० मार्क .
जाताना रीकामे कुकीज चे डबे दिव्यश्री ताई च्या फारीन च्या " खाउणी भरूण णेले" हे. वे. सा. न. ल.
सगळ्यांना भेटून खूप आनंद झाला .
हे बघा बुवांबरोबरच्या कट्ट्याचं वर्णन त्यांचे चहातेचं णीट करु शकतील की नाही. आम्हाला त्यांनी रांगेतही उभं केलं नाही. तस्मात त्या कट्ट्याचा वृत्तांत तुम्ही लिहावा हि मागणी.
खी खी खी.
तो उपवृत्तान्त आम्ही लिहूच. नाखुनकाका जरा अधिकच समरसतेने लिहितील. =))
बाकी गुर्जींच्या चाहत्यांच्या रांगेत खूप लंबर असल्याने ते बहुधा कुणालाच स्थाण देत नसावेतसे दिसते.
चिमणराव तुम्ही म्हणता तसे तुम्ही काय हल्क, बैल वगैरे कॅटेगरीतले दिसत नाहीत ओ. आपल्या वल्ल्याएवढेच तर आहात.
मी पण जरा दोन चार किलो वाढवलो तर वल्ल्याएवढा होईन. :) उंचीला बी अम्मळ तेवढाच हाय.
@बुवांनी आधी आल्या आल्या अगोबा हत्ती, रानडुक्कर वगैरे चार-पाच प्राण्यांची नावं घेउन
वल्लींना गुद्दे हाणले.>> ह्हूं!!! ते त्या हत्तीनी माझा छळ सुरू केला म्हणून!
@नंतर मी अजिबात काही केलेलं नसताना उगाचं चिमण्या बिमण्या म्हणुन खांद्यावर हेल्मेट आपटलं, चार सहा गुद्दे घातले आणि हात पिरगाळला>>> दुष्ट हल कट चिमण! हत्ती पाठोपाठ स्वतःही माझ्यावर गोळीबार केला... ते नै सांगत .. ल्लुल्लुल्लुल्लु!
@(त्यामुळे वृत्तांत लिहायला उशिर झाला) >> बघ बघ त्या हत्तीचाच गुण लागला तुला. स्वतः करुन दुसय्राच्या अंगावर ढकलून द्यायचा... दुत्त दुत्त!
@आणि नंतर स्वतःला लागलं म्हणुन हात चोळत बसले (हात चोळताना त्यामधे काहितरी दुसरही चोळलं गेलं असल्याचा भास सगळ्यांना झाला.>>> आं sssssssss इसका बदला लिया जाएगा.. अगली भ्येट में बराब्बर लिया जाएगा
@नंतर बुवांचे गाल (रागाने नव्हे) जरावेळ फुगीर वाटत होते हा भाग अलाहिदा. सगळ्यांनी बुवांना कट्ट्याला नं आल्याचा सामुहिक जाब विचारला. =)). धोत्रास हात घालणे हा प्रयोग काहिजणांनी करुन पाहिला.>> त्याचा तिथच घेतला की ...................... सूड!
हे घ्या अजून काही फोटो.
पाताळेश्वराच्या आवारातील वटवृक्षाखाली गहन चर्चा करून ब्रम्हज्ञान प्राप्त करून घेताना मिपाकर...
.
सुकांता आदरातिथ्याची तयारी करत असताना गफ्फांत वेळ घालविणारे मिपाकर आणि त्यांच्या मागे मिपाकरांना पाहण्यासाठी उसळलेला अथांग जनसागर...
.
जेवणाबरोबर जेवणाइतक्याच चविष्ट गप्पांचा आस्वाद घेताना...
.
बुवांच्या आगमनानंतर बुवांनी (आणि बुवांच्या संबंधात) उपस्थित केलेल्या/झालेल्या मुद्द्यांवर सुकांताच्या बाहेर जमलेले चर्चासत्र...
.
पांगापांग व्हायला सुरुवात होण्यापूर्वी काढलेला गृपफोटो...
.
१) वल्ली तात्यांना निळ्या रंगाच्या फ्रेश कलरच्या शर्टात पाहुन साश्चर्य आणंड वाटला .
२) त्यांची काळ्या टी शर्ट ची परंपरा चिमणरावांनी चालु ठेवली आहे असे एक सुक्ष्म ऑब्झर्वेशन केले आहे
३) पन्नासरावांच्या जगप्रसिध्द मिशांना मोठ्ठी दाद देण्यात येत आहे
४) नाखुनकाका घुश्श्याने गावडे सरांकडे का बरे पहात आहेत ? गावडे सरांनी त्यांना बोलताना थांबवले की काय ?
५) पाठीवर स्यॅक घेवुन आलेल्या लोकांच्या स्यॅक मधे काय काय असेल ह्याचा साधारण अंदाज बांधता येत आहे !
६) आणि अखेरीस अखेरच्या फोटोत शेवटी अगोबाने अतृप्त अत्म्याला झपाटलेच हे स्पष्ट होत आहे !
कट्टा मिस झाल्याची खंत व्यक्त करण्यात येत आहे
- प्रगो
भारी झाला की कट्टा! सगळे फोटू पाहून मजा वाटतिये. अगदी पुण्यात गेल्यासारखं वाटतय.
मिपाकरांची पुढची पिढी या सगळ्यामध्ये मोठी होतिये.
एक्काकाकांच्या चिरंजिवांचे अभिनंदन. चांगली बातमी आहे.
सुकांताला जाऊन बहुतेक ११ वर्षे झालीत.
चिमणबाळाने शेवटी लिहिलाच वृत्तांत. आधी मला खात्री वाटत नव्हती.
कबूल केल्यानुसार सगळेजण आले. यशोसारखी महा बिझी सदस्याही आली होती म्हणजे मिपावरील प्रेम बघा!
दिव्यश्रीने यशोला रेवती म्हटल्याचे वाचले. यावर काही बोलायचे नाही. तू भेट आता!
सगळे फोटो बघुन मनापासुन दुख्ख: झाले. किमान २५ किलोने अजुन हलके होणे भाग आहे. राक्षस वाटतोय मी सगळ्यांपुढे :/!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! दुत्तं दुत्तं बारिक लोक्स!! :/
लै भारी वृत्तांत आणि फटु! जाम धमाल! पुणेकरांनी चहाचा विषय काढल्याबरोबर अख्ख्या एअरटेलला धक्का बसून कॉल ड्रॉप झाला, म्हणजे बघा! तेवढ्यात मुविंना नंबर लागल्यामुळे बाकी मंडळींची खबर घेता आली नै. पण ती दिव्यश्रीने चांगलीच घेतल्याचे कळते. अनाहितांतर्फे दिव्यश्रीला स्टँडिंग ओव्हेशन!
हे सगळेजण धोकट्या घेऊन का फिरत आहेत ते मात्र कळले नाई!
उत्तम कट्ट्याचा अत्युत्तम वृत्तांत.
डॉक्टरसाहेबांच्या मुलाचे हार्दिक अभिनंदन. आम्हाला पण पार्टी ड्यू हे विसरू नका. (कॅश पाठवलीत तरी चालेल.)
सर्व कट्टेबाजांचे अभिनंदन. मी येतो आहे पुन्हा डिसेंबरात.
ओह! स्वारी, पाह्यले नव्हते. मला वाटलं की ठिकाणाचे नाव आहे. तू जसजशी पुढे जात राहशील तसतसे, निदान जेंव्हा शक्य आहे तेंव्हा ठिकाणाचे नाव कळवत राहिलीस तरी मजा वाटेल.
वृत्तान्त मस्तच कप्तानसाहेब. पाताळेश्वर ते सुकान्ता ते पुढे अक्षरधारा व मेहता अशा सर्व टप्प्यांत मज्या आली. कप्तान जॅक स्पॅरो, नाखुनकाका, चि.नाखु आणि दिव्यश्री तसेच यमन व पगला गजोधर या सदस्यांशी प्रथमच भेट झाली.
(रुमालटाकुनठेवलाआहेतरिनंतरलिहितो)
(नाखुकाकांच्यास्पेसबारचाफॅनबॅट्मॅन)
यशो ताई आणि माझी पहिली ओळख …
" काय खाताय ? मला पण " …. अशी झाली .
कॅप्टन राव …तुम्ही खाण्याच्या पदार्थांची नावं कशी विसराल ? १०/१० मार्क .
जाताना रीकामे कुकीज चे डबे दिव्यश्री ताई च्या फारीन च्या " खाउणी भरूण णेले" हे. वे. सा. न. ल.
सगळ्यांना भेटून खूप आनंद झाला .
हे बघा बुवांबरोबरच्या कट्ट्याचं वर्णन त्यांचे चहातेचं णीट करु शकतील की नाही. आम्हाला त्यांनी रांगेतही उभं केलं नाही. तस्मात त्या कट्ट्याचा वृत्तांत तुम्ही लिहावा हि मागणी.
खी खी खी.
तो उपवृत्तान्त आम्ही लिहूच. नाखुनकाका जरा अधिकच समरसतेने लिहितील. =))
बाकी गुर्जींच्या चाहत्यांच्या रांगेत खूप लंबर असल्याने ते बहुधा कुणालाच स्थाण देत नसावेतसे दिसते.
चिमणराव तुम्ही म्हणता तसे तुम्ही काय हल्क, बैल वगैरे कॅटेगरीतले दिसत नाहीत ओ. आपल्या वल्ल्याएवढेच तर आहात.
मी पण जरा दोन चार किलो वाढवलो तर वल्ल्याएवढा होईन. :) उंचीला बी अम्मळ तेवढाच हाय.
@बुवांनी आधी आल्या आल्या अगोबा हत्ती, रानडुक्कर वगैरे चार-पाच प्राण्यांची नावं घेउन
वल्लींना गुद्दे हाणले.>> ह्हूं!!! ते त्या हत्तीनी माझा छळ सुरू केला म्हणून!
@नंतर मी अजिबात काही केलेलं नसताना उगाचं चिमण्या बिमण्या म्हणुन खांद्यावर हेल्मेट आपटलं, चार सहा गुद्दे घातले आणि हात पिरगाळला>>> दुष्ट हल कट चिमण! हत्ती पाठोपाठ स्वतःही माझ्यावर गोळीबार केला... ते नै सांगत .. ल्लुल्लुल्लुल्लु!
@(त्यामुळे वृत्तांत लिहायला उशिर झाला) >> बघ बघ त्या हत्तीचाच गुण लागला तुला. स्वतः करुन दुसय्राच्या अंगावर ढकलून द्यायचा... दुत्त दुत्त!
@आणि नंतर स्वतःला लागलं म्हणुन हात चोळत बसले (हात चोळताना त्यामधे काहितरी दुसरही चोळलं गेलं असल्याचा भास सगळ्यांना झाला.>>> आं sssssssss इसका बदला लिया जाएगा.. अगली भ्येट में बराब्बर लिया जाएगा
@नंतर बुवांचे गाल (रागाने नव्हे) जरावेळ फुगीर वाटत होते हा भाग अलाहिदा. सगळ्यांनी बुवांना कट्ट्याला नं आल्याचा सामुहिक जाब विचारला. =)). धोत्रास हात घालणे हा प्रयोग काहिजणांनी करुन पाहिला.>> त्याचा तिथच घेतला की ...................... सूड!
हे घ्या अजून काही फोटो.
पाताळेश्वराच्या आवारातील वटवृक्षाखाली गहन चर्चा करून ब्रम्हज्ञान प्राप्त करून घेताना मिपाकर...
.
सुकांता आदरातिथ्याची तयारी करत असताना गफ्फांत वेळ घालविणारे मिपाकर आणि त्यांच्या मागे मिपाकरांना पाहण्यासाठी उसळलेला अथांग जनसागर...
.
जेवणाबरोबर जेवणाइतक्याच चविष्ट गप्पांचा आस्वाद घेताना...
.
बुवांच्या आगमनानंतर बुवांनी (आणि बुवांच्या संबंधात) उपस्थित केलेल्या/झालेल्या मुद्द्यांवर सुकांताच्या बाहेर जमलेले चर्चासत्र...
.
पांगापांग व्हायला सुरुवात होण्यापूर्वी काढलेला गृपफोटो...
.
१) वल्ली तात्यांना निळ्या रंगाच्या फ्रेश कलरच्या शर्टात पाहुन साश्चर्य आणंड वाटला .
२) त्यांची काळ्या टी शर्ट ची परंपरा चिमणरावांनी चालु ठेवली आहे असे एक सुक्ष्म ऑब्झर्वेशन केले आहे
३) पन्नासरावांच्या जगप्रसिध्द मिशांना मोठ्ठी दाद देण्यात येत आहे
४) नाखुनकाका घुश्श्याने गावडे सरांकडे का बरे पहात आहेत ? गावडे सरांनी त्यांना बोलताना थांबवले की काय ?
५) पाठीवर स्यॅक घेवुन आलेल्या लोकांच्या स्यॅक मधे काय काय असेल ह्याचा साधारण अंदाज बांधता येत आहे !
६) आणि अखेरीस अखेरच्या फोटोत शेवटी अगोबाने अतृप्त अत्म्याला झपाटलेच हे स्पष्ट होत आहे !
कट्टा मिस झाल्याची खंत व्यक्त करण्यात येत आहे
- प्रगो
भारी झाला की कट्टा! सगळे फोटू पाहून मजा वाटतिये. अगदी पुण्यात गेल्यासारखं वाटतय.
मिपाकरांची पुढची पिढी या सगळ्यामध्ये मोठी होतिये.
एक्काकाकांच्या चिरंजिवांचे अभिनंदन. चांगली बातमी आहे.
सुकांताला जाऊन बहुतेक ११ वर्षे झालीत.
चिमणबाळाने शेवटी लिहिलाच वृत्तांत. आधी मला खात्री वाटत नव्हती.
कबूल केल्यानुसार सगळेजण आले. यशोसारखी महा बिझी सदस्याही आली होती म्हणजे मिपावरील प्रेम बघा!
दिव्यश्रीने यशोला रेवती म्हटल्याचे वाचले. यावर काही बोलायचे नाही. तू भेट आता!
सगळे फोटो बघुन मनापासुन दुख्ख: झाले. किमान २५ किलोने अजुन हलके होणे भाग आहे. राक्षस वाटतोय मी सगळ्यांपुढे :/!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! दुत्तं दुत्तं बारिक लोक्स!! :/
लै भारी वृत्तांत आणि फटु! जाम धमाल! पुणेकरांनी चहाचा विषय काढल्याबरोबर अख्ख्या एअरटेलला धक्का बसून कॉल ड्रॉप झाला, म्हणजे बघा! तेवढ्यात मुविंना नंबर लागल्यामुळे बाकी मंडळींची खबर घेता आली नै. पण ती दिव्यश्रीने चांगलीच घेतल्याचे कळते. अनाहितांतर्फे दिव्यश्रीला स्टँडिंग ओव्हेशन!
हे सगळेजण धोकट्या घेऊन का फिरत आहेत ते मात्र कळले नाई!
उत्तम कट्ट्याचा अत्युत्तम वृत्तांत.
डॉक्टरसाहेबांच्या मुलाचे हार्दिक अभिनंदन. आम्हाला पण पार्टी ड्यू हे विसरू नका. (कॅश पाठवलीत तरी चालेल.)
सर्व कट्टेबाजांचे अभिनंदन. मी येतो आहे पुन्हा डिसेंबरात.
आमचे पेर्णास्त्रोतः भव्य आवाहन ~ दिव्य आवाहन ~ दो सोनार की इक लोहार की
२४ सप्टेंबर २०१५ (ख्रिस्तपुर्व लिहायचा मोह आवरला) मिपावरचं एक भव्य (?) दिव्य (नमस्कार माझा तया दिव्यश्रीला) वॅक्टीमॅट्व श्री.स्त्री.दी.भव्यश्री ह्यांनी युरोपखंडे जर्मनदेशे नामक भुभागावरुन भारतामधल्या पुण्यभुमीमधे एक समस्तं मिपाकरांचा एक कट्टा व्हावा असा डाव्या पायातला बुट काढला.
तो आशा डायनिंग हॉल. रविवार असल्याने मेन्यु खालीलप्रमाणे असेलः
१. बटाट्याची भाजी
२. अळुचे फदफडे
३. छोले
४. कढी
५. वरण भात
६. पापड, चटणी, कोशिंबीर आणि केळ्याचे रायते.
जेवण गरमागरम वाढतात. टेस्ट चांगली आहे. स्वच्छ आहे. खाणावळीचा फील आहे (पाठीला पाठ लावुन नाही बसायला लागत). जेवण घरगुती असते. प्रचंड अपेक्षा ठेवुन जाऊ नका.
कट्ट्ञाला शुभेच्छा.
हो ना म्हणता कट्ट्याची वेळ ठरली... आमीबी येनार !
नेहमीच्या प्रथेप्रमाणे खादाडी कुठे करायची यावर कट्ट्यातच एक चर्चासत्र होईलच ;) तेव्हा त्याबद्दल काळजी न करता आपापल्या खादाडीच्या ठिकाणांच्या "युएसपीज"ची टिपणे घेऊन येऊन घमासानात भाग घ्या... कट्ट्याच्या गफ्फांत तो एक म्हत्वाचा आजेंडा आस्तोय ;) :)
तारीख,वेळ आणि ठिकणा सहित ठरला....
कट्ट्याला मनापासून शुभेच्छा.
वृत्तांत लिहून जखम करणार नसालच आणि वरून खादाडीचे फोटो टाकून, मीठ पण टाकणार नसालच, अशी माफक अपेक्षा.
नाखुनकाका आणि इतर चौकडीने पुरवलेल्या माहितीवरुन लिहिलेल्या वृत्तांमधुन काही विशेष माहिती मिपावर उघड झाल्यास मंडळ जबाबदार नाही ह्याची नम्र णोंद घेणे =)) ;)!!!
तो आशा डायनिंग हॉल. रविवार असल्याने मेन्यु खालीलप्रमाणे असेलः
१. बटाट्याची भाजी
२. अळुचे फदफडे
३. छोले
४. कढी
५. वरण भात
६. पापड, चटणी, कोशिंबीर आणि केळ्याचे रायते.
जेवण गरमागरम वाढतात. टेस्ट चांगली आहे. स्वच्छ आहे. खाणावळीचा फील आहे (पाठीला पाठ लावुन नाही बसायला लागत). जेवण घरगुती असते. प्रचंड अपेक्षा ठेवुन जाऊ नका.
कट्ट्ञाला शुभेच्छा.
हो ना म्हणता कट्ट्याची वेळ ठरली... आमीबी येनार !
नेहमीच्या प्रथेप्रमाणे खादाडी कुठे करायची यावर कट्ट्यातच एक चर्चासत्र होईलच ;) तेव्हा त्याबद्दल काळजी न करता आपापल्या खादाडीच्या ठिकाणांच्या "युएसपीज"ची टिपणे घेऊन येऊन घमासानात भाग घ्या... कट्ट्याच्या गफ्फांत तो एक म्हत्वाचा आजेंडा आस्तोय ;) :)
तारीख,वेळ आणि ठिकणा सहित ठरला....
कट्ट्याला मनापासून शुभेच्छा.
वृत्तांत लिहून जखम करणार नसालच आणि वरून खादाडीचे फोटो टाकून, मीठ पण टाकणार नसालच, अशी माफक अपेक्षा.
नाखुनकाका आणि इतर चौकडीने पुरवलेल्या माहितीवरुन लिहिलेल्या वृत्तांमधुन काही विशेष माहिती मिपावर उघड झाल्यास मंडळ जबाबदार नाही ह्याची नम्र णोंद घेणे =)) ;)!!!
दिव्यश्रींच्या धाग्यावर जरा जास्तचं मारामारी झाली. असो. कट्टा फायनालाईझ झालेला आहे. कट्टा खालीलप्रमाणे होईल.
तारिख पे तारिखः ४ ऑक्टोबर २०१५
वेळः रविवारी पहाटे ११.०० वाजता
स्थळः पुण्यनगरीमधली पाताळेश्वर ही पावन जागा
कार्यक्रम: भेटणे, गप्पा हाणणे, खादाडी, गप्पा हाणणे, गप्पा हाणणे, खादाडी, गप्पा हाणणे, गप्पा हाणणे आणि टवाळक्या करणे
फायनान्स डिटेल्सः टी.टी.एम.एम.
कोण कोण येणारे ते इथे कन्फर्म करा. म्हणजे भोजनास कुठे जायचे हे ठरवता येईल. दुर्वांकुरला जायचं का?
(संपादकांना विनंती-४ तारखेनंतर धाग्यास हेवनवासी करावे. धाग्याकर्त्याला नको)
धन्यवाद.
नक्कीच जमेल....
फक्त २ गोष्टी टाळल्यात तर उत्तम........
१. मला नुसतेच "मुवि" असेच म्हणा.
२. कृपया "साहेब" म्हणू नका.
("जी" म्हटले की "हुच्चभृ" झाल्यासारखे वाटते आणि "साहेब" म्हटले की गुलामगिरी.मिपाकर कधीच "हुच्च" नसतो आणि कुणाचा "साहेब" पण नसतो.)
ह्याला म्हणतात, घरचा आहेर.
एक तर कसे बसे बातमीपत्र टंकले आणि फोटो असलेला मोबाईल घेवून सौ.मुवि, बाहेरगावी गेल्या.
आणि ज्यांच्याकडे फोटो आहेत, ते व्हॉटस अपवर गुंतलेले आहेत.
आम्ही सध्या इतर आंतरजालीय साधनांचा वापर करत नसल्याने, आमचीच गोची झाली आहे.
हे प्रभो,
निदान पुढच्या जन्मी तरी मला बर्यापैकी फोटोग्राफर बनव.
नाखुकाकांच्या आज्ञेचे पालन करीत वृत्तात देत आहे. गोड मानून घ्यावा.
आज भेटू की उद्या असे ठरवता ठरवता शेवटी मंगळवारी भेटण्याचे ठरले. मुवींनी रोखठो़ख धागाही टाकला. ठरलेल्या वेळी टका भेटला आणि आणि आम्ही ठाण्याच्या ट्रॅफीकमधून मुंगीच्या गतीने टकाच्या घरी मार्गस्थ झालो, वाटेत एक शॉर्टकट मारूनही फारसा फायदा झाला नाही. तिकडेही ट्रॅफीक होतेच. या दरम्यान मुविंचे फोनवर फोन येवू लागले "आम्ही २ मिनीटात पोहोचतो आहोत", "जवळच आहोत", "पांच मिनीटात पोहोचतो आहोत" असे सांगत होतो. शेवटी एकदा "जितेंद्र आवाडच्या ऑफीस जवळ आलो आहोत" असे सांगितल्यानंतर मुविंचे फोन थांबले ;)
या दरम्यान बिल्डींग नंबर आणि फ्लॅट नंबर ऐकण्यात घोळ होवून श्री व सौ मुवि वेगळ्याच बिल्डींगमध्ये एका ठिकाणी भेट देवून पुन्हा सोसायटीमध्ये येवून थांबले होते. टकाकडे पोहोचून लगेचच त्याच्या चारचाकीतून आम्ही चौघांनी कट्ट्याकडे प्रयाण केले. घरातून लगेचच बाहेर पडलो म्हणून टकाच्या मातोश्रींनी काजूचे एक पाकीट आमच्या हातावर ठेवले होते. सौ मुवि आणि मी त्याचा फन्ना उडवणे सुरू केले. ट्रॅफीकमधून वाट काढत आणि आजुबाजूच्या बेशिस्त वाहनचालकांची विचारपूस करत टका गाडी हाणत होता. यथावकाश ३८ बँकॉक स्ट्रीटवर पोहोचलो.
आजुबाजूला असलेल्या हॉटेल / दुकानांच्या तुलनेत येथे झकास हिरवा प्रकाश पसरला होता...
तेथे श्री व सौ मामलेदारच्या पंख्याची भेट झाली व आम्ही सर्वजण वरच्या मजल्यावर प्रयाण केले.
डॉ. खरे, माझीही शँपेन हे दोघे येत आहेत अशी माहिती मिळाली.
सुरूवात सूप पासून केली.
Khou Suey सूप..
टॉम यम सूप.
आणखी बरेच स्टार्टर्स मागवले जात होते व त्याचा फन्ना उडत होता. ऑर्डर देण्याची मुख्य जबाबदारी टकाकडे होती व तो ती जबाबदारी समर्थपणे पार पाडत होता. मात्र कोणत्या पदार्थाचे नांव काय आहे आणि नक्की कोणत्या पदार्थाची ऑर्डर दिली आहे याचा मेळ घालण्याचा टकाने अयशस्वी प्रयत्न केला व शेवटी नाद सोडून दिला. :)
मुवि, माप, मी आम्ही लोक सर्वजण समोर येईल ती प्लेट रिकामी करण्यात गुंतलो होतो. एक डिश खूपच आवडली म्हणून तेथल्या बुवाला बोलावून त्याचे (पक्षी: डिशचे!) नांव विचारले असता ती डिश कमळाच्या देठांची एक डेलीकसी आहे असे कळाले. (चवीला खरोखरी स्वादिष्ट असणार्या त्या डिशचे नांव कोणाच्या लक्षात आहे का?)
आणखी काही पदार्थांचे फटू देत आहे. नांवे विचारू नयेत.
खाणे सुरू असतानाच मॉकटेलची टूम निघाली.. व मॉकटेल्स मागवली गेली...
मँगो लिची स्मूदी..
व्हर्जिन चॉकलेट मार्टिनी
या पेयाचे नांव महिती नाही - हे डॉ खरेंनी मागवले / त्यांना मिळाले होते. अधिक माहिती तेच सांगू शकतील. ;)
आणखी बरेच भाताचे प्रकार आणि करीचे प्रकार मागवले गेले पण त्यांची अप्रतीम चव, भूक आणि गप्पा या गडबडीत फोटो काढणे जमले नाही.
हशा आणि खादाडी सोबत गप्पांचे विषय आणि आवाका बदलत होता... टकाने केलेली बँकॉक ट्रीप, प्रत्येकाचे ऑफीस, काम, पोपटी कशी करतात, राजस्थानमध्ये मिळणारे सामिष भोजन व त्याच्या स्पेशल एडीशन्स, वेगवेगळ्या राज्यांमध्ये मिळणारे वेगवेगळे खाद्यपदार्थ असा फेरफटका मारून मुवि, मी आणि डॉक्टर खरे शेवटी "क्रुड ऑईल प्रोसेसींग आणि भारताचा ऑईल रिझर्व" यावर पोहोचलो, टका, श्री व सौ माप आणि शँपेन यांचा उघड वेगळा गट पडला होता व ते कोणत्यातरी दुसर्या विषयांवर चर्चा करत होते.
आमच्या तेलाच्या चर्चेवरून व मध्यपूर्वेतील देशांच्या उल्लेखांवरून आमच्याबाबतीत "सरहद के ऊस पार" वगैरे कमेंट्स पास केलेल्या ऐकू येत होत्या - त्या फाट्यावर मारून आमची घमासान चर्चा सुरूच होती.
यादरम्यान एक कॉम्प्लीमेंटरी डेझर्ट टेबलावर आले.
शेवटी मुविंनी वेटरला बोलावून "आणखी थोडा वेळ बसले तर चालेल का?" असे विचारले व होकार मिळवला.
डॉक्टरांचे वेगवेगळ्या पेशंटचे अनुभव ऐकत ऐकत कट्टा संपला.
थाई, इंडोनेशीयन शाकाहारी पदार्थांचा फन्ना उडवला, भरपूर गप्पा झाल्या..!
एकंदर मजा आली :)
अत्तिशय जळावू लिखाण आणि छायाचित्रं.
गणपतीचे दिवस असल्याकारणाने 'मोदकाला' क्षमा केली आहे.
माझ्या नशिबात कांही असे चमचमीत कट्टे नाहीत ह्याची खंत जरूर आहे.
अरे मुवि, मी कोणाला दोष देत नाहीये. माझ्याच व्यस्त वेळापत्रकातून, मलाच वेळ मिळाला नाही. नाहितर ह्या खेपेस पुण्याचा कट्टा माझ्या घरीच करावयाचा विचार होता.
पण,
परत एक डाव प्रयत्न करून बघायला काय हरकत आहे?
पेचेक ह्या सिनेमातील माझे आवडते वाक्य (मुळ वाक्य वेगळे आहे.मराठी रुपांतर) ======> परत एकदा प्रयत्न करून बघू या.
२ च्य फोटो दिसतायत एक हाटेलाचा आणी एक चोख्णळी पेयाचा त्यामुळे नाइलाजाने तितकेच मार्क द्यावे लागत आहेत.
कट्टेकरी दिसेनात कुठे ते?
इतक्या "चव"कशी वेळेत एक कट्टा झाला असता पिंची भागात !!!!
मोदकराव पुण्यपतनी कट्ट्यास यावे.
नाखु
इसको कहते है कट्टा! पण कट्टेक-यांचे फटू कुठे सांडले? Xxx नेमका त्यादिवशी वेस्टर्न रेल्वेचा पाय घसरला आणि मग फोन पण बंद झाला. म्हणून अस्मादिक सूप आणि करी रेमटवायला येऊ शकले नाहीत. नाहीतर मुखिया बिहारींचे आमंत्रण मिळाले होते. असो. पुढच्या वेळी.
फोटो का टाकले नाहीत हा सध्या जाज्वल्य प्रश्न असला तरी आम्हा कट्टे करी मंडळी मध्ये एक raw चा undercover agent असल्यामुळे राष्ट्रीय गुपित असल्या मुळे फोटो शकलो नाही …
असो खर तर कट्टा हुकणार होता म्हणून खंत वाटावी अशी स्थिती निर्माण व्हायच्या आत बॉस ने परवानगी दिली आणि सुसाट ४ उड्डाण पूल गाठून ३८-बँकॉक-स्ट्रीट-घोडबंदर रोड ठाणे येथे १२ मिनिटात हजर झालो (कोण रे ते ठाण्यास ट्राफिक मुळे बदनाम करतंय )
मोदकाची भेट खरतर दारा कट्टा येथे शेकडो वर्षा-पूर्वी झाली होती , एकटा पुणेकर सहसा तावडीत सापडत नाही पण पुन्हा येतोय म्हटल्यानंतर साधी साधली. मी चक्क शेवटी पोहोचाणारा कट्टे करी नाही हे बघून जीव भांड्यात पडला
घुसल्यावर श्रीमान श्रीमती माप आणि टका ह्याच्या टेबलावर स्थानापन्न झालो , एका मागो माग एक चविष्ट पदार्थ , अनेक विवादास्पद गरमा गरम विषयावर चर्चा , लय भारी mango litchi स्मूदी एकदम मज्जाच मज्जा
बिल द्यायचा सुमारास टक्कू मोक्कु शोनु यांनी काही कुपन स्पॉन्सर दिले , पण नाकी किती कुपन देताय ते सांगा असं ठणकावून सांगून मोदकाने टकाला कात्रज चा घाट दाखवून पूणे करांच नाव बँकॉक मध्ये पण रोशन केल ;)
तो पर्यंत ११:३० वाजुन गेले हे कळले च नाही , श्रीमती मुवी यांनी श्रीमान काही तर गुप्त इशारा करून कट्टा पुढे चालू ठेवण्याचा डावं उधळून लावला :)
अश्या तर्हेने एक चांगला कट्टा केल्याच समाधान घेवून घरी परत आलो
फोटो का टाकले नाहीत हा सध्या जाज्वल्य प्रश्न असला तरी आम्हा कट्टे करी मंडळी मध्ये एक raw चा undercover agent असल्यामुळे राष्ट्रीय गुपित असल्या मुळे फोटो शकलो नाही …
तो जो एजंट आहे ना त्याला एकदा पुण्याच्या कट्ट्याला कोपर्यात घ्यायचा आहे. सद्ध्या वेळ मिळत नाही त्याला पण :/
खुशखबर.... खुशखबर....... खुशखबर...............
ज्यांना कुणाला कट्ट्याला यायची ईच्छा असते पण जमत नाही, आपले नाव अन चित्र झळकावे अशी ईच्छा असलेल्याणी मला तुमचे स्वतःचे काहीही खाताना, कुठल्याही कपड्यात असे फोटो पाठवून द्यावेत. मी हव्या त्या ठिकाणी त्यांचा कट्टा फोटोशॉपमध्ये तयार करुन देईन. (कुणीही भेसळ ओळखू शकणार नाही याची ग्यारन्टी) एका कट्ट्याचे तीन चार फोटो तरी देईन. एका कट्ट्याच्या फोटोवर ४ सदस्य ओळखपरेड फोटो फ्री फ्री फ्री. त्वरा करा.
ऑफर मोजक्याच कालावधीसाठी. (व्रूतांताचे चार्ज वेगळे पडतील.)
णिषेध स्वीकारण्यात आला आहे.
खर्या मिपाकरांच्या मताचा, आम्ही नेहमीच आदर करतो.
(फूल्ल बॉटल लेमनवॉटरच्या नशेत, फुकाचा गहनविचार करून, उद्दाम पणे नाना डू-आय-डी, घेणार्या, अवतारी सोंगांपेक्षा, परखड पणे साब्दिक आसूड ओढणारे आणि निखालस प्रेम करणारे, खरे मिपाकर, आम्हाला तरी नेहमीच आदरणीय)
कट्ट्याला जायचे कि नाही हे येणाऱ्या रुग्णांवर अवलंबून होते त्यामुळे शेवटपर्यंत मी येणार आहे हे सांगितले नव्हते. शेवटी रुग्णांनी कृपा केल्याने साडे आठ ला दवाखाना बंद करून मामलेदारांना व्यनी पाठवला (२०.३६ वा) कि निघतो आहे. तेवढ्यात एका डॉक्टरचा फोन आला कि एक रुग्ण पाठवायचा आहे. मी विचारले तातडीचा आहे का? ते नाही म्हणाल्यावर मी उद्या पाठवा सांगून निःश्वास सोडला. घाईघाईने मोटारसायकल काढून अर्ध्या तासात स्थानापन्न झालो. वेगवेगळे थाय पदार्थ टक्याने मागवले होते. नवे विचारली काही तरी विचित्र नावे होती . आपण आंबे खावे, कोयी मोजण्यात काय हशील आहे या विचाराने नवे लक्षात ठेवण्याचे कष्ट घेतले नाहीत. तोंड दोन्ही कारणांनी चालू होते( बडबड आणी खाणे). पदार्थ येत गेले आणी आम्ही खात गेलो.
TOM YUM आणी KHOU SUEY अशी सुपची नावे होती
JAVA LOTUS STEM, VIETNAMESE SUMMER ROLL, KUNG PAO COTTAGE CHEESE, KATSU SHITAKE MUSHROOM, EXOTIC VEGETABLES WITH BLACK BEAN SAUCE हे STARTERS HOTE. यात भरपूर पोट भरले त्यामुळे फक्त भाताचे पदार्थ घ्यावे यात एकमत झाले आणि KHAO PHAD KRAPAO, NESI LEMAK आणी KHAO PHAT CHE असे तीन भाताचे प्रकार खाऊन पोट भरण्यात आले. यानंतर वर म्हटल्या प्रमाणे तीन तर्हेची मॉकटेल ( एका वर एक फुकट ) म्हणजे सहा ग्लास पिऊन पोटातील उरली सुरली जागा व्यापून बंद करण्यात आली. त्यामुळे वर आईस क्रीम खाण्याचा बेत रद्द करण्यात आला.
ज्यांनी कट्टा हुकवला त्यांचे बडीशेप आणी ओवा देऊन सांत्वन करण्यात येत आहे.
ज्यांना जळजळ होत आहे त्यांनी त्रिफळा चूर्ण खाऊन आपला उदारागनी शांत करावा असा ( मोफत) सल्ला देण्यात येत आहे.
चला मुवि
पुढच्या कट्ट्याच्या तयारीला लागू या.
पुढच्या कट्ट्याची प्रात्थमिक आखणी झाली आहे.
उत्सवमुर्तींना वेळ मिळाला की, ते म्हणतील तिथे आणि ते म्हणतील त्या वेळेला आणि तारखेला कट्टा करायचे ठरले आहे.
कट्याची रीतसर घोषणा होईलच.
कृपया कट्टा सोमवार ते गुरुवार या दिवशी न ठेवता सुट्टीच्या दिवशी / शुक्रवारी किंवा विकांताला ठेवावा म्हणजे कट्टयाचा सदेह आनंद घेता येईल. कट्टा हुकल्यामुळे कट्टा वृत्तांत वाचुन आणि फोटो बघुन समाधान मानावे लागते.
माझ्या विनंतीची दखल घेतली जाईल याची खात्री आहे.
ता क -- खवय्यांनी लिहिलेली नावे गुगल करून पहावी( स्वतःच्या जबाबदारी वर). म्हणजे काय पदार्थ आहेत आणी कसे करावे त्याची कृती आणी फोटो सापडतील. जळजळ आणी चिडचिड झाल्यास कट्टेकरी जबाबदार नाहीत.
नक्कीच जमेल....
फक्त २ गोष्टी टाळल्यात तर उत्तम........
१. मला नुसतेच "मुवि" असेच म्हणा.
२. कृपया "साहेब" म्हणू नका.
("जी" म्हटले की "हुच्चभृ" झाल्यासारखे वाटते आणि "साहेब" म्हटले की गुलामगिरी.मिपाकर कधीच "हुच्च" नसतो आणि कुणाचा "साहेब" पण नसतो.)
ह्याला म्हणतात, घरचा आहेर.
एक तर कसे बसे बातमीपत्र टंकले आणि फोटो असलेला मोबाईल घेवून सौ.मुवि, बाहेरगावी गेल्या.
आणि ज्यांच्याकडे फोटो आहेत, ते व्हॉटस अपवर गुंतलेले आहेत.
आम्ही सध्या इतर आंतरजालीय साधनांचा वापर करत नसल्याने, आमचीच गोची झाली आहे.
हे प्रभो,
निदान पुढच्या जन्मी तरी मला बर्यापैकी फोटोग्राफर बनव.
नाखुकाकांच्या आज्ञेचे पालन करीत वृत्तात देत आहे. गोड मानून घ्यावा.
आज भेटू की उद्या असे ठरवता ठरवता शेवटी मंगळवारी भेटण्याचे ठरले. मुवींनी रोखठो़ख धागाही टाकला. ठरलेल्या वेळी टका भेटला आणि आणि आम्ही ठाण्याच्या ट्रॅफीकमधून मुंगीच्या गतीने टकाच्या घरी मार्गस्थ झालो, वाटेत एक शॉर्टकट मारूनही फारसा फायदा झाला नाही. तिकडेही ट्रॅफीक होतेच. या दरम्यान मुविंचे फोनवर फोन येवू लागले "आम्ही २ मिनीटात पोहोचतो आहोत", "जवळच आहोत", "पांच मिनीटात पोहोचतो आहोत" असे सांगत होतो. शेवटी एकदा "जितेंद्र आवाडच्या ऑफीस जवळ आलो आहोत" असे सांगितल्यानंतर मुविंचे फोन थांबले ;)
या दरम्यान बिल्डींग नंबर आणि फ्लॅट नंबर ऐकण्यात घोळ होवून श्री व सौ मुवि वेगळ्याच बिल्डींगमध्ये एका ठिकाणी भेट देवून पुन्हा सोसायटीमध्ये येवून थांबले होते. टकाकडे पोहोचून लगेचच त्याच्या चारचाकीतून आम्ही चौघांनी कट्ट्याकडे प्रयाण केले. घरातून लगेचच बाहेर पडलो म्हणून टकाच्या मातोश्रींनी काजूचे एक पाकीट आमच्या हातावर ठेवले होते. सौ मुवि आणि मी त्याचा फन्ना उडवणे सुरू केले. ट्रॅफीकमधून वाट काढत आणि आजुबाजूच्या बेशिस्त वाहनचालकांची विचारपूस करत टका गाडी हाणत होता. यथावकाश ३८ बँकॉक स्ट्रीटवर पोहोचलो.
आजुबाजूला असलेल्या हॉटेल / दुकानांच्या तुलनेत येथे झकास हिरवा प्रकाश पसरला होता...
तेथे श्री व सौ मामलेदारच्या पंख्याची भेट झाली व आम्ही सर्वजण वरच्या मजल्यावर प्रयाण केले.
डॉ. खरे, माझीही शँपेन हे दोघे येत आहेत अशी माहिती मिळाली.
सुरूवात सूप पासून केली.
Khou Suey सूप..
टॉम यम सूप.
आणखी बरेच स्टार्टर्स मागवले जात होते व त्याचा फन्ना उडत होता. ऑर्डर देण्याची मुख्य जबाबदारी टकाकडे होती व तो ती जबाबदारी समर्थपणे पार पाडत होता. मात्र कोणत्या पदार्थाचे नांव काय आहे आणि नक्की कोणत्या पदार्थाची ऑर्डर दिली आहे याचा मेळ घालण्याचा टकाने अयशस्वी प्रयत्न केला व शेवटी नाद सोडून दिला. :)
मुवि, माप, मी आम्ही लोक सर्वजण समोर येईल ती प्लेट रिकामी करण्यात गुंतलो होतो. एक डिश खूपच आवडली म्हणून तेथल्या बुवाला बोलावून त्याचे (पक्षी: डिशचे!) नांव विचारले असता ती डिश कमळाच्या देठांची एक डेलीकसी आहे असे कळाले. (चवीला खरोखरी स्वादिष्ट असणार्या त्या डिशचे नांव कोणाच्या लक्षात आहे का?)
आणखी काही पदार्थांचे फटू देत आहे. नांवे विचारू नयेत.
खाणे सुरू असतानाच मॉकटेलची टूम निघाली.. व मॉकटेल्स मागवली गेली...
मँगो लिची स्मूदी..
व्हर्जिन चॉकलेट मार्टिनी
या पेयाचे नांव महिती नाही - हे डॉ खरेंनी मागवले / त्यांना मिळाले होते. अधिक माहिती तेच सांगू शकतील. ;)
आणखी बरेच भाताचे प्रकार आणि करीचे प्रकार मागवले गेले पण त्यांची अप्रतीम चव, भूक आणि गप्पा या गडबडीत फोटो काढणे जमले नाही.
हशा आणि खादाडी सोबत गप्पांचे विषय आणि आवाका बदलत होता... टकाने केलेली बँकॉक ट्रीप, प्रत्येकाचे ऑफीस, काम, पोपटी कशी करतात, राजस्थानमध्ये मिळणारे सामिष भोजन व त्याच्या स्पेशल एडीशन्स, वेगवेगळ्या राज्यांमध्ये मिळणारे वेगवेगळे खाद्यपदार्थ असा फेरफटका मारून मुवि, मी आणि डॉक्टर खरे शेवटी "क्रुड ऑईल प्रोसेसींग आणि भारताचा ऑईल रिझर्व" यावर पोहोचलो, टका, श्री व सौ माप आणि शँपेन यांचा उघड वेगळा गट पडला होता व ते कोणत्यातरी दुसर्या विषयांवर चर्चा करत होते.
आमच्या तेलाच्या चर्चेवरून व मध्यपूर्वेतील देशांच्या उल्लेखांवरून आमच्याबाबतीत "सरहद के ऊस पार" वगैरे कमेंट्स पास केलेल्या ऐकू येत होत्या - त्या फाट्यावर मारून आमची घमासान चर्चा सुरूच होती.
यादरम्यान एक कॉम्प्लीमेंटरी डेझर्ट टेबलावर आले.
शेवटी मुविंनी वेटरला बोलावून "आणखी थोडा वेळ बसले तर चालेल का?" असे विचारले व होकार मिळवला.
डॉक्टरांचे वेगवेगळ्या पेशंटचे अनुभव ऐकत ऐकत कट्टा संपला.
थाई, इंडोनेशीयन शाकाहारी पदार्थांचा फन्ना उडवला, भरपूर गप्पा झाल्या..!
एकंदर मजा आली :)
अत्तिशय जळावू लिखाण आणि छायाचित्रं.
गणपतीचे दिवस असल्याकारणाने 'मोदकाला' क्षमा केली आहे.
माझ्या नशिबात कांही असे चमचमीत कट्टे नाहीत ह्याची खंत जरूर आहे.
अरे मुवि, मी कोणाला दोष देत नाहीये. माझ्याच व्यस्त वेळापत्रकातून, मलाच वेळ मिळाला नाही. नाहितर ह्या खेपेस पुण्याचा कट्टा माझ्या घरीच करावयाचा विचार होता.
पण,
परत एक डाव प्रयत्न करून बघायला काय हरकत आहे?
पेचेक ह्या सिनेमातील माझे आवडते वाक्य (मुळ वाक्य वेगळे आहे.मराठी रुपांतर) ======> परत एकदा प्रयत्न करून बघू या.
२ च्य फोटो दिसतायत एक हाटेलाचा आणी एक चोख्णळी पेयाचा त्यामुळे नाइलाजाने तितकेच मार्क द्यावे लागत आहेत.
कट्टेकरी दिसेनात कुठे ते?
इतक्या "चव"कशी वेळेत एक कट्टा झाला असता पिंची भागात !!!!
मोदकराव पुण्यपतनी कट्ट्यास यावे.
नाखु
इसको कहते है कट्टा! पण कट्टेक-यांचे फटू कुठे सांडले? Xxx नेमका त्यादिवशी वेस्टर्न रेल्वेचा पाय घसरला आणि मग फोन पण बंद झाला. म्हणून अस्मादिक सूप आणि करी रेमटवायला येऊ शकले नाहीत. नाहीतर मुखिया बिहारींचे आमंत्रण मिळाले होते. असो. पुढच्या वेळी.
फोटो का टाकले नाहीत हा सध्या जाज्वल्य प्रश्न असला तरी आम्हा कट्टे करी मंडळी मध्ये एक raw चा undercover agent असल्यामुळे राष्ट्रीय गुपित असल्या मुळे फोटो शकलो नाही …
असो खर तर कट्टा हुकणार होता म्हणून खंत वाटावी अशी स्थिती निर्माण व्हायच्या आत बॉस ने परवानगी दिली आणि सुसाट ४ उड्डाण पूल गाठून ३८-बँकॉक-स्ट्रीट-घोडबंदर रोड ठाणे येथे १२ मिनिटात हजर झालो (कोण रे ते ठाण्यास ट्राफिक मुळे बदनाम करतंय )
मोदकाची भेट खरतर दारा कट्टा येथे शेकडो वर्षा-पूर्वी झाली होती , एकटा पुणेकर सहसा तावडीत सापडत नाही पण पुन्हा येतोय म्हटल्यानंतर साधी साधली. मी चक्क शेवटी पोहोचाणारा कट्टे करी नाही हे बघून जीव भांड्यात पडला
घुसल्यावर श्रीमान श्रीमती माप आणि टका ह्याच्या टेबलावर स्थानापन्न झालो , एका मागो माग एक चविष्ट पदार्थ , अनेक विवादास्पद गरमा गरम विषयावर चर्चा , लय भारी mango litchi स्मूदी एकदम मज्जाच मज्जा
बिल द्यायचा सुमारास टक्कू मोक्कु शोनु यांनी काही कुपन स्पॉन्सर दिले , पण नाकी किती कुपन देताय ते सांगा असं ठणकावून सांगून मोदकाने टकाला कात्रज चा घाट दाखवून पूणे करांच नाव बँकॉक मध्ये पण रोशन केल ;)
तो पर्यंत ११:३० वाजुन गेले हे कळले च नाही , श्रीमती मुवी यांनी श्रीमान काही तर गुप्त इशारा करून कट्टा पुढे चालू ठेवण्याचा डावं उधळून लावला :)
अश्या तर्हेने एक चांगला कट्टा केल्याच समाधान घेवून घरी परत आलो
फोटो का टाकले नाहीत हा सध्या जाज्वल्य प्रश्न असला तरी आम्हा कट्टे करी मंडळी मध्ये एक raw चा undercover agent असल्यामुळे राष्ट्रीय गुपित असल्या मुळे फोटो शकलो नाही …
तो जो एजंट आहे ना त्याला एकदा पुण्याच्या कट्ट्याला कोपर्यात घ्यायचा आहे. सद्ध्या वेळ मिळत नाही त्याला पण :/
खुशखबर.... खुशखबर....... खुशखबर...............
ज्यांना कुणाला कट्ट्याला यायची ईच्छा असते पण जमत नाही, आपले नाव अन चित्र झळकावे अशी ईच्छा असलेल्याणी मला तुमचे स्वतःचे काहीही खाताना, कुठल्याही कपड्यात असे फोटो पाठवून द्यावेत. मी हव्या त्या ठिकाणी त्यांचा कट्टा फोटोशॉपमध्ये तयार करुन देईन. (कुणीही भेसळ ओळखू शकणार नाही याची ग्यारन्टी) एका कट्ट्याचे तीन चार फोटो तरी देईन. एका कट्ट्याच्या फोटोवर ४ सदस्य ओळखपरेड फोटो फ्री फ्री फ्री. त्वरा करा.
ऑफर मोजक्याच कालावधीसाठी. (व्रूतांताचे चार्ज वेगळे पडतील.)
णिषेध स्वीकारण्यात आला आहे.
खर्या मिपाकरांच्या मताचा, आम्ही नेहमीच आदर करतो.
(फूल्ल बॉटल लेमनवॉटरच्या नशेत, फुकाचा गहनविचार करून, उद्दाम पणे नाना डू-आय-डी, घेणार्या, अवतारी सोंगांपेक्षा, परखड पणे साब्दिक आसूड ओढणारे आणि निखालस प्रेम करणारे, खरे मिपाकर, आम्हाला तरी नेहमीच आदरणीय)
कट्ट्याला जायचे कि नाही हे येणाऱ्या रुग्णांवर अवलंबून होते त्यामुळे शेवटपर्यंत मी येणार आहे हे सांगितले नव्हते. शेवटी रुग्णांनी कृपा केल्याने साडे आठ ला दवाखाना बंद करून मामलेदारांना व्यनी पाठवला (२०.३६ वा) कि निघतो आहे. तेवढ्यात एका डॉक्टरचा फोन आला कि एक रुग्ण पाठवायचा आहे. मी विचारले तातडीचा आहे का? ते नाही म्हणाल्यावर मी उद्या पाठवा सांगून निःश्वास सोडला. घाईघाईने मोटारसायकल काढून अर्ध्या तासात स्थानापन्न झालो. वेगवेगळे थाय पदार्थ टक्याने मागवले होते. नवे विचारली काही तरी विचित्र नावे होती . आपण आंबे खावे, कोयी मोजण्यात काय हशील आहे या विचाराने नवे लक्षात ठेवण्याचे कष्ट घेतले नाहीत. तोंड दोन्ही कारणांनी चालू होते( बडबड आणी खाणे). पदार्थ येत गेले आणी आम्ही खात गेलो.
TOM YUM आणी KHOU SUEY अशी सुपची नावे होती
JAVA LOTUS STEM, VIETNAMESE SUMMER ROLL, KUNG PAO COTTAGE CHEESE, KATSU SHITAKE MUSHROOM, EXOTIC VEGETABLES WITH BLACK BEAN SAUCE हे STARTERS HOTE. यात भरपूर पोट भरले त्यामुळे फक्त भाताचे पदार्थ घ्यावे यात एकमत झाले आणि KHAO PHAD KRAPAO, NESI LEMAK आणी KHAO PHAT CHE असे तीन भाताचे प्रकार खाऊन पोट भरण्यात आले. यानंतर वर म्हटल्या प्रमाणे तीन तर्हेची मॉकटेल ( एका वर एक फुकट ) म्हणजे सहा ग्लास पिऊन पोटातील उरली सुरली जागा व्यापून बंद करण्यात आली. त्यामुळे वर आईस क्रीम खाण्याचा बेत रद्द करण्यात आला.
ज्यांनी कट्टा हुकवला त्यांचे बडीशेप आणी ओवा देऊन सांत्वन करण्यात येत आहे.
ज्यांना जळजळ होत आहे त्यांनी त्रिफळा चूर्ण खाऊन आपला उदारागनी शांत करावा असा ( मोफत) सल्ला देण्यात येत आहे.
चला मुवि
पुढच्या कट्ट्याच्या तयारीला लागू या.
पुढच्या कट्ट्याची प्रात्थमिक आखणी झाली आहे.
उत्सवमुर्तींना वेळ मिळाला की, ते म्हणतील तिथे आणि ते म्हणतील त्या वेळेला आणि तारखेला कट्टा करायचे ठरले आहे.
कट्याची रीतसर घोषणा होईलच.
कृपया कट्टा सोमवार ते गुरुवार या दिवशी न ठेवता सुट्टीच्या दिवशी / शुक्रवारी किंवा विकांताला ठेवावा म्हणजे कट्टयाचा सदेह आनंद घेता येईल. कट्टा हुकल्यामुळे कट्टा वृत्तांत वाचुन आणि फोटो बघुन समाधान मानावे लागते.
माझ्या विनंतीची दखल घेतली जाईल याची खात्री आहे.
ता क -- खवय्यांनी लिहिलेली नावे गुगल करून पहावी( स्वतःच्या जबाबदारी वर). म्हणजे काय पदार्थ आहेत आणी कसे करावे त्याची कृती आणी फोटो सापडतील. जळजळ आणी चिडचिड झाल्यास कट्टेकरी जबाबदार नाहीत.
डिस्क्लेमर : मला फोटो काढता येत नसल्याने मी फोटो काढत नाही.
परवा ठरल्याप्रमाणे, कालचा "३८-बँकॉक-स्ट्रीट-घोडबंदर रोड ठाणे कट्टा" सुरळित पार पडला.
मी आणि सौ.मुवि, कळव्याला, मि.ट्का, ह्याच्या कडे गेलो.
टका आणि मोदक, मुंबईच्या वाहतूकीमुळे थोडे उशीराच आले.
मग टकाच्या गाडीतून कट्ट्याच्या ठिकाणी रवाना झालो.
कळवा ते घोडबंदर हा प्रवास मजल-दरमजल करत गाठला.सुदैवाने टकाच्या मातोश्रींनी वाटेत खायला म्हणून काजू दिले होते.आनच्या सौ.ने आणि मि.मोदक ह्यांनी काजू खात-खातच प्रवास पुर्ण केला.
मी आणि टका मात्र गप्पा-गोष्टी करण्यात दंग होतो.
मोदक नुकतेच पुण्याहून आले असल्याने, उगाच पुणे विरुद
ते तर होईलच.
"अवांतरः- पयल्या सार्ख मिपा रायल नाइ वो(मी पयला वाले लोक्स कुनकड गेलेत काय कनू.....)"
असा, प्रतिसाद लिहीला तर, प्रतिसादाला पंख फुटायला लागले.
बाद्वे,
आमच्या धाग्यावर, पहिला प्रतिसाद दिल्याबद्दल, धन्यवाद.
अुच्छेदून असे लिहायचे ते.
कट्टर तर कट्टरच व्हायचे.
अजेंडा पाहून मला तर काही खरे वाटत नाही कट्ट्याचे. ;)
बाकी मुवि आहेत म्हणल्यावर काय. एकटेसुध्दा कट्टा करुन फोटोसह व्रूत्तांत टाकतील म्हणा. ;)
डोम्बिव्लीकर आणि ठाणेकरांचा संयुक्त कट्टा आहे म्हणे आणि त्यातुन त्याला एक मिपावरचे गुंठामंत्री पण असणारेत अशी अफवा आहे. ष्टँडर्ड टायमानंतर दोन तासांनी चालु झाला असणार. =))
पुण्याच नाव (उगीचच)मधे घेउन धागा टीआर्पी वाढविण्याचा निशेध करू का घोळ घालतायत म्हणून आनंद* घेऊ तेच कळेना !
आनंद* हा सगळेच घेतात पण उघडपणे मान्य करीत नाहीत आम्ही मान्य करतो म्ह्णून "खुळे" गणले जातो ते अलाहिदा.
पिंचीकट्ट्याचा सहभागी साक्षीदार पिंचीवाला किंचीत पुणेकर नाखु
ता.क. कट्टा सत्यतेच्या पुराव्याबाबत "सूड कलम" अनिवार्य आहे.
ते तर होईलच.
"अवांतरः- पयल्या सार्ख मिपा रायल नाइ वो(मी पयला वाले लोक्स कुनकड गेलेत काय कनू.....)"
असा, प्रतिसाद लिहीला तर, प्रतिसादाला पंख फुटायला लागले.
बाद्वे,
आमच्या धाग्यावर, पहिला प्रतिसाद दिल्याबद्दल, धन्यवाद.
अुच्छेदून असे लिहायचे ते.
कट्टर तर कट्टरच व्हायचे.
अजेंडा पाहून मला तर काही खरे वाटत नाही कट्ट्याचे. ;)
बाकी मुवि आहेत म्हणल्यावर काय. एकटेसुध्दा कट्टा करुन फोटोसह व्रूत्तांत टाकतील म्हणा. ;)
डोम्बिव्लीकर आणि ठाणेकरांचा संयुक्त कट्टा आहे म्हणे आणि त्यातुन त्याला एक मिपावरचे गुंठामंत्री पण असणारेत अशी अफवा आहे. ष्टँडर्ड टायमानंतर दोन तासांनी चालु झाला असणार. =))
पुण्याच नाव (उगीचच)मधे घेउन धागा टीआर्पी वाढविण्याचा निशेध करू का घोळ घालतायत म्हणून आनंद* घेऊ तेच कळेना !
आनंद* हा सगळेच घेतात पण उघडपणे मान्य करीत नाहीत आम्ही मान्य करतो म्ह्णून "खुळे" गणले जातो ते अलाहिदा.
पिंचीकट्ट्याचा सहभागी साक्षीदार पिंचीवाला किंचीत पुणेकर नाखु
ता.क. कट्टा सत्यतेच्या पुराव्याबाबत "सूड कलम" अनिवार्य आहे.
नुकत्याच समजलेल्या बातमीनुसार, मिपाकर मोदक (हे लायन सो-सो, श्री-अमुक-तमुक. अशा चालीवर वाचले तरी चालेल.), सध्या मुंबई परीसरात असून ते कट्टा करायला तयार आहेत असे समजले.
जास्त पाल्हाळ न लावता, कट्ट्या संर्दभात माहिती देत आहे.
तारीख - १५-०९-२०१५
वेळ - रात्रीचे ८
ठिकाण - ३८, बँकॉक स्ट्रीट, ठाणे.
1. आपले वाहन नेहमी रस्त्याच्या डाव्या बाजूने चालवावे. उजव्या बाजूने चालविल्यास डाव्या-उजव्यातला फरक आपल्याला कळत नाही अशी लोकांची समजूत होऊन आपले हसे होईल.
2. चौकात आल्यावर लाल रंगाचा वाहतूक दिशादर्शक दिवा दिसल्यास तो विझेपर्यंत आणि हिरवा दिवा लागेपर्यंत थांबावे. न थांबता पुढे गेल्यास आपल्याला लाल-हिरव्या रंगातला फरक कळत नाही अशी लोकांची समजूत होऊन लोक आपली टर उडवतील.
3. नियमांचा उल्लंघन करून वाहन चालविण्यामुळे पोलिसमामाने दंड केल्यास आपली फजिती कोणाला सांगू नये कारण सगळे आपली चेष्टा करून आपल्यावर हसतील.
4.
मला मराठी समजत नसल्यामुळे लेख समजला नाहि. फक्त जर्मन, ग्रीक आणी फ्रेंच भाषेतील शब्दांमुळे वरणावरती काहीतरि आहे एवढे कळले. क्रूपया कन्नड आनी तेलगु शब्द पण दिलात तर जास्त सोपे पडेल समजायला..
@श्रीगुरुजी
कच्चे हरण नावाची मांसाहारी आवृत्ती काढा. मग अच्चे सरण, जल तरण, जे काही काढायचे ते काढा पण एकदाचा हा विडंबनाचा तरास थांबवा.
श्रीगुरुजी लिहितायत म्हणल्यावर मोदींच्या वरणभातावर नाहीतर दाळिंच्या भावावर, निदान डेरा सच्चा सौदावर लिहितील वाटले तर हे असले. :(
काढून टाकतील हा तुम्हाला कार्यकारिणीतून. तुम्ही असले लिहिणे अपेक्षित नाही. ;)
त्यांनी "सत्तेचे कुरण" नावाचे पीठ आंबवायला घातले आहे. विरज्ण माईंकडे मागीतले पण त्या "नेहमीप्रमाणे" नाही म्हणाल्या मग अत्यंत जड अंतःकरणाने दादुमियांकडून अदमुरे लोणी आणले (त्यांचेकडील लोणीही आंबलेल्या दह्यापेक्षा जालीम असते अगदी रबडी-बासुंदीचेही दही बनवू शकते असा मिपामान्य समज्+संकेत आहे).
पीठ पुरेसे लागेपर्यंत प्रतीक्षा करणेच आप्ल्या हाती आहे असे आमचा भोकरवाडीचा वार्ताहर चिमणु चोच्मारकर उर्फ "टोक्टॉक ताशीव" कळवीतो.
अभामिपामांकसंचालीतवेळीदैनीक्तरूणभारतकासामनासकाळीवाचकांनाजागरण्त्रिकाळी यावर्तमानपत्रामधून साभार.
पेपरमधल्या बातम्या वाचुन भीती वाटते म्हणताय.
अशा रुग्णांचे नातेवाइक ज्या जाहिराती टाकतात ती वाचुन तर चक्कर च येते.
तुम्ही वाचली असेल बघा मराठी पेपरात छोट्या जाहीरातीत येते.
अशी अमुक अमुक कामे करण्यासाठी विनापाश बाई पाहीजे.
विनापाश म्हणजे नेमकी काय अपेक्षा असते अजुन कळलेल नाही.
काही शब्द फिक्स होउन जातात जाहीरातवाल्यांचे
होतकरु उमेदवार, गरजु, आणि ते मैत्री करायचीय? हिंदी पेपरात असतात
अमुक अमुक बाबा लव्ह प्रोब्लम , सौतन से छुटकारा
जपानी भातशेती,
भात आणि वजनाचा अन्योन्न संबंध
धुतल्या तांदळासार खा खी म्हणजे नेमकी कशी
भातखंडे यांचे भारतीय शास्त्रीय संगीतातील योगदान
भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी पाट मांडला भाताचा गाता दंगल गाणी या कवितेची अस्तीत्ववादी समीक्षा
भाता लोहाराचा कुठल्या मटेरीयल ने बनवतात त्याची समकालीन उपयुक्तता काय ? यादवकालीन भात्याची वैशिष्ट्ये कुठली ?
हिंदीतल्या तेरी जुदाई दिल को नही भाती मधील भाती हि मराठी भातांची (जेवणातल्या एकुलती एक पत्नी की) लोहाराच्या भाताची भार्या याचा व्युत्पत्तीशास्त्रान्वये इंडॉलॉजीच्या अंगाने अभ्यासपुर्ण लेख येउ दया.
अजुन काय काय आहे तुमच्या भात्यात सगळे येउ द्या.
भातावर जमेल तेवढा प्रकाश टाका
ह.घ्या.
मला मराठी समजत नसल्यामुळे लेख समजला नाहि. फक्त जर्मन, ग्रीक आणी फ्रेंच भाषेतील शब्दांमुळे वरणावरती काहीतरि आहे एवढे कळले. क्रूपया कन्नड आनी तेलगु शब्द पण दिलात तर जास्त सोपे पडेल समजायला..
@श्रीगुरुजी
कच्चे हरण नावाची मांसाहारी आवृत्ती काढा. मग अच्चे सरण, जल तरण, जे काही काढायचे ते काढा पण एकदाचा हा विडंबनाचा तरास थांबवा.
श्रीगुरुजी लिहितायत म्हणल्यावर मोदींच्या वरणभातावर नाहीतर दाळिंच्या भावावर, निदान डेरा सच्चा सौदावर लिहितील वाटले तर हे असले. :(
काढून टाकतील हा तुम्हाला कार्यकारिणीतून. तुम्ही असले लिहिणे अपेक्षित नाही. ;)
त्यांनी "सत्तेचे कुरण" नावाचे पीठ आंबवायला घातले आहे. विरज्ण माईंकडे मागीतले पण त्या "नेहमीप्रमाणे" नाही म्हणाल्या मग अत्यंत जड अंतःकरणाने दादुमियांकडून अदमुरे लोणी आणले (त्यांचेकडील लोणीही आंबलेल्या दह्यापेक्षा जालीम असते अगदी रबडी-बासुंदीचेही दही बनवू शकते असा मिपामान्य समज्+संकेत आहे).
पीठ पुरेसे लागेपर्यंत प्रतीक्षा करणेच आप्ल्या हाती आहे असे आमचा भोकरवाडीचा वार्ताहर चिमणु चोच्मारकर उर्फ "टोक्टॉक ताशीव" कळवीतो.
अभामिपामांकसंचालीतवेळीदैनीक्तरूणभारतकासामनासकाळीवाचकांनाजागरण्त्रिकाळी यावर्तमानपत्रामधून साभार.
पेपरमधल्या बातम्या वाचुन भीती वाटते म्हणताय.
अशा रुग्णांचे नातेवाइक ज्या जाहिराती टाकतात ती वाचुन तर चक्कर च येते.
तुम्ही वाचली असेल बघा मराठी पेपरात छोट्या जाहीरातीत येते.
अशी अमुक अमुक कामे करण्यासाठी विनापाश बाई पाहीजे.
विनापाश म्हणजे नेमकी काय अपेक्षा असते अजुन कळलेल नाही.
काही शब्द फिक्स होउन जातात जाहीरातवाल्यांचे
होतकरु उमेदवार, गरजु, आणि ते मैत्री करायचीय? हिंदी पेपरात असतात
अमुक अमुक बाबा लव्ह प्रोब्लम , सौतन से छुटकारा
जपानी भातशेती,
भात आणि वजनाचा अन्योन्न संबंध
धुतल्या तांदळासार खा खी म्हणजे नेमकी कशी
भातखंडे यांचे भारतीय शास्त्रीय संगीतातील योगदान
भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी पाट मांडला भाताचा गाता दंगल गाणी या कवितेची अस्तीत्ववादी समीक्षा
भाता लोहाराचा कुठल्या मटेरीयल ने बनवतात त्याची समकालीन उपयुक्तता काय ? यादवकालीन भात्याची वैशिष्ट्ये कुठली ?
हिंदीतल्या तेरी जुदाई दिल को नही भाती मधील भाती हि मराठी भातांची (जेवणातल्या एकुलती एक पत्नी की) लोहाराच्या भाताची भार्या याचा व्युत्पत्तीशास्त्रान्वये इंडॉलॉजीच्या अंगाने अभ्यासपुर्ण लेख येउ दया.
अजुन काय काय आहे तुमच्या भात्यात सगळे येउ द्या.
भातावर जमेल तेवढा प्रकाश टाका
ह.घ्या.
सच्चे वरण ह्याचा अर्थ ’mageireména fakés / kalós fakés’ (ग्रीक शब्द) ", "gut Linsen (जर्मन शब्द)", "bien lentilles (फ्रेंच शब्द)" म्हणजेच "चांगले शिजलेले एकजीव झालेले वरण" असा होतो. प्रत्येक व्यक्तीला जेवणाची सुरवात चांगल्या वरणभाताने आणि शेवट चांगल्या ताकभाताने व्हावा असे वाटते. परंतु ते आपल्या हातात नसते. ’सच्चे वरण हवे’ असे अंथरूणाला खिळलेल्या आजारी व्यक्तीने सांगितले तरी घरातल्यांना ते पटत नाही.
अंथरूणाला खिळलेल्या वृद्ध व रूग्णांना सच्चे वरण देणे अवघड असते. नवरा किंवा बायको असली तर त्यातल्या त्यात चांगले.
१. जाड़े - यूरोपियन
लुकडे - सीरियन पोरगे
२. जाड़े - ठोकणारे ऑस्ट्रेलियन
लुकडे - ठोकले जाणारे भारतीय
३. जाड़े - आपण मराठी
लुकडे - उत्तर भारतीय
४. जाड़े - तमिळ लोक
लुकडे - नॉन तमिलियन जनता
गापै , कितीतरी जोड्या लावता येतील मला वाटते दर वेळी "हिंदु-????" करण्यात काही हशील नाही.
हे माझे वैयक्तिक मत आहे
भूलचूक माफ़ी
(सेक्युलर अन कदाचित तुमच्या भाषेत सिक्युलर) बाप्या
बापरे! काय चाललंय हे? मी हे विडंबन गंमत म्हणून लिहिलं तेव्हा मला स्वप्नात सुद्धा वाटलं नव्हतं की काही जण हे गांभीर्याने घेऊन थेट हिंदू-अहिंदू, मराठी-उत्तर भारतीय असा संबंध लावतील ते. आता विडंबन सुद्धा समजावून सांगायची वेळ आलीये.
१. जाड़े - यूरोपियन
लुकडे - सीरियन पोरगे
२. जाड़े - ठोकणारे ऑस्ट्रेलियन
लुकडे - ठोकले जाणारे भारतीय
३. जाड़े - आपण मराठी
लुकडे - उत्तर भारतीय
४. जाड़े - तमिळ लोक
लुकडे - नॉन तमिलियन जनता
गापै , कितीतरी जोड्या लावता येतील मला वाटते दर वेळी "हिंदु-????" करण्यात काही हशील नाही.
हे माझे वैयक्तिक मत आहे
भूलचूक माफ़ी
(सेक्युलर अन कदाचित तुमच्या भाषेत सिक्युलर) बाप्या
बापरे! काय चाललंय हे? मी हे विडंबन गंमत म्हणून लिहिलं तेव्हा मला स्वप्नात सुद्धा वाटलं नव्हतं की काही जण हे गांभीर्याने घेऊन थेट हिंदू-अहिंदू, मराठी-उत्तर भारतीय असा संबंध लावतील ते. आता विडंबन सुद्धा समजावून सांगायची वेळ आलीये.
कोणत्याही नात्यामध्ये दोघांपैकी जो वजनाने मोठा असतो त्याचेकडून सतत डाएटिंगची आणि जास्त कामाची अपेक्षा केली जाते. केवळ वजनाने मोठा आहे म्हणून सगळ्यांचे त्याला ऎकून घ्यावे लागते व खाण्यापिण्याला आणि आरामाला मुरड घालावी लागते. पण हाच जाड्या असलेला व्यक्ती जेव्हा लुकड्याला एखादा उपदेश करतो, दोष दाखवतो, आज्ञा करतो तेव्हा मात्र लुकडा जर त्याचे ऎकत नसेल आणि जाड्याला योग्य तो मान मिळत नसेल तर मात्र त्या नात्याला एकतर्फी नाते म्हणता येईल.
आपल्या विचाराशी सहमत आहे. काही चांगल्या चर्चा, काही चांगल्य़ा धाग्यावर दोन पाच लोक त्या चर्चेत निव्वळ ती चर्चा कधी विस्कटून टाकु यासाठीच अवतार घेतात. काही सदस्यही मिपा म्हणजे वाटेल तसं लिहिण्याचं आणि धुडगुस घालण्याचं संस्थळ समजतात, सालं काही शिस्त स्वत:लाही असावी लागते असं म्हणतात ते काही खोटं नाही.
-दिलीप बिरुटे
मिपावर फारसा नियमित नसल्याने याचा अनुभव नाही. शिवाय इतर कुठे लिहीत नसल्याने बाकी संकेतस्थळांवर काय होतं ह्याचाही अंदाज नाही.
>> चांगल्या लेखकांना फक्त दोन डझन चांगल्या प्रतिसादांची अपेक्षा असते व वाचकांचे प्रेम हवे असते.
+१. आणि ह्याच एकमेव कारणासाठी मिपावर लिहावंसं वाटतं. वर्षभरानंतर लिहून सुद्धा एखादा रेग्युलर असावा असे प्रतिसाद मिळतात. ट्रोलिंगचं म्हणाल तर कदाचित मिपासाठी हे ग्रोथ पँग्स असतील. लोकं जितकी जास्त तितकी अश्या गोष्टी घडण्याची शक्यताही जास्त. पण मिपासारखं वातावरण बाकी कुठल्या संस्थळावर असेल असं वाटत नाही.
आणि फार प्रमाणात ट्रोलिंग होत असेलच तर सं मं समर्थ आहे ह्याची खात्री आहेच :)
मिपाचा पंखा
जे.पी.
हे ट्रोल सर्व ठिकाणी आहेत. काही त्याच नावाने वावरतात काही टोपणनाव घेवून. पण जातील तिथे ह्यांचा एकाच अजेंडा असतो. काही खास विषय असतात त्यावरच चर्चा घेवून जातात आणि धुमाकूळ घातल्याचे समाधान मिळवतात
जय मिपा .. राहीलं की
टोळांची संख्या वाढली म्हणून , की आता अती झालं म्हणून ...
पण लई कंट्टाळा आलाय .
आणि काही ठराविक लोकच सतत नव्या अवतारात येतात , जे की लगेच लक्षात येते.
इट्स पार्ट ऑफ ग्रेट सर्कल ऑफ लाइफ जसे पशुपक्षी, जिवजंतु वर्वर मानवाला धोकादायक आहेत पण त्यांचे नसणे अन्न साखळी अथवा निसर्गाचा समतोल बिघडवु शकते तसेच टोळ हे सुध्दा सदस्याच्या ऑनलाइन लाइफ सर्कचा एक महान भाग आहेत. ते नसतिल तर हा साम्तोल बिघडुन संस्थळ बंद पडु शकते. कोणताही शहाणा या मताशी नक्किच सहमत होइल ज्यांना मी आत्ता समोर आणलेल्या या महान सिध्दांताची प्रचितीच प्रथम हवी आहे त्यांनी प्रतिवाद करण्ञापुर्वी उपक्रम संस्थळ स्थिती जरुर अभ्यासाव्ये.
+११११
इट्स ऑल अबाउट एन्टरटेनमेन्ट, एन्टरटेनमेन्ट, एन्टरटेनमेन्ट !!!
दुकान उघडलंय, गिर्हाईक यायला पाहिजे, त्याला हवा तो माल मिळायला हवा. स्वतःला घ्यायला नको असला तरी बघायला मिळायला हवा. ऑलिम्पिक कसे सुरु झाले माहितीये ना? पब्लिकला झुंजी बघायला आवडतं. ते स्पर्धेत खेळणारे लोक जीव खाऊन लढतात, भांडतात, मरतात. आता लढायलाच नसलं कुणी तर सगळा शोच फ्लॉप की!
यात एक अॅडिशन राहीली ती म्हणजे ज्या ग्लॅडिएटरला माहिती आहे कि हा सगळा खेळ आहे तो जीव लावून भांडत असल्याचा उत्तम अभिनय करुन जातो. बाकीचे खरंच जखमी होतात.
इट्स पार्ट आफ आवर लाइफ..
म्हणूनच या धाग्यावर मी उपक्रम संथळाचे उदाहरण दिले आहे. अत्यंत उत्कृष्ट संथळ होते ते.. पण ते आता चालते का ? बघा शांतपणे विचार करा... त्रास तुम्हाला सुख तुम्हालाच... तुम्ही काय सोबत घेउन आलात ? काय सोबत न्हेणार ? आज उपक्रम बंद का पडले तर तिथे ट्रोलिंग नाही म्हणून हे अप्रिय भासले त्री वास्तव आहे.
उपक्रमच्या जन्मापासून ते आत्ता निपचित पडलेल्या उपक्रम या मराठी संकेतस्थळाचा मी साक्षीदार आहे. उपक्रमवर ट्रोलींग होतं, नाही असं नाही. पण, उपक्रमच्या सदस्यांना एक शिस्त होती. अर्थात तिथेही अपवाद होतेच. पण, संपादक विषयांवर असलेल्या प्रतिसादांना पहिलं प्राधान्य देत असायचे. सदस्यांना काय सांगायचं ते एखाद्या प्रतिसादात आणि स्पष्टीकरण असेल तर पुन्हा प्रतिसाद. विनाकारण एक एक ओळीचे दहा प्रतिसाद नसायचे. मुळ माहितीचे-विचारांचे आदानप्रदान असलेले प्रतिसाद भरभरुन असायचे. उपक्रम गळपटलं त्याला कारण डु आयडी (सं.पुरस्कृत) वि. सदस्य असा लढा तिथे झाला. मुळ मालकांनी तिथे कामामुळे दुर्लक्ष केलं. एक नवे मालक पुढे आले. ड्रुपल अपडेट मधे अनेक बदल झाले अनेक सुविधा गेल्या, लिहिणारे अनेक मिपावर स्थाईक झाले आणि पुढे उपक्रम निपचित पडलं. उपक्रमवर काही लेखन चर्चा खुपच उत्तम दर्जाच्या झाल्यात. आजही कधीतरी उपक्रमच्या काही चर्चा पुन्हा पुन्हा वाचाव्याशा वाट्तात.
-दिलीप बिरुटे
(मा.उपक्रमी)
काय नाय एकादा खमक्या संपादक नेमा!.
सर्वच खमके संपादक आहेत, अशी माहिती आहे. पण, तिकडेही अभिव्यक्ती स्वांतंत्र्यावर लै काथ्याकुट असतो म्हणे.
लिहिण्या-बोलण्याचे स्वातंत्र्य पहिलं प्राधान्य याला आहे, लेखकरावांना लिहु द्या, मग त्याच्या प्रतिसादातलं कंटेत पाहु म्हणतात म्हणे.
नाय तर उदा.च द्यायचं तर याच धाग्यावरच्या विषय सोडुन असलेल्या अवांतर
गावगप्पांना केव्हाच पंख लागले असते, नाय का ?
-दिलीप बिरुटे
आपल्या विचाराशी सहमत आहे. काही चांगल्या चर्चा, काही चांगल्य़ा धाग्यावर दोन पाच लोक त्या चर्चेत निव्वळ ती चर्चा कधी विस्कटून टाकु यासाठीच अवतार घेतात. काही सदस्यही मिपा म्हणजे वाटेल तसं लिहिण्याचं आणि धुडगुस घालण्याचं संस्थळ समजतात, सालं काही शिस्त स्वत:लाही असावी लागते असं म्हणतात ते काही खोटं नाही.
-दिलीप बिरुटे
मिपावर फारसा नियमित नसल्याने याचा अनुभव नाही. शिवाय इतर कुठे लिहीत नसल्याने बाकी संकेतस्थळांवर काय होतं ह्याचाही अंदाज नाही.
>> चांगल्या लेखकांना फक्त दोन डझन चांगल्या प्रतिसादांची अपेक्षा असते व वाचकांचे प्रेम हवे असते.
+१. आणि ह्याच एकमेव कारणासाठी मिपावर लिहावंसं वाटतं. वर्षभरानंतर लिहून सुद्धा एखादा रेग्युलर असावा असे प्रतिसाद मिळतात. ट्रोलिंगचं म्हणाल तर कदाचित मिपासाठी हे ग्रोथ पँग्स असतील. लोकं जितकी जास्त तितकी अश्या गोष्टी घडण्याची शक्यताही जास्त. पण मिपासारखं वातावरण बाकी कुठल्या संस्थळावर असेल असं वाटत नाही.
आणि फार प्रमाणात ट्रोलिंग होत असेलच तर सं मं समर्थ आहे ह्याची खात्री आहेच :)
मिपाचा पंखा
जे.पी.
हे ट्रोल सर्व ठिकाणी आहेत. काही त्याच नावाने वावरतात काही टोपणनाव घेवून. पण जातील तिथे ह्यांचा एकाच अजेंडा असतो. काही खास विषय असतात त्यावरच चर्चा घेवून जातात आणि धुमाकूळ घातल्याचे समाधान मिळवतात
जय मिपा .. राहीलं की
टोळांची संख्या वाढली म्हणून , की आता अती झालं म्हणून ...
पण लई कंट्टाळा आलाय .
आणि काही ठराविक लोकच सतत नव्या अवतारात येतात , जे की लगेच लक्षात येते.
इट्स पार्ट ऑफ ग्रेट सर्कल ऑफ लाइफ जसे पशुपक्षी, जिवजंतु वर्वर मानवाला धोकादायक आहेत पण त्यांचे नसणे अन्न साखळी अथवा निसर्गाचा समतोल बिघडवु शकते तसेच टोळ हे सुध्दा सदस्याच्या ऑनलाइन लाइफ सर्कचा एक महान भाग आहेत. ते नसतिल तर हा साम्तोल बिघडुन संस्थळ बंद पडु शकते. कोणताही शहाणा या मताशी नक्किच सहमत होइल ज्यांना मी आत्ता समोर आणलेल्या या महान सिध्दांताची प्रचितीच प्रथम हवी आहे त्यांनी प्रतिवाद करण्ञापुर्वी उपक्रम संस्थळ स्थिती जरुर अभ्यासाव्ये.
+११११
इट्स ऑल अबाउट एन्टरटेनमेन्ट, एन्टरटेनमेन्ट, एन्टरटेनमेन्ट !!!
दुकान उघडलंय, गिर्हाईक यायला पाहिजे, त्याला हवा तो माल मिळायला हवा. स्वतःला घ्यायला नको असला तरी बघायला मिळायला हवा. ऑलिम्पिक कसे सुरु झाले माहितीये ना? पब्लिकला झुंजी बघायला आवडतं. ते स्पर्धेत खेळणारे लोक जीव खाऊन लढतात, भांडतात, मरतात. आता लढायलाच नसलं कुणी तर सगळा शोच फ्लॉप की!
यात एक अॅडिशन राहीली ती म्हणजे ज्या ग्लॅडिएटरला माहिती आहे कि हा सगळा खेळ आहे तो जीव लावून भांडत असल्याचा उत्तम अभिनय करुन जातो. बाकीचे खरंच जखमी होतात.
इट्स पार्ट आफ आवर लाइफ..
म्हणूनच या धाग्यावर मी उपक्रम संथळाचे उदाहरण दिले आहे. अत्यंत उत्कृष्ट संथळ होते ते.. पण ते आता चालते का ? बघा शांतपणे विचार करा... त्रास तुम्हाला सुख तुम्हालाच... तुम्ही काय सोबत घेउन आलात ? काय सोबत न्हेणार ? आज उपक्रम बंद का पडले तर तिथे ट्रोलिंग नाही म्हणून हे अप्रिय भासले त्री वास्तव आहे.
उपक्रमच्या जन्मापासून ते आत्ता निपचित पडलेल्या उपक्रम या मराठी संकेतस्थळाचा मी साक्षीदार आहे. उपक्रमवर ट्रोलींग होतं, नाही असं नाही. पण, उपक्रमच्या सदस्यांना एक शिस्त होती. अर्थात तिथेही अपवाद होतेच. पण, संपादक विषयांवर असलेल्या प्रतिसादांना पहिलं प्राधान्य देत असायचे. सदस्यांना काय सांगायचं ते एखाद्या प्रतिसादात आणि स्पष्टीकरण असेल तर पुन्हा प्रतिसाद. विनाकारण एक एक ओळीचे दहा प्रतिसाद नसायचे. मुळ माहितीचे-विचारांचे आदानप्रदान असलेले प्रतिसाद भरभरुन असायचे. उपक्रम गळपटलं त्याला कारण डु आयडी (सं.पुरस्कृत) वि. सदस्य असा लढा तिथे झाला. मुळ मालकांनी तिथे कामामुळे दुर्लक्ष केलं. एक नवे मालक पुढे आले. ड्रुपल अपडेट मधे अनेक बदल झाले अनेक सुविधा गेल्या, लिहिणारे अनेक मिपावर स्थाईक झाले आणि पुढे उपक्रम निपचित पडलं. उपक्रमवर काही लेखन चर्चा खुपच उत्तम दर्जाच्या झाल्यात. आजही कधीतरी उपक्रमच्या काही चर्चा पुन्हा पुन्हा वाचाव्याशा वाट्तात.
-दिलीप बिरुटे
(मा.उपक्रमी)
काय नाय एकादा खमक्या संपादक नेमा!.
सर्वच खमके संपादक आहेत, अशी माहिती आहे. पण, तिकडेही अभिव्यक्ती स्वांतंत्र्यावर लै काथ्याकुट असतो म्हणे.
लिहिण्या-बोलण्याचे स्वातंत्र्य पहिलं प्राधान्य याला आहे, लेखकरावांना लिहु द्या, मग त्याच्या प्रतिसादातलं कंटेत पाहु म्हणतात म्हणे.
नाय तर उदा.च द्यायचं तर याच धाग्यावरच्या विषय सोडुन असलेल्या अवांतर
गावगप्पांना केव्हाच पंख लागले असते, नाय का ?
-दिलीप बिरुटे
आपल्या मिपावरील ट्रोलांची संख्या बघुन मन भरून येते. मागच्या काही वर्षापासून आपल्या मिपावर वेगाने ट्रोलांची संख्या वाढते आहे. मिपा सारख्या संस्थळावर जिथे चांगल्या लेखकांना मखरात सजवले जाते, तिथे अशा प्रकारचे ट्रोल बघुन मन अस्वस्थ होते. खरच आपण इतके पुढारलेले आहोत का की आज आपल्याला जेन्युइन आयडी दुरापास्त होत आहेत.
ज्यांनी मिपाला उत्तमोत्तम प्रतिसादांनी सजवले, आपला वेळ देउन मोठे केले तेच आज (असल्या टोळांमुळे) मिपापासुन दूर गेलेले पाहून मन दु:खी होते. सामान्य वाचक अशी आशा करतात की चांगले लेखक उत्तमोत्तम लेख देत राहतील.
पण मिपा बंद असल्याचा एक तोटाही आहे. जेवताना मग त्या रटाळ मालिका झक मारून पहाव्या लागतात. एरवी मोबाईलमध्ये डोके खुपसून बसता येते ;-) अर्थात हा तोटा फक्त नवरे ह्या कॅटेगरीत मोडणार्या मिपाकरांनाच आहे! :-)
नाव नका काढू हो त्या अभद्र जागेचं! पुणेकर नवर्यांची छळछावणी आहे ती. एकदा 'चला, तुमच्यासाठी एक टायपिन घेऊ' असे म्हणून ही मला घेऊन त्या जंजाळात शिरली. टायपिन का काय ते नाहीच मिळालं, पण दोनेक तासांनी हाश्शहुश्शः करत बाहेर पडलो तेव्हा माझ्या दोन्ही हातांत जड पिशव्या होत्या आणि टायपिनच काय, आख्खा थ्रीपीस सूट बुटांसकट आला असता इतका माझा खिसा हलका झाला होता.
@नाव नका काढू हो त्या अभद्र जागेचं! >>>
मागे माझ्या येका कोकणातल्या भटजी मित्राला "बायकोला घेऊन कुठे जाऊ?" असं विचारल्यावर मी त्याला सदर अभद्र जागी नाव न सांगता पाठवला. त्यांनतर पुण्याला तो एकटाच येऊ लागला!
अवांतर: तुळशीबाग चा नेमका काय इतिहास आहे?
पूर्वी कधीतरी खरंच तुळस असायच्या काय? राममंदीर आहे त्या आजूबाजुला खरंच तशी बाग़ असण्याची शक्यता आहे. पुणं जेव्हा वाटीभर होतं तेव्हा तशी परिस्थिती असेल कदाचित. आजचं हे दरिद्री(ही जळजळ नाही. उगा 20 रुपयांची वस्तू घ्यायला 50 रुपये खर्चून जायचं आणि 500 च्या टाकाऊ वस्तू घेऊन यायचं यात काय लॉजिक आहे) रूप कधीपासून आलं तिथं?
इतिहास अभ्यासकांनी ज़रा आमाला माहिती देऊन उपकृत करावे. बाकी लोक सुरूर फाट्यावर!
पण मिपा बंद असल्याचा एक तोटाही आहे. जेवताना मग त्या रटाळ मालिका झक मारून पहाव्या लागतात. एरवी मोबाईलमध्ये डोके खुपसून बसता येते ;-) अर्थात हा तोटा फक्त नवरे ह्या कॅटेगरीत मोडणार्या मिपाकरांनाच आहे! :-)
नाव नका काढू हो त्या अभद्र जागेचं! पुणेकर नवर्यांची छळछावणी आहे ती. एकदा 'चला, तुमच्यासाठी एक टायपिन घेऊ' असे म्हणून ही मला घेऊन त्या जंजाळात शिरली. टायपिन का काय ते नाहीच मिळालं, पण दोनेक तासांनी हाश्शहुश्शः करत बाहेर पडलो तेव्हा माझ्या दोन्ही हातांत जड पिशव्या होत्या आणि टायपिनच काय, आख्खा थ्रीपीस सूट बुटांसकट आला असता इतका माझा खिसा हलका झाला होता.
@नाव नका काढू हो त्या अभद्र जागेचं! >>>
मागे माझ्या येका कोकणातल्या भटजी मित्राला "बायकोला घेऊन कुठे जाऊ?" असं विचारल्यावर मी त्याला सदर अभद्र जागी नाव न सांगता पाठवला. त्यांनतर पुण्याला तो एकटाच येऊ लागला!
अवांतर: तुळशीबाग चा नेमका काय इतिहास आहे?
पूर्वी कधीतरी खरंच तुळस असायच्या काय? राममंदीर आहे त्या आजूबाजुला खरंच तशी बाग़ असण्याची शक्यता आहे. पुणं जेव्हा वाटीभर होतं तेव्हा तशी परिस्थिती असेल कदाचित. आजचं हे दरिद्री(ही जळजळ नाही. उगा 20 रुपयांची वस्तू घ्यायला 50 रुपये खर्चून जायचं आणि 500 च्या टाकाऊ वस्तू घेऊन यायचं यात काय लॉजिक आहे) रूप कधीपासून आलं तिथं?
इतिहास अभ्यासकांनी ज़रा आमाला माहिती देऊन उपकृत करावे. बाकी लोक सुरूर फाट्यावर!
(मिपा बंद असताना मिपाला चरफडत खूप शिव्या दिल्या. अर्थात प्रेमाने! मग शनिवारी रात्री हे विडंबन सुचले आणि खफवर सोमवारी मिपा परत आल्यावर टाकले. तिथल्या आमच्या हितचिंतकांनी -कोण म्हणाले रे कंपू कंपू ते! - वा वा! वा वा! बोर्डावर पण टाकून बाकीच्यांनाही छळा, असे आम्हांस भरीला पाडल्याने - दू दू कुठले - खफवरच्या पुरात वाहून गेलेली आमची रचना महत्प्रयासाने वर काढली आणि इथे डकवायचे धारिष्ट्य करत आहे...
चौराकाका सकाळपासून बागेत हजर होते काय? बागेत बरीच हिरवळ (निसर्ग सौंदर्य याच अर्थाने) होती म्हणून विचारणा.
ह्याचं उत्तर तेच चांगल्या पद्धतीने देउ शकतील.
कॅप्टन सगळीकडे दिसेल असे (विषेशतः अनाहितांना) शिरस्त्राण घेऊन का फिरत होता?
सेफ्टी कम्स फर्स्ट.
पहिला राजा कट्ट्याला पहिलाच का नाही?
आधी प्रजा मग राजा.
चौथा कोनाडा यांची दिशाभूल कुणी केली ?
आख्खा काळ ते तुमच्याशी बोलत होते सो सौं.शयाला वाव आहे. =))
बुवांना पोलीसांनी का बुवांनी पोलीसांना पकडले ? (विस्तार करा किमान १० ओळीत)
मांडी घालुन गाडी चालवणे हा साहसी खेळ आहे हे पोलिसांना पटवुन देउ शकले नाहित म्हणुन. पण शेवटी पोलिसांकडुन चौरंगाखालुन पैसे घेतले म्हणे त्यांनी.
फोल्डींग चौरंगाची संकल्पना कुणाची? (फायदे तोटे विशद करा)
कॉलिंग बुवा.
तळेगावात अशी तलाव्-बाग नाही याचे कपीलमुनीला वैषम्य का वाटले (सोदाहरण स्पष्ट करा.)
साधी हिरवळ बघायला जायचं तर त्याला तळेगावहुन इकडे यावं लागतं. का वैषम्य वाटणार नाही त्याला?
उत्तरं दिलेली आहेत. आता वल्लींचा लेख आणायची जबाब्दारी तुमची.
एकदम खुसखुशीत वृत्तांत. मजा आली वाचताना. तू कट्टा संपेपर्यंत उपस्थित असतास तर वृत्तांतात अजुन किती धमाल झाली असती कल्पना करवत नाही.
असो इतर कट्टेकरी ती कसर भरून काढतीलच.
अवांतर - बागेचेही फटु टाकेल का कुणी ;-) ?
@वल्ली धरलेणीकर >>>
@मिपाचे औरंगजेब उर्फ गिर-जा काका उर्फ माझा मित्र प्रगो>> चला..,नाम'करण सार्थ झालं!
@बुवा आपले बागेच्या दाराशी सिक्युरिटीपाशी काही चौकशी करताना दिसले. बागेचा.....इंशुरन्स...शांती वगैरे काही शब्द अस्पष्टपणे कानावर पडले. >> दुस्स्स्स्स्स्स्स्स्स्ट चिमणराव ज्याकुबबाबा!
@धबधब्यापाशी आल्यावर सर्व मंडळींनी कथानायकाला जुळं झाल्याबद्दल गुरुजींचं हार्दिक हाबिणंदण केलं. बरीचं "विचारपुस" केली.>> ह्या दुत्त दुत्त कुटील कारस्थानाची आखणी मा.आगोबा ढगोबा हत्ती,उर्फ ढुश्शखान रानडुक्कर पिंपरकर ह्यांन्नी नीट नियोजणपूर्वक आणि नेम धरुण केलेली होती! एका बाजुस औरंगजेब सपत्नीक हुबे होते. समोर पहिल्याकडीत..दोन नवमिपाकरं आणि नाखूनकाका व ज्याकुबबाबा स्प्यारोकर होते. त्याफळी मागे ते हिरवट व्यक्तिमत्व गलोलीत दगड धरून हुबं होतं..आणि कडेनी अफजुलखाना सारखं कुटील हास्य करीत हत्ती उर्फ रानडुक्कर माझ्यावर चाल करुन आलं..आणि मला सगळ्यांनी एकदम टाळ्या वाजवून "हबिनंदन....." असा एकच गलका केला. मी बाजुला कुठे तिरडी ,मडकं याची "सोय" केलेली आहे का? याचा अंदाज घेऊ लागलो. ( होय, माझ्या(च)साठी ! परंतू त्यातील बांबू काढून मी आधी हत्तीची निबर पाठ मऊ करणार होतो.. पण , हाय.. असो! दुत्त दुत्त!!! :-/ ) मग ते हिरवट व्यक्तित्व बुवा अभिनंदन असं म्हणून मागून फुडे आलं. आणि " ................................... " असा एक दगड मला मारीला. मी दूर्र्र्र्र्र्र्र्र्लक्ष ह्या मिपा-हत्यारानी तो निष्प्रभ केला. परत ते रानडुक्कर मला. "पेढेबर्फी कुठ्ठायत?" , " नाव काय ठेवली?" असे एक ना दहा प्रश्नांची (ठरवून! ) सर'बत्ती - केली. मी "कोण?कधी?कुणाची?" अशी त्याला ता'तडिने मशाल लावून त्ये रॉकेट मुदलातच जाळून टाकलं. ह्या हल्याची मजा तो नीच औरंगजेब (आपल्या दाढीसह..) खदाखदा हसून घेत होता. :-/ सौ.औरंगजेब तर प्रथम पासूनच खदखदून हसत होत्या. एकदोनवेळा त्या पडायला आल्या ..इतक्या हसत होत्या..कारण हत्तीराक्षस माझ्यापाठी अत्यंत नीच पणे "सांगा सांगा.." चा टांगा घेऊन फिरत होता.. आणि मी त्याला .. "ह्हूं...ह्हूं.." करुन हुस'कावत होतो. चिमणराव उर्फ ज्याकुबबाबा हे तर मधेच संधी मिळेल ,तसा आपला प्रकाश पाडत होते.. मी त्यापासून वाचण्यासाठी दुर्लक्ष नावाची छत्री उघडून बसल्यामुळे बचावलो. (ह्या ह्या ह्या...) शेवटी मी मु.विं.ची शिडी करून त्या चक्रव्यूहातून बाहेर पडलो. मग मु.वि.पुत्राशी ओळख झाली. गप्पा झाल्या. आणि तेथून मंडळी खादाड कामास निघाली. जाता जाता. पहिला राजा , आणि काहि नवमिपाकरांबरोबर भाव विश्व च्या पुस्तक करण्याबद्दल छान चर्चा झाली. बाहेर आल्यावर एक्का काकांनी हळूच फोटू क्याच घेतले. आणि प्राधिकरणातील येका हाटीलात सुमारे १५ जणांसह निरनिराळ्या खाद्यपदार्थांवर हल्ला सुरु झाला. गणेशा आणि मी आमनेसामने,शेजारी नाखूनकाका..बाजुला हत्ती,पलिकडे श्री व सौ औरंगजेब त्या पलिकडे एक्काकाका आणि त्या साइडनी सहकुटुंब मु.वि. व माझ्या आणि गणेशा पलिकडील तळावर मोनु,त्रिवेणी,मितान ताई,आणि श्री व सौ चौथा कोनाडा .. अशी रचना लागली.
आणि...................
तेव्हढ्यात तिथे पिरा तैं ची वेंट्री झाली. मग मितान तैं नी त्यांना सर्वांना दळाबाहेरुन फिरवून एक ओळख परेड करवली..आणि त्या दोघी एक्काकाकांच्या बाजुस (मंजी...औरंगजेबाच्या आमने/सामने.. ) जाउन हुबारल्या.. मघ तिकडे त्यांचा गप्पांचा फड रंगला..
दरम्यान......आमचे मागील मैदानात एका कुंपनीतील १८ जणांचा एका सहकार्यासाठीचा सेंडॉफ कट्टा चालू होता. त्यातील छपाईदार भाषणे आणि त्या हाटीलातील हाटलेला तो क्यापटन हे एक टनभर पानाचे प्रकरण आहे, जे इथे खरडणे व्यर्थ आहे..
परंतू त्याकडे दुर्लक्ष करण्याचा एकमेव उपाय म्हणजे आपण दंगा वाढवणे हा होय. असे आमचे मणात आले.. आनि मग आंम्ही दुर्लक्ष ह्त्यार बाजुला ठेवून आगोबा आणि समोरुन होणार्या नाखून हल्यास प्रतिसादू लागलो. प्रथम आगोबा साठी हाटील म्याणेजरास मी मोठ्ठ्यांदा , "ओ...........सुरा आहे का हो मोठ्ठा एखादा? मला डुक्कर कापायचय!" असे इचारुण राडा सुरु क्येला. तो कप्तान दू..दू...नजरेनी मजकडे पाहू लागला. स्मोरुन गणेशा आणि इतर विकट हास्य करीत होते. हत्ती तरिही मला पुन्हपुन्हा " .................. " ( जाऊ दे) असे निरनिराळे प्रश्न इचारून पिडत होता. शेवटी मी हत्तीच्या डोक्यात टेबलावरील मिठ आणि मिरपुड टाकून.. "गप बसणेत आले णाही..तर कांदा आणि लोणचं टाकिन" म्हणून वाट्या उचलल्या तेंव्हा तो ब्रम्हराक्षस खदाखदा हसत शांत झाला.
दरम्यान खादाडी ऑन झालेली होती.. मग पैसा तै फोनवरुन आल्या.. हसत खिदळत त्यांचाही सहभाग आणि मी ,हत्ती आणि मितान तैंच्या दळातील अनाहितांशी बोलणे झाले. (त्यातच मला पै तै नी 'हत्ती छळला..तर लोणचं जरुर टाका' म्हणून हल्यास अणुमोदण दिले.. ) मग अगदी जेवण होईपर्यंत मी आणि गणेशानी हत्ती बरोबर मामा मिसळ ते कथानायक इत्यादी अनेक पातळ्यांवर हत्ती आणि नाखून्काकांशी युद्ध खेळले..त्यातच तो क्यापटन आंम्हाला रोट्यांसाठी लै तंगवत होता..पहिल्या फेरीनंतर आंम्ही तिनतिनदा सांगूनंही दरवेळी त्या सेंड-ऑफ दळात तो रोट्या सोडत होता. शेवटी गणेशानी त्याला.. "तुम्ही त्यांचं जेवण आवरल्यावरच आता आंम्हाला सर्व्हिस द्या" ..असं म्हणून , जरा-घेतल्यावर आमची वाळत आलेली पाने गरम रोट्यांनी पावन झाली.. मग मात्र कोणी फार न बोलता..खाद्यान्नांचा नीट समाचार घेतला.. आणि एका अचानक परंतू धम्माल कट्ट्याची सांगता झाली.
================
समांतरः- एक्काकाका...........लवकर फोटू टाका हो....................! :-/
@ तुमचं दुर्लक्ष नावाचं हत्यार फारसं काम करत नाही असं लक्षात आलेलं आहे>> :-D ते दुसय्रा कोणाच्या नै, माझ्यासाठि(च! :-D ) कामी येणारं आहे. :P llllluuuuuuu :P
सर्व चलचित्र डोळ्यांपुढेच घडत आहे असे वाचताना जाणवत होते.
खरंच अशा कट्ट्याला हजेरी लावायला न मिळणे ही दुर्भाग्याची गोष्ट आहे.
बाकी गणेशाने मिपा कट्ट्याला हजेरी लावल्याचे खूप वर्षांनी वाचले.
लेखनविषय आणि लेखनप्रकार मध्ये केवढी ती शब्दांची भलीमोट्ठी रांग!
आत्मु गुरुजींचा (भरपुर स्मायलीसाहित) भलामोठा प्रतिसाद!
फक्त एकच फोटो आणि अजुन, जेवण वृत्तांत बाकी? खादाडीचे फोटो नको आहेत!
नशिब, मी हा धागा आजच पाहिला.
धागा सविस्तर चावुन, सॉरी वाचुन, मग पुढचा प्रतिसाद देईन!
मिपा कट्टा २०१५ ०५ २९ : फोटू आणि "कट्टावर्णनातल्या रिकाम्या जागा भरून काढा" उद्योगगणेश तलाव उर्फ स्वातंत्र्यवीर सावरकर उद्यान
ऑर्गॅनायझर्सनी वरील ठिकाणी ५:३० वाजता जमण्याची आकाशवाणी मिपावरून केली होती. ती वाचून, चार-एक मिपाकट्ट्यांचा भरगच्च अनुभव असूनही, मी बरोबर ६ वाजता पोहोचलो. अर्थातच मिपाकरांपैकी एकहीजण आलेला नव्हता. आश्चर्य वाटले नाही, पण आतापर्यंतच्या अनुभवावरून, पुढच्या कट्ट्याला जाण्यासाठी... "आकाशवाणीतली वेळ+ ६० मिनीटे / ९० मिनीटे / १२० मिनीटे" यापैकी कोणता पर्याय निवडावा यावर पार्किंगजवळ पाचएक मिनीटे उभे राहून विचारमंथन केले. पण तरीही कोणी मिपाकर दिसेनात. तेव्हा एकटाच बागेत फेरफटका मारायला गेलो.
एक बर्यापैकी मोठी बाग असूनही ही जागा मे महिन्यांत सुकत आलेल्या गणेश तलावाच्या नावाने 'फॅमस' आहे (पिंचिकरांची क्षमा मागून). बाग मात्र खूप मोठी (काही एकर क्षेत्र असलेली) आणि नीटनेटकी राखलेली आहे. जॉगिंग ट्रॅक पकडून इनसपेकशनला आलेल्या मुन्शीपाल्टीच्या सायबासारखी सर्व बागेला एक फेरी मारली (दुसरे काय करणार ? :) )...
.
.
.
.
बागेची फेरी संपता संपता तो पिचिंप्रसिद्ध गणेश तलाव आला...
.
.
इथपर्यंत ६:३० झाले होते. पण मिपाकरांची हालचाल दिसेना. मग वल्लीसाहेबांना फोन लावला. "आता निघतोयच. पाच-दहा मिनीटांत पोचतो." असे ऐकल्यावर निदान एक मिपाकर तरी "ठरलेली वेळ + ६० मिनीटे" या कोष्टकात बसतो असे वाटून सुखावलो. बागेतली फेरी पुढे चालू केली. शिट्ट्या मारत बागेत जवळीकीने बसलेल्या जोडप्यांना दूरदूर बसा असे सांगत फेरी मारणारा एक गार्ड वाटेत दिसला. मी एकटाच फिरत असल्याने त्याला माझ्याकडे लक्ष देण्यात रस दिसला नाही. मी उगाचच "गणेश तलाव म्हणतात तो हाच काय ?" असा प्रश्न केला. "कोणी माझ्याशी काही बोलण्याची तसदी घेत आहे" हे पाहून त्याला भरून आले असावे. त्याने "हो, हाच तो तलाव. आता उन्हाळ्यामुळे पाणी नाही..." अशी सुरुवात करून ते "...एक खाजगी कंपनी बागेची देखभाल करते" इथपर्यंत बरीच माहिती न विचारता आपूलकीने दिली.
दूरून बोलतानाही त्याच्या तोंडाचा सिगरेटचा सुवास लपून राहिला नाही आणि मी "सिगरेट ओढणे आरोग्याला किती हानीकारक आहे. त्याने कँसर होतो" वगैरे उपदेश करून; त्याचे "लहान पणापासून लागलेली सवय", इ मुद्दे खोडून काढून निरुत्तर केले. माझा वेळ बरा गेला. पण त्याला "कुठून दुर्बुद्धी सुचली आणि याला माहिती सांगत बसलो", असा पश्चाताप झाला असावा. "आता जरा बागेत फेरी मारतो." म्हणून तो सटकला !
मी बागेची फेरी पुढे चालू केली (दुसरे काय करणार ? :) )...
.
.
.
माझी बागेची फेरी पूर्ण होऊन मी परत पार्किंग जवळ पोचलो तेव्हा ७ वाजले होते.
.
वल्लींची पाच-दहा मिनिटे संपली नव्हती, तेव्हा हा हिशेब वापरून "आकाशवाणीतली वेळ + ६० मिनीटे / ९० मिनीटे / १२० मिनीटे यातले योग्य व्हेरिएबल कोणते हे शोधून काढता येईल का ?" असा विचार करत चौरांसाहेबांना फोन लावला. "हो, हो आलोच आहे" असे ऐकून "कुठे आहात ?" हे विचारत असतानाच दस्तुरखुद्द प्रवेशव्दाराकडून हाताने खूण करत येताना दिसले. हुश्श्य...
मग मात्र एक एक करत मिपाकर जमा होऊ लागले. सर्व वजाबाकी जमेस धरून "MST * = आकाशवाणीतला IST + ९० मिनीटे" हा सिद्धांत प्रसिद्ध करायला हरकत नाही अशी खात्री झाली !
(* MST = मिपा स्टँडर्ड टाईम)
यानंतरचा वृत्तांत चिमणरावांनी मुख्य लेखात आणि बुवांनी प्रतिसादात दिला अहेच. पण ज्या गोष्टी त्यांनी कसलेल्या मिपाकराच्या खुबीने लपवल्या आहेत त्यापैकी काही जाता जाता उघड केल्या जातील (सर्व गोष्टी आताच उघड करण्याऐवजी काही राखीव अस्त्रे योग्य वेळी भात्यातून बाहेर काढली जातील !)
लोगा हल्लू हल्लू जमते वक्त, मीठ्ठा खाके मुवा गोड करते करते, खट्टा-मिठा बातां करेले मिपाकर...
.
.
पार्किंगजळच्या गप्पांचा एक टप्पा संपतासंपता, बागेत फेरी मारण्याचे कारण सांगून केलेला उपकट्टा संपवून अनाहिता परतल्या. मिठाईच्या अजून एका फेरीबरोबर अजून एक गप्पांची फेरी सुरू झाली. त्यात कोणाला तरी आठवले, " अरे ज्या बागेत जमून आपण गप्पा मारणार होतो त्या बागेत आपण गेलोच नाही !" मग मोठ्या नाईलाजाने सगळे बागेत शिरले. कृत्रिम धबधब्याकडे जाताना, त्या बागेचे माननिय दीर्घकालीन सभासद असलेल्या चिमणरावांनी भावविभोर होऊन त्याच्या खास आठवणीतल्या जागा आणि झाडे दाखवायला सुरुवात केली. पण काही दुsssष्ट मिपाकरांनी तो मुद्दा भरकटवल्याने चिमणरावांनी विषय मोठ्या शिताफीने बदलला आणि मिपाकर "पिंचीमधल्या बागांतील रहस्यमय कथा" ना मुकले (हाय रे दैवा !).
प्रसिद्ध धबधब्यावर पोचल्यावर मिपाच्या कंपूगुणविशेषाप्रमाणे परत लोकांची तीन-चार गटांत विभागणी होऊन वेगवेगळे जागतिक महत्वाचे विषय हाताळले जाऊ लागले आणि हास्यांचे फवारे उडू लागले. थोड्याच वेळात बुवांचे आगमन झाले आणि अगोदरच्या गप्पांत जमवलेल्या अनेक खास अस्त्रांचा त्यांच्यावर वर्षाव केली गेला हे अगोदर आलेच आहे... आता इतरांचे म्हणणे खरे की बुवांचे खरे, हा मोठा वादग्रस्त विषय होऊन त्यावर पंचशतकी धागा निघू शकतो यावर दुमत नसावे !
बराच अंधार झाल्याने बागेचा गार्ड शिट्टी फुंकून फुंकून लोकांना बाग सोडून जायला सांगू लागला. मोठ्या नाईलाजाने मिपाकरांची जड पावले पार्किंगकडे वळली. चिमणरावांनी सर्वात जवळच्या रस्ताने परतण्याऐवजी थोडा दूरचा रस्ता पकडला. अंतर्गत गोटातील बातमीप्रमाणे त्यांना त्या रस्त्यावरची काही खास झाडे मिपाकरांना दाखवायची होती. पण बर्याच जणांना तो उद्देश न समजल्याने त्यांनी जवळचा रस्ता पकडला. अंधार असल्याने चिमणरावांच्या चेहर्यावरची निराशा लपून गेली असे कोणीतरी खुसपुसताना ऐकू आले असे कोणीतरी म्हणाले...
.
शेवटी परत पार्किंगच्या अंधारातही गप्पांची फेरी व फोटो झाले...
...आणि अर्थातच परत एकदा "जेवायला कुठे जावे ?" या जागतिक जिव्हाळ्याच्या प्रश्नावर एक परिसंवाद झाला. त्याचा अगदीsss अखेरचा निर्णय असा : "प्रथम अमूकअमूक ठिकाणी जाऊ आणि तिथे सगळ्यांची बसण्याची सोय झाली नाही तर मग तमूकतमूक ठिकाणी जाऊ." ...आणि आम्ही निघालो...
.
पहिल्याच "रसोई-से" या रेस्तराँमध्ये सर्वांना बसण्याची सोय झाल्याने तेथेच तंबू गाडून पुढचे दोन एक तास रेस्तराँच्या कर्मचार्याना मिपाकरांच्या गप्पिष्ट आणि मिष्कील स्वभावाची पूरेपूर ओळख करून देण्यात आली. याचे वर्णन वर आले आहेच. त्या वेळेची काही क्षणचित्रे...
.
.
(या फोटोत अलिकडे : बुवांशी चाललेल्या धुमश्चक्रीमध्ये एक मोकळा क्षण साधून श्वास घेताघेता पुढच्या हल्ल्याचा प्लॅन करताना प्रगो आणि "शी बाई, नुसती लढाईच चाललीय. इकडच्या स्वारीचं माझ्याकडे इतकं म्हणून इतकंपण लक्ष नाही." असे म्हणत मानेला झटका देत विरुद्ध दिशेला पाहणार्या सौ प्रगो. पलिकडे : युद्धात गुंगलेले नेहमीचेच यशस्वी मावळे.)
.
जेवण संपल्यावर पोट जड झाले असले तरीही "जेवायला थांबलेल्या लोकांचा गृपफोटो हवाच" असा आग्रह करण्याइतपत उत्साह ओसंडून चालला होता...
.
रेस्तराँच्या दाराजवळचे हे फुलांचे दुकान मन अजूनच प्रफुल्लीत करून गेले...
.
तितक्यात तेथे जवळच एक प्रसिद्ध "खाण्याच्या पानाचे बुटीक" आहे अशी खुशखबर आल्याने सगळ्यांचा मोहरा तिकडे वळला नसता तरच नवल !
हेच ते "नाद" नावाचे वैशिष्ट्यपूर्ण पानाचे बुटीक आणि तेथे हिरीरीने खास पानांचा आस्वाद घेणारे रसिक मिपाकर...
.
.
.
बुटीकचे मालक...
अखेरीस, बदमाष घड्याळाने खूप उशीर झाला आहे असे सांगितल्याने अत्यंत नाईलाने आणि जड अंतकरणाने एकमेकांचा निरोप घेऊन पांगापांग झाली... ते पुढच्या कट्यांचे कच्चे आराखडे केल्यानंतरच !
.
एकदम अनुमोदन !
त्यातही आमचे अवडते चंदन मनसे पान हे पानाशौकिन गणेशचटनीपानप्रेमी वल्लीरावांना ही अवडले हे पाहून आम्हास आनंन्द जाहला । येथील पानाची क्वालिटी हे पातिल्यातील मासाल्याच्या लेव्हल वर ठरत नाही =))
बाकी आमचे रातराणी पान मात्र इतके ख़ास नव्हते , रातराणी खायची गोष्ट नाही हे आम्हास कळुन चकले ;)
एकाहून एक फोटोज व तपशीलवार वर्णन वाचून वृत्तांताला परिपूर्णता आली आहे.
बाकी वेळ पाळण्याच्या बाबतीत मी देखील इंडियन स्टॅन्डर्ड टाइम पाळणारा म्हणून प्रसिद्ध असलो तरी माझ्या पहिल्या मिपाकट्ट्याला ठरलेल्या वेळेच्या एक दोन मिनिटं आधी शनिवारवाड्याच्या प्रांगणात सपत्नीक पोचलो होतो. आमच्या अगोदर तिथे विनायकराव देशपांडे उपस्थित होते. त्यांच्या दिसण्यावरून आम्ही त्यांना मिपाकर समजलो नाही हा भाग वेगळा ;-) . भविष्यात हा विक्रम अबाधित ठेवण्याचा प्रयत्न करीन.
बाकी या उद्यानातला प्रवेश सशुल्क आहे की नि:शुल्क?
कट्ट्याच्या दिवशी मला एक फोन करत जा रे,साला दिवस सकाळी ६ ला सुरु होवुन रात्री १२ ला कधी संपतो तेच कळत नाही. त्यामुळे कृपा करुन एक कॉल कोनी तरी करत जा मो.नं ९८५०४९८०७५
आपला बाबा पाटील
खुपच धमाल कट्टा !
माझा पहिला वहिला कटटा होता. आपला नवरा मिसळपावच्या इतका आहारी का गेलाय हे पाहण्यासाठी सौं. नी देखील यायचा हट्ट धरला ! नाखु व कॅप्टन जॅक उद्याना बाहेर घ्यायला आले अन ओळखा-ओळखा नंतर धमाल करायला सुरुवात झाली. लगेच सौ. मुविच्या हातचे चिरोटे खाउन कट्टा मस्त खादाडीचा होणार याची खात्री पटली ! पुढच्या कट्ट्याची खिरापत झकासच असणार हे जाणवले !
रेसोइसे मध्ये गेल्या नंतर “गाडा तिथे नळ” या नियमा नुसार माझी जागा सौं शेजारी म्हणजे टेबल वर “अनाहिता कॉर्नरला” आली. मग या कॉर्नरला मितानतै, त्रि वे णी तै, शांत्-समंजस मोनुतै सोबत एक मिपामायक्रो-कट्टाच रंगला. जगप्रसिद्ध व्यक्तिमत्व मितानतै यांची मायक्रो-मुलाखत घेता आली. त्रि वे णी तै यां च्या शी “ दो न अ क्ष रां म ध्ये स्पे स का टा का वी ला ग ते ” या वर गहन चर्चा झाली अन या वर चौकशी आयोग नेमायच्या मा ग णी चा ठ रा व पास झाला. झुंझार अनाहिता पिरातै घाई-घाईत येवुन पटकिनी बोलून तेवढ्याच सुसाट सटकल्या मुळे त्यांची त्यांच्याशी बोलायचे राहिले याची चुटपुट लागुन राहिली.
कॅप्टन जॅक स्पॅरो, नाखु, बुवा अन इए यांचे वृतांत / उपवृतांत आणी फोटो जबरीच!
जेवणानंतर सगळ्यानी नाद मध्ये पान खाउन कट्ट्याचा समारोप केला त्या नादच्या दर्शनी भागाचा फोटो :
आपल्या “नाद” मध्ये साक्षात नादखुळा अवतरलेले आहेत पाहुन नादमालक आनंदित झाले.
पुढील कट्ट्यासाठी काय स्ट्रॅटेजी आखायची अन बुवा वल्ली यांना पेचात कसे पकडायचे याचे खलबत करताना नाखु अन इए :
नाद करायचा नाय : भोजनानंतर तांबुल सेवन तृप्त मिपागण !
असा धमाल माझा पहिला मिपाकट्टा !
कायनेटिकच्या लुनांपैकी टिएफआर , सुपर व मॅग्नम या खात्रीने ५० सीसीच्य होत्या. लुना सफारी कदाचित अधिक सीसीची असेल. खरं तर त्या ४९.xx सीसीच्या होत्या. ५० सीसी किंवा अधिकचे इंजिन असल्यास १६ ते १८ वर्षे वय असणार्यांना तशी गाडी चालवायचा परवाना मिळत नसतो.
लुना विंग्ज नावाची एक गाडी होती, तसेच अवंती व मोफा. त्या तर याहीपेक्षा कमी क्षमतेच्या असायच्या. या गाड्या १४ वर्षावरील कुणीही चालक परवान्याशिवाय चालवू शकत असत.
टिव्हिएस स्कूटी (पहिल्या मॉडेलपासून) म्हणत असशील तर ती नक्कीच ७० किंवा अधिक सीसीची होती.
बजाज सनी बहुधा ६० सीसीची असायची. ब्रँड न्यु सनीचे इंजिन व्हायब्रेशन्स अजिबात जाणवायचे नाही.
शाळेत असताना चढावर असणार्या सनीला आम्ही मित्र सायकलवरुन ओव्हरटेक करुन जायचो. =))
त्यावेळी हे माहिती नव्हतं पण माहिती असतं तर हे केलं असतं...लुलुलुलुलुलुलुलुलूलुलुलुल्ल्ल्लुलुलुलुलुल!!
टिव्हिएसची स्कूटी होती का?
मी तरी ५० सीसीवाली कधीच पाहिली नाही.
लुना व सनी वापरणार्यांपेक्षा टिव्हिएस स्कूटी वापरणार्यांकडे नक्कीच अधिक कौतुकाने बघितले जायचे. कायनेटिक होंडा या तुलनेत महाग असलेल्या गाडीचा बाजारातला वाटा टिव्हिएस स्कूटीने बराच कमी केला. बरंच नंतर होंडा अॅक्टिवाने तर संपवलाच.
चौराकाका सकाळपासून बागेत हजर होते काय? बागेत बरीच हिरवळ (निसर्ग सौंदर्य याच अर्थाने) होती म्हणून विचारणा.
ह्याचं उत्तर तेच चांगल्या पद्धतीने देउ शकतील.
कॅप्टन सगळीकडे दिसेल असे (विषेशतः अनाहितांना) शिरस्त्राण घेऊन का फिरत होता?
सेफ्टी कम्स फर्स्ट.
पहिला राजा कट्ट्याला पहिलाच का नाही?
आधी प्रजा मग राजा.
चौथा कोनाडा यांची दिशाभूल कुणी केली ?
आख्खा काळ ते तुमच्याशी बोलत होते सो सौं.शयाला वाव आहे. =))
बुवांना पोलीसांनी का बुवांनी पोलीसांना पकडले ? (विस्तार करा किमान १० ओळीत)
मांडी घालुन गाडी चालवणे हा साहसी खेळ आहे हे पोलिसांना पटवुन देउ शकले नाहित म्हणुन. पण शेवटी पोलिसांकडुन चौरंगाखालुन पैसे घेतले म्हणे त्यांनी.
फोल्डींग चौरंगाची संकल्पना कुणाची? (फायदे तोटे विशद करा)
कॉलिंग बुवा.
तळेगावात अशी तलाव्-बाग नाही याचे कपीलमुनीला वैषम्य का वाटले (सोदाहरण स्पष्ट करा.)
साधी हिरवळ बघायला जायचं तर त्याला तळेगावहुन इकडे यावं लागतं. का वैषम्य वाटणार नाही त्याला?
उत्तरं दिलेली आहेत. आता वल्लींचा लेख आणायची जबाब्दारी तुमची.
एकदम खुसखुशीत वृत्तांत. मजा आली वाचताना. तू कट्टा संपेपर्यंत उपस्थित असतास तर वृत्तांतात अजुन किती धमाल झाली असती कल्पना करवत नाही.
असो इतर कट्टेकरी ती कसर भरून काढतीलच.
अवांतर - बागेचेही फटु टाकेल का कुणी ;-) ?
@वल्ली धरलेणीकर >>>
@मिपाचे औरंगजेब उर्फ गिर-जा काका उर्फ माझा मित्र प्रगो>> चला..,नाम'करण सार्थ झालं!
@बुवा आपले बागेच्या दाराशी सिक्युरिटीपाशी काही चौकशी करताना दिसले. बागेचा.....इंशुरन्स...शांती वगैरे काही शब्द अस्पष्टपणे कानावर पडले. >> दुस्स्स्स्स्स्स्स्स्स्ट चिमणराव ज्याकुबबाबा!
@धबधब्यापाशी आल्यावर सर्व मंडळींनी कथानायकाला जुळं झाल्याबद्दल गुरुजींचं हार्दिक हाबिणंदण केलं. बरीचं "विचारपुस" केली.>> ह्या दुत्त दुत्त कुटील कारस्थानाची आखणी मा.आगोबा ढगोबा हत्ती,उर्फ ढुश्शखान रानडुक्कर पिंपरकर ह्यांन्नी नीट नियोजणपूर्वक आणि नेम धरुण केलेली होती! एका बाजुस औरंगजेब सपत्नीक हुबे होते. समोर पहिल्याकडीत..दोन नवमिपाकरं आणि नाखूनकाका व ज्याकुबबाबा स्प्यारोकर होते. त्याफळी मागे ते हिरवट व्यक्तिमत्व गलोलीत दगड धरून हुबं होतं..आणि कडेनी अफजुलखाना सारखं कुटील हास्य करीत हत्ती उर्फ रानडुक्कर माझ्यावर चाल करुन आलं..आणि मला सगळ्यांनी एकदम टाळ्या वाजवून "हबिनंदन....." असा एकच गलका केला. मी बाजुला कुठे तिरडी ,मडकं याची "सोय" केलेली आहे का? याचा अंदाज घेऊ लागलो. ( होय, माझ्या(च)साठी ! परंतू त्यातील बांबू काढून मी आधी हत्तीची निबर पाठ मऊ करणार होतो.. पण , हाय.. असो! दुत्त दुत्त!!! :-/ ) मग ते हिरवट व्यक्तित्व बुवा अभिनंदन असं म्हणून मागून फुडे आलं. आणि " ................................... " असा एक दगड मला मारीला. मी दूर्र्र्र्र्र्र्र्र्लक्ष ह्या मिपा-हत्यारानी तो निष्प्रभ केला. परत ते रानडुक्कर मला. "पेढेबर्फी कुठ्ठायत?" , " नाव काय ठेवली?" असे एक ना दहा प्रश्नांची (ठरवून! ) सर'बत्ती - केली. मी "कोण?कधी?कुणाची?" अशी त्याला ता'तडिने मशाल लावून त्ये रॉकेट मुदलातच जाळून टाकलं. ह्या हल्याची मजा तो नीच औरंगजेब (आपल्या दाढीसह..) खदाखदा हसून घेत होता. :-/ सौ.औरंगजेब तर प्रथम पासूनच खदखदून हसत होत्या. एकदोनवेळा त्या पडायला आल्या ..इतक्या हसत होत्या..कारण हत्तीराक्षस माझ्यापाठी अत्यंत नीच पणे "सांगा सांगा.." चा टांगा घेऊन फिरत होता.. आणि मी त्याला .. "ह्हूं...ह्हूं.." करुन हुस'कावत होतो. चिमणराव उर्फ ज्याकुबबाबा हे तर मधेच संधी मिळेल ,तसा आपला प्रकाश पाडत होते.. मी त्यापासून वाचण्यासाठी दुर्लक्ष नावाची छत्री उघडून बसल्यामुळे बचावलो. (ह्या ह्या ह्या...) शेवटी मी मु.विं.ची शिडी करून त्या चक्रव्यूहातून बाहेर पडलो. मग मु.वि.पुत्राशी ओळख झाली. गप्पा झाल्या. आणि तेथून मंडळी खादाड कामास निघाली. जाता जाता. पहिला राजा , आणि काहि नवमिपाकरांबरोबर भाव विश्व च्या पुस्तक करण्याबद्दल छान चर्चा झाली. बाहेर आल्यावर एक्का काकांनी हळूच फोटू क्याच घेतले. आणि प्राधिकरणातील येका हाटीलात सुमारे १५ जणांसह निरनिराळ्या खाद्यपदार्थांवर हल्ला सुरु झाला. गणेशा आणि मी आमनेसामने,शेजारी नाखूनकाका..बाजुला हत्ती,पलिकडे श्री व सौ औरंगजेब त्या पलिकडे एक्काकाका आणि त्या साइडनी सहकुटुंब मु.वि. व माझ्या आणि गणेशा पलिकडील तळावर मोनु,त्रिवेणी,मितान ताई,आणि श्री व सौ चौथा कोनाडा .. अशी रचना लागली.
आणि...................
तेव्हढ्यात तिथे पिरा तैं ची वेंट्री झाली. मग मितान तैं नी त्यांना सर्वांना दळाबाहेरुन फिरवून एक ओळख परेड करवली..आणि त्या दोघी एक्काकाकांच्या बाजुस (मंजी...औरंगजेबाच्या आमने/सामने.. ) जाउन हुबारल्या.. मघ तिकडे त्यांचा गप्पांचा फड रंगला..
दरम्यान......आमचे मागील मैदानात एका कुंपनीतील १८ जणांचा एका सहकार्यासाठीचा सेंडॉफ कट्टा चालू होता. त्यातील छपाईदार भाषणे आणि त्या हाटीलातील हाटलेला तो क्यापटन हे एक टनभर पानाचे प्रकरण आहे, जे इथे खरडणे व्यर्थ आहे..
परंतू त्याकडे दुर्लक्ष करण्याचा एकमेव उपाय म्हणजे आपण दंगा वाढवणे हा होय. असे आमचे मणात आले.. आनि मग आंम्ही दुर्लक्ष ह्त्यार बाजुला ठेवून आगोबा आणि समोरुन होणार्या नाखून हल्यास प्रतिसादू लागलो. प्रथम आगोबा साठी हाटील म्याणेजरास मी मोठ्ठ्यांदा , "ओ...........सुरा आहे का हो मोठ्ठा एखादा? मला डुक्कर कापायचय!" असे इचारुण राडा सुरु क्येला. तो कप्तान दू..दू...नजरेनी मजकडे पाहू लागला. स्मोरुन गणेशा आणि इतर विकट हास्य करीत होते. हत्ती तरिही मला पुन्हपुन्हा " .................. " ( जाऊ दे) असे निरनिराळे प्रश्न इचारून पिडत होता. शेवटी मी हत्तीच्या डोक्यात टेबलावरील मिठ आणि मिरपुड टाकून.. "गप बसणेत आले णाही..तर कांदा आणि लोणचं टाकिन" म्हणून वाट्या उचलल्या तेंव्हा तो ब्रम्हराक्षस खदाखदा हसत शांत झाला.
दरम्यान खादाडी ऑन झालेली होती.. मग पैसा तै फोनवरुन आल्या.. हसत खिदळत त्यांचाही सहभाग आणि मी ,हत्ती आणि मितान तैंच्या दळातील अनाहितांशी बोलणे झाले. (त्यातच मला पै तै नी 'हत्ती छळला..तर लोणचं जरुर टाका' म्हणून हल्यास अणुमोदण दिले.. ) मग अगदी जेवण होईपर्यंत मी आणि गणेशानी हत्ती बरोबर मामा मिसळ ते कथानायक इत्यादी अनेक पातळ्यांवर हत्ती आणि नाखून्काकांशी युद्ध खेळले..त्यातच तो क्यापटन आंम्हाला रोट्यांसाठी लै तंगवत होता..पहिल्या फेरीनंतर आंम्ही तिनतिनदा सांगूनंही दरवेळी त्या सेंड-ऑफ दळात तो रोट्या सोडत होता. शेवटी गणेशानी त्याला.. "तुम्ही त्यांचं जेवण आवरल्यावरच आता आंम्हाला सर्व्हिस द्या" ..असं म्हणून , जरा-घेतल्यावर आमची वाळत आलेली पाने गरम रोट्यांनी पावन झाली.. मग मात्र कोणी फार न बोलता..खाद्यान्नांचा नीट समाचार घेतला.. आणि एका अचानक परंतू धम्माल कट्ट्याची सांगता झाली.
================
समांतरः- एक्काकाका...........लवकर फोटू टाका हो....................! :-/
@ तुमचं दुर्लक्ष नावाचं हत्यार फारसं काम करत नाही असं लक्षात आलेलं आहे>> :-D ते दुसय्रा कोणाच्या नै, माझ्यासाठि(च! :-D ) कामी येणारं आहे. :P llllluuuuuuu :P
सर्व चलचित्र डोळ्यांपुढेच घडत आहे असे वाचताना जाणवत होते.
खरंच अशा कट्ट्याला हजेरी लावायला न मिळणे ही दुर्भाग्याची गोष्ट आहे.
बाकी गणेशाने मिपा कट्ट्याला हजेरी लावल्याचे खूप वर्षांनी वाचले.
लेखनविषय आणि लेखनप्रकार मध्ये केवढी ती शब्दांची भलीमोट्ठी रांग!
आत्मु गुरुजींचा (भरपुर स्मायलीसाहित) भलामोठा प्रतिसाद!
फक्त एकच फोटो आणि अजुन, जेवण वृत्तांत बाकी? खादाडीचे फोटो नको आहेत!
नशिब, मी हा धागा आजच पाहिला.
धागा सविस्तर चावुन, सॉरी वाचुन, मग पुढचा प्रतिसाद देईन!
मिपा कट्टा २०१५ ०५ २९ : फोटू आणि "कट्टावर्णनातल्या रिकाम्या जागा भरून काढा" उद्योगगणेश तलाव उर्फ स्वातंत्र्यवीर सावरकर उद्यान
ऑर्गॅनायझर्सनी वरील ठिकाणी ५:३० वाजता जमण्याची आकाशवाणी मिपावरून केली होती. ती वाचून, चार-एक मिपाकट्ट्यांचा भरगच्च अनुभव असूनही, मी बरोबर ६ वाजता पोहोचलो. अर्थातच मिपाकरांपैकी एकहीजण आलेला नव्हता. आश्चर्य वाटले नाही, पण आतापर्यंतच्या अनुभवावरून, पुढच्या कट्ट्याला जाण्यासाठी... "आकाशवाणीतली वेळ+ ६० मिनीटे / ९० मिनीटे / १२० मिनीटे" यापैकी कोणता पर्याय निवडावा यावर पार्किंगजवळ पाचएक मिनीटे उभे राहून विचारमंथन केले. पण तरीही कोणी मिपाकर दिसेनात. तेव्हा एकटाच बागेत फेरफटका मारायला गेलो.
एक बर्यापैकी मोठी बाग असूनही ही जागा मे महिन्यांत सुकत आलेल्या गणेश तलावाच्या नावाने 'फॅमस' आहे (पिंचिकरांची क्षमा मागून). बाग मात्र खूप मोठी (काही एकर क्षेत्र असलेली) आणि नीटनेटकी राखलेली आहे. जॉगिंग ट्रॅक पकडून इनसपेकशनला आलेल्या मुन्शीपाल्टीच्या सायबासारखी सर्व बागेला एक फेरी मारली (दुसरे काय करणार ? :) )...
.
.
.
.
बागेची फेरी संपता संपता तो पिचिंप्रसिद्ध गणेश तलाव आला...
.
.
इथपर्यंत ६:३० झाले होते. पण मिपाकरांची हालचाल दिसेना. मग वल्लीसाहेबांना फोन लावला. "आता निघतोयच. पाच-दहा मिनीटांत पोचतो." असे ऐकल्यावर निदान एक मिपाकर तरी "ठरलेली वेळ + ६० मिनीटे" या कोष्टकात बसतो असे वाटून सुखावलो. बागेतली फेरी पुढे चालू केली. शिट्ट्या मारत बागेत जवळीकीने बसलेल्या जोडप्यांना दूरदूर बसा असे सांगत फेरी मारणारा एक गार्ड वाटेत दिसला. मी एकटाच फिरत असल्याने त्याला माझ्याकडे लक्ष देण्यात रस दिसला नाही. मी उगाचच "गणेश तलाव म्हणतात तो हाच काय ?" असा प्रश्न केला. "कोणी माझ्याशी काही बोलण्याची तसदी घेत आहे" हे पाहून त्याला भरून आले असावे. त्याने "हो, हाच तो तलाव. आता उन्हाळ्यामुळे पाणी नाही..." अशी सुरुवात करून ते "...एक खाजगी कंपनी बागेची देखभाल करते" इथपर्यंत बरीच माहिती न विचारता आपूलकीने दिली.
दूरून बोलतानाही त्याच्या तोंडाचा सिगरेटचा सुवास लपून राहिला नाही आणि मी "सिगरेट ओढणे आरोग्याला किती हानीकारक आहे. त्याने कँसर होतो" वगैरे उपदेश करून; त्याचे "लहान पणापासून लागलेली सवय", इ मुद्दे खोडून काढून निरुत्तर केले. माझा वेळ बरा गेला. पण त्याला "कुठून दुर्बुद्धी सुचली आणि याला माहिती सांगत बसलो", असा पश्चाताप झाला असावा. "आता जरा बागेत फेरी मारतो." म्हणून तो सटकला !
मी बागेची फेरी पुढे चालू केली (दुसरे काय करणार ? :) )...
.
.
.
माझी बागेची फेरी पूर्ण होऊन मी परत पार्किंग जवळ पोचलो तेव्हा ७ वाजले होते.
.
वल्लींची पाच-दहा मिनिटे संपली नव्हती, तेव्हा हा हिशेब वापरून "आकाशवाणीतली वेळ + ६० मिनीटे / ९० मिनीटे / १२० मिनीटे यातले योग्य व्हेरिएबल कोणते हे शोधून काढता येईल का ?" असा विचार करत चौरांसाहेबांना फोन लावला. "हो, हो आलोच आहे" असे ऐकून "कुठे आहात ?" हे विचारत असतानाच दस्तुरखुद्द प्रवेशव्दाराकडून हाताने खूण करत येताना दिसले. हुश्श्य...
मग मात्र एक एक करत मिपाकर जमा होऊ लागले. सर्व वजाबाकी जमेस धरून "MST * = आकाशवाणीतला IST + ९० मिनीटे" हा सिद्धांत प्रसिद्ध करायला हरकत नाही अशी खात्री झाली !
(* MST = मिपा स्टँडर्ड टाईम)
यानंतरचा वृत्तांत चिमणरावांनी मुख्य लेखात आणि बुवांनी प्रतिसादात दिला अहेच. पण ज्या गोष्टी त्यांनी कसलेल्या मिपाकराच्या खुबीने लपवल्या आहेत त्यापैकी काही जाता जाता उघड केल्या जातील (सर्व गोष्टी आताच उघड करण्याऐवजी काही राखीव अस्त्रे योग्य वेळी भात्यातून बाहेर काढली जातील !)
लोगा हल्लू हल्लू जमते वक्त, मीठ्ठा खाके मुवा गोड करते करते, खट्टा-मिठा बातां करेले मिपाकर...
.
.
पार्किंगजळच्या गप्पांचा एक टप्पा संपतासंपता, बागेत फेरी मारण्याचे कारण सांगून केलेला उपकट्टा संपवून अनाहिता परतल्या. मिठाईच्या अजून एका फेरीबरोबर अजून एक गप्पांची फेरी सुरू झाली. त्यात कोणाला तरी आठवले, " अरे ज्या बागेत जमून आपण गप्पा मारणार होतो त्या बागेत आपण गेलोच नाही !" मग मोठ्या नाईलाजाने सगळे बागेत शिरले. कृत्रिम धबधब्याकडे जाताना, त्या बागेचे माननिय दीर्घकालीन सभासद असलेल्या चिमणरावांनी भावविभोर होऊन त्याच्या खास आठवणीतल्या जागा आणि झाडे दाखवायला सुरुवात केली. पण काही दुsssष्ट मिपाकरांनी तो मुद्दा भरकटवल्याने चिमणरावांनी विषय मोठ्या शिताफीने बदलला आणि मिपाकर "पिंचीमधल्या बागांतील रहस्यमय कथा" ना मुकले (हाय रे दैवा !).
प्रसिद्ध धबधब्यावर पोचल्यावर मिपाच्या कंपूगुणविशेषाप्रमाणे परत लोकांची तीन-चार गटांत विभागणी होऊन वेगवेगळे जागतिक महत्वाचे विषय हाताळले जाऊ लागले आणि हास्यांचे फवारे उडू लागले. थोड्याच वेळात बुवांचे आगमन झाले आणि अगोदरच्या गप्पांत जमवलेल्या अनेक खास अस्त्रांचा त्यांच्यावर वर्षाव केली गेला हे अगोदर आलेच आहे... आता इतरांचे म्हणणे खरे की बुवांचे खरे, हा मोठा वादग्रस्त विषय होऊन त्यावर पंचशतकी धागा निघू शकतो यावर दुमत नसावे !
बराच अंधार झाल्याने बागेचा गार्ड शिट्टी फुंकून फुंकून लोकांना बाग सोडून जायला सांगू लागला. मोठ्या नाईलाजाने मिपाकरांची जड पावले पार्किंगकडे वळली. चिमणरावांनी सर्वात जवळच्या रस्ताने परतण्याऐवजी थोडा दूरचा रस्ता पकडला. अंतर्गत गोटातील बातमीप्रमाणे त्यांना त्या रस्त्यावरची काही खास झाडे मिपाकरांना दाखवायची होती. पण बर्याच जणांना तो उद्देश न समजल्याने त्यांनी जवळचा रस्ता पकडला. अंधार असल्याने चिमणरावांच्या चेहर्यावरची निराशा लपून गेली असे कोणीतरी खुसपुसताना ऐकू आले असे कोणीतरी म्हणाले...
.
शेवटी परत पार्किंगच्या अंधारातही गप्पांची फेरी व फोटो झाले...
...आणि अर्थातच परत एकदा "जेवायला कुठे जावे ?" या जागतिक जिव्हाळ्याच्या प्रश्नावर एक परिसंवाद झाला. त्याचा अगदीsss अखेरचा निर्णय असा : "प्रथम अमूकअमूक ठिकाणी जाऊ आणि तिथे सगळ्यांची बसण्याची सोय झाली नाही तर मग तमूकतमूक ठिकाणी जाऊ." ...आणि आम्ही निघालो...
.
पहिल्याच "रसोई-से" या रेस्तराँमध्ये सर्वांना बसण्याची सोय झाल्याने तेथेच तंबू गाडून पुढचे दोन एक तास रेस्तराँच्या कर्मचार्याना मिपाकरांच्या गप्पिष्ट आणि मिष्कील स्वभावाची पूरेपूर ओळख करून देण्यात आली. याचे वर्णन वर आले आहेच. त्या वेळेची काही क्षणचित्रे...
.
.
(या फोटोत अलिकडे : बुवांशी चाललेल्या धुमश्चक्रीमध्ये एक मोकळा क्षण साधून श्वास घेताघेता पुढच्या हल्ल्याचा प्लॅन करताना प्रगो आणि "शी बाई, नुसती लढाईच चाललीय. इकडच्या स्वारीचं माझ्याकडे इतकं म्हणून इतकंपण लक्ष नाही." असे म्हणत मानेला झटका देत विरुद्ध दिशेला पाहणार्या सौ प्रगो. पलिकडे : युद्धात गुंगलेले नेहमीचेच यशस्वी मावळे.)
.
जेवण संपल्यावर पोट जड झाले असले तरीही "जेवायला थांबलेल्या लोकांचा गृपफोटो हवाच" असा आग्रह करण्याइतपत उत्साह ओसंडून चालला होता...
.
रेस्तराँच्या दाराजवळचे हे फुलांचे दुकान मन अजूनच प्रफुल्लीत करून गेले...
.
तितक्यात तेथे जवळच एक प्रसिद्ध "खाण्याच्या पानाचे बुटीक" आहे अशी खुशखबर आल्याने सगळ्यांचा मोहरा तिकडे वळला नसता तरच नवल !
हेच ते "नाद" नावाचे वैशिष्ट्यपूर्ण पानाचे बुटीक आणि तेथे हिरीरीने खास पानांचा आस्वाद घेणारे रसिक मिपाकर...
.
.
.
बुटीकचे मालक...
अखेरीस, बदमाष घड्याळाने खूप उशीर झाला आहे असे सांगितल्याने अत्यंत नाईलाने आणि जड अंतकरणाने एकमेकांचा निरोप घेऊन पांगापांग झाली... ते पुढच्या कट्यांचे कच्चे आराखडे केल्यानंतरच !
.
एकदम अनुमोदन !
त्यातही आमचे अवडते चंदन मनसे पान हे पानाशौकिन गणेशचटनीपानप्रेमी वल्लीरावांना ही अवडले हे पाहून आम्हास आनंन्द जाहला । येथील पानाची क्वालिटी हे पातिल्यातील मासाल्याच्या लेव्हल वर ठरत नाही =))
बाकी आमचे रातराणी पान मात्र इतके ख़ास नव्हते , रातराणी खायची गोष्ट नाही हे आम्हास कळुन चकले ;)
एकाहून एक फोटोज व तपशीलवार वर्णन वाचून वृत्तांताला परिपूर्णता आली आहे.
बाकी वेळ पाळण्याच्या बाबतीत मी देखील इंडियन स्टॅन्डर्ड टाइम पाळणारा म्हणून प्रसिद्ध असलो तरी माझ्या पहिल्या मिपाकट्ट्याला ठरलेल्या वेळेच्या एक दोन मिनिटं आधी शनिवारवाड्याच्या प्रांगणात सपत्नीक पोचलो होतो. आमच्या अगोदर तिथे विनायकराव देशपांडे उपस्थित होते. त्यांच्या दिसण्यावरून आम्ही त्यांना मिपाकर समजलो नाही हा भाग वेगळा ;-) . भविष्यात हा विक्रम अबाधित ठेवण्याचा प्रयत्न करीन.
बाकी या उद्यानातला प्रवेश सशुल्क आहे की नि:शुल्क?
कट्ट्याच्या दिवशी मला एक फोन करत जा रे,साला दिवस सकाळी ६ ला सुरु होवुन रात्री १२ ला कधी संपतो तेच कळत नाही. त्यामुळे कृपा करुन एक कॉल कोनी तरी करत जा मो.नं ९८५०४९८०७५
आपला बाबा पाटील
खुपच धमाल कट्टा !
माझा पहिला वहिला कटटा होता. आपला नवरा मिसळपावच्या इतका आहारी का गेलाय हे पाहण्यासाठी सौं. नी देखील यायचा हट्ट धरला ! नाखु व कॅप्टन जॅक उद्याना बाहेर घ्यायला आले अन ओळखा-ओळखा नंतर धमाल करायला सुरुवात झाली. लगेच सौ. मुविच्या हातचे चिरोटे खाउन कट्टा मस्त खादाडीचा होणार याची खात्री पटली ! पुढच्या कट्ट्याची खिरापत झकासच असणार हे जाणवले !
रेसोइसे मध्ये गेल्या नंतर “गाडा तिथे नळ” या नियमा नुसार माझी जागा सौं शेजारी म्हणजे टेबल वर “अनाहिता कॉर्नरला” आली. मग या कॉर्नरला मितानतै, त्रि वे णी तै, शांत्-समंजस मोनुतै सोबत एक मिपामायक्रो-कट्टाच रंगला. जगप्रसिद्ध व्यक्तिमत्व मितानतै यांची मायक्रो-मुलाखत घेता आली. त्रि वे णी तै यां च्या शी “ दो न अ क्ष रां म ध्ये स्पे स का टा का वी ला ग ते ” या वर गहन चर्चा झाली अन या वर चौकशी आयोग नेमायच्या मा ग णी चा ठ रा व पास झाला. झुंझार अनाहिता पिरातै घाई-घाईत येवुन पटकिनी बोलून तेवढ्याच सुसाट सटकल्या मुळे त्यांची त्यांच्याशी बोलायचे राहिले याची चुटपुट लागुन राहिली.
कॅप्टन जॅक स्पॅरो, नाखु, बुवा अन इए यांचे वृतांत / उपवृतांत आणी फोटो जबरीच!
जेवणानंतर सगळ्यानी नाद मध्ये पान खाउन कट्ट्याचा समारोप केला त्या नादच्या दर्शनी भागाचा फोटो :
आपल्या “नाद” मध्ये साक्षात नादखुळा अवतरलेले आहेत पाहुन नादमालक आनंदित झाले.
पुढील कट्ट्यासाठी काय स्ट्रॅटेजी आखायची अन बुवा वल्ली यांना पेचात कसे पकडायचे याचे खलबत करताना नाखु अन इए :
नाद करायचा नाय : भोजनानंतर तांबुल सेवन तृप्त मिपागण !
असा धमाल माझा पहिला मिपाकट्टा !
कायनेटिकच्या लुनांपैकी टिएफआर , सुपर व मॅग्नम या खात्रीने ५० सीसीच्य होत्या. लुना सफारी कदाचित अधिक सीसीची असेल. खरं तर त्या ४९.xx सीसीच्या होत्या. ५० सीसी किंवा अधिकचे इंजिन असल्यास १६ ते १८ वर्षे वय असणार्यांना तशी गाडी चालवायचा परवाना मिळत नसतो.
लुना विंग्ज नावाची एक गाडी होती, तसेच अवंती व मोफा. त्या तर याहीपेक्षा कमी क्षमतेच्या असायच्या. या गाड्या १४ वर्षावरील कुणीही चालक परवान्याशिवाय चालवू शकत असत.
टिव्हिएस स्कूटी (पहिल्या मॉडेलपासून) म्हणत असशील तर ती नक्कीच ७० किंवा अधिक सीसीची होती.
बजाज सनी बहुधा ६० सीसीची असायची. ब्रँड न्यु सनीचे इंजिन व्हायब्रेशन्स अजिबात जाणवायचे नाही.
शाळेत असताना चढावर असणार्या सनीला आम्ही मित्र सायकलवरुन ओव्हरटेक करुन जायचो. =))
त्यावेळी हे माहिती नव्हतं पण माहिती असतं तर हे केलं असतं...लुलुलुलुलुलुलुलुलूलुलुलुल्ल्ल्लुलुलुलुलुल!!
टिव्हिएसची स्कूटी होती का?
मी तरी ५० सीसीवाली कधीच पाहिली नाही.
लुना व सनी वापरणार्यांपेक्षा टिव्हिएस स्कूटी वापरणार्यांकडे नक्कीच अधिक कौतुकाने बघितले जायचे. कायनेटिक होंडा या तुलनेत महाग असलेल्या गाडीचा बाजारातला वाटा टिव्हिएस स्कूटीने बराच कमी केला. बरंच नंतर होंडा अॅक्टिवाने तर संपवलाच.
लेख लिहायच्या सगळ्यात आधी मुविंचे कट्ट्याच्या आयड्याच्या कल्पनेबद्दल आभार मानतो. कट्ट्याच्या निमित्ताने का होईना मिपामंडळी आपल्या व्यस्त वेळापत्रकामधुन वेळ काढुन आली. हा संपुर्ण वृत्तांत नाही. कारण मी कट्ट्याची सुरुवातीची पंधरा मिनिट आणि शेवटचे दोन-तीन महत्त्वाचे तास नव्हतो. त्यामुळे संपुर्ण वृत्तांताची जबाबदारी नाखु'न'काका आणि वल्ली धरलेणीकर ह्यांच्यावर सोपावण्यात येत आहे.
मी हमालीकामामधुन जेमतेम चिंचवडपर्यंत पोचतोय नं पोचतोय तोपर्यंत नाखु'न'काकांचा फोन येउन गेला.
..............
समांतर
धुबुकागोबा-तवामारातृप्त
.........................
अतीसमांतर :- बाकिचे फोटू कुठ्ठायत? 
उगाचं चिमण्या बिमण्या म्हणुन खांद्यावर हेल्मेट आपटलं, चार सहा गुद्दे घातले आणि हात पिरगाळला>>> दुष्ट हल कट 
चिमण! हत्ती पाठोपाठ स्वतःही माझ्यावर गोळीबार केला... ते नै सांगत .. ल्लुल्लुल्लुल्लु! 
इसका बदला लिया जाएगा.. 
अगली भ्येट में बराब्बर लिया जाएगा
@नंतर बुवांचे गाल (रागाने नव्हे) जरावेळ फुगीर वाटत होते हा भाग अलाहिदा. सगळ्यांनी बुवांना कट्ट्याला नं आल्याचा सामुहिक जाब विचारला. =)). धोत्रास हात घालणे हा प्रयोग काहिजणांनी करुन पाहिला.>> त्याचा तिथच घेतला की 
.
सुकांता आदरातिथ्याची तयारी करत असताना गफ्फांत वेळ घालविणारे मिपाकर आणि त्यांच्या मागे मिपाकरांना पाहण्यासाठी उसळलेला अथांग जनसागर...
.
जेवणाबरोबर जेवणाइतक्याच चविष्ट गप्पांचा आस्वाद घेताना...
.
बुवांच्या आगमनानंतर बुवांनी (आणि बुवांच्या संबंधात) उपस्थित केलेल्या/झालेल्या मुद्द्यांवर सुकांताच्या बाहेर जमलेले चर्चासत्र...
.
पांगापांग व्हायला सुरुवात होण्यापूर्वी काढलेला गृपफोटो...
.
आजुबाजूला असलेल्या हॉटेल / दुकानांच्या तुलनेत येथे झकास हिरवा प्रकाश पसरला होता...
तेथे श्री व सौ मामलेदारच्या पंख्याची भेट झाली व आम्ही सर्वजण वरच्या मजल्यावर प्रयाण केले.
डॉ. खरे, माझीही शँपेन हे दोघे येत आहेत अशी माहिती मिळाली.
सुरूवात सूप पासून केली.
Khou Suey सूप..
टॉम यम सूप.
आणखी बरेच स्टार्टर्स मागवले जात होते व त्याचा फन्ना उडत होता. ऑर्डर देण्याची मुख्य जबाबदारी टकाकडे होती व तो ती जबाबदारी समर्थपणे पार पाडत होता. मात्र कोणत्या पदार्थाचे नांव काय आहे आणि नक्की कोणत्या पदार्थाची ऑर्डर दिली आहे याचा मेळ घालण्याचा टकाने अयशस्वी प्रयत्न केला व शेवटी नाद सोडून दिला. :)
मुवि, माप, मी आम्ही लोक सर्वजण समोर येईल ती प्लेट रिकामी करण्यात गुंतलो होतो. एक डिश खूपच आवडली म्हणून तेथल्या बुवाला बोलावून त्याचे (पक्षी: डिशचे!) नांव विचारले असता ती डिश कमळाच्या देठांची एक डेलीकसी आहे असे कळाले. (चवीला खरोखरी स्वादिष्ट असणार्या त्या डिशचे नांव कोणाच्या लक्षात आहे का?)
आणखी काही पदार्थांचे फटू देत आहे. नांवे विचारू नयेत.
खाणे सुरू असतानाच मॉकटेलची टूम निघाली.. व मॉकटेल्स मागवली गेली...
मँगो लिची स्मूदी..
व्हर्जिन चॉकलेट मार्टिनी
या पेयाचे नांव महिती नाही - हे डॉ खरेंनी मागवले / त्यांना मिळाले होते. अधिक माहिती तेच सांगू शकतील. ;)
आणखी बरेच भाताचे प्रकार आणि करीचे प्रकार मागवले गेले पण त्यांची अप्रतीम चव, भूक आणि गप्पा या गडबडीत फोटो काढणे जमले नाही.
हशा आणि खादाडी सोबत गप्पांचे विषय आणि आवाका बदलत होता... टकाने केलेली बँकॉक ट्रीप, प्रत्येकाचे ऑफीस, काम, पोपटी कशी करतात, राजस्थानमध्ये मिळणारे सामिष भोजन व त्याच्या स्पेशल एडीशन्स, वेगवेगळ्या राज्यांमध्ये मिळणारे वेगवेगळे खाद्यपदार्थ असा फेरफटका मारून मुवि, मी आणि डॉक्टर खरे शेवटी "क्रुड ऑईल प्रोसेसींग आणि भारताचा ऑईल रिझर्व" यावर पोहोचलो, टका, श्री व सौ माप आणि शँपेन यांचा उघड वेगळा गट पडला होता व ते कोणत्यातरी दुसर्या विषयांवर चर्चा करत होते.
आमच्या तेलाच्या चर्चेवरून व मध्यपूर्वेतील देशांच्या उल्लेखांवरून आमच्याबाबतीत "सरहद के ऊस पार" वगैरे कमेंट्स पास केलेल्या ऐकू येत होत्या - त्या फाट्यावर मारून आमची घमासान चर्चा सुरूच होती.
यादरम्यान एक कॉम्प्लीमेंटरी डेझर्ट टेबलावर आले.
शेवटी मुविंनी वेटरला बोलावून "आणखी थोडा वेळ बसले तर चालेल का?" असे विचारले व होकार मिळवला.
डॉक्टरांचे वेगवेगळ्या पेशंटचे अनुभव ऐकत ऐकत कट्टा संपला.
थाई, इंडोनेशीयन शाकाहारी पदार्थांचा फन्ना उडवला, भरपूर गप्पा झाल्या..!
एकंदर मजा आली :)
पूर्ण सहमत!
मागे माझ्या येका कोकणातल्या भटजी मित्राला "बायकोला घेऊन कुठे जाऊ?" असं विचारल्यावर मी त्याला सदर अभद्र जागी नाव न सांगता पाठवला. त्यांनतर पुण्याला तो एकटाच येऊ लागला! 
@मिपाचे औरंगजेब उर्फ गिर-जा काका उर्फ माझा मित्र प्रगो>> 
@धबधब्यापाशी आल्यावर सर्व मंडळींनी कथानायकाला जुळं झाल्याबद्दल गुरुजींचं हार्दिक हाबिणंदण केलं. बरीचं "विचारपुस" केली.>> ह्या दुत्त दुत्त कुटील कारस्थानाची आखणी मा.आगोबा ढगोबा हत्ती,उर्फ ढुश्शखान रानडुक्कर पिंपरकर ह्यांन्नी नीट नियोजणपूर्वक आणि नेम धरुण केलेली होती! एका बाजुस औरंगजेब सपत्नीक हुबे होते. समोर पहिल्याकडीत..दोन नवमिपाकरं आणि नाखूनकाका व ज्याकुबबाबा स्प्यारोकर होते. त्याफळी मागे ते हिरवट व्यक्तिमत्व गलोलीत दगड धरून हुबं होतं..आणि कडेनी अफजुलखाना सारखं कुटील 
हास्य करीत हत्ती उर्फ रानडुक्कर माझ्यावर चाल करुन आलं..आणि मला सगळ्यांनी एकदम टाळ्या वाजवून "हबिनंदन....." असा एकच गलका केला. मी बाजुला कुठे तिरडी ,मडकं याची "सोय" 
केलेली आहे का? याचा अंदाज घेऊ लागलो. ( होय, माझ्या(च)साठी ! परंतू त्यातील बांबू काढून मी आधी हत्तीची निबर पाठ मऊ करणार होतो.. पण , हाय.. असो! दुत्त दुत्त!!! :-/ ) मग ते हिरवट व्यक्तित्व बुवा अभिनंदन असं म्हणून मागून फुडे आलं. आणि " ................................... " असा एक दगड मला मारीला. मी दूर्र्र्र्र्र्र्र्र्लक्ष 
ह्या मिपा-हत्यारानी तो निष्प्रभ केला. परत ते रानडुक्कर मला. "पेढेबर्फी कुठ्ठायत?" , " नाव काय ठेवली?" असे एक ना दहा प्रश्नांची (ठरवून! 
जाळून टाकलं. ह्या हल्याची मजा तो नीच औरंगजेब (आपल्या दाढीसह..) खदाखदा हसून घेत होता. :-/ सौ.औरंगजेब तर प्रथम पासूनच खदखदून हसत होत्या. एकदोनवेळा त्या पडायला आल्या ..इतक्या हसत होत्या..कारण हत्तीराक्षस माझ्यापाठी अत्यंत नीच पणे 
"सांगा सांगा.." चा टांगा घेऊन फिरत होता.. आणि मी त्याला .. "ह्हूं...ह्हूं.." करुन हुस'कावत होतो. 
चिमणराव उर्फ ज्याकुबबाबा हे तर मधेच संधी मिळेल ,तसा आपला प्रकाश पाडत होते.. मी त्यापासून वाचण्यासाठी दुर्लक्ष नावाची छत्री उघडून बसल्यामुळे बचावलो. (ह्या ह्या ह्या...) शेवटी मी मु.विं.ची शिडी करून त्या चक्रव्यूहातून बाहेर पडलो. मग मु.वि.पुत्राशी ओळख झाली. गप्पा झाल्या. आणि तेथून मंडळी खादाड कामास निघाली. जाता जाता. पहिला राजा , आणि काहि नवमिपाकरांबरोबर भाव विश्व च्या पुस्तक करण्याबद्दल छान चर्चा झाली. बाहेर आल्यावर एक्का काकांनी हळूच फोटू क्याच घेतले. आणि प्राधिकरणातील येका हाटीलात सुमारे १५ जणांसह निरनिराळ्या खाद्यपदार्थांवर हल्ला सुरु झाला. गणेशा आणि मी आमनेसामने,शेजारी नाखूनकाका..बाजुला हत्ती,पलिकडे श्री व सौ औरंगजेब त्या पलिकडे एक्काकाका आणि त्या साइडनी सहकुटुंब मु.वि. व माझ्या आणि गणेशा पलिकडील तळावर मोनु,त्रिवेणी,मितान ताई,आणि श्री व सौ चौथा कोनाडा .. अशी रचना लागली.
मग मितान तैं नी त्यांना सर्वांना दळाबाहेरुन फिरवून एक ओळख परेड करवली..आणि त्या दोघी एक्काकाकांच्या बाजुस (मंजी...औरंगजेबाच्या आमने/सामने.. 
.
.
.
.
बागेची फेरी संपता संपता तो पिचिंप्रसिद्ध गणेश तलाव आला...
.
.
इथपर्यंत ६:३० झाले होते. पण मिपाकरांची हालचाल दिसेना. मग वल्लीसाहेबांना फोन लावला. "आता निघतोयच. पाच-दहा मिनीटांत पोचतो." असे ऐकल्यावर निदान एक मिपाकर तरी "ठरलेली वेळ + ६० मिनीटे" या कोष्टकात बसतो असे वाटून सुखावलो. बागेतली फेरी पुढे चालू केली. शिट्ट्या मारत बागेत जवळीकीने बसलेल्या जोडप्यांना दूरदूर बसा असे सांगत फेरी मारणारा एक गार्ड वाटेत दिसला. मी एकटाच फिरत असल्याने त्याला माझ्याकडे लक्ष देण्यात रस दिसला नाही. मी उगाचच "गणेश तलाव म्हणतात तो हाच काय ?" असा प्रश्न केला. "कोणी माझ्याशी काही बोलण्याची तसदी घेत आहे" हे पाहून त्याला भरून आले असावे. त्याने "हो, हाच तो तलाव. आता उन्हाळ्यामुळे पाणी नाही..." अशी सुरुवात करून ते "...एक खाजगी कंपनी बागेची देखभाल करते" इथपर्यंत बरीच माहिती न विचारता आपूलकीने दिली.
दूरून बोलतानाही त्याच्या तोंडाचा सिगरेटचा सुवास लपून राहिला नाही आणि मी "सिगरेट ओढणे आरोग्याला किती हानीकारक आहे. त्याने कँसर होतो" वगैरे उपदेश करून; त्याचे "लहान पणापासून लागलेली सवय", इ मुद्दे खोडून काढून निरुत्तर केले. माझा वेळ बरा गेला. पण त्याला "कुठून दुर्बुद्धी सुचली आणि याला माहिती सांगत बसलो", असा पश्चाताप झाला असावा. "आता जरा बागेत फेरी मारतो." म्हणून तो सटकला !
मी बागेची फेरी पुढे चालू केली (दुसरे काय करणार ? :) )...
.
.
.
माझी बागेची फेरी पूर्ण होऊन मी परत पार्किंग जवळ पोचलो तेव्हा ७ वाजले होते.
.
वल्लींची पाच-दहा मिनिटे संपली नव्हती, तेव्हा हा हिशेब वापरून "आकाशवाणीतली वेळ + ६० मिनीटे / ९० मिनीटे / १२० मिनीटे यातले योग्य व्हेरिएबल कोणते हे शोधून काढता येईल का ?" असा विचार करत चौरांसाहेबांना फोन लावला. "हो, हो आलोच आहे" असे ऐकून "कुठे आहात ?" हे विचारत असतानाच दस्तुरखुद्द प्रवेशव्दाराकडून हाताने खूण करत येताना दिसले. हुश्श्य...
मग मात्र एक एक करत मिपाकर जमा होऊ लागले. सर्व वजाबाकी जमेस धरून "MST * = आकाशवाणीतला IST + ९० मिनीटे" हा सिद्धांत प्रसिद्ध करायला हरकत नाही अशी खात्री झाली !
(* MST = मिपा स्टँडर्ड टाईम)
यानंतरचा वृत्तांत चिमणरावांनी मुख्य लेखात आणि बुवांनी प्रतिसादात दिला अहेच. पण ज्या गोष्टी त्यांनी कसलेल्या मिपाकराच्या खुबीने लपवल्या आहेत त्यापैकी काही जाता जाता उघड केल्या जातील (सर्व गोष्टी आताच उघड करण्याऐवजी काही राखीव अस्त्रे योग्य वेळी भात्यातून बाहेर काढली जातील !)
लोगा हल्लू हल्लू जमते वक्त, मीठ्ठा खाके मुवा गोड करते करते, खट्टा-मिठा बातां करेले मिपाकर...
.
.
पार्किंगजळच्या गप्पांचा एक टप्पा संपतासंपता, बागेत फेरी मारण्याचे कारण सांगून केलेला उपकट्टा संपवून अनाहिता परतल्या. मिठाईच्या अजून एका फेरीबरोबर अजून एक गप्पांची फेरी सुरू झाली. त्यात कोणाला तरी आठवले, " अरे ज्या बागेत जमून आपण गप्पा मारणार होतो त्या बागेत आपण गेलोच नाही !" मग मोठ्या नाईलाजाने सगळे बागेत शिरले. कृत्रिम धबधब्याकडे जाताना, त्या बागेचे माननिय दीर्घकालीन सभासद असलेल्या चिमणरावांनी भावविभोर होऊन त्याच्या खास आठवणीतल्या जागा आणि झाडे दाखवायला सुरुवात केली. पण काही दुsssष्ट मिपाकरांनी तो मुद्दा भरकटवल्याने चिमणरावांनी विषय मोठ्या शिताफीने बदलला आणि मिपाकर "पिंचीमधल्या बागांतील रहस्यमय कथा" ना मुकले (हाय रे दैवा !).
प्रसिद्ध धबधब्यावर पोचल्यावर मिपाच्या कंपूगुणविशेषाप्रमाणे परत लोकांची तीन-चार गटांत विभागणी होऊन वेगवेगळे जागतिक महत्वाचे विषय हाताळले जाऊ लागले आणि हास्यांचे फवारे उडू लागले. थोड्याच वेळात बुवांचे आगमन झाले आणि अगोदरच्या गप्पांत जमवलेल्या अनेक खास अस्त्रांचा त्यांच्यावर वर्षाव केली गेला हे अगोदर आलेच आहे... आता इतरांचे म्हणणे खरे की बुवांचे खरे, हा मोठा वादग्रस्त विषय होऊन त्यावर पंचशतकी धागा निघू शकतो यावर दुमत नसावे !
बराच अंधार झाल्याने बागेचा गार्ड शिट्टी फुंकून फुंकून लोकांना बाग सोडून जायला सांगू लागला. मोठ्या नाईलाजाने मिपाकरांची जड पावले पार्किंगकडे वळली. चिमणरावांनी सर्वात जवळच्या रस्ताने परतण्याऐवजी थोडा दूरचा रस्ता पकडला. अंतर्गत गोटातील बातमीप्रमाणे त्यांना त्या रस्त्यावरची काही खास झाडे मिपाकरांना दाखवायची होती. पण बर्याच जणांना तो उद्देश न समजल्याने त्यांनी जवळचा रस्ता पकडला. अंधार असल्याने चिमणरावांच्या चेहर्यावरची निराशा लपून गेली असे कोणीतरी खुसपुसताना ऐकू आले असे कोणीतरी म्हणाले...
.
शेवटी परत पार्किंगच्या अंधारातही गप्पांची फेरी व फोटो झाले...
...आणि अर्थातच परत एकदा "जेवायला कुठे जावे ?" या जागतिक जिव्हाळ्याच्या प्रश्नावर एक परिसंवाद झाला. त्याचा अगदीsss अखेरचा निर्णय असा : "प्रथम अमूकअमूक ठिकाणी जाऊ आणि तिथे सगळ्यांची बसण्याची सोय झाली नाही तर मग तमूकतमूक ठिकाणी जाऊ." ...आणि आम्ही निघालो...
.
पहिल्याच "रसोई-से" या रेस्तराँमध्ये सर्वांना बसण्याची सोय झाल्याने तेथेच तंबू गाडून पुढचे दोन एक तास रेस्तराँच्या कर्मचार्याना मिपाकरांच्या गप्पिष्ट आणि मिष्कील स्वभावाची पूरेपूर ओळख करून देण्यात आली. याचे वर्णन वर आले आहेच. त्या वेळेची काही क्षणचित्रे...
.
.
(या फोटोत अलिकडे : बुवांशी चाललेल्या धुमश्चक्रीमध्ये एक मोकळा क्षण साधून श्वास घेताघेता पुढच्या हल्ल्याचा प्लॅन करताना प्रगो आणि "शी बाई, नुसती लढाईच चाललीय. इकडच्या स्वारीचं माझ्याकडे इतकं म्हणून इतकंपण लक्ष नाही." असे म्हणत मानेला झटका देत विरुद्ध दिशेला पाहणार्या सौ प्रगो. पलिकडे : युद्धात गुंगलेले नेहमीचेच यशस्वी मावळे.)
.
जेवण संपल्यावर पोट जड झाले असले तरीही "जेवायला थांबलेल्या लोकांचा गृपफोटो हवाच" असा आग्रह करण्याइतपत उत्साह ओसंडून चालला होता...
.
रेस्तराँच्या दाराजवळचे हे फुलांचे दुकान मन अजूनच प्रफुल्लीत करून गेले...
.
तितक्यात तेथे जवळच एक प्रसिद्ध "खाण्याच्या पानाचे बुटीक" आहे अशी खुशखबर आल्याने सगळ्यांचा मोहरा तिकडे वळला नसता तरच नवल !
हेच ते "नाद" नावाचे वैशिष्ट्यपूर्ण पानाचे बुटीक आणि तेथे हिरीरीने खास पानांचा आस्वाद घेणारे रसिक मिपाकर...
.
.
.
बुटीकचे मालक...
अखेरीस, बदमाष घड्याळाने खूप उशीर झाला आहे असे सांगितल्याने अत्यंत नाईलाने आणि जड अंतकरणाने एकमेकांचा निरोप घेऊन पांगापांग झाली... ते पुढच्या कट्यांचे कच्चे आराखडे केल्यानंतरच !
.
आपल्या “नाद” मध्ये साक्षात नादखुळा अवतरलेले आहेत पाहुन नादमालक आनंदित झाले.
पुढील कट्ट्यासाठी काय स्ट्रॅटेजी आखायची अन बुवा वल्ली यांना पेचात कसे पकडायचे याचे खलबत करताना नाखु अन इए :
नाद करायचा नाय : भोजनानंतर तांबुल सेवन तृप्त मिपागण !
असा धमाल माझा पहिला मिपाकट्टा !
वृ मध्ये चुका आहेत! :D
In reply to वृ मध्ये चुका आहेत! :D by यशोधरा
गप्पा मारण्यामधे दंग असल्याने
In reply to गप्पा मारण्यामधे दंग असल्याने by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
सगा, सूडही.
In reply to सगा, सूडही. by यशोधरा
-_-
In reply to सगा, सूडही. by यशोधरा
छिद्रान्वेषी शब्दाचा अर्थ आज
In reply to छिद्रान्वेषी शब्दाचा अर्थ आज by सतिश गावडे
गंमती गंमतीत लिहिलेय हो साहेब
In reply to गंमती गंमतीत लिहिलेय हो साहेब by यशोधरा
यावरून
In reply to गंमती गंमतीत लिहिलेय हो साहेब by यशोधरा
मंग तसा परतिसादात लिवायचा ना
In reply to मंग तसा परतिसादात लिवायचा ना by सतिश गावडे
Kaa vo GavdeSir, tumaasni
In reply to Kaa vo GavdeSir, tumaasni by यशोधरा
तुम्ही ल्याटिनमध्ये का
In reply to तुम्ही ल्याटिनमध्ये का by प्रचेतस
Mobilevarun type kele. Aami
In reply to Mobilevarun type kele. Aami by यशोधरा
Phirati
In reply to Mobilevarun type kele. Aami by यशोधरा
pbirtivar हे काय आहे?
In reply to pbirtivar हे काय आहे? by रेवती
Du du Rewakka!!
In reply to Du du Rewakka!! by यशोधरा
ओह! स्वारी, पाह्यले नव्हते.
In reply to ओह! स्वारी, पाह्यले नव्हते. by रेवती
Nakki Rewati :)
In reply to Nakki Rewati :) by यशोधरा
ओक्के.
In reply to Kaa vo GavdeSir, tumaasni by यशोधरा
नाय दिसल्या. मिपावर "आत
वा वा वा
In reply to वा वा वा by श्रीरंग_जोशी
त्यांनी कट्ट्यामधे मी
In reply to त्यांनी कट्ट्यामधे मी by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
Punha shoonya marks....agadich NAPASS!!!
In reply to Punha shoonya marks....agadich NAPASS!!! by दिव्यश्री
अरे बाळ ...अभ्यास कमी पडयालाय
"लग्नं झालयं का तुझं? आणि कशी
In reply to "लग्नं झालयं का तुझं? आणि कशी by सूड
अगदी अगदी. तुला विचारलेला
In reply to अगदी अगदी. तुला विचारलेला by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
कुठल्याही प्रसंगी साथ देतात
In reply to कुठल्याही प्रसंगी साथ देतात by सूड
तुला त्रिकुटाबद्दलचे प्रश्ण
In reply to तुला त्रिकुटाबद्दलचे प्रश्ण by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
असे नक्की काय विचारले कि
In reply to असे नक्की काय विचारले कि by टवाळ कार्टा
झेपलं नाय असं नाही. जीभेवरलं
In reply to तुला त्रिकुटाबद्दलचे प्रश्ण by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
खी खी खी =)) =)) =))
In reply to खी खी खी =)) =)) =)) by बॅटमॅन
मेतकुटवरनं फर्मास ष्लेष
In reply to मेतकुटवरनं फर्मास ष्लेष by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
हौ अबौट मेटाकुटी?
छान.
In reply to छान. by प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
बॅटमॅनला पाहुन अपेक्षाभंग झाला. :)
वृत्तान्त मस्तच कप्तानसाहेब.
जवळपास अडीच तास
खूप छान वृतांत आणि फोटो.
(No subject)
वृतांत बाकरवडी ,सुकांता जेवणा इतकाच झकास
In reply to वृतांत बाकरवडी ,सुकांता जेवणा इतकाच झकास by यमन
:D
In reply to वृतांत बाकरवडी ,सुकांता जेवणा इतकाच झकास by यमन
दिव्यश्री! फारीणचा खाउ ण
Help Help
माझी टाईमलाईन पारचं गंडली
In reply to माझी टाईमलाईन पारचं गंडली by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
इतकी पण नाय गंडली रे.:)
In reply to इतकी पण नाय गंडली रे.:) by प्रचेतस
हे बघा बुवांबरोबरच्या
In reply to हे बघा बुवांबरोबरच्या by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
खी खी खी.
In reply to खी खी खी. by प्रचेतस
चिमणराव तुम्ही म्हणता तसे
In reply to चिमणराव तुम्ही म्हणता तसे by अभ्या..
मी काडीपैलवानापासुन तेवढा
In reply to मी काडीपैलवानापासुन तेवढा by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
बी द भक्त ऑफ पन्नास फक्त
In reply to खी खी खी. by प्रचेतस
@ते बहुधा कुणालाच स्थाण देत
काहीही म्हणा, पण...
मस्त!
@बुवांनी आधी आल्या आल्या
हे घ्या अजून काही फोटो.
In reply to हे घ्या अजून काही फोटो. by डॉ सुहास म्हात्रे
१) वल्ली तात्यांना निळ्या
भारी झाला की कट्टा! सगळे फोटू
In reply to भारी झाला की कट्टा! सगळे फोटू by रेवती
धन्यवाद रेवाक्का !
In reply to भारी झाला की कट्टा! सगळे फोटू by रेवती
यावर काही बोलायचे नाही. तू
In reply to यावर काही बोलायचे नाही. तू by यशोधरा
अगं हो हो! धमकी कशी देईन? ए
In reply to अगं हो हो! धमकी कशी देईन? ए by रेवती
आहे नाही, आणणारे. पण तू थोडीच
कट्टा मस्तच झालेला दिसतोय....
In reply to कट्टा मस्तच झालेला दिसतोय.... by मुक्त विहारि
तुम्ही
In reply to तुम्ही by नाखु
आकुर्डीला लवकरात लवकर यायचा प्रयत्न करतो...
भारि कटटा,सुणडर वरउतताणट.
छान झालेला दिस्तोय कट्टा
In reply to छान झालेला दिस्तोय कट्टा by अजया
राॅक्स म्हणजे
सगळे फोटो बघुन मनापासुन दुख्ख
In reply to सगळे फोटो बघुन मनापासुन दुख्ख by कॅप्टन जॅक स्पॅरो
हा:हा:
हे असे जेवणाचे फोटो टाकण्यावर
वृत्तांत मस्त !
मस्तच झाला की कट्टा.
लै भारी वृत्तांत आणि फोटो!
छान वृतांत अन फोटोही.
In reply to छान वृतांत अन फोटोही. by नूतन सावंत
+१
In reply to छान वृतांत अन फोटोही. by नूतन सावंत
+१११
In reply to +१११ by नीलमोहर
तुम्हा सर्वांना अनेक धन्यवाद
In reply to तुम्हा सर्वांना अनेक धन्यवाद by डॉ सुहास म्हात्रे
हार्दिक अभिनंदन...!!
In reply to +१११ by नीलमोहर
हार्दिक अभिनंदन...!!
जंगी कट्टा !
छान,
In reply to छान, by इरसाल
ब्येर्की हैत =))
एक उत्तम कट्टा मिसला. वाईट
कट्टा हुकला. पुढच्या वेळेस
मस्तकट्टा...
In reply to मस्तकट्टा... by प्रभाकर पेठकर
डिसेंबारात
In reply to मस्तकट्टा... by प्रभाकर पेठकर
धन्यवाद !
मस्त
मस्त वृत्तांत मस्त फोटो.
वा वा झाला बै कट्टा आला बै
छान झाला कट्टा.
धागा काढून २४ तास होत आले तरी