हि श्लील-अश्लीलता प्रत्येक गोष्टी नव्या मार्तडांकडुन आजही थोपली जाते. भन्नाट विचार.

जे लिहिले आहे ते कळाले नाहि... एका माकडीणीचा व तिच्या बेबी चा फोटो पण होता तो पण गायब.. अद्भुतरस...

जे मोठ्यामोठ्या संत महंतांनादेखील जे कोडे सुटलेले नाही त्याच कोड्याचा प्रश्न एका नवजन्म घेणार्‍या बालकाला पडावा यात मोठे आश्चर्य आहे. एकाअर्थाने त्या बालकाची पुढली वाटचाल अध्यात्मिकमार्गावर होणार/ झाली असेल.

धर्ममार्तंड अश्लील म्हणाले तो "जन्म अश्लील" की विचारलेला "प्रश्न अश्लील"? (श्लीलशिरोमणी ह भ प श्री दादामहाराजांचा फ्यान) नितिन थत्ते

फोटो असल्याशिवाय या पाकृवर प्रतिक्रीया देणार नाही!

हे आधुनिकोत्तर लेखन आहे का? ;) असे असल्यास वा वा चान चान!! तसे नसल्यास कळले नाही असे बिंदास सांगतो :)

या लेखनात दम आहे असे वाटते आहे. माणसाच्या मूल्यविषयक कल्पनांवर भाष्य असावे हे. पण काय आणि कसे ते नीट सांगता येत नाही. कॉलिंग घासुगुर्जी!

आजकाल तुमचा वेळ अज्जिबातच जात नै का? का हापिसात काम नै? अं?

अहो, कसले हापिस अन कसले काय... 'रिकामा न्हावी, भिंतीला तुंबड्या लावी', या जमातीतले आहोत आम्ही. जन्मजात फुर्सती पणाचे फुकट धंदे करणारे.

1. 'आपला तो बाब्या दुसर्‍यांचा तो कार्टा' या न्यायानं मातेला आपल्या बाळाचा जन्म श्लील वाटणं यात काहीच विशेष नाही.
2. धर्ममार्तंडांना कशालाही अश्लील म्हणण्याची वाईट खोड शतकानुशतकं आहेच त्यामुळे त्यातही काही विशेष नाही.^१

१. अधिक माहितीसाठी या पानावर 'Blasphemy and religion' हा भाग वाचावा. मग यातून निष्कर्ष काय काढता येतील?

1. कवी चारचौघांसारखाच आहे; अडचण असली तर ती धर्ममार्तंडांची आहे.
2. ज्याच्या जन्माची धर्ममार्तंडांना अडचण होते असा कवी बहुधा मूर्तिभंजक उदारमतवादी असावा ;-)
3. ज्यानं टाकलेला फोटो इथे संपादित होतो असा कवी बहुधा मूर्तिभंजक उदारमतवादी असावा लेखकानं स्व-संपादन करून फोटो काढलेला असल्यामुळे लेखक खोडसाळ असावा ;-)

ही कविता सुद्धा मला दुसर्‍या महायुद्धातल्या ज्यू हत्याकांडावर आहे असे वाटू लागले आहे...

ही सहा ओळींची कविता आहे, तिची जातकुळी एखाद्या चारोळीसारखी आहे. किंवा गजलच्या एखाद्या शेरासारखी. मला व्यक्तिशः यापेक्षा मोठ्या रचना आवडतात. किंवा एकावेळी अशा काहींचा संग्रह असावा अशी इच्छा असते. कविता वाचून पहिल्यांदा आठवला असेल तर मेरीने जीझसला दिलेला व्हर्जिन बर्थ. हा उल्लेख भाषांतराच्या चुकीमुळे आला असं म्हणतात, पण धर्ममार्तंडांना ते जपावंसं वाटलं. मेरीला आपोआपच कौमार्याशी जोडलेलं पावित्र्य त्यामुळे प्राप्त झालं. गर्भधारणा ज्या प्रक्रियेतून होते तिला अश्लील का बरं म्हणावं? मात्र धर्ममार्तंड, संस्कृतीरक्षक तसं म्हणताना दिसतात हेही खरंच. हे कवीला सांगायचं आहे.

व्हर्जिन बर्थ कसा काय देउ शकते, याचे उत्तर समर्थांनी दासबोधात देऊन ठेवलेले आहे: रजस्वलेचा जो विटाळ त्याचा आळोन जाला गाळ त्याचाच हा नरदेह केवळ जाला असे आता मग यात मातुश्री विवाहित वा अविवाहित, हा प्रश्नच उद्भवत नाही. टीपः दासबोध वाचायचो, त्याला आता पस्तीस वर्षे उलटली आहेत, त्यामुळे एखाद-दुसरा शब्द इकडेतिकडे झाला असेल, पण अर्थ तोच आहे. नेमका समास व ओवी कोणती, हे लक्षात नाही. जिज्ञासूंनी या निमित्ताने दासबोध चाळल्यास उत्तमच.

या कवितेत काही कळले नाही, अश्या ज्या प्रतिक्रिया आल्या, त्या रास्तच आहेत, असे वाटून या कवितेचा धांडोळा घेत आहे: लहान मुलांना प्रत्येक गोष्टीविषयी खूप जिज्ञासा असते, व त्यापोटी ते खूपसे प्रश्न विचारात असतात, हे आपण बघतोच. या जिज्ञासेची व प्रश्नांची सुरुवात त्यांना बोलता येउ लागल्यावर आपल्याला प्रत्यक्ष प्रश्न विचारू लागतात, तेंव्हा होते, असे जरी भासत असले, तरी त्याचा प्रारंभ जन्म-क्षणापासून वा गर्भावस्थेपासूनसुद्धा होत असेल, असे मला वाटते. विशेषत: ज्ञानेश्वर, मोझार्ट इ. सारख्या प्रतिभावंतांच्या बाबतीत असे घडणे सहज शक्य आहे. मनुष्याच्या आयुष्यातील अगदी पहिली घटना म्हणजे स्वत:चा जन्म. तेंव्हा पहिली जिज्ञासा स्वत:च्या जन्माबद्दलच असू शकते. या कवितेतील नवजात अर्भक स्वत:च्या जन्माबद्दलच प्रश्न विचारत आहे. ते आपला प्रश्न आईला विचारणार, हे स्वाभाविकच आहे. .... परंतु त्याने विचारलेला प्रश्न फार विचित्र आहे. अमुक एक गोष्ट श्लील की अश्लील, असा प्रश्न त्याला पुढे अनेक वर्षांनंतर पडू शकतो, परंतु जन्मल्या जन्मल्या असे कसे शक्य आहे? इथे आपल्याला असा कयास करावा लागतो, की हा प्रश्न त्याच्या मागील जन्माच्या स्मृतीतून आला असावा. धर्ममार्तंडांच्या उल्लेखामुळे गॅलिलिओ, ज्ञानेश्वर, डार्विन वगैरे आठवतात. श्लील की अश्लील असा प्रश्न, व धर्ममार्तंडांचे उत्तर 'अश्लील अश्लील' यावरून पूर्व-जन्मातील एखाद्या लेखकाचा, कवीचा, चित्रकाराचा हा पुनर्जन्म असावा, असे वाटू लागते. या संदर्भात कालिदास, काकोडकर, फ्रॉईड, राजा रविवर्मा, एम एफ हुसेन, यांची आठवण होते. यातील हुसेन यांचे उदाहरण अगदी अलिकडचे. ते विख्यात चित्रकार तर होतेच, शिवाय कवीही होते. म्हणजे सरस्वतीची त्यांच्यावर विशेष कृपा होती, असे म्हटले पाहिजे. परंतु या सरस्वतीच्या चित्रावरूनच आपल्याला मरणसमयी सुद्धा मायदेशात परतता आले नाही, हे शल्य उरी घेउनच ते गेले. आपण 'श्लील-अश्लील-विवेक' करायला हवा होता, अशी बोचणीही त्यांना लागली असेल. अश्या परीस्थित नवीन जन्म घेतल्यावर ते काय करतील? मृत्युसमयी जो विचार, वासना मनात असते, ती पुढील जन्मात तिथूनच पुढे चालू होते, असे सांगितले जाते. त्यामुळे नवीन जन्म घेता घेता त्यांनी आत्ताच हा श्लील-अश्लीलतेचा घोळ मिटवलेला बरा, म्हणून आईला प्रश्न विचारलेला दिसतो. आईने त्यांना प्रेमभराने, आपुलकीने "बाळा श्लील रे श्लील" असे उत्तर दिले. परंतु खरा प्रश्न धर्ममार्तंडांच्या विरोधाचा आहे, म्हणून ते त्यांनाही तोच प्रश्न विचारतात. मार्तंडहो, माझा जन्म श्लील की अश्लील? (मार-तंड: मारणारे, तंडन करणारे, इ.इ.) एरव्ही एक-मेकांचा हेवादावा करणारे, प्रसंगी खून सुद्धा करणारे मार्तंड अश्या प्रसंगी एक होऊन 'एकरवाने' म्हणतात: अश्लील अश्लील. (आई प्रमाणे ते 'बाळा', 'रे' असले आपुलकीदर्शक शब्द वापरत नाहीत, तर ताबडतोब अश्लील अश्लील असे ठणकावून सांगतात. जणु तेवढे एकच उत्तर त्यांना ठाऊक असते) .....असा या कवितेचा अर्थ लावता येतो. ____________________________________________________ परंतु खरोखरच असा सर्व विचार करून, ठरवून ही कविता रचली गेली आहे का? याचे उत्तर "नाही" असे आहे. या कवितेच्या निर्मिती संबंधी आणखी बरेच लिहिण्याजोगे आहे, आणि ते लिहिल्याने काव्यनिर्मिती वा एकूणच कलानिर्मितीच्या प्रक्रियेवर प्रकाश पडू शकतो. परंतु वेळेअभावी सध्या इथेच थांबावे लागत आहे.

गौतम ऋषी असते तर कदाचित श्लील-श्लील म्हणाले असते. :) एनी वे, कविता आवडली.

गमतीदार कविता. (कविता अशी अतिस्पष्ट असली, की मला त्यातून मिळणारा आनंद थोडा कमी होतो. कदाचित चित्र हवे होते. मूळ प्रसिद्धीत दिलेले चित्र मी बघितले नाही. चित्राखाली शीर्षककविता म्हणून चित्र+कविता ही जोडकलाकृती कदाचित बहुपदरी होती.)

हि कविता तर एखाद्या प्रकांडपंडितालाही मौनव्रत धारण करायला लावेल अशी बनली आहे . कलियुगाची महती कवितेत उतरली आहे . मला वाटतं पुढचं भविष्यकालीन भाकीतच या कवितेमध्ये आवतरले आहे .. सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

..मला वाटतं पुढचं भविष्यकालीन भाकीतच..

ते नेमके कोणते ? ( कवि महोदयांना त्यात पूर्वजन्म दिसतोय, ते ऋषिकेश म्हणतात आधुनिकोत्तर वगैरे आता आपण भविष्याचे भाकीत बघताय तरी कोणते ?)

नाही आवडल मला काहीतरीच श्लील अश्लिल म्हणे

कवीता व त्यावरील कविवर्यांच्या स्पष्टीकरणानंतर असे वाटते की साक्षात्काराची ठिणगी पडली व दुर्बोध कवीतेचा जन्म झाला. समाज श्लील, अश्लील याची व्याख्या काळानुरूप वेग वेगळी करतो. धर्म मार्तंड आपापल्या सोईनुसार अर्थ काढतात. पुराणात,इतीहासात अनेक अशी उदाहरणे दाखवता येतील की ज्या बाळांच्या जन्माची पार्श्वभूमी एक सारखीच आहे पण प्रत्येकाला वेगवेगळे मापदंड लावले गेले. हे माझे वैयक्तिक मत आहे. गदारोळ माजू नये म्हणून स्पष्टीकरण देत नाही. बाळाचा जन्म श्लील का अश्लील ठरवण्याचा अधिकार फक्त आईलाच. सांप्रत काव्यात कविवर्य स्पष्टीकरण देताना माऊलींचे उदाहरण देत धर्ममार्तांडांच्या थोतांडकडे लक्ष वेधून घेतात. कवीतेची दुर्बोधता लक्षात घेता, कविवर्य ग्रेस यांची आठवण होते. वर वर साधे सोपे दिसणारे शब्द वाचताना, वाचक चक्रव्यूहात सापडल्याचा अनुभव करतो. कवीवर्य ग्रेस आपली खंत खालील कवीतेत अशा प्रकारे व्यक्त करतात. शब्दरचना असबंध वाटते. कवीच्या मनात काय विचार असतील याची सहज कल्पना येत नाही व कवीता दुर्बोध वाटते. मी वाचलेली कवीता व कळालेला अर्थ खालील प्रमाणे. कावळ्यांचा रंग कुणी आपले म्हणेना कुणी बिलगेना गळा कंठ दाटताना झाला रंग कावळ्यांचा काळा.... नसानसांतून वाहे फणा उगारून साप, दूर सावल्यांचा घोळ माझे नाचवितो पाप... कुणी आढ्याला बांधली? रात्र आंधळ्या कौलांची चंद्र पडला मरून इथे पहाडाच्या खाली... ही कविता ग्रेस यांनी बहुतेक त्यांच्या कवितांच्या आलोचनेला त्रस्त होऊन लिहिली असावी. जसे कावळ्याला कोणी आपले म्हणत नाही त्याचा तिरस्कार करतात तसेच त्यांच्या प्रत्येक कविते वर दुर्बोधतेचा आरोप केला. कवीवर्य म्हणतात लोकांना माझ्या कवितांबद्दल सांगून सांगून माझा कंठ दाटून येतो आणि शेवटी माझा रंगही कावळ्याच्या रंगाप्रमाणे काळा पडतो. तद्वतच वरील कवीता मला वाटते.

चित्रगुप्तांनी निर्माण केलेल्या कूट प्रश्नाला त्यांचे उत्तर माहित असेल तर मग हा खटाटोप कशाला पाहिजे? धर्म मार्तंड शब्दात धर्म का घुसवला आहे? यात धर्माचे काही देणे घेणे नाही. 'मार्तंड' म्हणजे स्वतःला जास्त शहाणे समजणारे किंवा समाजात स्वतः चे स्तोम निर्माण केलेले लोक. जीतेंद्र आव्हाड यांची गणना करावी की नाही हे वाचकांनी ठरवावे.

हि श्लील-अश्लीलता प्रत्येक गोष्टी नव्या मार्तडांकडुन आजही थोपली जाते. भन्नाट विचार.

जे लिहिले आहे ते कळाले नाहि... एका माकडीणीचा व तिच्या बेबी चा फोटो पण होता तो पण गायब.. अद्भुतरस...

जे मोठ्यामोठ्या संत महंतांनादेखील जे कोडे सुटलेले नाही त्याच कोड्याचा प्रश्न एका नवजन्म घेणार्‍या बालकाला पडावा यात मोठे आश्चर्य आहे. एकाअर्थाने त्या बालकाची पुढली वाटचाल अध्यात्मिकमार्गावर होणार/ झाली असेल.

धर्ममार्तंड अश्लील म्हणाले तो "जन्म अश्लील" की विचारलेला "प्रश्न अश्लील"? (श्लीलशिरोमणी ह भ प श्री दादामहाराजांचा फ्यान) नितिन थत्ते

फोटो असल्याशिवाय या पाकृवर प्रतिक्रीया देणार नाही!

हे आधुनिकोत्तर लेखन आहे का? ;) असे असल्यास वा वा चान चान!! तसे नसल्यास कळले नाही असे बिंदास सांगतो :)

या लेखनात दम आहे असे वाटते आहे. माणसाच्या मूल्यविषयक कल्पनांवर भाष्य असावे हे. पण काय आणि कसे ते नीट सांगता येत नाही. कॉलिंग घासुगुर्जी!

आजकाल तुमचा वेळ अज्जिबातच जात नै का? का हापिसात काम नै? अं?

अहो, कसले हापिस अन कसले काय... 'रिकामा न्हावी, भिंतीला तुंबड्या लावी', या जमातीतले आहोत आम्ही. जन्मजात फुर्सती पणाचे फुकट धंदे करणारे.

1. 'आपला तो बाब्या दुसर्‍यांचा तो कार्टा' या न्यायानं मातेला आपल्या बाळाचा जन्म श्लील वाटणं यात काहीच विशेष नाही.
2. धर्ममार्तंडांना कशालाही अश्लील म्हणण्याची वाईट खोड शतकानुशतकं आहेच त्यामुळे त्यातही काही विशेष नाही.^१

१. अधिक माहितीसाठी या पानावर 'Blasphemy and religion' हा भाग वाचावा. मग यातून निष्कर्ष काय काढता येतील?

1. कवी चारचौघांसारखाच आहे; अडचण असली तर ती धर्ममार्तंडांची आहे.
2. ज्याच्या जन्माची धर्ममार्तंडांना अडचण होते असा कवी बहुधा मूर्तिभंजक उदारमतवादी असावा ;-)
3. ज्यानं टाकलेला फोटो इथे संपादित होतो असा कवी बहुधा मूर्तिभंजक उदारमतवादी असावा लेखकानं स्व-संपादन करून फोटो काढलेला असल्यामुळे लेखक खोडसाळ असावा ;-)

ही कविता सुद्धा मला दुसर्‍या महायुद्धातल्या ज्यू हत्याकांडावर आहे असे वाटू लागले आहे...

ही सहा ओळींची कविता आहे, तिची जातकुळी एखाद्या चारोळीसारखी आहे. किंवा गजलच्या एखाद्या शेरासारखी. मला व्यक्तिशः यापेक्षा मोठ्या रचना आवडतात. किंवा एकावेळी अशा काहींचा संग्रह असावा अशी इच्छा असते. कविता वाचून पहिल्यांदा आठवला असेल तर मेरीने जीझसला दिलेला व्हर्जिन बर्थ. हा उल्लेख भाषांतराच्या चुकीमुळे आला असं म्हणतात, पण धर्ममार्तंडांना ते जपावंसं वाटलं. मेरीला आपोआपच कौमार्याशी जोडलेलं पावित्र्य त्यामुळे प्राप्त झालं. गर्भधारणा ज्या प्रक्रियेतून होते तिला अश्लील का बरं म्हणावं? मात्र धर्ममार्तंड, संस्कृतीरक्षक तसं म्हणताना दिसतात हेही खरंच. हे कवीला सांगायचं आहे.

व्हर्जिन बर्थ कसा काय देउ शकते, याचे उत्तर समर्थांनी दासबोधात देऊन ठेवलेले आहे: रजस्वलेचा जो विटाळ त्याचा आळोन जाला गाळ त्याचाच हा नरदेह केवळ जाला असे आता मग यात मातुश्री विवाहित वा अविवाहित, हा प्रश्नच उद्भवत नाही. टीपः दासबोध वाचायचो, त्याला आता पस्तीस वर्षे उलटली आहेत, त्यामुळे एखाद-दुसरा शब्द इकडेतिकडे झाला असेल, पण अर्थ तोच आहे. नेमका समास व ओवी कोणती, हे लक्षात नाही. जिज्ञासूंनी या निमित्ताने दासबोध चाळल्यास उत्तमच.

या कवितेत काही कळले नाही, अश्या ज्या प्रतिक्रिया आल्या, त्या रास्तच आहेत, असे वाटून या कवितेचा धांडोळा घेत आहे: लहान मुलांना प्रत्येक गोष्टीविषयी खूप जिज्ञासा असते, व त्यापोटी ते खूपसे प्रश्न विचारात असतात, हे आपण बघतोच. या जिज्ञासेची व प्रश्नांची सुरुवात त्यांना बोलता येउ लागल्यावर आपल्याला प्रत्यक्ष प्रश्न विचारू लागतात, तेंव्हा होते, असे जरी भासत असले, तरी त्याचा प्रारंभ जन्म-क्षणापासून वा गर्भावस्थेपासूनसुद्धा होत असेल, असे मला वाटते. विशेषत: ज्ञानेश्वर, मोझार्ट इ. सारख्या प्रतिभावंतांच्या बाबतीत असे घडणे सहज शक्य आहे. मनुष्याच्या आयुष्यातील अगदी पहिली घटना म्हणजे स्वत:चा जन्म. तेंव्हा पहिली जिज्ञासा स्वत:च्या जन्माबद्दलच असू शकते. या कवितेतील नवजात अर्भक स्वत:च्या जन्माबद्दलच प्रश्न विचारत आहे. ते आपला प्रश्न आईला विचारणार, हे स्वाभाविकच आहे. .... परंतु त्याने विचारलेला प्रश्न फार विचित्र आहे. अमुक एक गोष्ट श्लील की अश्लील, असा प्रश्न त्याला पुढे अनेक वर्षांनंतर पडू शकतो, परंतु जन्मल्या जन्मल्या असे कसे शक्य आहे? इथे आपल्याला असा कयास करावा लागतो, की हा प्रश्न त्याच्या मागील जन्माच्या स्मृतीतून आला असावा. धर्ममार्तंडांच्या उल्लेखामुळे गॅलिलिओ, ज्ञानेश्वर, डार्विन वगैरे आठवतात. श्लील की अश्लील असा प्रश्न, व धर्ममार्तंडांचे उत्तर 'अश्लील अश्लील' यावरून पूर्व-जन्मातील एखाद्या लेखकाचा, कवीचा, चित्रकाराचा हा पुनर्जन्म असावा, असे वाटू लागते. या संदर्भात कालिदास, काकोडकर, फ्रॉईड, राजा रविवर्मा, एम एफ हुसेन, यांची आठवण होते. यातील हुसेन यांचे उदाहरण अगदी अलिकडचे. ते विख्यात चित्रकार तर होतेच, शिवाय कवीही होते. म्हणजे सरस्वतीची त्यांच्यावर विशेष कृपा होती, असे म्हटले पाहिजे. परंतु या सरस्वतीच्या चित्रावरूनच आपल्याला मरणसमयी सुद्धा मायदेशात परतता आले नाही, हे शल्य उरी घेउनच ते गेले. आपण 'श्लील-अश्लील-विवेक' करायला हवा होता, अशी बोचणीही त्यांना लागली असेल. अश्या परीस्थित नवीन जन्म घेतल्यावर ते काय करतील? मृत्युसमयी जो विचार, वासना मनात असते, ती पुढील जन्मात तिथूनच पुढे चालू होते, असे सांगितले जाते. त्यामुळे नवीन जन्म घेता घेता त्यांनी आत्ताच हा श्लील-अश्लीलतेचा घोळ मिटवलेला बरा, म्हणून आईला प्रश्न विचारलेला दिसतो. आईने त्यांना प्रेमभराने, आपुलकीने "बाळा श्लील रे श्लील" असे उत्तर दिले. परंतु खरा प्रश्न धर्ममार्तंडांच्या विरोधाचा आहे, म्हणून ते त्यांनाही तोच प्रश्न विचारतात. मार्तंडहो, माझा जन्म श्लील की अश्लील? (मार-तंड: मारणारे, तंडन करणारे, इ.इ.) एरव्ही एक-मेकांचा हेवादावा करणारे, प्रसंगी खून सुद्धा करणारे मार्तंड अश्या प्रसंगी एक होऊन 'एकरवाने' म्हणतात: अश्लील अश्लील. (आई प्रमाणे ते 'बाळा', 'रे' असले आपुलकीदर्शक शब्द वापरत नाहीत, तर ताबडतोब अश्लील अश्लील असे ठणकावून सांगतात. जणु तेवढे एकच उत्तर त्यांना ठाऊक असते) .....असा या कवितेचा अर्थ लावता येतो. ____________________________________________________ परंतु खरोखरच असा सर्व विचार करून, ठरवून ही कविता रचली गेली आहे का? याचे उत्तर "नाही" असे आहे. या कवितेच्या निर्मिती संबंधी आणखी बरेच लिहिण्याजोगे आहे, आणि ते लिहिल्याने काव्यनिर्मिती वा एकूणच कलानिर्मितीच्या प्रक्रियेवर प्रकाश पडू शकतो. परंतु वेळेअभावी सध्या इथेच थांबावे लागत आहे.

गौतम ऋषी असते तर कदाचित श्लील-श्लील म्हणाले असते. :) एनी वे, कविता आवडली.

गमतीदार कविता. (कविता अशी अतिस्पष्ट असली, की मला त्यातून मिळणारा आनंद थोडा कमी होतो. कदाचित चित्र हवे होते. मूळ प्रसिद्धीत दिलेले चित्र मी बघितले नाही. चित्राखाली शीर्षककविता म्हणून चित्र+कविता ही जोडकलाकृती कदाचित बहुपदरी होती.)

हि कविता तर एखाद्या प्रकांडपंडितालाही मौनव्रत धारण करायला लावेल अशी बनली आहे . कलियुगाची महती कवितेत उतरली आहे . मला वाटतं पुढचं भविष्यकालीन भाकीतच या कवितेमध्ये आवतरले आहे .. सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

..मला वाटतं पुढचं भविष्यकालीन भाकीतच..

ते नेमके कोणते ? ( कवि महोदयांना त्यात पूर्वजन्म दिसतोय, ते ऋषिकेश म्हणतात आधुनिकोत्तर वगैरे आता आपण भविष्याचे भाकीत बघताय तरी कोणते ?)

नाही आवडल मला काहीतरीच श्लील अश्लिल म्हणे

कवीता व त्यावरील कविवर्यांच्या स्पष्टीकरणानंतर असे वाटते की साक्षात्काराची ठिणगी पडली व दुर्बोध कवीतेचा जन्म झाला. समाज श्लील, अश्लील याची व्याख्या काळानुरूप वेग वेगळी करतो. धर्म मार्तंड आपापल्या सोईनुसार अर्थ काढतात. पुराणात,इतीहासात अनेक अशी उदाहरणे दाखवता येतील की ज्या बाळांच्या जन्माची पार्श्वभूमी एक सारखीच आहे पण प्रत्येकाला वेगवेगळे मापदंड लावले गेले. हे माझे वैयक्तिक मत आहे. गदारोळ माजू नये म्हणून स्पष्टीकरण देत नाही. बाळाचा जन्म श्लील का अश्लील ठरवण्याचा अधिकार फक्त आईलाच. सांप्रत काव्यात कविवर्य स्पष्टीकरण देताना माऊलींचे उदाहरण देत धर्ममार्तांडांच्या थोतांडकडे लक्ष वेधून घेतात. कवीतेची दुर्बोधता लक्षात घेता, कविवर्य ग्रेस यांची आठवण होते. वर वर साधे सोपे दिसणारे शब्द वाचताना, वाचक चक्रव्यूहात सापडल्याचा अनुभव करतो. कवीवर्य ग्रेस आपली खंत खालील कवीतेत अशा प्रकारे व्यक्त करतात. शब्दरचना असबंध वाटते. कवीच्या मनात काय विचार असतील याची सहज कल्पना येत नाही व कवीता दुर्बोध वाटते. मी वाचलेली कवीता व कळालेला अर्थ खालील प्रमाणे. कावळ्यांचा रंग कुणी आपले म्हणेना कुणी बिलगेना गळा कंठ दाटताना झाला रंग कावळ्यांचा काळा.... नसानसांतून वाहे फणा उगारून साप, दूर सावल्यांचा घोळ माझे नाचवितो पाप... कुणी आढ्याला बांधली? रात्र आंधळ्या कौलांची चंद्र पडला मरून इथे पहाडाच्या खाली... ही कविता ग्रेस यांनी बहुतेक त्यांच्या कवितांच्या आलोचनेला त्रस्त होऊन लिहिली असावी. जसे कावळ्याला कोणी आपले म्हणत नाही त्याचा तिरस्कार करतात तसेच त्यांच्या प्रत्येक कविते वर दुर्बोधतेचा आरोप केला. कवीवर्य म्हणतात लोकांना माझ्या कवितांबद्दल सांगून सांगून माझा कंठ दाटून येतो आणि शेवटी माझा रंगही कावळ्याच्या रंगाप्रमाणे काळा पडतो. तद्वतच वरील कवीता मला वाटते.

चित्रगुप्तांनी निर्माण केलेल्या कूट प्रश्नाला त्यांचे उत्तर माहित असेल तर मग हा खटाटोप कशाला पाहिजे? धर्म मार्तंड शब्दात धर्म का घुसवला आहे? यात धर्माचे काही देणे घेणे नाही. 'मार्तंड' म्हणजे स्वतःला जास्त शहाणे समजणारे किंवा समाजात स्वतः चे स्तोम निर्माण केलेले लोक. जीतेंद्र आव्हाड यांची गणना करावी की नाही हे वाचकांनी ठरवावे.

अरेच्चा, मला वाटलं हे पण श्री. ले. की. बोले यांच्याच डायरीतून ढापून आणलं आहे. असो.

मज मोकल्या दाही दिशा. (एक बेहद्द नाममात्र ) रामदास

पहिली दोन कडवी चांगली जमवली आहेत. शेवटची दोन अंमळ हूकलेली आहेत.

शेवटच्या कडव्यापरर्यंत सर्व रस अर्थव्यवहारापासुन, वीररस,अद्भुतरस,रौद्ररस,शांतरस झिरपले आहेत. //चानदन्या झुकल्य जराश्या आता न मी बन्दा कुनाचा मज मोकल्या दाही दिशा// ह्या वाक्यांनी तर ड्वाले पाणावले... शुक्रवार आणि मोठ्या विकांताच्या शुभेच्छा मुसुशेठ!

तेवढ्यामुळे "मोकलाया दाहि दिश्या" कविता डोळ्याखालून गेली... (आजवर "मोकलाया दाही दिशा" ही प्रमाण-मराठीतच लिहिलेल्या कुठल्याशा प्रसिद्ध कवितेतली ओळ असावी असा माझा समज होता. आज शोधून संदर्भ सापडला, आणि समज सुधारून घेतला.)

टाईमपास आवडला. एरवी कपाळावर काही विचारी सुरकुत्या टाकून गंभीरपणे लिखाण करणार्‍या मुक्तसुनीतांनी शुक्रवारी रात्री केलेले हे लिखाण वाचून एखादा साधू हळूच चॉकलेट खाताना पकडला जावा तसे वाटले. (उपमा अर्थातच ढापलेल्या आहेत!)

लांब विकांताच्या सुरुवातीला अनेक कविगणांच्या काव्यसुमनांचा संमिश्र साक्षात्कार व्हावा यात नवल ते काय? ह्या कवितेचे नाव 'ढापलेली अक्षरे' असे ठेवावे का? -रंगा

हाहाहा! पूर्वी आम्ही बुधवारची वाट बघायचो. आता शुक्रवारची वाट बघावी लागणार की काय?

ही कविता पाहून आयकिआने प्रसिद्ध केलेल्या मोड्यूलर फर्निचरची आठवण झाली. शंभरेक कविता घेतल्या तर त्यांच्या ओळींच्या परम्युटेशन-कॉंबिनेशननी किमान दोनतीन कोटी कविता करता याव्यात असा आमचा प्राथमिक अंदाज आहे. आमच्या कवितकसाठी मॉड्यूलर कविता तयार करण्याचं मोड्यूल लिहणार का? राजेश

कधीकधी तुमच्यातच पाहतो मी कुणाच्या खांद्यावर कुणाचे ओझे तरी कसे फुलतात ('संग्रहणी'य) गुलाब हे ताजे न-अवांतरः 'औषधोपचार', 'नृत्य' किंवा 'गुंतवणूक' म्हटलेत ते बरे झाले, पण फलज्योतिष किंवा कृष्णमूर्ती या क्याटेगरीत घातल्याबद्दल कुणीतरी तुमची तक्रार संपादकमंडळाकडे करण्याची शक्यता नाकारता येत नाही.

हा हा हा!!! :))

अरेच्चा, मला वाटलं हे पण श्री. ले. की. बोले यांच्याच डायरीतून ढापून आणलं आहे. असो.

मज मोकल्या दाही दिशा. (एक बेहद्द नाममात्र ) रामदास

पहिली दोन कडवी चांगली जमवली आहेत. शेवटची दोन अंमळ हूकलेली आहेत.

शेवटच्या कडव्यापरर्यंत सर्व रस अर्थव्यवहारापासुन, वीररस,अद्भुतरस,रौद्ररस,शांतरस झिरपले आहेत. //चानदन्या झुकल्य जराश्या आता न मी बन्दा कुनाचा मज मोकल्या दाही दिशा// ह्या वाक्यांनी तर ड्वाले पाणावले... शुक्रवार आणि मोठ्या विकांताच्या शुभेच्छा मुसुशेठ!

तेवढ्यामुळे "मोकलाया दाहि दिश्या" कविता डोळ्याखालून गेली... (आजवर "मोकलाया दाही दिशा" ही प्रमाण-मराठीतच लिहिलेल्या कुठल्याशा प्रसिद्ध कवितेतली ओळ असावी असा माझा समज होता. आज शोधून संदर्भ सापडला, आणि समज सुधारून घेतला.)

टाईमपास आवडला. एरवी कपाळावर काही विचारी सुरकुत्या टाकून गंभीरपणे लिखाण करणार्‍या मुक्तसुनीतांनी शुक्रवारी रात्री केलेले हे लिखाण वाचून एखादा साधू हळूच चॉकलेट खाताना पकडला जावा तसे वाटले. (उपमा अर्थातच ढापलेल्या आहेत!)

लांब विकांताच्या सुरुवातीला अनेक कविगणांच्या काव्यसुमनांचा संमिश्र साक्षात्कार व्हावा यात नवल ते काय? ह्या कवितेचे नाव 'ढापलेली अक्षरे' असे ठेवावे का? -रंगा

हाहाहा! पूर्वी आम्ही बुधवारची वाट बघायचो. आता शुक्रवारची वाट बघावी लागणार की काय?

ही कविता पाहून आयकिआने प्रसिद्ध केलेल्या मोड्यूलर फर्निचरची आठवण झाली. शंभरेक कविता घेतल्या तर त्यांच्या ओळींच्या परम्युटेशन-कॉंबिनेशननी किमान दोनतीन कोटी कविता करता याव्यात असा आमचा प्राथमिक अंदाज आहे. आमच्या कवितकसाठी मॉड्यूलर कविता तयार करण्याचं मोड्यूल लिहणार का? राजेश

कधीकधी तुमच्यातच पाहतो मी कुणाच्या खांद्यावर कुणाचे ओझे तरी कसे फुलतात ('संग्रहणी'य) गुलाब हे ताजे न-अवांतरः 'औषधोपचार', 'नृत्य' किंवा 'गुंतवणूक' म्हटलेत ते बरे झाले, पण फलज्योतिष किंवा कृष्णमूर्ती या क्याटेगरीत घातल्याबद्दल कुणीतरी तुमची तक्रार संपादकमंडळाकडे करण्याची शक्यता नाकारता येत नाही.

हा हा हा!!! :))

>> माझ्या डोळ्यांसाठी कुठले भाव निवडले आहेस? ह्या ओठात कुठल्या कथेला टाके घालणार आहेस? >> >> बाहुल्यानो शिकवाल का टाके कसे पेलावे?>> अनेकदा वाचून मला असा अर्थ लागला की बाहुल्या हातात घेतलेली आणि विविध बाहुल्या गोळा करणारी ती म्हणजे "नियती" आहे. कविता जबरी आहेच.

संवादपूर्ण स्वगत वाचावेसे वाटले, आवडले. अगणित, सर्वव्यापी, असंख्य, अज्ञात असे शब्द टाळायला हवे होते असे मला वाचतांना जाणवले. एकूणच आत्मवेदनेसाठी वैश्विककतेचा आव कशाला आणावा? शब्दांवर अधिक चिंतन केल्यास कविता प्रभावी होईल असे वाटते.

प्रभावी कविता

>> माझ्या डोळ्यांसाठी कुठले भाव निवडले आहेस? ह्या ओठात कुठल्या कथेला टाके घालणार आहेस? >> >> बाहुल्यानो शिकवाल का टाके कसे पेलावे?>> अनेकदा वाचून मला असा अर्थ लागला की बाहुल्या हातात घेतलेली आणि विविध बाहुल्या गोळा करणारी ती म्हणजे "नियती" आहे. कविता जबरी आहेच.

संवादपूर्ण स्वगत वाचावेसे वाटले, आवडले. अगणित, सर्वव्यापी, असंख्य, अज्ञात असे शब्द टाळायला हवे होते असे मला वाचतांना जाणवले. एकूणच आत्मवेदनेसाठी वैश्विककतेचा आव कशाला आणावा? शब्दांवर अधिक चिंतन केल्यास कविता प्रभावी होईल असे वाटते.

प्रभावी कविता

आमच्या पाशवीपणाची दखल घेण्याबद्दल मी श्रीयुत ले. की. बोले यांची फार्फार आभारी आहे. आडात नसले तरी पोहोर्‍यात आले आहे ... हलकटपण कविता आहे म्हणून आदिती म्हणण्याबद्दल क्षमा केली आहे.

एवढे सगळे विषय निवडूनही 'विडंबनाचं विडंबन' हा विषय मिळाला नाही! अभिजात काव्याला, त्यातल्या तरल संकल्पनांना असं शब्दांमध्ये पकडणं कठीण असतं. पण पुन्हा विषयोंका इल्जाम का द्यावा म्हणतो मी? कविता आवडली. आदिती यांनी खेळकरपणेच घेतली आहे हे बघून बरं वाटलं.

श्रीयुत ले.की. बोले

हे तर खासच. जाता जाता, लेखक, कीस्कू बरं बोले?

दोष कोणा काय देऊ, आदिती तू सांग ना र ला र नि ट ला ट गं , हा तुझा ठरला गुन्हा काव्य ना उरला खकाणा, हेच आता मान्य कर कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर

हाहाहाहा... हे 'लेकी बोले' आहे होय! बरं. :)

श्री. मु. क्त. सुनीत यांनी श्री. ले. की. बोले यांची ही नितांत सुंदर कविता येथे देऊन आम्हा रसिकांवर खूपच मोठे उपकार केले आहेत. त्यांनी केलेल्या या साहित्यसेवेबद्दल आम्ही कातड्याचे जोडे करून त्यांना देण्याच्या विचारात आहोत पण जन्मजात कातडीबचाऊ धोरण अंगवळणी पडले असल्याने असले काही प्रत्यक्षात करण्याच्या भानगडीत पडलो नाही. असो. आता तरी आदिती यांनी "भीक नको, काव्य आवर" (हे अर्थ आवर सारखे काही नसावे अशी अपेक्षा) या ओळी मनावर घ्याव्यात अशी मी समस्त वाकडेवाडी बु|| सर्वकला रसिक मंडळाच्या वतीने त्यांना नम्र विनंती करतो. जय हींद जय म्हाराट्र!

ये लगा नेहेले पे देहेला.... :wink:

वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर..

हे कडवे इथे तय्यार आहे हे वाचलेच नव्हते. ;)

हा हा हा.. हे जब्रा आहे. चला या निमित्ते मुसुरावांना लिहिणास उद्युक्त केल्या बद्दल आदितीचे पण आभार :)

गण्पाशी सहमत आदितीचे अभार

(थंड झाले खाकरे गं) Submitted by ३_१४ विक्षिप्त अदिती on Thu, 18/08/2011 - 01:53 (आमची बी एक ) Submitted by मुक्तसुनीत on Thu, 18/08/2011 - 01:55 ह्या वर्षीच्या जागतीक मराठी मॅगी नूडल काव्यपुरस्कारासाठी नाव सुचवतो!! :P

01:53 01:55 विडंबनाचा वेग सहजरावांमुळे लक्षात आला. विडंबकांना _____/\०_ _____/\०_ _____/\०_ _____/\०_ अवांतरः कावळे उडाले स्वामी चे मावळे बुडाले कामी विडंबन आले होते.. त्याचे सोवळे उडाले मामी असे विडंबन करणार होतो.. पण हात आखडता घेतला कारण विडंबनाचा पुन्हा एखादा चौकार उडाला असता.

:D

मनोरंजक कविता! (अर्थात 'मोकलाया दाही दिशा' या कवितेखालोखाल!! तशी कविता शतका-शतकातून एकदाच होते!!!:)) परंतु 'भाडखाऊ' वगैरे लडिवाळ लेणी वापरता न येणं हे श्री. ले. की. बोले (च्यायचं प्रतिगामी मेणबत्तीजाळू मध्यमवर्गीय!!!!:() यांचं अपयश!! पुशिशु!! (पुढील शिव्यांसाठी शुभेच्छा!!) :)

आमच्या पाशवीपणाची दखल घेण्याबद्दल मी श्रीयुत ले. की. बोले यांची फार्फार आभारी आहे. आडात नसले तरी पोहोर्‍यात आले आहे ... हलकटपण कविता आहे म्हणून आदिती म्हणण्याबद्दल क्षमा केली आहे.

एवढे सगळे विषय निवडूनही 'विडंबनाचं विडंबन' हा विषय मिळाला नाही! अभिजात काव्याला, त्यातल्या तरल संकल्पनांना असं शब्दांमध्ये पकडणं कठीण असतं. पण पुन्हा विषयोंका इल्जाम का द्यावा म्हणतो मी? कविता आवडली. आदिती यांनी खेळकरपणेच घेतली आहे हे बघून बरं वाटलं.

श्रीयुत ले.की. बोले

हे तर खासच. जाता जाता, लेखक, कीस्कू बरं बोले?

दोष कोणा काय देऊ, आदिती तू सांग ना र ला र नि ट ला ट गं , हा तुझा ठरला गुन्हा काव्य ना उरला खकाणा, हेच आता मान्य कर कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर

हाहाहाहा... हे 'लेकी बोले' आहे होय! बरं. :)

श्री. मु. क्त. सुनीत यांनी श्री. ले. की. बोले यांची ही नितांत सुंदर कविता येथे देऊन आम्हा रसिकांवर खूपच मोठे उपकार केले आहेत. त्यांनी केलेल्या या साहित्यसेवेबद्दल आम्ही कातड्याचे जोडे करून त्यांना देण्याच्या विचारात आहोत पण जन्मजात कातडीबचाऊ धोरण अंगवळणी पडले असल्याने असले काही प्रत्यक्षात करण्याच्या भानगडीत पडलो नाही. असो. आता तरी आदिती यांनी "भीक नको, काव्य आवर" (हे अर्थ आवर सारखे काही नसावे अशी अपेक्षा) या ओळी मनावर घ्याव्यात अशी मी समस्त वाकडेवाडी बु|| सर्वकला रसिक मंडळाच्या वतीने त्यांना नम्र विनंती करतो. जय हींद जय म्हाराट्र!

ये लगा नेहेले पे देहेला.... :wink:

वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर..

हे कडवे इथे तय्यार आहे हे वाचलेच नव्हते. ;)

हा हा हा.. हे जब्रा आहे. चला या निमित्ते मुसुरावांना लिहिणास उद्युक्त केल्या बद्दल आदितीचे पण आभार :)

गण्पाशी सहमत आदितीचे अभार

(थंड झाले खाकरे गं) Submitted by ३_१४ विक्षिप्त अदिती on Thu, 18/08/2011 - 01:53 (आमची बी एक ) Submitted by मुक्तसुनीत on Thu, 18/08/2011 - 01:55 ह्या वर्षीच्या जागतीक मराठी मॅगी नूडल काव्यपुरस्कारासाठी नाव सुचवतो!! :P

01:53 01:55 विडंबनाचा वेग सहजरावांमुळे लक्षात आला. विडंबकांना _____/\०_ _____/\०_ _____/\०_ _____/\०_ अवांतरः कावळे उडाले स्वामी चे मावळे बुडाले कामी विडंबन आले होते.. त्याचे सोवळे उडाले मामी असे विडंबन करणार होतो.. पण हात आखडता घेतला कारण विडंबनाचा पुन्हा एखादा चौकार उडाला असता.

:D

मनोरंजक कविता! (अर्थात 'मोकलाया दाही दिशा' या कवितेखालोखाल!! तशी कविता शतका-शतकातून एकदाच होते!!!:)) परंतु 'भाडखाऊ' वगैरे लडिवाळ लेणी वापरता न येणं हे श्री. ले. की. बोले (च्यायचं प्रतिगामी मेणबत्तीजाळू मध्यमवर्गीय!!!!:() यांचं अपयश!! पुशिशु!! (पुढील शिव्यांसाठी शुभेच्छा!!) :)

अर्धवटा, केलीस रे, शरदिनीतैंची कविता तडीपार केलीस! ;) -रंगा

हा हा हा!....तुकडं...तुकडं...मोडुन तोडुन फटेक....

आता तुम्हीही आमच्याकडून एक साष्टांग __/\__ घ्या..... :-)

च्यायचं हे बेनं बी कामातून ग्येलं. कुटं मलेशिया, विएतनामला जाऊनशान आरबट चरबट (तपशीलासाठी इच्छुकांनी व्य. नि. करू नये) खाल्लं काय रं पोरा?

लै भारी!

हम्म.....शेवटी शरदिनी तैंचे भूत तुझ्याही मानगुटीवर बसले ना?

अर्धवटा, केलीस रे, शरदिनीतैंची कविता तडीपार केलीस! ;) -रंगा

हा हा हा!....तुकडं...तुकडं...मोडुन तोडुन फटेक....

आता तुम्हीही आमच्याकडून एक साष्टांग __/\__ घ्या..... :-)

च्यायचं हे बेनं बी कामातून ग्येलं. कुटं मलेशिया, विएतनामला जाऊनशान आरबट चरबट (तपशीलासाठी इच्छुकांनी व्य. नि. करू नये) खाल्लं काय रं पोरा?

लै भारी!

हम्म.....शेवटी शरदिनी तैंचे भूत तुझ्याही मानगुटीवर बसले ना?

हा हा हा.... प्रभ्या पेटलेला आहे. ;)

वड आणि वड्याच्या निमित्ताने प्रभोची झोपलेली काव्यप्रतिभा जागी झाली बरेच दिवसानी! पण वड्यांचं कॉण्ट्रॅक्ट फायनल झालं का?

सावधान. कोणी भेटली का रे तिथं? ;)

मढं पेटलं तेज्यायला.. पुर्बो, यू टू?

नशीब नशीब प्रभ्या नशीब आमचं .. ल नाही जोडून टाकलास.

साला आमचा प्रभ्या म्हणजे मिपाचा खेडेकर आहे. परायक मेटे

हा हा हा.... प्रभ्या पेटलेला आहे. ;)

वड आणि वड्याच्या निमित्ताने प्रभोची झोपलेली काव्यप्रतिभा जागी झाली बरेच दिवसानी! पण वड्यांचं कॉण्ट्रॅक्ट फायनल झालं का?

सावधान. कोणी भेटली का रे तिथं? ;)

मढं पेटलं तेज्यायला.. पुर्बो, यू टू?

नशीब नशीब प्रभ्या नशीब आमचं .. ल नाही जोडून टाकलास.

साला आमचा प्रभ्या म्हणजे मिपाचा खेडेकर आहे. परायक मेटे

जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे... व्वाह व्वाह!! क्या बात !! क्या बात!! ;)

मस्तच ननि. खूपच संदेशात्मक आहे. एकदम मस्त लिहिले आहे.

हे हे हे.. ननि मस्त एकदम मिटरमध्ये बसलय.

सह्ही!

लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... छानच!!

हम्म! लिहित रहा! :)

लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे ननि.. झक्कास्. :)

असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... हे सर्वात जास्त आवडले आणि मागे एकदा नवीनच मिपाकर झालेल्या एका व्यक्तीच्या लेखावर एका जुन्याजाणत्या मिपाकाराने दिलेला नकारात्मक प्रतिसाद आठवला.

मस्त .. संदेश पण छान ...

हाहा.. मस्त जमलंय हो ननि.. आणि खरंय.. :)

झकास!

खल्लास

जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे... व्वाह व्वाह!! क्या बात !! क्या बात!! ;)

मस्तच ननि. खूपच संदेशात्मक आहे. एकदम मस्त लिहिले आहे.

हे हे हे.. ननि मस्त एकदम मिटरमध्ये बसलय.

सह्ही!

लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... छानच!!

हम्म! लिहित रहा! :)

लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे ननि.. झक्कास्. :)

असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... हे सर्वात जास्त आवडले आणि मागे एकदा नवीनच मिपाकर झालेल्या एका व्यक्तीच्या लेखावर एका जुन्याजाणत्या मिपाकाराने दिलेला नकारात्मक प्रतिसाद आठवला.

मस्त .. संदेश पण छान ...

हाहा.. मस्त जमलंय हो ननि.. आणि खरंय.. :)

झकास!

खल्लास

काल विंचरताना आत्म्यातील अडगळ जाणवला अशा पुरुषाचा वावर... माझ्या व्यक्त होण्यात दिसतात अचानक कधी त्याच्या अभद्र सावल्या... मी कँसर रोखण्याचे उपाय वाचू लागतो... मनाला भिडलं मुक्तक! हजारो वर्षांच्या आर्य परंपरेच्या बेडकीवर पोसलेला जो गंडसर्प अजूनही समाजशरीराला विळखा घालूनच आहे त्याच्या फुत्कारांविरुद्ध असे जितके उद्गार निघतील तेवढं चांगलं. शब्दरचना सुंदर आहे. अजून लिहा.

आवड्ले! नेमक्या शब्दात परीणामकारक रचना.

अप्रतिम ...

उभे करतात दारामागच्या कोपऱ्यात केरसुणीसारखे

कोरतात कोपर्‍या पर्यंतचे हात मेल्यानंतर सतीच्या दगडावर

काल विंचरताना आत्म्यातील अडगळ

या कल्पना आवडल्या. कविता आवडली.

असे पुरुष, निवडतात हात परंपरेने घडवलेले लॉस्ट अत्मभान मेथड; परफेक्टेड ओव्हर सेंचुरीज चकाचक घर, रुचकर स्वैपाक, मैथुनी शृंगार साला सगळे चोख रगड रगड रगडतात आणलेले हात आणि नव्याचे नऊ दिवस संपल्यावर उभे करतात दारामागच्या कोपऱ्यात केरसुणीसारखे. उत्तम.जमलेय !!

मी कँसर रोखण्याचे उपाय वाचू लागतो...नुस्ता उपाय वाचुन चालणार नाहि राव्..जालिम औष धच लागेल.या कर्कास

क्या बात है!!! सॉल्लिड!

ट्रेन्ड पुरुषी अहंकाराची आत्मानुभूती आवडली

काल विंचरताना आत्म्यातील अडगळ जाणवला अशा पुरुषाचा वावर... माझ्या व्यक्त होण्यात दिसतात अचानक कधी त्याच्या अभद्र सावल्या... मी कँसर रोखण्याचे उपाय वाचू लागतो... मनाला भिडलं मुक्तक! हजारो वर्षांच्या आर्य परंपरेच्या बेडकीवर पोसलेला जो गंडसर्प अजूनही समाजशरीराला विळखा घालूनच आहे त्याच्या फुत्कारांविरुद्ध असे जितके उद्गार निघतील तेवढं चांगलं. शब्दरचना सुंदर आहे. अजून लिहा.

आवड्ले! नेमक्या शब्दात परीणामकारक रचना.

अप्रतिम ...

उभे करतात दारामागच्या कोपऱ्यात केरसुणीसारखे

कोरतात कोपर्‍या पर्यंतचे हात मेल्यानंतर सतीच्या दगडावर

काल विंचरताना आत्म्यातील अडगळ

या कल्पना आवडल्या. कविता आवडली.

असे पुरुष, निवडतात हात परंपरेने घडवलेले लॉस्ट अत्मभान मेथड; परफेक्टेड ओव्हर सेंचुरीज चकाचक घर, रुचकर स्वैपाक, मैथुनी शृंगार साला सगळे चोख रगड रगड रगडतात आणलेले हात आणि नव्याचे नऊ दिवस संपल्यावर उभे करतात दारामागच्या कोपऱ्यात केरसुणीसारखे. उत्तम.जमलेय !!

मी कँसर रोखण्याचे उपाय वाचू लागतो...नुस्ता उपाय वाचुन चालणार नाहि राव्..जालिम औष धच लागेल.या कर्कास

क्या बात है!!! सॉल्लिड!

ट्रेन्ड पुरुषी अहंकाराची आत्मानुभूती आवडली

यकदा टाकली आख्ख जग.. मधे जातं. असो (आता उरलो शास्त्रापुरता)

हा हा हा मस्त रे लंबु.

तैंच्या कवितेच्या विडंबनाचं शिवधनुष्य तुम्ही चांगलंच पेललंय. मिपा ला एक नविन विडंबनकार मिळाला तर! जियो....

शेवटच्या कडव्यापर्यंत दारूचा असर व्यवस्थित झालेला दिसत आहे! मान गये ग्रु! बौ वधिया! मूळ कवितेइतकीच जब्बर आहे!

लंबिदिनी ...आपल हे...लंबुटांग.... ;) मस्त रे !! शेव न चकली उडतो फन्ना पेला भरीतो आणिक एक आता जगाची सोडून चिंता फाड फाडतो इंग्लिश भेदक >>> क्षमस्व , या कडव्यात आपल्या एका मित्रा ची आठवण कशी झाली नाही ?? घोडे फरार , हले डुले आणि ...बरेच काही असलेला

"लंबूटांग(णी) भयंकर", तुमची नवी कविता मूळ कवितेप्रमाणेच अद्भुत आहे! आता एका कडव्याचा दुसर्‍याशी संबंध नसलेली कविता कशी 'पाडावी' याचं पेश्शल ट्रेनिंग घ्या. म्हणजे आणखी काव्यालंकार तयार करता येतील!

आजकाल येगळाच मूड दिसतोय! विडंबन जमले आहे. लवकरच विडंबनाचार्य पदवीप्रदान समारंभ करण्यात येइल. बाथरूमचा कडाकोयंडा या जागी बाथरूमचा तो कडीकोयंडा असे असले तर?

लंब्या, लेका बिघडलासच बघ आता. आता तुला ह्यावर काही इलाजच नाही. :D अवांतरः शरदिनीच्या कविता नीट पहा, पंचाक्षरी शब्दांचे नादमाधुर्य अभ्यासावेस असा माझा आपुलकीचा सल्ला. ;)

लय भारी रे

ग्लेन्मोरेन्जी म्हन्जे काय रे,भाऊ? -छ्छु

लंब्या सही रे !!!!

मस्त रे लंब्या, मस्त चालु दे.

जम्तंय जम्तंय... अर्थपूर्ण वाटल्याने थोडी नशा कमी झाली इतकेच...

मूळ कवितेप्रमाणे एकमेकांशी संबंध नसलेली कडवी लिहीण्याइतकी माझी दांडगी प्रतिभा नाही.>> ही सुद्धा उत्तम जमली आहे. असाच प्रयत्न करत राहिलात तर मूळ कवितेएव्हढे उत्तम सुद्ध फाड्फाड लिहायला लागाल...... "खरडत खुरडत सावरि धोत्रा त्रेधा तिरपिट विचित्र मुद्रा बाथरूमचा कडाकोयंडा जाईजाईस्तो घडे अभद्रा" अनेक आठवणी जाग्या झाल्या.....असो........;)

मस्त रे... --टुकुल

छ्या हे फारच अर्थसंगत आहे. अर्थसंगतीतून विडंबन असेल तर गोष्ट वेगळी. त्यामुळे चान चान असे म्हणतो.

पहिल्या धारेचं विडंबन. अजून अनाकलनियता वाढविण्यासाठी मास्तरांचा (भडकमकर) क्लास लावा ही सूचना. ह्याला म्हणतात 'हलवायाच्या घरावर तुळशीपत्र.' ( टार्‍याएवढी आमची नाहीये...प्रतिभा हो)

खत्रुड !

शेवटी ......... फॉककन् टाकुन मोकळा झालास तर :)

यकदा टाकली आख्ख जग.. मधे जातं. असो (आता उरलो शास्त्रापुरता)

हा हा हा मस्त रे लंबु.

तैंच्या कवितेच्या विडंबनाचं शिवधनुष्य तुम्ही चांगलंच पेललंय. मिपा ला एक नविन विडंबनकार मिळाला तर! जियो....

शेवटच्या कडव्यापर्यंत दारूचा असर व्यवस्थित झालेला दिसत आहे! मान गये ग्रु! बौ वधिया! मूळ कवितेइतकीच जब्बर आहे!

लंबिदिनी ...आपल हे...लंबुटांग.... ;) मस्त रे !! शेव न चकली उडतो फन्ना पेला भरीतो आणिक एक आता जगाची सोडून चिंता फाड फाडतो इंग्लिश भेदक >>> क्षमस्व , या कडव्यात आपल्या एका मित्रा ची आठवण कशी झाली नाही ?? घोडे फरार , हले डुले आणि ...बरेच काही असलेला

"लंबूटांग(णी) भयंकर", तुमची नवी कविता मूळ कवितेप्रमाणेच अद्भुत आहे! आता एका कडव्याचा दुसर्‍याशी संबंध नसलेली कविता कशी 'पाडावी' याचं पेश्शल ट्रेनिंग घ्या. म्हणजे आणखी काव्यालंकार तयार करता येतील!

आजकाल येगळाच मूड दिसतोय! विडंबन जमले आहे. लवकरच विडंबनाचार्य पदवीप्रदान समारंभ करण्यात येइल. बाथरूमचा कडाकोयंडा या जागी बाथरूमचा तो कडीकोयंडा असे असले तर?

लंब्या, लेका बिघडलासच बघ आता. आता तुला ह्यावर काही इलाजच नाही. :D अवांतरः शरदिनीच्या कविता नीट पहा, पंचाक्षरी शब्दांचे नादमाधुर्य अभ्यासावेस असा माझा आपुलकीचा सल्ला. ;)

लय भारी रे

ग्लेन्मोरेन्जी म्हन्जे काय रे,भाऊ? -छ्छु

लंब्या सही रे !!!!

मस्त रे लंब्या, मस्त चालु दे.

जम्तंय जम्तंय... अर्थपूर्ण वाटल्याने थोडी नशा कमी झाली इतकेच...

मूळ कवितेप्रमाणे एकमेकांशी संबंध नसलेली कडवी लिहीण्याइतकी माझी दांडगी प्रतिभा नाही.>> ही सुद्धा उत्तम जमली आहे. असाच प्रयत्न करत राहिलात तर मूळ कवितेएव्हढे उत्तम सुद्ध फाड्फाड लिहायला लागाल...... "खरडत खुरडत सावरि धोत्रा त्रेधा तिरपिट विचित्र मुद्रा बाथरूमचा कडाकोयंडा जाईजाईस्तो घडे अभद्रा" अनेक आठवणी जाग्या झाल्या.....असो........;)

मस्त रे... --टुकुल

छ्या हे फारच अर्थसंगत आहे. अर्थसंगतीतून विडंबन असेल तर गोष्ट वेगळी. त्यामुळे चान चान असे म्हणतो.

पहिल्या धारेचं विडंबन. अजून अनाकलनियता वाढविण्यासाठी मास्तरांचा (भडकमकर) क्लास लावा ही सूचना. ह्याला म्हणतात 'हलवायाच्या घरावर तुळशीपत्र.' ( टार्‍याएवढी आमची नाहीये...प्रतिभा हो)

खत्रुड !

शेवटी ......... फॉककन् टाकुन मोकळा झालास तर :)

जीवन आहे क्रिकेट राजा.

मी आहे एक दिवस काल आणि आजसारखाच. (कधी जिंकलेला तर कधी हर(व)लेला)

इतका बदल सुचवून पाहतो. (अवांतरः कीतीही आवाहन केले तरी हे युद्ध म्हणनुच खेळले जाणार अन बघितले जाणार. वाट फक्त कुणाचे पानीपत कसे होते हे पाहण्याची.)

मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून )

मिडियाने भरवलेला बाजार पाहुन उद्याची मॅच पहावी की नाही असा विचार करतोय. एवढा हाईप करुन ठेवला आहे... जर चुकुन माकुन मनाविरुद्ध निकाल लागला तर मिडियावाले कोमात जातिल. (ऑफिस मधुन सुट्टी मिळण अंमळ अशक्य आहे हे ही एक मुख्य कारण आहेच).

खरं तेच आहे..भारत्-पाक मॅच नेहमीच युद्धासारखी असते..! इनफॅक्ट नेहमीच्या खेळासारखाच हा खेळ व्हायला हवा. असो.. उद्या भारतच जिंकणार. :)

सामान्यांच्या मनामनाला स्पर्श करणाऱ्या सामन्याचं चित्रण आवडलं. अभिनिवेषहीन, गुणमूल्यात्मनाशिवायचं, जसं आहे तसं.

वर्जेश सोळंकी झिन्दाबाद

मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून ) हम्म. हेच एखद्या बास्केटबॉलच्या, बेसबॉलच्या, गेलाबाजार फूटबॉलच्या म्याचबाबत म्हणता येईल का याचा विचार करतो आहे.

एकदम आवडली... मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून ) सहमत!

कविता फारच 'रसाळ' आहे! :) मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून ) शेवटी हेच खरे :) * नॉम चॉम्स्कीची आठवण येते.

अग्दी अगदी ! मला तर आत्ता पासुन गणपती वगैरे पाण्यात बुडवु काय अस वाटायला लागलय ब्वा!! पण नक्कि काय कराय्च असत पाण्यात बुडवुन ठेवायचा म्हणजे ते माहित नसल्याने मी स्वतः पाण्यात बसाव की काय असा विचार सुरु आहे. पण एक मात्र खर भारत जिंकणारच!!

पण हा फक्त खेळ आहे हे बरेच जण विसरलेले आहेत, आणि भारत पाकिस्तान म्हटलं की ते तसंच होणार! बाकी ते हजार कोटी म्हणजे किती शून्य हो?

सुंदर :) अमोल केळकर

छोटेखानी काव्य मस्तच..:) तात्या.

काव्यातल्या भावनांशी सहमत आहे.

हम्म!!!

~ एम एस धोनी ~ मिरपूर ...India Beat Bangladesh ~ एम चिन्नास्वामी स्टेडियम ... India beat Ireland ~ एम ए चिदंबरम स्टेडियम ...India beat West Indies ~ मोटेरा ...India Beat Australia पुढचा टप्पा मोहाली अन शेवटचा टप्पा मुंबई !!

मी आहे नरेशकुमार ! एक प्रतिसाद देउन बाजुला होनारा.

जीवन आहे क्रिकेट राजा.

मी आहे एक दिवस काल आणि आजसारखाच. (कधी जिंकलेला तर कधी हर(व)लेला)

इतका बदल सुचवून पाहतो. (अवांतरः कीतीही आवाहन केले तरी हे युद्ध म्हणनुच खेळले जाणार अन बघितले जाणार. वाट फक्त कुणाचे पानीपत कसे होते हे पाहण्याची.)

मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून )

मिडियाने भरवलेला बाजार पाहुन उद्याची मॅच पहावी की नाही असा विचार करतोय. एवढा हाईप करुन ठेवला आहे... जर चुकुन माकुन मनाविरुद्ध निकाल लागला तर मिडियावाले कोमात जातिल. (ऑफिस मधुन सुट्टी मिळण अंमळ अशक्य आहे हे ही एक मुख्य कारण आहेच).

खरं तेच आहे..भारत्-पाक मॅच नेहमीच युद्धासारखी असते..! इनफॅक्ट नेहमीच्या खेळासारखाच हा खेळ व्हायला हवा. असो.. उद्या भारतच जिंकणार. :)

सामान्यांच्या मनामनाला स्पर्श करणाऱ्या सामन्याचं चित्रण आवडलं. अभिनिवेषहीन, गुणमूल्यात्मनाशिवायचं, जसं आहे तसं.

वर्जेश सोळंकी झिन्दाबाद

मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून ) हम्म. हेच एखद्या बास्केटबॉलच्या, बेसबॉलच्या, गेलाबाजार फूटबॉलच्या म्याचबाबत म्हणता येईल का याचा विचार करतो आहे.

एकदम आवडली... मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून ) सहमत!

कविता फारच 'रसाळ' आहे! :) मी आहे एक सामना. एकशे चाळीस कोटी लोकांनी पाहिलेला (कामधाम बाजूला ठेवून ) शेवटी हेच खरे :) * नॉम चॉम्स्कीची आठवण येते.

अग्दी अगदी ! मला तर आत्ता पासुन गणपती वगैरे पाण्यात बुडवु काय अस वाटायला लागलय ब्वा!! पण नक्कि काय कराय्च असत पाण्यात बुडवुन ठेवायचा म्हणजे ते माहित नसल्याने मी स्वतः पाण्यात बसाव की काय असा विचार सुरु आहे. पण एक मात्र खर भारत जिंकणारच!!

पण हा फक्त खेळ आहे हे बरेच जण विसरलेले आहेत, आणि भारत पाकिस्तान म्हटलं की ते तसंच होणार! बाकी ते हजार कोटी म्हणजे किती शून्य हो?

सुंदर :) अमोल केळकर

छोटेखानी काव्य मस्तच..:) तात्या.

काव्यातल्या भावनांशी सहमत आहे.

हम्म!!!

~ एम एस धोनी ~ मिरपूर ...India Beat Bangladesh ~ एम चिन्नास्वामी स्टेडियम ... India beat Ireland ~ एम ए चिदंबरम स्टेडियम ...India beat West Indies ~ मोटेरा ...India Beat Australia पुढचा टप्पा मोहाली अन शेवटचा टप्पा मुंबई !!

मी आहे नरेशकुमार ! एक प्रतिसाद देउन बाजुला होनारा.