मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

थोडे अद्भुत थोडे गूढ - १० (अंतिम)

स्पार्टाकस ·

खटपट्या 16/09/2014 - 21:45
नेहमीप्रमाणे हाही भाग आवडला. मालिका संपतेय हे ऐकून निराश झालो. खरं तर तुम्हि आम्हाला या गोष्टींची सवय लावली होती. हिमालयातील यति बद्दल बरेच कुतूहल आहे. त्याबद्दल वाचायला आवडेल. पुढच्या मालिकेच्या प्रतीक्षेत

विनोद१८ 16/09/2014 - 22:31
एक उत्तम मालिका सादर केल्याबद्दल. मालिकेचा शेवट तर अप्रतिमच केलात, अतिशय अद्भुत कथा. खरोखरच या अशा कथांची सवय आपण आम्हाला लावली होतीत, अशाच मालिका यापुढेही येउद्यात. धन्यवाद.

रामपुरी 17/09/2014 - 04:07
एके ठिकाणी असाही संदर्भ मिळाला कि जसा हा माणूस गायब झाला तशीच त्याची पोलीसांच्या ताब्यातील कागदपत्रेही गायब झाली. जणू असा काही प्रकार घडलाच नव्हता अश्याप्रकारे सगळा मागमूस नाहीसा झाला. त्यामुळे ही सगळी गोष्टच खोटी असावी असाही एक तर्क मांडतात.

सुनील 17/09/2014 - 10:16
आपल्या जगाप्रमाणेच एक वेगळंच जग वेगळ्या मितीत आणि प्रतलावर अस्तित्वात आहे
याच कल्पनेवर आधारीत एक कथा नारळीकरांनी लिहिली आहे. लेखमाला आवडली.

स्पार्टाकस 17/09/2014 - 11:09
सर्वांचे मनापासून आभार! पुढची मालिका सध्या डोक्यात आहे. लवकरच सुरु करेन. बर्फाशी संबंधीत... ओळखा पाहू :)

स्पार्टाकस 17/09/2014 - 17:11
एव्हरेस्ट आणि अंटार्क्टीका-दक्षिण धृवावर लिहून झालंय एकदा. अर्थात हे दोन्ही विषयच असे आहेत की कितीही लिहीलं तरी कमीच आहे. परंतु पुढची मालिका त्यावर नाही :).

गवि 17/09/2014 - 17:55
दुसरा गेस Dyatlov pass incident. रशियात बर्फात नऊ हायकर्स गूढपणे मरण पावले. मिपावरच कोणीतरी त्यावर लिहिलेलं आठवलं. सापडलं. http://misalpav.com/node/21803

काउबॉय 18/09/2014 - 13:48
नक्कीच कुतूहल निर्माण झालय आपण काय लिहणार या बाबत. वाट बघत आहे.

मृत्युन्जय 17/09/2014 - 15:38
खुपच रंजक. मला तर वाटले होते ही लेखमाला अजुनही सुरु राहिल. अजुनही कितीतरी गूढ विषय बाकी आहेत की. पेरुतले डायमेंशनल डोअर्स, फिलाडेल्फिया प्रयोग आहे, लेरिना गार्शिया आहे. तुमच्याकडुन यावर वाचायला आवडेल.

देशपांडे अमोल 18/09/2014 - 19:37
ह्या लेखावर प्रतिक्रिया म्हणून एक सत्य घटना सांगतो. ही घटना माझ्या वडिलांच्या सोबत घडली आहे. माझे वडील आता हयात नाहीत. परंतु त्यांनी ही घटना खूप वेळेला सांगितली आहे आम्हाला व इतरांना देखील आणि अक्षरश: सत्य आहे. काळ साधारण १९८५ च्या आस पास.वडील साधारण ३०-३२ चे. आम्ही नांदेड च्या जवळ असलेल्या लोहा ह्या गावी राहत होतो. वडील म. रा. वि. म. मध्ये कामाला असल्या मुळे त्यांची तिथे बदली झाली होती. तेव्हा आम्ही एका वाड्यात राहत होतो, अगदी जुना पद्धतीचा वाडा. त्यात एक मोठ्ठा चौक व मध्यभागी एक विहीर व तिला एक चौथरा. एका रात्री वडील लघवि साठी कॉमन टॉयलेट कडे गेले. परत येत असतांना त्यांना त्या विहिरी जवळ एक माणूस उभा असलेला दिसला. हा चांगला ६ फुट ऊंच होता. अगदी गोरापान. चेहरा अगदी तेज:पुंज. त्याने एक पीतांबरा सारखे वस्त्रा नेसले होते. त्याचा हातात कमंडलु होता. वेळ रात्रीची होती. सर्व जन झोपलेले होते आणि सर्व काही शांत. त्या माणसाच्या तेजामुळे थोडा प्रकाश निर्माण झाल्या सारखा होता. हा माणूस कोण आणि हा कोणाकडे आला आहे का? ह्याला कोण हवं आहे? ह्या विचाराने माझे वडील त्याच्या जवळ गेले. त्याला त्यांनी हे प्रश्न विचारले. थोडा वेळ म्हणजे अगदी २-५ मी. मध्ये हे सर्व झाले. वडिलांनी हे प्रश्न विचारले तेव्हा त्याने त्यांच्या कडे बघितले. तो थोडा हसला. स्मित हास्य. पण तो काहीच बोलला नाही. मग वडील त्याच्या थोडं जवळ गेले. आणि अचानक तो अदृश्य झाला. आणि अचानक सगळीकडे अंधार झाला. वडील चक्रावले. हा प्रकार त्यांना एकदम धक्कादायक होता. त्यांनी हा प्रकार दुसर्‍या दिवशी वाड्यात सगळ्यांना सांगितला. पण कोणालाच हे एक्सप्लेन करता नाही आलं. वडील नांदेड ला माझ्या आजोबांकडे गेले. आजोबा थोडे सत् पुरूष किंवा संत ह्या प्रकारातले होते. त्यांना बर्‍याच गोष्टी कळत ही असत. त्यांना ही गोष्ट वडिलांनी सांगितली. त्या वर ते म्हणाले. अरुण तुझी ही पूर्व जन्मीची पुण्याई आहे. त्या मुळे तुला तो दिसला. झालेली घटना इतकी जबरदस्त होती की ती माझ्या वडिलांच्या मनावर कायम कोरलेली राहिली. ते जेव्हा पण ही घटना सांगत असत तेव्हा त्यांच्या अंगावर काटा येत असे. थोडं फार ह्या वरील घटने प्रमाणेच ही घडली. मला वाटतं की ही व्यक्ती देखील अशीच ४थ्या मिती तून आलेली वैगेरे असावी.

स्पार्टाकस 19/09/2014 - 00:53
अमोल, तुमच्या वडीलांनी पाहीलेला तो पुरुष निश्चितच वेगळ्या जगतातून आला असावा. परंतु माझ्या अंदाजाप्रमाणे तो चुकून न होता काही विशीष्ट कारणासाठी आला असावा.

मुक्त विहारि 18/09/2014 - 23:39
संपादकांना एक विनंती... ह्या लेखमालेचे सगळे भाग एकत्र करता आले तर उत्तम. परत वाचावीशी वाटली तर मुद्दाम शोधा-शोध करायला नको....

हकु 08/12/2016 - 14:20
अगदी अद्भुत! इतर ९ कथांप्रमाणेच ही कथा ही अतिशय उत्तम. मजा आली अक्खी लेखमाला वाचताना.

बरखा 08/12/2016 - 16:58
सगळेच भाग मस्त झाले आहेत. पुढ्च्या भागांच्या अपेक्षेत...

खटपट्या 16/09/2014 - 21:45
नेहमीप्रमाणे हाही भाग आवडला. मालिका संपतेय हे ऐकून निराश झालो. खरं तर तुम्हि आम्हाला या गोष्टींची सवय लावली होती. हिमालयातील यति बद्दल बरेच कुतूहल आहे. त्याबद्दल वाचायला आवडेल. पुढच्या मालिकेच्या प्रतीक्षेत

विनोद१८ 16/09/2014 - 22:31
एक उत्तम मालिका सादर केल्याबद्दल. मालिकेचा शेवट तर अप्रतिमच केलात, अतिशय अद्भुत कथा. खरोखरच या अशा कथांची सवय आपण आम्हाला लावली होतीत, अशाच मालिका यापुढेही येउद्यात. धन्यवाद.

रामपुरी 17/09/2014 - 04:07
एके ठिकाणी असाही संदर्भ मिळाला कि जसा हा माणूस गायब झाला तशीच त्याची पोलीसांच्या ताब्यातील कागदपत्रेही गायब झाली. जणू असा काही प्रकार घडलाच नव्हता अश्याप्रकारे सगळा मागमूस नाहीसा झाला. त्यामुळे ही सगळी गोष्टच खोटी असावी असाही एक तर्क मांडतात.

सुनील 17/09/2014 - 10:16
आपल्या जगाप्रमाणेच एक वेगळंच जग वेगळ्या मितीत आणि प्रतलावर अस्तित्वात आहे
याच कल्पनेवर आधारीत एक कथा नारळीकरांनी लिहिली आहे. लेखमाला आवडली.

स्पार्टाकस 17/09/2014 - 11:09
सर्वांचे मनापासून आभार! पुढची मालिका सध्या डोक्यात आहे. लवकरच सुरु करेन. बर्फाशी संबंधीत... ओळखा पाहू :)

स्पार्टाकस 17/09/2014 - 17:11
एव्हरेस्ट आणि अंटार्क्टीका-दक्षिण धृवावर लिहून झालंय एकदा. अर्थात हे दोन्ही विषयच असे आहेत की कितीही लिहीलं तरी कमीच आहे. परंतु पुढची मालिका त्यावर नाही :).

गवि 17/09/2014 - 17:55
दुसरा गेस Dyatlov pass incident. रशियात बर्फात नऊ हायकर्स गूढपणे मरण पावले. मिपावरच कोणीतरी त्यावर लिहिलेलं आठवलं. सापडलं. http://misalpav.com/node/21803

काउबॉय 18/09/2014 - 13:48
नक्कीच कुतूहल निर्माण झालय आपण काय लिहणार या बाबत. वाट बघत आहे.

मृत्युन्जय 17/09/2014 - 15:38
खुपच रंजक. मला तर वाटले होते ही लेखमाला अजुनही सुरु राहिल. अजुनही कितीतरी गूढ विषय बाकी आहेत की. पेरुतले डायमेंशनल डोअर्स, फिलाडेल्फिया प्रयोग आहे, लेरिना गार्शिया आहे. तुमच्याकडुन यावर वाचायला आवडेल.

देशपांडे अमोल 18/09/2014 - 19:37
ह्या लेखावर प्रतिक्रिया म्हणून एक सत्य घटना सांगतो. ही घटना माझ्या वडिलांच्या सोबत घडली आहे. माझे वडील आता हयात नाहीत. परंतु त्यांनी ही घटना खूप वेळेला सांगितली आहे आम्हाला व इतरांना देखील आणि अक्षरश: सत्य आहे. काळ साधारण १९८५ च्या आस पास.वडील साधारण ३०-३२ चे. आम्ही नांदेड च्या जवळ असलेल्या लोहा ह्या गावी राहत होतो. वडील म. रा. वि. म. मध्ये कामाला असल्या मुळे त्यांची तिथे बदली झाली होती. तेव्हा आम्ही एका वाड्यात राहत होतो, अगदी जुना पद्धतीचा वाडा. त्यात एक मोठ्ठा चौक व मध्यभागी एक विहीर व तिला एक चौथरा. एका रात्री वडील लघवि साठी कॉमन टॉयलेट कडे गेले. परत येत असतांना त्यांना त्या विहिरी जवळ एक माणूस उभा असलेला दिसला. हा चांगला ६ फुट ऊंच होता. अगदी गोरापान. चेहरा अगदी तेज:पुंज. त्याने एक पीतांबरा सारखे वस्त्रा नेसले होते. त्याचा हातात कमंडलु होता. वेळ रात्रीची होती. सर्व जन झोपलेले होते आणि सर्व काही शांत. त्या माणसाच्या तेजामुळे थोडा प्रकाश निर्माण झाल्या सारखा होता. हा माणूस कोण आणि हा कोणाकडे आला आहे का? ह्याला कोण हवं आहे? ह्या विचाराने माझे वडील त्याच्या जवळ गेले. त्याला त्यांनी हे प्रश्न विचारले. थोडा वेळ म्हणजे अगदी २-५ मी. मध्ये हे सर्व झाले. वडिलांनी हे प्रश्न विचारले तेव्हा त्याने त्यांच्या कडे बघितले. तो थोडा हसला. स्मित हास्य. पण तो काहीच बोलला नाही. मग वडील त्याच्या थोडं जवळ गेले. आणि अचानक तो अदृश्य झाला. आणि अचानक सगळीकडे अंधार झाला. वडील चक्रावले. हा प्रकार त्यांना एकदम धक्कादायक होता. त्यांनी हा प्रकार दुसर्‍या दिवशी वाड्यात सगळ्यांना सांगितला. पण कोणालाच हे एक्सप्लेन करता नाही आलं. वडील नांदेड ला माझ्या आजोबांकडे गेले. आजोबा थोडे सत् पुरूष किंवा संत ह्या प्रकारातले होते. त्यांना बर्‍याच गोष्टी कळत ही असत. त्यांना ही गोष्ट वडिलांनी सांगितली. त्या वर ते म्हणाले. अरुण तुझी ही पूर्व जन्मीची पुण्याई आहे. त्या मुळे तुला तो दिसला. झालेली घटना इतकी जबरदस्त होती की ती माझ्या वडिलांच्या मनावर कायम कोरलेली राहिली. ते जेव्हा पण ही घटना सांगत असत तेव्हा त्यांच्या अंगावर काटा येत असे. थोडं फार ह्या वरील घटने प्रमाणेच ही घडली. मला वाटतं की ही व्यक्ती देखील अशीच ४थ्या मिती तून आलेली वैगेरे असावी.

स्पार्टाकस 19/09/2014 - 00:53
अमोल, तुमच्या वडीलांनी पाहीलेला तो पुरुष निश्चितच वेगळ्या जगतातून आला असावा. परंतु माझ्या अंदाजाप्रमाणे तो चुकून न होता काही विशीष्ट कारणासाठी आला असावा.

मुक्त विहारि 18/09/2014 - 23:39
संपादकांना एक विनंती... ह्या लेखमालेचे सगळे भाग एकत्र करता आले तर उत्तम. परत वाचावीशी वाटली तर मुद्दाम शोधा-शोध करायला नको....

हकु 08/12/2016 - 14:20
अगदी अद्भुत! इतर ९ कथांप्रमाणेच ही कथा ही अतिशय उत्तम. मजा आली अक्खी लेखमाला वाचताना.

बरखा 08/12/2016 - 16:58
सगळेच भाग मस्त झाले आहेत. पुढ्च्या भागांच्या अपेक्षेत...
लेखनविषय:
कथा
लेखनप्रकार
लेख
थोडे अद्भुत थोडे गूढ ही लेखमालिका आज संपली. ही लेखमालिका प्रकाशीत करु दिल्याबद्दल मी मिसळपाव प्रशासनाचा मनापासून आभारी आहे.

कर्फ्यू

चिनार ·

दिपक.कुवेत 16/09/2014 - 18:13
अधून मधून हल्ली कर्फ्यू लागायला लागलाय. कितीहि रिफ्रेश मारलं तरी तोच मेसेज येत राहतो. तुमच्याकडे ह्यावर काहि उपाय आहे का?

एस 16/09/2014 - 18:30
इतका संवेदनशील विषय लेखकाने ज्या तरलतेने आणि आत्मीयतेने मांडलाय त्याला दाद दिल्यावाचून राहवत नाही. मला खात्री आहे की वाचकांपैकी कित्येकांच्या बाबतीत डोळे पाणावले अशी अवस्था झाली असणार. लिहीत रहा. आम्ही वाचत राहू.

योगी९०० 17/09/2014 - 12:58
हा हा हा ... मस्त किस्सा.. अबे … कर्फ्यू आहे … वापस जा !! वापस जा !! हा किस्सा जर जपानमध्ये या काळात घडला असता तर पोलिसांना 'अबे' यांना वापस जा असे म्हणल्यामुळे राग आला असता...

दिपक.कुवेत 16/09/2014 - 18:13
अधून मधून हल्ली कर्फ्यू लागायला लागलाय. कितीहि रिफ्रेश मारलं तरी तोच मेसेज येत राहतो. तुमच्याकडे ह्यावर काहि उपाय आहे का?

एस 16/09/2014 - 18:30
इतका संवेदनशील विषय लेखकाने ज्या तरलतेने आणि आत्मीयतेने मांडलाय त्याला दाद दिल्यावाचून राहवत नाही. मला खात्री आहे की वाचकांपैकी कित्येकांच्या बाबतीत डोळे पाणावले अशी अवस्था झाली असणार. लिहीत रहा. आम्ही वाचत राहू.

योगी९०० 17/09/2014 - 12:58
हा हा हा ... मस्त किस्सा.. अबे … कर्फ्यू आहे … वापस जा !! वापस जा !! हा किस्सा जर जपानमध्ये या काळात घडला असता तर पोलिसांना 'अबे' यांना वापस जा असे म्हणल्यामुळे राग आला असता...
लेखनविषय:
कथा
लेखनप्रकार
अनुभव
लहानपणी एकदा आमच्या गावात कर्फ्यू लागला होता. त्यावेळी त्याचा अर्थ काळात नव्हता पण घराबाहेर पडायचे नाही असे वडिलांनी बजावले होते. मग घरात बसुन बसुन कंटाळ आल्यामुळे मोठ्यांची नजर चुकवुन आम्ही गच्चीवर गेलो. रस्त्यावर शुकशुकाट होता. गच्चीवर आमचं क्रिकेट सुरु झालं. त्याच वेळी आकाशातुन एक विमान चाललं होतं. मला प्रश्न पडला ,गावात कर्फ्यू असतांना गावावरून विमान कसं काय जाऊ शकतं ? मग वाटलं की कदाचित पायलटला कर्फ्यूविषयी माहिती नसेल. आणि अशावेळी त्या पायलटला ही माहिती पुरवणं हे आमचं कर्तव्यचं नाही का ?

मामाचे गाव - तात्या (२)

दशानन ·

प्रभाकर पेठकर 16/09/2014 - 00:22
व्वा! मस्त लिहीलंय. आमचं बालपण मुंबईत गेलं त्यामुळे असे अनुभव नाहीत. पण त्याकाळी मी राहात असलेलं दहिसर गाव मुंबईत असून 'गावंच' होतं. त्या कारणाने मुंबईत बालपण जाऊनही गावाकडची थोडीफार मजा अनुभवायला मिळायची.

दशानन 16/09/2014 - 20:55
माझे ही तसे फार असं बालपण नाही आहे, काही धुरसर आठवणी आणि त्यातून मीच माझे बालपण उभे करण्याचा प्रयत्न करत आहे. आज मी चित्रित करत असलेले हे गाव पाहिली की माझा मलाच विश्वास बसत नाही की, जे लहानपणी सुन्दर वाटत होते ते गाव आता कुरुप झाले आहे.

बहुगुणी 19/09/2014 - 01:12
काही धुरसर आठवणी आणि त्यातून मीच माझे बालपण उभे करण्याचा प्रयत्न करत आहे हे असं अर्धं आठवणींमधून आणि अर्धं कल्पनेतून सुरेख चित्रण उभं करणं लाजवाब आहे, तुमचा जीव त्या बालपणात किती गुंतला आहे ते फार प्रकर्षाने कळतंय. मस्त लिखाण. बाकी ते जे लहानपणी सुन्दर वाटत होते ते गाव आता कुरुप झाले आहे. हे वाचून वाईट वाटलं.

दशानन 19/09/2014 - 20:40
>>हे असं अर्धं आठवणींमधून आणि अर्धं कल्पनेतून सुरेख चित्रण उभं करणं लाजवाब आहे, तुमचा जीव त्या बालपणात किती गुंतला आहे ते फार प्रकर्षाने कळतंय. मस्त लिखाण. कधी कधी हातात जेव्हा आठवणीच राहिलेल्या असतात तेव्हा त्याची जास्त वेळा उजळणी होते :)

पालव 17/09/2014 - 20:44
वा !! फार छान तुम्हि मामाचा गाव उभा केला वाचताना...

प्रभाकर पेठकर 16/09/2014 - 00:22
व्वा! मस्त लिहीलंय. आमचं बालपण मुंबईत गेलं त्यामुळे असे अनुभव नाहीत. पण त्याकाळी मी राहात असलेलं दहिसर गाव मुंबईत असून 'गावंच' होतं. त्या कारणाने मुंबईत बालपण जाऊनही गावाकडची थोडीफार मजा अनुभवायला मिळायची.

दशानन 16/09/2014 - 20:55
माझे ही तसे फार असं बालपण नाही आहे, काही धुरसर आठवणी आणि त्यातून मीच माझे बालपण उभे करण्याचा प्रयत्न करत आहे. आज मी चित्रित करत असलेले हे गाव पाहिली की माझा मलाच विश्वास बसत नाही की, जे लहानपणी सुन्दर वाटत होते ते गाव आता कुरुप झाले आहे.

बहुगुणी 19/09/2014 - 01:12
काही धुरसर आठवणी आणि त्यातून मीच माझे बालपण उभे करण्याचा प्रयत्न करत आहे हे असं अर्धं आठवणींमधून आणि अर्धं कल्पनेतून सुरेख चित्रण उभं करणं लाजवाब आहे, तुमचा जीव त्या बालपणात किती गुंतला आहे ते फार प्रकर्षाने कळतंय. मस्त लिखाण. बाकी ते जे लहानपणी सुन्दर वाटत होते ते गाव आता कुरुप झाले आहे. हे वाचून वाईट वाटलं.

दशानन 19/09/2014 - 20:40
>>हे असं अर्धं आठवणींमधून आणि अर्धं कल्पनेतून सुरेख चित्रण उभं करणं लाजवाब आहे, तुमचा जीव त्या बालपणात किती गुंतला आहे ते फार प्रकर्षाने कळतंय. मस्त लिखाण. कधी कधी हातात जेव्हा आठवणीच राहिलेल्या असतात तेव्हा त्याची जास्त वेळा उजळणी होते :)

पालव 17/09/2014 - 20:44
वा !! फार छान तुम्हि मामाचा गाव उभा केला वाचताना...
लेखनविषय:
संस्कृती
समाज
जीवनमान
राहणी
लेखनप्रकार
प्रकटन
आस्वाद
अनुभव
विरंगुळा
पण आजोबांना सोडून ते कोणाला देखील घाबरत नसावेत. कारण कित्येकवेळा ते रात्र रात्रभर शेतात काम करायचे व पहाटे पहाटे घरी यायचे. गावी लाईट नसायची. जेव्हा लाईट येईल तेव्हा धावत पळत शेतात येऊन पाण्याचा पंप चालू करावा लागत असे, नाहीतर मग दुसरा दिवस विहिरीतून मोटाने पाणी उपसत बसावे लागे. ते म्हणत विहिरीतील पाणी काढून काढून त्यांचे दंड असे बलदंड झाले आहेत. मागील भाग मग दुपारची उन्हं कलू लागली की, तात्या हातात मोठं घमेलं घ्यायचा, व झोपडीत असलेल्या पोत्यातून घमेल्यात काहीतरी भरायचा.

जडण-घडण 11

माधुरी विनायक ·

विलासराव 15/09/2014 - 21:07
असंच संवेदनशील मन जपा. मी ३५ व्या वर्षी कामातुनच रिटायरमेंट घेतली. स्वतःचा चांगला व्यवसाय असुनही अंग काढुन घेतलं, अर्थातच काही पैशाची तरतुद करुनच.मुख्य म्हणजे गरजा कमी केल्या. आता त्यालाही १० वर्शे झाली, एकच काम मन ज्यात रमेल ते करणे.

रुपी 15/09/2014 - 22:11
खरं तर मी वात बघत होते पुढचा भाग केव्हा येतो याची. तुमचे बॉस छानच होते. मनाविरुद्ध काम करण्याऐवजी ते सोडणे सगळ्यांनाच जमत नाही. अजून थोडे मोठे भाग येउ द्या.

सुधांशुनूलकर 17/09/2014 - 16:49
आतापर्यंतचे सर्व भाग वाचले. खूप आवडले. सहजसुंदर लेखनशैली. कोणत्याही अभिनिवेशाशिवाय लेखन. व्यक्तिचित्रणही सुंदर. लिहीत राहा.

माधुरी विनायक 17/10/2014 - 15:38
दोन भागांमधला विराम थोडा जास्त लांबलाय, याची कल्पना आहे. त्याबद्दल मनापासून क्षमस्व. काऊबॉय, स्वॅप्स, विलासराव,रूपी, मुक्त विहारी, स्नेहांकिता, कुसुमावती, सुधांशुनूलकर, अपर्णा-अक्षय आणि सर्व वाचकांचे आभार. मनाविरूद्ध काम करण्यातली अपरिहार्यता खरंच त्रासदायक. त्यातून प्रत्येकाला सुटका करून घेणं शक्य होतंच, असंही नाही. सुदैवाने मला अशा संधी मिळाल्या आणि त्याबद्दल मी मनापासून कृतज्ञ आहे. हे अनुभव शब्दबद्ध करताना स्वत:चा प्रवास त्रयस्थपणे अनुभवणंही खूप छान वाटतंय. व्यक्त होण्याची ही संधी मिपा मुळे मिळतेय, त्याबद्दलही आभार...

समीरसूर 17/10/2014 - 18:16
आजचा दुपारच्या तीनच्या आसपासचा सुमार. दोन-तीन दिवसांपासून जवळपास दिवसभर भयंकर डोकं दुखतंय. काय झालंय कळत नाही. आज संध्याकाळी ७:३० पर्यंत थांबायला लागणार आहे हे आधीपासून माहित होतं. सकाळी ८:१६ वाजता कार्यालयात पोहोचलो तेव्हाच आजचा संपूर्ण दिवस मला गिळंकृत करण्यासाठी टपून बसलाय या जाणीवेने पोटात गोळा आला. कंटाळवाणं काम कसंबसं पूर्ण करत होतो; आवश्यक त्या चर्चा नेटाने पार पाडत होतो. मी कार्यालयात सहसा चहा-कॉफी पीत नाही. आज अशक्य डोकं दुखत असल्यामुळे तीन वेळा चहा आणि एकदा कॉफी प्यालो. डोकं भणभणतच होतं आणि तेवढ्यात या लेखमालिकेकडे नजर गेली. इतके दिवस आपल्या नजरेस कशी नाही पडली याचं राहून राहून आश्चर्य वाटत असतांनाच सगळे ११ भाग वाचून काढले. बर्‍याच दिवसांनी असं छान, मनापासून आलेलं, कुठलाही अविर्भाव नसलेलं, कुठल्याही अवजड विषयाची बाधा न झालेलं, सोपं, साधं आणि तरीही काहीतरी चांगलं वाचल्याचा आनंद देणारं लिखाण वाचनात आलं. सगळे भाग वाचून खूप छान वाटलं. मनाला तरतरी आली. शाळेतल्या नोकरीचे दर खरोखर डोळे पांढरे करणारे आहेत. माझ्या गावातील माझ्या शाळेत काही शिक्षकांनी दहा-दहा वर्षे बिनपगारी नोकरी करून नंतर शिक्षकांच्या अनुदानप्राप्त जागा रिक्त झाल्यानंतर किंवा नवीन जागांना मंजुरी मिळाल्यानंतर १५ ते २० लाख रुपये भरून अशा जागा मिळवल्या आहेत. त्याला कारणही तसेच आहे. निवृत्तीवेतन जरी नसले तरी सहाव्या वेतन आयोगामुळे पगार भरपूर आहेत. छोट्या गावात खर्च फारसे नसतात. सातवा वेतनआयोग लागू झाला तर साधारण १२-१३ वर्षे नोकरी झालेल्या माध्यमिक शाळेतील शिक्षकाचा पगार रु. ८०००० ते रु. ९०००० च्या आसपास जाईल. सुट्या भरपूर मिळतात. तेच तेच शिकवून अनुभव गाठीशी आल्याने कामासाठी फारसे कष्ट घ्यावे लागत नाहीत. शिवाय अवांतर गोष्टी करण्यासाठी मोकळा वेळ भरपूर मिळतो. शिकवण्या किंवा अजून दुसरा काही व्यवसाय (जीवन विमा एजंट, आरडी एजंट, क्लासेसमध्ये शिकवणे, वगैरे) केल्यास उत्पन्न अधिकच वाढते. समाजाकडून शिक्षक म्हणून आदर मिळतो तो निराळाच. भविष्य एकदम सुरक्षित आणि समृद्ध होऊन जाते. मुलांच्या भविष्याची तरतूद भरभक्कमपणे करता येते. हे सगळे अतिआकर्षक फायदे दिसत असल्याने उमेदवार वर्षानुवर्षे बिनपगारी नोकरी करूनदेखील ऐपत नसेल तर एक-दोन एकर शेती विकून, दागिने गहाण टाकून किंवा विकून, घरादारावर कर्ज घेऊन, उधारी-उसनवारी करून अगदी जमेल तसा पैसा उभा करतात आणि आपले भविष्य सुरक्षित करून घेतात. आज हा दर तालुक्याच्या गावाला साधारण रु. १०-१५ लाख आहे. शहरात किती असेल याची कल्पनाच करवत नाही. हा सगळा पैसा व्यवस्थापनाच्या घशात जातो. खूप अस्वस्थ आणि निराश करणारे असले तरी हेच वास्तव आहे! :-( कमी पगार देणं, बिनतारखेचे राजीनामे लिहून घेणं, जास्त पगारावर सह्या घेऊन ३०-४०% रक्कम पगार म्हणून देऊन बाकी व्यवस्थापनातल्या लोकांनी वाटून घेणं, बोली लावून शिक्षकाची नेमणूक करणं, वगैरे अगदी सर्रास चालतं. सत्राशे साठ डी. एड. आणि बी. एडची कॉलेजेस उघडल्यानंतर पुरवठा हजार पटीने वाढला पण इतक्या लोकांना संधी कुठे आहेत? या पेशात दुर्दैवाने गुणवत्ता पाहिली जात नाही. आणि एवढे फायदे मिळत असतील तर जे या मार्गाने नोकर्‍या मिळवतात त्यांना तरी कसा दोष द्यायचा? ज्यांना मराठीत एक अचूक वाक्य नीट उच्चारांसकट स्पष्ट म्हणता येत नाही असे उमेदवार मग मराठीचे शिक्षक होतात; हिंदीमध्ये जाहिरातींना 'विज्ञापन', संशोधनाला 'अनुसंधान', अर्थतज्ञांना 'अर्थशास्त्री', शिक्षणाला 'शिक्षा', आणि शिक्षेला 'दण्ड' म्हणतात हे ही माहित नाही असे उमेदवार दहावीचे हिंदीचे शिक्षक म्हणून नेमले जातात. निरीक्षण शक्ती नाही, वाचन नाही, नवनवीन शिकण्याची आवड नाही असे हे शिक्षक विद्यार्थ्यांचं काय भवितव्य घडवत असतील देव जाणे. :-( आणि आजमितीला दारू ढोसणारा, जिथे-तिथे पैसे खाण्याचे मार्ग शोधणारा, शिक्षकांच्या रजेची मंजुरी देण्याच्या बदल्यात पैसे मागणारा असा मुख्याध्यापक माझ्या पाहण्यात आहे. आणि अजून ११ वर्षे तो हे पद भोगणार आहे. पगार घेणार रु. १००००० ते रु. १२०००० च्या घरात. इंग्रजी विषयचा द्विपदवीधर पण टाईम्स ऑफ इंडियामधले दोन परिच्छेद सलग वाचू शकेल की नाही शंका आहे. एनीवे, बरेच विषय असे मन विषण्ण करणारे आहेत. आपली लेखमाला खूपच सुंदर आहे. पुढील सगळे भाग नक्की वाचणार. बाय द वे, आपला काव्यसंग्रह कोणता? वाचायला नक्कीच आवडेल. :-)

माधुरी विनायक 01/11/2014 - 12:51
धन्यवाद समीरसूर. प्रतिसाद भावला. काव्यसंग्रहाचं नाव जीवन. प्रत्यक्ष जीवन किती खडतर, किती अनपेक्षित आणि तरीही अनुभवावंसं वाटू शकतं, हे उमजायच्या आधी, अगदी शाळकरी वयापासून औपचारिक शिक्षण संपेपर्यंतच्या वयातल्या कविता आहेत त्यात. फार साध्या बाळबोध कविता, पण त्या वयातल्या भावना तशाच होत्या आणि तशाच अभिव्यक्त झाल्या. ती मी नव्हतेच असं म्हणता येणारच नाही. पण ती मी आणि आजची मी खूपच वेगळ्या आहेत, अर्थात कुठेतरी काही धागे अजून जुळतात म्हणा... भलतीकडे वाहावत गेले का मी... असो. प्रतिसादाबद्दल पुन्हा एकदा आभार.

समीरसूर 11/11/2014 - 11:12
कुठे मिळू शकेल वाचावयास (विकत)? आणि अजून लिहित रहा. आपली मालिका एक छान पुस्तकाचं मटेरियल नक्कीच आहे. शुभेच्छा!

विलासराव 15/09/2014 - 21:07
असंच संवेदनशील मन जपा. मी ३५ व्या वर्षी कामातुनच रिटायरमेंट घेतली. स्वतःचा चांगला व्यवसाय असुनही अंग काढुन घेतलं, अर्थातच काही पैशाची तरतुद करुनच.मुख्य म्हणजे गरजा कमी केल्या. आता त्यालाही १० वर्शे झाली, एकच काम मन ज्यात रमेल ते करणे.

रुपी 15/09/2014 - 22:11
खरं तर मी वात बघत होते पुढचा भाग केव्हा येतो याची. तुमचे बॉस छानच होते. मनाविरुद्ध काम करण्याऐवजी ते सोडणे सगळ्यांनाच जमत नाही. अजून थोडे मोठे भाग येउ द्या.

सुधांशुनूलकर 17/09/2014 - 16:49
आतापर्यंतचे सर्व भाग वाचले. खूप आवडले. सहजसुंदर लेखनशैली. कोणत्याही अभिनिवेशाशिवाय लेखन. व्यक्तिचित्रणही सुंदर. लिहीत राहा.

माधुरी विनायक 17/10/2014 - 15:38
दोन भागांमधला विराम थोडा जास्त लांबलाय, याची कल्पना आहे. त्याबद्दल मनापासून क्षमस्व. काऊबॉय, स्वॅप्स, विलासराव,रूपी, मुक्त विहारी, स्नेहांकिता, कुसुमावती, सुधांशुनूलकर, अपर्णा-अक्षय आणि सर्व वाचकांचे आभार. मनाविरूद्ध काम करण्यातली अपरिहार्यता खरंच त्रासदायक. त्यातून प्रत्येकाला सुटका करून घेणं शक्य होतंच, असंही नाही. सुदैवाने मला अशा संधी मिळाल्या आणि त्याबद्दल मी मनापासून कृतज्ञ आहे. हे अनुभव शब्दबद्ध करताना स्वत:चा प्रवास त्रयस्थपणे अनुभवणंही खूप छान वाटतंय. व्यक्त होण्याची ही संधी मिपा मुळे मिळतेय, त्याबद्दलही आभार...

समीरसूर 17/10/2014 - 18:16
आजचा दुपारच्या तीनच्या आसपासचा सुमार. दोन-तीन दिवसांपासून जवळपास दिवसभर भयंकर डोकं दुखतंय. काय झालंय कळत नाही. आज संध्याकाळी ७:३० पर्यंत थांबायला लागणार आहे हे आधीपासून माहित होतं. सकाळी ८:१६ वाजता कार्यालयात पोहोचलो तेव्हाच आजचा संपूर्ण दिवस मला गिळंकृत करण्यासाठी टपून बसलाय या जाणीवेने पोटात गोळा आला. कंटाळवाणं काम कसंबसं पूर्ण करत होतो; आवश्यक त्या चर्चा नेटाने पार पाडत होतो. मी कार्यालयात सहसा चहा-कॉफी पीत नाही. आज अशक्य डोकं दुखत असल्यामुळे तीन वेळा चहा आणि एकदा कॉफी प्यालो. डोकं भणभणतच होतं आणि तेवढ्यात या लेखमालिकेकडे नजर गेली. इतके दिवस आपल्या नजरेस कशी नाही पडली याचं राहून राहून आश्चर्य वाटत असतांनाच सगळे ११ भाग वाचून काढले. बर्‍याच दिवसांनी असं छान, मनापासून आलेलं, कुठलाही अविर्भाव नसलेलं, कुठल्याही अवजड विषयाची बाधा न झालेलं, सोपं, साधं आणि तरीही काहीतरी चांगलं वाचल्याचा आनंद देणारं लिखाण वाचनात आलं. सगळे भाग वाचून खूप छान वाटलं. मनाला तरतरी आली. शाळेतल्या नोकरीचे दर खरोखर डोळे पांढरे करणारे आहेत. माझ्या गावातील माझ्या शाळेत काही शिक्षकांनी दहा-दहा वर्षे बिनपगारी नोकरी करून नंतर शिक्षकांच्या अनुदानप्राप्त जागा रिक्त झाल्यानंतर किंवा नवीन जागांना मंजुरी मिळाल्यानंतर १५ ते २० लाख रुपये भरून अशा जागा मिळवल्या आहेत. त्याला कारणही तसेच आहे. निवृत्तीवेतन जरी नसले तरी सहाव्या वेतन आयोगामुळे पगार भरपूर आहेत. छोट्या गावात खर्च फारसे नसतात. सातवा वेतनआयोग लागू झाला तर साधारण १२-१३ वर्षे नोकरी झालेल्या माध्यमिक शाळेतील शिक्षकाचा पगार रु. ८०००० ते रु. ९०००० च्या आसपास जाईल. सुट्या भरपूर मिळतात. तेच तेच शिकवून अनुभव गाठीशी आल्याने कामासाठी फारसे कष्ट घ्यावे लागत नाहीत. शिवाय अवांतर गोष्टी करण्यासाठी मोकळा वेळ भरपूर मिळतो. शिकवण्या किंवा अजून दुसरा काही व्यवसाय (जीवन विमा एजंट, आरडी एजंट, क्लासेसमध्ये शिकवणे, वगैरे) केल्यास उत्पन्न अधिकच वाढते. समाजाकडून शिक्षक म्हणून आदर मिळतो तो निराळाच. भविष्य एकदम सुरक्षित आणि समृद्ध होऊन जाते. मुलांच्या भविष्याची तरतूद भरभक्कमपणे करता येते. हे सगळे अतिआकर्षक फायदे दिसत असल्याने उमेदवार वर्षानुवर्षे बिनपगारी नोकरी करूनदेखील ऐपत नसेल तर एक-दोन एकर शेती विकून, दागिने गहाण टाकून किंवा विकून, घरादारावर कर्ज घेऊन, उधारी-उसनवारी करून अगदी जमेल तसा पैसा उभा करतात आणि आपले भविष्य सुरक्षित करून घेतात. आज हा दर तालुक्याच्या गावाला साधारण रु. १०-१५ लाख आहे. शहरात किती असेल याची कल्पनाच करवत नाही. हा सगळा पैसा व्यवस्थापनाच्या घशात जातो. खूप अस्वस्थ आणि निराश करणारे असले तरी हेच वास्तव आहे! :-( कमी पगार देणं, बिनतारखेचे राजीनामे लिहून घेणं, जास्त पगारावर सह्या घेऊन ३०-४०% रक्कम पगार म्हणून देऊन बाकी व्यवस्थापनातल्या लोकांनी वाटून घेणं, बोली लावून शिक्षकाची नेमणूक करणं, वगैरे अगदी सर्रास चालतं. सत्राशे साठ डी. एड. आणि बी. एडची कॉलेजेस उघडल्यानंतर पुरवठा हजार पटीने वाढला पण इतक्या लोकांना संधी कुठे आहेत? या पेशात दुर्दैवाने गुणवत्ता पाहिली जात नाही. आणि एवढे फायदे मिळत असतील तर जे या मार्गाने नोकर्‍या मिळवतात त्यांना तरी कसा दोष द्यायचा? ज्यांना मराठीत एक अचूक वाक्य नीट उच्चारांसकट स्पष्ट म्हणता येत नाही असे उमेदवार मग मराठीचे शिक्षक होतात; हिंदीमध्ये जाहिरातींना 'विज्ञापन', संशोधनाला 'अनुसंधान', अर्थतज्ञांना 'अर्थशास्त्री', शिक्षणाला 'शिक्षा', आणि शिक्षेला 'दण्ड' म्हणतात हे ही माहित नाही असे उमेदवार दहावीचे हिंदीचे शिक्षक म्हणून नेमले जातात. निरीक्षण शक्ती नाही, वाचन नाही, नवनवीन शिकण्याची आवड नाही असे हे शिक्षक विद्यार्थ्यांचं काय भवितव्य घडवत असतील देव जाणे. :-( आणि आजमितीला दारू ढोसणारा, जिथे-तिथे पैसे खाण्याचे मार्ग शोधणारा, शिक्षकांच्या रजेची मंजुरी देण्याच्या बदल्यात पैसे मागणारा असा मुख्याध्यापक माझ्या पाहण्यात आहे. आणि अजून ११ वर्षे तो हे पद भोगणार आहे. पगार घेणार रु. १००००० ते रु. १२०००० च्या घरात. इंग्रजी विषयचा द्विपदवीधर पण टाईम्स ऑफ इंडियामधले दोन परिच्छेद सलग वाचू शकेल की नाही शंका आहे. एनीवे, बरेच विषय असे मन विषण्ण करणारे आहेत. आपली लेखमाला खूपच सुंदर आहे. पुढील सगळे भाग नक्की वाचणार. बाय द वे, आपला काव्यसंग्रह कोणता? वाचायला नक्कीच आवडेल. :-)

माधुरी विनायक 01/11/2014 - 12:51
धन्यवाद समीरसूर. प्रतिसाद भावला. काव्यसंग्रहाचं नाव जीवन. प्रत्यक्ष जीवन किती खडतर, किती अनपेक्षित आणि तरीही अनुभवावंसं वाटू शकतं, हे उमजायच्या आधी, अगदी शाळकरी वयापासून औपचारिक शिक्षण संपेपर्यंतच्या वयातल्या कविता आहेत त्यात. फार साध्या बाळबोध कविता, पण त्या वयातल्या भावना तशाच होत्या आणि तशाच अभिव्यक्त झाल्या. ती मी नव्हतेच असं म्हणता येणारच नाही. पण ती मी आणि आजची मी खूपच वेगळ्या आहेत, अर्थात कुठेतरी काही धागे अजून जुळतात म्हणा... भलतीकडे वाहावत गेले का मी... असो. प्रतिसादाबद्दल पुन्हा एकदा आभार.

समीरसूर 11/11/2014 - 11:12
कुठे मिळू शकेल वाचावयास (विकत)? आणि अजून लिहित रहा. आपली मालिका एक छान पुस्तकाचं मटेरियल नक्कीच आहे. शुभेच्छा!
लेखनविषय:
मुक्तक
लेखनप्रकार
प्रकटन
माझ्या या पहिल्या-वहिल्या ऑफीस जॉबमध्ये मला लाभलेले रिपोर्टींग बॉस अर्थात कंपनीचे मालक सुद्धा छानच होते. कुटुंबवत्सल गुजराथी गृहस्थ. फक्त एकच तक्रार होती यांच्याबद्दल. साधारण वर्षभर काम केलं असेल मी तिथे. त्या संपूर्ण काळात किंवा त्यानंतरही त्यांनी मला माझ्या योग्य नावाने हाक मारली नाही. माधुरी ऐवजी माधवी म्हणायचे. मला व्यक्तीश: कोणीही माझ्या नावाची मोडतोड केलेली किंवा ते बदललेलं रूचत नाही. पहिल्यांदा त्यांनी मला माधवी म्हणून हाक मारली, तेव्हा त्यांना थांबवत मी नावातली दुरूस्ती लक्षात आणून दिली. त्यानंतर पाच-सहा वेळा हा प्रकार झाल्यावर मी काहीशी वैतागलेच.

नविन धंदा

भिंगरी ·

मदनबाण 15/09/2014 - 15:16
कावळा नाहीच शिवला तर कापडाचा कावळा शिवून तो 'शिवून' मिळेल. माझ्या माहिती नुसार कावळा शिवला नाही तर दर्भाचा कावळा करुन तो शिवला जातो.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- सार्वजनिक शरमेची गोष्ट

नानासाहेब नेफळे 15/09/2014 - 16:31
कौवा बिर्याणि शिकून घ्या ,व्यवसाय बंद पडल्यास कौवा बिर्याणी पेश्शल हॉटेल काढा.समस्त मिपाकर जेवायला येतीलच. (गोश्त बिर्याणी फ्यान नानासाहेब नेफळे)

जेपी 15/09/2014 - 20:13
तेवड शिर्षक बदला. बाकी' आमच्याकडे कावळे शिवुन का शिऊन मिळतील.' अशी पाटी 'आमच्याकडे बनवुन मिळेल.'

खटपट्या 15/09/2014 - 22:49
आवो, भिंगरीताय, आमच्याकडे प्रशिक्षित कावळे हायती. छोटे, मोठे, डोम कावळे, रिमोट वर चालणारे असे सगळे हायेत. कधी आणि कूट पाहिजेत ते फक्त सांगा. दुपारी कावळ्यांची झोपायची वेळ असते. तेव्हा जर पायजे असल तर त्याला वर्टाइम द्यावा लागल. आमि पाटवलेला कावळा शिवला न्हाई तर कस्टम्बर सपोर्ट लंबर बी हाये. थोड्याच दिवसात वेब साईट चालू करू आणि आम्ही पितृपक्ष नावाचा राजकीय पक्ष पण काढलाय. आधी कावळा युनियन व्हती. आता राजकीय पक्ष काढलाय.

दशानन 15/09/2014 - 22:57
असो, मला वाटले होते 'जनातील मनातील' मध्ये लेखन प्रकाशित करायचे नियम तरी या ८ वर्षानंतर स्पष्ट झाले असतील. माझे पुढील लेख मी खरडफळा येथे प्रसिद्ध करेन.

फुंटी 15/09/2014 - 23:05
कल्पना चांगलीय.शुभेच्छा ...उद्योग भरभराटीस आल्यास किंवा उद्योग करून तुम्ही 'काव'ल्यास तुम्हाला 'यंग अचिवर' ,'उद्योगिनी' वगैरे तत्सम पुरस्कारासाठी नामांकन किंवा थेट पुरस्कार (सब्जेक्ट टू जुरी सेटलमेंट) रास्त दरात आणि भिडस्त स्वभावात बसवून दिले जाईल. (भिडस्त स्वभावात= पुरस्कार नम्रपणे स्वीकारणे आणि श्रेय देणे याबाबत सविस्तर ट्रेनिंग इन्क्लुडेड)

मुक्त विहारि 15/09/2014 - 23:36
ह्या विषयाच्या अनुशंगाने पडलेले इतर प्रश्र्न... १. कावळे भाताच्या पिंडालाच का शिवतात? भज्यांना किंवा पोळीला का नाही? २. कावळ्याच्या जागी कावळी शिवली तर चालते का? ३. कावळा पटकन शिवावा म्हणून काय उपाय योजना करता येईल? ४. माझ्या पिंडदानाच्या वेळी भाताच्या जागी बिर्याणी ठेवली तर चालेल का? इथे बिर्याणी खावूनच दिवस मोजावे लागतात.

डॉ सुहास म्हात्रे 13/11/2014 - 21:50
कावळ्याच्या जागी कावळी शिवली तर.... याचसाठी केला होता अट्टहास, की शेवटचा दीस गोड व्हावा!!! की शेवटचा किस गोड व्हावा!!! ...असे वाचले :)

फुंटी 16/09/2014 - 00:26
काव काव उत्तरे- १) भज्यांना आणि पोळीला स्पर्श करीत नाहीत असे काही नाही.'काक्स्पर्श' पितरांच्या आवडीनिवडींवर अवलंबून असतो . २) इथेही आरक्षण प्रस्तावित आहे.चिंता नसावी.लवकरच ठराव काकसभेत मंजूर होईल ३) कावळ्यांना १२ .१४ ची चर्चगेट फास्ट पकडायची घाई नसते .म्हणे पटकन शिवावा... ४) दिवस मोजावे लागतात अस म्हणताय तरी बिर्याणी हवीय पिंडदानाला ?? कम्माल आहे....नवीन मेनू ट्राय करा ना...

हरकाम्या 16/09/2014 - 23:14
तुम्ही त्यात लिहिले आहे की " मिपाकरांना खास सवलत " ही सवलत नक्की कोणासाठी ? जिवन्त की मरु घातलेल्या " मिपाकरांसाठी "?

टवाळ कार्टा 17/09/2014 - 09:02
जिवन्त की मरु घातलेल्या " मिपाकरांसाठी "?
_/|\_ आपल्या चरणकमलांचा फोटो पाठवावा...मिपावर मंदिर सुरु करत आहेत...त्यात लावू

मदनबाण 15/09/2014 - 15:16
कावळा नाहीच शिवला तर कापडाचा कावळा शिवून तो 'शिवून' मिळेल. माझ्या माहिती नुसार कावळा शिवला नाही तर दर्भाचा कावळा करुन तो शिवला जातो.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- सार्वजनिक शरमेची गोष्ट

नानासाहेब नेफळे 15/09/2014 - 16:31
कौवा बिर्याणि शिकून घ्या ,व्यवसाय बंद पडल्यास कौवा बिर्याणी पेश्शल हॉटेल काढा.समस्त मिपाकर जेवायला येतीलच. (गोश्त बिर्याणी फ्यान नानासाहेब नेफळे)

जेपी 15/09/2014 - 20:13
तेवड शिर्षक बदला. बाकी' आमच्याकडे कावळे शिवुन का शिऊन मिळतील.' अशी पाटी 'आमच्याकडे बनवुन मिळेल.'

खटपट्या 15/09/2014 - 22:49
आवो, भिंगरीताय, आमच्याकडे प्रशिक्षित कावळे हायती. छोटे, मोठे, डोम कावळे, रिमोट वर चालणारे असे सगळे हायेत. कधी आणि कूट पाहिजेत ते फक्त सांगा. दुपारी कावळ्यांची झोपायची वेळ असते. तेव्हा जर पायजे असल तर त्याला वर्टाइम द्यावा लागल. आमि पाटवलेला कावळा शिवला न्हाई तर कस्टम्बर सपोर्ट लंबर बी हाये. थोड्याच दिवसात वेब साईट चालू करू आणि आम्ही पितृपक्ष नावाचा राजकीय पक्ष पण काढलाय. आधी कावळा युनियन व्हती. आता राजकीय पक्ष काढलाय.

दशानन 15/09/2014 - 22:57
असो, मला वाटले होते 'जनातील मनातील' मध्ये लेखन प्रकाशित करायचे नियम तरी या ८ वर्षानंतर स्पष्ट झाले असतील. माझे पुढील लेख मी खरडफळा येथे प्रसिद्ध करेन.

फुंटी 15/09/2014 - 23:05
कल्पना चांगलीय.शुभेच्छा ...उद्योग भरभराटीस आल्यास किंवा उद्योग करून तुम्ही 'काव'ल्यास तुम्हाला 'यंग अचिवर' ,'उद्योगिनी' वगैरे तत्सम पुरस्कारासाठी नामांकन किंवा थेट पुरस्कार (सब्जेक्ट टू जुरी सेटलमेंट) रास्त दरात आणि भिडस्त स्वभावात बसवून दिले जाईल. (भिडस्त स्वभावात= पुरस्कार नम्रपणे स्वीकारणे आणि श्रेय देणे याबाबत सविस्तर ट्रेनिंग इन्क्लुडेड)

मुक्त विहारि 15/09/2014 - 23:36
ह्या विषयाच्या अनुशंगाने पडलेले इतर प्रश्र्न... १. कावळे भाताच्या पिंडालाच का शिवतात? भज्यांना किंवा पोळीला का नाही? २. कावळ्याच्या जागी कावळी शिवली तर चालते का? ३. कावळा पटकन शिवावा म्हणून काय उपाय योजना करता येईल? ४. माझ्या पिंडदानाच्या वेळी भाताच्या जागी बिर्याणी ठेवली तर चालेल का? इथे बिर्याणी खावूनच दिवस मोजावे लागतात.

डॉ सुहास म्हात्रे 13/11/2014 - 21:50
कावळ्याच्या जागी कावळी शिवली तर.... याचसाठी केला होता अट्टहास, की शेवटचा दीस गोड व्हावा!!! की शेवटचा किस गोड व्हावा!!! ...असे वाचले :)

फुंटी 16/09/2014 - 00:26
काव काव उत्तरे- १) भज्यांना आणि पोळीला स्पर्श करीत नाहीत असे काही नाही.'काक्स्पर्श' पितरांच्या आवडीनिवडींवर अवलंबून असतो . २) इथेही आरक्षण प्रस्तावित आहे.चिंता नसावी.लवकरच ठराव काकसभेत मंजूर होईल ३) कावळ्यांना १२ .१४ ची चर्चगेट फास्ट पकडायची घाई नसते .म्हणे पटकन शिवावा... ४) दिवस मोजावे लागतात अस म्हणताय तरी बिर्याणी हवीय पिंडदानाला ?? कम्माल आहे....नवीन मेनू ट्राय करा ना...

हरकाम्या 16/09/2014 - 23:14
तुम्ही त्यात लिहिले आहे की " मिपाकरांना खास सवलत " ही सवलत नक्की कोणासाठी ? जिवन्त की मरु घातलेल्या " मिपाकरांसाठी "?

टवाळ कार्टा 17/09/2014 - 09:02
जिवन्त की मरु घातलेल्या " मिपाकरांसाठी "?
_/|\_ आपल्या चरणकमलांचा फोटो पाठवावा...मिपावर मंदिर सुरु करत आहेत...त्यात लावू
लेखनविषय:
जीवनमान
लेखनप्रकार
विचार
आता नविन धंदा चालू करावा म्हणते, 'आमचे येथे पिंडाला कावळा शिवून मिळेल.' पहिल्या १० मिनिटात कावळा शिवल्यास रु.१०१ पुढील २० मिनिटांसाठी रु.७५ त्या पुढील ३० मिनिटांसाठी रु.५० फक्त. आणि तरीही कावळा नाहीच शिवला तर कापडाचा कावळा शिवून तो 'शिवून' मिळेल. ता.क.....मिपा करांना खास सवलत दिली जाईल.

आठवणी : गुळमट तिखट कडू

मन ·

पैसा 14/09/2014 - 19:57
लै भारी किस्से रे मनोबा! मजा आली. तुझं पोरगं तुझ्या सवाई होऊ दे असा आशीर्वाद देत्यें. असाच अधून मधून दर्शन देत जा. इतिहासाच्या धाग्यांवर तुझी अनुपस्थिती जाणवते. बाकी मिपावर काय चांगलं विचारशील तर आम्हाला सगळंच चांगलं वाटतं, लेख चांगला नसेल तरी निदान एखादी प्रतिक्रिया तरी चांगली असते. त्यामुळे काय दिसेल तो धागा उघड आणि कर सुरू!

टिवटिव 14/09/2014 - 21:38
माझा निघालाय :) दिवसभर आरडाओरडा आणि तोडफोड सुरु असते...घरी आई बाबांना सांगायला गेलो..तर मी लहानपणी असाच होतो..हे ऐकायला मिळतं :)

एस 14/09/2014 - 22:33
मस्त लेख... लहानपणापासूनच आम्हांला वाचायचे भारी वेड. अगदी भेळ खातानाही आमचं लक्ष त्या वर्तमानपत्राच्या तुकड्यावरील मजकुराकडे. मग वाचतावाचता मध्येच भेळीने जागा अडवली की ती खायच्या ऐवजी तशीच थोडीशी बाजूला सरकवायची, पण आधी लग्न वाचनाचे, मग भेळीचे. असंच कुठेतरी वाचलं की तिबेटमध्ये लोक याक नावाच्या बैलासारख्या दिसणार्‍या केसाळ प्राण्याच्या दुधापासून चहा बनवतात. तसेच त्यात याकच्या दुधाचे लोणी टाकून तो जो काही प्रकार बनतो तो आवडीने पितात. झालं, आमच्या डोक्यात याकच्या दुधाचे लोणी टाकून केलेला तो चहा घुसळायला लागला. आता याकच्या दुधाचे लोणी आपल्याकडे कुठले मिळायला? तरीपण नाक्यावरच्या डेअरीवाल्याकडे जाऊन हिम्मत करून तसे विचारूनही आलो. अर्थात अपेक्षित प्रतिसादच मिळाला. पण निदान तो आम्हांला हसला नाही हे पाहून आमला थोडंसं हायसं वाटलं आणि काही झाले तरी लोण्याचा चहा करायचाच असा निश्चय पक्का झाला. चहा करायला नुकताच शिकलो होतो. आई घरी नव्हती. मस्तपैकी बिनदुधाचा चहा टाकला आणि लोणी शोधायला सुरूवात केली. लोणी तर नव्हते, पण तूप सापडले. चांगला चमचा भरून तूप त्या दोन कप चहात टाकले, खंगाळ खंगाळ खंगाळवले. तितक्यात आईसाहेब आल्या. त्यांना आमचा याक ऊर्फ गाईच्या तुपाचा चहा आनंदातिशयाने पेश केला... ... असो. चहाचे पातेले, गाळणी, कपबशा वगैरे सर्व तुपटतुपट भांडी घासल्यानंतरच आमची सुटका झाली. मग पुढच्या आठवड्यात नेहमी चहात साखरच का घालतात, मीठ का घालून पाहू नये, असा जेन्युइन प्रश्न स्वतःला विचारत मिठाचा चहा केला. आणि... . . . माझ्या हातचा चहाच कुणी पीत नाही राव! छ्याः ;-)

एस 15/09/2014 - 14:34
तो मीच. (तो मी नव्हेच च्या धर्तीवर उलटं वाचावं.) तो धागा आता लेखकाचा राहिला नसून प्रतिसादकांचा झाला आहे. म्हणून अधिक काही बोलण्याला अर्थ नाही.

एस 15/09/2014 - 14:32
तो आमचा बालपणीचा होरा होता. (आमच्याच बालपणीचा असेही कंसात वाचावे.)

डॉ सुहास म्हात्रे 15/09/2014 - 16:06
असंच कुठेतरी वाचलं की तिबेटमध्ये लोक याक नावाच्या बैलासारख्या दिसणार्‍या केसाळ प्राण्याच्या दुधापासून चहा बनवतात. तसेच त्यात याकच्या दुधाचे लोणी टाकून तो जो काही प्रकार बनतो तो आवडीने पितात. तिबेटी चहा चहापत्ती, याकचे लोणी, पाणी आणि मीठ एकत्र घुसळून बनवतात. त्यात साखर टाकत नाही. त्याला बोज्जा, चा सृमा, जा सृब्मा (घुसळलेला चहा) असे म्हणतात.

दिपक.कुवेत 15/09/2014 - 13:36
मस्त किस्से. त्या स्मॉल वंडरचा मी सुद्धा जबरदस्त फॅन होतो...आजहि आहे. एकहि एपीसोड कधीहि चुकवला नाहि. मला वाटतं तेव्हा ती स्टार प्लस वर संध्याकाळि ०५३० ला लागायची. त्या सीरीयलची मोहिनी एवढि होती कि आईने काहि काम सांगीतलं कि विकिच्या आवाजात ते काम डबल बोलून दाखवायचो कराय्चो मात्र नाहि :D

मदनबाण 15/09/2014 - 16:51
रम्य त्या आठवणी ! मै तो बचपन सेही लय व्रात्य कार्ट्या रहा हुं ;) सुट्टीत दुपारच्या वेळी लोकांच्या घरच्या कड्या वाजवुन पळुन जाणे हा माझा आवडता उध्योग होता. ;) स्मॉल वंडर तर फारच आवडायचे त्यातला एक एपिसोड अजुनही आठवतोय ज्यात विकीच्या सारखाच एक रशियन मुलगा { बहुतेक त्याच नाव व्लादिमिर असं होत}रॉबर्ट तिच्या बहुतेक शाळेत आणला जातो. तसेच जेमीची मैत्रिण सुद्धा लयं आवडली व्हती, जीव आला होता आपला तिच्यावर ! ;) कोणती ? अर्थात Jessica ;) पण याहुन सगळ्यात जास्त मालिका मला आवडली होती ती नव्याने सुरु झालेल्या सोनी टिव्ही वरची आय ड्रीम ऑफ जिनी ! ती जिनी "जी मालिक" इतक सुरेख म्हणायची, साला आपल्या नशिबात अशी जिनी कधी येणार असं लयं वाटायच त्यावेळेला! ;) 1 बाकी डीडीज कॉमेडी शो कोणाला आठवतोय का ? कोणी पाहिला आहे का ? http://www.youtube.com/watch?v=NBLJ47GtUpw

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- सार्वजनिक शरमेची गोष्ट

पियू परी 30/01/2016 - 16:15
मदनबाण.. मोठ्ठा सेम पिंच.. या दोन मालिकांनी वेड लावलं होतं तेव्हा.. आता युट्युबवर या मालिकांचे इंग्रजी व्हर्जन आहेत बहुतेक.. पण मला हिंदीच हवे आहेत. :(

जेपी 15/09/2014 - 20:00
केल.ते स्मॉल वंडर,डकटेल वाला अंकल स्क्रुज,टेलस्पीन वाला बल्लु,ती जीनी आणी कुणाला आठवत असल्यास SILVER SPOON नावाची बापलेकाची मालीका माझी आवडती मालीका. जाम आठवले.

आदूबाळ 15/09/2014 - 21:24
सिल्वर स्पून म्हणजे टकले किडकिडीत श्रीमंत गोरे गृहस्थ आणि त्यांनी दत्तक घेतलेली दोन कृष्णवर्णीय मुलं हीच सीरियल ना? त्यातला धाकटा लय व्रात्य होता असं आठवतंय.

सखी 16/09/2014 - 22:24
तुम्ही म्हणताय ती डिफरंट स्ट्रोक्स असावी, मस्त सिरीयल होती विशेष म्हणजे त्यांच्या वडीलांचा रोलही चांगला होता. - दुवा.

सुहास.. 15/09/2014 - 20:19
मस्त आठवणी ...माझ्या लहाणपणी घरात टिव्ही ला आरामच असायचा ,,,( बंधुराज परीक्षांच्या काळात टिव्ही थेट माळावर टाकुन देत असत, आणि त्यांना टिटोरियल, सहामाही, वार्षिक अश्या परीक्षा होत्या..असो ) पण सुट्टीच्या काळात सोनी वरची " जस्ट मोहोब्बत " ने मस्त मजा आणली होती, एक हॉस्टेल वरुन परत आलेला मुलगा , त्याचा व्हिजन मध्ये येणारा त्याचा मित्र ..साधंच पण वातावरण निर्मीती मात्र मस्त होती सहा जणांच्या घरात मी एकटाच महाभयानक व्रात्य कार्ट होतो..हे ही मला ठासुन आठवतय ...पण तेव्हढा मार ही खाल्ला आहे , डॅड ला चुकुन त्यांच्या तोंडावर " रुस्तम-ए- हिंद " म्हणणारा मी एकटाच बालक असावा ;)

मन१ 17/09/2014 - 20:34
सर्व वाचक-प्रतिसादकांचे मनःपूर्वक आभार!

पैसा 14/09/2014 - 19:57
लै भारी किस्से रे मनोबा! मजा आली. तुझं पोरगं तुझ्या सवाई होऊ दे असा आशीर्वाद देत्यें. असाच अधून मधून दर्शन देत जा. इतिहासाच्या धाग्यांवर तुझी अनुपस्थिती जाणवते. बाकी मिपावर काय चांगलं विचारशील तर आम्हाला सगळंच चांगलं वाटतं, लेख चांगला नसेल तरी निदान एखादी प्रतिक्रिया तरी चांगली असते. त्यामुळे काय दिसेल तो धागा उघड आणि कर सुरू!

टिवटिव 14/09/2014 - 21:38
माझा निघालाय :) दिवसभर आरडाओरडा आणि तोडफोड सुरु असते...घरी आई बाबांना सांगायला गेलो..तर मी लहानपणी असाच होतो..हे ऐकायला मिळतं :)

एस 14/09/2014 - 22:33
मस्त लेख... लहानपणापासूनच आम्हांला वाचायचे भारी वेड. अगदी भेळ खातानाही आमचं लक्ष त्या वर्तमानपत्राच्या तुकड्यावरील मजकुराकडे. मग वाचतावाचता मध्येच भेळीने जागा अडवली की ती खायच्या ऐवजी तशीच थोडीशी बाजूला सरकवायची, पण आधी लग्न वाचनाचे, मग भेळीचे. असंच कुठेतरी वाचलं की तिबेटमध्ये लोक याक नावाच्या बैलासारख्या दिसणार्‍या केसाळ प्राण्याच्या दुधापासून चहा बनवतात. तसेच त्यात याकच्या दुधाचे लोणी टाकून तो जो काही प्रकार बनतो तो आवडीने पितात. झालं, आमच्या डोक्यात याकच्या दुधाचे लोणी टाकून केलेला तो चहा घुसळायला लागला. आता याकच्या दुधाचे लोणी आपल्याकडे कुठले मिळायला? तरीपण नाक्यावरच्या डेअरीवाल्याकडे जाऊन हिम्मत करून तसे विचारूनही आलो. अर्थात अपेक्षित प्रतिसादच मिळाला. पण निदान तो आम्हांला हसला नाही हे पाहून आमला थोडंसं हायसं वाटलं आणि काही झाले तरी लोण्याचा चहा करायचाच असा निश्चय पक्का झाला. चहा करायला नुकताच शिकलो होतो. आई घरी नव्हती. मस्तपैकी बिनदुधाचा चहा टाकला आणि लोणी शोधायला सुरूवात केली. लोणी तर नव्हते, पण तूप सापडले. चांगला चमचा भरून तूप त्या दोन कप चहात टाकले, खंगाळ खंगाळ खंगाळवले. तितक्यात आईसाहेब आल्या. त्यांना आमचा याक ऊर्फ गाईच्या तुपाचा चहा आनंदातिशयाने पेश केला... ... असो. चहाचे पातेले, गाळणी, कपबशा वगैरे सर्व तुपटतुपट भांडी घासल्यानंतरच आमची सुटका झाली. मग पुढच्या आठवड्यात नेहमी चहात साखरच का घालतात, मीठ का घालून पाहू नये, असा जेन्युइन प्रश्न स्वतःला विचारत मिठाचा चहा केला. आणि... . . . माझ्या हातचा चहाच कुणी पीत नाही राव! छ्याः ;-)

एस 15/09/2014 - 14:34
तो मीच. (तो मी नव्हेच च्या धर्तीवर उलटं वाचावं.) तो धागा आता लेखकाचा राहिला नसून प्रतिसादकांचा झाला आहे. म्हणून अधिक काही बोलण्याला अर्थ नाही.

एस 15/09/2014 - 14:32
तो आमचा बालपणीचा होरा होता. (आमच्याच बालपणीचा असेही कंसात वाचावे.)

डॉ सुहास म्हात्रे 15/09/2014 - 16:06
असंच कुठेतरी वाचलं की तिबेटमध्ये लोक याक नावाच्या बैलासारख्या दिसणार्‍या केसाळ प्राण्याच्या दुधापासून चहा बनवतात. तसेच त्यात याकच्या दुधाचे लोणी टाकून तो जो काही प्रकार बनतो तो आवडीने पितात. तिबेटी चहा चहापत्ती, याकचे लोणी, पाणी आणि मीठ एकत्र घुसळून बनवतात. त्यात साखर टाकत नाही. त्याला बोज्जा, चा सृमा, जा सृब्मा (घुसळलेला चहा) असे म्हणतात.

दिपक.कुवेत 15/09/2014 - 13:36
मस्त किस्से. त्या स्मॉल वंडरचा मी सुद्धा जबरदस्त फॅन होतो...आजहि आहे. एकहि एपीसोड कधीहि चुकवला नाहि. मला वाटतं तेव्हा ती स्टार प्लस वर संध्याकाळि ०५३० ला लागायची. त्या सीरीयलची मोहिनी एवढि होती कि आईने काहि काम सांगीतलं कि विकिच्या आवाजात ते काम डबल बोलून दाखवायचो कराय्चो मात्र नाहि :D

मदनबाण 15/09/2014 - 16:51
रम्य त्या आठवणी ! मै तो बचपन सेही लय व्रात्य कार्ट्या रहा हुं ;) सुट्टीत दुपारच्या वेळी लोकांच्या घरच्या कड्या वाजवुन पळुन जाणे हा माझा आवडता उध्योग होता. ;) स्मॉल वंडर तर फारच आवडायचे त्यातला एक एपिसोड अजुनही आठवतोय ज्यात विकीच्या सारखाच एक रशियन मुलगा { बहुतेक त्याच नाव व्लादिमिर असं होत}रॉबर्ट तिच्या बहुतेक शाळेत आणला जातो. तसेच जेमीची मैत्रिण सुद्धा लयं आवडली व्हती, जीव आला होता आपला तिच्यावर ! ;) कोणती ? अर्थात Jessica ;) पण याहुन सगळ्यात जास्त मालिका मला आवडली होती ती नव्याने सुरु झालेल्या सोनी टिव्ही वरची आय ड्रीम ऑफ जिनी ! ती जिनी "जी मालिक" इतक सुरेख म्हणायची, साला आपल्या नशिबात अशी जिनी कधी येणार असं लयं वाटायच त्यावेळेला! ;) 1 बाकी डीडीज कॉमेडी शो कोणाला आठवतोय का ? कोणी पाहिला आहे का ? http://www.youtube.com/watch?v=NBLJ47GtUpw

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- सार्वजनिक शरमेची गोष्ट

पियू परी 30/01/2016 - 16:15
मदनबाण.. मोठ्ठा सेम पिंच.. या दोन मालिकांनी वेड लावलं होतं तेव्हा.. आता युट्युबवर या मालिकांचे इंग्रजी व्हर्जन आहेत बहुतेक.. पण मला हिंदीच हवे आहेत. :(

जेपी 15/09/2014 - 20:00
केल.ते स्मॉल वंडर,डकटेल वाला अंकल स्क्रुज,टेलस्पीन वाला बल्लु,ती जीनी आणी कुणाला आठवत असल्यास SILVER SPOON नावाची बापलेकाची मालीका माझी आवडती मालीका. जाम आठवले.

आदूबाळ 15/09/2014 - 21:24
सिल्वर स्पून म्हणजे टकले किडकिडीत श्रीमंत गोरे गृहस्थ आणि त्यांनी दत्तक घेतलेली दोन कृष्णवर्णीय मुलं हीच सीरियल ना? त्यातला धाकटा लय व्रात्य होता असं आठवतंय.

सखी 16/09/2014 - 22:24
तुम्ही म्हणताय ती डिफरंट स्ट्रोक्स असावी, मस्त सिरीयल होती विशेष म्हणजे त्यांच्या वडीलांचा रोलही चांगला होता. - दुवा.

सुहास.. 15/09/2014 - 20:19
मस्त आठवणी ...माझ्या लहाणपणी घरात टिव्ही ला आरामच असायचा ,,,( बंधुराज परीक्षांच्या काळात टिव्ही थेट माळावर टाकुन देत असत, आणि त्यांना टिटोरियल, सहामाही, वार्षिक अश्या परीक्षा होत्या..असो ) पण सुट्टीच्या काळात सोनी वरची " जस्ट मोहोब्बत " ने मस्त मजा आणली होती, एक हॉस्टेल वरुन परत आलेला मुलगा , त्याचा व्हिजन मध्ये येणारा त्याचा मित्र ..साधंच पण वातावरण निर्मीती मात्र मस्त होती सहा जणांच्या घरात मी एकटाच महाभयानक व्रात्य कार्ट होतो..हे ही मला ठासुन आठवतय ...पण तेव्हढा मार ही खाल्ला आहे , डॅड ला चुकुन त्यांच्या तोंडावर " रुस्तम-ए- हिंद " म्हणणारा मी एकटाच बालक असावा ;)

मन१ 17/09/2014 - 20:34
सर्व वाचक-प्रतिसादकांचे मनःपूर्वक आभार!
लेखनविषय:
जीवनमान
राहणी
रेखाटन
स्थिरचित्र
लेखनप्रकार
लेख
बातमी
अनुभव
आताच लोकसत्ता वाचत होतो. खूप मज्जा येते ते तसले भारी शब्द वाचायला. व्यामिश्र, जनरेटा, उद्बोधक.... एकदम जुन्या गोष्टी आठवायला लागल्या. शाळेत असताना असे शब्द वाचले , की मी कुठेही ते शब्द ठोकून देत असे. उदा:- "मी आज व्यामिश्र खेळलो." "मला आज खूपच उद्बोधक वाटतय." किंवा "भाजीची चव उद्बोधक आहे." आज "शाळेत जनरेटा पोचला." . . "शी "ला विष्ठा म्हणतात समजेपर्यंत दुसरी तिसरीत कानावर पडलेला " शिष्टाचार " हा शब्द "विष्ठाचार ", "व्यभिचार " असा कसाही वापरायचो.

छायाचित्रणकला स्पर्धा २ : मतदान.

संपादक मंडळ ·

चैदजा 14/09/2014 - 18:33
१. २४ २. २० ३. २३ २४ - आपल्या बाळाल दूध पाजण्याचा आनंद शब्दातित असतो. (माझ्या बायकोच्या म्हणण्याप्रमाणे) २० - सगळ्यांच्या चेहर्‍यावरचे हास्य निर्व्याज आहे. २३ - बहिण भावाच्या नात्यातील आनंद वेगळा सांगायला नको.

रेवती 14/09/2014 - 19:50
१) २ २) १७ ३) १२ लहान मुलांच्या चित्रातून निवड करणे फार अवघड आहे.

शिद 15/09/2014 - 02:56
१) १७ २) १२ ३) २० सगळेच फोटो मस्त आहेत व लहान मुलांचे तर अगदी गोड.

मृत्युन्जय 15/09/2014 - 11:39
मला स्वतःला २३ क्रमांकाचा फोटो प्रचंड आवडतो. पण त्याला मी मत देणे चुकीचे ठरेल. त्यामुळे माझी मते पुढील ३ क्रमांकाना. १. ६ - स्वतःच्या लहानग्याच्या मागे चालण्यातला आनंद अवर्णनीय असतो. त्या आनंदाची तुलनाच नाही. छायाचित्रातली कल्पकता आणि निरागसता यामुळे या छायाचित्राला प्रथम क्रमांक २. १२ - कुठलाही समारंभ हा एक आनंदाच सोहळाच असतो. प्रस्तुत छायाचित्रात आनंदाना मुक्त अविष्कार बघायला मिळतो आहे. शिवाय छायाचित्रातला फोकस याला दुसरा क्रमांक देताना महत्वाचा ठरतो. ३. १७ - निर्भेळ निरागस आनंदाला तोड नाही. तो आनंद मुक्तपणे व्यक्त करण्याला दुसरा पर्याय नाही. योग्य क्षण योग्य प्रकारे कैद केलेला असल्याने तिसरा क्रमांका या छायाचित्राला.

अनुप कोहळे 15/09/2014 - 14:17
१. २० २. २४ ३. १७ लाहान मुलांचे फोटो खुप गोड येतात. पण निखळ आनंद दर्शवणारी हि तिन चित्रे फारच उत्तम आहेत.

आदूबाळ 15/09/2014 - 21:22
माझं मतः १. ६ २. मत नाही ३. मत नाही यामुळे मत अवैध ठरू नये अशी आशा...

विलासराव 19/09/2014 - 18:57
पहीला हप्ताच अजुन नाही पोचला. तेवढं पहा. तेव्हढं झाल्यावर मंग राग आला आपल्याला तर बोला. काळया पाण्याची शिक्षा भोगीन पण राग येउ देणार नाय. मंदिराच्या कमिटीत तुमच्या चौथ्या रोलचा प्रश्न चर्चेत आहे. सगळं खरय. पन उधारीवर आपला विश्वास नाय.

डॉ सुहास म्हात्रे 19/09/2014 - 19:07
असं करून कसं चालेल ? तुम्ही लोकांना कर्मफळासाठी पुढच्या जन्मापर्यंत थांबायला सांगता, आम्ही तुम्हाला जरा फिनान्शियल वर्ष संपेपर्यंतच कळ काढायला सांगतोय ! =))

विलासराव 19/09/2014 - 19:24
असं करून कसं चालेल ? तुम्ही लोकांना कर्मफळासाठी पुढच्या जन्मापर्यंत थांबायला सांगता, आम्ही तुम्हाला जरा फिनान्शियल वर्ष संपेपर्यंतच कळ काढायला सांगतोय ! Lol बरोबर आहे मग हे जे येणे आहे त्याचे बीज मागच्या जन्मात लावलेलेच आहे. आनी आता त्याची फळे मिळायची वेळ आलीय. अध्यात्म म्हणजे रो़कडा अनुभव हेतर तुम्हाला माहीतच असेल ना? बरं हे आपलं मिपामंदीर म्हनुन मी सांभाळुन घेतलय. लवकर काय ते सांगा, नायतर लै ऑफर आहेत आपल्या़कडे . फळ पिकलय पडायच्या आत काढुन घ्यावे लागेल. आता खरडवहीत या नायतर नवीन धागा काढा 'मिपाची अध्यात्ममुक्ती' असा. मंग करु बॅटींग तिकडे. नायतर पैसाताई यायच्या ईकडे समज द्यायला.......मंग त्यांना पण हप्ता द्यावा लागंल. अवांतरः पैसाताईंकडे पैसा तर भरपुर असणार मंग त्यांना कशाचा हप्ता तुम्ही देणार?

अत्रुप्त आत्मा 19/09/2014 - 18:23
@(ही छोटू लैच्च गोड ब्वॉ)>>> ++++++++++११११११११११११११११ http://www.sherv.net/cm/emo/happy/happy-clap.gif मी जितक्या जणांना हा फोटो दाखवला,तितक्या जणांनी अश्याच प्रतिक्रीया दिल्या. मूर्तीमंत आनंद! हॅप्पीनेस ऑफ लाइफ!

पैसा 21/09/2014 - 17:18
माझे मत व्यनि करत आहे. स्वॅप्सकडून काही टिप्पण्या वाचायला आवडल्या असत्याच!

चैदजा 14/09/2014 - 18:33
१. २४ २. २० ३. २३ २४ - आपल्या बाळाल दूध पाजण्याचा आनंद शब्दातित असतो. (माझ्या बायकोच्या म्हणण्याप्रमाणे) २० - सगळ्यांच्या चेहर्‍यावरचे हास्य निर्व्याज आहे. २३ - बहिण भावाच्या नात्यातील आनंद वेगळा सांगायला नको.

रेवती 14/09/2014 - 19:50
१) २ २) १७ ३) १२ लहान मुलांच्या चित्रातून निवड करणे फार अवघड आहे.

शिद 15/09/2014 - 02:56
१) १७ २) १२ ३) २० सगळेच फोटो मस्त आहेत व लहान मुलांचे तर अगदी गोड.

मृत्युन्जय 15/09/2014 - 11:39
मला स्वतःला २३ क्रमांकाचा फोटो प्रचंड आवडतो. पण त्याला मी मत देणे चुकीचे ठरेल. त्यामुळे माझी मते पुढील ३ क्रमांकाना. १. ६ - स्वतःच्या लहानग्याच्या मागे चालण्यातला आनंद अवर्णनीय असतो. त्या आनंदाची तुलनाच नाही. छायाचित्रातली कल्पकता आणि निरागसता यामुळे या छायाचित्राला प्रथम क्रमांक २. १२ - कुठलाही समारंभ हा एक आनंदाच सोहळाच असतो. प्रस्तुत छायाचित्रात आनंदाना मुक्त अविष्कार बघायला मिळतो आहे. शिवाय छायाचित्रातला फोकस याला दुसरा क्रमांक देताना महत्वाचा ठरतो. ३. १७ - निर्भेळ निरागस आनंदाला तोड नाही. तो आनंद मुक्तपणे व्यक्त करण्याला दुसरा पर्याय नाही. योग्य क्षण योग्य प्रकारे कैद केलेला असल्याने तिसरा क्रमांका या छायाचित्राला.

अनुप कोहळे 15/09/2014 - 14:17
१. २० २. २४ ३. १७ लाहान मुलांचे फोटो खुप गोड येतात. पण निखळ आनंद दर्शवणारी हि तिन चित्रे फारच उत्तम आहेत.

आदूबाळ 15/09/2014 - 21:22
माझं मतः १. ६ २. मत नाही ३. मत नाही यामुळे मत अवैध ठरू नये अशी आशा...

विलासराव 19/09/2014 - 18:57
पहीला हप्ताच अजुन नाही पोचला. तेवढं पहा. तेव्हढं झाल्यावर मंग राग आला आपल्याला तर बोला. काळया पाण्याची शिक्षा भोगीन पण राग येउ देणार नाय. मंदिराच्या कमिटीत तुमच्या चौथ्या रोलचा प्रश्न चर्चेत आहे. सगळं खरय. पन उधारीवर आपला विश्वास नाय.

डॉ सुहास म्हात्रे 19/09/2014 - 19:07
असं करून कसं चालेल ? तुम्ही लोकांना कर्मफळासाठी पुढच्या जन्मापर्यंत थांबायला सांगता, आम्ही तुम्हाला जरा फिनान्शियल वर्ष संपेपर्यंतच कळ काढायला सांगतोय ! =))

विलासराव 19/09/2014 - 19:24
असं करून कसं चालेल ? तुम्ही लोकांना कर्मफळासाठी पुढच्या जन्मापर्यंत थांबायला सांगता, आम्ही तुम्हाला जरा फिनान्शियल वर्ष संपेपर्यंतच कळ काढायला सांगतोय ! Lol बरोबर आहे मग हे जे येणे आहे त्याचे बीज मागच्या जन्मात लावलेलेच आहे. आनी आता त्याची फळे मिळायची वेळ आलीय. अध्यात्म म्हणजे रो़कडा अनुभव हेतर तुम्हाला माहीतच असेल ना? बरं हे आपलं मिपामंदीर म्हनुन मी सांभाळुन घेतलय. लवकर काय ते सांगा, नायतर लै ऑफर आहेत आपल्या़कडे . फळ पिकलय पडायच्या आत काढुन घ्यावे लागेल. आता खरडवहीत या नायतर नवीन धागा काढा 'मिपाची अध्यात्ममुक्ती' असा. मंग करु बॅटींग तिकडे. नायतर पैसाताई यायच्या ईकडे समज द्यायला.......मंग त्यांना पण हप्ता द्यावा लागंल. अवांतरः पैसाताईंकडे पैसा तर भरपुर असणार मंग त्यांना कशाचा हप्ता तुम्ही देणार?

अत्रुप्त आत्मा 19/09/2014 - 18:23
@(ही छोटू लैच्च गोड ब्वॉ)>>> ++++++++++११११११११११११११११ http://www.sherv.net/cm/emo/happy/happy-clap.gif मी जितक्या जणांना हा फोटो दाखवला,तितक्या जणांनी अश्याच प्रतिक्रीया दिल्या. मूर्तीमंत आनंद! हॅप्पीनेस ऑफ लाइफ!

पैसा 21/09/2014 - 17:18
माझे मत व्यनि करत आहे. स्वॅप्सकडून काही टिप्पण्या वाचायला आवडल्या असत्याच!
लेखनविषय:
छायाचित्रण
लेखनप्रकार
मत
छायाचित्रणकला स्पर्धा मालिकेतील दुसरं पुष्प, विषय "आनंद" या विषायानुरूप आलेल्या या प्रेवेशिका. आजपासून २१ सप्टेंबरपर्यंत सगळे मिपा सदस्य परीक्षक म्हणून या चित्रांना १,२,३ असे अनुक्रमांक देतील. मतांची सरासरी काढून अंतिम निर्णय प्रकाशित केला जाईल. अनवधानानं मुळ धाग्यातलं एखाद्या स्पर्धकांंचं चित्रं या यादीत टाकायचं रहुन गेलं असेल तर कृपया निदर्शनास आणून द्याव ही विनंती. धन्यवाद आणि शुभेच्छा!

प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेस सुविधा कि त्रास.

अत्रन्गि पाउस ·

ऋतुराज चित्रे 14/09/2014 - 13:06
बायफोकल लेन्स वापरताना पुस्तक वाचताना किंवा दूरचे वाचताना मला काहीही त्रास होत नव्हता परंतू डेस्कटॉपवर काम करताना त्रास होत असे. जवळून उडनारा डास अचानक दिसेनासा होइ. नेत्रतज्ञाकडून डोळे तपासून घेतले. त्यांनी प्रोग्रेसिव लेन्स वापरण्यास सांगितले. डोळ्यांना सवय होइपर्यंत त्रास होइल नंतर तुम्ही प्रोग्रेसिवच्या प्रेमात पडाल असे सांगितले. घेतला एकदाचा महागडा प्रोग्रेसिव चष्मा. तंतोतंत तुमचेच अनुभव मला आले. घुबडासारखी मान व डोळे फिरवून घरात चेष्टेचा विषय बनलो होतो. भिक नको पण कूत्र आवर अशी माझी अवस्था झाली होती, करणार काय मारुतिच्या बेंबीत बोट घातले होते. माझ्या डोळ्यांनाच माझी किव आली व त्यांनी नमते घेवून घेतले एकदाचे प्रोग्रेसिवशी जुळवून. आता मला डास दिसूही लागले व मारताही येऊ लागले. पैसे अगदीच वाया गेले नाही ह्याचे समधान वाटले. परंतू सगळेच आलबेल आहे अशातलाही भाग नाही. वर्षभरात जवळचा नंबर बदलला की त्याच प्रोग्रेसिव लेन्समधून फोकल पोइंट जुळवताना थोडे दिवस त्रास होतो. नवीन लेन्स घेइपर्यंत त्रास सहन करवा लागतो. कधी गर्दीत चष्म्याला धक्का लागून नेसल क्लिप दाबल्या गेल्या तरी चष्म्याचा कोन बदलल्यामुळे थोडे दिवस त्रास होतो. फक्त जवळचा व लांबचा नंबर असल्यास दोन्ही दरम्यानचे स्पष्ट दिसत असल्यास प्रोग्रेसिव लेन्स वापरण्याची गरज नाही.

पैसा 14/09/2014 - 20:57
अजूनतरी फक्त वाचायला चष्मा लागतोय. दोन्ही नंबर्स म्हणजे कटकटच आहे. मग सरळ दोन वेगळे चष्मे वापरलेत तर?

आशु जोग 15/09/2014 - 00:49
अजूनतरी फक्त वाचायला चष्मा लागतोय. दोन्ही नंबर्स म्हणजे कटकटच आहे. मग सरळ दोन वेगळे चष्मे वापरलेत तर? मग ड्यूएल सिमचे फायदे कसे मिळतील ;D

चौकटराजा 16/09/2014 - 16:19
शौकिन या चित्रपटाचा उत्तरार्ध आला तर त्यात रोल मिळेल. पण अर्र.......तुम्ही अनाहिता च्या मेंबर आहात हे विसरलोच की !

सामान्यनागरिक 26/09/2014 - 18:18
त्यातला एक नेहेमी आपण कुठेतरी विसरतो आणि तसेही दोन चष्मे बाळगणे त्रासाचे असते. त्यत दोन सेट बनवावे लागतील. प्रोग्रेसिव काचेबरोबर जुळवुन घेणे जरा त्रासाचे असते. त्यात गाडीचालवतांना जास्तच. उगीच नको रिस्क.

रमेश आठवले 14/09/2014 - 23:05
मी गेले कैक वर्षे progressive लेन्सेस वापरत आहे. सुरवातीला त्यांना कम्पनीच्या नावावरून varilux असे म्हणत असत. मला दूरचे पाहण्याचा नंबर कमी आहे आणि जवळचा नंबर भरपूर आहे. आधी बाय फोकल वापरत होतो. त्या पेक्षा progressive खूपच जास्त उपयोगी वाटतो. दर एक दोन वर्षांनी चेक करून घेऊन, जरूर तसा नंबर बदल करून घेतो. जिना उतरताना मात्र जरा सावधगिरी बाळगावी लागते.

प्रभाकर पेठकर 15/09/2014 - 01:00
मी गेली १४ वर्षे प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेस वापरत आहे. चष्मा लावल्यापासून १-२ दिवस रस्त्याने चालताना, जमिनीची पातळी वेगळी दिसल्याने, जरा बाचकल्यासारखे व्हायचे पण २-३ दिवसांतच डोळ्यांनी ह्या फरकाशी मिळतेजुळते घेतले (डॉक्टरांनीही तसे सांगितले होतेच) त्यामुळे नंतर कधी त्रास झाला नाही. एकदा नंबर वाढला आणि पुन्हा एकदा नविन लेन्स लावल्यावर पुन्हा २ दिवस त्रास झाला पण ह्या वेळी कमी झाला. आणि २ दिवसांत पुन्हा डोळ्यांनी जुळवून घेतले. बाकी प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेसचा कधीच त्रास झाला नाही. हं! बॅडमिन्टन खेळताना शटल 'मिस' व्हायचे (दोन वेगवेगळ्या फोकल लेंग्थमधून प्रवास केल्याने) पण पुढे गुडघ्यांच्या त्रासामुळे डॉक्टरांनी बॅडमिन्टन खेळायलाच बंदी घातल्याने त्या समस्येवर परस्पर तोडगा निघाला.

रेवती 15/09/2014 - 02:38
नवर्‍याला तीन चार महिन्यापूर्वीच असे ग्लासेस मिळालेत. तुम्हाला होतोय तसाच त्रास झाला आता बरेच जुळवून घेतले आहे पण एकंदरीतच बायफोकल बरा असे त्याला वाटते.

कंजूस 15/09/2014 - 07:52
बाइफोकलच वापरा. फक्त स्नूकर बिलीअर्ड खेळणारे मोठ्या फ्रेमचे वापरतात तसे घेतले तर मोठे दृष्य एकाच वेळी पाहता येईल. रोडवरच्या डावीकडच्यासाइन आणि कारचा डैशबोर्ड मान न वळवता फक्त डोळे फिरवून काम होईल.

ऋतुराज चित्रे 14/09/2014 - 13:06
बायफोकल लेन्स वापरताना पुस्तक वाचताना किंवा दूरचे वाचताना मला काहीही त्रास होत नव्हता परंतू डेस्कटॉपवर काम करताना त्रास होत असे. जवळून उडनारा डास अचानक दिसेनासा होइ. नेत्रतज्ञाकडून डोळे तपासून घेतले. त्यांनी प्रोग्रेसिव लेन्स वापरण्यास सांगितले. डोळ्यांना सवय होइपर्यंत त्रास होइल नंतर तुम्ही प्रोग्रेसिवच्या प्रेमात पडाल असे सांगितले. घेतला एकदाचा महागडा प्रोग्रेसिव चष्मा. तंतोतंत तुमचेच अनुभव मला आले. घुबडासारखी मान व डोळे फिरवून घरात चेष्टेचा विषय बनलो होतो. भिक नको पण कूत्र आवर अशी माझी अवस्था झाली होती, करणार काय मारुतिच्या बेंबीत बोट घातले होते. माझ्या डोळ्यांनाच माझी किव आली व त्यांनी नमते घेवून घेतले एकदाचे प्रोग्रेसिवशी जुळवून. आता मला डास दिसूही लागले व मारताही येऊ लागले. पैसे अगदीच वाया गेले नाही ह्याचे समधान वाटले. परंतू सगळेच आलबेल आहे अशातलाही भाग नाही. वर्षभरात जवळचा नंबर बदलला की त्याच प्रोग्रेसिव लेन्समधून फोकल पोइंट जुळवताना थोडे दिवस त्रास होतो. नवीन लेन्स घेइपर्यंत त्रास सहन करवा लागतो. कधी गर्दीत चष्म्याला धक्का लागून नेसल क्लिप दाबल्या गेल्या तरी चष्म्याचा कोन बदलल्यामुळे थोडे दिवस त्रास होतो. फक्त जवळचा व लांबचा नंबर असल्यास दोन्ही दरम्यानचे स्पष्ट दिसत असल्यास प्रोग्रेसिव लेन्स वापरण्याची गरज नाही.

पैसा 14/09/2014 - 20:57
अजूनतरी फक्त वाचायला चष्मा लागतोय. दोन्ही नंबर्स म्हणजे कटकटच आहे. मग सरळ दोन वेगळे चष्मे वापरलेत तर?

आशु जोग 15/09/2014 - 00:49
अजूनतरी फक्त वाचायला चष्मा लागतोय. दोन्ही नंबर्स म्हणजे कटकटच आहे. मग सरळ दोन वेगळे चष्मे वापरलेत तर? मग ड्यूएल सिमचे फायदे कसे मिळतील ;D

चौकटराजा 16/09/2014 - 16:19
शौकिन या चित्रपटाचा उत्तरार्ध आला तर त्यात रोल मिळेल. पण अर्र.......तुम्ही अनाहिता च्या मेंबर आहात हे विसरलोच की !

सामान्यनागरिक 26/09/2014 - 18:18
त्यातला एक नेहेमी आपण कुठेतरी विसरतो आणि तसेही दोन चष्मे बाळगणे त्रासाचे असते. त्यत दोन सेट बनवावे लागतील. प्रोग्रेसिव काचेबरोबर जुळवुन घेणे जरा त्रासाचे असते. त्यात गाडीचालवतांना जास्तच. उगीच नको रिस्क.

रमेश आठवले 14/09/2014 - 23:05
मी गेले कैक वर्षे progressive लेन्सेस वापरत आहे. सुरवातीला त्यांना कम्पनीच्या नावावरून varilux असे म्हणत असत. मला दूरचे पाहण्याचा नंबर कमी आहे आणि जवळचा नंबर भरपूर आहे. आधी बाय फोकल वापरत होतो. त्या पेक्षा progressive खूपच जास्त उपयोगी वाटतो. दर एक दोन वर्षांनी चेक करून घेऊन, जरूर तसा नंबर बदल करून घेतो. जिना उतरताना मात्र जरा सावधगिरी बाळगावी लागते.

प्रभाकर पेठकर 15/09/2014 - 01:00
मी गेली १४ वर्षे प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेस वापरत आहे. चष्मा लावल्यापासून १-२ दिवस रस्त्याने चालताना, जमिनीची पातळी वेगळी दिसल्याने, जरा बाचकल्यासारखे व्हायचे पण २-३ दिवसांतच डोळ्यांनी ह्या फरकाशी मिळतेजुळते घेतले (डॉक्टरांनीही तसे सांगितले होतेच) त्यामुळे नंतर कधी त्रास झाला नाही. एकदा नंबर वाढला आणि पुन्हा एकदा नविन लेन्स लावल्यावर पुन्हा २ दिवस त्रास झाला पण ह्या वेळी कमी झाला. आणि २ दिवसांत पुन्हा डोळ्यांनी जुळवून घेतले. बाकी प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेसचा कधीच त्रास झाला नाही. हं! बॅडमिन्टन खेळताना शटल 'मिस' व्हायचे (दोन वेगवेगळ्या फोकल लेंग्थमधून प्रवास केल्याने) पण पुढे गुडघ्यांच्या त्रासामुळे डॉक्टरांनी बॅडमिन्टन खेळायलाच बंदी घातल्याने त्या समस्येवर परस्पर तोडगा निघाला.

रेवती 15/09/2014 - 02:38
नवर्‍याला तीन चार महिन्यापूर्वीच असे ग्लासेस मिळालेत. तुम्हाला होतोय तसाच त्रास झाला आता बरेच जुळवून घेतले आहे पण एकंदरीतच बायफोकल बरा असे त्याला वाटते.

कंजूस 15/09/2014 - 07:52
बाइफोकलच वापरा. फक्त स्नूकर बिलीअर्ड खेळणारे मोठ्या फ्रेमचे वापरतात तसे घेतले तर मोठे दृष्य एकाच वेळी पाहता येईल. रोडवरच्या डावीकडच्यासाइन आणि कारचा डैशबोर्ड मान न वळवता फक्त डोळे फिरवून काम होईल.
लांबचा आणि जवळचा असे दोन्ही नंबर निघाले कि प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेस वापरा असे सांगतात नव्हे जोरदार समर्थन करतात. २०१० साली मी ते तसे १.५ वर्षे वापरून पहायचा बराच प्रयत्न केला पण ड्रायव्हिंग, laptop वरचे काम (टेबल वर ठेऊन) आणि हातात पुस्तक/पेपर घेऊन वाचणे ह्या दिनचर्येतील गोष्टींसाठी प्रोग्रेसिव्ह लेन्सेसचा त्रास जास्ती झाला..शेवटी जवळचा नंबर नगण्य असल्याने फक्त लांबचा चष्मा करून घेऊन तोच वापरला आता पुन्हा जवळचा आणि लांबचा नंबर अंशत: वाढल्याने त्या प्रोग्रेसिव्ह वापराच्या सल्ल्याला तोंड देतोय... १.

काही प्रश्न (कृ. ह. घेणे)

पगला गजोधर ·

पैसा 14/09/2014 - 20:43
यांची उत्तरे कधीच मिळणार नाहीत भाऊ! किंवा उत्तरे माहित असतात सगळ्यांनाच पण बोलणे अडचणीचे असते.

विलासराव 16/09/2014 - 20:54
जसे पवित्र नदीत स्नान केल्याने पापे धुतली जातात अशी सर्वसामान्य लोकात श्रद्धा आहे, तशीच आपणच वेळोवेळी भ्रष्ट म्हणून आरोपिलेले, नेते पक्षबदल करून आपल्या पक्षात आल्यावर, त्यांची पापे धुतली जावून पवित्र होतात, अशी काही राजकीय पक्षातील समर्थकांची श्रद्धा असते का ? पवीत्र नदीत नाही तर अंतरंगात डुबकी मारल्याने पापे धुतली जातात. पटत असेल तर डुबकी मारा, नसेल तर नका मारु. बाकी पास.

पगला गजोधर 17/09/2014 - 10:13
"बुरा जो देखन मैं चला, बुरा न मिलिया कोय, जो दिल खोजा आपना, मुझसे बुरा न कोय।" असं काहीसं तुम्हाला म्हणायचे आहे का हो ? मग असे आत्मपरीक्षण सर्व भक्तांनी, सैनिकांनी, राजे, सेनापती, राव आणि रंक सर्वांनीच केले पाहिजे. आपल्यात आला म्हणजे पवित्र, विकासपुरुष, नाहीतर भ्रष्टाचारी, ढोंगी ?

विलासराव 17/09/2014 - 10:23
"बुरा जो देखन मैं चला, बुरा न मिलिया कोय, जो दिल खोजा आपना, मुझसे बुरा न कोय।" असं काहीसं तुम्हाला म्हणायचे आहे का हो ? अगदी नेमके. मग असे आत्मपरीक्षण सर्व भक्तांनी, सैनिकांनी, राजे, सेनापती, राव आणि रंक सर्वांनीच केले पाहिजे. आपल्यात आला म्हणजे पवित्र, विकासपुरुष, नाहीतर भ्रष्टाचारी, ढोंगी ? हे माझ्या हातात नाही त्यामुळे पास. बाकी आपली मर्जी.

पगला गजोधर 17/09/2014 - 10:22
जगदंब... जगदंब !! आता तर उत्तरेकडील पोटनिवडणुकीनंतर तर १६५ खाली आपन तर शेटल व्हणार न्हाय, न्हाय म्हंजी न्हाय. बाकी निवडणूक फॉर्मलीटी हाय, जेवढे उमेदवार देवू तेवढ्या शिटा गावल्याच पाहिज्जे ! असं तर कोनी म्हणत तर नसल ? कोण आहे रे तिकडे !…

वेल्लाभट 17/09/2014 - 17:28
अभ्यास करून असो, कॉपी करून असो, पेपर फोडून असो किंवा आणखी कुठल्या प्रकारे असो..... पास होईल तो हुशार !

पगला गजोधर 17/09/2014 - 17:53
"अभ्यास करून असो, कॉपी करून असो, पेपर फोडून असो किंवा आणखी कुठल्या प्रकारे असो..... पास होईल तो हुशार !"
त्या ऐवजी "परीक्षा दिल्यानंतर", अभ्यास करून असो, कॉपी करून असो, पेपर फोडून असो किंवा आणखी कुठल्या प्रकारे असो..... पास होईल तो हुशार ! परीक्षा देण्याच्या आधीच, जर मी १६५ मार्कांचे प्रश्न अटेम्ट करणार, त्यात मी १६५ मार्क मिळवणारच आहेत तर मीच मार्कलिस्ट छापून, मीच मॉनीटर म्हणून जाहीर करून नाचण्यासारखे आहे.

पैसा 14/09/2014 - 20:43
यांची उत्तरे कधीच मिळणार नाहीत भाऊ! किंवा उत्तरे माहित असतात सगळ्यांनाच पण बोलणे अडचणीचे असते.

विलासराव 16/09/2014 - 20:54
जसे पवित्र नदीत स्नान केल्याने पापे धुतली जातात अशी सर्वसामान्य लोकात श्रद्धा आहे, तशीच आपणच वेळोवेळी भ्रष्ट म्हणून आरोपिलेले, नेते पक्षबदल करून आपल्या पक्षात आल्यावर, त्यांची पापे धुतली जावून पवित्र होतात, अशी काही राजकीय पक्षातील समर्थकांची श्रद्धा असते का ? पवीत्र नदीत नाही तर अंतरंगात डुबकी मारल्याने पापे धुतली जातात. पटत असेल तर डुबकी मारा, नसेल तर नका मारु. बाकी पास.

पगला गजोधर 17/09/2014 - 10:13
"बुरा जो देखन मैं चला, बुरा न मिलिया कोय, जो दिल खोजा आपना, मुझसे बुरा न कोय।" असं काहीसं तुम्हाला म्हणायचे आहे का हो ? मग असे आत्मपरीक्षण सर्व भक्तांनी, सैनिकांनी, राजे, सेनापती, राव आणि रंक सर्वांनीच केले पाहिजे. आपल्यात आला म्हणजे पवित्र, विकासपुरुष, नाहीतर भ्रष्टाचारी, ढोंगी ?

विलासराव 17/09/2014 - 10:23
"बुरा जो देखन मैं चला, बुरा न मिलिया कोय, जो दिल खोजा आपना, मुझसे बुरा न कोय।" असं काहीसं तुम्हाला म्हणायचे आहे का हो ? अगदी नेमके. मग असे आत्मपरीक्षण सर्व भक्तांनी, सैनिकांनी, राजे, सेनापती, राव आणि रंक सर्वांनीच केले पाहिजे. आपल्यात आला म्हणजे पवित्र, विकासपुरुष, नाहीतर भ्रष्टाचारी, ढोंगी ? हे माझ्या हातात नाही त्यामुळे पास. बाकी आपली मर्जी.

पगला गजोधर 17/09/2014 - 10:22
जगदंब... जगदंब !! आता तर उत्तरेकडील पोटनिवडणुकीनंतर तर १६५ खाली आपन तर शेटल व्हणार न्हाय, न्हाय म्हंजी न्हाय. बाकी निवडणूक फॉर्मलीटी हाय, जेवढे उमेदवार देवू तेवढ्या शिटा गावल्याच पाहिज्जे ! असं तर कोनी म्हणत तर नसल ? कोण आहे रे तिकडे !…

वेल्लाभट 17/09/2014 - 17:28
अभ्यास करून असो, कॉपी करून असो, पेपर फोडून असो किंवा आणखी कुठल्या प्रकारे असो..... पास होईल तो हुशार !

पगला गजोधर 17/09/2014 - 17:53
"अभ्यास करून असो, कॉपी करून असो, पेपर फोडून असो किंवा आणखी कुठल्या प्रकारे असो..... पास होईल तो हुशार !"
त्या ऐवजी "परीक्षा दिल्यानंतर", अभ्यास करून असो, कॉपी करून असो, पेपर फोडून असो किंवा आणखी कुठल्या प्रकारे असो..... पास होईल तो हुशार ! परीक्षा देण्याच्या आधीच, जर मी १६५ मार्कांचे प्रश्न अटेम्ट करणार, त्यात मी १६५ मार्क मिळवणारच आहेत तर मीच मार्कलिस्ट छापून, मीच मॉनीटर म्हणून जाहीर करून नाचण्यासारखे आहे.
काही काळापूर्वी ऐक जाहिरात दिसायची टीव्हीवर, क्रिकेटच्या ऐका सामन्यात ऐक कप्तान हजर आहे व दुसर्या संघाकडून कप्तान जाहीरच होत नाही, बिनकप्तानाची टीम काय जिंकणार ? असा सवाल विचारला जातो आणि मतदान अमुक ऐका पक्षाला कराच असे सांगितले जाते. या विधानसभा निवडणुकीत, तो संघ बिना कप्तानच मैदानात उतरणार असे दिसते ! पूर्वी गणिताच्या पेपरात ऐक प्रश्नप्रकार असायचा, कि अमुक अमुक काम करयाला, तमुक काल लागतो, तर त्याकामाच्या काहीपट काम करायला किती कालावधी लागेल ते सांगा.

आणि यांनी घडविली अमेरिका! .. १) कोर्नेलिअस व्हँडरबिल्ट

अमित खोजे ·

कैलासवासी सोन्याबापु 14/09/2014 - 10:56
छान सिरिज आहे!!! उत्तम लिहिले आहे आपण!!! विलक्षण धाडसी लोकांचा देश आहे अमेरीका!! सतत नव्या कल्पनांना उघडे दरवाजे!!! अप्रतिम लेखमाला होईल, येऊ देत

उपास 14/09/2014 - 12:06
मालिका छान होईलच.. र्जमलचं तर प्रूफ रिडींग करुन घ्या, वाक्यांचा टोन मधेच सटकतोय असं वाटलं.. दरम्यान, गिरीश कुबेरांच 'हा तेल नावाचा इतिहास आहे..' वाचलं आणि रॉकफेलरच्या ताकदीचा अंदाज आला, जगप्रवर्तक म्हणता येईल असं काम केलय त्याने बर्‍या-बुर्‍या सगळ्याच मार्गांनी अर्थात पण अमेरिकन्स म्हण्ततात तसं, 'He showed results..' पुलेशु..

अमित खोजे 14/09/2014 - 22:58
'एका तेलियाने' असे गिरीश कुबेरांचे पुस्तक मी वाचले आहे. तेही मराठीमध्येच आहे. गिरीश कुबेरांनी सुंदररीतीने संपूर्ण तेल उद्योग कसा सुरु झाला, त्यामध्ये कसे राजकारण खेळले गेले, यामानी यांनी ते कसे छान सांभाळले, अमेरिकेचे यातील वर्चस्व आणि अरेरावी, इराक इराण मधील युद्धांची कारणे याचे वर्णन केले आहे. हे पुस्तक वाचल्यानंतर मला वाटत होते की ही माहिती आपल्या मिपावर यावी. किंवा या पुस्तकाचे परीक्षण लिहून मिपाकरांना याची ओळख करून द्यावी. परंतु हे पुस्तक मराठीमध्येच आहे आणि सर्वांनी ते विकत घेऊन वाचले तरच ती संपूर्ण माहिती कळेल. Eka_Teliyane Eka_Teliyane_2

विलासराव 16/09/2014 - 21:12
गिरीश कुबेरांच 'एका तेलीयाने' ,'हा तेल नावाचा इतिहास आहे..' वाचले आणी 'धर्म-अधर्म' ही वाचले. तिसरे पुस्तक वाचुन अमेरीका कोणी घडवली याचा जास्त बोध झाला.

प्रसाद१९७१ 17/09/2014 - 14:14
गिरीश कुबेरांचे जास्त वाचायचे नसते, त्यांचा अमेरीकेला आणि इस्त्रायला ठोकणे हा एकच धंदा असतो. त्यांचा ह्या मध्यपूर्वेत भटकण्याचा खर्च कोणी केला होता विचारा त्यांना एकदा.

अमित खोजे 14/09/2014 - 22:12
खरे आहे. लेख सुरुवातीला एका काळात लिहिला होता. जसे कि 'जीम फिस्क त्याला पुरून उरतात', 'त्याला यातील फोलपणा लक्षात येतो' पण लेख वाचल्यानंतर तो अगदीच निरस व विकिपीडिया सारखा एका टोन मध्ये वाटला. त्याला गोष्टीचे स्वरूप देण्याच्या नादात थोडा विस्कळीत झाला. प्रुफ रीड (मुद्रितशोधन ? शब्द सुचवाल ?) नक्कीच करून घेईन. चित्रांचे संदर्भ सुद्धा द्यायचे राहिलेत. घाई केली असे वाटतंय. पुढचा लेख जरा शांतपणे लिहून, प्रुफ रीड करून मगच टाकेन.

श्रीरंग_जोशी 14/09/2014 - 21:43
सदर डॉक्युमेंटरी मी किमान तीन वेळा पाहिली आहे. एक आव्हानात्मक विषय हाती घेतला आहे. सादरीकरण आवडले पण भाषाशैली यांत्रिक वाटली. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

अमित खोजे 14/09/2014 - 22:35
मलासुद्धा हि डॉक्युमेंटरी एवढी आवडली कि वाचनालयातून तीची DVD आणली आणि दोन वेळा बघितली. त्या DVD चा आता लेख लिहायलासुद्धा उपयोग होत आहे. फक्त मला आता असा प्रश्न पडला आहे कि हि लेखमाला या डॉक्युमेंटरीचे भाषांतर म्हणून लिहू कि अजून जी माहिती संदर्भ शोधताना मिळेल ती -अधिक डॉक्युमेंटरी - अशी माहितीपूर्ण लिहू. मला दुसरा पर्याय जास्त योग्य वाटतोय. भाषाशैली सुधारावी लागणार हे तर समजलेच आहे. गोष्टीच्या स्वरुपात लिहिण्याचा प्रयत्न राहील.

श्रीरंग_जोशी 15/09/2014 - 06:01
नक्कीच दुसरा पर्याय सा स्वागतार्ह असेल. परंतु त्यात माहितीचा विस्तार नियंत्रीत करणे हे फारच आव्हानात्मक काम असते हे मी स्वानुभावावरून सांगू शकतो :smile: .

मन१ 14/09/2014 - 23:17
लेखनावर फिदा आहे. पुढच्या धाग्याची हावरटासारखी वाट पहात आहे.

कैलासवासी सोन्याबापु 14/09/2014 - 10:56
छान सिरिज आहे!!! उत्तम लिहिले आहे आपण!!! विलक्षण धाडसी लोकांचा देश आहे अमेरीका!! सतत नव्या कल्पनांना उघडे दरवाजे!!! अप्रतिम लेखमाला होईल, येऊ देत

उपास 14/09/2014 - 12:06
मालिका छान होईलच.. र्जमलचं तर प्रूफ रिडींग करुन घ्या, वाक्यांचा टोन मधेच सटकतोय असं वाटलं.. दरम्यान, गिरीश कुबेरांच 'हा तेल नावाचा इतिहास आहे..' वाचलं आणि रॉकफेलरच्या ताकदीचा अंदाज आला, जगप्रवर्तक म्हणता येईल असं काम केलय त्याने बर्‍या-बुर्‍या सगळ्याच मार्गांनी अर्थात पण अमेरिकन्स म्हण्ततात तसं, 'He showed results..' पुलेशु..

अमित खोजे 14/09/2014 - 22:58
'एका तेलियाने' असे गिरीश कुबेरांचे पुस्तक मी वाचले आहे. तेही मराठीमध्येच आहे. गिरीश कुबेरांनी सुंदररीतीने संपूर्ण तेल उद्योग कसा सुरु झाला, त्यामध्ये कसे राजकारण खेळले गेले, यामानी यांनी ते कसे छान सांभाळले, अमेरिकेचे यातील वर्चस्व आणि अरेरावी, इराक इराण मधील युद्धांची कारणे याचे वर्णन केले आहे. हे पुस्तक वाचल्यानंतर मला वाटत होते की ही माहिती आपल्या मिपावर यावी. किंवा या पुस्तकाचे परीक्षण लिहून मिपाकरांना याची ओळख करून द्यावी. परंतु हे पुस्तक मराठीमध्येच आहे आणि सर्वांनी ते विकत घेऊन वाचले तरच ती संपूर्ण माहिती कळेल. Eka_Teliyane Eka_Teliyane_2

विलासराव 16/09/2014 - 21:12
गिरीश कुबेरांच 'एका तेलीयाने' ,'हा तेल नावाचा इतिहास आहे..' वाचले आणी 'धर्म-अधर्म' ही वाचले. तिसरे पुस्तक वाचुन अमेरीका कोणी घडवली याचा जास्त बोध झाला.

प्रसाद१९७१ 17/09/2014 - 14:14
गिरीश कुबेरांचे जास्त वाचायचे नसते, त्यांचा अमेरीकेला आणि इस्त्रायला ठोकणे हा एकच धंदा असतो. त्यांचा ह्या मध्यपूर्वेत भटकण्याचा खर्च कोणी केला होता विचारा त्यांना एकदा.

अमित खोजे 14/09/2014 - 22:12
खरे आहे. लेख सुरुवातीला एका काळात लिहिला होता. जसे कि 'जीम फिस्क त्याला पुरून उरतात', 'त्याला यातील फोलपणा लक्षात येतो' पण लेख वाचल्यानंतर तो अगदीच निरस व विकिपीडिया सारखा एका टोन मध्ये वाटला. त्याला गोष्टीचे स्वरूप देण्याच्या नादात थोडा विस्कळीत झाला. प्रुफ रीड (मुद्रितशोधन ? शब्द सुचवाल ?) नक्कीच करून घेईन. चित्रांचे संदर्भ सुद्धा द्यायचे राहिलेत. घाई केली असे वाटतंय. पुढचा लेख जरा शांतपणे लिहून, प्रुफ रीड करून मगच टाकेन.

श्रीरंग_जोशी 14/09/2014 - 21:43
सदर डॉक्युमेंटरी मी किमान तीन वेळा पाहिली आहे. एक आव्हानात्मक विषय हाती घेतला आहे. सादरीकरण आवडले पण भाषाशैली यांत्रिक वाटली. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

अमित खोजे 14/09/2014 - 22:35
मलासुद्धा हि डॉक्युमेंटरी एवढी आवडली कि वाचनालयातून तीची DVD आणली आणि दोन वेळा बघितली. त्या DVD चा आता लेख लिहायलासुद्धा उपयोग होत आहे. फक्त मला आता असा प्रश्न पडला आहे कि हि लेखमाला या डॉक्युमेंटरीचे भाषांतर म्हणून लिहू कि अजून जी माहिती संदर्भ शोधताना मिळेल ती -अधिक डॉक्युमेंटरी - अशी माहितीपूर्ण लिहू. मला दुसरा पर्याय जास्त योग्य वाटतोय. भाषाशैली सुधारावी लागणार हे तर समजलेच आहे. गोष्टीच्या स्वरुपात लिहिण्याचा प्रयत्न राहील.

श्रीरंग_जोशी 15/09/2014 - 06:01
नक्कीच दुसरा पर्याय सा स्वागतार्ह असेल. परंतु त्यात माहितीचा विस्तार नियंत्रीत करणे हे फारच आव्हानात्मक काम असते हे मी स्वानुभावावरून सांगू शकतो :smile: .

मन१ 14/09/2014 - 23:17
लेखनावर फिदा आहे. पुढच्या धाग्याची हावरटासारखी वाट पहात आहे.
लेखनविषय:
संस्कृती
इतिहास
कथा
लेखनप्रकार
लेख
माहिती
America was not discovered; it was built! अमेरिका सापडली नाही, ती उभारली गेली! हे एक प्रसिद्ध वाक्य मी बऱ्याच वेळेला ऐकले होते. नुकतीच 'The Men Who Built America' ही मालिका History channel वर बघितली. त्यामधील उद्योजकांच्या गोष्टी पाहून आश्चर्य तर वाटलेच परंतु अमेरिकेचा इतिहाससुद्धा समजला आणि वरील वाक्य तर शतशः पटले. या मालिकेमध्ये इतक्या छान तऱ्हेने सर्व उद्योजकांचा इतिहास समजावून दिला होता कि मला तो इतिहास तुमच्या बरोबर वाटून घ्यावा असे न वाटेल तरच नवल. खूप काही शिकण्यासारखे होते. न्यूयॉर्कमध्ये रहात असल्याने कितीतरी वेळा ग्रँड सेन्ट्रलला जाउन आलोय.
Subscribe to