खात तुम्ही वर्णन करुन करुन आम्हाला आंबे खायची आस लावलीत बुवा !

तोतापुरी ला देवाच्या प्रसादात मान मिळायचे आणखी एक कारण म्हणजे त्याचा रंग्.गोर्‍यापान बाळाला मस्त आंघोळ घालुन झोपवले असावे आणि झोपेतच त्याच्या गालाला खळी पडावी आणि गाल आणखीच खुलुन दिसावे तदवत या तोतापुरी चा रंग दिसतो.त्याची पांढरट साल त्यावर गुलाबीसर केसरी नव्हाळी. बाजीरावाच्या मस्तानीशी स्पर्धा करावी तर यानेच. तोतापुरीचे हे वर्णन तर मस्त केले आहे. दातच काय पण डोके सुद्धा आंबेल इतका आंबट शेन्द्री आंबा:))))) लहानपणचा तंतोतत अनुभव... आंबा कसा खावा याचे ही छान वर्णन लिहीले आहे. व्वा $$अजुनी आम्हाला आंबा पुराण वाचायला तर? वाट पाहात आहे...

विजूभाउ, तुम्ही आम्हा परमुलखात असलेल्या पोरांना असली वर्णने दाखवून आमच्यावर अत्याचार करत आहात अशी तुमच्यावर केस का ठोकू नये ? जबरदस्त आहे साज लेखनाचा. एकदम आवडले आपल्याला ... एकदम लहानपणाची आठवण आली. सकाळी बाबांबरोबर मंडईत जायचे. तिथल्या अंब्याचा सुवास छातीत भरून घ्यायचा. आंबेवाल्याने प्रेमाने "बघा टेस बघा, मग घ्या " म्हणत दिलेली फोड तिथेच खायची. तसेच आंबाळलेले ओठ घेऊन घरी यायचे. आल्याआल्या बाबा एक चांगला आंबा बघून " बिलबीलीत" करून देणार मग तोच निम्मा पोटात, थोडा शर्टावर , थोडा तसाच तोंडाला माखून असा खायचा. त्याची कोय "खेळण्यासाठी" जपून ठेवायची... दुपारी वाट्या च्या वाट्या "आमरस " खाऊन पोटाला तडस लागल्यावर लोळत पडायचे. अहाहा एकदम झक्कास ... थॅक्स विजूभाऊ .... "पाणचट, फिक्का तोतापुरी ,साखरी गोड दशेरा , किंचीत तुरट शेपु , केवळ कच्चाच खाता यावा यासाठीच निर्माण केला मोठ्ठा खोबरी आंबा, दातच काय पण डोके सुद्धा आंबेल इतका आंबट शेन्द्री आंबा. मला वाटायचे की आंबणे हा शब्द या आंब्या वरुनच आला आहे.चवीनुसार आम्ब्यात जाती जमाती आहेत. पण एका जातीच्या एकाच झाडाच्या एका फान्दी वरुन काढलेल्या दोन आम्ब्यांच्या चवीत फरक आढळेल.अर्थात अशी तुलना करुन शब्द्च्छल करण्यापेक्षा समोर दिसणार्‍या गोष्टीचा आनन्द घेणे हेच चांगले"" हे बाकी खरे ... "आम्हा प्रत्येका पुढे एकेक मोठा वाडगा आमरस भरुन ठेवला. आम्ही तो रस भुरका मरुन खाउ लागलो. मित्राचे वडील म्हणाले."अरे काय लावलय असे कुचमत काय खाताय? उचला तो वाडगा". आम्ही वाडगा उचलला. "हां आता लावा तोंडाला".आम्ही आज्ञा धाराक बालकाप्रमाणे वाडगा तोंडाला लावला "आता करा रीकामा" वाड्गा रीकामा करुन खाली ठेवतोय न तोच तो वाड्यातल्या गड्याने पुन्हा काठोकाठ भरला. पुन्हा तशाच आज्ञा..पुन्हा तस्साच आमचा आज्ञाधारक पणा....... पोटाला तडस लागणे म्हणजे काय हे त्या दिवशी कळाले. पण त्या दिवशी दिली तशी तृप्तीची ढेकर पुन्हा कधी निघेल असे या जन्मी तरी वाटत नाह" खलास .. बाकी अजून काय पाहिजे ... छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

विजुभाऊ लगे रहो हम तुम्हारे और तुम्हारे आम के साथ है !!!!! आत्ताच वॉचमन घरी देऊन गेला. दिसला आंबा काढला फोटो आणि टाकला इथ..... (गार आमरस चापणारा) मदनबाण

काय बोलु बॉ? ह्या माणसानं तर आपली बोलतीच बंद करुन टाकली आहे. कारण? ....कारण विचारताय? इथं तोंडाला पाणी सुटुन टेबलाखाली तळं साचलंय....बोलणार काय? कप्पाळ? वर आणि हा मदनदा...च्यामारी उठसुठ आंबा-कैरीचे फोटू टाकतोय. लय भारी!!!

मिर्झा गालिबला एकदा कांही कारणाने तुरुंगात टाकले गेले. तुरुंगात होणार्‍या यातनांहून 'आमका मौसम चला जा रहा है' याची त्याला जास्त हळहळ वाटत होती असे सांगतात.

करंडीतुन आंबा घ्यायचा, गोड निघावा अशी प्रार्थना करायची, घोळायचा, वरचे टोक दातानीच काढुन टाकायचे आणि ओठानी थेट भेट घ्यायची. मामला कसा एकदम सरळ स्ट्रेट असतो.आंबा घोळुन खाण्यात आणखी एक मजा असते.तोंड वाकडे करत आवडती गोष्ट खुशीत चाखत माखत करणे हा अजब प्रकार फक्त आंबे चोखुन खातानच घडु शकतो अगदी बरोबर बोललात.आंबा चोखून खाल्ल्याशिवाय त्याची मजा नाय कळायची... || भले सज्जनाला चारु चिकन अन रोटी | नाठाळाला ठेऊ उपाशी पोटी || -इनोबा म्हणे

माझ्या लहानपणी वडील रायवळ आंब्यांची करंडी घेऊन यायचे. रसाचे आंबे. असे आम्ही म्हणायचो. आमच्या जुन्या घराला पुढचे दार, मागचे दार अशी दोन दारे आहेत. घरात आमरसाचा बेत असला की रस काढून बाजूला ठेवलेली आंब्यांची साले, कोयी खाण्यावर मी तुटून पडायचो. मागच्या दारी, कमरेला फक्त लज्जा रक्षणर्थ एक वस्त्र असायचे. आणि रसाने लडबडलेला मी नंतर आंघोळीसाठी डायरेक्ट बाथरुमात जायचो. विशेष म्हणजे, आमरसाच्या वासाने बाकी कधी वर्षभर दृष्टीस न पडणारी टपोरी हिरवी/मोरपंखी रंगाची माशी बरोबर हजर व्हायची. एका हाताने तिला हाकलत हाकलत ती आंब्याची सालं आणि कोयी चोखण्यातसुद्धा मजा यायची.

लेख जबरदस्त लिहिताय बर. एका पेक्षा एक असे छान लिहिताय. :) तुम्ही केलेले वर्णन आणि चपखल उपमा पाहुन वाटत की तुमच्याकडे सुंदर मराठी लेख लिहिण्याचा क्लास लावावा का :)

आणखी एक चवदार भाग वाचला. मजा आली. छान लिहिलंय. (चवदार)बेसनलाडू

विजुभाउ, आपले ह्या विषयावरचे चारहि लेख वाचले.सगळेच एक से एक झाले आहेत. काहि लेख संग्रहि ठेवावे असे असतात.आपल्या ह्या सर्वच लेखाना माझा मानाचा मुजरा. अतिशय सुंदर आणि रसाळ भाषाशैली, आणि तितकाच गोड विषय... आणि मदनबाण ह्यांनि काढलेलि छायाचित्रे तर अप्रतिमच ... फारच आवडला........... मि.पा. वरिल काहि अप्रतिम लेखांत हे नक्किच लक्षात राहतिल. अबब.

दोन्ही हातांवरुन कोपरापर्यंत आमरस आला की ओघळून! मस्त चाललंय विजूशेठ, 'आम्रपुराण' हे १९ वे पुराण मानावे लागेल आता.;)) चतुरंग

एप्रिल फळ - (१)! तद माताय! एप्रिल फळ - (२)! तद माताय! तद माताय!! एप्रिल फळ - (३)! तद माताय! तद माताय!! तद माताय!!! एप्रिल फळ - (४)! तद माताय! तद माताय!! तद माताय!!! तद माताय!!!! च्यायला, आम्ही इथे हापुस/पायरीची आवड "केंट" आंब्यावर भागवतोय आणि तुम्ही खुशाल पोटाला तडस लागेपर्यंत आंबे खा! आणि वरती त्याची रसभरीत वर्णनं करा!! हा कसला न्याय!!:)) बधून घेईन! आता मी पण इथल्या "स्ट्रॉबेर्‍यांच्यावर" एक दहा भागाची लेखमालाच लिहितो! (कसं केविलवाणं वाटतं ना हे वाक्य!:)) झकास आहे लेखमाला, चालू राहू दे! आपला, पिवळा डांबिस

मित्रानो तुमचा प्रतिसाद भरुन पावलो. काही मिपा मित्रानी मला फोन करुन प्रतिसाद दिला. मी खरे तर "एप्रिल फळ" हे एप्रिल महिन्यात असणार्‍या फळांबद्दल लिहीणार होतो. पण काय सांगू या आंब्याच्या दुलईत इतका अडकुन गेलो ;चार भाग झाले तरी अजून आटोपतं घेता येत नाहिये.

जरा उशीरच झाला वाचायला तर इथे सर्वांनी मनसोक्त आंबे खाऊन नुसत्या साली बाठी ठेवल्या आहेत,:-) अगदी रसभरित भाग! फक्त आम्हाला इथे नुसत्या वर्णनांवर आणि चित्रांवर समाधान मानावे लागत आहे :( स्वाती

मदनबाण तुमच्या फोटोनी जान आणली

.

छान वर्णन, आणि फोटो! तोतापुरी सालीसकट सुद्धा खायला चांगला लागतो! आमच्याकडे एक खोबरी म्हणून आंबा मिळायचा (ही जात आहे का आमच्या आंब्याचे लाडके नाव हे माहिती नाही)- त्याच्या कैर्‍या अगदी छोट्या असतानाच पाडत असू..

खात तुम्ही वर्णन करुन करुन आम्हाला आंबे खायची आस लावलीत बुवा !

तोतापुरी ला देवाच्या प्रसादात मान मिळायचे आणखी एक कारण म्हणजे त्याचा रंग्.गोर्‍यापान बाळाला मस्त आंघोळ घालुन झोपवले असावे आणि झोपेतच त्याच्या गालाला खळी पडावी आणि गाल आणखीच खुलुन दिसावे तदवत या तोतापुरी चा रंग दिसतो.त्याची पांढरट साल त्यावर गुलाबीसर केसरी नव्हाळी. बाजीरावाच्या मस्तानीशी स्पर्धा करावी तर यानेच. तोतापुरीचे हे वर्णन तर मस्त केले आहे. दातच काय पण डोके सुद्धा आंबेल इतका आंबट शेन्द्री आंबा:))))) लहानपणचा तंतोतत अनुभव... आंबा कसा खावा याचे ही छान वर्णन लिहीले आहे. व्वा $$अजुनी आम्हाला आंबा पुराण वाचायला तर? वाट पाहात आहे...

विजूभाउ, तुम्ही आम्हा परमुलखात असलेल्या पोरांना असली वर्णने दाखवून आमच्यावर अत्याचार करत आहात अशी तुमच्यावर केस का ठोकू नये ? जबरदस्त आहे साज लेखनाचा. एकदम आवडले आपल्याला ... एकदम लहानपणाची आठवण आली. सकाळी बाबांबरोबर मंडईत जायचे. तिथल्या अंब्याचा सुवास छातीत भरून घ्यायचा. आंबेवाल्याने प्रेमाने "बघा टेस बघा, मग घ्या " म्हणत दिलेली फोड तिथेच खायची. तसेच आंबाळलेले ओठ घेऊन घरी यायचे. आल्याआल्या बाबा एक चांगला आंबा बघून " बिलबीलीत" करून देणार मग तोच निम्मा पोटात, थोडा शर्टावर , थोडा तसाच तोंडाला माखून असा खायचा. त्याची कोय "खेळण्यासाठी" जपून ठेवायची... दुपारी वाट्या च्या वाट्या "आमरस " खाऊन पोटाला तडस लागल्यावर लोळत पडायचे. अहाहा एकदम झक्कास ... थॅक्स विजूभाऊ .... "पाणचट, फिक्का तोतापुरी ,साखरी गोड दशेरा , किंचीत तुरट शेपु , केवळ कच्चाच खाता यावा यासाठीच निर्माण केला मोठ्ठा खोबरी आंबा, दातच काय पण डोके सुद्धा आंबेल इतका आंबट शेन्द्री आंबा. मला वाटायचे की आंबणे हा शब्द या आंब्या वरुनच आला आहे.चवीनुसार आम्ब्यात जाती जमाती आहेत. पण एका जातीच्या एकाच झाडाच्या एका फान्दी वरुन काढलेल्या दोन आम्ब्यांच्या चवीत फरक आढळेल.अर्थात अशी तुलना करुन शब्द्च्छल करण्यापेक्षा समोर दिसणार्‍या गोष्टीचा आनन्द घेणे हेच चांगले"" हे बाकी खरे ... "आम्हा प्रत्येका पुढे एकेक मोठा वाडगा आमरस भरुन ठेवला. आम्ही तो रस भुरका मरुन खाउ लागलो. मित्राचे वडील म्हणाले."अरे काय लावलय असे कुचमत काय खाताय? उचला तो वाडगा". आम्ही वाडगा उचलला. "हां आता लावा तोंडाला".आम्ही आज्ञा धाराक बालकाप्रमाणे वाडगा तोंडाला लावला "आता करा रीकामा" वाड्गा रीकामा करुन खाली ठेवतोय न तोच तो वाड्यातल्या गड्याने पुन्हा काठोकाठ भरला. पुन्हा तशाच आज्ञा..पुन्हा तस्साच आमचा आज्ञाधारक पणा....... पोटाला तडस लागणे म्हणजे काय हे त्या दिवशी कळाले. पण त्या दिवशी दिली तशी तृप्तीची ढेकर पुन्हा कधी निघेल असे या जन्मी तरी वाटत नाह" खलास .. बाकी अजून काय पाहिजे ... छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

विजुभाऊ लगे रहो हम तुम्हारे और तुम्हारे आम के साथ है !!!!! आत्ताच वॉचमन घरी देऊन गेला. दिसला आंबा काढला फोटो आणि टाकला इथ..... (गार आमरस चापणारा) मदनबाण

काय बोलु बॉ? ह्या माणसानं तर आपली बोलतीच बंद करुन टाकली आहे. कारण? ....कारण विचारताय? इथं तोंडाला पाणी सुटुन टेबलाखाली तळं साचलंय....बोलणार काय? कप्पाळ? वर आणि हा मदनदा...च्यामारी उठसुठ आंबा-कैरीचे फोटू टाकतोय. लय भारी!!!

मिर्झा गालिबला एकदा कांही कारणाने तुरुंगात टाकले गेले. तुरुंगात होणार्‍या यातनांहून 'आमका मौसम चला जा रहा है' याची त्याला जास्त हळहळ वाटत होती असे सांगतात.

करंडीतुन आंबा घ्यायचा, गोड निघावा अशी प्रार्थना करायची, घोळायचा, वरचे टोक दातानीच काढुन टाकायचे आणि ओठानी थेट भेट घ्यायची. मामला कसा एकदम सरळ स्ट्रेट असतो.आंबा घोळुन खाण्यात आणखी एक मजा असते.तोंड वाकडे करत आवडती गोष्ट खुशीत चाखत माखत करणे हा अजब प्रकार फक्त आंबे चोखुन खातानच घडु शकतो अगदी बरोबर बोललात.आंबा चोखून खाल्ल्याशिवाय त्याची मजा नाय कळायची... || भले सज्जनाला चारु चिकन अन रोटी | नाठाळाला ठेऊ उपाशी पोटी || -इनोबा म्हणे

माझ्या लहानपणी वडील रायवळ आंब्यांची करंडी घेऊन यायचे. रसाचे आंबे. असे आम्ही म्हणायचो. आमच्या जुन्या घराला पुढचे दार, मागचे दार अशी दोन दारे आहेत. घरात आमरसाचा बेत असला की रस काढून बाजूला ठेवलेली आंब्यांची साले, कोयी खाण्यावर मी तुटून पडायचो. मागच्या दारी, कमरेला फक्त लज्जा रक्षणर्थ एक वस्त्र असायचे. आणि रसाने लडबडलेला मी नंतर आंघोळीसाठी डायरेक्ट बाथरुमात जायचो. विशेष म्हणजे, आमरसाच्या वासाने बाकी कधी वर्षभर दृष्टीस न पडणारी टपोरी हिरवी/मोरपंखी रंगाची माशी बरोबर हजर व्हायची. एका हाताने तिला हाकलत हाकलत ती आंब्याची सालं आणि कोयी चोखण्यातसुद्धा मजा यायची.

लेख जबरदस्त लिहिताय बर. एका पेक्षा एक असे छान लिहिताय. :) तुम्ही केलेले वर्णन आणि चपखल उपमा पाहुन वाटत की तुमच्याकडे सुंदर मराठी लेख लिहिण्याचा क्लास लावावा का :)

आणखी एक चवदार भाग वाचला. मजा आली. छान लिहिलंय. (चवदार)बेसनलाडू

विजुभाउ, आपले ह्या विषयावरचे चारहि लेख वाचले.सगळेच एक से एक झाले आहेत. काहि लेख संग्रहि ठेवावे असे असतात.आपल्या ह्या सर्वच लेखाना माझा मानाचा मुजरा. अतिशय सुंदर आणि रसाळ भाषाशैली, आणि तितकाच गोड विषय... आणि मदनबाण ह्यांनि काढलेलि छायाचित्रे तर अप्रतिमच ... फारच आवडला........... मि.पा. वरिल काहि अप्रतिम लेखांत हे नक्किच लक्षात राहतिल. अबब.

दोन्ही हातांवरुन कोपरापर्यंत आमरस आला की ओघळून! मस्त चाललंय विजूशेठ, 'आम्रपुराण' हे १९ वे पुराण मानावे लागेल आता.;)) चतुरंग

एप्रिल फळ - (१)! तद माताय! एप्रिल फळ - (२)! तद माताय! तद माताय!! एप्रिल फळ - (३)! तद माताय! तद माताय!! तद माताय!!! एप्रिल फळ - (४)! तद माताय! तद माताय!! तद माताय!!! तद माताय!!!! च्यायला, आम्ही इथे हापुस/पायरीची आवड "केंट" आंब्यावर भागवतोय आणि तुम्ही खुशाल पोटाला तडस लागेपर्यंत आंबे खा! आणि वरती त्याची रसभरीत वर्णनं करा!! हा कसला न्याय!!:)) बधून घेईन! आता मी पण इथल्या "स्ट्रॉबेर्‍यांच्यावर" एक दहा भागाची लेखमालाच लिहितो! (कसं केविलवाणं वाटतं ना हे वाक्य!:)) झकास आहे लेखमाला, चालू राहू दे! आपला, पिवळा डांबिस

मित्रानो तुमचा प्रतिसाद भरुन पावलो. काही मिपा मित्रानी मला फोन करुन प्रतिसाद दिला. मी खरे तर "एप्रिल फळ" हे एप्रिल महिन्यात असणार्‍या फळांबद्दल लिहीणार होतो. पण काय सांगू या आंब्याच्या दुलईत इतका अडकुन गेलो ;चार भाग झाले तरी अजून आटोपतं घेता येत नाहिये.

जरा उशीरच झाला वाचायला तर इथे सर्वांनी मनसोक्त आंबे खाऊन नुसत्या साली बाठी ठेवल्या आहेत,:-) अगदी रसभरित भाग! फक्त आम्हाला इथे नुसत्या वर्णनांवर आणि चित्रांवर समाधान मानावे लागत आहे :( स्वाती

मदनबाण तुमच्या फोटोनी जान आणली

.

छान वर्णन, आणि फोटो! तोतापुरी सालीसकट सुद्धा खायला चांगला लागतो! आमच्याकडे एक खोबरी म्हणून आंबा मिळायचा (ही जात आहे का आमच्या आंब्याचे लाडके नाव हे माहिती नाही)- त्याच्या कैर्‍या अगदी छोट्या असतानाच पाडत असू..

प्रत्यक्ष पाहिले आहे.परंतु लांबुनच. इथे मात्र फारच सुंदर दिसतेय.एक संग्रहणीय छायाचित्र. अबब.

झकासराव, मस्त जमलाय फोटो.... फोटोतलं आपल्याला व्याकरण कळत नाही तरी फोटो नक्कीच आवडला... ते शिल्प खरंच सुंदर आहे.... .... जाता येता दिसते पण निवांतपणे पहायला नेहमीच जमत नाही...... असो...छान फोटो...

सुंदर फोटो रे झकासा! ध्यास घेवुन आभाळाएवढी कामगिरि करणार्‍या ह्या दोन महामानवाना वंदन करतो. असेच म्हणतो! तात्या.

भक्ति-शक्ति चा हा संगम खरच खुप सुंदर आहे..... (भजनी रंगलेला मराठमोळा मावळा) मदनबाण

अबब, भडकमकर्,तात्या आणि मदणबाण :)

आत्ताच लोकसत्ता मध्ये पाहिलेल्या बातमीनुसार ह्याचे शिल्पकार श्री. मदन गर्गे ह्यांचे अपघाती निधन झाले आहे. वाईट बातमी. :(

झकासराव, एकदम झकास! ओठातून आपसूक येते- जाणता राजा पंढरीचा !

सुंदर शिल्पं निगडीमध्ये कुठे आहे. पत्ता देउ शकाल का? -- ध्रुव

तेथे कर माझे जुळ्ती म्हणा हर हर महादेव, विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल

शिल्पाकृती खूप आवडली. किमान रस्त्यावरून जात असताना बघायला लक्षात ठेवली पाहीजे.

प्रतिसाद द्यावयाचा राहिला होता. मी ही बहुधा पाहिले आहे हे शिल्प. पण एवढ्या जवळून नाही. खरोखरच छान आहे.

प्रत्यक्ष पाहिले आहे.परंतु लांबुनच. इथे मात्र फारच सुंदर दिसतेय.एक संग्रहणीय छायाचित्र. अबब.

झकासराव, मस्त जमलाय फोटो.... फोटोतलं आपल्याला व्याकरण कळत नाही तरी फोटो नक्कीच आवडला... ते शिल्प खरंच सुंदर आहे.... .... जाता येता दिसते पण निवांतपणे पहायला नेहमीच जमत नाही...... असो...छान फोटो...

सुंदर फोटो रे झकासा! ध्यास घेवुन आभाळाएवढी कामगिरि करणार्‍या ह्या दोन महामानवाना वंदन करतो. असेच म्हणतो! तात्या.

भक्ति-शक्ति चा हा संगम खरच खुप सुंदर आहे..... (भजनी रंगलेला मराठमोळा मावळा) मदनबाण

अबब, भडकमकर्,तात्या आणि मदणबाण :)

आत्ताच लोकसत्ता मध्ये पाहिलेल्या बातमीनुसार ह्याचे शिल्पकार श्री. मदन गर्गे ह्यांचे अपघाती निधन झाले आहे. वाईट बातमी. :(

झकासराव, एकदम झकास! ओठातून आपसूक येते- जाणता राजा पंढरीचा !

सुंदर शिल्पं निगडीमध्ये कुठे आहे. पत्ता देउ शकाल का? -- ध्रुव

तेथे कर माझे जुळ्ती म्हणा हर हर महादेव, विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल

शिल्पाकृती खूप आवडली. किमान रस्त्यावरून जात असताना बघायला लक्षात ठेवली पाहीजे.

प्रतिसाद द्यावयाचा राहिला होता. मी ही बहुधा पाहिले आहे हे शिल्प. पण एवढ्या जवळून नाही. खरोखरच छान आहे.

हे तर लई डेजरस प्रकरण हाय म्हणजे इथे कंदील पेटला की तिकडे दुसर्‍याची बत्ती गुल..... (घराच्या बाहेर लिंबु-मिरची बांधणारा)

किती भयंकर..मी तर म्हणते तो फेकूनच द्या कुणालाही वापरता येणार नाही असा....खरंच खरं असेल असं नाही पण कशाला उगाच विषाची परीक्षा घ्या....

ही एक सत्य घटना आहे. तुमची तशी खात्री / श्रद्धा असेल तर सरळ कन्दील जाळुन टाका. आजूनही तो कंदील आमच्या माळ्यावर आहे लोकांचे मुडदे पडावे म्हणुन तुम्ही तो कन्दील माळ्यावर अजुन जपुन ठेवला आहे का? तुमची तशी खात्री / श्रद्धा नसेल तर उगाच पोरासोराना घाबरवणार्‍या असल्या रामसे ष्टाईल गोष्टी लोकाना सांगुन अन्धश्रद्धा पसरवु नका. ...जाम घाबहरलेला विजुभाऊ

असम्भवसारख्या मालिका फार पाहू नका हो. त्यातून असलं काही तरी दिसू लागतं, जाणवू लागतं...

असम्भव सारख्य मालिकातुन हे सुचलेले नाही. हि घटना ४ वर्षा पुरवीची आहे. लोकाना हि गोष्ट रामसे ष्टाईल वाटते याला मी काहिच करु शकत नाही. पण घडलेल्य घटना सत्य आहेत. यात पदरचे एकालाही मारलेले नाही. उलट अतिशयोक्ती वाटू नये म्हणुन २-३ किस्से कमी केलेत. लोकांचे मुडदे पडावे म्हणुन तुम्ही तो कन्दील माळ्यावर अजुन जपुन ठेवला आहे का? नाही. उलट तो चुकीच्या लोकान्च्या हाती जाउ नये म्हणून सुरक्शीत ठेवलाय. (असल्या कन्दिलाचा मालक)आम्बोळी

तो कंदील अंधश्रद्धा निर्मूलन वाल्यांकडे द्या. किंवा जाळून टाका.

या कंदीलाबाबत वाचून फारसे आश्चर्य वाटले नाही. कारण अशी एक कथा एका 'ममी' बद्दल पण वाचली आहे. आणि ती सत्य असल्याचा त्या प्रथितयश लेखकाचा दावा आहे. ती 'ममी' अनेक अनेक संग्रहालयात धुमाकूळ ( चित्रविचित्र भितीदायक घटना घडवून)घालून तिच्या मुक्कामी परत जाण्यासाठी 'टायटॅनिक' वर बसली. आणि काहीही झाले तरी आमचे जहाज बुडणार नाही अशी मिजास करणार्‍या जहाजाला घेऊन तिने सागरतळ गाठला. जालावर याबद्दल कुठे माहीती मिळाली तर नक्की देईन. :) -(जाम टरकलेला....) डॅनी.. पुण्याचे पेशवे

आम्बोळी ताई/दादा जे काही घडले ते निव्वळ योगायोग होते. कावळा बसायला आणि फांदी मोडायला एक गाठ...म्हणतात त्यातला हा प्रकार आहे. मी देखिल असे चमत्कार केले आहेत. विशेषकरून जे वाईट बोलतो ते बर्‍याच वेळा खरे होते. पण माझ्या दृष्टीने ह्यात घाबरण्यासारखे अथवा घाबरवण्यासारखे काहीच नाही. जो तो आपल्या मरणाने मरतो. तुमच्या कंदीलामुळे (पेटवण्यामुळे)जर कुणी मरतो असे तुम्हाला वाटत असेल तर तो चक्क भाबडेपणा आहे. मनातली सगळी जळमटं काढून टाका. रोज तो कंदील लावा आणि पाहा किती जण मरतात ते. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

3-4 वर्षे झाली या घटनेला पण आजूनही तो कंदील डोक्यातून जात नाही. म्हणजे गेल्या ३-४ वर्षांत तुमच्या ओळखित कोणी मेलं नाही का? सामाजिक ओळखितले मोठमोठे लेखक, कवी, नेते, अभिनेते, राजकारणी वरील 'ओळखिच्या व्यक्ती मरण्याच्या' वर्गवारीत बसत नाहीत वाटते. तो कंदील मधे मधे पेटवत राहा नाहीतर जगाची लोकसंख्या प्रमाणाबाहेर वाढून काहीतरी अनर्थ घडेल.

प्रमोदकाका, तुमचे चिमित्कार आवडले. पण कन्दीलाच चमत्कार मी करतोय असा कुठलाहि दावा मी केलेला नाही. इथे मी घाबरण्याचा अथवा कुणाला घाबरवण्याचा प्रयत्नही नाही. मि फक्त मला आलेला अनुभव किन्वा ५-७ वेळा घडलेला योगायोग तुमच्या बरोबर वाटला. तुमच्या कंदीलामुळे (पेटवण्यामुळे)जर कुणी मरतो असे तुम्हाला वाटत असेल तर तो चक्क भाबडेपणा आहे. मनातली सगळी जळमटं काढून टाका. रोज तो कंदील लावा आणि पाहा किती जण मरतात ते. तुमचे काय जातय हो सान्गायला कि रोज कन्दिल लावा म्हणुन... इथे माझ्या ओळखीची माणसे मरतायत! वि.सु. ताई/दादा चे शेपुट नका लावू... तुमच्यपेक्शा वयाने आणि अनुभवाने अजुन खुपच लहान आहे मी. (प्रमोद्काकान्चे चमत्कार आवडलेला)आम्बोळी

खरं सांगायच तर माझा असल्या गोष्टींवर विश्वास नाही. पण तुम्ही एवढ्या सत्यतेने सांगताय तर त्यात तथ्य आहे असे मानायला हरकत नाही. मला तर फक्त आणि फक्त योगायोग वाटतो... असो. तुमचा जर असल्या गोष्टींवर विश्वास असेल तर तो "कंदील" जाळून टाकणे योग्य ... आमचा विश्वास नाही पण म्हणतात ना " कशाला विषाची परिक्षा ?" छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

भाकड कथा आहे !!!!!!!!!!!!!!!!!!

अशा कथा असलेले पुस्तक असेल तर सान्गा

ए आंबोळ्या, एकतर ही सगळी थापेबाजी आहे कबूल तरी कर नाहीतर तो कंदील जाळून तरी टाक/ किंवा प्रमोदकाकांना भेट तरी देऊन टाक.आणि रामसे चित्रपट बघणं एकदम बंद कर. हे सगळं खरं असेल तर तू तो कंदील अजुन जपून ठेवायचे काय कारण? ह्या विजुभाऊच्या प्रश्नाला आपण सहमत आहोत. चला तोवर मी आता शुचिर्भुत होऊन कर्ज फेडायचा मंत्र म्हणायला जातो!:))

मला तो कंदिल बघायची उत्सुकता आहे! ;) बाकी, तू म्हणतोस त्याप्रमाणे दरवेळी कंदिल लावला की तुझ्या ओळखीतलं कुणी ना कुणी तरी मेलंही असेल, परंतु या सगळ्या निव्वळ योगायोगाच्या गोष्टी आहेत! त्या बिचार्‍या कंदिलाचा त्यात काहीच दोष नाही. ;) तात्या.

असंच काही नाव आहे एका चित्रपटाचं. मुखवट्याऐवजी कन्दील.असे अनुभव सांगत न बसता ते संपवून टाकावे हे बरे.मनाला कमकुवत करणारे अनुभव विसरून जाणे जास्त चान्गले.शन्केने मनात घर केले की मग नवीन वस्तू घ्यायची भिती वाढत जाईल. ता.क. गरजूंना भाड्यानी द्यायला हरकत नाही. सासू आणी कुत्र्याची गोष्ट आठ्वते ना?

कंदिलाची सत्य स्टोरी आवडली, वाचतांना पुढे काय ? पुढे काय ? अशा उत्सुकतेने वाचले आणि एका रहस्यमय कंदिलाची ओळख झाली. अशा भाकडकथांवर आमचा काही विश्वास नाही. पण काही म्हणा स्टोरी जरा हटकेच आहे. :) अवांतर :) स्टोरी खरी का खोटी ते जाऊ द्या !!!पण दररोज कुठे ना कुठे लोक मरताहेत आणि तो या कंदिलाचा प्रताप आहे असे माझे मत आहे ;)

अंबोळ्या..........टाईम पास भारी झाला खरा........छान लिखाण झालंय. तो कंदील अंधश्रद्धा निर्मूलन वाल्यांकडे द्या, हा ऐक ऊपाय बरा आहे. पण "कंदील" जाळून टाकू नको............. ऐक गिर्‍हाईक नक्की तयार आहे, अर्थात मीच. अंधश्रद्धा द्वेष्टा / भूत कथाप्रेमी (आर्य)

काही म्हणा, सॉलीड रहस्य कथा होऊ शकेल. जेव्हा कथानायकाच्या [सध्या त्याला 'आंबापोळी' म्हणुया] जवळच कोणीतरी गचकतं. तेव्हा तो ह्या रहस्याचा शोध घ्यायला सावंतवाडीला जायला निघतो, साधा सोपा प्रवास करत असताना दोन तीन वेळा जीवावर बेतणारे प्रसंग. सावंतवाडीत पोहोचल्यावर कोणी तरी सांगत, इथे खुप जण रहायची पण ४ वर्षापुर्वी दुरच्या खेड्यातुन एक आदीवासी कंदील येउन विकु लागला मग लोक पटापट टपकली. शेवटी एक दिवस लोकांनी त्याला बदडून गावाबाहेर काढला. मग आंबापोळी खाउन दुसर्‍या दिवशी त्या आदीवासी चे गाव शोधत जातो. अमावास्येच्या काळोख्या रात्री त्या खेड्यात... तिथे मग फणसपोळीची एन्ट्री.... पाहता क्षणीच एकमेकांचे जमते... तिचा बाप गावचा वैदु... मग प्रेमकथा.. शेवटी असे कळते की त्या खेड्याला वीजपुरवठा किती ही विनवणी करुन सावंतवाडी व मुंबईच्या अधिकार्‍यांनी दिला नाही म्हणुन मग त्या आदीवासींनी मंतरलेले कंदील त्या दोन्ही ठीकाणी पाठवले सुड उगवायला. आंबापोळी मोठ्या प्रयत्नाने त्या खेड्याला स्वदेश पिक्चर मोबाईल वर दाखवतो. [अर्थात वीज नाही पण त्या गावात मोबाईल व असंख्य मोबाईल बॅटरी पोहोचल्या असतात] मग सगळे स्व:ताच वीजनिर्माण करतात. गाववाले खुश..शेवटी आंबा पोळी - फणसपोळी शुभमंगल... लग्नाच्या पहील्या रात्री फणसपोळीला आंबापोळी तो कंदील सप्रेम भेट देतो. सांगतो उद्या सकाळी तु लाव आणी तुझ्या गावातल्या त्या आपल्या प्रेमाला विरोध करणार्‍या सगळ्या खडुस लोकांची यादी संपल्या शिवाय कंदील काढायचा नायं!!

वि.सू. : चीठ्ठी टाईप करुन ठेवावी . हस्ताक्षर कळाले नाही तर कै च्या कै च व्हायचे ( अर्थात डॉक्टर लोकाना अशा कन्दीलाची गरज भासणार नाही)

पाहिजे तोच माणुस मरावा यासाठी काय करत असतील ? त्या माणसाचे नाव चिठ्ठीवर लिहुन ती कंदिलाखाली ठेवत असतील का ? वि.सू. : चीठ्ठी टाईप करुन ठेवावी. काय राव आम्बोळी ला क्लु देताय की काय ? (नकोती चिठ्ठी पटकन उचलणारा) मदनबाण

रात्रि थेट त्याच्याच अंगणात नेऊन लावायचा.

कंदिल हा कोकणातला असल्याने हा काहि भानामतिचा प्रकार आहे का? भानामति वगैरे प्रकारात असल्या गोष्टि असतात असे कुठे तरि वाचल्याचे आठवते. माझा तरि असल्या गोष्टिंवर विश्वास नाहि.परन्तु एक माहिति म्हणुन विचारत आहे. इथे बरेच जण कोकणातले आहेत्.आम्हि देशावर,कोकणातल्या असल्या फार कथा ऐकल्या आहेत. अजुनहि कोकणात असे प्रकार चालु आहेत का? बाकि कंदिल स्टोरि जरा हटकेच वाटलि.असो ,ज्याचे त्याचे अनुभव. हा जर वापरायचा असेल तर तुम्हि किति भाडे आकरता? काहि ग्रुप स्किम वगैरे आहे का? कंदिलाचि रेन्ज किति आहे.म्हणजे किति अंतरापर्यन्त ह्याचे कव्हरेज आहे? असले बरेच प्रश्न आमच्या डोक्यात आले हो.))))) अबब.

क॑दिल पेटवाच्या अगोदर आजु बाजुच्या॑चा विमा उतरावा.

अहो कआय हे...? एक कन्दिल के लिये इतना धिन्गना..? रोहित खुश हुअअ..?

टेबललॅम्प म्हणून वापरणार? अरे देवा! असली आयडियाची कल्पना सुचण्याची दुर्बुध्दी देवांना देऊ नको रे देवा!!

खरी खोटी माहित नाय.. पण गोष्ट जबरा आहे....

अस॑भव सारख्या मालिका जास्त पाहू नकोस . नाहितर असे अनेक भास होणारच!!

he jar dahshatvadyana samjle tar tuza kandil palvun netil ani ..... ..... kinva Bushla samjle tar laden sathi to kandil palvayla sangel. bagh baba kalji ghe ugach kahitari hoil ha......ha.... ha...

च्यायची....१६ वर्षात बोलला नाही कधी कंदीला बद्दल्...बस का राव्..हीच का दोस्ती..मला शोले चा आपला फेवरीट डायलॉग आठवला..."मैने तुझे क्या समझा था जय..और तू...तू क्या निकला.."...तुझी खरडवही बघ.. (वाचकांसाठी टीपः १६ हे आंबोळया चं किंवा माझं वय नाही...तेव्हढी वर्षं आमची दोस्ती आहे)

तो कंदील आहे न तो ज्याला हवा त्याला दे आणि बघ माणस मरतात का? तशीही लोकसंख्या खुप वाढत आहे..त्या निमित्ताने कमी होइल L)

ममीवरून आठवले.. 'तो' लेख बहुधा एका रविवार नवाकाळ मध्ये कॅ.वासुदेव बेलवलकर या॑नी लिहिला होता. त्याच लेखका॑नी राघोबादादा पेशव्या॑च्या पुजेत असलेल्या अघोरी गणपतीचीही गोष्ट लिहिली होती..तीही मूर्ती जिथे जिथे गेली तिथे तिने प्रलय माजविला असे म्हणतात. नुकतीच सकाळ मध्ये भानामतीबद्दलची बातमी अनेक पुणेकरा॑ना आठवत असेल.. पुण्याजवळील एका गावा॑त (गु॑डवस्ती) भरदिवसा सगळ्या॑च्या देखत आपोआप आगी लागण्याचे प्रकार घडत आहेत. अ॑.नि.स ने सुद्धा सत्य शोधण्याचे खूप प्रयत्न केले तर त्या॑च्या कार्यकर्त्या॑च्या डोळ्यादेखत तीन ठिकाणी आगी लागल्या..कडक पोलीस पहार्‍यातही आगी लगल्यामुळे त्या कुटु॑बाने अखेर वस्ती बदलण्याचा निर्णय घेतला..आता बोला

काय प्रतिक्रिया देणार ? कप्पाळ ?

पुर्वी अंधारात जायाचं भ्याव वाटायचं म्हुन लोक कंदील घिवुन जायाचे. आता म्हंजी जर ग्येला कुनी हा कंदील घिवुन तर तिच्या मारी, काळा गुडुप अंधार परवडला, पर ह्या कंदिलाचा असला "प्रकाश" आपल्यावर पडु नये ह्याचीच कुनाला बी भीती वाटल की राव.... आता घाबरावं अंधाराला की , कंदिलाला? :-) :-)) आपलाच, मनोबा

च्यामारी इथं कधीही आलं तरी आंबोळ्याच्या भन्नाट बुद्धीमत्तेवर आधारित हा लेखन कायम मुखपृष्ठावर झळकत असतो.

आंबोळी राव तुमच्या मयताचा लेख (म्हणजे तुम्ही लिहलेल्या मयता विषयी म्हणतोय मी.....)वाचला.सध्या माझ्या प्रमाणेच माझे वडील ही मिपा चे वाचक आहेत.....त्यांनीही हा तुझा लेख वाचला आणि ते मला म्हणाले आंबोळी चा कंदील शोधुन दे !!!!! (म्हणजे तुमचा हा लेख हो.....) आता ते म्हणत आहेत अरे प्रतिक्रिया नंतर दे आधी मला वाचू दे !!!!! (लगे रहो आंबोळी)असे म्हणणारा;;;;; मदनबाण.....

क्या बात है!! बाकी खर खोट परमेश्वराला माहीत .. पण कथा वाचुन मजा आली.. ( माफ करा पण मी कथा म्हनूणच वचली)

क्या बात है!! बाकी खर खोट परमेश्वराला माहीत .. पण कथा वाचुन मजा आली..

सब लोग कंदील कंदील कर रहे है.... ये कंदील कंदील क्या है?? ये कंदील कंदील.....

ह्म्म्म्म.... वा. जेम्स रँडी ला द्या तुमचा कंदील. तो एक पूर्वाश्रमीचा जादूगार आहे, आणि सध्या अंनिस टाइप काम करतो.. संस्था आहे त्याची. http://www.randi.org/ ७०-८० च्या दशकात चमचे वाकवणार्‍या युरी गेलर चा पर्दाफाश केला होता त्याने. १ मिलीयन डॉलर चे चॅलेंज आहे.... मिळतील तुम्हाला. http://www.randi.org/joom/challenge-info.html अनिकेत

काही नव्या सदस्यांच्या माहिती साठी हे लोकप्रिय लिखाण पुन्हा वर आणलेय. अवांतरः निदान हे वाचुन तरी अम्बोळ्याला आपण लिहित होतो हे आठवुन तो नवे काहि(ही)तरी लिहायला घेईल पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

आयला अवघड आहे हा प्रकार. नील.

मला देउन टाका तो कन्दिल....प्रयोग म्हणून हो...सासरचे लोक हल्ली बरेच contact मधे आलेत... सासरग्रस्त शिल्पा *********************************************************** http://shilpasview.blogspot.com/

The Mummy on the Titanic With the increased interest in the story of the sinking of the Titanic, an old tale of a mummy's curse has resurfaced. According to one version, A sarcophagus of an ancient Egyptian king was being smuggled to America by an unscrupulous art dealer. The art dealer was going to sell it to a noted museum in New York for $500,000.00. He would then split the booty with the thieves that ransacked the cave of this Egyptian king. It seems that the god, Anubis, was not pleased with this whatsoever. It seems that Egyptian Gods don't like having their earthly remains sold to the highest bidder. In retaliation for this ghastly of dirty deeds Anubis sunk the Titanic, and the mummy went to the bottom of the sea to finally have it's resting place. In some of the stories, the mummy is not that of a king, but of a priestess, or princess, of Amen-Ra. In other stories, the mummy was rescued in a lifeboat and once it arrived in New York, anyone who came near it fell under its curse. In one version, the mummy made an attempted return to Egypt on the ship The Empress of Ireland -- which sank -- and then made a second attempt . . . aboard the Lusitania! Philipp Vandenberg wrote of the curse in his dubious tome The Curse Of The Pharaohs (1973; p. 186): On board the Titanic were 2,200 passengers, 40 tons of potatoes, 12,000 bottles of mineral water, 7,000 sacks of coffee, 35,000 eggs -- and an Egyptian mummy that Lord Canterville wanted to take from England to New York. The mummy was the carefully prepared body of a prophetess who had enjoyed a great vogue during the reign of Amenhotep IV, the heretic pharaoh who took the name Ikhnaton. Her grave had been found in Tel el-Amarna. A small temple had been built for this prophetess, the "Temple of the Eyes." The female mummy had been equipped with the usual amulets and artifacts. An amulet with the inscription Awake from the swoon in which you sleep and a glance of your eyes will triumph over everything that is done against you had been placed beneath her head. Was this the hint that the remains of the prophetess enjoyed special protection? The mummy was encased in a wooden crate and, because of its value, had not been placed in the hold of the Titanic but behind the command bridge. Many scientists who handled mummies showed clear signs of mental derangement. Did Captain Smith, too, look into those fatal radiant eyes? Could he, too, have been the curse's victim? Charles Pellegrino added more details to the event in Unearthing Atlantis (1991; pp. 298-299), his book that he desperately wanted to be taken seriously: In 1910, the British Egyptologist Douglass Murray is said to have been among the next to feel the curse [of Queen Hatshepsut]. An American treasure hunter approached him in Cairo, offering for sale one of several portions of Hatshepsut's multilayered mummy case. The American died before he could cash Murray's check. Three days later, Murray's gun exploded, blowing off most of his right hand. What remained turned gangrenous, requiring amputation of the entire arm at the elbow. En route to England with the sarcophagus, he received word via wireless telegraph that two of his closest friends and two of his servants had died suddenly. Upon arrival in England, he began to feel superstitious, and left Hatshepsut's case in the house of a girlfriend who had taken a fancy to it. The girlfriend soon came down with a mysterious wasting disease. Then her mother died suddenly. Her lawyer delivered the sarcophagus back to Murray, who promptly unloaded it on the British Museum. The British Museum already had more sarcophagi than it needed. Not so, the American Museum of Natural History in New York; so a trade was arranged for Montana dinosaur bones. Before the deal was complete, the British Museum's director of Egyptology and his photographer were dead. Queen Hatshepsut was beginning to lose her charm. The curators loaded the sarcophagus into a crate and saw it lowered into the hold of a ship. And on April 10, 1912, the ship sailed -- Southampton to New York. Hatshepsut departed for America on the Titanic. Some sources say that this legend originated in the press just days following the disaster -- indeed, it appeared in the newspapers of the time. But it may have been concocted on the decks of the ship itself. One of the ship's passengers, William Thomas Stead (pictured right), was not only a journalist but also a believer in mysticism and spiritualism, and a frequenter of mediums. Before the trip, Stead had been warned by a spiritualist friend, one Mr. Penny, not to make the ocean journey as the ship was destined for disaster. He relayed this information to several people over dinner on the third night of the Titanic's voyage, and he embellished the story with an earlier tale of a mummy's curse associated with a "mummy's case" on exhibit at the British Museum (and currently held by that museum, #22542, pictured below [Photo © copyright The British Museum]). After the ship sank (Stead perished with the ship), some of the surviving listeners who had been present at Stead's table repeated the tale, which by then had likely been exaggerated and distorted to better fit the situation. Whether by faulty memory, emotional melodramatization, or outright deception, a mummy, rather than a coffin-lid, had soon been placed aboard the Titanic, rather than in the halls of a faraway museum, and a legend was born, a legend that was to be built upon as time progressed. A cursory check of the details of the story will yield no verifying facts -- there was no mummy aboard the Titanic. The so-called cursed "mummy case," actually a wooden "mummy-board" or inner lid of a coffin (EA 22542), can currently be found in Room 62 of the British Museum. The lid is from Thebes and, judging by its shape and the style of its decoration, dates to the end of the 21st or the beginning of the 22nd Dynasty. Some of the earlier British Museum publications described the lid as belonging to a "priestess of Amen-Ra" based on the presumption that a woman of rank would have necessarily been employed by the temple dedicated to this god. Donated by Mrs. Warwick Hunt of Holland Park, London (on behalf of Mr. Arthur F. Wheeler) in July 1889, it went on display at the museum the following year. The mummy-board was packed away for safety's sake during World Wars I and II, but, with the exception of a brief journey to Australia in 1990, has never left the museum. Tales of a curse associated with the mummy-board still persist, despite the fact that any evidence is wholly lacking.

हा कंदील अधूनमधून बाहेर निघत असतो ब्बॉ.

प्रगोने चर्चेत या कथेचा उल्लेख केला आणि कथा पुन्हा वाचली. नव-मिपाकरांना या "क्लासिकची" माहिती व्हावी म्हणून प्रतिसाद देऊन वर आणत आहे.

आमच्या आईचे भजनी मंडळ आहे. जुन्या बायका त्यातून रिटायर व्हायला लागल्या की त्याना शाल द्यायची प्रथा त्यानी सुरु केली होती. पण शाल दिली की ती बाई लगेच गचकायची. तीन चार बायका अशा गेल्यावर एकीच्या हे लक्षात आले व तिने रिटायर होताना शाल नाकारली. ती ठणठणीत राहिली. शाल प्रथा गुंडाळली गेली.

क्लासिक गोष्टी अधूनमधून बाहेर काढत राहिलं पाहिजे. कसं काय सुटलं नजरेतून काय की हे.

ऑ अच्च जालं तल!!

शाल आणि रुमाल कोणाला भेट देवू नये म्हणतात . तो कंदील माळ्यावर कशाला ठेवलाय? तुमच्या पुढच्या पिढीने तो वापरला तर ? त्यापेक्षा जाळून टाका कि

जगबुडी होईल …हा हा हा एकदाच काय तो बदला घेईल तो कंदील . कृपया ह.घे.

तो कंदील जाळू नका. लोकसंख्येचा विस्फोट होईल

तो कंदील पाकिस्तानला सप्रेम सदिच्छा भेट म्हणून पाठवा

हे तर लई डेजरस प्रकरण हाय म्हणजे इथे कंदील पेटला की तिकडे दुसर्‍याची बत्ती गुल..... (घराच्या बाहेर लिंबु-मिरची बांधणारा)

किती भयंकर..मी तर म्हणते तो फेकूनच द्या कुणालाही वापरता येणार नाही असा....खरंच खरं असेल असं नाही पण कशाला उगाच विषाची परीक्षा घ्या....

ही एक सत्य घटना आहे. तुमची तशी खात्री / श्रद्धा असेल तर सरळ कन्दील जाळुन टाका. आजूनही तो कंदील आमच्या माळ्यावर आहे लोकांचे मुडदे पडावे म्हणुन तुम्ही तो कन्दील माळ्यावर अजुन जपुन ठेवला आहे का? तुमची तशी खात्री / श्रद्धा नसेल तर उगाच पोरासोराना घाबरवणार्‍या असल्या रामसे ष्टाईल गोष्टी लोकाना सांगुन अन्धश्रद्धा पसरवु नका. ...जाम घाबहरलेला विजुभाऊ

असम्भवसारख्या मालिका फार पाहू नका हो. त्यातून असलं काही तरी दिसू लागतं, जाणवू लागतं...

असम्भव सारख्य मालिकातुन हे सुचलेले नाही. हि घटना ४ वर्षा पुरवीची आहे. लोकाना हि गोष्ट रामसे ष्टाईल वाटते याला मी काहिच करु शकत नाही. पण घडलेल्य घटना सत्य आहेत. यात पदरचे एकालाही मारलेले नाही. उलट अतिशयोक्ती वाटू नये म्हणुन २-३ किस्से कमी केलेत. लोकांचे मुडदे पडावे म्हणुन तुम्ही तो कन्दील माळ्यावर अजुन जपुन ठेवला आहे का? नाही. उलट तो चुकीच्या लोकान्च्या हाती जाउ नये म्हणून सुरक्शीत ठेवलाय. (असल्या कन्दिलाचा मालक)आम्बोळी

तो कंदील अंधश्रद्धा निर्मूलन वाल्यांकडे द्या. किंवा जाळून टाका.

या कंदीलाबाबत वाचून फारसे आश्चर्य वाटले नाही. कारण अशी एक कथा एका 'ममी' बद्दल पण वाचली आहे. आणि ती सत्य असल्याचा त्या प्रथितयश लेखकाचा दावा आहे. ती 'ममी' अनेक अनेक संग्रहालयात धुमाकूळ ( चित्रविचित्र भितीदायक घटना घडवून)घालून तिच्या मुक्कामी परत जाण्यासाठी 'टायटॅनिक' वर बसली. आणि काहीही झाले तरी आमचे जहाज बुडणार नाही अशी मिजास करणार्‍या जहाजाला घेऊन तिने सागरतळ गाठला. जालावर याबद्दल कुठे माहीती मिळाली तर नक्की देईन. :) -(जाम टरकलेला....) डॅनी.. पुण्याचे पेशवे

आम्बोळी ताई/दादा जे काही घडले ते निव्वळ योगायोग होते. कावळा बसायला आणि फांदी मोडायला एक गाठ...म्हणतात त्यातला हा प्रकार आहे. मी देखिल असे चमत्कार केले आहेत. विशेषकरून जे वाईट बोलतो ते बर्‍याच वेळा खरे होते. पण माझ्या दृष्टीने ह्यात घाबरण्यासारखे अथवा घाबरवण्यासारखे काहीच नाही. जो तो आपल्या मरणाने मरतो. तुमच्या कंदीलामुळे (पेटवण्यामुळे)जर कुणी मरतो असे तुम्हाला वाटत असेल तर तो चक्क भाबडेपणा आहे. मनातली सगळी जळमटं काढून टाका. रोज तो कंदील लावा आणि पाहा किती जण मरतात ते. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

3-4 वर्षे झाली या घटनेला पण आजूनही तो कंदील डोक्यातून जात नाही. म्हणजे गेल्या ३-४ वर्षांत तुमच्या ओळखित कोणी मेलं नाही का? सामाजिक ओळखितले मोठमोठे लेखक, कवी, नेते, अभिनेते, राजकारणी वरील 'ओळखिच्या व्यक्ती मरण्याच्या' वर्गवारीत बसत नाहीत वाटते. तो कंदील मधे मधे पेटवत राहा नाहीतर जगाची लोकसंख्या प्रमाणाबाहेर वाढून काहीतरी अनर्थ घडेल.

प्रमोदकाका, तुमचे चिमित्कार आवडले. पण कन्दीलाच चमत्कार मी करतोय असा कुठलाहि दावा मी केलेला नाही. इथे मी घाबरण्याचा अथवा कुणाला घाबरवण्याचा प्रयत्नही नाही. मि फक्त मला आलेला अनुभव किन्वा ५-७ वेळा घडलेला योगायोग तुमच्या बरोबर वाटला. तुमच्या कंदीलामुळे (पेटवण्यामुळे)जर कुणी मरतो असे तुम्हाला वाटत असेल तर तो चक्क भाबडेपणा आहे. मनातली सगळी जळमटं काढून टाका. रोज तो कंदील लावा आणि पाहा किती जण मरतात ते. तुमचे काय जातय हो सान्गायला कि रोज कन्दिल लावा म्हणुन... इथे माझ्या ओळखीची माणसे मरतायत! वि.सु. ताई/दादा चे शेपुट नका लावू... तुमच्यपेक्शा वयाने आणि अनुभवाने अजुन खुपच लहान आहे मी. (प्रमोद्काकान्चे चमत्कार आवडलेला)आम्बोळी

खरं सांगायच तर माझा असल्या गोष्टींवर विश्वास नाही. पण तुम्ही एवढ्या सत्यतेने सांगताय तर त्यात तथ्य आहे असे मानायला हरकत नाही. मला तर फक्त आणि फक्त योगायोग वाटतो... असो. तुमचा जर असल्या गोष्टींवर विश्वास असेल तर तो "कंदील" जाळून टाकणे योग्य ... आमचा विश्वास नाही पण म्हणतात ना " कशाला विषाची परिक्षा ?" छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

भाकड कथा आहे !!!!!!!!!!!!!!!!!!

अशा कथा असलेले पुस्तक असेल तर सान्गा

ए आंबोळ्या, एकतर ही सगळी थापेबाजी आहे कबूल तरी कर नाहीतर तो कंदील जाळून तरी टाक/ किंवा प्रमोदकाकांना भेट तरी देऊन टाक.आणि रामसे चित्रपट बघणं एकदम बंद कर. हे सगळं खरं असेल तर तू तो कंदील अजुन जपून ठेवायचे काय कारण? ह्या विजुभाऊच्या प्रश्नाला आपण सहमत आहोत. चला तोवर मी आता शुचिर्भुत होऊन कर्ज फेडायचा मंत्र म्हणायला जातो!:))

मला तो कंदिल बघायची उत्सुकता आहे! ;) बाकी, तू म्हणतोस त्याप्रमाणे दरवेळी कंदिल लावला की तुझ्या ओळखीतलं कुणी ना कुणी तरी मेलंही असेल, परंतु या सगळ्या निव्वळ योगायोगाच्या गोष्टी आहेत! त्या बिचार्‍या कंदिलाचा त्यात काहीच दोष नाही. ;) तात्या.

असंच काही नाव आहे एका चित्रपटाचं. मुखवट्याऐवजी कन्दील.असे अनुभव सांगत न बसता ते संपवून टाकावे हे बरे.मनाला कमकुवत करणारे अनुभव विसरून जाणे जास्त चान्गले.शन्केने मनात घर केले की मग नवीन वस्तू घ्यायची भिती वाढत जाईल. ता.क. गरजूंना भाड्यानी द्यायला हरकत नाही. सासू आणी कुत्र्याची गोष्ट आठ्वते ना?

कंदिलाची सत्य स्टोरी आवडली, वाचतांना पुढे काय ? पुढे काय ? अशा उत्सुकतेने वाचले आणि एका रहस्यमय कंदिलाची ओळख झाली. अशा भाकडकथांवर आमचा काही विश्वास नाही. पण काही म्हणा स्टोरी जरा हटकेच आहे. :) अवांतर :) स्टोरी खरी का खोटी ते जाऊ द्या !!!पण दररोज कुठे ना कुठे लोक मरताहेत आणि तो या कंदिलाचा प्रताप आहे असे माझे मत आहे ;)

अंबोळ्या..........टाईम पास भारी झाला खरा........छान लिखाण झालंय. तो कंदील अंधश्रद्धा निर्मूलन वाल्यांकडे द्या, हा ऐक ऊपाय बरा आहे. पण "कंदील" जाळून टाकू नको............. ऐक गिर्‍हाईक नक्की तयार आहे, अर्थात मीच. अंधश्रद्धा द्वेष्टा / भूत कथाप्रेमी (आर्य)

काही म्हणा, सॉलीड रहस्य कथा होऊ शकेल. जेव्हा कथानायकाच्या [सध्या त्याला 'आंबापोळी' म्हणुया] जवळच कोणीतरी गचकतं. तेव्हा तो ह्या रहस्याचा शोध घ्यायला सावंतवाडीला जायला निघतो, साधा सोपा प्रवास करत असताना दोन तीन वेळा जीवावर बेतणारे प्रसंग. सावंतवाडीत पोहोचल्यावर कोणी तरी सांगत, इथे खुप जण रहायची पण ४ वर्षापुर्वी दुरच्या खेड्यातुन एक आदीवासी कंदील येउन विकु लागला मग लोक पटापट टपकली. शेवटी एक दिवस लोकांनी त्याला बदडून गावाबाहेर काढला. मग आंबापोळी खाउन दुसर्‍या दिवशी त्या आदीवासी चे गाव शोधत जातो. अमावास्येच्या काळोख्या रात्री त्या खेड्यात... तिथे मग फणसपोळीची एन्ट्री.... पाहता क्षणीच एकमेकांचे जमते... तिचा बाप गावचा वैदु... मग प्रेमकथा.. शेवटी असे कळते की त्या खेड्याला वीजपुरवठा किती ही विनवणी करुन सावंतवाडी व मुंबईच्या अधिकार्‍यांनी दिला नाही म्हणुन मग त्या आदीवासींनी मंतरलेले कंदील त्या दोन्ही ठीकाणी पाठवले सुड उगवायला. आंबापोळी मोठ्या प्रयत्नाने त्या खेड्याला स्वदेश पिक्चर मोबाईल वर दाखवतो. [अर्थात वीज नाही पण त्या गावात मोबाईल व असंख्य मोबाईल बॅटरी पोहोचल्या असतात] मग सगळे स्व:ताच वीजनिर्माण करतात. गाववाले खुश..शेवटी आंबा पोळी - फणसपोळी शुभमंगल... लग्नाच्या पहील्या रात्री फणसपोळीला आंबापोळी तो कंदील सप्रेम भेट देतो. सांगतो उद्या सकाळी तु लाव आणी तुझ्या गावातल्या त्या आपल्या प्रेमाला विरोध करणार्‍या सगळ्या खडुस लोकांची यादी संपल्या शिवाय कंदील काढायचा नायं!!

वि.सू. : चीठ्ठी टाईप करुन ठेवावी . हस्ताक्षर कळाले नाही तर कै च्या कै च व्हायचे ( अर्थात डॉक्टर लोकाना अशा कन्दीलाची गरज भासणार नाही)

पाहिजे तोच माणुस मरावा यासाठी काय करत असतील ? त्या माणसाचे नाव चिठ्ठीवर लिहुन ती कंदिलाखाली ठेवत असतील का ? वि.सू. : चीठ्ठी टाईप करुन ठेवावी. काय राव आम्बोळी ला क्लु देताय की काय ? (नकोती चिठ्ठी पटकन उचलणारा) मदनबाण

रात्रि थेट त्याच्याच अंगणात नेऊन लावायचा.

कंदिल हा कोकणातला असल्याने हा काहि भानामतिचा प्रकार आहे का? भानामति वगैरे प्रकारात असल्या गोष्टि असतात असे कुठे तरि वाचल्याचे आठवते. माझा तरि असल्या गोष्टिंवर विश्वास नाहि.परन्तु एक माहिति म्हणुन विचारत आहे. इथे बरेच जण कोकणातले आहेत्.आम्हि देशावर,कोकणातल्या असल्या फार कथा ऐकल्या आहेत. अजुनहि कोकणात असे प्रकार चालु आहेत का? बाकि कंदिल स्टोरि जरा हटकेच वाटलि.असो ,ज्याचे त्याचे अनुभव. हा जर वापरायचा असेल तर तुम्हि किति भाडे आकरता? काहि ग्रुप स्किम वगैरे आहे का? कंदिलाचि रेन्ज किति आहे.म्हणजे किति अंतरापर्यन्त ह्याचे कव्हरेज आहे? असले बरेच प्रश्न आमच्या डोक्यात आले हो.))))) अबब.

क॑दिल पेटवाच्या अगोदर आजु बाजुच्या॑चा विमा उतरावा.

अहो कआय हे...? एक कन्दिल के लिये इतना धिन्गना..? रोहित खुश हुअअ..?

टेबललॅम्प म्हणून वापरणार? अरे देवा! असली आयडियाची कल्पना सुचण्याची दुर्बुध्दी देवांना देऊ नको रे देवा!!

खरी खोटी माहित नाय.. पण गोष्ट जबरा आहे....

अस॑भव सारख्या मालिका जास्त पाहू नकोस . नाहितर असे अनेक भास होणारच!!

he jar dahshatvadyana samjle tar tuza kandil palvun netil ani ..... ..... kinva Bushla samjle tar laden sathi to kandil palvayla sangel. bagh baba kalji ghe ugach kahitari hoil ha......ha.... ha...

च्यायची....१६ वर्षात बोलला नाही कधी कंदीला बद्दल्...बस का राव्..हीच का दोस्ती..मला शोले चा आपला फेवरीट डायलॉग आठवला..."मैने तुझे क्या समझा था जय..और तू...तू क्या निकला.."...तुझी खरडवही बघ.. (वाचकांसाठी टीपः १६ हे आंबोळया चं किंवा माझं वय नाही...तेव्हढी वर्षं आमची दोस्ती आहे)

तो कंदील आहे न तो ज्याला हवा त्याला दे आणि बघ माणस मरतात का? तशीही लोकसंख्या खुप वाढत आहे..त्या निमित्ताने कमी होइल L)

ममीवरून आठवले.. 'तो' लेख बहुधा एका रविवार नवाकाळ मध्ये कॅ.वासुदेव बेलवलकर या॑नी लिहिला होता. त्याच लेखका॑नी राघोबादादा पेशव्या॑च्या पुजेत असलेल्या अघोरी गणपतीचीही गोष्ट लिहिली होती..तीही मूर्ती जिथे जिथे गेली तिथे तिने प्रलय माजविला असे म्हणतात. नुकतीच सकाळ मध्ये भानामतीबद्दलची बातमी अनेक पुणेकरा॑ना आठवत असेल.. पुण्याजवळील एका गावा॑त (गु॑डवस्ती) भरदिवसा सगळ्या॑च्या देखत आपोआप आगी लागण्याचे प्रकार घडत आहेत. अ॑.नि.स ने सुद्धा सत्य शोधण्याचे खूप प्रयत्न केले तर त्या॑च्या कार्यकर्त्या॑च्या डोळ्यादेखत तीन ठिकाणी आगी लागल्या..कडक पोलीस पहार्‍यातही आगी लगल्यामुळे त्या कुटु॑बाने अखेर वस्ती बदलण्याचा निर्णय घेतला..आता बोला

काय प्रतिक्रिया देणार ? कप्पाळ ?

पुर्वी अंधारात जायाचं भ्याव वाटायचं म्हुन लोक कंदील घिवुन जायाचे. आता म्हंजी जर ग्येला कुनी हा कंदील घिवुन तर तिच्या मारी, काळा गुडुप अंधार परवडला, पर ह्या कंदिलाचा असला "प्रकाश" आपल्यावर पडु नये ह्याचीच कुनाला बी भीती वाटल की राव.... आता घाबरावं अंधाराला की , कंदिलाला? :-) :-)) आपलाच, मनोबा

च्यामारी इथं कधीही आलं तरी आंबोळ्याच्या भन्नाट बुद्धीमत्तेवर आधारित हा लेखन कायम मुखपृष्ठावर झळकत असतो.

आंबोळी राव तुमच्या मयताचा लेख (म्हणजे तुम्ही लिहलेल्या मयता विषयी म्हणतोय मी.....)वाचला.सध्या माझ्या प्रमाणेच माझे वडील ही मिपा चे वाचक आहेत.....त्यांनीही हा तुझा लेख वाचला आणि ते मला म्हणाले आंबोळी चा कंदील शोधुन दे !!!!! (म्हणजे तुमचा हा लेख हो.....) आता ते म्हणत आहेत अरे प्रतिक्रिया नंतर दे आधी मला वाचू दे !!!!! (लगे रहो आंबोळी)असे म्हणणारा;;;;; मदनबाण.....

क्या बात है!! बाकी खर खोट परमेश्वराला माहीत .. पण कथा वाचुन मजा आली.. ( माफ करा पण मी कथा म्हनूणच वचली)

क्या बात है!! बाकी खर खोट परमेश्वराला माहीत .. पण कथा वाचुन मजा आली..

सब लोग कंदील कंदील कर रहे है.... ये कंदील कंदील क्या है?? ये कंदील कंदील.....

ह्म्म्म्म.... वा. जेम्स रँडी ला द्या तुमचा कंदील. तो एक पूर्वाश्रमीचा जादूगार आहे, आणि सध्या अंनिस टाइप काम करतो.. संस्था आहे त्याची. http://www.randi.org/ ७०-८० च्या दशकात चमचे वाकवणार्‍या युरी गेलर चा पर्दाफाश केला होता त्याने. १ मिलीयन डॉलर चे चॅलेंज आहे.... मिळतील तुम्हाला. http://www.randi.org/joom/challenge-info.html अनिकेत

काही नव्या सदस्यांच्या माहिती साठी हे लोकप्रिय लिखाण पुन्हा वर आणलेय. अवांतरः निदान हे वाचुन तरी अम्बोळ्याला आपण लिहित होतो हे आठवुन तो नवे काहि(ही)तरी लिहायला घेईल पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

आयला अवघड आहे हा प्रकार. नील.

मला देउन टाका तो कन्दिल....प्रयोग म्हणून हो...सासरचे लोक हल्ली बरेच contact मधे आलेत... सासरग्रस्त शिल्पा *********************************************************** http://shilpasview.blogspot.com/

The Mummy on the Titanic With the increased interest in the story of the sinking of the Titanic, an old tale of a mummy's curse has resurfaced. According to one version, A sarcophagus of an ancient Egyptian king was being smuggled to America by an unscrupulous art dealer. The art dealer was going to sell it to a noted museum in New York for $500,000.00. He would then split the booty with the thieves that ransacked the cave of this Egyptian king. It seems that the god, Anubis, was not pleased with this whatsoever. It seems that Egyptian Gods don't like having their earthly remains sold to the highest bidder. In retaliation for this ghastly of dirty deeds Anubis sunk the Titanic, and the mummy went to the bottom of the sea to finally have it's resting place. In some of the stories, the mummy is not that of a king, but of a priestess, or princess, of Amen-Ra. In other stories, the mummy was rescued in a lifeboat and once it arrived in New York, anyone who came near it fell under its curse. In one version, the mummy made an attempted return to Egypt on the ship The Empress of Ireland -- which sank -- and then made a second attempt . . . aboard the Lusitania! Philipp Vandenberg wrote of the curse in his dubious tome The Curse Of The Pharaohs (1973; p. 186): On board the Titanic were 2,200 passengers, 40 tons of potatoes, 12,000 bottles of mineral water, 7,000 sacks of coffee, 35,000 eggs -- and an Egyptian mummy that Lord Canterville wanted to take from England to New York. The mummy was the carefully prepared body of a prophetess who had enjoyed a great vogue during the reign of Amenhotep IV, the heretic pharaoh who took the name Ikhnaton. Her grave had been found in Tel el-Amarna. A small temple had been built for this prophetess, the "Temple of the Eyes." The female mummy had been equipped with the usual amulets and artifacts. An amulet with the inscription Awake from the swoon in which you sleep and a glance of your eyes will triumph over everything that is done against you had been placed beneath her head. Was this the hint that the remains of the prophetess enjoyed special protection? The mummy was encased in a wooden crate and, because of its value, had not been placed in the hold of the Titanic but behind the command bridge. Many scientists who handled mummies showed clear signs of mental derangement. Did Captain Smith, too, look into those fatal radiant eyes? Could he, too, have been the curse's victim? Charles Pellegrino added more details to the event in Unearthing Atlantis (1991; pp. 298-299), his book that he desperately wanted to be taken seriously: In 1910, the British Egyptologist Douglass Murray is said to have been among the next to feel the curse [of Queen Hatshepsut]. An American treasure hunter approached him in Cairo, offering for sale one of several portions of Hatshepsut's multilayered mummy case. The American died before he could cash Murray's check. Three days later, Murray's gun exploded, blowing off most of his right hand. What remained turned gangrenous, requiring amputation of the entire arm at the elbow. En route to England with the sarcophagus, he received word via wireless telegraph that two of his closest friends and two of his servants had died suddenly. Upon arrival in England, he began to feel superstitious, and left Hatshepsut's case in the house of a girlfriend who had taken a fancy to it. The girlfriend soon came down with a mysterious wasting disease. Then her mother died suddenly. Her lawyer delivered the sarcophagus back to Murray, who promptly unloaded it on the British Museum. The British Museum already had more sarcophagi than it needed. Not so, the American Museum of Natural History in New York; so a trade was arranged for Montana dinosaur bones. Before the deal was complete, the British Museum's director of Egyptology and his photographer were dead. Queen Hatshepsut was beginning to lose her charm. The curators loaded the sarcophagus into a crate and saw it lowered into the hold of a ship. And on April 10, 1912, the ship sailed -- Southampton to New York. Hatshepsut departed for America on the Titanic. Some sources say that this legend originated in the press just days following the disaster -- indeed, it appeared in the newspapers of the time. But it may have been concocted on the decks of the ship itself. One of the ship's passengers, William Thomas Stead (pictured right), was not only a journalist but also a believer in mysticism and spiritualism, and a frequenter of mediums. Before the trip, Stead had been warned by a spiritualist friend, one Mr. Penny, not to make the ocean journey as the ship was destined for disaster. He relayed this information to several people over dinner on the third night of the Titanic's voyage, and he embellished the story with an earlier tale of a mummy's curse associated with a "mummy's case" on exhibit at the British Museum (and currently held by that museum, #22542, pictured below [Photo © copyright The British Museum]). After the ship sank (Stead perished with the ship), some of the surviving listeners who had been present at Stead's table repeated the tale, which by then had likely been exaggerated and distorted to better fit the situation. Whether by faulty memory, emotional melodramatization, or outright deception, a mummy, rather than a coffin-lid, had soon been placed aboard the Titanic, rather than in the halls of a faraway museum, and a legend was born, a legend that was to be built upon as time progressed. A cursory check of the details of the story will yield no verifying facts -- there was no mummy aboard the Titanic. The so-called cursed "mummy case," actually a wooden "mummy-board" or inner lid of a coffin (EA 22542), can currently be found in Room 62 of the British Museum. The lid is from Thebes and, judging by its shape and the style of its decoration, dates to the end of the 21st or the beginning of the 22nd Dynasty. Some of the earlier British Museum publications described the lid as belonging to a "priestess of Amen-Ra" based on the presumption that a woman of rank would have necessarily been employed by the temple dedicated to this god. Donated by Mrs. Warwick Hunt of Holland Park, London (on behalf of Mr. Arthur F. Wheeler) in July 1889, it went on display at the museum the following year. The mummy-board was packed away for safety's sake during World Wars I and II, but, with the exception of a brief journey to Australia in 1990, has never left the museum. Tales of a curse associated with the mummy-board still persist, despite the fact that any evidence is wholly lacking.

हा कंदील अधूनमधून बाहेर निघत असतो ब्बॉ.

प्रगोने चर्चेत या कथेचा उल्लेख केला आणि कथा पुन्हा वाचली. नव-मिपाकरांना या "क्लासिकची" माहिती व्हावी म्हणून प्रतिसाद देऊन वर आणत आहे.

आमच्या आईचे भजनी मंडळ आहे. जुन्या बायका त्यातून रिटायर व्हायला लागल्या की त्याना शाल द्यायची प्रथा त्यानी सुरु केली होती. पण शाल दिली की ती बाई लगेच गचकायची. तीन चार बायका अशा गेल्यावर एकीच्या हे लक्षात आले व तिने रिटायर होताना शाल नाकारली. ती ठणठणीत राहिली. शाल प्रथा गुंडाळली गेली.

क्लासिक गोष्टी अधूनमधून बाहेर काढत राहिलं पाहिजे. कसं काय सुटलं नजरेतून काय की हे.

ऑ अच्च जालं तल!!

शाल आणि रुमाल कोणाला भेट देवू नये म्हणतात . तो कंदील माळ्यावर कशाला ठेवलाय? तुमच्या पुढच्या पिढीने तो वापरला तर ? त्यापेक्षा जाळून टाका कि

जगबुडी होईल …हा हा हा एकदाच काय तो बदला घेईल तो कंदील . कृपया ह.घे.

तो कंदील जाळू नका. लोकसंख्येचा विस्फोट होईल

तो कंदील पाकिस्तानला सप्रेम सदिच्छा भेट म्हणून पाठवा

विजुभाऊ, एकदम नंबर वन !

सम्राटाने जसे सिंहासन रिकामे करुन युवराजाला गादीवर बसवावे तसे हिरवा सिंहासनावरुन उतरुन लाल रंग त्याची जागा घेउ लागतो हळद आणि गुलाल आकाशात एकदम उडवले आहेत असा भास होत असतो. कर्‍यांच्या गालावर लाली येत असते.

सह्ही !

पायरी हा तसा राजकारणी लहान थोरात सारख्याच सलगीने वागणारा. याला हापुस चा दर्जा मिळत नाही आणि रायवळ च्या पंक्तीला बसावे की नाही हा प्रश्न याच्या डोक्यात सतत असतो.त्यामुळेच की काय "आपल्यापायरी ने वागावे" असे कोणि म्हणताना पाहीला की मला जिन्याच्या पायरीपेक्षा पायरी आंब्याची च पटकन आठवण होते. म्हण्टले तर फोडी करा म्हंटले तर घोळुन खा असा दोन्ही डगरीवर पाय ठेवणारा तो पायरी.

:-)) मस्तच. पण मला का कोण जाणे, हा राजकारणी पायरीच जास्त आवडतो. मजा आली वाचायला. एकदम हलकंफुलकं !!

आंब्याचे दिवस आले तरी कैर्‍यांचा थाट ओसरलेला नसतो .पिकलेल्या आंब्यात हापूस, पायरी, मलगोवा , केसर , रत्ना , रायवळ असा मोठ्यांच्या दुनियेत असतो तसा पंक्तीप्रपंच / जातीभेद असतो तसा कैर्‍यांच्या दुनियेत नसतो. परफेक्ट..... सम्राटाने जसे सिंहासन रिकामे करुन युवराजाला गादीवर बसवावे तसे हिरवा सिंहासनावरुन उतरुन लाल रंग त्याची जागा घेउ लागतो हळद आणि गुलाल आकाशात एकदम उडवले आहेत असा भास होत असतो. वा क्या बात है !!!!! (तोतापुरी आंब्यामधील भुंग्याला घाबरणारा) मदनबाण

कैर्‍यांचे बालपण षोडशत्व आता सम्पुन त्या प्रौढ परिपक्व झालेल्या असतात. हा परिपक्वता पणा त्यांच्या रसाळ गोडवा होउन येतो. मस्त वर्णन....:)) प्रत्येकाचा थाट आगळाच असतो. हापुस तसा ईतरांशी थोडा फटकुन वागणारा. बरोबर आहे राजाचा पोर तो उगाच कशाला एखाद्या फाटक्यापाशी बसेल. मंडई मधे सुद्धा हापुस विकणारे चेहेर्‍यावर वेगळेच राजेशाही भाव आणुन बसलेले असतात. हापुस आंबा दाखवताना एखाद्या हीर्‍याच्या थाटात दाखवला जातो. घेणारे गिर्‍हाईक ही तेवढ्यात टेचात हापुस ची करंडी मिरवत घेउन जाते. खरे आहे... या लेखांमुळे या महीना आंबामय होऊन गेला.:)) मस्त अनुभव, मस्त छायाचित्रे, त्याच बरोबर सुंदर प्रतिक्रीया... एप्रिल फळ याचे तीनही भाग उत्तम लिहीले आहेत... पुढील भागाला शुभेच्छा!!!!

स्वाती धन्यवाद्...तुमच्या सगळ्यांच्या प्रतिसादाने मला प्रोत्साहन दिले

पिकलेल्या आंब्यात हापूस, पायरी, मलगोवा , केसर , रत्ना , रायवळ असा मोठ्यांच्या दुनियेत असतो तसा पंक्तीप्रपंच / जातीभेद असतो तसा कैर्‍यांच्या दुनियेत नसतो. अगदी खरं..पण तरीही हापूस तो हापूसच!उगाच नाही तो फळांचा सम्राट! हे जर्मन वेडे, सफरचंदाला फळांचा राजा म्हणतात ते ऐकून तर मला त्यांची कीव कराविशी वाटते. 'हाय कंबख्त तूने पी ही नही ..' च्या चालीवर मला ' हाय..तू ने तो हापूस चखाही नही ..' असे ह्या गोर्‍या मंडळीना म्हणावेसे वाटते आणि तसे अनेकदा म्हणून भारतातून आंबे आणून ह्या 'आर्यांना' खायलाही घातले .तेव्हा त्यांना फळांचा सम्राट कोण? ते पटले.. (राजाबिजा नाही ..सम्राटच!) स्वाती

मस्त झकास सु॑दर

आंब्यांची अढी ,खाली गोणपाट, त्यावर पेंढा, त्यावर कैर्‍या, मधे मधे कादे, वर पुन्हा पेंढा, आणि त्यावर पुन्हा दुसते गोणपाट अशी आम्ही लावायचो. कांद्यानेही अढीतली उष्णता वाढते आणि आंबे लवकर पिकतात. त्या काळी कैर्‍यांच्या करंड्या मिळायच्या. एका करंडीत ५ डझन कैर्‍या असायच्या.

अत्यंत सुंदर, मनोहारी वर्णन! वेगवेगळ्या आंब्यांच्या जातकुळीतले बारकावे चपखल उपमांसह अगदी रसाळ बोलीत टिपलेत! अगदी आमरसाची वाटीच (की पातेले?;०) तोंडाला लावल्यासारखे वाटले! येऊदेत अजून;)) चतुरंग

च्यायला माणूस कैरीसारख्या विषयावर एवढे कसे लिहू शकतो हा प्रश्न मला पडला आहे. "हॅट्स ऑफ" विजूभाउ. आत्ता तुम्ही हे जर आमच्यासमोर "प्रेझेंटेशन म्हणून सादर केले असते तर आम्ही "स्टँडिंग अवेशन" दिले असते ... ह्या भागात कैरीला प्रौढत्व येऊन तिचा आंब्यात होणारा बदल अतिशय अलंकारीक शब्दात मांडल्याबद्दल अभिनंदन "कैर्‍यांचे बालपण षोडशत्व आता सम्पुन त्या प्रौढ परिपक्व झालेल्या असतात. हा परिपक्वता पणा त्यांच्या रसाळ गोडवा होउन येतो. प्रत्येकाचा थाट आगळाच असतो. हापुस तसा ईतरांशी थोडा फटकुन वागणारा. बरोबर आहे राजाचा पोर तो उगाच कशाला एखाद्या फाटक्यापाशी बसेल. मंडई मधे सुद्धा हापुस विकणारे चेहेर्‍यावर वेगळेच राजेशाही भाव आणुन बसलेले असतात. हापुस आंबा दाखवताना एखाद्या हीर्‍याच्या थाटात दाखवला जातो. घेणारे गिर्‍हाईक ही तेवढ्यात टेचात हापुस ची करंडी मिरवत घेउन जाते." जबरा ... "अचानक घराबाहेर रिक्षा वाजते. घरातले छोटे उत्सुकतने बाहेर पळतात. आत्या रिक्षातुन उतरते. तिच्या सोबत एक मोठ्ठी पिशवी असते. दोघे जण मिळुन एक एक बंद धरत ती पिशवी आत नेतात. "आत्या तू कशी आहेस विचारायच्या आतच पिशवी स्वैपाक घरात रिकामी होते." किती समर्पक वर्णन . मस्त आहे, आवडले ... ओरिजनल हापूसची स्मगलिंग करणारा छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

च्यायला माणूस कैरीसारख्या विषयावर एवढे कसे लिहू शकतो हा प्रश्न मला पडला आहे. "हॅट्स ऑफ" विजूभाउ. तिकडे प्राजुताईनं एक लोणचं घेतलं आणि त्याच्यावर पानभर चटपटीत स्फुट लिहिलं, तर आम्ही आवक् होऊन पडलो... आणि इथे आमचे विजुभाऊ तर कैरीला पकडून कैरी-आख्यान गातात! क्या बात है! ३-३ लेख...फक्त कैरीवर? आयला, काय डोकं म्हणायचं का कल्पनांचं भांडार? जियो विजुभाऊ!!! औरभी लिख्खो! तमारा स्टाईल बद्दा सारु छे! (असंच म्हणतात नै?) -(आश्चर्य चकचकित) ध मा ल.

काय आंबटगोड लिहिलंय!!! (गोड)बेसनलाडू

कैरी बाळाना वाईट मुलांची संगत लागु नये म्हणुन त्यांची रोज उलट सुलट तपासणी होत रहाते. वाईट मुलाना बाजुला केले जाते. हळू हळू अंगावर हळदी केसरी रंगाचा साज चढतो . कैर्‍या आता मोठ्या झालेल्या असतात. क्या बात है... अजून तुझे हळदीचे अंग अंग पिवळे ग अजुन ..तुझ्या डोळ्यातील मोठेपण कवळे ग . 'कैरी संगीत महोत्सव' भरवायला पायजे आता... पिकलेल्या आंब्यात हापूस, पायरी, मलगोवा , केसर , रत्ना , रायवळ असा मोठ्यांच्या दुनियेत असतो तसा पंक्तीप्रपंच / जातीभेद असतो तसा कैर्‍यांच्या दुनियेत नसतो. तिथे सगळे भीडु आपलेच असा मामला असतो. सही बोला भिडु... च्यायला माणूस कैरीसारख्या विषयावर एवढे कसे लिहू शकतो हा प्रश्न मला पडला आहे. मी पण हेच म्हणतो. कैर्‍या-आंबे खाताना कधी एवढा विचार केला नव्हता राव... आपण फक्त खायचं काम केलं. औरभी लिख्खो! तमारा स्टाईल सरस छे !!!!! 'मोटा भाई'ची ईश्टायल आपल्याला पण आवडली बॉ... || भले सज्जनाला चारु चिकन अन रोटी | नाठाळाला ठेऊ उपाशी पोटी || -इनोबा म्हणे

.

सम्पादन करुन तेथिल भाग वगळला आहे

विजुभाऊ, एकदम नंबर वन !

सम्राटाने जसे सिंहासन रिकामे करुन युवराजाला गादीवर बसवावे तसे हिरवा सिंहासनावरुन उतरुन लाल रंग त्याची जागा घेउ लागतो हळद आणि गुलाल आकाशात एकदम उडवले आहेत असा भास होत असतो. कर्‍यांच्या गालावर लाली येत असते.

सह्ही !

पायरी हा तसा राजकारणी लहान थोरात सारख्याच सलगीने वागणारा. याला हापुस चा दर्जा मिळत नाही आणि रायवळ च्या पंक्तीला बसावे की नाही हा प्रश्न याच्या डोक्यात सतत असतो.त्यामुळेच की काय "आपल्यापायरी ने वागावे" असे कोणि म्हणताना पाहीला की मला जिन्याच्या पायरीपेक्षा पायरी आंब्याची च पटकन आठवण होते. म्हण्टले तर फोडी करा म्हंटले तर घोळुन खा असा दोन्ही डगरीवर पाय ठेवणारा तो पायरी.

:-)) मस्तच. पण मला का कोण जाणे, हा राजकारणी पायरीच जास्त आवडतो. मजा आली वाचायला. एकदम हलकंफुलकं !!

आंब्याचे दिवस आले तरी कैर्‍यांचा थाट ओसरलेला नसतो .पिकलेल्या आंब्यात हापूस, पायरी, मलगोवा , केसर , रत्ना , रायवळ असा मोठ्यांच्या दुनियेत असतो तसा पंक्तीप्रपंच / जातीभेद असतो तसा कैर्‍यांच्या दुनियेत नसतो. परफेक्ट..... सम्राटाने जसे सिंहासन रिकामे करुन युवराजाला गादीवर बसवावे तसे हिरवा सिंहासनावरुन उतरुन लाल रंग त्याची जागा घेउ लागतो हळद आणि गुलाल आकाशात एकदम उडवले आहेत असा भास होत असतो. वा क्या बात है !!!!! (तोतापुरी आंब्यामधील भुंग्याला घाबरणारा) मदनबाण

कैर्‍यांचे बालपण षोडशत्व आता सम्पुन त्या प्रौढ परिपक्व झालेल्या असतात. हा परिपक्वता पणा त्यांच्या रसाळ गोडवा होउन येतो. मस्त वर्णन....:)) प्रत्येकाचा थाट आगळाच असतो. हापुस तसा ईतरांशी थोडा फटकुन वागणारा. बरोबर आहे राजाचा पोर तो उगाच कशाला एखाद्या फाटक्यापाशी बसेल. मंडई मधे सुद्धा हापुस विकणारे चेहेर्‍यावर वेगळेच राजेशाही भाव आणुन बसलेले असतात. हापुस आंबा दाखवताना एखाद्या हीर्‍याच्या थाटात दाखवला जातो. घेणारे गिर्‍हाईक ही तेवढ्यात टेचात हापुस ची करंडी मिरवत घेउन जाते. खरे आहे... या लेखांमुळे या महीना आंबामय होऊन गेला.:)) मस्त अनुभव, मस्त छायाचित्रे, त्याच बरोबर सुंदर प्रतिक्रीया... एप्रिल फळ याचे तीनही भाग उत्तम लिहीले आहेत... पुढील भागाला शुभेच्छा!!!!

स्वाती धन्यवाद्...तुमच्या सगळ्यांच्या प्रतिसादाने मला प्रोत्साहन दिले

पिकलेल्या आंब्यात हापूस, पायरी, मलगोवा , केसर , रत्ना , रायवळ असा मोठ्यांच्या दुनियेत असतो तसा पंक्तीप्रपंच / जातीभेद असतो तसा कैर्‍यांच्या दुनियेत नसतो. अगदी खरं..पण तरीही हापूस तो हापूसच!उगाच नाही तो फळांचा सम्राट! हे जर्मन वेडे, सफरचंदाला फळांचा राजा म्हणतात ते ऐकून तर मला त्यांची कीव कराविशी वाटते. 'हाय कंबख्त तूने पी ही नही ..' च्या चालीवर मला ' हाय..तू ने तो हापूस चखाही नही ..' असे ह्या गोर्‍या मंडळीना म्हणावेसे वाटते आणि तसे अनेकदा म्हणून भारतातून आंबे आणून ह्या 'आर्यांना' खायलाही घातले .तेव्हा त्यांना फळांचा सम्राट कोण? ते पटले.. (राजाबिजा नाही ..सम्राटच!) स्वाती

मस्त झकास सु॑दर

आंब्यांची अढी ,खाली गोणपाट, त्यावर पेंढा, त्यावर कैर्‍या, मधे मधे कादे, वर पुन्हा पेंढा, आणि त्यावर पुन्हा दुसते गोणपाट अशी आम्ही लावायचो. कांद्यानेही अढीतली उष्णता वाढते आणि आंबे लवकर पिकतात. त्या काळी कैर्‍यांच्या करंड्या मिळायच्या. एका करंडीत ५ डझन कैर्‍या असायच्या.

अत्यंत सुंदर, मनोहारी वर्णन! वेगवेगळ्या आंब्यांच्या जातकुळीतले बारकावे चपखल उपमांसह अगदी रसाळ बोलीत टिपलेत! अगदी आमरसाची वाटीच (की पातेले?;०) तोंडाला लावल्यासारखे वाटले! येऊदेत अजून;)) चतुरंग

च्यायला माणूस कैरीसारख्या विषयावर एवढे कसे लिहू शकतो हा प्रश्न मला पडला आहे. "हॅट्स ऑफ" विजूभाउ. आत्ता तुम्ही हे जर आमच्यासमोर "प्रेझेंटेशन म्हणून सादर केले असते तर आम्ही "स्टँडिंग अवेशन" दिले असते ... ह्या भागात कैरीला प्रौढत्व येऊन तिचा आंब्यात होणारा बदल अतिशय अलंकारीक शब्दात मांडल्याबद्दल अभिनंदन "कैर्‍यांचे बालपण षोडशत्व आता सम्पुन त्या प्रौढ परिपक्व झालेल्या असतात. हा परिपक्वता पणा त्यांच्या रसाळ गोडवा होउन येतो. प्रत्येकाचा थाट आगळाच असतो. हापुस तसा ईतरांशी थोडा फटकुन वागणारा. बरोबर आहे राजाचा पोर तो उगाच कशाला एखाद्या फाटक्यापाशी बसेल. मंडई मधे सुद्धा हापुस विकणारे चेहेर्‍यावर वेगळेच राजेशाही भाव आणुन बसलेले असतात. हापुस आंबा दाखवताना एखाद्या हीर्‍याच्या थाटात दाखवला जातो. घेणारे गिर्‍हाईक ही तेवढ्यात टेचात हापुस ची करंडी मिरवत घेउन जाते." जबरा ... "अचानक घराबाहेर रिक्षा वाजते. घरातले छोटे उत्सुकतने बाहेर पळतात. आत्या रिक्षातुन उतरते. तिच्या सोबत एक मोठ्ठी पिशवी असते. दोघे जण मिळुन एक एक बंद धरत ती पिशवी आत नेतात. "आत्या तू कशी आहेस विचारायच्या आतच पिशवी स्वैपाक घरात रिकामी होते." किती समर्पक वर्णन . मस्त आहे, आवडले ... ओरिजनल हापूसची स्मगलिंग करणारा छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

च्यायला माणूस कैरीसारख्या विषयावर एवढे कसे लिहू शकतो हा प्रश्न मला पडला आहे. "हॅट्स ऑफ" विजूभाउ. तिकडे प्राजुताईनं एक लोणचं घेतलं आणि त्याच्यावर पानभर चटपटीत स्फुट लिहिलं, तर आम्ही आवक् होऊन पडलो... आणि इथे आमचे विजुभाऊ तर कैरीला पकडून कैरी-आख्यान गातात! क्या बात है! ३-३ लेख...फक्त कैरीवर? आयला, काय डोकं म्हणायचं का कल्पनांचं भांडार? जियो विजुभाऊ!!! औरभी लिख्खो! तमारा स्टाईल बद्दा सारु छे! (असंच म्हणतात नै?) -(आश्चर्य चकचकित) ध मा ल.

काय आंबटगोड लिहिलंय!!! (गोड)बेसनलाडू

कैरी बाळाना वाईट मुलांची संगत लागु नये म्हणुन त्यांची रोज उलट सुलट तपासणी होत रहाते. वाईट मुलाना बाजुला केले जाते. हळू हळू अंगावर हळदी केसरी रंगाचा साज चढतो . कैर्‍या आता मोठ्या झालेल्या असतात. क्या बात है... अजून तुझे हळदीचे अंग अंग पिवळे ग अजुन ..तुझ्या डोळ्यातील मोठेपण कवळे ग . 'कैरी संगीत महोत्सव' भरवायला पायजे आता... पिकलेल्या आंब्यात हापूस, पायरी, मलगोवा , केसर , रत्ना , रायवळ असा मोठ्यांच्या दुनियेत असतो तसा पंक्तीप्रपंच / जातीभेद असतो तसा कैर्‍यांच्या दुनियेत नसतो. तिथे सगळे भीडु आपलेच असा मामला असतो. सही बोला भिडु... च्यायला माणूस कैरीसारख्या विषयावर एवढे कसे लिहू शकतो हा प्रश्न मला पडला आहे. मी पण हेच म्हणतो. कैर्‍या-आंबे खाताना कधी एवढा विचार केला नव्हता राव... आपण फक्त खायचं काम केलं. औरभी लिख्खो! तमारा स्टाईल सरस छे !!!!! 'मोटा भाई'ची ईश्टायल आपल्याला पण आवडली बॉ... || भले सज्जनाला चारु चिकन अन रोटी | नाठाळाला ठेऊ उपाशी पोटी || -इनोबा म्हणे

.

सम्पादन करुन तेथिल भाग वगळला आहे

९५ वाचने होऊनही एक देखिल प्रतिसाद नाही? कुमार गंधर्वांना मिसळपावकर ओळखत नाहीत की काय? असो. कुमार गंधर्वांबद्दल थोडक्यात पण महत्त्वपूर्ण माहिती देणारा हा लेख आवडला. मानसराव आपण इथे त्याचा दुवा दिलात त्याबद्दल मी तुम्हाला दुवा देतो. कुमारजी माझ्या आवडत्या गायकांपैकी एक आहेत. त्यांनी सहजतेने हाताळलेले विविध गानप्रकार ऐकल्याशिवाय त्यांची खरी महती कळणार नाही. निव्वळ एका फुफ्फुसावर, श्वास,दमसास कसास लावणार्‍या हिंदुस्थानी शास्त्रीय संगीतात त्यांनी जी उंची गाठली ती एक असामान्य गोष्ट होती. असा कुमार गंधर्व पुन्हा होणे नाही. कुमारांना माझी आदरांजली. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

प्रमोदकाका धन्यवाद. कुमारजींच्या जयंत्ती निमित्त त्यांची आठवण व्हावी एवढीच इच्छा होती. लेखही छोटा पण अर्थपूर्ण वाटला म्हणून हा अट्टाहास. मानस

मी लेख कालच वाचला पण काल प्रतिक्रिया देण्यास वेळ झाला नाही. कुमारजी एक असामान्य कलाकार होते ह्यात शंकाच नाही. दैवदत्त देणगीला मेहेनतीची जोड देऊन आणि फुफ्फुसांच्या विकाराचा दैवाघात समर्थपणे पचवून गाण्यात त्यांनी स्वतःचे असे विश्व उभे केले. निर्गुणी भजने ही केवळ त्यांच्यासाठीच जणू काही निर्माण झालेली असावीत असे वाटावे इतकी ती आणि ते एकरुप आहेत. 'अजुनी रुसूनि आहे' सारखी भावगीते सुध्दा केवळ त्यांनीच अमरत्वाला नेऊन ठेवली. त्यांच्या स्मृतींना माझे वंदन! चतुरंग

मानस, दुव्याबद्दल आभार. तो लेख आवडला.

फारच छान

कुमारजींवर जब्बार पटेल यांनी केलेल्या डॉक्युमेंटरीवर येथे लेख वाचला. http://marathi.webdunia.com/entertainment/regionalcinema/starprofile/0804/08/1080408038_1.htm

९५ वाचने होऊनही एक देखिल प्रतिसाद नाही? कुमार गंधर्वांना मिसळपावकर ओळखत नाहीत की काय? असो. कुमार गंधर्वांबद्दल थोडक्यात पण महत्त्वपूर्ण माहिती देणारा हा लेख आवडला. मानसराव आपण इथे त्याचा दुवा दिलात त्याबद्दल मी तुम्हाला दुवा देतो. कुमारजी माझ्या आवडत्या गायकांपैकी एक आहेत. त्यांनी सहजतेने हाताळलेले विविध गानप्रकार ऐकल्याशिवाय त्यांची खरी महती कळणार नाही. निव्वळ एका फुफ्फुसावर, श्वास,दमसास कसास लावणार्‍या हिंदुस्थानी शास्त्रीय संगीतात त्यांनी जी उंची गाठली ती एक असामान्य गोष्ट होती. असा कुमार गंधर्व पुन्हा होणे नाही. कुमारांना माझी आदरांजली. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

प्रमोदकाका धन्यवाद. कुमारजींच्या जयंत्ती निमित्त त्यांची आठवण व्हावी एवढीच इच्छा होती. लेखही छोटा पण अर्थपूर्ण वाटला म्हणून हा अट्टाहास. मानस

मी लेख कालच वाचला पण काल प्रतिक्रिया देण्यास वेळ झाला नाही. कुमारजी एक असामान्य कलाकार होते ह्यात शंकाच नाही. दैवदत्त देणगीला मेहेनतीची जोड देऊन आणि फुफ्फुसांच्या विकाराचा दैवाघात समर्थपणे पचवून गाण्यात त्यांनी स्वतःचे असे विश्व उभे केले. निर्गुणी भजने ही केवळ त्यांच्यासाठीच जणू काही निर्माण झालेली असावीत असे वाटावे इतकी ती आणि ते एकरुप आहेत. 'अजुनी रुसूनि आहे' सारखी भावगीते सुध्दा केवळ त्यांनीच अमरत्वाला नेऊन ठेवली. त्यांच्या स्मृतींना माझे वंदन! चतुरंग

मानस, दुव्याबद्दल आभार. तो लेख आवडला.

फारच छान

कुमारजींवर जब्बार पटेल यांनी केलेल्या डॉक्युमेंटरीवर येथे लेख वाचला. http://marathi.webdunia.com/entertainment/regionalcinema/starprofile/0804/08/1080408038_1.htm