एक मस्त लेख वाचायला मिळाला. पुलं ही एक अशी व्यक्ती आहे की ज्यांच्याबद्दल ऐकायला आणि वाचायला कधीच कंटाळा येत नाही. त्यांच्या लेखनातील कैक वाक्ये रोजच्याच जीवनात सतत भेटत असतात आणि आनंद द्विगुणित करून जातात. असहाय स्थितीत वातावरण हलकं करतात आणि मनावरचा ताण उतरवतात. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

नेमके मी तो लेख वाचायला घेतला लोकसत्तावर आणि तुम्ही त्याबद्दल इथे लिहिले. पूर्ण वाचून काढतो आत्ताच :)

झकास लेख. (पुल॑च्या स॑दर्भात पपुण्यतिथी हे शब्दसुद्धा लिहिता॑ना हात अडखळतात, डोळ्यासमोरचा स॑गणक धुसर होऊ पहातो..) खर आहे , भाईकाका गेल्यासारखे वाटतच नाहीत. त्यांचे लेखन, विचार आणि कार्य आपल्याला सतत प्रेरणा देत रहाणार... राजेश

आत्ताच वाचून काढला...काय समृद्ध आयुष्य जगला हा माणूस! आणि कित्येकांचे आयुष्य समृद्ध करून गेला... 'आहे मनोहर तरी' पहिल्यांदा वाचले (लहान होतो तेंव्हा) तेव्हा मी खूप अस्वस्थ झालो होतो, पण दिनेश म्हणतो तसा सुनीताबाईंचा काळजी घ्यायचा स्वभावही त्यांना माहित होता. माझ्यासारख्या सामन्य वाचकांना मात्र त्या पुस्तकाने त्या वयात धक्का बसला...आत वाटते, त्या दोघांचा स्वभाव, दृष्टीकोन बराच भिन्न होता.

छान लेख.. इथे दुवा दिल्याबद्दल अनेक आभार. --लिखाळ.

किती सुंदर लेख आहे.... लेखाचा दुवा दिल्याबद्दल खूप खूप आभार

भाई, तू जर अफजलखानाला भेटायला गेला असतास तर फक्त गप्पा र॑गवून परत आला असतास ह्या सुनिताबाई॑च्या शेर्‍यावर प्रच॑ड हसलो.. पुल॑ची सुनिताबाई॑ना 'उपदेशपा॑डे' ही उपाधीपण अफाटच आहे. दिनेशनी भाई॑ना 'ती फुलराणी' लिहिता॑ना प्रत्यक्ष पाहिले आहे..त्याच॑ पहिल॑ वाचन ऐकल॑ आहे. हे सगळ॑ वाचता॑नाच अ॑गावर रोमा॑च उभे राहतात. खर॑च, ती लोक॑ किती भाग्यवान ज्या॑ना पुल॑च्या सहवासात राहता आले.. मी त्या॑ना धीर एकवटून एक फोन केला होता.खर॑ म्हणजे प्रत्यक्षच भेटण्याची खूप इच्छा होती पण ठाऊक होत॑ की ते आजारी आहेत अन त्या॑ना लोका॑चा त्रास होतो. मी त्या॑ना १९९९ साल स॑पून नवे शतक सुरू होण्याचे निमित्त काढून शुभेच्छा देण्यासाठी फोन केला. माझ्या चौथ्या की पाचव्या प्रयत्नात साक्षात भाई फोनवर आले. मला तर गगन ठे॑गणे झाले होते.. माझ्या परमेश्वराशी मी फोनवर बोलत होतो! पण त्या॑चा आवाज खूप कापरा व खोल गेला होता.. म्हैस, असा मी असामी इ ध्वनीमुद्रिका॑मधला सुपरिचित आवाजाचा पत्ताच नव्हता. एक क्षण खूप वाईट वाटले पण धैर्य एकवटून त्या॑च्याशी येणेप्रमाणे स॑भाषण झाले मी: नमस्कार भाई, मी आपला वाचक डॉ.प्रसाद दाढे बोलतो आहे भाई: काय नाव म्हणाला॑त..? मी: प्रसाद दाढे भाई: प्रसाद दाढे काय..प्रसाद दाढे..प्रसाद दाढे (इथे माझ्या अ॑गावर अक्षरशः काटा आला..त्या॑च्या तो॑डून माझे नाव उच्चारले गेले होते..) बोला काय म्हणता॑य? मी: नवीन शतकाच्या आणि नवीन वर्षाच्या आपल्याला हार्दिक शुभेच्छा! भाई: धन्यवाद, तुम्हालाही मी: तुम्हा॑ला भेटण्याची खूप इच्छा आहे, तुमच्या पाया॑वर डोके ठेवायचे आहे.. भाई: अहो माझ्या डोक्यावर कशाला पाय ठेवता॑य.. :) (तशा अवस्थेतही पुल॑नी माझी विकेट काढली होती) मी फार छोटा माणूस आहे.. आणि आता भेटून काहीही उपयोग नाही कारण पाच मिनिटे जरी बोललो तरी मला अर्धा तास पडून रहावे लागते. आता माझ्या पुस्तका॑तच मला भेटा.. माझा गळा दाटून आला होता.. काय बोलावे तेच सुचत नव्हते. माझ्याशी फोनवर बोलल्यामुळे सुद्धा त्या॑ना त्रास होणार होता. असे वाटले की त्या॑चा पार्किन्सनचा आजार मी घेऊ शकलो तर..? फोन ठेवल्यावर बराच वेळ मी सुन्न बसून होतो. साक्षात पुल॑शी बोलल्याचा आन॑दही होत होता आणि त्या॑चा खोल गेलेला आवाज आठवून दु:खही होत होत॑..

गेल्या ४-५ दिवसांपासून व्हायरस आहेत, जपून . व्यंकट

सुरेखच लेख आहे! भाईकाका या अवलियाला साष्टांग नमस्कार... तात्या.

लेख. येथे आवर्जून दुवा दिल्याबद्दल धन्यवाद. खूप दिवसांनी लोकरंगमध्ये एखादा चांगला लेख वाचायला मिळाला.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

अहो काय दुवा दिलात हो? बसल्या बैठकीला वाचून काढला. रविवार सकाळ पुलं बरोबरच्या मैफलीत जावी हा योग होता. आपल्याला किती दुवे देऊ तेवढे कमी आहेत! आपली पुलं बरोबर बोलण्याची आठवण तर डोळ्यात पाणीच. काय लिहू? शब्द नाहीत. चतुरंग

लेख तर मस्तच.. लगेचच वाचला,दुवा दिल्याबद्दल धन्यु. स्वाती

>>>गेल्या ४-५ दिवसांपासून व्हायरस आहेत, जपून . हो, माझ्या लॅपटॉपवर आलेत :( रिअल टाईम अँटीव्हायरस मुळे वाचला आहे लॅपटॉप :S

एका छान लेखाचा दुवा दिल्याबद्दल आभार... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

केवळ अप्रतिम लेख ! पु.लं. ही खरंच किती मोठी युनिवर्सिटी आहे ना ? एकदा का पु.लं वाचले की आयुष्याकडे बघायचा दृष्टिकोनच बदलून जातो ! "हे जीवन सुन्दर आहे..", मनोमन पटतं..

' तू मोठा झाल्यावर माझ्यावर एक लेख लिही. ' असे भाईंनी लिहीले , आणि दिनेशने लेख लिहून भाईंची इच्छा पुर्ण केलीच ; पण आम्हाला एक छान मेजवानी दिली. माईआत्तेला भाई ' उपदेशपांडे' म्हणत वाचून भाई घरातही 'असेच' होते. हे समजले. दिनेशला धन्यवाद.

एकदा बाबासाहेब पुर॑दरे व पुल गप्पा मारत बसले होते ते॑व्हा बाबासाहेब म्हणाले, " भाई तुम्ही विनोदी लेखक! तुमच्या घरी तुम्ही आणि सुनिताबाई कायम हसतच असणार.." यावर पुल उत्तरले, "बाबासाहेब तुम्ही इतिहासकार! मग तुमच्या घरी निर्मलाताई हातात तलवार घेऊन मागे अन तुम्ही ढाल घेऊन पुढे पळत असाल..! :) पुल व्यक्तिशः अतिशय मिष्किल होते. ते समोरच्याची कधी दा॑डी गुल करतील ह्याचा नेम नसायचा. त्या॑च्या कोटीबाज किश्श्या॑चा एक स॑ग्रहच 'कोट्याधीश पुल' ह्या नावाने चतुर॑ग प्रतिष्ठानने प्रसिद्ध केला होता. मला त्या॑चे काही अप्रकाशित किस्सेसुद्धा माहित आहेत.. ते मिपाकरा॑ना स॑मेलनात ऐकवीन.

एक मस्त लेख वाचायला मिळाला. पुलं ही एक अशी व्यक्ती आहे की ज्यांच्याबद्दल ऐकायला आणि वाचायला कधीच कंटाळा येत नाही. त्यांच्या लेखनातील कैक वाक्ये रोजच्याच जीवनात सतत भेटत असतात आणि आनंद द्विगुणित करून जातात. असहाय स्थितीत वातावरण हलकं करतात आणि मनावरचा ताण उतरवतात. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

नेमके मी तो लेख वाचायला घेतला लोकसत्तावर आणि तुम्ही त्याबद्दल इथे लिहिले. पूर्ण वाचून काढतो आत्ताच :)

झकास लेख. (पुल॑च्या स॑दर्भात पपुण्यतिथी हे शब्दसुद्धा लिहिता॑ना हात अडखळतात, डोळ्यासमोरचा स॑गणक धुसर होऊ पहातो..) खर आहे , भाईकाका गेल्यासारखे वाटतच नाहीत. त्यांचे लेखन, विचार आणि कार्य आपल्याला सतत प्रेरणा देत रहाणार... राजेश

आत्ताच वाचून काढला...काय समृद्ध आयुष्य जगला हा माणूस! आणि कित्येकांचे आयुष्य समृद्ध करून गेला... 'आहे मनोहर तरी' पहिल्यांदा वाचले (लहान होतो तेंव्हा) तेव्हा मी खूप अस्वस्थ झालो होतो, पण दिनेश म्हणतो तसा सुनीताबाईंचा काळजी घ्यायचा स्वभावही त्यांना माहित होता. माझ्यासारख्या सामन्य वाचकांना मात्र त्या पुस्तकाने त्या वयात धक्का बसला...आत वाटते, त्या दोघांचा स्वभाव, दृष्टीकोन बराच भिन्न होता.

छान लेख.. इथे दुवा दिल्याबद्दल अनेक आभार. --लिखाळ.

किती सुंदर लेख आहे.... लेखाचा दुवा दिल्याबद्दल खूप खूप आभार

भाई, तू जर अफजलखानाला भेटायला गेला असतास तर फक्त गप्पा र॑गवून परत आला असतास ह्या सुनिताबाई॑च्या शेर्‍यावर प्रच॑ड हसलो.. पुल॑ची सुनिताबाई॑ना 'उपदेशपा॑डे' ही उपाधीपण अफाटच आहे. दिनेशनी भाई॑ना 'ती फुलराणी' लिहिता॑ना प्रत्यक्ष पाहिले आहे..त्याच॑ पहिल॑ वाचन ऐकल॑ आहे. हे सगळ॑ वाचता॑नाच अ॑गावर रोमा॑च उभे राहतात. खर॑च, ती लोक॑ किती भाग्यवान ज्या॑ना पुल॑च्या सहवासात राहता आले.. मी त्या॑ना धीर एकवटून एक फोन केला होता.खर॑ म्हणजे प्रत्यक्षच भेटण्याची खूप इच्छा होती पण ठाऊक होत॑ की ते आजारी आहेत अन त्या॑ना लोका॑चा त्रास होतो. मी त्या॑ना १९९९ साल स॑पून नवे शतक सुरू होण्याचे निमित्त काढून शुभेच्छा देण्यासाठी फोन केला. माझ्या चौथ्या की पाचव्या प्रयत्नात साक्षात भाई फोनवर आले. मला तर गगन ठे॑गणे झाले होते.. माझ्या परमेश्वराशी मी फोनवर बोलत होतो! पण त्या॑चा आवाज खूप कापरा व खोल गेला होता.. म्हैस, असा मी असामी इ ध्वनीमुद्रिका॑मधला सुपरिचित आवाजाचा पत्ताच नव्हता. एक क्षण खूप वाईट वाटले पण धैर्य एकवटून त्या॑च्याशी येणेप्रमाणे स॑भाषण झाले मी: नमस्कार भाई, मी आपला वाचक डॉ.प्रसाद दाढे बोलतो आहे भाई: काय नाव म्हणाला॑त..? मी: प्रसाद दाढे भाई: प्रसाद दाढे काय..प्रसाद दाढे..प्रसाद दाढे (इथे माझ्या अ॑गावर अक्षरशः काटा आला..त्या॑च्या तो॑डून माझे नाव उच्चारले गेले होते..) बोला काय म्हणता॑य? मी: नवीन शतकाच्या आणि नवीन वर्षाच्या आपल्याला हार्दिक शुभेच्छा! भाई: धन्यवाद, तुम्हालाही मी: तुम्हा॑ला भेटण्याची खूप इच्छा आहे, तुमच्या पाया॑वर डोके ठेवायचे आहे.. भाई: अहो माझ्या डोक्यावर कशाला पाय ठेवता॑य.. :) (तशा अवस्थेतही पुल॑नी माझी विकेट काढली होती) मी फार छोटा माणूस आहे.. आणि आता भेटून काहीही उपयोग नाही कारण पाच मिनिटे जरी बोललो तरी मला अर्धा तास पडून रहावे लागते. आता माझ्या पुस्तका॑तच मला भेटा.. माझा गळा दाटून आला होता.. काय बोलावे तेच सुचत नव्हते. माझ्याशी फोनवर बोलल्यामुळे सुद्धा त्या॑ना त्रास होणार होता. असे वाटले की त्या॑चा पार्किन्सनचा आजार मी घेऊ शकलो तर..? फोन ठेवल्यावर बराच वेळ मी सुन्न बसून होतो. साक्षात पुल॑शी बोलल्याचा आन॑दही होत होता आणि त्या॑चा खोल गेलेला आवाज आठवून दु:खही होत होत॑..

गेल्या ४-५ दिवसांपासून व्हायरस आहेत, जपून . व्यंकट

सुरेखच लेख आहे! भाईकाका या अवलियाला साष्टांग नमस्कार... तात्या.

लेख. येथे आवर्जून दुवा दिल्याबद्दल धन्यवाद. खूप दिवसांनी लोकरंगमध्ये एखादा चांगला लेख वाचायला मिळाला.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

अहो काय दुवा दिलात हो? बसल्या बैठकीला वाचून काढला. रविवार सकाळ पुलं बरोबरच्या मैफलीत जावी हा योग होता. आपल्याला किती दुवे देऊ तेवढे कमी आहेत! आपली पुलं बरोबर बोलण्याची आठवण तर डोळ्यात पाणीच. काय लिहू? शब्द नाहीत. चतुरंग

लेख तर मस्तच.. लगेचच वाचला,दुवा दिल्याबद्दल धन्यु. स्वाती

>>>गेल्या ४-५ दिवसांपासून व्हायरस आहेत, जपून . हो, माझ्या लॅपटॉपवर आलेत :( रिअल टाईम अँटीव्हायरस मुळे वाचला आहे लॅपटॉप :S

एका छान लेखाचा दुवा दिल्याबद्दल आभार... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

केवळ अप्रतिम लेख ! पु.लं. ही खरंच किती मोठी युनिवर्सिटी आहे ना ? एकदा का पु.लं वाचले की आयुष्याकडे बघायचा दृष्टिकोनच बदलून जातो ! "हे जीवन सुन्दर आहे..", मनोमन पटतं..

' तू मोठा झाल्यावर माझ्यावर एक लेख लिही. ' असे भाईंनी लिहीले , आणि दिनेशने लेख लिहून भाईंची इच्छा पुर्ण केलीच ; पण आम्हाला एक छान मेजवानी दिली. माईआत्तेला भाई ' उपदेशपांडे' म्हणत वाचून भाई घरातही 'असेच' होते. हे समजले. दिनेशला धन्यवाद.

एकदा बाबासाहेब पुर॑दरे व पुल गप्पा मारत बसले होते ते॑व्हा बाबासाहेब म्हणाले, " भाई तुम्ही विनोदी लेखक! तुमच्या घरी तुम्ही आणि सुनिताबाई कायम हसतच असणार.." यावर पुल उत्तरले, "बाबासाहेब तुम्ही इतिहासकार! मग तुमच्या घरी निर्मलाताई हातात तलवार घेऊन मागे अन तुम्ही ढाल घेऊन पुढे पळत असाल..! :) पुल व्यक्तिशः अतिशय मिष्किल होते. ते समोरच्याची कधी दा॑डी गुल करतील ह्याचा नेम नसायचा. त्या॑च्या कोटीबाज किश्श्या॑चा एक स॑ग्रहच 'कोट्याधीश पुल' ह्या नावाने चतुर॑ग प्रतिष्ठानने प्रसिद्ध केला होता. मला त्या॑चे काही अप्रकाशित किस्सेसुद्धा माहित आहेत.. ते मिपाकरा॑ना स॑मेलनात ऐकवीन.

नाही समजले मला काही. थोडं सोपं करून सांगा.

पहाटसुलभ औत्सुक्य आणि लगबगीपोटी - पहाट'सुलभ'? लगबगीपोटी की पोटी -(पक्षी 'पॉटी')- लगबगीमुळे? तीव्र स्वदुपाकी स्वरूपाच्या या कवितांच्या -स्वदुपाकी हा शब्द नवीन आहे. अर्थ कळावा. तीव्र स्वरूपाच्या मानसिक आजारांपासून -पहाटसुलभ लगबगीपोटी टॉवेल न गुंडाळताच मी स्वर्गाचे दार उघडले आणि मोक्ष मिळाला असे काहीसे वाटत असतानाच बंद केलेल्या दारावर टकटक करणारा सुतार पक्षी आपल्या पंखांवर कुणाचा तरी उबदार हात फिरेल या अपेक्षेने आपली शेपटी फुलारून एक मनी मांजरी त्याच्यावर झेपावत आहे हे पहाणारा भित्तीचित्रातला काळाशार आदिवासी अस्फुटसा हसत हातातला विळा कमरेला खोचून हातोडा आणि तारा यांच्यामध्ये भांडण लावून मोकळा होईल किंवा कसे या विचाराने माझ्या पोटात गोळा उठू नये म्हणून मी चारमिनारचा एक कश मारला. त्यासरशी .... असे मला होते आहे. 'कधीपासून?' - दिगंत कालापासून अनाहत नादाप्रमाणे टाळक्यात घणाघणा घण घालत राहणारा हा प्रश्न डोक्यातून उपटून टाकण्यासाठी काय करावे? असाही एक उपप्रश्न मेंदूनामक घंटेचे आता ताशात रूपांतर झाल्याने राखाडी रंगाच्या कातडीवर तडतडत आहे. अवार्डेच्छू कवींनी सदर टोळक्यात मिंगलण्यास -इची भनं! (गमंभनं नव्हे! ;)) जाव दे झाडून.... लेखकाचे वक्रोक्तीवरचे प्रभुत्व पाहता यापुढील लेखात यापेक्षाही जास्त अस्वली गुदगुल्या व्हाव्यात ही अपेक्षा आहे.

मला स्वादुपाक म्हणावयाचे होते..!!

पहिल्या दोन रिस्पॉन्सदात्यांप्रमाणेच , मलाही या कवींच्या ( विशेषतः पहिल्या यादीतील ) लोकप्रियतेचे गूढ अद्याप उमगलेले नाही !!!

नाही समजले मला काही. थोडं सोपं करून सांगा.

पहाटसुलभ औत्सुक्य आणि लगबगीपोटी - पहाट'सुलभ'? लगबगीपोटी की पोटी -(पक्षी 'पॉटी')- लगबगीमुळे? तीव्र स्वदुपाकी स्वरूपाच्या या कवितांच्या -स्वदुपाकी हा शब्द नवीन आहे. अर्थ कळावा. तीव्र स्वरूपाच्या मानसिक आजारांपासून -पहाटसुलभ लगबगीपोटी टॉवेल न गुंडाळताच मी स्वर्गाचे दार उघडले आणि मोक्ष मिळाला असे काहीसे वाटत असतानाच बंद केलेल्या दारावर टकटक करणारा सुतार पक्षी आपल्या पंखांवर कुणाचा तरी उबदार हात फिरेल या अपेक्षेने आपली शेपटी फुलारून एक मनी मांजरी त्याच्यावर झेपावत आहे हे पहाणारा भित्तीचित्रातला काळाशार आदिवासी अस्फुटसा हसत हातातला विळा कमरेला खोचून हातोडा आणि तारा यांच्यामध्ये भांडण लावून मोकळा होईल किंवा कसे या विचाराने माझ्या पोटात गोळा उठू नये म्हणून मी चारमिनारचा एक कश मारला. त्यासरशी .... असे मला होते आहे. 'कधीपासून?' - दिगंत कालापासून अनाहत नादाप्रमाणे टाळक्यात घणाघणा घण घालत राहणारा हा प्रश्न डोक्यातून उपटून टाकण्यासाठी काय करावे? असाही एक उपप्रश्न मेंदूनामक घंटेचे आता ताशात रूपांतर झाल्याने राखाडी रंगाच्या कातडीवर तडतडत आहे. अवार्डेच्छू कवींनी सदर टोळक्यात मिंगलण्यास -इची भनं! (गमंभनं नव्हे! ;)) जाव दे झाडून.... लेखकाचे वक्रोक्तीवरचे प्रभुत्व पाहता यापुढील लेखात यापेक्षाही जास्त अस्वली गुदगुल्या व्हाव्यात ही अपेक्षा आहे.

मला स्वादुपाक म्हणावयाचे होते..!!

पहिल्या दोन रिस्पॉन्सदात्यांप्रमाणेच , मलाही या कवींच्या ( विशेषतः पहिल्या यादीतील ) लोकप्रियतेचे गूढ अद्याप उमगलेले नाही !!!

कथा आवडली. छान लिहिली आहे. बिपिन.

काळ्या मातीचे पाय असलेली ही कथा ह्रदयाला भिडून जाते. औरभी लिख्खो यशोधरा....

फार आवडली गं.. डोळ्यात पाणीच आलं.. एक -एक करून आठवण येत असताना भिवाण्णाची होणारी ढासळणारी स्थिती, आणि पोराच्या कडू आठवणीने,शेत सोडून जायच्या कल्पनेने त्याला झालेला त्रास.. बरोब्बर पकडलायेस.. http://bhagyashreee.blogspot.com/

खुपच छान... हृदयाला हात घालते.. एसइझेड मध्ये ज्यांच्या जमिनी जात आहेत, त्यांच्या भावना पण अशाच असतील.. प्रशांत

भिवण्णाची व्यथा काळजाला घरं पाडणारी आहे. लेखन नेमके, भावनेने ओथंबलेले अणि प्रवाही आहे. अभिनंदन. अशाच नवनविन कथा मिपावर वाचायला मिळतील अशी अपेक्षा.

यशोधरा, अतिशय भावस्पर्शी व आशयगर्भ लेखन. लेखनाचा पोत हा अतिशय प्रगल्भ आणि प्रवाहि आहे. भिवण्णाची कथा अतिशय सुंदर खुलवली आहेस. ग्रामीण भाषेचा बाज चांगलाच जमलाय. असो, इथे आपले असेच उत्तम लिखाण वाचायला मिळावे. एका उत्तम लेखाबद्दल आपले अभिनंदन. अभिज्ञ.

छान. या विषयाची व्याप्ती खूप मोठी आहे. त्यातला एकच पैलू पकडत इतरांना स्पर्श करीत केलेली मांडणी आवडली. एरवी अशा प्रयत्नांत फसगत होत असते. इथे ती झाली नाही. बांधणी पक्की झाली. याचाच अर्थ तुम्ही रचनेविषयी विचार करूनच लिहिले आहे. या कथेची अखेर वेगळ्या शब्दांत मांडता आली असती का याचा विचार करतोय... (अखेर म्हणजे तुम्ही केली आहे तीच, फक्त शब्द-वाक्यरचना वेगळी काही...) त्याचबरोबर अधिक समर्पक काही शीर्षक करता येईल का?

सुद॑र लिखाण केले आहेस, मस्त हळवा विषय आणि ग्रामीण भाषा ही जशीच्या तशी वापरली आहेस. वाचता वाचता डोळ्यात कधी पाणी येते ते कळत ही नाही. असेच छान लिखाण मिपाकरा॑ना वाचायला मिळु दे तुझ्या कडुन.

सुंदर लिहीलं आहे. ग्रामीण बाज आवडला.भिवाण्णा मनाला चटका लावून गेला. पु. ले. शु. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

शाळेत असताना अशा छान छान कथा अभ्यासक्रमात असायच्या..ग्रामिण बाजेच्या.. आज बर्‍याच दिवसांनी असं काहितरी वाचलंय.. येसु ताई, तु अजुन खुप खुप लिही.. अभिनंदन आणि शुभेच्छा..

बिपिन कार्यकर्ते, अरुण मनोहर, भाग्यश्री, प्रशांत कवळे, पेठकरकाका, अभिज्ञ, तात्या, बेसनलाडू, शीतल, इनूभाव, पल्लवी कथा आवडल्याचं सांगितल्याबद्दल खूप खूप आभार. नारदाचार्य, कथेचा शेवट जरासा बदलला. अजून निराळे शीर्षक काही सुचत नाही मला. तुम्हांला काही सुचले असेल तर जरुर सांगा. तुमच्या अभिप्रायाबद्दल धन्यवाद.

बर्‍याच दिवसांनी भान विसरुन काहितरी वाचले. कथेने सुरवातीपासुन पकड घेतली ते भिवाण्णा काळ्याआईशी एकरुप झाला तोपर्यंत.. अंगावरचा शहारा जाणवला .. यशोधरे खरच फार फार सुंदर लिहलं आहेस गं, अभिनंदन. ... कसं छोटसंच गोजिरवाणं झोपडीवजा घर होतं त्याचं. हसरी माय, पहाडासारखा बाप आणि - आत्तासुद्धा बहिणीचा तेह्वाचा अवतार आठवून हसू आलं त्याला - नाक सुरसूर ओढणारी आणि परकर नेसून, इकडून तिकडे कोंबड्यांमागं नाचणारी, आणि शेळीशी गप्पा मारणारी झिपरी, शेंबडी छोटी बहीण. आत्ता सुद्धा तिच्या आठवणीने तो आत जरा हलला. कशी गोजीरवाणी बाय होती... चंद्रभागा किती सुरेख वर्णन, शब्दांचा किती व्यवस्थित वापर !! ग्रेट वन इंडिड्ड यशभाय !! अशी लेखातली सौंदर्यस्थळं वेगळी काढता येणार नाहीत, सगळा लेखच छान आहे. राज्यस्तरीय सरकारी साहित्य स्पर्धेला पाठवावा, तु बक्षिस घेतांना आम्हाला टाळ्या वाजवतांना खुप आनंद होईल. :)

खुप सुंदर लिहिले आहेस.. "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

यशोधरा,कथा चटका लावून जाते.फार छान लिहिले आहेस.. असेच लिहित रहा..पुलेशु, स्वाती

वरील सर्व अनुकूल प्रतिसादांशी सहमत. लेख अतिशय छान. अजुन असेच उत्तमोत्तम लेख वाचायला मिळावे ही अपेक्षा.

कथेची सुरेख बांधणी आणि जीवाला चटका लावणारा समारोप. अजून येऊ दे, अशाच सुरेख ग्रामीण कथा !!!

नुकताच 'सरकार राज' पहिला (नाही आवडला)...त्यांनीही सेझ सारखाच मुद्द घेतला आहे...खरच वाटते असेच वाटत असेल त्या शेतकर्‍यांना... गोष्ट छान जमली आहे यशोधरा!

लिहिलं आहेस अगदी..

अप्रतिम कथा आणि हृदयस्पर्शी शेवट. जमिनीविकून जमिनदार म्हणवणार्‍या भिवण्णाच्या मुलाप्रमाणे आसपासचे उधळे पाटीलपुत्र्(आपल्या आडनावात पाटील लावणारे आणि सेझ साठी जमिनी विकणारे धेंड) पाहीले की जणू आपणच भिवण्णा झाल्याप्रमाणे वाटते. पुण्याचे पेशवे

आनंदयात्री, तुझ्या कौतुकाच्या शब्दांबद्दल आभार मानत नाही, भाय लोकांत इतका भाईचारा हवच ना!! :) राजे, ऋचा, स्वातीताई, सहज, डॉक्टरसाहेब, मनिष, पद्मश्री , पेशवे सरकार खूप खूप आभार कथा वाचून अभिप्राय दिल्याबद्द्ल. असाच लोभ असूदे. :)

हृदयस्पर्शी कथा.

हृदयस्पर्शी कथा.

कथा. (पण मृत्यूने कथेचा शेवट साधायला नको होता असे वाटते.) असेच सुरेख लेखन येत राहू द्या.

पण मृत्यूने कथेचा शेवट साधायला नको होता असे वाटते खरं सांगायच तर मलाही दु:खी शेवट वाचायला आवडत नाही, पण इथे ते अपरिहार्य आहे! कारण, भिवण्णा कधीच मृत्यू पावतो, जेह्वा त्याची जमीन विकली जाते तेह्वाच. मग शरीराने तो भले जिवंत का असेना! प्रत्यक्ष आपल्या मुलाने जमिनीचा सौदा करणं, ह्या दु:खातून तो सावरु शकलेला नाही, त्या धक्क्यानं त्याची पत्नी कायमची कोसळल्याचं शल्यही आहे त्याला. ज्या मुलावर त्याच्या आशा होत्या, जो मुलगा काळ्या आईसाठी झगडेल असं त्याला वाटत होतं, त्यानेच अशी जमीन भिवण्णाला काही न सांगता सवरता परभारे वि़कली, हा एक धक्काच आहे त्याला. पुन्हा जमीन हे केवळ शेतीचं साधन नाही आहे त्याच्यासाठी, त्याच्या आयुष्याच्या कित्येक आठवणी त्या जमिनीत रुजलेल्या आहेत... त्याचं थकलेलं म्हातारं शरीर आणि त्याच बरोबर उदासत चाललेलं मन, किती सोसेल? काय वाटत तुम्हांला?

अतिशय सुरेख कथा.... मन अगदी हळहळून जातं. शब्द आणि भावना अत्यंत प्रभावी पणे मांडल्या आहेत.. जणु काही नजरेसमोर सगळं घडत आहे... यशोधरा, तुमचे मनापासून अभिनंदन... पुढील लेखनाच्य प्रतिक्षेत आहोत...

ग्रामीण भाषेचा बाज चांगला साधलाय. भिवाण्णाची उलघाल नेमक्या शब्दात टिपली आहे. भीवाण्णाच्या लेखी काळ्या आईला सोडून जाणं ही कल्पनाच असह्य त्यामुळे शेवट असाच होणार कारण काळी आई हेच जगणं आणी तेच मरणं! अशाच उत्तम कथा येऊदेत. चतुरंग

यशोधरा, काळ्या आईच्या लेकरांच्या कथा वाचायला मला नेहमीच अत्यंत आवडते. कुठेतरी जबरदस्त आपलेपणा वाटतो त्यात. भिवाण्णाही असाच माझा वाटला. खूपच नेमक्या शब्दात वर्णन करण्याची हातोटी झकास आहे तुझी. असंच लिहित जा मनापासून. नारदाचार्यांनी नाव सुचवायला सांगितलेले पाहून मला जर कुठले नाव सुचले असेल तर ते आहे 'मनासारखं'. कसं वाटतंय बघ.

सुवर्णमयी, डोमकावळा, चतुरंग, वेदश्री धन्यवाद. छान आहे ग तुला सुचलेलं शीर्षक वेदश्री.. :) चतुरंग, अगदी ....

रीतसर भागिरथी घरात आली, ती इथलीच होऊन गेली. ढेकूळ पाण्यात विरघळाव, तशी विरघळली. सही!!! लाजवाब!!!! भीवाण्णाच्या काळ्या माय ने डोळ्यांत अश्रू तरळले. सुंदर लिहीलंय. सर्वच अंगांनी लेख छान जमलाय. काळा पहाड

ही कथा थोडी उशीरा वाचली. त्यामुळे प्रतिक्रिया लिहायला वेळ लागला. कथा मला खूप आवडली. कथेचा स्कोप तुम्ही अगदी मर्यादित ठेवला आहे. गुंतागुंत टाळली आहे. मात्र या मर्यादित स्कोपमधे एकूण भाषेचा , कथानकाचा तोल ढळू न देता काम केले आहे. याबद्द्दल तुमचे अभिनंदन ! तुमचे हे लिखाण पाहून सांगावेसे वाटते की याहून जास्त व्यामिश्र अशा घटना आणि माणसामाणसांमधल्या नात्यांचा आणि प्रवृत्तींचा वेध घेण्याचा प्रयत्न तुम्ही करावा. जसजसे हे होईल तसतसे लिखाणाची लांबीसुद्धा वाढेलच. आणि मग भाषा, कथानक यांच्यातील एकजीवत्व , "कोहीरन्स" , आणि त्या सगळ्याचा मिळून एक गडद परिणाम होण्याची शक्यता निर्माण होईल. तुमची झेप अजून दूर जावी ; भरारी बनावी अशी शुभेच्छा !

काळा_पहाड, कथा वाचून तुमचा अभिप्राय दिल्याबद्दल खूप आभार. याहून जास्त व्यामिश्र अशा घटना आणि माणसामाणसांमधल्या नात्यांचा आणि प्रवृत्तींचा वेध घेण्याचा प्रयत्न तुम्ही करावा मुक्तसुनीत, मी जरुर प्रयत्न करेन. तुमच्या सूचनांबद्दल आणि शुभेच्छांबद्दल मनापासून खूप धन्यवाद. सगळ्याच मिपाकरांचे खूप आभार. तुम्ही सगळेच खूप भरभरून दाद देता, कौतुक करता... खूप हुरुप वाढतो त्यामुळे! असाच लोभ असूदेत. :)

कथा आवडली. छान लिहिली आहे. बिपिन.

काळ्या मातीचे पाय असलेली ही कथा ह्रदयाला भिडून जाते. औरभी लिख्खो यशोधरा....

फार आवडली गं.. डोळ्यात पाणीच आलं.. एक -एक करून आठवण येत असताना भिवाण्णाची होणारी ढासळणारी स्थिती, आणि पोराच्या कडू आठवणीने,शेत सोडून जायच्या कल्पनेने त्याला झालेला त्रास.. बरोब्बर पकडलायेस.. http://bhagyashreee.blogspot.com/

खुपच छान... हृदयाला हात घालते.. एसइझेड मध्ये ज्यांच्या जमिनी जात आहेत, त्यांच्या भावना पण अशाच असतील.. प्रशांत

भिवण्णाची व्यथा काळजाला घरं पाडणारी आहे. लेखन नेमके, भावनेने ओथंबलेले अणि प्रवाही आहे. अभिनंदन. अशाच नवनविन कथा मिपावर वाचायला मिळतील अशी अपेक्षा.

यशोधरा, अतिशय भावस्पर्शी व आशयगर्भ लेखन. लेखनाचा पोत हा अतिशय प्रगल्भ आणि प्रवाहि आहे. भिवण्णाची कथा अतिशय सुंदर खुलवली आहेस. ग्रामीण भाषेचा बाज चांगलाच जमलाय. असो, इथे आपले असेच उत्तम लिखाण वाचायला मिळावे. एका उत्तम लेखाबद्दल आपले अभिनंदन. अभिज्ञ.

छान. या विषयाची व्याप्ती खूप मोठी आहे. त्यातला एकच पैलू पकडत इतरांना स्पर्श करीत केलेली मांडणी आवडली. एरवी अशा प्रयत्नांत फसगत होत असते. इथे ती झाली नाही. बांधणी पक्की झाली. याचाच अर्थ तुम्ही रचनेविषयी विचार करूनच लिहिले आहे. या कथेची अखेर वेगळ्या शब्दांत मांडता आली असती का याचा विचार करतोय... (अखेर म्हणजे तुम्ही केली आहे तीच, फक्त शब्द-वाक्यरचना वेगळी काही...) त्याचबरोबर अधिक समर्पक काही शीर्षक करता येईल का?

सुद॑र लिखाण केले आहेस, मस्त हळवा विषय आणि ग्रामीण भाषा ही जशीच्या तशी वापरली आहेस. वाचता वाचता डोळ्यात कधी पाणी येते ते कळत ही नाही. असेच छान लिखाण मिपाकरा॑ना वाचायला मिळु दे तुझ्या कडुन.

सुंदर लिहीलं आहे. ग्रामीण बाज आवडला.भिवाण्णा मनाला चटका लावून गेला. पु. ले. शु. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

शाळेत असताना अशा छान छान कथा अभ्यासक्रमात असायच्या..ग्रामिण बाजेच्या.. आज बर्‍याच दिवसांनी असं काहितरी वाचलंय.. येसु ताई, तु अजुन खुप खुप लिही.. अभिनंदन आणि शुभेच्छा..

बिपिन कार्यकर्ते, अरुण मनोहर, भाग्यश्री, प्रशांत कवळे, पेठकरकाका, अभिज्ञ, तात्या, बेसनलाडू, शीतल, इनूभाव, पल्लवी कथा आवडल्याचं सांगितल्याबद्दल खूप खूप आभार. नारदाचार्य, कथेचा शेवट जरासा बदलला. अजून निराळे शीर्षक काही सुचत नाही मला. तुम्हांला काही सुचले असेल तर जरुर सांगा. तुमच्या अभिप्रायाबद्दल धन्यवाद.

बर्‍याच दिवसांनी भान विसरुन काहितरी वाचले. कथेने सुरवातीपासुन पकड घेतली ते भिवाण्णा काळ्याआईशी एकरुप झाला तोपर्यंत.. अंगावरचा शहारा जाणवला .. यशोधरे खरच फार फार सुंदर लिहलं आहेस गं, अभिनंदन. ... कसं छोटसंच गोजिरवाणं झोपडीवजा घर होतं त्याचं. हसरी माय, पहाडासारखा बाप आणि - आत्तासुद्धा बहिणीचा तेह्वाचा अवतार आठवून हसू आलं त्याला - नाक सुरसूर ओढणारी आणि परकर नेसून, इकडून तिकडे कोंबड्यांमागं नाचणारी, आणि शेळीशी गप्पा मारणारी झिपरी, शेंबडी छोटी बहीण. आत्ता सुद्धा तिच्या आठवणीने तो आत जरा हलला. कशी गोजीरवाणी बाय होती... चंद्रभागा किती सुरेख वर्णन, शब्दांचा किती व्यवस्थित वापर !! ग्रेट वन इंडिड्ड यशभाय !! अशी लेखातली सौंदर्यस्थळं वेगळी काढता येणार नाहीत, सगळा लेखच छान आहे. राज्यस्तरीय सरकारी साहित्य स्पर्धेला पाठवावा, तु बक्षिस घेतांना आम्हाला टाळ्या वाजवतांना खुप आनंद होईल. :)

खुप सुंदर लिहिले आहेस.. "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

यशोधरा,कथा चटका लावून जाते.फार छान लिहिले आहेस.. असेच लिहित रहा..पुलेशु, स्वाती

वरील सर्व अनुकूल प्रतिसादांशी सहमत. लेख अतिशय छान. अजुन असेच उत्तमोत्तम लेख वाचायला मिळावे ही अपेक्षा.

कथेची सुरेख बांधणी आणि जीवाला चटका लावणारा समारोप. अजून येऊ दे, अशाच सुरेख ग्रामीण कथा !!!

नुकताच 'सरकार राज' पहिला (नाही आवडला)...त्यांनीही सेझ सारखाच मुद्द घेतला आहे...खरच वाटते असेच वाटत असेल त्या शेतकर्‍यांना... गोष्ट छान जमली आहे यशोधरा!

लिहिलं आहेस अगदी..

अप्रतिम कथा आणि हृदयस्पर्शी शेवट. जमिनीविकून जमिनदार म्हणवणार्‍या भिवण्णाच्या मुलाप्रमाणे आसपासचे उधळे पाटीलपुत्र्(आपल्या आडनावात पाटील लावणारे आणि सेझ साठी जमिनी विकणारे धेंड) पाहीले की जणू आपणच भिवण्णा झाल्याप्रमाणे वाटते. पुण्याचे पेशवे

आनंदयात्री, तुझ्या कौतुकाच्या शब्दांबद्दल आभार मानत नाही, भाय लोकांत इतका भाईचारा हवच ना!! :) राजे, ऋचा, स्वातीताई, सहज, डॉक्टरसाहेब, मनिष, पद्मश्री , पेशवे सरकार खूप खूप आभार कथा वाचून अभिप्राय दिल्याबद्द्ल. असाच लोभ असूदे. :)

हृदयस्पर्शी कथा.

हृदयस्पर्शी कथा.

कथा. (पण मृत्यूने कथेचा शेवट साधायला नको होता असे वाटते.) असेच सुरेख लेखन येत राहू द्या.

पण मृत्यूने कथेचा शेवट साधायला नको होता असे वाटते खरं सांगायच तर मलाही दु:खी शेवट वाचायला आवडत नाही, पण इथे ते अपरिहार्य आहे! कारण, भिवण्णा कधीच मृत्यू पावतो, जेह्वा त्याची जमीन विकली जाते तेह्वाच. मग शरीराने तो भले जिवंत का असेना! प्रत्यक्ष आपल्या मुलाने जमिनीचा सौदा करणं, ह्या दु:खातून तो सावरु शकलेला नाही, त्या धक्क्यानं त्याची पत्नी कायमची कोसळल्याचं शल्यही आहे त्याला. ज्या मुलावर त्याच्या आशा होत्या, जो मुलगा काळ्या आईसाठी झगडेल असं त्याला वाटत होतं, त्यानेच अशी जमीन भिवण्णाला काही न सांगता सवरता परभारे वि़कली, हा एक धक्काच आहे त्याला. पुन्हा जमीन हे केवळ शेतीचं साधन नाही आहे त्याच्यासाठी, त्याच्या आयुष्याच्या कित्येक आठवणी त्या जमिनीत रुजलेल्या आहेत... त्याचं थकलेलं म्हातारं शरीर आणि त्याच बरोबर उदासत चाललेलं मन, किती सोसेल? काय वाटत तुम्हांला?

अतिशय सुरेख कथा.... मन अगदी हळहळून जातं. शब्द आणि भावना अत्यंत प्रभावी पणे मांडल्या आहेत.. जणु काही नजरेसमोर सगळं घडत आहे... यशोधरा, तुमचे मनापासून अभिनंदन... पुढील लेखनाच्य प्रतिक्षेत आहोत...

ग्रामीण भाषेचा बाज चांगला साधलाय. भिवाण्णाची उलघाल नेमक्या शब्दात टिपली आहे. भीवाण्णाच्या लेखी काळ्या आईला सोडून जाणं ही कल्पनाच असह्य त्यामुळे शेवट असाच होणार कारण काळी आई हेच जगणं आणी तेच मरणं! अशाच उत्तम कथा येऊदेत. चतुरंग

यशोधरा, काळ्या आईच्या लेकरांच्या कथा वाचायला मला नेहमीच अत्यंत आवडते. कुठेतरी जबरदस्त आपलेपणा वाटतो त्यात. भिवाण्णाही असाच माझा वाटला. खूपच नेमक्या शब्दात वर्णन करण्याची हातोटी झकास आहे तुझी. असंच लिहित जा मनापासून. नारदाचार्यांनी नाव सुचवायला सांगितलेले पाहून मला जर कुठले नाव सुचले असेल तर ते आहे 'मनासारखं'. कसं वाटतंय बघ.

सुवर्णमयी, डोमकावळा, चतुरंग, वेदश्री धन्यवाद. छान आहे ग तुला सुचलेलं शीर्षक वेदश्री.. :) चतुरंग, अगदी ....

रीतसर भागिरथी घरात आली, ती इथलीच होऊन गेली. ढेकूळ पाण्यात विरघळाव, तशी विरघळली. सही!!! लाजवाब!!!! भीवाण्णाच्या काळ्या माय ने डोळ्यांत अश्रू तरळले. सुंदर लिहीलंय. सर्वच अंगांनी लेख छान जमलाय. काळा पहाड

ही कथा थोडी उशीरा वाचली. त्यामुळे प्रतिक्रिया लिहायला वेळ लागला. कथा मला खूप आवडली. कथेचा स्कोप तुम्ही अगदी मर्यादित ठेवला आहे. गुंतागुंत टाळली आहे. मात्र या मर्यादित स्कोपमधे एकूण भाषेचा , कथानकाचा तोल ढळू न देता काम केले आहे. याबद्द्दल तुमचे अभिनंदन ! तुमचे हे लिखाण पाहून सांगावेसे वाटते की याहून जास्त व्यामिश्र अशा घटना आणि माणसामाणसांमधल्या नात्यांचा आणि प्रवृत्तींचा वेध घेण्याचा प्रयत्न तुम्ही करावा. जसजसे हे होईल तसतसे लिखाणाची लांबीसुद्धा वाढेलच. आणि मग भाषा, कथानक यांच्यातील एकजीवत्व , "कोहीरन्स" , आणि त्या सगळ्याचा मिळून एक गडद परिणाम होण्याची शक्यता निर्माण होईल. तुमची झेप अजून दूर जावी ; भरारी बनावी अशी शुभेच्छा !

काळा_पहाड, कथा वाचून तुमचा अभिप्राय दिल्याबद्दल खूप आभार. याहून जास्त व्यामिश्र अशा घटना आणि माणसामाणसांमधल्या नात्यांचा आणि प्रवृत्तींचा वेध घेण्याचा प्रयत्न तुम्ही करावा मुक्तसुनीत, मी जरुर प्रयत्न करेन. तुमच्या सूचनांबद्दल आणि शुभेच्छांबद्दल मनापासून खूप धन्यवाद. सगळ्याच मिपाकरांचे खूप आभार. तुम्ही सगळेच खूप भरभरून दाद देता, कौतुक करता... खूप हुरुप वाढतो त्यामुळे! असाच लोभ असूदेत. :)

मिपावर स्वागत आसावरी :)

मि.पा.वर स्वागत. मुक्तसुनीत हे या साईटचे मालक आहेत का? :SS काहि माहित नाहि बुवा. ;) अभिज्ञ

माझे मराठी बरेच कच्चे आहे पण तुम्ही मला हसू नका. तुमच्या लिखाणात तर कुठेही कच्चेपणा दिसत नाही. मलाही येथे काही लिहायला आवडेल नक्की. तुम्हाला आवडेल की नाही हे सांगता येत नाही कारण मला नीट मराठी येत नाही. वर सांगितल्याप्रमाणेच तसे कुठेही जाणवले नाही. चांगले मराठी तर लिहीताय. आणि पहिल्यांदाच लिहीताय म्हणून थोडी भिती वाटत असेल्,तर घाबरण्याचे अजिबात कारण नाही. मिपाकर नेहमीच प्रोत्साहन देतात. मुक्तसुनीत हे या साईटचे मालक आहेत का? नाही हो! तात्या(विसोबा खेचर उर्फ सरपंच उर्फ जनरल डायर) या साईटचे मालक आहेत. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

प्रमोद देवांचे फोटोपण चांगले असतात. ते पण आर्टिस्ट आहेत का?

नवीन सदस्येचे स्वागत. तुमच्या व्यवसायाबद्दल , कलकत्ता शहराबद्दल जमल्यास थोडे लिहावे अशी मी विनंती करतो. मी मालक नव्हे हे वर तुम्हाला कळलेले आहेच. मालक-मालकिणींची चित्रे तुम्हाला इथे सापडतील. http://www.misalpav.com/node/1997 :-)

तुमचे लिखाण चांगले आहे. मराठीत नवखेपणा नाहीये. लिहित रहा. वरती मुक्तसुनीत यांनी म्हटल्याप्रमाणे कोलकत्त्याबद्दल लिखाण करावे, वाचायला आवडेल. आपल्या व्यवसायात येणार्‍या वेगवेगळ्या अनुभवांबद्दलही वाचणे आवडेल. चतुरंग

आसावरी तुमचे मिपावर स्वागत. मस्त मिसळ पाव भुरका आणि आणि खायला आम्हाला बोलवा(म्हणजे वाचा आणि आम्हालाही तुमचे लिखाण वाचायला द्या )

आसावरी, तुमचे स्वागत. तुमचे मराठी तर खूपच छान आहे आणि महत्वाचे म्हणजे तुम्ही काहिही चुका न करता टंकले आहे. वाचताना ही छान वाटले. बिपिन. अवांतरः :D गटणे साहेब, बघा हो... नीट टंकणे सोपे आहे हो... (ह.घ्या.)

आसावरीताई,तुमचे येथे मनःपूर्वक स्वागत. मराठी टंकलेखन करण्यात जरा वेळ जाईल;काही चुका होतील,पण लिहीत रहा.तुमचे शालेय शिक्षण,नोकरी/व्यवसायातले अनुभव,इतर ललित लेखन वगैरे वाचायला आवडेल. (स्वागतोत्सुक)बेसनलाडू

वेगवेगळ्या वाटेनी येउन या संस्थळावर रमलेल्या समुदायात आपले स्वागत.

आधी ह्या आंग्ल शब्दांचे मराठी प्रतिशब्द सांगा पाहू.. आर्किटेक्ट ... युनिक... ऍट्रॅक्टिव्ह... मेनू होमपेजवर ... टायपिंग... कॉन्व्हेन्टमधेच... रेसिपिज... . . . . . . (हाहाहा...)

आसावरी , मि.पा. कट्टयावर तुझ्वे मनापासून स्वागत.

आसावरी तै तुमचे स्वागत इथली मंडळी जर्रा वेगळी आहेत चांगले वाइट जे काय असेल ते सरळ सांगतील. थोडे तिरके विनोद करतील. पण प्रेमळ आहेत. तरी बरे तुम्ही मराठीटाईप नीट केले आहे. इथले लोक तुम्हाला काही स्पष्ट बोलले तर वाईट मानु नका. कोणी थट्टा केली तर घाबरुन जाऊ नका. या इथल्या मंडळींची सवय होईपर्यन्त थोडा धीर धरावा लागेल. बाकी तुम्हाला कळेलच. एक मात्र खरे तुमचे मराठी वाचन वाढवावे लागेल. पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

मिसलपाव वर स्वागत आहे.

मिपावर स्वागत आसावरी :)

मि.पा.वर स्वागत. मुक्तसुनीत हे या साईटचे मालक आहेत का? :SS काहि माहित नाहि बुवा. ;) अभिज्ञ

माझे मराठी बरेच कच्चे आहे पण तुम्ही मला हसू नका. तुमच्या लिखाणात तर कुठेही कच्चेपणा दिसत नाही. मलाही येथे काही लिहायला आवडेल नक्की. तुम्हाला आवडेल की नाही हे सांगता येत नाही कारण मला नीट मराठी येत नाही. वर सांगितल्याप्रमाणेच तसे कुठेही जाणवले नाही. चांगले मराठी तर लिहीताय. आणि पहिल्यांदाच लिहीताय म्हणून थोडी भिती वाटत असेल्,तर घाबरण्याचे अजिबात कारण नाही. मिपाकर नेहमीच प्रोत्साहन देतात. मुक्तसुनीत हे या साईटचे मालक आहेत का? नाही हो! तात्या(विसोबा खेचर उर्फ सरपंच उर्फ जनरल डायर) या साईटचे मालक आहेत. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

प्रमोद देवांचे फोटोपण चांगले असतात. ते पण आर्टिस्ट आहेत का?

नवीन सदस्येचे स्वागत. तुमच्या व्यवसायाबद्दल , कलकत्ता शहराबद्दल जमल्यास थोडे लिहावे अशी मी विनंती करतो. मी मालक नव्हे हे वर तुम्हाला कळलेले आहेच. मालक-मालकिणींची चित्रे तुम्हाला इथे सापडतील. http://www.misalpav.com/node/1997 :-)

तुमचे लिखाण चांगले आहे. मराठीत नवखेपणा नाहीये. लिहित रहा. वरती मुक्तसुनीत यांनी म्हटल्याप्रमाणे कोलकत्त्याबद्दल लिखाण करावे, वाचायला आवडेल. आपल्या व्यवसायात येणार्‍या वेगवेगळ्या अनुभवांबद्दलही वाचणे आवडेल. चतुरंग

आसावरी तुमचे मिपावर स्वागत. मस्त मिसळ पाव भुरका आणि आणि खायला आम्हाला बोलवा(म्हणजे वाचा आणि आम्हालाही तुमचे लिखाण वाचायला द्या )

आसावरी, तुमचे स्वागत. तुमचे मराठी तर खूपच छान आहे आणि महत्वाचे म्हणजे तुम्ही काहिही चुका न करता टंकले आहे. वाचताना ही छान वाटले. बिपिन. अवांतरः :D गटणे साहेब, बघा हो... नीट टंकणे सोपे आहे हो... (ह.घ्या.)

आसावरीताई,तुमचे येथे मनःपूर्वक स्वागत. मराठी टंकलेखन करण्यात जरा वेळ जाईल;काही चुका होतील,पण लिहीत रहा.तुमचे शालेय शिक्षण,नोकरी/व्यवसायातले अनुभव,इतर ललित लेखन वगैरे वाचायला आवडेल. (स्वागतोत्सुक)बेसनलाडू

वेगवेगळ्या वाटेनी येउन या संस्थळावर रमलेल्या समुदायात आपले स्वागत.

आधी ह्या आंग्ल शब्दांचे मराठी प्रतिशब्द सांगा पाहू.. आर्किटेक्ट ... युनिक... ऍट्रॅक्टिव्ह... मेनू होमपेजवर ... टायपिंग... कॉन्व्हेन्टमधेच... रेसिपिज... . . . . . . (हाहाहा...)

आसावरी , मि.पा. कट्टयावर तुझ्वे मनापासून स्वागत.

आसावरी तै तुमचे स्वागत इथली मंडळी जर्रा वेगळी आहेत चांगले वाइट जे काय असेल ते सरळ सांगतील. थोडे तिरके विनोद करतील. पण प्रेमळ आहेत. तरी बरे तुम्ही मराठीटाईप नीट केले आहे. इथले लोक तुम्हाला काही स्पष्ट बोलले तर वाईट मानु नका. कोणी थट्टा केली तर घाबरुन जाऊ नका. या इथल्या मंडळींची सवय होईपर्यन्त थोडा धीर धरावा लागेल. बाकी तुम्हाला कळेलच. एक मात्र खरे तुमचे मराठी वाचन वाढवावे लागेल. पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

मिसलपाव वर स्वागत आहे.

मस्त आलेत फोटो! अजुन पण तुझे फोटो दे की इथे.. http://bhagyashreee.blogspot.com/

झकासराव दोन्ही फोटो मस्त आलेत, अजुन तुम्ही काढलेले ही फोटो मस्त आहेत ते ही इथे चढवा, भाग्यश्री म्हणते ते बरोबर आहे.

मस्त आलेत फोटो! अजुन पण तुझे फोटो दे की इथे.. http://bhagyashreee.blogspot.com/

झकासराव दोन्ही फोटो मस्त आलेत, अजुन तुम्ही काढलेले ही फोटो मस्त आहेत ते ही इथे चढवा, भाग्यश्री म्हणते ते बरोबर आहे.