मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

वैतागवाडी मॅनेजमेन्ट

शुचि ·

मृत्युन्जय 16/04/2014 - 13:53
गुड आयडीया. संदेश कार्डावरच हे लिहुन द्यायचे. वायझेड गोर्‍याला कळणारही नाही आणि तुमच्या भावनाही मोकळ्ञा होतील :)

बाप्पू 15/04/2014 - 20:43
एकदम सहमत कामापेक्षा या असल्या निरर्थक आणि फालतू गोष्टींवर हे लोक का वेळ वाया घालवतात काय माहीत.. "कल्चरल गॅप" तर आहेच. आणि मला तर खूप जाणवतो. पण हे जे वागतात ते खरेच कल्चर आहे का..?? की निव्वळ आपण किती मॉडर्न कल्चर वाले आहोत हे दाखवण्याचा केविलवाणा प्रयत्न.?? कोल्हापुर सारख्या मर्दानी आणि रागंड्या भागातून आलेला मी असले काही येड*वे प्रकार पहिले की हसवे की रडावे ते समजत नाही... पण करणार काय... शेवटी "पापी पेट का सवाल है" म्हणून त्यांच्यातलाच एक असण्याचा आव आणावा लागतो.

शुचि 15/04/2014 - 20:54
परवा एका इन्फॉर्मल इन्टेर्व्यू/बोलणी करता गेलेले तर तो दिव्य मॅनेजर इतर जगात किती समस्या आहेत अन अमेरीकेतील प्रॉब्लेम्स (समस्या) कसे "वर्केबल" आहेत हेच पुराण लावून बसला. एक स्रीनी नावाचा भारतीय म्हणे हट्टाने परत गेला अन मग भारतात अ‍ॅडजस्ट होईना म्हणून याला परत परत फोन करत राहीली. च्यायला मी काय गप्पा झोडायला आलेय का अन ते ही अशा रेसीस्ट :( याच्या पार्श्वभागावर सणसणीत लत्ताप्रहार करावासा वाटला. त्या कंपनीत डायव्हर्सिटी किती आहे ते या "कुजक्या शितावरुन" कळलेच म्हणा.

प्रसाद१९७१ 16/04/2014 - 18:17
तुम्ही नोकरी सोडुन का देत नाही? का कोणी जबरदस्ती केली आहे नोकरी करण्यासाठी? तुम्ही Albert Elis चे REBT वाचा आणि समजुन घ्या. तुम्ही छोट्या छोट्या गोष्टींचे Horriblisation ( भयंकरीकरण ) करता आहात. तसेच तुम्हाला "च" ची बाधा झाली आहे. एखादी गोष्ट अशी"च" झाली पाहीजे, तशी"च" झाली पाहीजे असे तुमचे मत आहे. त्याबद्दल विचार करा.

शुचि 16/04/2014 - 19:02
तुम्हाला मुद्दा समजला नाहीये.
तसेच तुम्हाला "च" ची बाधा झाली आहे. एखादी गोष्ट अशी"च" झाली पाहीजे, तशी"च" झाली पाहीजे असे तुमचे मत आहे. त्याबद्दल विचार करा.
ही बाधा आमच्या मॅनेजरला झालेली आहे. सर्वांनी सही केलीच्च पाहीजे वगैरे. बाकी नोकरी करायची कोणी सक्ती केली आहे अथवा नाही याच्याशी तुमचा काडीमात्र संबंध नाही.

रेवती 15/04/2014 - 20:50
आता जाऊ देगं बाई शुचीमामी! मागला सगळा अठवडा डोनेशन्सच्या प्रकारांना वैतागले होते. स्प्रिंग आल्यामुळे इथे नुसते चाला, नाहीतर सायकल चालवा, गाणी गा आणि त्याचे पैसे द्या, मग आम्ही डोनेट करतो. अरे. एक झाला, दुसरा झाला, तिसरा झाला. यादी संपेचना! एका हिंदी भाषिकाने खास मराठी गाण्यांचा सराव करून कार्यक्रम तयार केलाय व या म्हणत होता. " अरे बाबा, परवाच इथे हृदयनाथांचा करेक्रम झाला, तो हौसफुल्ल होता, ते ठीक आहे पण तुझा गाढवी आवाज, हिंदाळलेले मराठी ऐकण्यासाठी आम्ही $ १०० का द्यायचे?" आता एक मुलगी पोहत बसणारे, तिथे जाऊन पोहणे बघून पैसे द्यायचे. मागला अठवडा तर रोज काहीतरी असलं होतच. बरं, कौतुक न कराल तर तुम्ही समाजकंटकांच्या यादीत गेलाच! मी फक्त पोहणं बघायला जाणार आहे व तिला पैसे देऊन येणार आहे. बाकी काही नाही.

आदूबाळ 15/04/2014 - 21:06
ठेलशल घेऊ नका हो. मी असल्या कार्डांवर मराठीत शुभेच्छा/शोकसंदेश लिहितो आणि मराठीतच सही करतो. एखाद्याला दोनदा फोन करूनपण त्याने उचलला नाही, परत फोन केला नाही तर व्हॉईसमेलवर मराठीत निरोप ठेवतो. आपण आपलं मनोरंजन करून घ्यायचं.

पैसा 15/04/2014 - 22:35
मराठी कळणारं कोणी नाही ना? दे की खच्चून शिव्या!

शुचि 15/04/2014 - 22:45
हाहाहा .... अगं फक्त काम करण्याचे वातावरण व्यवस्थित "फॅसिलिटेट" केलं तरी खूप झालं. मग त्या सोशल अ‍ॅक्टिव्हीटीजची अन सोशल इव्हेन्ट्सची थेरं अन मुख्य म्हणजे कंपल्शन्स कशाला? काही लोक बहीर्मुखी असतात तर काही अंतर्मुखी. समजून घ्या ना. _______________ अर्थात हे मान्य की मनुष्य एक बेट बनून राहू शकत नाही मग एखादी वेळ ठरवा "हॅपी अवर" ज्या वेळेत काम नाही तर गप्पा अन खेळ. पण नाही कामाच्या मध्ये मध्ये ग्रीटींग्ज. ______________ मध्ये येड्यानी अभिनंदनाची मेल पाठवलेली की अमका (अबक) एन्गेज झाला त्याचे अभिनंदन करा. १० मिनीटात त्याच मॅनेजरची मेल - सॉरी अबकचं लग्न झालेलं आहे अन दे आर एक्स्पेक्टींग अ बेबी. एनीवे अभिनंदन करा. - व्हॉट अ जोक. इतक्या खाजगी बाबीत टीम-अभिनंदनाची अहमहमिका कशाला म्हणते मी :). द्या की सुखानी जगून.

पैसा 15/04/2014 - 23:00
विचारायचं होतंस, १० मिनिटात एंगेजमेंट, लग्न आणि बेबी? सुपरफास्ट मामला आहे का म्हणून! आपलं डोकं खराब करून घेण्यापेक्षा अर्ध्या मिनिटात सही करून मोकळं झालेलं बरं असं वाटतं एकेकदा. पण खरे तर मित्रांनी मनापासून शुभेच्छा देणं वेगळं आणि असा जुलमाचा रामराम वेगळा. आमच्या ऑफिसात एक आम्हाला न आवडणारे रीजनल मॅनेजर होते. त्यांची बदली झाली तेव्हा एका चमच्याने त्याना गिफ्ट देऊया म्हणून पैसे गोळा करायला सुरुवात केली. खरे तर आमच्या ऑफिसात दर महिना एक छोटी रक्कम पगारातून एका अकाउंटला आपोआप टाकली जात होती. त्यातून अशा गिफ्ट्स, फुले इ. चा खर्च केला जायचा. पण उगा रीजनल मॅनेजरसमोर शायनिंग मारायला हा चमचा पैसे गोळा करायला लागला तर मी अजिबात देणार नाही म्हणून सांगितलं. माझं पाहून मग आणखी काहीजणांनी पैसे देणार नाही म्हणून सांगितलं. काही टेन्शन घ्यायचं नाही. सुरुवातीला विचित्र आहे म्हणतील. मग आपोआप सगळ्यांनाच सवय होऊन जाईल.

इरसाल 16/04/2014 - 14:54
वाढदिवसाच्या शुभेच्छा : मेल्या/ मेली, हलकट, पाचकळ, फाजील, वसाड्या तुला वाढदिवसाच्या गोगोड शुभेच्छा. शोक संदेश :या मेल्याच्या/मेलीच्या कुत्र्याला मरायला आजचाच दिवस बरा सापडला.

पैसा 16/04/2014 - 16:12
गुगल ट्रान्सलेशनमधे याचं भाषांतर काय येतंय ते बघावं लागेल! Utterly crest / Maly, mean, pacakala, forward, vasadya gogoda Happy Birthday to you. किंवा Of these drafts / communicative found a cure for the dog to starve to ajacaca days

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 22:56
बरं अभिनंदन केल्यावर बर्फी पेढे वगैरे वा गेला बाजार केक अन पेस्ट्री तरी देतात का ? नाहीतर कोरडे अभिनंदन म्हणजे वैतागवाणाच प्रकार असतो :(

रेवती 15/04/2014 - 23:01
अहो एकदा बाळंतपणं सुरु झाली की चार वर्षात दोन नैतर आठ वर्षात ५ झाल्यशिवाय थांबत नैत! पहिल्याच्या जन्माची मिठाई वाटून होईपरेंत दुसरं जन्माला येतं. ;) (याला सरसकटीकरण म्हणतात पण थोड्याफार फरकानी जे असते ते ल्हिले.)मग हे उपद्वाय कोण करणार?

शुचि 15/04/2014 - 23:03
हो आम्ही एक केक कापतो सगळ्या मासिक बड्डे वाल्यांसाठी :) पण बहुसंख्य अंतर्मुखच आहेत त्यामुळे ऑकवर्डच सिनॅरीओ असतो. इथे मिनेसोटा च्या इन्ट्रोवर्ट्स बद्दल एक जोक आहे - मिनेसोटा मध्ये कोणी एक्स्ट्रोव्हर्ट आहे हे कसे ओळखायचे? सोप्पे आहे - ती व्यक्ती दुसर्‍याच्या बुटांकडे पहात असते ;)

दिपक.कुवेत 16/04/2014 - 18:31
फार तापदायक ठरतं. आमच्या ऑफिस मधे तर सगळे ज्याचा बड्डे असेल त्याच्या डेस्क पाशी जाउन 'हॅपप्पी बड्डे टु यु....." चं जे गाणं सुरु करतात ते पार शेवटपर्यत. ईतकं लाजल्यासारखं होतं ना....सगळे सहकारी ते गाणं संपेस्त तुमच्याकडे टकामका बघत असतात. क्वॉलीटि मॅनेजरनी सर्वाच्या वतीने एक विश करणारा ईमेल पाठवुन ह्यांच भागत नाहि. कमाल म्हणजे सगळे मॅनेजर अगदि जीम सुद्धा ह्या खेळात सामील होतो.

पेट थेरपी 16/04/2014 - 06:28
तुमच्या जीवनात काही छान घड्ले तर हीच टीम तुमचे अभिनंदन करते का? का इग्नोअर करते? मग आपण इतरांच्या आनंदात /दु:खात सहभागी होउ शकत नाही हा एक प्रकारचा मनाचा कोतेपणाच आहे. स्वभावाला औषध नाही पण जरा मनाच्या कक्षा रुंदवता आल्या तर बघा. इट रिअली इज अ टीम एव्हरीवेअर. इतके स्वकेंद्रित राहणे म्हणजे लीडरशिपच्या सर्व पोझिशन्स आपल्याहाताने दूर सारणे आहे. अश्यानेच बायकांना ग्लास सीलिन्ग तोडणे अवघड जाते. सहानुभूतीका जमानाही नहीं रहा. :)

शुचि 16/04/2014 - 06:40
आपला प्रतिसाद वेगळा वाटला अन खरोखर मनापासून लिहिल्यासारखा वाटला. पाहिलं म्हणजे प्रत्येकालाच नेतृत्व गाजविण्यात रस असतो असे नाही. मी अंतर्मुख आहे हे मी आधीच स्पष्ट केले आहे अर्थात अंतर्मुखी व्यक्ती नेता नसतात असेही नाही. पण माझा तो प्रांत नाही, दुसरे हे की आपण सरसकटॆकरण केले आहे की बायकांना सीलिंग तोडणे कठीण जाते. असेच काही मला वाटत नाही. बाकी मनाचा कोतेपणा हा वेगळा दृष्टीकोन आपण पुढे आणलात याबद्दल आभारीच आहे. पण कोणाचं कुत्रा-मांजर मेले म्हणून शोकसंदेश पाठविणे मला अतिशय भंपक (रिडीक्युलस) वाटते.

लंबूटांग 16/04/2014 - 08:31
मला असेच काहीसे म्हणायचे होते. पण म्हटले फक्त शुची मामी च्या प्रत्येक धाग्यावरच प्रतिसाद कशाला द्यायचा. ते लीडरशीपच्या पोझिशन्स अन ग्लास सीलिंग वगैरे वगैरे शी नाही सहमत. धाग्यातील पहिल्या दोन मुद्द्यांशी अंशतः सहमत. पण कार्डावर दोन ओळी खरडण्याबद्दल कटकट करण्याऐवजी इथे दहा ओळींचा धागा काढणे आणि अजून प्रतिसाद देणे हे बघून अंमळ मौज वाटली. बाकी तुम्हाला कार्डावर सही करायची नसेल तर सरळ पुढच्याला नेऊन देण्याचा ऑप्शन असतोच. मी तर ओळख पाळख नसलेल्यांच्या कार्डावरही सही ठोकून दिली आहे. आणि मग केक खायलाही गेलो आहे :). बाकी तुम्ही फेसबुकवर वर्‍षानूवर्‍ष न भेटलेल्या लोकांना बड्डे विशेस देताच ना? मग इथे रोज ज्यांच्याबरोबर दिवसातला अर्ध्याहून अधिक वेळ घालवतो त्यांना द्यायला काय हरकत आहे. कुत्रा गचकला वगैरे तुम्ही म्हणू शकता पण बर्‍याच लोकांसाठी ते घरातील सदस्यच झालेले असतात. उद्या कोणाची आई गेली तर तुम्ही थेरडी गचकली आणि कार्डे कसली देतात असे म्हणाल का? आपण अमेरिकेत राहत असताना भारतात असे करतो का आणि तसे करतो का हा विचार करण्यात काय हशील आहे? भारतात आपण १ मैल जायला गाडी घेऊन जातो का? मला तर बर्‍याच भारतीय मित्रांचा हा कन्फ्युजड प्रकार कळतच नाही. इथे येताना अगदी खुशीने आले स्वतःहून अन मग भारतात कुठे असे करतात, कसली थेरं असे म्हणत जगायचे. असो. धाग्यावर अवांतर नको. पाणी देणे नं देणे वगैरे तर मी भारतातही पाहिले आहे, त्यात रेसिझम असावा असे वाटत नाही. पण पांढरी पाल वगैरे म्हणून आपणही काही वेगळे केलेले नाही.

आनन्दा 16/04/2014 - 11:20
अमेरिकेत आहात तर अमेरिकनांसारखे रहा.. असे मला वाटते. पटत नसेल तर ठीक आहे, नका पाळू, पण पाळणार्यांना नाव तर ठेवू नका.. नाही का?

प्रसाद१९७१ 16/04/2014 - 18:19
अमेरिकेत आहात तर अमेरिकनांसारखे रहा.. असे मला वाटते. पटत नसेल तर ठीक आहे, नका पाळू, पण पाळणार्यांना नाव तर ठेवू नका.. नाही का?>>>+१००००००००००००००००००

मृत्युन्जय 16/04/2014 - 13:59
भारतात आपण १ मैल जायला गाडी घेऊन जातो का अजुन कसे जाणार मग? १ मैल = १.६ किमी. इतके अंतर पायी फक्त मॉर्निंग वॉकलाच चालले जाते हो.

शुचि 16/04/2014 - 17:27
पण पांढरी पाल वगैरे म्हणून आपणही काही वेगळे केलेले नाही.
हे शब्द त्या बाईच्या वृत्तीतून आलेले आहेत. अन्य कोकेशिअन स्त्रिया मला गोर्या चा वाटतात. त्यांचे निळे डोळे अन विविधरंगी केस आकर्षकच वाटतात.

आजानुकर्ण 16/04/2014 - 19:02
पण कार्डावर दोन ओळी खरडण्याबद्दल कटकट करण्याऐवजी इथे दहा ओळींचा धागा काढणे आणि अजून प्रतिसाद देणे हे बघून अंमळ मौज वाटली.
हाहा.. .खरंय

पक्या 16/04/2014 - 12:40
जर शुभेच्छा वा शोकसंदेश खरोखर मनापासून द्यायचे असेल आणि ते मिळणाऱ्या व्यक्तीला खरोखर आनंद किंवा बरे वाटणार असेल तर दयावेत. आणि तेहि प्रत्यक्षात भेटून त्या व्यक्तिशी संवाद साधला तर किती छान। अन्यथा कार्डावर सही न करणे उत्तम. सक्तिने सह्या करून घेण्यास काहीच अर्थ नाही. वेळेचा अपव्यय आहे. वाढदिवसासाठी मला वाटते टीम मीटिंग मध्ये सुरवातीला वा शेवटी सर्वांनी त्या आठवड्यातील सर्व बड्डे असलेल्यांचे एकमुखाने अभिनंदन करावे. किती लाइवली वाटेल आणि टीम स्पिरिट ही दिसून येईल. आमच्या ऑफिस मधील एकाचे २ कुत्रे काही महिन्यांच्या अंतराने गेले. पण त्याने हे जगजाहिर केले नाही आणि अगदी २-४ जणांनाच विषय निघाला म्हणून समजले. शोक संदेशाचे कार्ड वगैरे हां प्रकार नाहीचे. वाढदिवस असेल कोणाचा तर टीम लंच करतात. तसेही एरवी लंच मिटिंग्ज असतातच. त्यामुळे त्यात खुप नाविन्य नाही पण ग्रीटिंग्ज कार्ड साइन करण्यात कोणाला फारसा रस नसावा त्यामुळे तो प्रकार आमच्या US ओफ्फिस टीम मध्ये तरी नाहीये. कुत्रा मांजर घरातले सदस्यच असतात त्यांच्या जाण्याने त्यांच्या मालकाला दू:ख होतेच. पण त्या बाबतीतील शोक संदेश हे व्यक्तिगत पातळीवर असावेत. हे शोक संदेश पाठवणारे पेट म्हणून फक्त कुत्रा मांजराचीच दखल घेतात की अजुन इतर पेट्स ची पण घेतात. माझ्या एका मित्राचा गेल्या वर्षी एक पॅराकीट गेला आणखी एका मित्राचा फिशटैंक मधील एक मोठा मासा गेला. अशा केस मध्ये ते काय करतात ?

शुचि 16/04/2014 - 17:24
जर शुभेच्छा वा शोकसंदेश खरोखर मनापासून द्यायचे असेल आणि ते मिळणाऱ्या व्यक्तीला खरोखर आनंद किंवा बरे वाटणार असेल तर दयावेत. आणि तेहि प्रत्यक्षात भेटून त्या व्यक्तिशी संवाद साधला तर किती छान। अन्यथा कार्डावर सही न करणे उत्तम.

पेट थेरपी 16/04/2014 - 13:15
जसजसे तुम्ही मॅनेजमेंट्च्या पायर्‍या चढाल तसे सर्वांना बरोबर घेउन पुढे जाणे. कलीग्ज समजून घेणे महत्त्वा चे ठरत जाते. मी फक्त माझे काम करणार आणि पगार घेउन गप्प बसणार अशीच वृत्ती असेल तर काय म्ह्णायचे? अर्थात काही लोक्स ना अ‍ॅस्पर्जर सिंड्रोम असतो व मिळून मिसळून वागणे खरेच अवघड जाते भारतात देखील आजकाल टीम बिल्डिंग साठी खास प्रयत्न केले जातात. सर्वांना व्हर्टिकली वर जाण्यात रस ही नसतो. कुत्रे मांजरी घरातील सदस्यच असतात ह्याला अनुमोदन. आजकाल अमेरिकन स्त्रियांना कुत्रे पाळायला जास्त आवडते, मुले होउ देण्यापेक्षा असे परवाच वाचले. इस अवस्थामें अगर किसीका कुत्ता मर जाता है तो कंडोलन्स तो बनता है. आपल्या देशी कल्चर मध्ये पण लग्न आणि मयत ह्या दोन महत्त्वाच्या सामाजिक गोष्टी मानल्या जातात ह्या दोन प्रसंगी नक्की हजर राहावे असे मानले जातात. अर्थात तुमचा वैयक्तिक चॉइस आहे. उगीच न्यागिंग केल्यासारखे वाटायला नको.

सौंदाळा 16/04/2014 - 14:25
ठेण्शन कायको लेताय शुचिताय एक सजेशन, टिममधल्या लोकांना हे भेट्/शोक पत्र कॉमन जागी ठेवायला सांगा आणि जो/जी याचा लीडर आहे त्याला म्हणावे टीमला मेल पाठव. भेट्/शोक पत्र माझ्या डेस्कवर (किंवा अमुक अमुक जागी) आहे ईच्छुकांनी आज सह्या/संदेश लिहावेत उद्या/इओडी ते योग्य व्यक्तीला देण्यात येईल.

शुचि 16/04/2014 - 17:23
हो ना असाच प्रस्ताव ठेवासा वाटला. पण म्हटलं - परत ते "It is very disappointing." ऐकावे लागू नये.

प्रभाकर पेठकर 16/04/2014 - 15:48
असे वाढदिवसाचे, शोकसंदेशाचे कार्ड आपल्या टेबलावर आले तर ते तसेच पडून राहु द्यावे. कोणी विचारल्यास 'काम आटोपल्यावर करते सही' वगैरे सांगावे. त्यांना घाई असेल तर घेऊन जा कार्ड सांगायचे. नंतर आपल्याला वेळ मिळेल तेंव्हा त्या सहकार्‍याला भेटून किंवा दूरध्वनीवर शुभेच्छा/शोकसंदेश द्यावा. कामाचा मूड लागला असताना मध्ये मध्ये कोणी अवांतर गप्पांसाठी (गॉसिपसाठी) विचलीत केले तरी विचारशृंखला तुटते आणि कामाचा वेग मंदावतो. कार्यलचाचे नुकसान होतेच पण आपले वैयक्तिक समाधानही उणावते.

शुचि 16/04/2014 - 17:22
जुलमाच्या रामरामाचा कंटाळा येतो हो प्रपे. शोक अन आनंद या भावना उस्फूर्त आल्या पाहिजे. अन्यथा चिडचिड होते :)

कवितानागेश 17/04/2014 - 18:23
बरोबर आहे. शोक आणि आनंद या भावना उत्स्फुर्तपणे आल्या पाहिजेत. तेच नॉर्मल आहे. पण त्या जर का तश्या येतच नसतील, उलट कामाच्या मूडमध्ये असा चटकन बदल होउ देणे, (' बदल करणे' नाही 'होउ देणे') आणि कोरडेपणा आला असेल तर दुरुस्ती कुठे करायची? पाचेक मिनिटे आपण त्या आनंदाच्या किंवा दु:खाच्या भावनेमध्ये वाहात जाणार असलो तरी त्यात काही हार्म नाही. इथे मला हिडन तक्रार, 'अरे बापरे, आता इमोशनल व्हायचंय!!' अशी दिसतेय. कदाचित ती तशी नसेलही. माझं रीडिन्ग चुकू शकतं... :) अर्थात म्हणून कार्डावर प्रत्येकानी कम्पलसरी काहितरी लिहावंच अशी कुणी दुसर्‍यावर जबरदस्ती करणं योग्य नाहीच.

शुचि 17/04/2014 - 18:53
नाही ग माऊ. तक्रार ही आहे की "बळजबरी करु नका". एक इइमेल पाठवा की अमुक यांचे अभिनंदन करा अथवा अमुक यांचा पोपट्/गाढव काय तो पेट मेला. मग आम्ही करायचं तेव्हा करु. कामात केंद्रीत (फोकस्ड) असताना हे काय, सही करा अन्य कुणाला शोधा/येरझारा घाला.

रेवती 16/04/2014 - 18:08
काय शुचीमामी, मनतालं बोलून झाल्यावर बरं वाटलं की नाही अजून? ;) जौ दे गं! आता पुढल्यावेळी आपण हिरवीन आहोत आणि आपला सगळेजण ऑटोग्राफ घेताहेत असे मनात आण. तुझ्या सहीला कित्ती कित्ती महत्व आहे हे विसरू नकोस. तुझ्याशिवाय टीम अपूर्ण आहे. ;) जो मनुक्ष मिटींगा घेत बसला असेल त्याला एक ईमेल पाठवून तुझ्या क्युबिकलपाशी थांबून जायला निरोप ठेव नैतर त्याच्या क्युबिकलमध्ये चिकट पावती (स्टिकी नोट) लावून 'सही कर मेल्या!' अस निरोप ठेव . कमी मनस्ताप!

प्रसाद१९७१ 16/04/2014 - 18:12
जुलमाच्या रामरामाचा कंटाळा येतो हो प्रपे. शोक अन आनंद या भावना उस्फूर्त आल्या पाहिजे. अन्यथा चिडचिड होते >>> मला वाटते तुम्ही पराचा कावळा करता आहात. ह्या गोष्टींना तुम्ही Part of Job का समजत नाही. आपण नोकरी मधे कीती टक्के गोष्टी आपल्याला पाहीजे तश्या करतो? तसेच हे पण करायचे. ह्या गोष्टी पण KRA आहेत असे समजायचे आणि करायच्या.

प्यारे१ 16/04/2014 - 18:34
थोरांचे बोल कसे समजूत घालणारे असतात नै ;) किती झालं तरी रेवती'आज्जी' मोठ्याच असणार ना शुचि'मामी'पेक्षा! उगा 'परीची चिमणी' करतेय ही मामी. ल्ही कि दोन शब्द. श्री. रा. रा. बॉब, आपला सरडा गेल्याचे (गेल्याचे म्हनजे मेल्याचे. आमच्याकडं असंच लिहीतात.)समजले. आमची गेल्या वर्षी तुमच्या घरच्या बागेतल्या पार्टीमध्ये एकदा भेट झाली होती. सुंदर निळसर शर्ट चड्डी घातलेला तो सरडा पाहून मी अत्याधिक आश्चर्यानं किंचाळले. ते ऐकून सरड्यानं आपले कपडे काढून तो चॉकलेटी झालेला पाहून मला पुन्हा ओरडावेसे वाटले. पण आधीच्या ओरडण्यानं दोन चार माणसं धक्का बसून कोमात गेल्यानं आवंढा गिळून गप्प बसले. तर ते असो. मुळात तो रंग बदलणारा सरडा असल्याचे नंतर समजले. आपण मीटिंगमध्ये नेहमीच कसे सेफ राहू शकता त्याचं उत्तर सरड्यासारखं रंग बदलणं जम णं हेच असू शकेल. पुन्हा असो. एकदाच भेटून मला आश्चर्याचा धक्का देणार्‍या सरड्याचा 'सोल पिस्स्फुली रेस्ट' करो हीच आकाशातल्या बापाकडं प्रार्थना. कळावे, (आतून आनंदी) शुचि असं काही बाही लिहावं! सोप्पं असतंय.

आदूबाळ 16/04/2014 - 18:58
__/\__ :)) "अ‍ॅकॉर्डिंग टू अवर भग्वदगीता, द सोल चेंजेस इट्स बॉडीज लाईक युवर लेट शॅमिलियन चेंजेस इट्स कलर्स" वगैरे तारेसुद्धा तोडता येतील!

सुहास.. 16/04/2014 - 18:44
एकदा मॅनेजर सांगत होता , अरे हे सर्व एक्स्ट्रा - करिक्युलम अ‍ॅक्टिविटी आहेत !! मी " सर मी इथ काम करायला येतो , हे फालतुचे धंदे करायला येत नाही !! ' ( आधीच भेंडी दिवसाचे १२ तास खाता आमचे, २ तास ट्रॅव्हलिंग चे, आणि वर हे केक थापुन घ्या तोंडाला !! ) कधी ही ऑफीस पार्टीज ला हजर नसलेला खडुस

फेरफटका 16/04/2014 - 21:16
माफ करा, पण मला तुमचा नेमका आक्षेप कशावर आहे तेच नाही कळलं. आपल्या सुख-दु:खात कुणी सहभागी झालं तर आपल्याला बरं वाटतच ना, मग ईतरांच्या सुख-दु:खात आपण औपचारिकता म्हणून सहभागी व्हायला काय हरकत आहे? बरं, एका सहीनं तुमचा असा कितीसा वेळ 'वाया' जातो, जो तुम्ही अदरवाईज सत्कारणी लावणार असता? हा प्रकार न आवडणं / पटणं हे देखील समजू शकतो, पण त्याचा ईतका राग करणं, त्याला शिव्या देण्याईतका गंभीर नाहीये. भारतात आपण काय करतो हे अमेरिकेत राहून कशाला तोलायचं? आपण आपल्या चॉईस ने हा देश निवडलाय. अशी तुलना केल्यामुळे आपण स्वतःला उगाचच दु:खी करतो (हा फक्त एक मैत्रीपुर्ण सल्ला आहे, दोषारोप नाही.)

शुचि 16/04/2014 - 21:20
भारतात आपण काय करतो हे अमेरिकेत राहून कशाला तोलायचं? आपण आपल्या चॉईस ने हा देश निवडलाय. अशी तुलना केल्यामुळे आपण स्वतःला उगाचच दु:खी करतो (हा फक्त एक मैत्रीपुर्ण सल्ला आहे, दोषारोप नाही.)
धन्यवाद. नक्की विचार करेन.

आत्मशून्य 16/04/2014 - 21:30
अन मी विरोध दाखवला तर सुनावलं गेलं "इट इज व्हेरी डिसपॉइंटींग. वी हॅव्ह अ टीम कल्चर हीअर" ......
होतं. होतं असं कधी कधी... याप्रकारात कधी आपण शिकारी असतो तर कधी शिकार इतकचं.... स्थान स्थळ आणी स्तवन... यातच काय तो फरक.

शुचि 16/04/2014 - 22:03
परवा खरं तर वैतागूनच हा धागा काढला होता. खरच फार फार वैतागले होते. पण बर्‍याच प्रतिक्रियांनी स्वतःमध्येच डोकावून पहाण्याची संधी मिळाली. माझा आत्मकेंद्रितपणा लक्षात आला. खरं स्वपरीक्षणासाठी, या धाग्याचा खूप उपयोग मला झाला. पेट थेरपी यांचे विशेष आभार ज्यांनी धाग्याला किंचीत बोचरी पण आवश्यक कलाटणी दिली. अन्य सर्व प्रतिसादकांचे आभार आहेतच.

मृत्युन्जय 16/04/2014 - 13:53
गुड आयडीया. संदेश कार्डावरच हे लिहुन द्यायचे. वायझेड गोर्‍याला कळणारही नाही आणि तुमच्या भावनाही मोकळ्ञा होतील :)

बाप्पू 15/04/2014 - 20:43
एकदम सहमत कामापेक्षा या असल्या निरर्थक आणि फालतू गोष्टींवर हे लोक का वेळ वाया घालवतात काय माहीत.. "कल्चरल गॅप" तर आहेच. आणि मला तर खूप जाणवतो. पण हे जे वागतात ते खरेच कल्चर आहे का..?? की निव्वळ आपण किती मॉडर्न कल्चर वाले आहोत हे दाखवण्याचा केविलवाणा प्रयत्न.?? कोल्हापुर सारख्या मर्दानी आणि रागंड्या भागातून आलेला मी असले काही येड*वे प्रकार पहिले की हसवे की रडावे ते समजत नाही... पण करणार काय... शेवटी "पापी पेट का सवाल है" म्हणून त्यांच्यातलाच एक असण्याचा आव आणावा लागतो.

शुचि 15/04/2014 - 20:54
परवा एका इन्फॉर्मल इन्टेर्व्यू/बोलणी करता गेलेले तर तो दिव्य मॅनेजर इतर जगात किती समस्या आहेत अन अमेरीकेतील प्रॉब्लेम्स (समस्या) कसे "वर्केबल" आहेत हेच पुराण लावून बसला. एक स्रीनी नावाचा भारतीय म्हणे हट्टाने परत गेला अन मग भारतात अ‍ॅडजस्ट होईना म्हणून याला परत परत फोन करत राहीली. च्यायला मी काय गप्पा झोडायला आलेय का अन ते ही अशा रेसीस्ट :( याच्या पार्श्वभागावर सणसणीत लत्ताप्रहार करावासा वाटला. त्या कंपनीत डायव्हर्सिटी किती आहे ते या "कुजक्या शितावरुन" कळलेच म्हणा.

प्रसाद१९७१ 16/04/2014 - 18:17
तुम्ही नोकरी सोडुन का देत नाही? का कोणी जबरदस्ती केली आहे नोकरी करण्यासाठी? तुम्ही Albert Elis चे REBT वाचा आणि समजुन घ्या. तुम्ही छोट्या छोट्या गोष्टींचे Horriblisation ( भयंकरीकरण ) करता आहात. तसेच तुम्हाला "च" ची बाधा झाली आहे. एखादी गोष्ट अशी"च" झाली पाहीजे, तशी"च" झाली पाहीजे असे तुमचे मत आहे. त्याबद्दल विचार करा.

शुचि 16/04/2014 - 19:02
तुम्हाला मुद्दा समजला नाहीये.
तसेच तुम्हाला "च" ची बाधा झाली आहे. एखादी गोष्ट अशी"च" झाली पाहीजे, तशी"च" झाली पाहीजे असे तुमचे मत आहे. त्याबद्दल विचार करा.
ही बाधा आमच्या मॅनेजरला झालेली आहे. सर्वांनी सही केलीच्च पाहीजे वगैरे. बाकी नोकरी करायची कोणी सक्ती केली आहे अथवा नाही याच्याशी तुमचा काडीमात्र संबंध नाही.

रेवती 15/04/2014 - 20:50
आता जाऊ देगं बाई शुचीमामी! मागला सगळा अठवडा डोनेशन्सच्या प्रकारांना वैतागले होते. स्प्रिंग आल्यामुळे इथे नुसते चाला, नाहीतर सायकल चालवा, गाणी गा आणि त्याचे पैसे द्या, मग आम्ही डोनेट करतो. अरे. एक झाला, दुसरा झाला, तिसरा झाला. यादी संपेचना! एका हिंदी भाषिकाने खास मराठी गाण्यांचा सराव करून कार्यक्रम तयार केलाय व या म्हणत होता. " अरे बाबा, परवाच इथे हृदयनाथांचा करेक्रम झाला, तो हौसफुल्ल होता, ते ठीक आहे पण तुझा गाढवी आवाज, हिंदाळलेले मराठी ऐकण्यासाठी आम्ही $ १०० का द्यायचे?" आता एक मुलगी पोहत बसणारे, तिथे जाऊन पोहणे बघून पैसे द्यायचे. मागला अठवडा तर रोज काहीतरी असलं होतच. बरं, कौतुक न कराल तर तुम्ही समाजकंटकांच्या यादीत गेलाच! मी फक्त पोहणं बघायला जाणार आहे व तिला पैसे देऊन येणार आहे. बाकी काही नाही.

आदूबाळ 15/04/2014 - 21:06
ठेलशल घेऊ नका हो. मी असल्या कार्डांवर मराठीत शुभेच्छा/शोकसंदेश लिहितो आणि मराठीतच सही करतो. एखाद्याला दोनदा फोन करूनपण त्याने उचलला नाही, परत फोन केला नाही तर व्हॉईसमेलवर मराठीत निरोप ठेवतो. आपण आपलं मनोरंजन करून घ्यायचं.

पैसा 15/04/2014 - 22:35
मराठी कळणारं कोणी नाही ना? दे की खच्चून शिव्या!

शुचि 15/04/2014 - 22:45
हाहाहा .... अगं फक्त काम करण्याचे वातावरण व्यवस्थित "फॅसिलिटेट" केलं तरी खूप झालं. मग त्या सोशल अ‍ॅक्टिव्हीटीजची अन सोशल इव्हेन्ट्सची थेरं अन मुख्य म्हणजे कंपल्शन्स कशाला? काही लोक बहीर्मुखी असतात तर काही अंतर्मुखी. समजून घ्या ना. _______________ अर्थात हे मान्य की मनुष्य एक बेट बनून राहू शकत नाही मग एखादी वेळ ठरवा "हॅपी अवर" ज्या वेळेत काम नाही तर गप्पा अन खेळ. पण नाही कामाच्या मध्ये मध्ये ग्रीटींग्ज. ______________ मध्ये येड्यानी अभिनंदनाची मेल पाठवलेली की अमका (अबक) एन्गेज झाला त्याचे अभिनंदन करा. १० मिनीटात त्याच मॅनेजरची मेल - सॉरी अबकचं लग्न झालेलं आहे अन दे आर एक्स्पेक्टींग अ बेबी. एनीवे अभिनंदन करा. - व्हॉट अ जोक. इतक्या खाजगी बाबीत टीम-अभिनंदनाची अहमहमिका कशाला म्हणते मी :). द्या की सुखानी जगून.

पैसा 15/04/2014 - 23:00
विचारायचं होतंस, १० मिनिटात एंगेजमेंट, लग्न आणि बेबी? सुपरफास्ट मामला आहे का म्हणून! आपलं डोकं खराब करून घेण्यापेक्षा अर्ध्या मिनिटात सही करून मोकळं झालेलं बरं असं वाटतं एकेकदा. पण खरे तर मित्रांनी मनापासून शुभेच्छा देणं वेगळं आणि असा जुलमाचा रामराम वेगळा. आमच्या ऑफिसात एक आम्हाला न आवडणारे रीजनल मॅनेजर होते. त्यांची बदली झाली तेव्हा एका चमच्याने त्याना गिफ्ट देऊया म्हणून पैसे गोळा करायला सुरुवात केली. खरे तर आमच्या ऑफिसात दर महिना एक छोटी रक्कम पगारातून एका अकाउंटला आपोआप टाकली जात होती. त्यातून अशा गिफ्ट्स, फुले इ. चा खर्च केला जायचा. पण उगा रीजनल मॅनेजरसमोर शायनिंग मारायला हा चमचा पैसे गोळा करायला लागला तर मी अजिबात देणार नाही म्हणून सांगितलं. माझं पाहून मग आणखी काहीजणांनी पैसे देणार नाही म्हणून सांगितलं. काही टेन्शन घ्यायचं नाही. सुरुवातीला विचित्र आहे म्हणतील. मग आपोआप सगळ्यांनाच सवय होऊन जाईल.

इरसाल 16/04/2014 - 14:54
वाढदिवसाच्या शुभेच्छा : मेल्या/ मेली, हलकट, पाचकळ, फाजील, वसाड्या तुला वाढदिवसाच्या गोगोड शुभेच्छा. शोक संदेश :या मेल्याच्या/मेलीच्या कुत्र्याला मरायला आजचाच दिवस बरा सापडला.

पैसा 16/04/2014 - 16:12
गुगल ट्रान्सलेशनमधे याचं भाषांतर काय येतंय ते बघावं लागेल! Utterly crest / Maly, mean, pacakala, forward, vasadya gogoda Happy Birthday to you. किंवा Of these drafts / communicative found a cure for the dog to starve to ajacaca days

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 22:56
बरं अभिनंदन केल्यावर बर्फी पेढे वगैरे वा गेला बाजार केक अन पेस्ट्री तरी देतात का ? नाहीतर कोरडे अभिनंदन म्हणजे वैतागवाणाच प्रकार असतो :(

रेवती 15/04/2014 - 23:01
अहो एकदा बाळंतपणं सुरु झाली की चार वर्षात दोन नैतर आठ वर्षात ५ झाल्यशिवाय थांबत नैत! पहिल्याच्या जन्माची मिठाई वाटून होईपरेंत दुसरं जन्माला येतं. ;) (याला सरसकटीकरण म्हणतात पण थोड्याफार फरकानी जे असते ते ल्हिले.)मग हे उपद्वाय कोण करणार?

शुचि 15/04/2014 - 23:03
हो आम्ही एक केक कापतो सगळ्या मासिक बड्डे वाल्यांसाठी :) पण बहुसंख्य अंतर्मुखच आहेत त्यामुळे ऑकवर्डच सिनॅरीओ असतो. इथे मिनेसोटा च्या इन्ट्रोवर्ट्स बद्दल एक जोक आहे - मिनेसोटा मध्ये कोणी एक्स्ट्रोव्हर्ट आहे हे कसे ओळखायचे? सोप्पे आहे - ती व्यक्ती दुसर्‍याच्या बुटांकडे पहात असते ;)

दिपक.कुवेत 16/04/2014 - 18:31
फार तापदायक ठरतं. आमच्या ऑफिस मधे तर सगळे ज्याचा बड्डे असेल त्याच्या डेस्क पाशी जाउन 'हॅपप्पी बड्डे टु यु....." चं जे गाणं सुरु करतात ते पार शेवटपर्यत. ईतकं लाजल्यासारखं होतं ना....सगळे सहकारी ते गाणं संपेस्त तुमच्याकडे टकामका बघत असतात. क्वॉलीटि मॅनेजरनी सर्वाच्या वतीने एक विश करणारा ईमेल पाठवुन ह्यांच भागत नाहि. कमाल म्हणजे सगळे मॅनेजर अगदि जीम सुद्धा ह्या खेळात सामील होतो.

पेट थेरपी 16/04/2014 - 06:28
तुमच्या जीवनात काही छान घड्ले तर हीच टीम तुमचे अभिनंदन करते का? का इग्नोअर करते? मग आपण इतरांच्या आनंदात /दु:खात सहभागी होउ शकत नाही हा एक प्रकारचा मनाचा कोतेपणाच आहे. स्वभावाला औषध नाही पण जरा मनाच्या कक्षा रुंदवता आल्या तर बघा. इट रिअली इज अ टीम एव्हरीवेअर. इतके स्वकेंद्रित राहणे म्हणजे लीडरशिपच्या सर्व पोझिशन्स आपल्याहाताने दूर सारणे आहे. अश्यानेच बायकांना ग्लास सीलिन्ग तोडणे अवघड जाते. सहानुभूतीका जमानाही नहीं रहा. :)

शुचि 16/04/2014 - 06:40
आपला प्रतिसाद वेगळा वाटला अन खरोखर मनापासून लिहिल्यासारखा वाटला. पाहिलं म्हणजे प्रत्येकालाच नेतृत्व गाजविण्यात रस असतो असे नाही. मी अंतर्मुख आहे हे मी आधीच स्पष्ट केले आहे अर्थात अंतर्मुखी व्यक्ती नेता नसतात असेही नाही. पण माझा तो प्रांत नाही, दुसरे हे की आपण सरसकटॆकरण केले आहे की बायकांना सीलिंग तोडणे कठीण जाते. असेच काही मला वाटत नाही. बाकी मनाचा कोतेपणा हा वेगळा दृष्टीकोन आपण पुढे आणलात याबद्दल आभारीच आहे. पण कोणाचं कुत्रा-मांजर मेले म्हणून शोकसंदेश पाठविणे मला अतिशय भंपक (रिडीक्युलस) वाटते.

लंबूटांग 16/04/2014 - 08:31
मला असेच काहीसे म्हणायचे होते. पण म्हटले फक्त शुची मामी च्या प्रत्येक धाग्यावरच प्रतिसाद कशाला द्यायचा. ते लीडरशीपच्या पोझिशन्स अन ग्लास सीलिंग वगैरे वगैरे शी नाही सहमत. धाग्यातील पहिल्या दोन मुद्द्यांशी अंशतः सहमत. पण कार्डावर दोन ओळी खरडण्याबद्दल कटकट करण्याऐवजी इथे दहा ओळींचा धागा काढणे आणि अजून प्रतिसाद देणे हे बघून अंमळ मौज वाटली. बाकी तुम्हाला कार्डावर सही करायची नसेल तर सरळ पुढच्याला नेऊन देण्याचा ऑप्शन असतोच. मी तर ओळख पाळख नसलेल्यांच्या कार्डावरही सही ठोकून दिली आहे. आणि मग केक खायलाही गेलो आहे :). बाकी तुम्ही फेसबुकवर वर्‍षानूवर्‍ष न भेटलेल्या लोकांना बड्डे विशेस देताच ना? मग इथे रोज ज्यांच्याबरोबर दिवसातला अर्ध्याहून अधिक वेळ घालवतो त्यांना द्यायला काय हरकत आहे. कुत्रा गचकला वगैरे तुम्ही म्हणू शकता पण बर्‍याच लोकांसाठी ते घरातील सदस्यच झालेले असतात. उद्या कोणाची आई गेली तर तुम्ही थेरडी गचकली आणि कार्डे कसली देतात असे म्हणाल का? आपण अमेरिकेत राहत असताना भारतात असे करतो का आणि तसे करतो का हा विचार करण्यात काय हशील आहे? भारतात आपण १ मैल जायला गाडी घेऊन जातो का? मला तर बर्‍याच भारतीय मित्रांचा हा कन्फ्युजड प्रकार कळतच नाही. इथे येताना अगदी खुशीने आले स्वतःहून अन मग भारतात कुठे असे करतात, कसली थेरं असे म्हणत जगायचे. असो. धाग्यावर अवांतर नको. पाणी देणे नं देणे वगैरे तर मी भारतातही पाहिले आहे, त्यात रेसिझम असावा असे वाटत नाही. पण पांढरी पाल वगैरे म्हणून आपणही काही वेगळे केलेले नाही.

आनन्दा 16/04/2014 - 11:20
अमेरिकेत आहात तर अमेरिकनांसारखे रहा.. असे मला वाटते. पटत नसेल तर ठीक आहे, नका पाळू, पण पाळणार्यांना नाव तर ठेवू नका.. नाही का?

प्रसाद१९७१ 16/04/2014 - 18:19
अमेरिकेत आहात तर अमेरिकनांसारखे रहा.. असे मला वाटते. पटत नसेल तर ठीक आहे, नका पाळू, पण पाळणार्यांना नाव तर ठेवू नका.. नाही का?>>>+१००००००००००००००००००

मृत्युन्जय 16/04/2014 - 13:59
भारतात आपण १ मैल जायला गाडी घेऊन जातो का अजुन कसे जाणार मग? १ मैल = १.६ किमी. इतके अंतर पायी फक्त मॉर्निंग वॉकलाच चालले जाते हो.

शुचि 16/04/2014 - 17:27
पण पांढरी पाल वगैरे म्हणून आपणही काही वेगळे केलेले नाही.
हे शब्द त्या बाईच्या वृत्तीतून आलेले आहेत. अन्य कोकेशिअन स्त्रिया मला गोर्या चा वाटतात. त्यांचे निळे डोळे अन विविधरंगी केस आकर्षकच वाटतात.

आजानुकर्ण 16/04/2014 - 19:02
पण कार्डावर दोन ओळी खरडण्याबद्दल कटकट करण्याऐवजी इथे दहा ओळींचा धागा काढणे आणि अजून प्रतिसाद देणे हे बघून अंमळ मौज वाटली.
हाहा.. .खरंय

पक्या 16/04/2014 - 12:40
जर शुभेच्छा वा शोकसंदेश खरोखर मनापासून द्यायचे असेल आणि ते मिळणाऱ्या व्यक्तीला खरोखर आनंद किंवा बरे वाटणार असेल तर दयावेत. आणि तेहि प्रत्यक्षात भेटून त्या व्यक्तिशी संवाद साधला तर किती छान। अन्यथा कार्डावर सही न करणे उत्तम. सक्तिने सह्या करून घेण्यास काहीच अर्थ नाही. वेळेचा अपव्यय आहे. वाढदिवसासाठी मला वाटते टीम मीटिंग मध्ये सुरवातीला वा शेवटी सर्वांनी त्या आठवड्यातील सर्व बड्डे असलेल्यांचे एकमुखाने अभिनंदन करावे. किती लाइवली वाटेल आणि टीम स्पिरिट ही दिसून येईल. आमच्या ऑफिस मधील एकाचे २ कुत्रे काही महिन्यांच्या अंतराने गेले. पण त्याने हे जगजाहिर केले नाही आणि अगदी २-४ जणांनाच विषय निघाला म्हणून समजले. शोक संदेशाचे कार्ड वगैरे हां प्रकार नाहीचे. वाढदिवस असेल कोणाचा तर टीम लंच करतात. तसेही एरवी लंच मिटिंग्ज असतातच. त्यामुळे त्यात खुप नाविन्य नाही पण ग्रीटिंग्ज कार्ड साइन करण्यात कोणाला फारसा रस नसावा त्यामुळे तो प्रकार आमच्या US ओफ्फिस टीम मध्ये तरी नाहीये. कुत्रा मांजर घरातले सदस्यच असतात त्यांच्या जाण्याने त्यांच्या मालकाला दू:ख होतेच. पण त्या बाबतीतील शोक संदेश हे व्यक्तिगत पातळीवर असावेत. हे शोक संदेश पाठवणारे पेट म्हणून फक्त कुत्रा मांजराचीच दखल घेतात की अजुन इतर पेट्स ची पण घेतात. माझ्या एका मित्राचा गेल्या वर्षी एक पॅराकीट गेला आणखी एका मित्राचा फिशटैंक मधील एक मोठा मासा गेला. अशा केस मध्ये ते काय करतात ?

शुचि 16/04/2014 - 17:24
जर शुभेच्छा वा शोकसंदेश खरोखर मनापासून द्यायचे असेल आणि ते मिळणाऱ्या व्यक्तीला खरोखर आनंद किंवा बरे वाटणार असेल तर दयावेत. आणि तेहि प्रत्यक्षात भेटून त्या व्यक्तिशी संवाद साधला तर किती छान। अन्यथा कार्डावर सही न करणे उत्तम.

पेट थेरपी 16/04/2014 - 13:15
जसजसे तुम्ही मॅनेजमेंट्च्या पायर्‍या चढाल तसे सर्वांना बरोबर घेउन पुढे जाणे. कलीग्ज समजून घेणे महत्त्वा चे ठरत जाते. मी फक्त माझे काम करणार आणि पगार घेउन गप्प बसणार अशीच वृत्ती असेल तर काय म्ह्णायचे? अर्थात काही लोक्स ना अ‍ॅस्पर्जर सिंड्रोम असतो व मिळून मिसळून वागणे खरेच अवघड जाते भारतात देखील आजकाल टीम बिल्डिंग साठी खास प्रयत्न केले जातात. सर्वांना व्हर्टिकली वर जाण्यात रस ही नसतो. कुत्रे मांजरी घरातील सदस्यच असतात ह्याला अनुमोदन. आजकाल अमेरिकन स्त्रियांना कुत्रे पाळायला जास्त आवडते, मुले होउ देण्यापेक्षा असे परवाच वाचले. इस अवस्थामें अगर किसीका कुत्ता मर जाता है तो कंडोलन्स तो बनता है. आपल्या देशी कल्चर मध्ये पण लग्न आणि मयत ह्या दोन महत्त्वाच्या सामाजिक गोष्टी मानल्या जातात ह्या दोन प्रसंगी नक्की हजर राहावे असे मानले जातात. अर्थात तुमचा वैयक्तिक चॉइस आहे. उगीच न्यागिंग केल्यासारखे वाटायला नको.

सौंदाळा 16/04/2014 - 14:25
ठेण्शन कायको लेताय शुचिताय एक सजेशन, टिममधल्या लोकांना हे भेट्/शोक पत्र कॉमन जागी ठेवायला सांगा आणि जो/जी याचा लीडर आहे त्याला म्हणावे टीमला मेल पाठव. भेट्/शोक पत्र माझ्या डेस्कवर (किंवा अमुक अमुक जागी) आहे ईच्छुकांनी आज सह्या/संदेश लिहावेत उद्या/इओडी ते योग्य व्यक्तीला देण्यात येईल.

शुचि 16/04/2014 - 17:23
हो ना असाच प्रस्ताव ठेवासा वाटला. पण म्हटलं - परत ते "It is very disappointing." ऐकावे लागू नये.

प्रभाकर पेठकर 16/04/2014 - 15:48
असे वाढदिवसाचे, शोकसंदेशाचे कार्ड आपल्या टेबलावर आले तर ते तसेच पडून राहु द्यावे. कोणी विचारल्यास 'काम आटोपल्यावर करते सही' वगैरे सांगावे. त्यांना घाई असेल तर घेऊन जा कार्ड सांगायचे. नंतर आपल्याला वेळ मिळेल तेंव्हा त्या सहकार्‍याला भेटून किंवा दूरध्वनीवर शुभेच्छा/शोकसंदेश द्यावा. कामाचा मूड लागला असताना मध्ये मध्ये कोणी अवांतर गप्पांसाठी (गॉसिपसाठी) विचलीत केले तरी विचारशृंखला तुटते आणि कामाचा वेग मंदावतो. कार्यलचाचे नुकसान होतेच पण आपले वैयक्तिक समाधानही उणावते.

शुचि 16/04/2014 - 17:22
जुलमाच्या रामरामाचा कंटाळा येतो हो प्रपे. शोक अन आनंद या भावना उस्फूर्त आल्या पाहिजे. अन्यथा चिडचिड होते :)

कवितानागेश 17/04/2014 - 18:23
बरोबर आहे. शोक आणि आनंद या भावना उत्स्फुर्तपणे आल्या पाहिजेत. तेच नॉर्मल आहे. पण त्या जर का तश्या येतच नसतील, उलट कामाच्या मूडमध्ये असा चटकन बदल होउ देणे, (' बदल करणे' नाही 'होउ देणे') आणि कोरडेपणा आला असेल तर दुरुस्ती कुठे करायची? पाचेक मिनिटे आपण त्या आनंदाच्या किंवा दु:खाच्या भावनेमध्ये वाहात जाणार असलो तरी त्यात काही हार्म नाही. इथे मला हिडन तक्रार, 'अरे बापरे, आता इमोशनल व्हायचंय!!' अशी दिसतेय. कदाचित ती तशी नसेलही. माझं रीडिन्ग चुकू शकतं... :) अर्थात म्हणून कार्डावर प्रत्येकानी कम्पलसरी काहितरी लिहावंच अशी कुणी दुसर्‍यावर जबरदस्ती करणं योग्य नाहीच.

शुचि 17/04/2014 - 18:53
नाही ग माऊ. तक्रार ही आहे की "बळजबरी करु नका". एक इइमेल पाठवा की अमुक यांचे अभिनंदन करा अथवा अमुक यांचा पोपट्/गाढव काय तो पेट मेला. मग आम्ही करायचं तेव्हा करु. कामात केंद्रीत (फोकस्ड) असताना हे काय, सही करा अन्य कुणाला शोधा/येरझारा घाला.

रेवती 16/04/2014 - 18:08
काय शुचीमामी, मनतालं बोलून झाल्यावर बरं वाटलं की नाही अजून? ;) जौ दे गं! आता पुढल्यावेळी आपण हिरवीन आहोत आणि आपला सगळेजण ऑटोग्राफ घेताहेत असे मनात आण. तुझ्या सहीला कित्ती कित्ती महत्व आहे हे विसरू नकोस. तुझ्याशिवाय टीम अपूर्ण आहे. ;) जो मनुक्ष मिटींगा घेत बसला असेल त्याला एक ईमेल पाठवून तुझ्या क्युबिकलपाशी थांबून जायला निरोप ठेव नैतर त्याच्या क्युबिकलमध्ये चिकट पावती (स्टिकी नोट) लावून 'सही कर मेल्या!' अस निरोप ठेव . कमी मनस्ताप!

प्रसाद१९७१ 16/04/2014 - 18:12
जुलमाच्या रामरामाचा कंटाळा येतो हो प्रपे. शोक अन आनंद या भावना उस्फूर्त आल्या पाहिजे. अन्यथा चिडचिड होते >>> मला वाटते तुम्ही पराचा कावळा करता आहात. ह्या गोष्टींना तुम्ही Part of Job का समजत नाही. आपण नोकरी मधे कीती टक्के गोष्टी आपल्याला पाहीजे तश्या करतो? तसेच हे पण करायचे. ह्या गोष्टी पण KRA आहेत असे समजायचे आणि करायच्या.

प्यारे१ 16/04/2014 - 18:34
थोरांचे बोल कसे समजूत घालणारे असतात नै ;) किती झालं तरी रेवती'आज्जी' मोठ्याच असणार ना शुचि'मामी'पेक्षा! उगा 'परीची चिमणी' करतेय ही मामी. ल्ही कि दोन शब्द. श्री. रा. रा. बॉब, आपला सरडा गेल्याचे (गेल्याचे म्हनजे मेल्याचे. आमच्याकडं असंच लिहीतात.)समजले. आमची गेल्या वर्षी तुमच्या घरच्या बागेतल्या पार्टीमध्ये एकदा भेट झाली होती. सुंदर निळसर शर्ट चड्डी घातलेला तो सरडा पाहून मी अत्याधिक आश्चर्यानं किंचाळले. ते ऐकून सरड्यानं आपले कपडे काढून तो चॉकलेटी झालेला पाहून मला पुन्हा ओरडावेसे वाटले. पण आधीच्या ओरडण्यानं दोन चार माणसं धक्का बसून कोमात गेल्यानं आवंढा गिळून गप्प बसले. तर ते असो. मुळात तो रंग बदलणारा सरडा असल्याचे नंतर समजले. आपण मीटिंगमध्ये नेहमीच कसे सेफ राहू शकता त्याचं उत्तर सरड्यासारखं रंग बदलणं जम णं हेच असू शकेल. पुन्हा असो. एकदाच भेटून मला आश्चर्याचा धक्का देणार्‍या सरड्याचा 'सोल पिस्स्फुली रेस्ट' करो हीच आकाशातल्या बापाकडं प्रार्थना. कळावे, (आतून आनंदी) शुचि असं काही बाही लिहावं! सोप्पं असतंय.

आदूबाळ 16/04/2014 - 18:58
__/\__ :)) "अ‍ॅकॉर्डिंग टू अवर भग्वदगीता, द सोल चेंजेस इट्स बॉडीज लाईक युवर लेट शॅमिलियन चेंजेस इट्स कलर्स" वगैरे तारेसुद्धा तोडता येतील!

सुहास.. 16/04/2014 - 18:44
एकदा मॅनेजर सांगत होता , अरे हे सर्व एक्स्ट्रा - करिक्युलम अ‍ॅक्टिविटी आहेत !! मी " सर मी इथ काम करायला येतो , हे फालतुचे धंदे करायला येत नाही !! ' ( आधीच भेंडी दिवसाचे १२ तास खाता आमचे, २ तास ट्रॅव्हलिंग चे, आणि वर हे केक थापुन घ्या तोंडाला !! ) कधी ही ऑफीस पार्टीज ला हजर नसलेला खडुस

फेरफटका 16/04/2014 - 21:16
माफ करा, पण मला तुमचा नेमका आक्षेप कशावर आहे तेच नाही कळलं. आपल्या सुख-दु:खात कुणी सहभागी झालं तर आपल्याला बरं वाटतच ना, मग ईतरांच्या सुख-दु:खात आपण औपचारिकता म्हणून सहभागी व्हायला काय हरकत आहे? बरं, एका सहीनं तुमचा असा कितीसा वेळ 'वाया' जातो, जो तुम्ही अदरवाईज सत्कारणी लावणार असता? हा प्रकार न आवडणं / पटणं हे देखील समजू शकतो, पण त्याचा ईतका राग करणं, त्याला शिव्या देण्याईतका गंभीर नाहीये. भारतात आपण काय करतो हे अमेरिकेत राहून कशाला तोलायचं? आपण आपल्या चॉईस ने हा देश निवडलाय. अशी तुलना केल्यामुळे आपण स्वतःला उगाचच दु:खी करतो (हा फक्त एक मैत्रीपुर्ण सल्ला आहे, दोषारोप नाही.)

शुचि 16/04/2014 - 21:20
भारतात आपण काय करतो हे अमेरिकेत राहून कशाला तोलायचं? आपण आपल्या चॉईस ने हा देश निवडलाय. अशी तुलना केल्यामुळे आपण स्वतःला उगाचच दु:खी करतो (हा फक्त एक मैत्रीपुर्ण सल्ला आहे, दोषारोप नाही.)
धन्यवाद. नक्की विचार करेन.

आत्मशून्य 16/04/2014 - 21:30
अन मी विरोध दाखवला तर सुनावलं गेलं "इट इज व्हेरी डिसपॉइंटींग. वी हॅव्ह अ टीम कल्चर हीअर" ......
होतं. होतं असं कधी कधी... याप्रकारात कधी आपण शिकारी असतो तर कधी शिकार इतकचं.... स्थान स्थळ आणी स्तवन... यातच काय तो फरक.

शुचि 16/04/2014 - 22:03
परवा खरं तर वैतागूनच हा धागा काढला होता. खरच फार फार वैतागले होते. पण बर्‍याच प्रतिक्रियांनी स्वतःमध्येच डोकावून पहाण्याची संधी मिळाली. माझा आत्मकेंद्रितपणा लक्षात आला. खरं स्वपरीक्षणासाठी, या धाग्याचा खूप उपयोग मला झाला. पेट थेरपी यांचे विशेष आभार ज्यांनी धाग्याला किंचीत बोचरी पण आवश्यक कलाटणी दिली. अन्य सर्व प्रतिसादकांचे आभार आहेतच.
ऑफिसमधील काही डोक्यात जाणार्‍या गोष्टी - (१) Yup/Nope dudes. औपचारीक इमेल मध्ये सुद्धा Yup/Nope" शब्दांची पखरण करणारे महाभाग. (२) अजून एक प्रकार म्हणजे जे माहीत आहे तेच घोळवून सांगत, माहीतीपूर्ण असण्याचा आव आणणारे सहकारी. प्रकल्प पुढे न्यायला, नव्या मुद्द्यांवर चर्चा करण्याऐवजी, जे स्वतःला माहीत आहे तेच घोळवत बसणारे अन मांडत रहाणारे. (३) "बड्डे" हा एक वैतागवाणा प्रकार. दर महीन्याला, आमच्याकडे ३-४ "बड्डे ग्रीटींग्स" वर शुभेच्छा लिहाव्या लागतात. कोणाचं कोणी गचकलं तर "शोकसंदेश" ची कार्डे. काल तर कमाल झाली, एकीचा कुत्रा गचकला तर ते कार्ड "शोकसंदेशाकरता" आलं.
नोकरी
प्रकटन

नेदरलँड्स - Keukenhof / क्युकेनहॉफ

सानिकास्वप्निल ·

दिपक.कुवेत 15/04/2014 - 19:16
सानिका आणि भटकंती मधे??? असो मी पहिला. आता निवांत फोटो बघतो आणि वर्णन वाचतो. फोटो काय पाकॄ सारखे देखणे असतीलच ह्यात तीळमात्र शंका नाहि. क्रमशः वाचुन बरं वाटलं.

दिपक.कुवेत 15/04/2014 - 19:24
नुसते फोटो बघुन जीव एवढा वरखाली होतोय तर तीथे प्रत्यक्षात वेड न लागलं तर नवलचं. ट्युलिपना त्यांच्या रंगानुसार दिलेली नावं पण एकदम सार्थ.

सखी 15/04/2014 - 19:47
क्लासच सानिका कसले मस्त फोटु काढले आहेस, शेवटचे २ बघुन डोळ्याचं पारणं फिटलं.

मधुरा देशपांडे 15/04/2014 - 19:55
सुंदर फोटो आणि वर्णन. हे सगळे सोबतच पहिले आपण याचे अजून वेगळे समाधान. :) मागच्या वर्षी गेलो होतो तेव्हाचा हा वृत्तांत. त्यावर्षीची सगळी कसर यावेळी भरून निघाली. मोअर फोटोज कमिंग सून.

प्रभाकर पेठकर 15/04/2014 - 20:05
मस्तं छायाचित्रं आणि वर्णन. शाकाहारी खाण्यापिण्याची सोय आहे हे पाहून काकू खुश होतील. मेच्या ८ ते ११ तारखांना आहोत आम्ही अ‍ॅमस्टरडॅम मध्ये. (पण आता मी वृत्तांत्त काय लिहू? तुम्ही तर चौफेर लिहिले आहे.)

रेवती 15/04/2014 - 20:21
पर्यटनक्षेत्रही काबीज केल्याबद्दल अभिनंदन! सगळी पिक्चरे अतिषय सुंदर आलीत यापेक्षा काही बोलता येणार नाही. मधुरा आणि तू तिथे भेटलात म्हणजे आनंदाची Purissima झाली म्हणायची. अगदी विमानतळापासूनचे दर्शन झाल्याने प्रवास घडल्याचे समाधान मिळाले.

मितान 15/04/2014 - 20:25
सुंदर फोटो ! पवनचक्की आणि तिच्या मागे असणारी ट्यूलिप शेतं ? पवनचक्कीसमोर मिळणारी स्ट्रॉबेरी नि क्रीम ? मी इथे फोटो काढण्याचा माझाच विक्रम मोडला होता. एका दिवसात ७८० फक्त ! वेड लागतं अक्षरशः ! आठवणी जाग्या झाल्या. आता भारतातल्या ट्युलिप गार्डनला भेट द्यावी म्हणते...

डॉ सुहास म्हात्रे 15/04/2014 - 20:36
मस्त !!! अतिशय सुंदर फोटो आणि वर्णन. जुन्या आठवणींना बहर आला. तपकिरी झालेल्या कागदावरच्या प्रकाशचित्रांमधले रंग मनातल्या मनात उजळ झाले ! फुलांची शेती करण्याबरोबरच त्या शेतांच्या सफरींचे आणि दोन फूटबॉल मैदानाइतक्या फुलांच्या यांत्रिक लिलावगृहांच्या सफरींचे मार्केटिंग करण्याच्या डच कल्पकतेचे कौतूक करावे तेवढे कमीच.

डॉ सुहास म्हात्रे 15/04/2014 - 20:36
मस्त !!! अतिशय सुंदर फोटो आणि वर्णन. जुन्या आठवणींना बहर आला. तपकिरी झालेल्या कागदावरच्या प्रकाशचित्रांमधले रंग मनातल्या मनात उजळ झाले ! फुलांची शेती करण्याबरोबरच त्या शेतांच्या सफरींचे आणि दोन फूटबॉल मैदानाइतक्या फुलांच्या यांत्रिक लिलावगृहांच्या सफरींचे मार्केटिंग करण्याच्या डच कल्पकतेचे कौतूक करावे तेवढे कमीच.

बाळ सप्रे 15/04/2014 - 20:43
ट्युलिप्सचा पहिलाच फोटो पाहून एकदम स्वर्गात पोहोचल्याचा भास झाला!!! तुमची खादाडी असो वा भटकंती फोटोग्राफी मात्र एकदम हुच्च्च्च्च!!

मैत्र 15/04/2014 - 21:33
नेहमीप्रमाणे अप्रतिम फोटो.. विभाग बदलला पाहून आश्चर्य वाटलं.. पण फोटोग्राफीचं कौशल्य वादातीत आहे आणि वेगळ्या ऑब्जेक्टस साठी पण झळकतं आहे.. नेदरलँड्सचे फोटो पाहून नॉस्टॅल्जिक वाटलं.. poffertjes म्हणजे डच मिनी पफ्स प्रमाणेच डच पॅनकेक्स pannenkoek अतिशय चविष्ट आणि मस्त लागतात!

प्यारे१ 16/04/2014 - 14:19
खल्लास! वेड ! वेड!! वेड!!! नेदरलॅण्ड्चा व्हिसा कुठे मिळतो हो????? इकडे अल्जिरियन लोकांना अगदी युरोपसारखं वातावरण असूनही आळशीपणानं काही करत नाहीत हे लोक! :(

आयुर्हित 19/04/2014 - 23:28
डोळ्याचे पारणे फिटेल असे सुंदर फोटो व छान लेख! धन्यवाद, आमची अशी मस्त सफर घडवल्याबद्दल. विषय ट्युलीप गार्डन चा निघालाच आहे तर हे गाणे must आहे बघणे! देखा एक ख्वाब तो ये सिलसिले हुये...

दिपक.कुवेत 15/04/2014 - 19:16
सानिका आणि भटकंती मधे??? असो मी पहिला. आता निवांत फोटो बघतो आणि वर्णन वाचतो. फोटो काय पाकॄ सारखे देखणे असतीलच ह्यात तीळमात्र शंका नाहि. क्रमशः वाचुन बरं वाटलं.

दिपक.कुवेत 15/04/2014 - 19:24
नुसते फोटो बघुन जीव एवढा वरखाली होतोय तर तीथे प्रत्यक्षात वेड न लागलं तर नवलचं. ट्युलिपना त्यांच्या रंगानुसार दिलेली नावं पण एकदम सार्थ.

सखी 15/04/2014 - 19:47
क्लासच सानिका कसले मस्त फोटु काढले आहेस, शेवटचे २ बघुन डोळ्याचं पारणं फिटलं.

मधुरा देशपांडे 15/04/2014 - 19:55
सुंदर फोटो आणि वर्णन. हे सगळे सोबतच पहिले आपण याचे अजून वेगळे समाधान. :) मागच्या वर्षी गेलो होतो तेव्हाचा हा वृत्तांत. त्यावर्षीची सगळी कसर यावेळी भरून निघाली. मोअर फोटोज कमिंग सून.

प्रभाकर पेठकर 15/04/2014 - 20:05
मस्तं छायाचित्रं आणि वर्णन. शाकाहारी खाण्यापिण्याची सोय आहे हे पाहून काकू खुश होतील. मेच्या ८ ते ११ तारखांना आहोत आम्ही अ‍ॅमस्टरडॅम मध्ये. (पण आता मी वृत्तांत्त काय लिहू? तुम्ही तर चौफेर लिहिले आहे.)

रेवती 15/04/2014 - 20:21
पर्यटनक्षेत्रही काबीज केल्याबद्दल अभिनंदन! सगळी पिक्चरे अतिषय सुंदर आलीत यापेक्षा काही बोलता येणार नाही. मधुरा आणि तू तिथे भेटलात म्हणजे आनंदाची Purissima झाली म्हणायची. अगदी विमानतळापासूनचे दर्शन झाल्याने प्रवास घडल्याचे समाधान मिळाले.

मितान 15/04/2014 - 20:25
सुंदर फोटो ! पवनचक्की आणि तिच्या मागे असणारी ट्यूलिप शेतं ? पवनचक्कीसमोर मिळणारी स्ट्रॉबेरी नि क्रीम ? मी इथे फोटो काढण्याचा माझाच विक्रम मोडला होता. एका दिवसात ७८० फक्त ! वेड लागतं अक्षरशः ! आठवणी जाग्या झाल्या. आता भारतातल्या ट्युलिप गार्डनला भेट द्यावी म्हणते...

डॉ सुहास म्हात्रे 15/04/2014 - 20:36
मस्त !!! अतिशय सुंदर फोटो आणि वर्णन. जुन्या आठवणींना बहर आला. तपकिरी झालेल्या कागदावरच्या प्रकाशचित्रांमधले रंग मनातल्या मनात उजळ झाले ! फुलांची शेती करण्याबरोबरच त्या शेतांच्या सफरींचे आणि दोन फूटबॉल मैदानाइतक्या फुलांच्या यांत्रिक लिलावगृहांच्या सफरींचे मार्केटिंग करण्याच्या डच कल्पकतेचे कौतूक करावे तेवढे कमीच.

डॉ सुहास म्हात्रे 15/04/2014 - 20:36
मस्त !!! अतिशय सुंदर फोटो आणि वर्णन. जुन्या आठवणींना बहर आला. तपकिरी झालेल्या कागदावरच्या प्रकाशचित्रांमधले रंग मनातल्या मनात उजळ झाले ! फुलांची शेती करण्याबरोबरच त्या शेतांच्या सफरींचे आणि दोन फूटबॉल मैदानाइतक्या फुलांच्या यांत्रिक लिलावगृहांच्या सफरींचे मार्केटिंग करण्याच्या डच कल्पकतेचे कौतूक करावे तेवढे कमीच.

बाळ सप्रे 15/04/2014 - 20:43
ट्युलिप्सचा पहिलाच फोटो पाहून एकदम स्वर्गात पोहोचल्याचा भास झाला!!! तुमची खादाडी असो वा भटकंती फोटोग्राफी मात्र एकदम हुच्च्च्च्च!!

मैत्र 15/04/2014 - 21:33
नेहमीप्रमाणे अप्रतिम फोटो.. विभाग बदलला पाहून आश्चर्य वाटलं.. पण फोटोग्राफीचं कौशल्य वादातीत आहे आणि वेगळ्या ऑब्जेक्टस साठी पण झळकतं आहे.. नेदरलँड्सचे फोटो पाहून नॉस्टॅल्जिक वाटलं.. poffertjes म्हणजे डच मिनी पफ्स प्रमाणेच डच पॅनकेक्स pannenkoek अतिशय चविष्ट आणि मस्त लागतात!

प्यारे१ 16/04/2014 - 14:19
खल्लास! वेड ! वेड!! वेड!!! नेदरलॅण्ड्चा व्हिसा कुठे मिळतो हो????? इकडे अल्जिरियन लोकांना अगदी युरोपसारखं वातावरण असूनही आळशीपणानं काही करत नाहीत हे लोक! :(

आयुर्हित 19/04/2014 - 23:28
डोळ्याचे पारणे फिटेल असे सुंदर फोटो व छान लेख! धन्यवाद, आमची अशी मस्त सफर घडवल्याबद्दल. विषय ट्युलीप गार्डन चा निघालाच आहे तर हे गाणे must आहे बघणे! देखा एक ख्वाब तो ये सिलसिले हुये...
ये कहाँ आ गये हम, यूं ही साथ साथ चलते....ह्या गाण्यात ट्युलिप्सचा बहर बघून आपल्या ही कधीतरी असा बहर बघायला मिळाला पाहीजे असे वाटून गेले होते. पहिल्या नेदरलँड ट्रीपमध्ये ऑगस्टमध्ये गेलो असल्यामुळे हा बहर बघता आला नाही म्हणून रूखरुख लागली होती. साधारण स्प्रिंग सुरु झाला की दोन महिने हा बहर Keukenhof / क्युकेनहॉफमध्ये बघायाला मिळतो. ह्यावेळेस अगदी पक्कं ठरवले की जायचेच आणी लगेच झुतरमिअरस्थित मित्राला फोन केला आणी ट्युलिप्स गार्ड्न कधी उघडते हे विचारुन घेतले. २० मार्च ते १८ मे २०१४ पर्यंत ट्युलिप्सचा बहर सगळ्यांना बघता येईल असे तो म्हणाला.

माहिती हवी आहे-.........सहकारी सोसायटी.

चौकटराजा ·

पैसा 15/04/2014 - 20:32
मला पण याबद्दल माहिती पाहिजे. पार्किंग बिल्डरकडून विकत घेतले असेल तर सोसायटी गाडी बाहेर ठेवा म्हणून कसे सांगू शकेल? सहकारी सोसायटीमधे आपण शेअर होल्डर असतो आणि गाळ्याची मालक सोसायटी असते त्यामुळे भाड्याने द्यायला नकार देऊ शकेल असे वाटते. (पण नियम माहिती नाही.) तसेच भाडेकरूबद्दल अटी घालायचेही कारण नाही. कारण आपल्या फ्लॅटमधे काय चालते याच्याशी इतर फ्लॅटधारकांचा काही संबंध नाही. (काहीतरी बेकायदेशीर कृत्य सोडून)

ज्ञानव 15/04/2014 - 20:43
नाही असा नियम आहे. पण सहकारी संस्था होण्याआधी आपण एकमेकांना ओळखत नसल्याने आणि बिल्डर विकतच घ्या म्हणून आग्रही असल्याने आपण पार्किंग विकत घेतो. सहकारी संस्थेत गाडीधारक जर कमी असतील तर जे गाडी धारक नाहीत ते कशाला कोर्टात जाणार आणि जर गाडी धारक जास्त असतील तर त्यांनी आधीच बिल्डरला पैसे देऊन जागा विकत घेतली असल्याने आणि त्यांची संख्या जास्त असल्याने ते एकमेकांना सांभाळून घेतातच ह्या "सिस्टीम"मुळे बिल्डरचे फावते. आमच्या इथे एका सदनिका धारकाने पावसाळ्यात दुसर्याच्या पार्किंग मध्ये गाडी लाऊन त्याला सांगितले कि तू बिल्डरकडून पार्किंग विकत घेतले आहेस सोसायटीकडून नाही जास्त बडबड केलीस तर गाडी फोडून ठेवीन. पण ह्या दादागीरीत गाळाधारक भरडला जातो. भाडे तत्वाने घर देताना सदर सहकारी संस्थेची नियमावली काय सांगते त्यानुसार वागावे लागते. पण शाकाहारी किंवा जातीबाबत आग्रही सचिव किंवा बॉडी ह्याविरुद्ध सहकार आयुक्तांकडे तक्रार करता येते.

काळा पहाड 15/04/2014 - 22:58
आमच्या इथे एका सदनिका धारकाने पावसाळ्यात दुसर्याच्या पार्किंग मध्ये गाडी लाऊन त्याला सांगितले कि तू बिल्डरकडून पार्किंग विकत घेतले आहेस सोसायटीकडून नाही जास्त बडबड केलीस तर गाडी फोडून ठेवीन.
म्हणजे पहिल्या बाबतीत हा माणूस नियम सांगतोय. आणि फोडण्याबाबतीत हा गुन्हा आहे आणि पहिल्या नियमभंगापेक्षा जास्त वाईट प्रकार आहे हे त्याच्या गावीही नाही की काय? काहीही बोलायला स्वतःला काय "जाणता राजा" समजतोय की काय?

रामपुरी 15/04/2014 - 20:49
बिल्डर पार्कींग, सामायिक टेरेस इत्यादी गोष्टी विकू शकत नाही. ही गोष्ट मुळातच अनधिकॄत आहे. त्यामुळे सोसायटी 'गाडी बाहेर ठेवा' म्हणून सांगू शकते. बिल्डरने पार्कींगचे वाटप केले असेल (सर्वांसाठी) आणि त्याची नोंद तुमच्या खरेदी पत्रात असेल तर गोष्ट वेगळी. सोसायटी भाडेकरूबद्दल अटी घालू शकते परंतु विशिष्ट धर्माची अट 'कायदेशीररित्या' घालू शकणार नाही. पण इतर सदस्य वेगळ्या प्रकारे दबाव आणणे वगैरे गोष्टी करू शकतील. त्याला कसे तोंड द्यायचे हा वैयक्तिक प्रश्न आहे. मुळात इमारत आणि ती बांधलेली जागा ही सोसायटीच्या मालकीची असते. फ्लॅटधारक हा भागधारक असतो. त्यामुळे सोसायटीला बरेच अधिकार असतात. म्हणून बरेच बिल्डर लवकर सोसायटी करत नाहीत ज्यायोगे त्या जमिनीवर अजून बांधकाम करण्याचे अधिकार बिल्डरकडे राहतील (अर्थात मोकळी जागा असेल तर). एकदा सोसायटी झाली की बिल्डरचा अधिकार संपतो.

खटपट्या 15/04/2014 - 22:11
कायद्याने बिल्डर पार्किंग विकू शकत नाही. पण कायद्याला फाट्यावर मारून बिल्डर विकतात. आपणास कायदा माहित असूनही आपण पार्किंग विकत घेतो. पार्किंग विकत घेतल्यावर आपल्याला त्याचे वेगळे अग्रीमेंट मिळते. सोसायटी ला गरज वाटल्यास सोसायटी विकलेले पार्किंग ताब्यात घेवू शकते. पण असे करताना सोसायटी ने पार्किंग धारकाला त्याने बिल्डर ला दिलेले पैसे परत करावेत.(हा एक पर्याय आहे) जेणे करून कोणाचाही तोटा होणार नाही. आणि मग सोसायटी ठराव पास करून त्या पार्किग चे काय करायचे ते ठरवू शकते. आत यात कळीचा मुद्दा हा कि जांच्या कडे गाड्या नाहीत त्यांच्या कपाळावर आठ्या येतात कारण त्यांचे पैसे यात वापरले जाणार असतात. सर्व समजून घेणारे असतील तर यावर तोडगा निघू शकतो. केवळ कायदे आणि नियमावर बोट ठेवले तर खूप कठीण होते. मला याचा अतिशय बेकार अनुभव आला आहे.

प्रमोद देर्देकर 17/04/2014 - 15:13
पुर्वी सोसायटीच्या प्रश्नांबाबत शंका निरसन करण्याबाबत महराष्ट्र टाईम्समध्ये अॅड. राजीव वाघ , ज्येष्ठ वकील यांचे एक चांगले सदर दर सोमवरी किंवा मंगळवारी येत असे. त्यामध्ये तुम्ही विचारलेल्या प्रश्नांना ते उत्तरे देतात खालील उतारा मी तुम्हाला देतोय तो तुम्हाला उपयोगी पडतोय का ते पहावे.

प्रश्नः- आमच्या कोऑपरेटिव्ह हाउसिंग सोसायटीतील एका फ्लॅटमालकाने स्वतःचा फ्लॅट व कार पार्किंगची जागा सोसायटीची परवानगी न घेता परस्पर भाड्याने(लिव्ह लायसन्स)दिली आहे.सोसायटीच्या इतर सदस्यांच्या गाड्या रस्त्यावर उभ्या राहत असताना लिव्ह लायसन्सधारक हा फ्लॅटमालकाच्या गाडीच्या जागी स्वतःची गाडी उभी करू शकतो काय? याबाबत कायदा काय आहे? सोसायटी याबाबत सदर फ्लॅटमालकावर काय कारवाई करू शकते?  उत्तरः- उत्तरः तुमच्या प्रश्नाचे दोन भाग होतात, त्याअनुसार उत्तर देऊ . सोसायटीच्या ज्या सभासदाला आपला फ्लॅट आणि वाहन ठेवण्याची जागा(पार्किंग स्पेस) ही लीव्ह अॅण्ड लायसन्स तत्त्वावर भाड्याने द्यावयाची असेल त्याने सोसायटीकडे ठराविक नमुन्यात(प्रिस्क्राइब्ड फॉर्म)अर्ज सादर करून प्रस्तावित भाडेकरूला सोसायटीचा नाममात्र  सदस्य(नॉमिनल मेंबर)बनवावे लागते. त्याला (फ्लॅटमालकाला) सोसायटीचे मासिक देखभाल शुल्क(मेन्टेनन्स चार्जेस)तर भरावे लागतेच, शिवाय कायद्याने वेळोवेळी ठरतील त्यानुसार फ्लॅटमध्ये स्वतः राहत नसल्याबद्दलचे शुल्क म्हणजे 'नॉन ऑक्युपेशन चार्जेस' सोसायटीला द्यावे लागतात. उपलब्ध असलेले 'पार्किंग स्पेसेस' सोसायटीने सहकार कायद्यातील बाय लॉज अनुसार सभासदांना वितरित करावयाचे असतात. तुम्ही ज्या सदस्याचा उल्लेख केला आहे त्याला पार्किंग स्पेस मिळालेली(अॅलॉट झालेली) असेल तर तो आपला फ्लॅट आणि पार्किंग स्पेसही भाड्याने देऊ शकतो. सोसायटीच्या काही सभासदांकडे पार्किंग स्पेस नाही याचा इथे काही संबंध नाही. मुंबईसारख्या शहरात हाउसिंग सोसायट्यांमध्ये उपलब्ध पार्किंग स्लॉट्सपेक्षा मोटारींची संख्या अधिक असणे ही काही असाधारण गोष्ट नाही . 

मनीषा 17/04/2014 - 16:37
सोसायटी अजून कागदोपत्री फॉर्म झाली नसेल तर पार्कींग खाजगी मालकीचे असू शकते ना ? कारण आम्ही घर घेताना पार्कींग चे वेगळे पैसे दिले होते पण तरीही वाहने लावण्यावरुन खूप मनस्ताप झाला आहे.

चौकटराजा 17/04/2014 - 17:58
सुप्रीम कोर्टाच्या एका निकालानुसार बिल्डरला फ्लॅट खेरीज कोणताही तुकडा खरेदीदाराला विकायला बंदी आहे. सबब यापूर्वी ज्यानी पार्किंगसाठी पैसे भरले असतील त्यांचे पैसे बुडाले आहेत असे नक्की समजावे.श्री सुरेश मेहता विरूद्ध टाटा हौसिंग डेव्हलपमेट कंपनी या खटल्यात बिल्डरला रू ५०००० च्या रिफंड सकट रू २०००० ची नुकसान भरपाई श्री मेहताना द्यावी लागली आहे. त्यासाठी आता त्या निकालाचा परिणाम म्हणून आता बिल्डर सर्व खरेदीदारांसाठी पार्किंगची सोय आहे असाच प्लॅन पास करून घेतात. किमान काही काळ तरी बिल्डर व नंतरच्या काळात सोसायटीची वादावादीतून मुक्तता होते. अशा पार्किगला अलॉटेड पार्किग म्हणतात ते खरेदी केलेले पार्किग असत नाही. अलीकडे क्लब हाउस , जिम्नाशियम यासाठी रोख पैसे घेतले जातात. त्यांचा करारात समावेश केला जात नाही.कारण ते "फ्लॅट" च्या व्याख्येत बसत नाहीत. जरच एखाद्या बिल्डरने असा प्लॅन पास करून घेतला की ज्यात " फ्लॅट" खरेदी करारातच पर्किंग धरले आहे व बाग धरली आहे ज्या बागेला वा पार्किगला दुसरा दरवाजा नाही, तर पार्किग गाळ्याचाच भाग होते. हे खरे खाजगी पार्किग. ( ते ५०००० रुपयात अर्थात मिळत नाही. ते एकूण बांधकाम क्षेत्रात धरले जाते. सहसा कोणी असे पार्किंग घेत नाही व बिल्डर असा प्लान ही पास करून घेत नाही. ) हेच तत्व टेरेसला लागू होत असल्याने आपला जर टेरेस फ्लॅट असेल तर त्याला स्वतंत्र दरवाजा नसतो. पूर्वी काही बिल्डरनी वरच्या टेरेसचा काही भाग एखाद्या सदस्याला विकला असेल तर तो सोसायटी आपल्या ताब्यात घेऊ शकते. कारण तो सोसायटीच्या "कॉमन एरिया" यात मोड्तो.

पैसा 15/04/2014 - 20:32
मला पण याबद्दल माहिती पाहिजे. पार्किंग बिल्डरकडून विकत घेतले असेल तर सोसायटी गाडी बाहेर ठेवा म्हणून कसे सांगू शकेल? सहकारी सोसायटीमधे आपण शेअर होल्डर असतो आणि गाळ्याची मालक सोसायटी असते त्यामुळे भाड्याने द्यायला नकार देऊ शकेल असे वाटते. (पण नियम माहिती नाही.) तसेच भाडेकरूबद्दल अटी घालायचेही कारण नाही. कारण आपल्या फ्लॅटमधे काय चालते याच्याशी इतर फ्लॅटधारकांचा काही संबंध नाही. (काहीतरी बेकायदेशीर कृत्य सोडून)

ज्ञानव 15/04/2014 - 20:43
नाही असा नियम आहे. पण सहकारी संस्था होण्याआधी आपण एकमेकांना ओळखत नसल्याने आणि बिल्डर विकतच घ्या म्हणून आग्रही असल्याने आपण पार्किंग विकत घेतो. सहकारी संस्थेत गाडीधारक जर कमी असतील तर जे गाडी धारक नाहीत ते कशाला कोर्टात जाणार आणि जर गाडी धारक जास्त असतील तर त्यांनी आधीच बिल्डरला पैसे देऊन जागा विकत घेतली असल्याने आणि त्यांची संख्या जास्त असल्याने ते एकमेकांना सांभाळून घेतातच ह्या "सिस्टीम"मुळे बिल्डरचे फावते. आमच्या इथे एका सदनिका धारकाने पावसाळ्यात दुसर्याच्या पार्किंग मध्ये गाडी लाऊन त्याला सांगितले कि तू बिल्डरकडून पार्किंग विकत घेतले आहेस सोसायटीकडून नाही जास्त बडबड केलीस तर गाडी फोडून ठेवीन. पण ह्या दादागीरीत गाळाधारक भरडला जातो. भाडे तत्वाने घर देताना सदर सहकारी संस्थेची नियमावली काय सांगते त्यानुसार वागावे लागते. पण शाकाहारी किंवा जातीबाबत आग्रही सचिव किंवा बॉडी ह्याविरुद्ध सहकार आयुक्तांकडे तक्रार करता येते.

काळा पहाड 15/04/2014 - 22:58
आमच्या इथे एका सदनिका धारकाने पावसाळ्यात दुसर्याच्या पार्किंग मध्ये गाडी लाऊन त्याला सांगितले कि तू बिल्डरकडून पार्किंग विकत घेतले आहेस सोसायटीकडून नाही जास्त बडबड केलीस तर गाडी फोडून ठेवीन.
म्हणजे पहिल्या बाबतीत हा माणूस नियम सांगतोय. आणि फोडण्याबाबतीत हा गुन्हा आहे आणि पहिल्या नियमभंगापेक्षा जास्त वाईट प्रकार आहे हे त्याच्या गावीही नाही की काय? काहीही बोलायला स्वतःला काय "जाणता राजा" समजतोय की काय?

रामपुरी 15/04/2014 - 20:49
बिल्डर पार्कींग, सामायिक टेरेस इत्यादी गोष्टी विकू शकत नाही. ही गोष्ट मुळातच अनधिकॄत आहे. त्यामुळे सोसायटी 'गाडी बाहेर ठेवा' म्हणून सांगू शकते. बिल्डरने पार्कींगचे वाटप केले असेल (सर्वांसाठी) आणि त्याची नोंद तुमच्या खरेदी पत्रात असेल तर गोष्ट वेगळी. सोसायटी भाडेकरूबद्दल अटी घालू शकते परंतु विशिष्ट धर्माची अट 'कायदेशीररित्या' घालू शकणार नाही. पण इतर सदस्य वेगळ्या प्रकारे दबाव आणणे वगैरे गोष्टी करू शकतील. त्याला कसे तोंड द्यायचे हा वैयक्तिक प्रश्न आहे. मुळात इमारत आणि ती बांधलेली जागा ही सोसायटीच्या मालकीची असते. फ्लॅटधारक हा भागधारक असतो. त्यामुळे सोसायटीला बरेच अधिकार असतात. म्हणून बरेच बिल्डर लवकर सोसायटी करत नाहीत ज्यायोगे त्या जमिनीवर अजून बांधकाम करण्याचे अधिकार बिल्डरकडे राहतील (अर्थात मोकळी जागा असेल तर). एकदा सोसायटी झाली की बिल्डरचा अधिकार संपतो.

खटपट्या 15/04/2014 - 22:11
कायद्याने बिल्डर पार्किंग विकू शकत नाही. पण कायद्याला फाट्यावर मारून बिल्डर विकतात. आपणास कायदा माहित असूनही आपण पार्किंग विकत घेतो. पार्किंग विकत घेतल्यावर आपल्याला त्याचे वेगळे अग्रीमेंट मिळते. सोसायटी ला गरज वाटल्यास सोसायटी विकलेले पार्किंग ताब्यात घेवू शकते. पण असे करताना सोसायटी ने पार्किंग धारकाला त्याने बिल्डर ला दिलेले पैसे परत करावेत.(हा एक पर्याय आहे) जेणे करून कोणाचाही तोटा होणार नाही. आणि मग सोसायटी ठराव पास करून त्या पार्किग चे काय करायचे ते ठरवू शकते. आत यात कळीचा मुद्दा हा कि जांच्या कडे गाड्या नाहीत त्यांच्या कपाळावर आठ्या येतात कारण त्यांचे पैसे यात वापरले जाणार असतात. सर्व समजून घेणारे असतील तर यावर तोडगा निघू शकतो. केवळ कायदे आणि नियमावर बोट ठेवले तर खूप कठीण होते. मला याचा अतिशय बेकार अनुभव आला आहे.

प्रमोद देर्देकर 17/04/2014 - 15:13
पुर्वी सोसायटीच्या प्रश्नांबाबत शंका निरसन करण्याबाबत महराष्ट्र टाईम्समध्ये अॅड. राजीव वाघ , ज्येष्ठ वकील यांचे एक चांगले सदर दर सोमवरी किंवा मंगळवारी येत असे. त्यामध्ये तुम्ही विचारलेल्या प्रश्नांना ते उत्तरे देतात खालील उतारा मी तुम्हाला देतोय तो तुम्हाला उपयोगी पडतोय का ते पहावे.

प्रश्नः- आमच्या कोऑपरेटिव्ह हाउसिंग सोसायटीतील एका फ्लॅटमालकाने स्वतःचा फ्लॅट व कार पार्किंगची जागा सोसायटीची परवानगी न घेता परस्पर भाड्याने(लिव्ह लायसन्स)दिली आहे.सोसायटीच्या इतर सदस्यांच्या गाड्या रस्त्यावर उभ्या राहत असताना लिव्ह लायसन्सधारक हा फ्लॅटमालकाच्या गाडीच्या जागी स्वतःची गाडी उभी करू शकतो काय? याबाबत कायदा काय आहे? सोसायटी याबाबत सदर फ्लॅटमालकावर काय कारवाई करू शकते?  उत्तरः- उत्तरः तुमच्या प्रश्नाचे दोन भाग होतात, त्याअनुसार उत्तर देऊ . सोसायटीच्या ज्या सभासदाला आपला फ्लॅट आणि वाहन ठेवण्याची जागा(पार्किंग स्पेस) ही लीव्ह अॅण्ड लायसन्स तत्त्वावर भाड्याने द्यावयाची असेल त्याने सोसायटीकडे ठराविक नमुन्यात(प्रिस्क्राइब्ड फॉर्म)अर्ज सादर करून प्रस्तावित भाडेकरूला सोसायटीचा नाममात्र  सदस्य(नॉमिनल मेंबर)बनवावे लागते. त्याला (फ्लॅटमालकाला) सोसायटीचे मासिक देखभाल शुल्क(मेन्टेनन्स चार्जेस)तर भरावे लागतेच, शिवाय कायद्याने वेळोवेळी ठरतील त्यानुसार फ्लॅटमध्ये स्वतः राहत नसल्याबद्दलचे शुल्क म्हणजे 'नॉन ऑक्युपेशन चार्जेस' सोसायटीला द्यावे लागतात. उपलब्ध असलेले 'पार्किंग स्पेसेस' सोसायटीने सहकार कायद्यातील बाय लॉज अनुसार सभासदांना वितरित करावयाचे असतात. तुम्ही ज्या सदस्याचा उल्लेख केला आहे त्याला पार्किंग स्पेस मिळालेली(अॅलॉट झालेली) असेल तर तो आपला फ्लॅट आणि पार्किंग स्पेसही भाड्याने देऊ शकतो. सोसायटीच्या काही सभासदांकडे पार्किंग स्पेस नाही याचा इथे काही संबंध नाही. मुंबईसारख्या शहरात हाउसिंग सोसायट्यांमध्ये उपलब्ध पार्किंग स्लॉट्सपेक्षा मोटारींची संख्या अधिक असणे ही काही असाधारण गोष्ट नाही . 

मनीषा 17/04/2014 - 16:37
सोसायटी अजून कागदोपत्री फॉर्म झाली नसेल तर पार्कींग खाजगी मालकीचे असू शकते ना ? कारण आम्ही घर घेताना पार्कींग चे वेगळे पैसे दिले होते पण तरीही वाहने लावण्यावरुन खूप मनस्ताप झाला आहे.

चौकटराजा 17/04/2014 - 17:58
सुप्रीम कोर्टाच्या एका निकालानुसार बिल्डरला फ्लॅट खेरीज कोणताही तुकडा खरेदीदाराला विकायला बंदी आहे. सबब यापूर्वी ज्यानी पार्किंगसाठी पैसे भरले असतील त्यांचे पैसे बुडाले आहेत असे नक्की समजावे.श्री सुरेश मेहता विरूद्ध टाटा हौसिंग डेव्हलपमेट कंपनी या खटल्यात बिल्डरला रू ५०००० च्या रिफंड सकट रू २०००० ची नुकसान भरपाई श्री मेहताना द्यावी लागली आहे. त्यासाठी आता त्या निकालाचा परिणाम म्हणून आता बिल्डर सर्व खरेदीदारांसाठी पार्किंगची सोय आहे असाच प्लॅन पास करून घेतात. किमान काही काळ तरी बिल्डर व नंतरच्या काळात सोसायटीची वादावादीतून मुक्तता होते. अशा पार्किगला अलॉटेड पार्किग म्हणतात ते खरेदी केलेले पार्किग असत नाही. अलीकडे क्लब हाउस , जिम्नाशियम यासाठी रोख पैसे घेतले जातात. त्यांचा करारात समावेश केला जात नाही.कारण ते "फ्लॅट" च्या व्याख्येत बसत नाहीत. जरच एखाद्या बिल्डरने असा प्लॅन पास करून घेतला की ज्यात " फ्लॅट" खरेदी करारातच पर्किंग धरले आहे व बाग धरली आहे ज्या बागेला वा पार्किगला दुसरा दरवाजा नाही, तर पार्किग गाळ्याचाच भाग होते. हे खरे खाजगी पार्किग. ( ते ५०००० रुपयात अर्थात मिळत नाही. ते एकूण बांधकाम क्षेत्रात धरले जाते. सहसा कोणी असे पार्किंग घेत नाही व बिल्डर असा प्लान ही पास करून घेत नाही. ) हेच तत्व टेरेसला लागू होत असल्याने आपला जर टेरेस फ्लॅट असेल तर त्याला स्वतंत्र दरवाजा नसतो. पूर्वी काही बिल्डरनी वरच्या टेरेसचा काही भाग एखाद्या सदस्याला विकला असेल तर तो सोसायटी आपल्या ताब्यात घेऊ शकते. कारण तो सोसायटीच्या "कॉमन एरिया" यात मोड्तो.
खालील विषयांवर निश्चित अशी माहिती कुणाकडे असल्यास हवी आहे. सहसा बिल्डर गाळा धारकाना पार्किंग वाटून देतो. यात स्टिल्ट खाली पार्किंग हवे असेल तर काही पैसे आपल्या करारात न दाखवता रोखीने घेतो. नंतर काही काळाने इमारतीचे खरेदी खत करून सहकारी गृहरचना संस्था स्थापन केली जाते. काही कालाने दुचाक्यांची संस्ख्या वाढते .अशी वेळ आल्यास चारचाकी बाहेर हकलण्याचे दडपण जनरल बॉडीचा ठराव करून किंवा अनधिकृत्त पणे धमकी वगैरे देऊन आणण्यात येते. अशा स्थितीत बिल्डरने केलेले वाटप वा जनरल बॉडीने केलेला ठराव यात कायदेशीरित्या महत्ता कोणाची.(who supercedes whom ?

हत्ती गेला आणि शेपूट राह्यलं...

माधुरी विनायक ·

कंजूस 15/04/2014 - 18:07
आम्हीपण असेच शिकलो .रेल्वेतून अबूला चाललेलो .सकाळी अहमदाबाद सोडल्यावर शेतांत मोर दिसल्यावर तो बघ मोर दोन तीनदा झाले पण गाडी वेगात .पाच वयाच्या मुलीला दिसेनात .रुसली .मग आम्ही गप्प .शेवटी एकदा पालनपूरला एक मोर दाखवला आणि कळी खुलली .

शुचि 15/04/2014 - 20:24
पाच वयाच्या मुलीला दिसेनात .
होय आपली नजर सरावलेली असते. लहान वयात नक्की काय दृष्टीस पडणे अपेक्षित आहे ते माहीत नसते. तिला इतक्या कमी वेळात दिसलाच नसता.

ज्ञानव 15/04/2014 - 20:30
माझा मुलगा लहान असताना त्याचे शब्द समजून घेणे म्हणजे दिव्य गम्मंत असे एकदा भर रस्त्यात गन्डेलगुल्लीवर जाऊ म्हणू लागला ह्या शब्दाचा अर्थ शोधताना नाकी नउ आले सगळे हातवारे करून आणि त्या शब्दाच्या जवळपास वाटणारे सगळे शब्द विचारून सुद्धा हा नाही नाही गन्डेलगुल्लीवर जाऊ करून हळू हळू चिडू लागला आणि आम्ही त्याची समजूत काढत बागेत घेऊन गेल्यावर त्याने "घसरगुंडीकडे" धाव घेऊन "गन्डेलगुल्ली" अशी आरोळी ठोकली तेव्हा अनपेक्षित सुटकेचा जो आनंद मिळाला त्याने आजही आम्ही हसून हसून वेडे होतो.

सखी 15/04/2014 - 20:49
हा हा गन्डेलगुल्ली मस्तच! तुमच्या मुलाचाही जीव तेव्हा भांड्यात पडला असेल शेवटी यांना कळलं मी कुठ जायचं म्हणत होतो ते. माझ्या मुलालाही गाणी (हिंदी, मराठी, इंग्लिश) ऐकायला खुप आवडतात पण त्याला नेमकं कोणतं गाणं कधी हवं आहे हे ओळखणं फार अवघड होतं ते आठवलं.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:04
हा हा मस्तच, मला पण हा शब्द जमायचा नाही, मी घसरगुंडीलापण झोपाळाच म्हणायचो, अगदी मला आठवतेय त्या वयापर्यंत ;) असाच अजून एक शब्द माझ्या एका बालमित्राचा, "अवलंडर" ........ नाही समजले, अहो तो नाही का क्रिकेटमध्ये असतो, ज्याला बॉलिंग बॅटींग दोन्ही जमते .. हा तोच तो ऑलराऊंडर ;)

खटपट्या 15/04/2014 - 22:44
माझ्या मुलीचा आणि तिच्या वर्ग शिक्षिकेचा संवाद पहा, हा मला वर्गशिक्षिकेने सांगितला माझी मुलगी - मी रोज शाळेत येणार नाही. वर्गशिक्षिका - का ? माझी मुलगी - कशाला यायचे ? वर्गशिक्षिका - कारण मग तुला डिग्री मिळणार माझी मुलगी - आणि मग ? वर्गशिक्षिका - तुला चांगली नोकरी मिळणार माझी मुलगी - आणि मग ? वर्गशिक्षिका - मग तुला भरपूर पैसे मिळणार माझी मुलगी - मला नको पैसे. माझी पिगी बँक आधीच फुल आहे. वर्गशिक्षिका - Facebook smileys

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:06
हा हा हा .. लहान मुले नेहमीच निरुत्तर करून जातात.. म्हणून कोणाशी वाद घालावा तर लहान मुलासारखा च :)

ज्ञानव 16/04/2014 - 09:42
निरागसतेशी पंगे घेऊच नयेत. माझा मोठा मुलगा ७-८ वर्षाचा होता तेव्हा मी सौ.ला एक किस्सा सांगत होतो कि चर्चगेटला इरोस थियेटरजवळ एक मुलगी संध्याकाळी ६-६.१५ वाजता उभी होती आणि गाडी पकडण्याची प्रचंड घाई असूनही सर्व पुरुष तिच्या ८०% उघड्या पाठीकडे वळून वळून पहात होते (आणि पुर्शी मानसिकता वगैरे सर्वापांग चर्चा झाली)हे सगळे शेवटच्या पूर्ण विरामापर्यंत ऐकून मुलाने शांतपणे विचारले "बाबा, तुमचे लक्ष कुठे होते?" ओशाळणे हा शब्दप्रयोग एक संस्कार मनावर करून गेला आणि आई-वडील जसे मुलगा म्हणून आपल्यावर संस्कार करतात / घडवतात तसेच लहान मुलेही बाबा घडवण्याचे संस्कार आपल्यावर करत असतात हे आजतागयात लक्षात राहिले.

ज्ञानव 16/04/2014 - 10:33
मी आणि सौ २४ तास घरातच असल्याने दोन्ही मुलांचे लहानाचे मोठे होणे क्षणाक्षणाला अनुभवले आहे. त्यांचे "पकडणे" "रुसणे" हे पहिलेच आहे. पण अत्यंत कठीण काळात त्यांच्या वयाच्या मानाने त्यांनी दिलेली साथ ह्यासाठी मी जन्मभर त्यांचा ऋणी आहे.

माधुरी विनायक 17/04/2014 - 15:35
लेक शाळेत जाणारी.. त्यामुळे मधल्या सुट्टीत डबा खाऊन झाला की नंतर लवकरच शाळा सुटते... म्हणजे खूप वेळ गेलेला असतो आणि थोडासाच शिल्लक असतो. अर्थात हत्ती...... हे लगेच समजलं हो तिला... त्यानंतरचे काही दिवस लेक ही म्हण शक्य त्या सर्व ठिकाणी वापरून पाहत होती..

आरोही 15/04/2014 - 23:23
अशा घटनांना तर मी रोज तोंड देते ..अद्वेय (माझा मुलगा)सध्या ३.६ वर्षाचा आहे ..एक दिवस त्याच्या daddy ना म्हणाला ,"तुम्ही मम्माचे कोण "??मग त्याच्या daddy ने त्याला सांगितले कि," husband आहे मी तुझ्या मम्माचा" ..मग काय स्वारी झाली न सुरु रोज त्याच्या daddy ना,"ओ मम्माचे husband,इकडे या" ..आणि मला," मम्मा, तुझे husband आले असे सुरु झाले ". कहर म्हणजे त्यावेळी तो अडीच- तीन वर्षाचा होता फक्त ..+)

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:39
हा हा हा यावरून एक जोक आठवला. एक चार वर्षाचा मुलगा दारात रडत बसला असतो. तिथून त्याचे वडील येतात आणि रडण्याचे कारण विचारतात. तर पठ्या काही सांगायला मागत नाही. मग वडील त्याच्या खांद्यावर हात टाकून बोलतात, अरे मला आपला मित्र समजून सांग. तसा मुलगा म्हणतो, काय यार तुझ्या आयटमने खूप मारला मला आज :D

आरोही 15/04/2014 - 23:25
बाकी मुलांच्या या वयात त्यांना पडणाऱ्या नवीन नवीन प्रश्नांना उत्तर देताना आपल्यालाही बर्याच गोष्टी शिकायला मिळतात ..+)

पैसा 15/04/2014 - 23:54
सगळे किस्से एकापेक्षा एक भारी आहेत! माझ्या मुलाने दुसरीत असताना "आणखी किती वर्षं शिकायचं?" हा प्रश्न गंभीरपणे विचारलेला आठवतोय! अजून बिचारा शिकतोच आहे!

खटपट्या 16/04/2014 - 00:05
हो अजून एक आठवलं - माझी मुलगी तिसरीत असताना माझ्याकडे हट्ट करू लागली कि तिला शाळा सोडायची आहे आणि मग ती डायरेक्ट १० वि ची परीक्षा देणार. आजूबाजूची कोणीतरी ताई डायरेक्ट १० वी ची परीक्षा देणार होती. आणि हि तिच्याकडून सर्व माहिती काढून आली होती. शेवटी तिला सांगितले के असे "ढ" लोकांना करावे लागते. तर म्हणे "म्हणजे ती ताई ढ आहे का?" मला काय बोलावे कळेना.

सखी 16/04/2014 - 18:32
मुलगी बरीच खटपटी आहे हो तुमची :) माझा मुलगा मध्ये हडकसिंग पाहीजे म्हणत होता, आम्हाला कळतच नव्हते हा हडकसिंग कोण ते. नंतर ४-५ दिवसांनी काही मुले आली तेव्हा मी त्यांना विचारले तुम्हाला हाईड आणि सिक खेळायचे आहे का? तर हा लगेच उड्या मारत टाळ्या वाजवत म्हणाला हो हडकसिंग खे़ळायचे आहे :)

रेवती 17/04/2014 - 19:57
अगदी असाच किस्सा माझ्या मुलाचाही झाला होता. प्रीस्कूलातून आल्यावर काहीही खेळ केला की मला म्हणायचा एकलांबा म्हण! मला कळत नव्हतं. शेवटी त्याच्या बाईंना विचारलं तर त्या म्हणाल्या की ते ऐ कारांबा आहे. मुलांनी नवीन काही केल्यावर आम्ही (आश्चर्य वाटल्यासारखे दाखवून)म्हणतो.

ज्ञानव 16/04/2014 - 09:18
गन्देल्गुल्ली फेम मुलाने पहिलीत असतानाच जबरदस्त लोजीक ऐकवले कि "मी फेल झालो तर बरे म्हणजे मला परत सिनियर मध्ये जाता येईल आणि नंतर जुनियर कि संपली शाळा!!!" आणि हे इतक्या आत्मविश्वासाने गंभीरपणे तो सांगत होता की बास्स !!अवर्णनीय

वीणा 16/04/2014 - 01:01
सगळेच किस्से मस्त आहेत :). माझी पण एक भर. रोज पिल्लू सांगायचं बॉल मंमं हवी. सगळी गोल फळ दाखवून झाली, लाडू झाले. सगळ्याला नाही म्हणायचा. परत बॉल मंमं हवी चालूच. जवळपास १ आठवडा पिच्छा पुरवला. नशिबाने लगेच संकष्टी आली तेव्हा कळलं साबुदाण्याची खिचडी हवीये. माझ्या मैत्रिणीकडे गेलो असताना बहुतेक त्याने तिची मुलगी खात असताना थोडी खाल्ली. मी पण खाल्ली, पण तो थोडे कडकपणा असलेले किंवा कोरडे पदार्थ आवडीने खात नाही (केळ्याचे वेफर्स कसे खातो ते विचारायचं नाही), म्हणून मी दिली नाही. त्यामुळे मला अंदाज पण आला नाही.

रेवती 16/04/2014 - 02:33
हा धागा बघायचा राहिला होता. माझ्या नणदेचा मुलगा त्याच्या बाईंना म्हणाला की रोज ए बी सी डी शिकवता ते मला येतय. नवीन काही शिकवाल तेंव्हा फोन करून कळवा मी शाळेत येतो. माझ्या नवर्‍याने एकदा सहज हापिसातून फोन करून "काय चाललय?" असं विचारलं तेंव्हा माझा मुलगा अडीच वर्षाचा असेल. त्यावर मी आपलं सहज उत्तर दिलं की "(मन रमवायला) काहीतरी करू, काहीतरी करू म्हणत चाललय" आम्ही भेंडीचा काप रंगात बुडवून शिक्के मारत बसलो होतो. नंतर जेंव्हा त्याला शिक्के मारायचे असतील तेंव्हा तो मला "ऐ कायली कलू नं" म्हणायचा आणि मला ते समजलं नाही. कायली म्हणजे काहीतरी म्हणजेच भेंडीच्या कापाची अ‍ॅक्टिव्हीटी आहे याचा उलगडा झाला तेंव्हा तो मोठा झाला होता व मला अजूनही वाईट वाटते, पण आम्ही पुष्कळवेळा असे शिक्के मारले होते.

स्पंदना 16/04/2014 - 05:13
धमाल! सगळ्यांचे किस्से एकसे एक. एकदा माझी मुलगी ३ वर्षाची असताना मी श्रावणात सोमवारी केळीची पाने आणली होती. सहज बोलताना माझ्या तोंडुन गेलं की आज केळीच्या पानावर बसायचं. झालं तेव्हढ ऐकुन बाईंनी मी मांडलेल्या केळपानावर मांडी ठोकली. एकदा प्रवासात बस मधुन तिला चंद्र दाखवत होतो मन रमवायला की बघ चांदोमामापण येतोय म्हणुन. ही तशीच झोपुन गेली. सकाळी आम्हाला जेथे जायचे होते तेथे खुप पहाटे चारला पोहोचलो. तेथुन रिक्षाने बरेच अंतर जायचे होते. हा गुंडाळलेला आणखी एक सामानाचा नग (झोपल्यामुळे तिची नगात गणना) रिक्षात एकदम जागा झाला. डोळे उघडले अन बाईसाहेब एकदम फुरंगटल्याच! "आलाय बघ कसा मगे लागुन" म्हणाली आम्हाला कळेचना काय म्हणतेय. मग सांगते "चांदोमा!"

पिलीयन रायडर 16/04/2014 - 10:42
सध्या माझा मुलगा जवळ येतो आणि गालाला हात लावुन म्हणतो की "बच्चु..: आणि मग डोळ्याला हात लावुन म्हनतो "डोळ्याला काय झालं?" (संदर्भः- दुनियादारी.. ) काल दिवसभर साहेब पाळणाघरात सांगत फिरत होते "बाबांनी आईला मारलं.." .. असं काहिही नाहीये हे सांगता सांगता नाकी नऊ आलेत माझ्या!!

बॅटमॅन 16/04/2014 - 13:35
आमचाही एक किस्सा आठवला-यद्यपि तेव्हा वय लै कमी नव्हते-१०-१२ असेल. पेप्रात कैतरी बातमी होती- "लैंगिक शिक्षण दिले पाहिजे" इ.इ. ते वाचून लगेच तीर्थरूपांस विचारले- "लैंगिक म्ह. काय?" "लैंगिक म्ह. शारीरिक." "मग शाळेत शारीरिक शिक्षणाचा तास असतो त्याला लैंगिक शिक्षण का म्हणत नैत?" "....." तरी तीर्थरूपांनी अशासाठी कधी मारले इ. नाही हे महद्भाग्यच.

बाबा पाटील 16/04/2014 - 13:53
नाहीतर आमच्या मातोश्री,चुकुन असला काही प्रश्न विचारला की फाटकन कानफाटात.त्याच्यापेक्षाही वाइट गोष्ठ पुढच होती की मेडीकलला द्वितीय वर्षाला प्रिवेंटीव्ह व सोशल मेडीसिनला अर्थात स्वस्थवृत्तला मास्तरच नव्हता,त्यामुळे पहिल्या सहामाई परिक्षेला ओरलला जेंव्हा काँट्रासेप्टीव्ह विचारले तेंव्हा गोलीकी हमजोली माला डी आणी प्यार हुआ इकरार हुआ काँडम या दोनच गोष्टी माहित होत्या, आणी ही अवस्था माझी एकट्याची नाही माझ्या बरोबरच्या ८०% पोरांची होती,साला त्यामानाने पोरींना बरिच माहिती होती,पण आम्हाला मात्र कोनी सांगितलच नाही.निदान परिक्षेला काय वाचायच हे पण कोनी बोलल नाही राव अगदी माझी गर्लफ्रेंड सुद्धा.त्यामुळे जेंव्हा ओरला मास्तरीन बाई परिक्षा घ्यायचे सोडुन लेक्चर घ्यायला लागल्या सगळी पोर खुळ्यासारखी एकमेकांच्या थोबाडाकडे बघत बसली होती.

दिव्यश्री 16/04/2014 - 20:32
सगळे किस्से भारी आहेत . मुलांची ग्रहणशक्ती / आकलन शक्ती हि या वयात जास्त असते . त्यांच्यापुढे जपूनच बोलावे लागते . :) माझ्या मैत्रिणीची मुलगी आमच्या सगळ्या सोसायटीत सांगत सुटली होती कि मे लि मम्मा को बेबी होणेवाला हय . प्रत्यक्षात तसं काही नव्हत . हे सगळे सिरीयलचे परिणाम .ती अगदी वर्षाची असल्यापासून मां साहिब तिला टी.व्ही . लावून द्यायच्या आणि किचन मध्ये कामे करायच्या . हि बया भोचकासारख कुठेही काहीही बोलायची . अजून एक किस्सा आमच्या शेजारी एक खूप गोड मुलगी होती . आमच्याकडेच असायची . नयन नाव होत तीच . एक दिवस बाबांनी माझ्या आईला चेष्टेणी हळूच फटका मारला नेमकी हि घरात होती . मग तिने तिच्या घरी जाऊन सांगितलं आईला काका काकूला मात्तो . :D

कंजूस 16/04/2014 - 21:01
या जुन्या आठवणी जुन्या फोटोंसारख्या अधूनमधून उजळायच्या आणि हसायचं .मुलांनाही आवडतं आपण कित्ती चमकु आणि दिव्य होत्तो लहानपणी ते ऐकून.

मार्मिक गोडसे 17/04/2014 - 19:27
एकदा माझे मेहुणे आपल्या ३ वर्षाच्या मुलाला गाडितुन फेरफटका मारयला बाहेर पडले. नाक्यावर पान खान्यासाठी गाडीतून मुलाला घेउन उतरले. पान घेउन निघाले, परंतू चिरंजीव गाडीत बसायला तयार नव्हते. समोरच्या अंडिवाल्याकडे बोट करुन अंड पाहिजे असा हट्ट धरुन बसला. अरे वेड्या तुझि आजी आपल्याला घरात तरी घेइल का? चिरंजिवांनी ब्रम्हास्त्र बाहेर काढले जोरजोराने दुकानासमोर डोके आपटू लागला.शेवटी घेतले अंडे. ठेवले चिरंजीवांच्या हातात. खुदकन हसले. पळत पळत गाडीकडे गेले. अंडे गाडिच्या पुढच्या चाकाखाली ठेवले. स्वारी गाडीत जाउन बसली. अब चलाओ गाडी...आदल्या दिवशी शेजारचे गाडी करून मुलाच्या लग्नाला गेले होते... जिजुंनी हा किस्सा जीवहत्येच्या अपराधिभावनेने आम्हाला ऐकवला. मी म्ह्टले कायको टेंशन लेते हो जिजू... वो ब्रोयलर मुर्गीका अंडा होता है! उसमे जान नही होती ... जिजू के जान मे जान आयी.

स्वप्नांची राणी 18/04/2014 - 02:44
मुलगा तिसरी-चौथीत असल्यापसुन बाहेरच आहोत. त्यामुळे त्याचा मराठी गाण्यांशी फारसा संबंध नव्हता आणि हेच मला खटकत होतं. मराठि सारेगमप ली'ल चॅम्प्स सुरु असतानाची गोष्ट.. एकदा मी त्याला हा कार्यक्रम ऐकायला जबरदस्तीने बसवले. पल्लवीताईचा लाडका 'मोदक' प्रथमेश रानडे गात होता, माझं खूप आवडतं गाणं..'जेव्हा तुझ्या बटांना, उधळी मुजोर वारा...' मुलानी खुप पेशंस दाखवत पुर्ण गाणं ऐकल आणि खुश होउन म्हणाला,'आई, आता मला पण मराठी गाणं थोडं थोडं कळायला लागलय हां..'बटांना' म्हणजे ढुंगणाला ना...? मी अवाक....तेव्हापासुन या गाण्यातला रोमान्टीकपणा माझ्यापुरता तरी पूरता संपला.. आमच्या घरात अतिशय गाजलेला कीस्सा आहे हा!!

इरसाल 18/04/2014 - 09:17
म्हणजेच मला आता माझ्या वर्गातल्या सुंदर मुलीचे वर्णन सुध्दा करता येणार नाही. मी असेही म्हणु शकत नाही की " शीतल हवेच्या झुळुकेने तिची एक बट तिच्या कपाळावर झुलु लागे आणी मग माझ्या काळजाला चरे/घरे पडत" सरळ सरळ हे अश्लिल म्हणुन गणले जाईल. देवा .....पांडुरंगा......काय हे.

स्पंदना 18/04/2014 - 09:09
:)) :)) आज मरणार आहे मी हसुन हसुन. माझ पोरग 'पल पल दिलके पास.." म्हणजे पळायच ना महणला होता म्हणुन काय मेलं कौतुक वाटल होतं. पण या कौतुकापुढे ते फिक्क हो फिक्क!!

रेवती 18/04/2014 - 18:08
खी खी खी. स्वराताई, हे गाणं आधीही फारसं आवडत नव्हतं आता तर ऐकवणारही नाही. हसून पुरेवाट झालीये. मग एक प्रयोग म्हणून माझ्या मुलाला विचारले" काय रे, जेंव्हा तुझ्या बटांना उधळी मुजोर वारा याचा अर्थ तुला कोणता लागतोय?" त्यावर तो असेच म्हणाला. ;)

कंजूस 18/04/2014 - 06:56
मराठी म्हणीतला शाब्दिक अर्थ मुलं घेतात आणि खरा अर्थ समजावतांना नाकी नऊ येतात (पुन्हा मराठी म्हण ) .तसं पाहिलं तर आता बऱ्याच म्हणी रोजच्या जीवनातील व्यवहारांतून निर्माण झाल्या होत्या आणि त्या गोष्टींच नाहीशा झाल्यामुळे अर्थ कळत नाही . मुलांशी बोलतांना त्यांना आवडणाऱ्या वस्तुचं नाव ऐकलं की त्याचा हट्ट सुरू होतो .कधीकधी वेळ मारून नेण्यासाठी काहीतरी सांगतो पण ती गोष्ट त्यांच्या डोक्यातून जात नाही .उदा मरणे याला 'फोटोत गेले '.नंतर कित्येक दिवस फोटोचा धोशा लावतात .

जिन्गल बेल 18/04/2014 - 11:26
माझी २ वर्शाची मुलगी 'टेडी बेअर' चा उच्चार असा काही करते की ते फक्त मलाच कळते....ईतर सर्वाना ती 'जिलेबी' म्हणतेय असच वाटते.....*lol*

मिरची 18/04/2014 - 14:47
माझा मुलगा ३-३.५ वयाचा होता तेव्हाचा किस्सा...हा नेहमी भाजी घेताना बरोबर असायचा आणि भाजीवाल्यांच्या बोलण्याकडे अति बारीक नजर....आणि मग त्यांची नक्कल घरी... एकदा आम्ही पुस्तक प्रदर्शनामध्ये फिरत होतो..तेवढ्यात एका जाड्जूड पुस्तकाकडे बोट दाखवून हा जोरात ओरड्ला..."इकडे ये आई...हे पुस्तक घे...हे छान पिकलयं..." आजूबाजूचे बघायला आणि हसायला लागले....जाऊन बघितंल तर महाराजांच्या चेहर्‍यावर आपण आईची खूप मोठी मदत केल्याचे भाव...आणि साहेबांनी निवडलेलं पुस्तक होतं ज्ञानेश्वरी.....

प्यारे१ 18/04/2014 - 15:52
खतरनाक किस्से एक एक! भन्नाट. :) स्वप्नांची राणी ह्यांच्या चिरंजीवांना कृ. शि. सा. न. ज्ञानव ह्यांच्या चिरंजीवांना शि. सा. न. इतर चिल्लर पार्टीला सा.न.

कंजूस 15/04/2014 - 18:07
आम्हीपण असेच शिकलो .रेल्वेतून अबूला चाललेलो .सकाळी अहमदाबाद सोडल्यावर शेतांत मोर दिसल्यावर तो बघ मोर दोन तीनदा झाले पण गाडी वेगात .पाच वयाच्या मुलीला दिसेनात .रुसली .मग आम्ही गप्प .शेवटी एकदा पालनपूरला एक मोर दाखवला आणि कळी खुलली .

शुचि 15/04/2014 - 20:24
पाच वयाच्या मुलीला दिसेनात .
होय आपली नजर सरावलेली असते. लहान वयात नक्की काय दृष्टीस पडणे अपेक्षित आहे ते माहीत नसते. तिला इतक्या कमी वेळात दिसलाच नसता.

ज्ञानव 15/04/2014 - 20:30
माझा मुलगा लहान असताना त्याचे शब्द समजून घेणे म्हणजे दिव्य गम्मंत असे एकदा भर रस्त्यात गन्डेलगुल्लीवर जाऊ म्हणू लागला ह्या शब्दाचा अर्थ शोधताना नाकी नउ आले सगळे हातवारे करून आणि त्या शब्दाच्या जवळपास वाटणारे सगळे शब्द विचारून सुद्धा हा नाही नाही गन्डेलगुल्लीवर जाऊ करून हळू हळू चिडू लागला आणि आम्ही त्याची समजूत काढत बागेत घेऊन गेल्यावर त्याने "घसरगुंडीकडे" धाव घेऊन "गन्डेलगुल्ली" अशी आरोळी ठोकली तेव्हा अनपेक्षित सुटकेचा जो आनंद मिळाला त्याने आजही आम्ही हसून हसून वेडे होतो.

सखी 15/04/2014 - 20:49
हा हा गन्डेलगुल्ली मस्तच! तुमच्या मुलाचाही जीव तेव्हा भांड्यात पडला असेल शेवटी यांना कळलं मी कुठ जायचं म्हणत होतो ते. माझ्या मुलालाही गाणी (हिंदी, मराठी, इंग्लिश) ऐकायला खुप आवडतात पण त्याला नेमकं कोणतं गाणं कधी हवं आहे हे ओळखणं फार अवघड होतं ते आठवलं.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:04
हा हा मस्तच, मला पण हा शब्द जमायचा नाही, मी घसरगुंडीलापण झोपाळाच म्हणायचो, अगदी मला आठवतेय त्या वयापर्यंत ;) असाच अजून एक शब्द माझ्या एका बालमित्राचा, "अवलंडर" ........ नाही समजले, अहो तो नाही का क्रिकेटमध्ये असतो, ज्याला बॉलिंग बॅटींग दोन्ही जमते .. हा तोच तो ऑलराऊंडर ;)

खटपट्या 15/04/2014 - 22:44
माझ्या मुलीचा आणि तिच्या वर्ग शिक्षिकेचा संवाद पहा, हा मला वर्गशिक्षिकेने सांगितला माझी मुलगी - मी रोज शाळेत येणार नाही. वर्गशिक्षिका - का ? माझी मुलगी - कशाला यायचे ? वर्गशिक्षिका - कारण मग तुला डिग्री मिळणार माझी मुलगी - आणि मग ? वर्गशिक्षिका - तुला चांगली नोकरी मिळणार माझी मुलगी - आणि मग ? वर्गशिक्षिका - मग तुला भरपूर पैसे मिळणार माझी मुलगी - मला नको पैसे. माझी पिगी बँक आधीच फुल आहे. वर्गशिक्षिका - Facebook smileys

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:06
हा हा हा .. लहान मुले नेहमीच निरुत्तर करून जातात.. म्हणून कोणाशी वाद घालावा तर लहान मुलासारखा च :)

ज्ञानव 16/04/2014 - 09:42
निरागसतेशी पंगे घेऊच नयेत. माझा मोठा मुलगा ७-८ वर्षाचा होता तेव्हा मी सौ.ला एक किस्सा सांगत होतो कि चर्चगेटला इरोस थियेटरजवळ एक मुलगी संध्याकाळी ६-६.१५ वाजता उभी होती आणि गाडी पकडण्याची प्रचंड घाई असूनही सर्व पुरुष तिच्या ८०% उघड्या पाठीकडे वळून वळून पहात होते (आणि पुर्शी मानसिकता वगैरे सर्वापांग चर्चा झाली)हे सगळे शेवटच्या पूर्ण विरामापर्यंत ऐकून मुलाने शांतपणे विचारले "बाबा, तुमचे लक्ष कुठे होते?" ओशाळणे हा शब्दप्रयोग एक संस्कार मनावर करून गेला आणि आई-वडील जसे मुलगा म्हणून आपल्यावर संस्कार करतात / घडवतात तसेच लहान मुलेही बाबा घडवण्याचे संस्कार आपल्यावर करत असतात हे आजतागयात लक्षात राहिले.

ज्ञानव 16/04/2014 - 10:33
मी आणि सौ २४ तास घरातच असल्याने दोन्ही मुलांचे लहानाचे मोठे होणे क्षणाक्षणाला अनुभवले आहे. त्यांचे "पकडणे" "रुसणे" हे पहिलेच आहे. पण अत्यंत कठीण काळात त्यांच्या वयाच्या मानाने त्यांनी दिलेली साथ ह्यासाठी मी जन्मभर त्यांचा ऋणी आहे.

माधुरी विनायक 17/04/2014 - 15:35
लेक शाळेत जाणारी.. त्यामुळे मधल्या सुट्टीत डबा खाऊन झाला की नंतर लवकरच शाळा सुटते... म्हणजे खूप वेळ गेलेला असतो आणि थोडासाच शिल्लक असतो. अर्थात हत्ती...... हे लगेच समजलं हो तिला... त्यानंतरचे काही दिवस लेक ही म्हण शक्य त्या सर्व ठिकाणी वापरून पाहत होती..

आरोही 15/04/2014 - 23:23
अशा घटनांना तर मी रोज तोंड देते ..अद्वेय (माझा मुलगा)सध्या ३.६ वर्षाचा आहे ..एक दिवस त्याच्या daddy ना म्हणाला ,"तुम्ही मम्माचे कोण "??मग त्याच्या daddy ने त्याला सांगितले कि," husband आहे मी तुझ्या मम्माचा" ..मग काय स्वारी झाली न सुरु रोज त्याच्या daddy ना,"ओ मम्माचे husband,इकडे या" ..आणि मला," मम्मा, तुझे husband आले असे सुरु झाले ". कहर म्हणजे त्यावेळी तो अडीच- तीन वर्षाचा होता फक्त ..+)

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:39
हा हा हा यावरून एक जोक आठवला. एक चार वर्षाचा मुलगा दारात रडत बसला असतो. तिथून त्याचे वडील येतात आणि रडण्याचे कारण विचारतात. तर पठ्या काही सांगायला मागत नाही. मग वडील त्याच्या खांद्यावर हात टाकून बोलतात, अरे मला आपला मित्र समजून सांग. तसा मुलगा म्हणतो, काय यार तुझ्या आयटमने खूप मारला मला आज :D

आरोही 15/04/2014 - 23:25
बाकी मुलांच्या या वयात त्यांना पडणाऱ्या नवीन नवीन प्रश्नांना उत्तर देताना आपल्यालाही बर्याच गोष्टी शिकायला मिळतात ..+)

पैसा 15/04/2014 - 23:54
सगळे किस्से एकापेक्षा एक भारी आहेत! माझ्या मुलाने दुसरीत असताना "आणखी किती वर्षं शिकायचं?" हा प्रश्न गंभीरपणे विचारलेला आठवतोय! अजून बिचारा शिकतोच आहे!

खटपट्या 16/04/2014 - 00:05
हो अजून एक आठवलं - माझी मुलगी तिसरीत असताना माझ्याकडे हट्ट करू लागली कि तिला शाळा सोडायची आहे आणि मग ती डायरेक्ट १० वि ची परीक्षा देणार. आजूबाजूची कोणीतरी ताई डायरेक्ट १० वी ची परीक्षा देणार होती. आणि हि तिच्याकडून सर्व माहिती काढून आली होती. शेवटी तिला सांगितले के असे "ढ" लोकांना करावे लागते. तर म्हणे "म्हणजे ती ताई ढ आहे का?" मला काय बोलावे कळेना.

सखी 16/04/2014 - 18:32
मुलगी बरीच खटपटी आहे हो तुमची :) माझा मुलगा मध्ये हडकसिंग पाहीजे म्हणत होता, आम्हाला कळतच नव्हते हा हडकसिंग कोण ते. नंतर ४-५ दिवसांनी काही मुले आली तेव्हा मी त्यांना विचारले तुम्हाला हाईड आणि सिक खेळायचे आहे का? तर हा लगेच उड्या मारत टाळ्या वाजवत म्हणाला हो हडकसिंग खे़ळायचे आहे :)

रेवती 17/04/2014 - 19:57
अगदी असाच किस्सा माझ्या मुलाचाही झाला होता. प्रीस्कूलातून आल्यावर काहीही खेळ केला की मला म्हणायचा एकलांबा म्हण! मला कळत नव्हतं. शेवटी त्याच्या बाईंना विचारलं तर त्या म्हणाल्या की ते ऐ कारांबा आहे. मुलांनी नवीन काही केल्यावर आम्ही (आश्चर्य वाटल्यासारखे दाखवून)म्हणतो.

ज्ञानव 16/04/2014 - 09:18
गन्देल्गुल्ली फेम मुलाने पहिलीत असतानाच जबरदस्त लोजीक ऐकवले कि "मी फेल झालो तर बरे म्हणजे मला परत सिनियर मध्ये जाता येईल आणि नंतर जुनियर कि संपली शाळा!!!" आणि हे इतक्या आत्मविश्वासाने गंभीरपणे तो सांगत होता की बास्स !!अवर्णनीय

वीणा 16/04/2014 - 01:01
सगळेच किस्से मस्त आहेत :). माझी पण एक भर. रोज पिल्लू सांगायचं बॉल मंमं हवी. सगळी गोल फळ दाखवून झाली, लाडू झाले. सगळ्याला नाही म्हणायचा. परत बॉल मंमं हवी चालूच. जवळपास १ आठवडा पिच्छा पुरवला. नशिबाने लगेच संकष्टी आली तेव्हा कळलं साबुदाण्याची खिचडी हवीये. माझ्या मैत्रिणीकडे गेलो असताना बहुतेक त्याने तिची मुलगी खात असताना थोडी खाल्ली. मी पण खाल्ली, पण तो थोडे कडकपणा असलेले किंवा कोरडे पदार्थ आवडीने खात नाही (केळ्याचे वेफर्स कसे खातो ते विचारायचं नाही), म्हणून मी दिली नाही. त्यामुळे मला अंदाज पण आला नाही.

रेवती 16/04/2014 - 02:33
हा धागा बघायचा राहिला होता. माझ्या नणदेचा मुलगा त्याच्या बाईंना म्हणाला की रोज ए बी सी डी शिकवता ते मला येतय. नवीन काही शिकवाल तेंव्हा फोन करून कळवा मी शाळेत येतो. माझ्या नवर्‍याने एकदा सहज हापिसातून फोन करून "काय चाललय?" असं विचारलं तेंव्हा माझा मुलगा अडीच वर्षाचा असेल. त्यावर मी आपलं सहज उत्तर दिलं की "(मन रमवायला) काहीतरी करू, काहीतरी करू म्हणत चाललय" आम्ही भेंडीचा काप रंगात बुडवून शिक्के मारत बसलो होतो. नंतर जेंव्हा त्याला शिक्के मारायचे असतील तेंव्हा तो मला "ऐ कायली कलू नं" म्हणायचा आणि मला ते समजलं नाही. कायली म्हणजे काहीतरी म्हणजेच भेंडीच्या कापाची अ‍ॅक्टिव्हीटी आहे याचा उलगडा झाला तेंव्हा तो मोठा झाला होता व मला अजूनही वाईट वाटते, पण आम्ही पुष्कळवेळा असे शिक्के मारले होते.

स्पंदना 16/04/2014 - 05:13
धमाल! सगळ्यांचे किस्से एकसे एक. एकदा माझी मुलगी ३ वर्षाची असताना मी श्रावणात सोमवारी केळीची पाने आणली होती. सहज बोलताना माझ्या तोंडुन गेलं की आज केळीच्या पानावर बसायचं. झालं तेव्हढ ऐकुन बाईंनी मी मांडलेल्या केळपानावर मांडी ठोकली. एकदा प्रवासात बस मधुन तिला चंद्र दाखवत होतो मन रमवायला की बघ चांदोमामापण येतोय म्हणुन. ही तशीच झोपुन गेली. सकाळी आम्हाला जेथे जायचे होते तेथे खुप पहाटे चारला पोहोचलो. तेथुन रिक्षाने बरेच अंतर जायचे होते. हा गुंडाळलेला आणखी एक सामानाचा नग (झोपल्यामुळे तिची नगात गणना) रिक्षात एकदम जागा झाला. डोळे उघडले अन बाईसाहेब एकदम फुरंगटल्याच! "आलाय बघ कसा मगे लागुन" म्हणाली आम्हाला कळेचना काय म्हणतेय. मग सांगते "चांदोमा!"

पिलीयन रायडर 16/04/2014 - 10:42
सध्या माझा मुलगा जवळ येतो आणि गालाला हात लावुन म्हणतो की "बच्चु..: आणि मग डोळ्याला हात लावुन म्हनतो "डोळ्याला काय झालं?" (संदर्भः- दुनियादारी.. ) काल दिवसभर साहेब पाळणाघरात सांगत फिरत होते "बाबांनी आईला मारलं.." .. असं काहिही नाहीये हे सांगता सांगता नाकी नऊ आलेत माझ्या!!

बॅटमॅन 16/04/2014 - 13:35
आमचाही एक किस्सा आठवला-यद्यपि तेव्हा वय लै कमी नव्हते-१०-१२ असेल. पेप्रात कैतरी बातमी होती- "लैंगिक शिक्षण दिले पाहिजे" इ.इ. ते वाचून लगेच तीर्थरूपांस विचारले- "लैंगिक म्ह. काय?" "लैंगिक म्ह. शारीरिक." "मग शाळेत शारीरिक शिक्षणाचा तास असतो त्याला लैंगिक शिक्षण का म्हणत नैत?" "....." तरी तीर्थरूपांनी अशासाठी कधी मारले इ. नाही हे महद्भाग्यच.

बाबा पाटील 16/04/2014 - 13:53
नाहीतर आमच्या मातोश्री,चुकुन असला काही प्रश्न विचारला की फाटकन कानफाटात.त्याच्यापेक्षाही वाइट गोष्ठ पुढच होती की मेडीकलला द्वितीय वर्षाला प्रिवेंटीव्ह व सोशल मेडीसिनला अर्थात स्वस्थवृत्तला मास्तरच नव्हता,त्यामुळे पहिल्या सहामाई परिक्षेला ओरलला जेंव्हा काँट्रासेप्टीव्ह विचारले तेंव्हा गोलीकी हमजोली माला डी आणी प्यार हुआ इकरार हुआ काँडम या दोनच गोष्टी माहित होत्या, आणी ही अवस्था माझी एकट्याची नाही माझ्या बरोबरच्या ८०% पोरांची होती,साला त्यामानाने पोरींना बरिच माहिती होती,पण आम्हाला मात्र कोनी सांगितलच नाही.निदान परिक्षेला काय वाचायच हे पण कोनी बोलल नाही राव अगदी माझी गर्लफ्रेंड सुद्धा.त्यामुळे जेंव्हा ओरला मास्तरीन बाई परिक्षा घ्यायचे सोडुन लेक्चर घ्यायला लागल्या सगळी पोर खुळ्यासारखी एकमेकांच्या थोबाडाकडे बघत बसली होती.

दिव्यश्री 16/04/2014 - 20:32
सगळे किस्से भारी आहेत . मुलांची ग्रहणशक्ती / आकलन शक्ती हि या वयात जास्त असते . त्यांच्यापुढे जपूनच बोलावे लागते . :) माझ्या मैत्रिणीची मुलगी आमच्या सगळ्या सोसायटीत सांगत सुटली होती कि मे लि मम्मा को बेबी होणेवाला हय . प्रत्यक्षात तसं काही नव्हत . हे सगळे सिरीयलचे परिणाम .ती अगदी वर्षाची असल्यापासून मां साहिब तिला टी.व्ही . लावून द्यायच्या आणि किचन मध्ये कामे करायच्या . हि बया भोचकासारख कुठेही काहीही बोलायची . अजून एक किस्सा आमच्या शेजारी एक खूप गोड मुलगी होती . आमच्याकडेच असायची . नयन नाव होत तीच . एक दिवस बाबांनी माझ्या आईला चेष्टेणी हळूच फटका मारला नेमकी हि घरात होती . मग तिने तिच्या घरी जाऊन सांगितलं आईला काका काकूला मात्तो . :D

कंजूस 16/04/2014 - 21:01
या जुन्या आठवणी जुन्या फोटोंसारख्या अधूनमधून उजळायच्या आणि हसायचं .मुलांनाही आवडतं आपण कित्ती चमकु आणि दिव्य होत्तो लहानपणी ते ऐकून.

मार्मिक गोडसे 17/04/2014 - 19:27
एकदा माझे मेहुणे आपल्या ३ वर्षाच्या मुलाला गाडितुन फेरफटका मारयला बाहेर पडले. नाक्यावर पान खान्यासाठी गाडीतून मुलाला घेउन उतरले. पान घेउन निघाले, परंतू चिरंजीव गाडीत बसायला तयार नव्हते. समोरच्या अंडिवाल्याकडे बोट करुन अंड पाहिजे असा हट्ट धरुन बसला. अरे वेड्या तुझि आजी आपल्याला घरात तरी घेइल का? चिरंजिवांनी ब्रम्हास्त्र बाहेर काढले जोरजोराने दुकानासमोर डोके आपटू लागला.शेवटी घेतले अंडे. ठेवले चिरंजीवांच्या हातात. खुदकन हसले. पळत पळत गाडीकडे गेले. अंडे गाडिच्या पुढच्या चाकाखाली ठेवले. स्वारी गाडीत जाउन बसली. अब चलाओ गाडी...आदल्या दिवशी शेजारचे गाडी करून मुलाच्या लग्नाला गेले होते... जिजुंनी हा किस्सा जीवहत्येच्या अपराधिभावनेने आम्हाला ऐकवला. मी म्ह्टले कायको टेंशन लेते हो जिजू... वो ब्रोयलर मुर्गीका अंडा होता है! उसमे जान नही होती ... जिजू के जान मे जान आयी.

स्वप्नांची राणी 18/04/2014 - 02:44
मुलगा तिसरी-चौथीत असल्यापसुन बाहेरच आहोत. त्यामुळे त्याचा मराठी गाण्यांशी फारसा संबंध नव्हता आणि हेच मला खटकत होतं. मराठि सारेगमप ली'ल चॅम्प्स सुरु असतानाची गोष्ट.. एकदा मी त्याला हा कार्यक्रम ऐकायला जबरदस्तीने बसवले. पल्लवीताईचा लाडका 'मोदक' प्रथमेश रानडे गात होता, माझं खूप आवडतं गाणं..'जेव्हा तुझ्या बटांना, उधळी मुजोर वारा...' मुलानी खुप पेशंस दाखवत पुर्ण गाणं ऐकल आणि खुश होउन म्हणाला,'आई, आता मला पण मराठी गाणं थोडं थोडं कळायला लागलय हां..'बटांना' म्हणजे ढुंगणाला ना...? मी अवाक....तेव्हापासुन या गाण्यातला रोमान्टीकपणा माझ्यापुरता तरी पूरता संपला.. आमच्या घरात अतिशय गाजलेला कीस्सा आहे हा!!

इरसाल 18/04/2014 - 09:17
म्हणजेच मला आता माझ्या वर्गातल्या सुंदर मुलीचे वर्णन सुध्दा करता येणार नाही. मी असेही म्हणु शकत नाही की " शीतल हवेच्या झुळुकेने तिची एक बट तिच्या कपाळावर झुलु लागे आणी मग माझ्या काळजाला चरे/घरे पडत" सरळ सरळ हे अश्लिल म्हणुन गणले जाईल. देवा .....पांडुरंगा......काय हे.

स्पंदना 18/04/2014 - 09:09
:)) :)) आज मरणार आहे मी हसुन हसुन. माझ पोरग 'पल पल दिलके पास.." म्हणजे पळायच ना महणला होता म्हणुन काय मेलं कौतुक वाटल होतं. पण या कौतुकापुढे ते फिक्क हो फिक्क!!

रेवती 18/04/2014 - 18:08
खी खी खी. स्वराताई, हे गाणं आधीही फारसं आवडत नव्हतं आता तर ऐकवणारही नाही. हसून पुरेवाट झालीये. मग एक प्रयोग म्हणून माझ्या मुलाला विचारले" काय रे, जेंव्हा तुझ्या बटांना उधळी मुजोर वारा याचा अर्थ तुला कोणता लागतोय?" त्यावर तो असेच म्हणाला. ;)

कंजूस 18/04/2014 - 06:56
मराठी म्हणीतला शाब्दिक अर्थ मुलं घेतात आणि खरा अर्थ समजावतांना नाकी नऊ येतात (पुन्हा मराठी म्हण ) .तसं पाहिलं तर आता बऱ्याच म्हणी रोजच्या जीवनातील व्यवहारांतून निर्माण झाल्या होत्या आणि त्या गोष्टींच नाहीशा झाल्यामुळे अर्थ कळत नाही . मुलांशी बोलतांना त्यांना आवडणाऱ्या वस्तुचं नाव ऐकलं की त्याचा हट्ट सुरू होतो .कधीकधी वेळ मारून नेण्यासाठी काहीतरी सांगतो पण ती गोष्ट त्यांच्या डोक्यातून जात नाही .उदा मरणे याला 'फोटोत गेले '.नंतर कित्येक दिवस फोटोचा धोशा लावतात .

जिन्गल बेल 18/04/2014 - 11:26
माझी २ वर्शाची मुलगी 'टेडी बेअर' चा उच्चार असा काही करते की ते फक्त मलाच कळते....ईतर सर्वाना ती 'जिलेबी' म्हणतेय असच वाटते.....*lol*

मिरची 18/04/2014 - 14:47
माझा मुलगा ३-३.५ वयाचा होता तेव्हाचा किस्सा...हा नेहमी भाजी घेताना बरोबर असायचा आणि भाजीवाल्यांच्या बोलण्याकडे अति बारीक नजर....आणि मग त्यांची नक्कल घरी... एकदा आम्ही पुस्तक प्रदर्शनामध्ये फिरत होतो..तेवढ्यात एका जाड्जूड पुस्तकाकडे बोट दाखवून हा जोरात ओरड्ला..."इकडे ये आई...हे पुस्तक घे...हे छान पिकलयं..." आजूबाजूचे बघायला आणि हसायला लागले....जाऊन बघितंल तर महाराजांच्या चेहर्‍यावर आपण आईची खूप मोठी मदत केल्याचे भाव...आणि साहेबांनी निवडलेलं पुस्तक होतं ज्ञानेश्वरी.....

प्यारे१ 18/04/2014 - 15:52
खतरनाक किस्से एक एक! भन्नाट. :) स्वप्नांची राणी ह्यांच्या चिरंजीवांना कृ. शि. सा. न. ज्ञानव ह्यांच्या चिरंजीवांना शि. सा. न. इतर चिल्लर पार्टीला सा.न.
पूर्वा म्हणजे धमाल मस्ती, पूर्वा म्हणजे अखंड बडबड आणि चैतन्याचा धबधबा... पूर्वा म्हणजे आमचं एकुलतं एक कन्यारत्न. वय वर्ष साडेचार. तिला नाचायला आवडतं, गायला आवडतं. आई-बाबा जेवायला बसले की त्यांना जेवण वाढायला आवडतं, फोटोसाठी वेगवेगळ्या पोझेस द्यायला आवडतं... ही ‘आवडतं’ प्रकारातली यादी खूप मोठी लांबलचक आहे. त्यामुळे त्याविषयी अधनं-मधन बोलत राहूच. तर अशी ही आमची कन्या बोलतेही भरपूर आणि अनेकदा अगदी सहज आमची विकेटही काढते. परवा असेच आम्ही बाईकवरून चाललो होतो. मुलुंड ते शिवडी असा प्रवास. तिच्यासाठी तो सुद्धा तसा जास्तच.
मुक्तक
अनुभव

आई-बाप; आई-बाप, म्हणजे नक्की काय असतं?

सार्थबोध ·

शुचि 15/04/2014 - 17:41
आईच प्रेम हे; रोजच्या आयुष्यात, कामाला येणार बँक बॅलन्स असतं बाप म्हणजे; गरजेच्या वेळी मिळणारा, तुमचा बोनस किंवा वेरीएबल पेमेंट असतं आई म्हणजे; तुम्हाला सतत जोडणार, मोबाईलच नेटवर्क असतं कधी नेटवर्क थकले; तर बाप, अर्जंट “एस.एम.एस” असतं आई म्हणजे तुमच्या आयुष्यातलं, “अँटी व्हायरस " असतं शोधून काढलेले व्हायरस संपवायचं, बाप हे "क्वारनटाईन" बटण असतं
आवडली!

शुचि 15/04/2014 - 17:41
आईच प्रेम हे; रोजच्या आयुष्यात, कामाला येणार बँक बॅलन्स असतं बाप म्हणजे; गरजेच्या वेळी मिळणारा, तुमचा बोनस किंवा वेरीएबल पेमेंट असतं आई म्हणजे; तुम्हाला सतत जोडणार, मोबाईलच नेटवर्क असतं कधी नेटवर्क थकले; तर बाप, अर्जंट “एस.एम.एस” असतं आई म्हणजे तुमच्या आयुष्यातलं, “अँटी व्हायरस " असतं शोधून काढलेले व्हायरस संपवायचं, बाप हे "क्वारनटाईन" बटण असतं
आवडली!
आई-बाप; आई-बाप, म्हणजे नक्की काय असतं? आयुष्य जगण्यासाठी; देवाने दिलेलं, अॅडव्हान्स पाठबळ असतं तुमच्या प्रत्येक दिवसात, त्यांनी आपलं स्वप्न पाहिलेलं असतं तुमच्या जन्मापासून; त्यांच्या मरणापर्यंत, त्यांनी आपल आयुष्य खर्चलेल असतं आई; तुमच्या आयुष्याच्या, गाडीच; योग्य दिशा देणार स्टीअरींग असतं अचानक आलेल्या संकटात सावरायला, बाप म्हणजे “अर्जंट ब्रेक” चा पर्याय असतं आईच प्रेम हे; रोजच्या आयुष्यात, कामाला येणार बँक बॅलन्स असतं बाप म्हणजे; गरजेच्या वेळी मिळणारा, तुमचा बोनस किंवा वेरीएबल पेमेंट असतं आई म्हणजे; तुम्हाला सतत जोडणार, मोबाईलच नेटवर्क असतं कधी नेटवर्क थकले; तर बाप, अर्जंट “
कविता

विखुरल्या वेदना येथे सुगंधासारख्या राणी

drsunilahirrao ·

शुचि 16/04/2014 - 06:46
विखुरल्या वेदना येथे सुगंधासारख्या राणी.. फुलांचा जन्म हा अवघा अता तू वेचुनी न्यावा
क्या बात है !!! हेच आर्जव देवाकडे करावसं वाटतं.

drsunilahirrao 16/04/2014 - 22:07
अपर्णा अक्षय खूप खूप आभारी आहे आपला. मी सध्या मोबाईलवरुनच पोस्ट करत असतो. त्यामुळे अजूनतरी 'र्या' हा असाच येतो.

drsunilahirrao 16/04/2014 - 22:15
शुचि धन्यवाद. अगदी हाच विचार शेर लिहतेवेळी मनात होता. आर्जव: हेच की हा मनुष्यजन्माचा पसारा त्याने आता आवरुन घ्यावा.

शुचि 16/04/2014 - 06:46
विखुरल्या वेदना येथे सुगंधासारख्या राणी.. फुलांचा जन्म हा अवघा अता तू वेचुनी न्यावा
क्या बात है !!! हेच आर्जव देवाकडे करावसं वाटतं.

drsunilahirrao 16/04/2014 - 22:07
अपर्णा अक्षय खूप खूप आभारी आहे आपला. मी सध्या मोबाईलवरुनच पोस्ट करत असतो. त्यामुळे अजूनतरी 'र्या' हा असाच येतो.

drsunilahirrao 16/04/2014 - 22:15
शुचि धन्यवाद. अगदी हाच विचार शेर लिहतेवेळी मनात होता. आर्जव: हेच की हा मनुष्यजन्माचा पसारा त्याने आता आवरुन घ्यावा.
तुझ्या न्यायालयी आता पुन्हा मी हारलो दावा पुरेसा धूर्त मी नाही, कुठे जमला मला कावा राज्ये ,तुझी सत्ता, तुझे हे कायदे सारे अता माझ्याविरोधी तू हवा तो फैसला द्यावा तुझ्या नावात रे दडला किती संहार हा देवा अता सारे मवाली हे तुझा बघ बोलती धावा ! जणू की उंट हे सगळे पटावर खेळती युद्धे कुणी येथे सरळ नाही, कुणी उजवा कुणी डावा ! विखुरल्या वेदना येथे सुगंधासारख्या राणी.. फुलांचा जन्म हा अवघा अता तू वेचुनी न्यावा प्रतीक्षेतुन या सार्या युगे आली युगे गेली तुझी वचने, तुझ्या शपथा : भरवसा काय सांगावा डॉ.सुनील अहिरराव
गझल

तू

चाणक्य ·

शुचि 15/04/2014 - 17:37
कधी मेघ दाटू येता....काळ्या आकाशात तुझी चाहूल चाहूल....मातीच्या वासात
हे कडवे विशेषकरुन!

शुचि 15/04/2014 - 17:37
कधी मेघ दाटू येता....काळ्या आकाशात तुझी चाहूल चाहूल....मातीच्या वासात
हे कडवे विशेषकरुन!
कधी तुझी याद....संधीप्रकाशात आणि मग खळबळ....कुठेतरी आत चिंब जणू तू....चिंब पावसात ओला ओला शहारा....चिंब शरीरात उरी काहिली काहिली....जरी चांदरात होई काळीज निखारा....तुझ्या विरहात मन पाखरू पाखरू....फडफडे पिंज-यात आणि पिंज-याची चावी....जगाच्या हातात कधी मेघ दाटू येता....काळ्या आकाशात तुझी चाहूल चाहूल....मातीच्या वासात कधी तुझा वारा....भरे माझिया शिडांत कधी माझी लाट....नेई तुला सागरात दूर देशी तू....तरीही मनात ठायी ठायी तूच....मन-देश अंतरात
कविता

एस्केप फ्रॉम डाऊन अंडर - ४

स्पार्टाकस ·

दिपस्तंभ 15/04/2014 - 23:11
मला तुमच्या दोन्ही लेखमालिका आवडल्या.... माणसाने जर धीर धरला तर तो कोणतेही संकट पार करु शकतो... तुम्ही अगदी जिवंतपणा आणता तुमच्या लेखनात...

पैसा 19/04/2014 - 00:07
९ जण वाचले पण ३५०० मेले.. हल्लीच भरताच्या नौदलाचं प्रचंड नुकसान झालं ते सगळे अपघात होते का?

दिपस्तंभ 15/04/2014 - 23:11
मला तुमच्या दोन्ही लेखमालिका आवडल्या.... माणसाने जर धीर धरला तर तो कोणतेही संकट पार करु शकतो... तुम्ही अगदी जिवंतपणा आणता तुमच्या लेखनात...

पैसा 19/04/2014 - 00:07
९ जण वाचले पण ३५०० मेले.. हल्लीच भरताच्या नौदलाचं प्रचंड नुकसान झालं ते सगळे अपघात होते का?
टँगची पुढची टॉर्पेडो रूम अर्धवर्तुळाकार होती. नौसेनीक मॉमसेन लंग्ज चढवत असतानाच पॉल लार्सन आपल्या जखमी सहका-यांवर उपचार करण्यात मग्न होता. सुदैवाने टॉर्पेडो रुममध्ये त्याला जास्तीचं मेडीकल किट सापडलं होतं. पाणबुडीतील हवा झपाट्याने दुषीत होत होती. दृष्यमानताही काही फूट अंतरापर्यंतच उरली होती. बॅट-यांमध्ये हळूहळू पाणी झिरपू लागलं होतं. इमर्जन्सी दिवेही मध्येच बंद पडू लागले होते. लेफ्टनंट मेल एनॉसच्या डोक्यात एक वेगळीच कल्पना चमकली. कंट्रोल रूममध्ये पाणबुडीच्या तोफेकडे जाणारी हॅच उघडता आली तर बाहेर पडणं शक्यं होतं.
कथा

कोकिळ कुहू कुहू बोले...

शशिकांत ओक ·

कंजूस 17/04/2014 - 07:42
परवाच लिहिणार होतो पण मजेशीर नसल्यामुळे थांबलो होतो.प्रतिसाद जरा ग्रिश्मकालीन आहे . आमच्याकडे एक कावळा बरीच वर्षे बाल्कनीच्या कट्टयावर सकाळी आठ आणि दुपारी तीन वाजता बसतो .चिमुटभर फरसाण ,शेव भरवले की महाशय निघतात .हातातून फक्त सौच्या घेतात .आमच्या नाही .(कर्क आणि सिंह रास हा माझा तर्क) .कधीकधी जास्तवेळा येऊन ओरडत बसला की हाकलतो .मग मात्र जमदग्नि बनतो कुंडीतली रोपे उपटून टाकतो ,वाळत घातलेले कपडे चोच मारून फाडतो . हाच अनुभव आमच्या पाटील मित्राला आला .त्यांच्या अंगणात वीस पँचवीस कावळयांना खाऊ घालायचा पण एकदा खाऊ न मिळाल्यावर अंगणातल्या दुचाक्यांच्या सीट कवरस टोचून फाडून गेले . आमच्या एका ओळखीच्या मुलीचे लग्न झाल्यावर तिच्या नवीन घरी गेलो होतो .घर गच्चीवर होते .कुत्रा ,पोपट होता .गप्पा सुरू झाल्यावर पोपट किंचाळू लागला .मग तिने पोपटाला खाऊ देऊन 'मेहमान आया' सांगितले तेंव्हा किंचाळणे थांबले .तिने कोणाशी बोललेले त्याला आवडत नाही .पोपटाने मग "मोहमॉन ऑयॉ "चे पालूपद चालू केले आणि आमच्या गप्पा चालू झाल्या . राग आणि मत्सरचा प्रत्यय आला .

शशिकांत ओक 17/04/2014 - 09:02
'या' ठिकाणी दिलेली आपण लिंक पाहिली असेल. त्यातील अजून दृष्टी न आलेल्या कोकिळ बालकाची इतरांना जगू न देण्याची स्पर्धा पाहून हा धागा सुचला. रंजक नसेल पण निसर्गाने दिलेल्या स्वभावधर्माचे रंजक व थोडेसे भीषण सत्य तो दर्शवतो. इतकेच.

शुचि 17/04/2014 - 20:27
काकांकडे मनाली नावाचा एक लबाड बोका अन मोती नावाचा मोठा कुत्रा होता. मनाली अन मोत्याची खूप दोस्ती होती. हा बोका इतर कुत्र्यांची खोडी काढायचा अन ते मागे लागले की मोत्याच्या पोटाखाली येऊन उभा रहायचा :D या भल्याथोरल्या मोत्यापुढे कोणा अन्य कुत्र्याची डाळ शिजत नसे त्यामुळे बोक्याचे फावत असे. :)

मार्मिक गोडसे 17/04/2014 - 21:28
कावळा धुर्त जरी असला तरी तो कोकिळेचे पिल्लु प्रेमाने वाढवितो, कारण कावळा समुहप्रिय प़क्षी आहे. असे पक्षी सोशल असतात व पिल्लू मोठे होइपर्यंत नर मादिशी एकनिष्ठ असतो. ह्याउलट कोकिळ नर मादीला कावळ्याच्या घरट्यात अंड ठेवन्यापर्यंतच साथ देतो व दुसर्या मादीशी संग करन्यास सज्ज होतो. कोकिळेच्या पिल्लाबाबतीत म्हनाल तर ते जन्मजात स्वार्थी असते, त्याला इन्नेट बिहेवीअर असे म्हण्तात. बर्याच वर्षंपूर्वी प्राणी जीवनावर आधारीत 'ब्युटिफूल पीपल' नावाचा सिनेमा येउन गेला होता. त्या सिनेमात रोमांस, प्रेम, नृत्य,पार्टी(मजेशिर),द्वेष, ऐक्शन, ड्रामा, ट्रेजेडी सबकुछ आहे.चिमण्यांच्या घरट्याच्या आगीचे चित्रण तर अप्रतिम . ह्या सिनेमाच्या डिव्हिडी मी मित्रांच्या मुलांच्या वाढदिवसाला गिफ्ट दिल्या आहेत. ह्या विषयावर एक स्वतंत्र धागा होउ शकतो.

शुचि 17/04/2014 - 21:30
होय कावळा फार हुषार पक्षी आहे. सर्वात हुषार!! तो सिनेमा बघायचा राहीलाच बरं झालं तुम्ही आठवण करुन दिलीत :)

कंजूस 17/04/2014 - 07:42
परवाच लिहिणार होतो पण मजेशीर नसल्यामुळे थांबलो होतो.प्रतिसाद जरा ग्रिश्मकालीन आहे . आमच्याकडे एक कावळा बरीच वर्षे बाल्कनीच्या कट्टयावर सकाळी आठ आणि दुपारी तीन वाजता बसतो .चिमुटभर फरसाण ,शेव भरवले की महाशय निघतात .हातातून फक्त सौच्या घेतात .आमच्या नाही .(कर्क आणि सिंह रास हा माझा तर्क) .कधीकधी जास्तवेळा येऊन ओरडत बसला की हाकलतो .मग मात्र जमदग्नि बनतो कुंडीतली रोपे उपटून टाकतो ,वाळत घातलेले कपडे चोच मारून फाडतो . हाच अनुभव आमच्या पाटील मित्राला आला .त्यांच्या अंगणात वीस पँचवीस कावळयांना खाऊ घालायचा पण एकदा खाऊ न मिळाल्यावर अंगणातल्या दुचाक्यांच्या सीट कवरस टोचून फाडून गेले . आमच्या एका ओळखीच्या मुलीचे लग्न झाल्यावर तिच्या नवीन घरी गेलो होतो .घर गच्चीवर होते .कुत्रा ,पोपट होता .गप्पा सुरू झाल्यावर पोपट किंचाळू लागला .मग तिने पोपटाला खाऊ देऊन 'मेहमान आया' सांगितले तेंव्हा किंचाळणे थांबले .तिने कोणाशी बोललेले त्याला आवडत नाही .पोपटाने मग "मोहमॉन ऑयॉ "चे पालूपद चालू केले आणि आमच्या गप्पा चालू झाल्या . राग आणि मत्सरचा प्रत्यय आला .

शशिकांत ओक 17/04/2014 - 09:02
'या' ठिकाणी दिलेली आपण लिंक पाहिली असेल. त्यातील अजून दृष्टी न आलेल्या कोकिळ बालकाची इतरांना जगू न देण्याची स्पर्धा पाहून हा धागा सुचला. रंजक नसेल पण निसर्गाने दिलेल्या स्वभावधर्माचे रंजक व थोडेसे भीषण सत्य तो दर्शवतो. इतकेच.

शुचि 17/04/2014 - 20:27
काकांकडे मनाली नावाचा एक लबाड बोका अन मोती नावाचा मोठा कुत्रा होता. मनाली अन मोत्याची खूप दोस्ती होती. हा बोका इतर कुत्र्यांची खोडी काढायचा अन ते मागे लागले की मोत्याच्या पोटाखाली येऊन उभा रहायचा :D या भल्याथोरल्या मोत्यापुढे कोणा अन्य कुत्र्याची डाळ शिजत नसे त्यामुळे बोक्याचे फावत असे. :)

मार्मिक गोडसे 17/04/2014 - 21:28
कावळा धुर्त जरी असला तरी तो कोकिळेचे पिल्लु प्रेमाने वाढवितो, कारण कावळा समुहप्रिय प़क्षी आहे. असे पक्षी सोशल असतात व पिल्लू मोठे होइपर्यंत नर मादिशी एकनिष्ठ असतो. ह्याउलट कोकिळ नर मादीला कावळ्याच्या घरट्यात अंड ठेवन्यापर्यंतच साथ देतो व दुसर्या मादीशी संग करन्यास सज्ज होतो. कोकिळेच्या पिल्लाबाबतीत म्हनाल तर ते जन्मजात स्वार्थी असते, त्याला इन्नेट बिहेवीअर असे म्हण्तात. बर्याच वर्षंपूर्वी प्राणी जीवनावर आधारीत 'ब्युटिफूल पीपल' नावाचा सिनेमा येउन गेला होता. त्या सिनेमात रोमांस, प्रेम, नृत्य,पार्टी(मजेशिर),द्वेष, ऐक्शन, ड्रामा, ट्रेजेडी सबकुछ आहे.चिमण्यांच्या घरट्याच्या आगीचे चित्रण तर अप्रतिम . ह्या सिनेमाच्या डिव्हिडी मी मित्रांच्या मुलांच्या वाढदिवसाला गिफ्ट दिल्या आहेत. ह्या विषयावर एक स्वतंत्र धागा होउ शकतो.

शुचि 17/04/2014 - 21:30
होय कावळा फार हुषार पक्षी आहे. सर्वात हुषार!! तो सिनेमा बघायचा राहीलाच बरं झालं तुम्ही आठवण करुन दिलीत :)
कोकिळ कुहू कुहू बोले... कोकिळाचा फक्त आवाज मंजूळ असून चालत नाही. त्याचे अन्य वर्तन तसेच लाघवी व हवे हवेसे वाटावे असे असले तर त्या कूजनला दाद मिळते. 2 निसर्गतः काही वैशिष्ठ्ये प्रत्येकाला मिळालेली आहेत. त्यात कोकिळा आपली अंडी इतर पक्षांच्या खोप्यात सोडून ती वाढवण्याची जबाबदारी परस्पर सोपवण्याच्या कृतीतून अगोचरपणाची झाक दिसते. मित्रांनो, सोबतच्या या चित्र फितीतून जीवन संघर्ष प्रवृत्ती जन्मजात कशी असते याचे उदाहरण डकवले आहे.
मौजमजा
विरंगुळा

आडनावाच्या आडून...

मार्मिक गोडसे ·

दिपक.कुवेत 15/04/2014 - 18:06
त्यांना मोठा लेख लिहयची गरजच नाहि....ते "मार्मिक" (च) लिहितात.

मार्मिक गोडसे 15/04/2014 - 17:07
ताकाला जाताना भांड लपवायची फॅशन गेली आता आजोबा. गुपचूपपणे दुसर्याच्या दारात अंड्याची टरफले टाकावी लागत नाही आता.

आतिवास 14/04/2014 - 23:17
प्रवास आवडला. "गोडसे भटजी" लोकांना फारसे माहिती नाहीत, नाही तर तुम्ही त्यांचे 'वंशज' म्हणून प्रवासवर्णन लिहावे अशी अपेक्षा करतील लोक :-)

आयुर्हित 15/04/2014 - 00:08
अभिनंदन. छान, उत्सुकता टिकवून ठेवणारा लेख! प्रगती खुंटली कि नैराश्य येते तसेच शंका संपल्या कि शहाणपण येते! काही शंका: गोडसे हा शब्द कसा आणि कोठे तयार झाला असेल? नेमकी संधी कोणती असेल? गोडसे =गोड+से(छे ह्या गुजराथी शब्दावरून तर नव्हे) की गोंड+से की ग+ओडसे की गो+डसे? हुशार जोशीबाई, गुरूदक्षिणा घेणारे जोगळेकर सर, स्वभावाने मिश्किल व तब्येतीने मजबूत जोशी सर, वर्गाच्या आवडत्या चिपळूणकर म्याडम हे सर्व सर/म्याडम व किंचाळणे जास्त भावलेली कर्वे नावाची मुलगी हे सारे ब्राह्मणच कसे? हि काय पुर्ण ब्राह्मणी संस्था आहे कि गोखले एडूकेषण सोसाईटीचे HPT आर्ट्स आणि RYK Science college?

मृगनयनी 15/04/2014 - 11:14
मला "उंच माझा झोका" मधला 'महादेव रानडे' उर्फ विक्रम गायकवाड खूप आवडतो. त्याची शुद्ध भाषा, त्याचा ब्राह्मणी गोरा रन्ग, त्याचे ब्राह्मणी घारे पिन्गट डोळे पाहून वाटलंच नाही.. की तो "गायकवाड" ( बहुधा मराठा) असेल म्ह्णून... बरं त्याने लग्नही एका देशस्थ ब्राह्मण मुलीबरोबरच केलंय!!!... (ती बुटकी, जाडी, बेढब मुलगी त्याला शोभत नाही, हा भाग वेगळा!.. प्रेम आंधळं असतं)

पिलीयन रायडर 15/04/2014 - 11:44
ती बुटकी, जाडी, बेढब मुलगी त्याला शोभत नाही, हा भाग वेगळा!.. प्रेम आंधळं असतं..
आँ? म्हणजे जाड, बुटक्या आणि बेढब मुलींशी लग्न करणारे सगळे आंधळे की काय?? उलट अत्यंत "डोळस" प्रेम असणार हे.. रंग-रूप पाहुन आणि कपड्यांना चपला मॅचिंग हव्यात अशा पद्धतीने स्वतःला "शोभेल" अशी बायको / नवरा शोधणं म्हणजे "आंधळेपणानी" प्रेम करणं.. धागालेखक.. अवांतरा बद्दल क्षमस्व.. पण रहावलं नाही म्हणुन लिहीलं..

मृगनयनी 15/04/2014 - 12:21
पिलियन रायडर, बुटक्या जाड्या मुलींशी कोणी हॅन्डसम व्यक्तीने लग्न करू नये, असे मला मुळीच म्हणावयाचे नाही. परन्तु 'विक्रम गायकवाड' हा स्वतः एक सेलिब्रिटी आहे. त्याने प्रेम करू नये.. अशी कुणाचीच अपेक्षा नाही. त्याने काय करावे, किन्वा कुणावर प्रेम करावे... हा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. परन्तु प्रेक्षकांच्या डोळ्यांना जे "खुपते" ते फक्त मी इथे माझ्या शब्दात मांडले आहे. विक्रम गायकवाड'ला साजेश्या अनेक मुली इंडस्ट्रीमध्ये होत्या... अजूनही आहेत. (ज्या विक्रम'जींना आवडतही होत्या.. आणि शोभतही होत्या..) पण सगळ्यांना अजूनही हाच प्रश्न पडला आहे, की "विक्रमने अक्षताबरोबर का लग्न केलं?" शुद्ध प्रेम वगैरे.. सगळं मान्य आहे, पण लग्नानंतर बुटक्या, जाड्या मुली जास्त बेढब होतात.."अक्षता गायकवाड" या सध्यातरी बेढब याच कॅटॅगरीत येतात. त्यांच्यावर प्रेम करणार्‍यांना त्या चवळीची शेंग वाटू शकतात. पण... शेवटी एका "सेलिब्रिटीची बायको" म्हणून लोक जेव्हा यांच्याकडे बघतात...... तेव्हा तुमच्या शुद्ध प्रेमापेक्षा तुम्ही दिसता कसे... तुमची स्टाईल, तुमचा अ‍ॅटीट्यूड इ.इ. गोष्टी लोकांना जास्त अपील होतात. आणि विक्रम गायकवाडच्या रेफरन्स मुळे लग्नानन्तर "अक्षता"ला २-४ सिरियलही मिळालेल्या आहेत. त्यामुळे ती बर्‍यापैकी मिडियासमोर येत राहिल्याने... ही- विक्रम गायकवाड'ची बायको.. हे सारखे अधोरेखित होत राहते.. (व डोळ्यांना आणि मनालाही त्रास होतो!!!) अर्थात इतर कुठल्या सोम्या-गोम्याने एखाद्या बुटक्या जाड्या मुलीवर प्रेम केलं.. आणि तिच्याशी लग्न केलं... तरी मला काहीच्च प्रॉब्लेम नाही.. पण विक्रम गायकवाड.... सेलिब्रिटी असल्यामुळे ..त्याची बायको त्याला शोभत नसल्याचे इथे प्रांजळपणे नमूद करावे लागते. असो... त्यांना वैवाहिक जीवनासाठी शुभेच्छा!!

पिलीयन रायडर 15/04/2014 - 13:27
मला वाटतं की तुम्हाला मुद्दा कळाला नाही माझा.. तो सेलेब्रिटी आहे म्हणुन त्याने "आय कॅण्डी" बायको करायला हवी होती हेच मुळात मला चुकीचे वाटते.. त्याच्या ओळखीने तिला काम मिळाले (बायको गोरी असती तरीही मिळालेच असते..) हा मुद्दा इथे नाहीचे.. शिवाय मी तिचे काम नाही पाहिले.. ते चांगलेही असु शक्ते.. त्यामुळे ती दिसायला सुंदर नसली तरी टॅलेण्टेड असु शकतेच.. जे जास्त महत्वाचे आहे, नाही का? असो.. कुणालाही..अगदी "सेलेब्रिटी" ला ही त्याच्या कामामुळे ओळखले जावे.. रंग-रुपावर टिपण्णी करणे मला व्यक्तिशः आवडत नाही.. हा व्हीडिओ जरुर पहा.. http://www.youtube.com/watch?v=ZPCkfARH2eE Lupita Nyong'o Delivers Moving 'Black Women in Hollywood' Acceptance I want to take this opportunity to talk about beauty. Black beauty. Dark beauty. I received a letter from a girl and I’d like to share just a small part of it with you: "Dear Lupita," it reads, "I think you’re really lucky to be this Black but yet this successful in Hollywood overnight. I was just about to buy Dencia’s Whitenicious cream to lighten my skin when you appeared on the world map and saved me." My heart bled a little when I read those words. I could never have guessed that my first job out of school would be so powerful in and of itself and that it would propel me to be such an image of hope in the same way that the women of The Color Purple were to me. I remember a time when I too felt unbeautiful. I put on the TV and only saw pale skin. I got teased and taunted about my night-shaded skin. And my one prayer to God, the miracle worker, was that I would wake up lighter-skinned. The morning would come and I would be so excited about seeing my new skin that I would refuse to look down at myself until I was in front of a mirror because I wanted to see my fair face first. And every day I experienced the same disappointment of being just as dark as I had been the day before. I tried to negotiate with God: I told him I would stop stealing sugar cubes at night if he gave me what I wanted; I would listen to my mother's every word and never lose my school sweater again if he just made me a little lighter. But I guess God was unimpressed with my bargaining chips because He never listened. And when I was a teenager my self-hate grew worse, as you can imagine happens with adolescence. My mother reminded me often that she thought that I was beautiful but that was no consolation: She’s my mother, of course she’s supposed to think I am beautiful. And then Alek Wek came on the international scene. A celebrated model, she was dark as night, she was on all of the runways and in every magazine and everyone was talking about how beautiful she was. Even Oprah called her beautiful and that made it a fact. I couldn’t believe that people were embracing a woman who looked so much like me as beautiful. My complexion had always been an obstacle to overcome and all of a sudden, Oprah was telling me it wasn’t. It was perplexing and I wanted to reject it because I had begun to enjoy the seduction of inadequacy. But a flower couldn’t help but bloom inside of me. When I saw Alek I inadvertently saw a reflection of myself that I could not deny. Now, I had a spring in my step because I felt more seen, more appreciated by the far away gatekeepers of beauty, but around me the preference for light skin prevailed. To the beholders that I thought mattered, I was still unbeautiful. And my mother again would say to me, "You can’t eat beauty. It doesn’t feed you." And these words plagued and bothered me; I didn’t really understand them until finally I realized that beauty was not a thing that I could acquire or consume, it was something that I just had to be. And what my mother meant when she said you can’t eat beauty was that you can’t rely on how you look to sustain you. What does sustain us... what is fundamentally beautiful is compassion for yourself and for those around you. That kind of beauty enflames the heart and enchants the soul. It is what got Patsey in so much trouble with her master, but it is also what has kept her story alive to this day. We remember the beauty of her spirit even after the beauty of her body has faded away. And so I hope that my presence on your screens and in the magazines may lead you, young girl, on a similar journey. That you will feel the validation of your external beauty but also get to the deeper business of being beautiful inside. There is no shade in that beauty. गोडसे... अवांतरा बद्दल परत एकदा क्षमस्व बरका!

सूड 15/04/2014 - 14:28
>>तो सेलेब्रिटी आहे म्हणुन त्याने "आय कॅण्डी" बायको करायला हवी होती हेच मुळात मला चुकीचे वाटते.. जाऊ द्या हो पिरातै. ही अध्यात्माची झूल पांघरणारी मंडळी नेहमी वरच्याच रंगाला भुलत असतात. त्यांच्या स्वाक्षरीत लिहीलंय की 'महादेवको छोड दिया और पूजवा जाय भवानी!!!'. आता ह्यांच्या स्वाक्षरीतल्या भवानीने/ पार्वतीने स्वतः भोळा सांब वरला होता हे सोयीस्करपणे विसरल्यात त्या. पित्याचं वैभव सोडून त्या स्मशानात राहणार्‍याच्या गळ्यात जिने माळ घातली तीही सेलिब्रेटीच होती की एकाअर्थी.

पिलीयन रायडर 15/04/2014 - 15:00
स्वाक्षरी बद्दल मलाही जरा प्रश्न होतेच.. पण म्हणलं काही आपल्याला न समजलेले अर्थ असतील.. म्हणुन सोडुन दिलं.. पण "महादेवको छोड दिया और पूजवा जाय भवानी" ह्यात भवानीला पुजण्यात नक्की गैर काय हे मलाही समज्लेलं नाहीये..

आदूबाळ 15/04/2014 - 14:22
अरे किधर! सेलेब्रिटी आहे म्हणून त्या मनुष्याच्या वैयक्तिक निर्णयांबद्दल अपेक्षा बाळगण्याचा हक्क प्राप्त होतो असं सुचवायचंय का तुम्हाला?

प्रभाकर पेठकर 15/04/2014 - 20:39
मृगनयनी, आता मिपा बरेच प्रसिद्ध आहे. त्या बाईंनी/मुलीने तुमचे प्रतिसाद वाचले तर बिचारीच्या मनाला काय क्लेष होतील ह्याची कल्पना करवत नाही. 'दिसणं' ही दैवी देणगी आहे. कोणाच्या हाती ते नसतं. अशा प्रसंगी आपण 'त्या' दिसण्यावर हिणकस शेरेबाजी करणं न्यायाला धरून होत नाही.

शुचि 15/04/2014 - 21:02
प्रपे आपण कर्क राशीचे हळवे लोकच असा विचार करतो :) माझ्यादेखील मनात हाच्च विचार आलेला पण ती अक्षता जर हुषार असेल ना तर अशा हीण्कस शेरेबाजीला फाट्यावर मारेल बघा :) असो आपल्या भा पो. :)

विश्वनाथ मेहेंदळे 16/04/2014 - 01:39
तिचे शरीर शेप मध्ये येईल हो… पण यांच्या मनाचे काय? तेच औट ऑफ शेप असेल तर तर सुंदर शरीराचा काय फायदा? आणि पेठकर काका, तिला काहीही क्लेष व्हायची गरज नाही. मनाचा बेढबपण मुर्गनयनी बैंनी दाखवला आहे.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:27
हायला खरेच छान आहे. एक किस्सा आठवला, माझी एक मैत्रीण ऐश्वर्या रायला कुरूप म्हणायची. का तर, तिला अभिषेक बच्चन आवडायचा आणि ऐश्वर्याने त्याला गटवला :D

सूड 16/04/2014 - 14:33
>>एक किस्सा आठवला, माझी एक मैत्रीण ऐश्वर्या रायला कुरूप म्हणायची. का तर, तिला अभिषेक बच्चन आवडायचा आणि ऐश्वर्याने त्याला गटवला *ok*

प्रभाकर पेठकर 16/04/2014 - 02:31
छान आहे. गोड आणि हसरी. जाड आणि बेढब मुळीच नाही. बुटकी म्हणावी तर अमिताभ-जया ह्या जोडीने आदर्श घालून दिला आहेच. मृगनयनी ह्यांनी दूसरीच कुठली तरी मुलगी पाहिली असेल नाहीतर एवढ्या छान मुलीला इतकी दूषणं दिली नसती.

सुबोध खरे 16/04/2014 - 11:28
पेठकर साहेब दिसणं हे कुणाच्या हातात नाही पण "असणं "हे तर हातात आहे. मान्य कि मृगनयनी ताई नि सार्वजनिक न्यासावर अशी वैयक्तिक टीका करायला नको होती पण काही व्यक्ती त्यांना दोषी ठरवून एकदम शिक्षा ठोठावून मोकळ्या झाल्या. आज जर तुम्ही जॉन अब्राहम सुदृढ असेल किंवा र्हीतिक रोशन च्या पोटाला चार वळ्या असतील ( six pack ab ऐवजी six pack flab) तर त्यांना कोणी काम देईल काय. आज शो बिझनेस मध्ये तुमचे प्रमाणात असणे हे फार महत्त्वाचे आहे हे विसरून चालणार नाही. प्रियांका चोपडा पासून ऐश्वर्या राय पर्यंत सर्व नट्या शल्यक्रिया आणि दंतक्रिया करून अधिक सुंदर झालेल्या आहेत हि वस्तुस्थिती आहे. आपण स्वतः जेंव्हा मुलगी "किंवा मुलगा' "'बघायला'" जातो तेंव्हा काय करतो? बाह्य रूप हे प्रथम पहिले जाते आणि बहुतांशी पसंती साठी तेच महत्त्वाचे ठरते. मुलगी( किंवा मुलगा) सुदृढ असेल तर नाक मुरडतोच ना ? फार कशाला आपण आंबा किंवा वांगे विकत घेतो तेंव्हा ते वेडेवाकडे असेल तर ते आपण घेत नाही म्हणजे सर्वसामान्य माणूस सुद्धा "वरलिया रंगाला भूल"तोच. आपल्यापैकी किती जण मुलगी पसंत करताना "सुदृढ" मुलगी पसंत करतील. मग ती स्वतःच्या मुलासाठी किंवा भाच्यासाठी का असेना. ( स्वतः माठा सारख्या गोल असलेल्या मुलांना पण चवळीची शेंगच हवी असते आणि स्वतः डाम्बरासारखे असले तरी मुलगी चंद्रासारखी गोरीच हवी असते) ९९ % स्त्रिया( खरतर १००%) कोणतेही जोडपे बघितले कि त्यात नवरा चांगला आहे कि बायको चांगली आहे हे वर पासून खालपर्यंत निरीक्षण करतात आणि आपसात चर्चा (गॉसिप) करतातच. मृगनयनी तैंची एकाच चूक झाली कि त्यांनी ते गॉसिप चार चौघात केले. मी त्याचे समर्थन मुळीच करीत नाही परंतु लगेच त्यांना सुळी चढवण्याची आवश्यकता नाही.

पिलीयन रायडर 16/04/2014 - 11:36
खरे काका, कोण नक्की त्यांना सुळावर चढवत आहे? सर्वांनी संयत शब्दातच त्यांचा निषेध केला आहे. दुसरे असे की ज्याला आपल्या कामामुळे / आवडीमुळे सुंदर दिसायचे आहे/ दिसावे लागते त्याने तसे रहावेच ना.. पण त्याच्या बायकोनेही तसे असावे ही कोणती अपेक्षा? साधारणपणे लोक "वरलिया रंगा भुलतात" हे खरेच आहे.. पण असा न भुलणारा कुणी असेल तर तो "प्रेमात आंधळा"? उलट अशा माणसाचे कौतुक व्हायला नको? ह्या उप्पर तुम्ही जर त्या मुलीचे फोटो पाहिलेत तर लक्षात येइल की ती नाकी डोळी नीटस असलेली गोड मुलगी आहे.. जाड, बेढब अशी विशेषणे चार चौघात लावावीत अशी तर निश्चित नाही..

प्रभाकर पेठकर 16/04/2014 - 14:58
सुबोध खरे साहेब, तुमच्या लिखाणातला मुद्दा लक्षात आला. पण, असहमत आहे. तुम्ही जॉन अब्राहम सुदृढ असेल किंवा र्हीतिक रोशन च्या पोटाला चार वळ्या असतील ( six pack ab ऐवजी six pack flab) तर त्यांना कोणी काम देईल काय. देईल की. त्यांच्यात अभिनय क्षमता असेल तर त्यांना आत्ता मिळताहेत त्यापेक्षा अधिक सकस भूमि़का मिळतील पण जर का ते 'मी नायकाचीच भूमिका करणार' असे म्हणून अडून बसले तर कठीण आहे. असित सेन, अमजद खान, कांही प्रमाणात मेहमूद, उतरत्या काळात शम्मी, शशी आणि ऋषी कपूर, टुणटुण, गुड्डी मारुती अशी अनेक नांवे आहेत ज्यांनी आपल्या सिक्स पॅक अ‍ॅब्ज किंवा चवळीची शेंग नसलेल्या शरीरानेच पण अभिनयाच्या बळावर अनेक चित्रपटातून यशस्वी भूमिका केल्या आणि नांवारुपाला आले. >>>>जेंव्हा मुलगी "किंवा मुलगा' "'बघायला'" जातो तेंव्हा काय करतो? बाह्य रूप हे प्रथम पहिले जाते आणि बहुतांशी पसंती साठी तेच महत्त्वाचे ठरते. खरे साहेब, ते वय वेगळं असतं. त्या काळात बौद्धीक परिपक्वतेवर शारीरिक गरजेचा दबाव जास्त असतो. कित्येकांचे निर्णय चुकतात आणि वर्ष दोन वर्षातच एकमेकांना दूषणे देणे सुरु होते. पण, त्या काळीही एखादी मुलगी आवडली नाही तरी थेट व्यंगावर बोट ठेवण्यापेक्षा 'पत्रिका जुळत नाही' हा वधुपक्षाला न दुखावणारा सभ्य मार्ग अवलंबिला जातो. >>>>फार कशाला आपण आंबा किंवा वांगे विकत घेतो तेंव्हा ते वेडेवाकडे असेल तर ते आपण घेत नाही हे उदाहरण इथे गैर आहे. आपले आर्थिक नुकसान होऊ नये ही भावना असते. >>>>आपल्यापैकी किती जण मुलगी पसंत करताना "सुदृढ" मुलगी पसंत करतील. मग ती स्वतःच्या मुलासाठी किंवा भाच्यासाठी का असेना. व्यक्तिशः माझी कांहीच हरकत नसेल. (मुलासाठी हो! माझी संधी हुकली आहे.) पण काळ बदलला आहे खरे साहेब. आता मुले नाही, मुली मुलांना पसंत करतात किंवा नाकारतात. >>>> ९९ % स्त्रिया( खरतर १००%) कोणतेही जोडपे बघितले कि त्यात नवरा चांगला आहे कि बायको चांगली आहे हे वर पासून खालपर्यंत निरीक्षण करतात स्त्रियाच काय पुरुषही बघतात. 'काय, वांदराच्या हाती अप्सरा आली आहे' असेही शेरे ऐकू येतात. पण त्यात खुप वेळा, नवरा किंवा बायको निवडताना, आपण घाई केली, आपली चुक झाली आहे ह्या भावनेतून 'स्कॅनिंग' केलं जातं. आपली चुक आता सुधारणे शक्य नसते निदान अशाच चुका दुसरेही करत आहेत हे पाहून एक प्रकारचं नकारात्मक समाधान लाभत असावं. >>>>काही व्यक्ती त्यांना दोषी ठरवून एकदम शिक्षा ठोठावून मोकळ्या झाल्या. मृगनयनींना शिक्षा ठोठावणं हा उद्देश नाहीच मुळी. त्या नव्या नाहीत. त्यांचे अनेक चांगले चांगले समतोल विचार प्रतिसादातून वाचले आहेत. पण इथे चुक झाली आहे, त्याचे माप त्यांच्या पदरात टाकले आहे. उद्देश हाच की अशी चुक त्यांच्या कडून, इतर वाचक सदस्यांकडून पुन्हा होवू नये. आपल्या चुकांमधून शिकत जाऊनच परिपक्वता येते. माझा अनुभव तरी असा आहे.

मृगनयनी 16/04/2014 - 15:30
धन्यवाद सुबोध'जी..... इथे मला काय म्हणायचे आहे.. ते किमान तुम्हाला तरी कळाले.... खरोखर आभारी आहे. तसेच इथे माझ्या प्रतिक्रियेवर उलट सुलट प्रतिक्रिया देणे चालले आहे... त्या प्रतिक्रियांमध्ये अक्षता गायकवाड'बद्दलचा किंवा ओव्हरॉल स्त्री-दाक्षिण्याबद्दल कळवळा कमी दिसतो.. तर माझ्याशी "स्कोअर सेटल" करण्याची खुमखुमीच जास्त जाणवतेय. नकळत काही जुने तर काही नवे कम्पूबाज मिसळपावच्या नियमाविरुद्ध एखाद्या "मिपासदस्या"च्या वैयक्तिक पातळीवर घसरत आहेत.... .. यांच्या 'विमा' उतरवलेल्या 'सूड'बुद्धीबद्दलचे आणि कपटनीतीबद्दलचे (मित्राच्या पाठीत खन्जीर खुपसण्याबद्दलचे) किस्से आमच्या काही "इंटरनेट स्नेहीं" कडून आम्ही भरपूर ऐकलेले आहेत.. त्यामुळे या 'वटवाघूळां'नी उर्फ "बॅट्स".. या निशाचर पक्ष्यांनी किमान प्रकाशात तीर मारू नये... कारण दिवसा ते आंधळे असतात... आणि रात्री त्यांच्या असण्याचा आणि दिसण्याचा फारसा उपयोग नसतो... त्यामुळे कदाचित "मुर्ग" आणि मृग" यांतला फरक कळत नसावा...!!!.. असो... तसेच माझ्या स्वाक्षरीमध्ये जे कबीराचे दोहे आहेत.. त्यांचा अर्थ ज्यांना समजून घ्यायची इच्छा असेल.. त्यांनी कृपया अनिरुद्ध बापूंच्या वानरसेनेला जॉईन व्हावे... उगीच माझ्यवर टीका करताना संतश्रेष्ठ कबीरांचा अपमान करू नये..... :) शुची... आपण जे अक्षता'चे फोटो दाखवले.. त्या फोटोमध्येही तिचा जाडेपणा अगदी उठून दिसत आहे. अर्थात हे सव्वा वर्षापूर्वीचे लग्नातले फोटो आहेत... जे की फेसबुकवर लोड केलेले आहेत... ते फोटो आणि त्याव्यतिरिक्तही बरेच फोटो मी पाहिलेले आहेत. काही फोटोंमध्ये, ऑफस्क्रीन -अक्षता मॅडमनी चक्क त्यांना न शोभणारा स्कर्ट परिधान केलेला आहे... व ६ इंचाचे हायहील पायात आहेत.... =)) =)) =)) =)) असो.. या लूकबद्दल इथे काही न लिहिणेच बरे!!!!! सध्या ई-मराठीवर साडेआठ वाजता लागणार्‍या एका सिरियल मध्ये जो काही अक्षताचा लूक दिसतोये... तो खरोखर अत्यंत बेढब वाटतोये....ज्यांना हौस असेल.. त्यांनी जरूर सिरियल पहावी... ... अक्षता या इन्डस्ट्रीमध्ये नसती, किन्वा तिचं प्रोफेशन काही वेगळं असतं...तर तिच्याबद्दल असं काही बोलायचं मला काहीच कारण नाही. कारण सिरियल मॉडेलिन्ग हे एक असं फिल्ड आहे, जिथे तुमचा "लूक" आणि "अ‍ॅटीट्यूड" सर्वांत जास्त महत्वाचा ठरतो... अक्षता प्रोफेशनली डॉक्टर असती, सरकारी कर्मचारी असती, किंवा अजून इतर कुठल्या फिल्डमध्ये असती... तर तिची फिगर हा खूप निग्लिजिबल इश्यू होता. पण तसं नाहीये.. आणि इथे तर नवरा आणि बायको दोघेही सेम फिल्डमध्येच आहेत... त्यामुळे बाडीफॉल्ट कम्पॅरिझन तर होणारच!!!!! (आता भरत जाधवची बायको ही सरकारी कर्मचारी आहे. आणि तिचा ओव्हरॉल लूकही सरकारी कर्मचार्‍याला शोभेल.. असाच्च्च आहे..... पण तिला जर एक अभिनेत्री म्हणून इंडस्ट्रीमध्ये यायचं झालं.. तर तिला तिच्यामधल्या बर्‍याच गोष्टींसाठी भरपूर इम्प्रोवायझेशन करावं लागू शकतं.... अर्थात सुदैवाने असं काही होणार नाहीये... मी फक्त एक उदाहरण दिलंय.. :) ) मेक-अप करून चेहर्‍यावरचे खड्डे किंवा दोष लपवता येतात.. पण जी फिगर आहे.. ती कोणीच लपवू शकत नाही. ती जशी असते.. ती तशीच्च दिसते..... बरं विक्रम गायकवाड सिरियलमध्ये नायकाच्या भूमिकेत दिसतो.. तर अक्षता ही तिच्या फूटबॉल-फिगरमुळे आई, मोठी काकू.. असे रोल करते....फक्त तिच्या चेहर्‍यावरच्या गोडव्यामुळे तिला प्रेमळ आई किन्वा प्रेमळ काकू असे रोल मिळतात.. तेव्हा ऑबव्हियसली 'नवरा बायको' मधला हा फिगर-वाईज डिफरन्स सगळ्यांच्या लक्षात आल्यावाचून राहत नाही. अर्थात मी हे सगळं इथे का लिहितेय???.... तर अक्षता मॅडम'ला जिम जॉईन करण्याबद्दल पर्सनली बर्‍याचदा सांगून झालेय.. परन्तु मॅडम काही मनावर घेत नाहीयेत.. मॅडमला म्हणे वेळ नाहीये..... त्यामुळे अ‍ॅक्टिंग सेन्स बरा असूनही... चेहरा गोड असून सुद्धा वयाच्या तिशीच्या आसपास.. केवळ फॅटी फिगरमुळे-- पन्नास वर्षाच्या बाईचे रोल करायला मिळणे.. ही खरोखर नामुश्की आहे.. अ‍ॅटलिस्ट एक कलाकार म्हणून तरी.. आणि वर कुणीतरी म्हटलंच आहे.. की मिपाचा विस्तार फार मोठा होतोय... त्यामुळे हा धागा अक्षता किन्वा विक्रम यांपैकी कुणी जरी वाचला.. किन्वा कुणी आग्रहाने त्यांना वाचायला दिला.. तर "शुची" यांच्या सांगण्याप्रमाणे अक्षताकाकू काहीतरी मनावर घेतील.. आणि "इन शेप" येतील..... अरे.. अदनान सामीसारखा डबल-ट्रिपल भोपळा जर जिमला जाऊन, बारीक होऊन शेप'मध्ये येऊ शकतो.. तर अक्षता गायकवाड का नाही!!!!!

बॅटमॅन 16/04/2014 - 15:50
त्यामुळे या 'वटवाघूळां'नी उर्फ "बॅट्स".. या निशाचर पक्ष्यांनी किमान प्रकाशात तीर मारू नये... कारण दिवसा ते आंधळे असतात... आणि रात्री त्यांच्या असण्याचा आणि दिसण्याचा फारसा उपयोग नसतो... त्यामुळे कदाचित "मुर्ग" आणि मृग" यांतला फरक कळत नसावा...!!!.. असो...
महाजालेऽस्तु वाऽन्यत्र निजपूर्वग्रहै: सदा | जल्पस्येतद् सदा सर्वं लम्बकर्णध्वनि: इव || जाति-वंशाभिमानाच्च ननु अन्धीभविष्यसि | यद्यपि त्वं तु वै नाम्ना मृगाक्षीत्यभिधीयसे || वृथाभिमानजल्पेन बुद्धिहीना हि दृश्यसे | निशाचरोऽपि भूत्वाऽहं तर्कशास्त्रं तु चापठम् ;) किं, पर्याप्तं वा?

ऋषिकेश 16/04/2014 - 16:14
आधी एकतर लोकांच्या शरीरावरून त्यांना बेढब वगैरे म्हणून तोंडसुख घ्यायचं, त्यात कोणी भाषेवर आक्षेप देणारे प्रतिसाद दिले तर त्यांच्या व्यक्तिगत पातळीवर शेरे देणारे प्रतिसाद द्यायचे - ती त्यात मुळ मुद्द्यांचा प्रतिवाद नाहीच! अर्थात यात नवे काही नाही पण हे मिपावर पुन्हा सुरू झालेले पाहुन खेद झाला.

ऋषिकेश 16/04/2014 - 17:13
नवे अजिबात नाही, फक्त बर्‍याच काळाने असे पुन्हा दिसल्याने खेद झाला. असो. कदाचित मी सगळेच धागे उघडत नसल्याने माझा अभ्यास कमी पडत असेलही ;)

पिलीयन रायडर 16/04/2014 - 16:54
अगदी सहमत.. आपण जे बोललो त्याबद्दल अजिबात खेद नाही हे पाहुन फार आश्चर्य वाटलं.. कुणी कसं का दिसेना, त्यांच्या व्यवसायासाठी ते चांगलं/ वाईट काही का असेना, तरी आपल्याला त्या व्यक्तिविषयी अशा हीन कमेंट्स करण्याचे अधिकार मिळतात का? प्रतिसादावरुन असे वाटले की मृगनयनी अक्षताला व्यक्तिशः ओळखतात.. तरीही असे लिहीले आहे म्हणजे तर कळसच.. असो.. आपली चुक त्या कधीच मान्य करणार नाहीत हे मात्र ह्या प्रतिसादातुन समजले..

मृगनयनी 16/04/2014 - 19:48
मी नाही नयनी, पैसाने टाकलेत ते फोटो. ओह!.. पैसा तै... छान आहेत फोटो!.. :) :) ____ अक्षता ... थकले गं लोकं.. इथे तुझी बाजू सावरता सावरता.. आणि मला बोलता बोलता....... आतातरी मनावर घे बै!!!!!!! ;) ;) ;) ;)

सुहास.. 16/04/2014 - 18:54
http://misalpav.com/comment/573237#comment-573237 या प्रतिसादात आडनावाचा काही संबध लागला नाही मला ?? धागा काय ? ते ब्राम्हणी गोरा रंग ई. काय ? बोलायला गेले तर...आमचे सोलापुरचे बरेच कुलकर्णी मित्र रंगाने सावळे/काळे , उंचीने मध्यम आणि चेहर्‍याने साधे आहेत ....पण स्वभाव मात्र चांगले आहेत ....असो .. का काय माहीत एका वाक्याची आठवण झाली " Beauty & Brains is highly possible "

विश्वनाथ मेहेंदळे 20/04/2014 - 00:49
अरे वा !!! म्हणजे तुम्हीच व्हिक्टीम का आता ?? बरोबर आहे म्हणा. तुम्ही निर्मळ मनाने जवळच्या मैत्रिणीचे भले व्हावे म्हणून ती वाचत नसलेल्या जाहीर मंचावर टोपणनावाने तिच्याबद्दल मुद्दाम टोचून लिहिलेत. तिचे त्यामुळे अचानक मतपरिवर्तन होऊन तुम्ही भूतकाळात दिलेला सल्ला तिने मनावर घ्यावा इतका प्रांजळ हेतू तुमच्या मनात होता. पण आम्ही मिपाकर जात्याच मूर्ख असल्यामुळे आम्हाला तुमचा उदात्त हेतू पटकन कळला नाही. तिच्यात बदल व्हावा म्हणून तुम्ही किती टंकन श्रम घेतलेत. अशी त्यागमूर्ती मैत्रीण असणे हे अक्षता म्याडम चे अहोभाग्य… आम्ही करंटे. आम्हाला अशा मैत्रिणी नाहीत. अशीच आमुची मैत्रीण असती, आम्हीही सडपातळ झालो असतो… (मुर्गनयनी बाईं सारख्या मैत्रिणी नसल्याने नॉन सडपातळ राहिलेला) विमे

कवितानागेश 16/04/2014 - 17:25
खरेकाका , काहितरी गोंधळ होतोय. ती मुलगी हिरोईन म्हणून कुठेतरी न शोभणार्‍या रोल मध्ये घेतली असती, तर नापसंती व्यक्त करणं ठिक होतं. तिथे शो बिझनेस चा संबंध येतो. पण कुणाच्या ही, अगदी सेलिब्रिटीजच्या बाबतीतही त्यांच्या लग्नाच्या जोडीदाराबद्दल , तेदेखिल दिसण्याच्या बाबतीत विनाकारण अशा प्रतिक्रिया देणं योग्य नाही. तेदेखिल धाग्याचा विषय काहितरी वेगळाच सुरु असताना. त्यांचे लग्न हा त्यांचा दोघांचा वैयक्तिक प्रश्न आहे, त्याचा शो बिझनेस्शी संबंध नाही. समाजात लग्न ठरवताना, किंवा जोडप्याकडे बघताना नक्की काय काय आणि कसे बघण्याची पद्धत आहे हे माहित आहेच. पण ती पूर्णपणे चुकीची आहे!

३_१४ विक्षिप्त अदिती 13/07/2014 - 21:43
डॉ. खरेंनी प्रचंड लोकप्रिय झालेली 'साईनफेल्ड' ही मालिका बघितली नसावी. त्यातली सगळ्यात भावखाऊ भूमिका जेरी साईनफेल्डची नसून 'जॉर्ज कस्टान्झा' (नटाचं नाव जेसन अलेक्झांडर) याची आहे. जॉर्ज कस्टान्झा हा बुटका, टकलू, गटलू आणि तिशी ओलांडलेला आहे. भारतातला शोबिझ एक गंडलेला प्रकार आहे जिथे फक्त तरुण, चकचकीत लोकच हीरो गणले जातात. (स्त्रियांचं चित्रण किती दयनीय असतं हे तर सोडूनच देऊ पण) नंदिता दाससारख्या हुशार, अतिशय बुद्धीमान आणि कसलेल्या अभिनेत्रीलाही गोरं बनवण्याचा सोस असणारे संवेदनाहीन आणि दृष्टीहीन लोक आपल्याकडे आहेत. अशा वेळेस काही काळापूर्वी पाहिलेला आणि तरीही ताजा अनुभव वाटणारा My Afternoons with Margueritte आठवतो. लठ्ठ, गटल्या म्हणावासा, उतारवयाकडे झुकलेला जेरार्द दिपार्दिउ आणि नव्वदी पार केलेली जिझेल कासादिसु ही दोन चित्रपटांमधली मुख्य पात्रं आहेत. आणि चित्रपट दोन माणसांचं नातं फार हृद्य पद्धतीने चित्रित करतो. होय, त्यात पोटावर six pack flabs असणारा जेरार्द दिपार्दिउ चित्रपटातला 'हिरो' आहे आणि तो सुद्धा त्याला आवडणाऱ्या स्त्रीसाठी 'हिरोगिरी' करतो.

श्रीगुरुजी 14/07/2014 - 13:05
मी अमेरिकेत असताना 'साईनफील्ड' ही मालिका नेहमीच बघायचो. त्यातल्या जेरी व किमर पेक्षा जॉर्जचे कामच जास्त आवडायचे. या मालिकेत काहीसे बोल्ड व व्हल्गर संवाद असायचे. पण मालिका तुफान विनोदी होती. ही मालिका भारतातही काही काळ दाखवित होते.

माहितगार 15/04/2014 - 17:23
मला "उंच माझा झोका" मधला....
मृ.तै; काई गोस्टी आंधले पनाचे पल्याड जात्यात म्हने, जसकी पाकिस्तानी पत्रकारांना थरूर लै आवडत्यात म्हने तसंच तर कै नै ना जाल इते; नसंल म्हना पन आवांतर म्हनून इसारलेल बंर, तसं असंन तर प्रेम आंधलच र्‍हातय खर्राय-खर्राय :) पन कदी कदी आंदलेपणाच्या भी परकार र्‍हात्यात, रंगांदले पना, जातांदलेपना, भाषांदलेपना. किडा मनात येतोय तसा अंगात जातोय. पन बाधा न्येमकी कुनाला जाली ? विक्रमरावांना जाली का तैंनाच जाली. तसम नसंम म्हना, तरीपन आपंल अवांतर मानून :) - "मि.पा. विवीध किटक नाशक कंपनी" (ह. घ्या.) उपरोक्त भाषा अब्रा कि बाब्रा या बाबत निर्णय करावयाच्या समितीचे अध्यक्षपद मृतैंना देण्या बाबत आमचे समर्थन आहे. समिती करता सदस्यांनी आपापले नाम निर्देशन करावे. बाकी यांच्या प्रांजळ लेखना बद्दल श्री मार्मिक गोडसे यांचे "मि.पा. विवीध किटक नाशक कंपनी" च्या वतीने हार्दीक अभिनंदन. (अवांतराबद्दल क्षमस्व)

विश्वनाथ मेहेंदळे 16/04/2014 - 01:33
ती बुटकी, जाडी, बेढब मुलगी त्याला शोभत नाही, हा भाग वेगळा
माणसाने किती उथळ असावे, त्याला काय लिमिट ?? बरे असावे तर असावे पण आपल्याकडे पोच, वागायची जनरल रीतभात इतकेच काय बेसिक संस्कार यांचा पूर्ण अभाव आहे याची जाहिरात करायची किती ही हौस ? आई वडिलांचे संस्कार सोडा, अनिरुद्धाने हेच शिकवलेय ? ते "मी वानर सैनिक साचार" वगैरे मधले वानर बनणे इतके मनावर घ्यायची गरज नव्हती. असो, This is still not the most rediculous thing you have done on MiPa. तुमच्या क्षमतेच्या मानाने ही एकेरी धाव होती. वेळ मिळेल तसे चौके छक्के मारत आल्या आहात तुम्ही. Get well soon... or at least eventually !!!

बॅटमॅन 16/04/2014 - 13:24
अहो नुस्ती मुर्गनयनी नै तर मुर्गदिमागी म्हणा. किंवा नकोच, उगा मुर्गीचा अपमान कशाला? इतका मूर्ख प्रकार आजवर पाहिला नै मिपावर.

सूड 16/04/2014 - 14:31
>>अनिरुद्धाने हेच शिकवलेय ? मी हेच म्हणणार होतो पण म्हणलं लोकांच्या धार्मिक भावना लगेच दुखावतात.

बॅटमॅन 16/04/2014 - 14:42
कुणीपण यावे अन दुखवून जावे अन यांनी गळे काढावे "आऽईऽ यानं माझी भावना दुखावलीऽऽ भँऽऽऽऽ!!!!!!!!" असं चाल्लंय आजकाल खरंच.

मैत्र 15/04/2014 - 10:13
लेख कसा लिहिला आहे यापेक्षा मला तरी त्यातले मुद्दे आणि अनुभव पटले. कदाचित मी स्वतः थोडे फार या स्वरुपाचे अनुभव घेतले आहेत म्हणून. (मी कोब्रा नाही) पण केसकर आणि जोशी बाईंनी कौतुक करणे आणि माने बाईंनी इर्षा दाखवणे त्याच बरोबर अस्सल कोकणातल्या आजोबांनी "आडनाव कसं?याचं उत्तर मिळेपर्यंत आंब्याचा भावही न सांगणे माझ्या एका कोब्रा मित्राच्या काकूने माझ्या बायकोच्या वर्णाकडे पाहून पूर्ण वेळ तिच्याशी काहीच न बोलणे वगैरे.. तसेच इंजिनिअरींग मध्ये वर्गातल्या शिंदे साळुंखे आदी मुलांनी बळं खार खाऊन असणे. काही संबंध / भांडण किंवा इंटर अ‍ॅक्शन नसताना उगाच पाय ओढणे आणि त्याबद्दल खूप आनंद व्यक्त करणे. सुदैवाने ही आडनावांच्या प्रतिक्रियेची कोडी उलगडे पर्यंत मी माझं आडनाव कोणाला कळ्णार नाही अशा प्रांतात आलो.

मृत्युन्जय 15/04/2014 - 10:23
माझ्या माहितीत गोडसे आड नावाची एक मुलगी होती. आणि ती खरोखर नथुराम गोडस्यांची नात होती / आहे. पण आम्हीही तिला यावरुन कधी फारसे काही विचारले नाही आणि ती ही फारसे कधी त्या विषयावर बोलायची नाही. तिला असे अनुभव कधी आलेत का ते विचारले पाहिजे. बादवे वर्गात असे उघड य्घड जात विचारणारी ही कुठली महान शाळा हो?

नितिन पाठे 15/04/2014 - 11:04
कर्वे नावाच्या मुलीचे किंचाळणे मला जास्त भावले.एखादि पाल अंगावर पडली अशा ढंगात ती शीऽऽ~ गोऽऽऽडसे किंचाळली. लालचुटूक ओठांचा झालेला चंबू आणि आश्चर्याने मोठे केलेले ते घारे पाणीदार डोळे, खल्लास झालो होतो मी. त्या घार्या डोळ्यात मला अथांग सागर व मासोळ्या दिसल्या. कपाळावरची केसांची बट एखाद्या नारळाच्या झावळीसारखी डोलत होती. वाह....ह्या कर्वेच्या बाबतीत तुम्ही काही प्रगती केली का नाही?....

ऋषिकेश 15/04/2014 - 11:42
लेख किंचित लांबला असला तरी आवडला यावरून आठवले, माझ्या परिचयातील दोन व्यक्तींनी आडनाव लावणे सोडले आहे, जिथे आडनाव मँडेटरी असते तिथे ते वडिलांचे नाव लिहितात एरवी फक्त स्वतःचे नाव व आईचे नाव. मुंबईत आजन्म राहिलेल्या मला नाव विचारल्यावर फक्त पहिलं नाव सांगायची सवय. मला पुण्यात सुरूवातीला जवळजवळ प्रत्येक जण आडनाव विचारायचा, त्यामागचा तर्क सुरूवातीला कळला नाही पुढे लक्षात आला. माझे आडनाव तसे कन्फ्युझिंग आहे, त्यामुळे मला थेट जात विचारली जाऊ लागली. पुढे तर किमान २ घरांत, "त्यावरून कोणत्या कपात चहा द्यायचा ते ठरते" ही मौल्यवान माहिती मिळाली नी माझ्या बालमनावर पहिला आघात झाला ;)

सुबोध खरे 15/04/2014 - 11:48
आश्चर्य आहे, ११ वर्षे पुण्यात राहून असा अनुभव मला आला नाही. आणी हि १९८३ पासून ते २००६ पर्यंतची गोष्ट आहे. यात सर्व पेठा आणी वाडे गृहीत आहेत. आणी माझी ओळख फक्त पहिल्या नावाने करून दिली तरीही. पुणे इतके पुराण मतवादी नाही असे वाटते.

मनिष 15/04/2014 - 11:57
मी पण गेली अनेक वर्षे पुण्यातच राहतो....आणि मलाही पहिले नाव सांगित्यल्यावर असा अनुभव आला नाही. उलट असा अनुभव दादर, डोंबिवली आणि ठाण्यात आलेत. मला वाटते काही लोकं असे प्रयत्न करता - अगदी कुठल्याही शहरात. म्हणून त्या शहराचे जनरलायझेशन करणे फारसे बरोबर नाही.

ऋषिकेश 15/04/2014 - 12:15
म्हणून त्या शहराचे जनरलायझेशन करणे फारसे बरोबर नाही.
+१ खाली म्हटल्याप्रमाणे, हे फक्त पुण्यात घडत असेल असा दावा नाही मात्र मला मुंबईहून पुण्यात आल्यावर प्रकर्षाने जाणवले इतकेच.

ऋषिकेश 15/04/2014 - 12:12
तुमच्याकडे बघुन त्यांना शंका वाटत नसेल ;) आमचे दात नी डोळे सोडल्यास सफेदीचा पूर्व अभाव असल्याने ते "खात्री" करून घेत असतील तर माहिती नाही! बाकी माझे अनुभव २०१२-१३ मधील आहेत व बहुतांश अनुभव कोथरूड, नारायण, सदाशिव, शुक्रवार पेठ, औंध या भागांतील आहेत इतरत्र माझे परिचित फारसे नाहित. मग मी कोथरूड सोडले. बाकी नुसती जातीबद्दल असणारी उत्सुकता समजु शकतो, परंतु ऐन कोथरुडात तेथील श्री व सौ दोघेही वकील आहेत, अशा घरी जेव्हा जातीवरून स्वयंपाकघरात प्रवेश घेणे डिपेंड असलेले दिसले (का तर तिथे 'सोवळ्यातले' देव आहेत, त्यामुळे फक्त ब्राह्मणच प्रवेश करू शकतात) किंवा तशाच सुशिक्षित घरांत "इतरां"साठी वेगळे कप असलेले समजले(व ते मला अधिक परिचयानंतर अभिमानाने सांगण्यात आले) किंवा अनेकांकडे स्वयंपाक फक्त ब्राह्मण स्त्रीनेच करावा असा दंडक आहे किंवा हळदीकुंकवाला/संक्रांतीला फक्त ब्राह्मण स्त्रियांनाच बोलावले जाते वगैरे ऐकल्यावर मी थक्क झालो होतो. बरं हे कुठे कर्मठ अपवादात्मक कुटुंबांत नव्हे तर अनेक कुटुंबात ते 'ब्राह्मण' असल्याचे कुठले ना कुठले 'वेगळेपण' आवर्जून जपल्याचे अनेकदा दिसते. अर्थात हे फक्त ब्राह्मणांच्यात होते असे नाही, प्रत्येक जातींमध्ये होते. मात्र मुंबईत मला हे जाणवत नसे की घाईत/कामाच्या धबडग्यात/लहान जागांत लोकांना पाळणे जमत नसे कोण जाणे. हे फक्त पुण्यात घडत असेल असा दावा नाही मात्र मला मुंबईहून पुण्यात आल्यावर प्रकर्षाने जाणवले.

मैत्र 15/04/2014 - 14:16
इतके अगदी वेगळे कप वगैरे अनुभव पाहिले ऐकले पण नाहीयेत.. थोडे स्नॉबिश वागणे इतकाच भाग सहसा पाहिला आहे. माझ्या एका मराठा मित्राकडे त्याच्या आई / आजीने अभिमानाने सांगितले होते की गावाकडे इतर जातीचे लोक (म्हणजे ते ज्यांना इतर किंवा कनिष्ठ मानतात) असे आले तर त्यांच्यासाठी वेगळे कप आहेत. पण पुण्यात नाहीत. त्यामुले इतके सोवळ्यातले अनुभव जरा आश्चर्य वाटण्यासारखे आहेत आणि त्रासदायकही. आणि रंगाचं म्हणाल तर माझे असंख्य कुलकर्णी मित्र एकदम कलर पक्का असलेले आहेत पण इतके पुराणमतवादी अनुभव आलेले नाहीत. तुमचा योग असा असावा की असले उद्धट नेमके वाट्याला आले.

सिफ़र 15/04/2014 - 19:14
खरं असेलही पण कप वगैरे अनुभव जरा जास्तच होतो. पण सदाशिव पेठात बादशाहीमध्ये गर्दी ही असतेच त्यामुळे तिकडे बाहेर उभं राहुन काही जुनी खोडं हुडकुन त्यांच्याशी गप्पा ठोकणे हा माझा एक छंद त्यात अनेकदा आधी आडनाव मग जात विचारल्या जाते असा अनुभव आहे. मी तर नेहमी समोरचा माणुस पाहुन वेगवेगळी जात सांगतो. सांगितल्याबरोबर आधी सुरु असलेला विषय बदलुन वेगळाच विषय सुरु होतो. एकदा काय सांगावं म्हणुन मी भिंल्ल सांगितली मग काय मज्जा तर समोरच्या आजोबांच्या चेहर्याचे रंगच बदलले ... काय बोलु नि काय नाही असं झालेलं त्यांना . थोडावेळ थांबुन "वाटत नाही तु" असं म्हणाले आजोबा. :ड जुन्या खोडांना छळायला लै मजा येते. कधीतरी करुन पाहा ;)

शुचि 15/04/2014 - 19:17
मी भिंल्ल सांगितली. मग काय मज्जा तर समोरच्या आजोबांच्या चेहर्याचे रंगच बदलले ... काय बोलु नि काय नाही असं झालेलं त्यांना . थोडावेळ थांबुन "वाटत नाही तु" असं म्हणाले आजोबा. :ड
=)) =))

अवतार 15/04/2014 - 20:18
त्याच बरोबर "आमच्यात असं करतात, तुमच्यात तसं करतात" असल्या प्रकारची शब्दरचना देखील पुण्यातच प्रथम अनुभवली. माझ्या कॉलेजमधील एका जवळच्या मित्राने त्याच्या घरी गेल्यावर पाणी द्यायचे देखील टाळले. अर्थात सर्वच तसे वागत नाहीत. पण पुण्याबाहेरून आलेल्या व्यक्तीला इतक्या उघडपणे ह्या विषयाबद्दल बोलण्याची-ऐकण्याची सवयच नसते. एकदा सरावल्यानंतर मग काही वाटत नाही.

सूड 15/04/2014 - 21:08
>>"आमच्यात असं करतात, तुमच्यात तसं करतात" असल्या प्रकारची शब्दरचना देखील पुण्यातच प्रथम अनुभवली. गैरसमज आहे बरं का!! बदलापूरात अशी वाक्यं बर्‍याचदा ऐकली आहेत. अजूनही कमीजास्त प्रमाणात ऐकू येतात. लग्न, साखरपुडा, वास्तुशांत अशा ठिकाणी अशी वाक्य विशेष ऐकू येतात. काही उदाहरणं सवडीनं देईन. ;)

अवतार 15/04/2014 - 22:38
लग्न, साखरपुडा, वास्तुशांत अशा ठिकाणी अशी वाक्य विशेष ऐकू येतात
अशा प्रसंगी अशी वाक्ये ऐकू येणे ह्यात काही विशेष नाही. पण रोजच्या बोलण्यात सहज म्हणून अशी वाक्ये येणे हे निश्चितच विशेष आहे. इतर ठिकाणी असे बोलले जात नाही असा माझा दावा नाही. पण पुण्यात ह्या वाक्यांची फ्रिक्वेन्सी मला तरी जास्त जाणवली एवढेच.

शुचि 15/04/2014 - 22:10
इथे अमेरीकेत काही कारणाने (सगळं सांगता येणार नाही) एका पांढर्‍या पालीने माझ्या ४ वर्षाच्या मुलीला पाणी दिले नव्हते. विसरु शकत नाही मी ते.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:32
अमेरीकेतल्या वर्णद्वेषाबद्दल ऐकून फारसे आश्चर्य नाही वाटणार पण पुण्यात कुठे असे घडत असेल तर खेद नक्की वाटेल. पाण्याला कधी नाही म्हणून नये हि लहानपणीची औदार्याची पहिली शिकवण.

विश्वनाथ मेहेंदळे 16/04/2014 - 01:20
माझ्या कॉलेजमधील एका जवळच्या मित्राने त्याच्या घरी गेल्यावर पाणी द्यायचे देखील टाळले
मित्र ??? नंतर तुम्ही फार मैत्री ठेवली नसेल किंवा कामापुरती ठेवली असेल अशी अपेक्षा. बाय द वे, पुढील मुंबई पुणे वादासाठी हा प्रतिसाद साठवून ठेवत आहे ;-)

कवितानागेश 15/04/2014 - 14:44
सेम पिंच. पुण्यात सगळे आधी आडनाव विचारायचे. क्लार्क, वॉचमन, स्टेशनरी दुकानदार (एस्पेशल्ली म्हातारे!) आणि नातेवाईकांचे शेजारी पाजारी सुद्धा. आणि आडनाव 'अमुक अमुक' असं सांगितल्यावर, 'अमुक अमुक' म्हंजे कोंण?? असं पण विचारायचे. मला सुरुवातीला 'म्हंजे कोण? या प्रश्नाचा अर्थच कळला नव्हता. :)

मार्मिक गोडसे 15/04/2014 - 16:36
सुखी आहात. कळून घ्यायचा प्रयत्नही करू नका. स्वच्छंदीपणे जगता येते.फुकट्चा सल्ल्या दिल्याबद्दल माफ करा,

पैसा 15/04/2014 - 12:14
लेख आवडलाच! अर्धं आयुष्य संपत आलं तरी अजून आडनावावरून जात ओळखण्याची कला जमली नाही आणि असं आडनाव आणि जात का विचारतात हेही समजलं नाहीये. आयुष्यात एकदाच एका शेजार्‍याला एक अनुरूप मुलगी लग्नासाठी सुचवली होती आणि ते लोक प्रत्यक्षात भेटले तेव्हा "आम्ही ९६ कुळी, ते गोमांतक मराठा. आम्हाला चालत नाहीत." असं ऐकल्यानंतर कानाला खडा लावला. हे आपलं काम नव्हे. दुसरा किस्सा याच्या उलट आहे. माझ्या मैत्रिणीचे आडनाव केरकर. ते वाणी आहेत. म्हणजे जात कोणती ते मला माहित नाही. तिच्या मुलीचं स्थळ कोणीतरी एका कामत नावाच्या मुलाला ते सारस्वत जातीचे समजून सुचवलं. ते जेव्हा भेटले तेव्हा दोघांची जात एक नसल्याचं कळलं. पण बाकी सर्व गोष्टी अनुरूप असल्याने जातीचा विचार न करता ते लग्न ठरलं आणि झालंसुद्धा. तात्पर्य काय, जगात सगळ्या प्रकारचे लोक असतात.

मार्मिक गोडसे 15/04/2014 - 16:01
मला माझं पुर्ण आयुष्य किती ते माहित नाही. परंतू आजपर्यंत तरी मी ही कला शिकण्याचा प्रयत्न केला नाही. तुमच्याप्रमाणेच हे आपले काम नाही.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 12:40
वाचायला घेताना गोडसे नावाच्या पार्श्वभूमीमुळे कोणीतरी कांड्या करायला लिहिलेय की काय अशीच शंका सर्वप्रथम आली. पण वाचत गेलो आणि गैरसमज दूर झाला. (खरे तर निराशाच झाली ;) ) छान लेख आणि प्रामाणिक लिखाण. थोड्याफार फरकाने प्रत्येकाच्या गाठीशी असतीलच असे अनुभव. अर्थात आम्ही आडनाव नाईक वापरत असल्याने आणि ते कॉमनच असल्याने स्वानुभव असे नाहीत पण ईतरांचे अनुभव अनुभवलेत. शाळेत असे कित्येक मुले होती ज्यांना आडनावावरून जाती ओळखता यायच्या. विद्यार्थीच नाही तर शिक्षकांनाही जाती होत्याच. पण एक मात्र नक्की कोणताही वाईट अनुभव नाही याचा. म्हणजे अमुकतमुक जातीला हलके लेखणे हा प्रकार शाळेत घडल्याचे पाहिले नाही. त्यामुळे आडनावांवरून जात ओळखता येणे/ओळखायची हौस असणे आणि जातीयवादी असणे हे नक्कीच दोन भिन्न प्रकार आहेत. मला स्वताच्या जातीबद्दल जेवढी माहीती नव्हती तेवढी ९६ कुळे म्हणजे नक्की काय असते ही माहीती काही शालेय मित्रांनी दिल्याचे आठवतेय. काहींना जाती-धर्माची शिकवण घरून लहानपणीच दिली जात असावी असे यावरून नक्की बोलू शकतो. मात्र ते योग्य की अयोग्य हा चर्चेचा विषय होऊ शकेल.

खटपट्या 15/04/2014 - 23:50
खरे म्हणजे ९६ कुळी मराठा अशा नावाची जात कागदोपत्री नाहीये. (निदान माझ्या माहिती प्रमाणे) बऱ्याचश्या दाखल्यावर "हिंदू मराठा" असेच लिहीलेले असते. विषयांतर केल्याबद्दल क्षमस्व

दिपक.कुवेत 15/04/2014 - 18:06
त्यांना मोठा लेख लिहयची गरजच नाहि....ते "मार्मिक" (च) लिहितात.

मार्मिक गोडसे 15/04/2014 - 17:07
ताकाला जाताना भांड लपवायची फॅशन गेली आता आजोबा. गुपचूपपणे दुसर्याच्या दारात अंड्याची टरफले टाकावी लागत नाही आता.

आतिवास 14/04/2014 - 23:17
प्रवास आवडला. "गोडसे भटजी" लोकांना फारसे माहिती नाहीत, नाही तर तुम्ही त्यांचे 'वंशज' म्हणून प्रवासवर्णन लिहावे अशी अपेक्षा करतील लोक :-)

आयुर्हित 15/04/2014 - 00:08
अभिनंदन. छान, उत्सुकता टिकवून ठेवणारा लेख! प्रगती खुंटली कि नैराश्य येते तसेच शंका संपल्या कि शहाणपण येते! काही शंका: गोडसे हा शब्द कसा आणि कोठे तयार झाला असेल? नेमकी संधी कोणती असेल? गोडसे =गोड+से(छे ह्या गुजराथी शब्दावरून तर नव्हे) की गोंड+से की ग+ओडसे की गो+डसे? हुशार जोशीबाई, गुरूदक्षिणा घेणारे जोगळेकर सर, स्वभावाने मिश्किल व तब्येतीने मजबूत जोशी सर, वर्गाच्या आवडत्या चिपळूणकर म्याडम हे सर्व सर/म्याडम व किंचाळणे जास्त भावलेली कर्वे नावाची मुलगी हे सारे ब्राह्मणच कसे? हि काय पुर्ण ब्राह्मणी संस्था आहे कि गोखले एडूकेषण सोसाईटीचे HPT आर्ट्स आणि RYK Science college?

मृगनयनी 15/04/2014 - 11:14
मला "उंच माझा झोका" मधला 'महादेव रानडे' उर्फ विक्रम गायकवाड खूप आवडतो. त्याची शुद्ध भाषा, त्याचा ब्राह्मणी गोरा रन्ग, त्याचे ब्राह्मणी घारे पिन्गट डोळे पाहून वाटलंच नाही.. की तो "गायकवाड" ( बहुधा मराठा) असेल म्ह्णून... बरं त्याने लग्नही एका देशस्थ ब्राह्मण मुलीबरोबरच केलंय!!!... (ती बुटकी, जाडी, बेढब मुलगी त्याला शोभत नाही, हा भाग वेगळा!.. प्रेम आंधळं असतं)

पिलीयन रायडर 15/04/2014 - 11:44
ती बुटकी, जाडी, बेढब मुलगी त्याला शोभत नाही, हा भाग वेगळा!.. प्रेम आंधळं असतं..
आँ? म्हणजे जाड, बुटक्या आणि बेढब मुलींशी लग्न करणारे सगळे आंधळे की काय?? उलट अत्यंत "डोळस" प्रेम असणार हे.. रंग-रूप पाहुन आणि कपड्यांना चपला मॅचिंग हव्यात अशा पद्धतीने स्वतःला "शोभेल" अशी बायको / नवरा शोधणं म्हणजे "आंधळेपणानी" प्रेम करणं.. धागालेखक.. अवांतरा बद्दल क्षमस्व.. पण रहावलं नाही म्हणुन लिहीलं..

मृगनयनी 15/04/2014 - 12:21
पिलियन रायडर, बुटक्या जाड्या मुलींशी कोणी हॅन्डसम व्यक्तीने लग्न करू नये, असे मला मुळीच म्हणावयाचे नाही. परन्तु 'विक्रम गायकवाड' हा स्वतः एक सेलिब्रिटी आहे. त्याने प्रेम करू नये.. अशी कुणाचीच अपेक्षा नाही. त्याने काय करावे, किन्वा कुणावर प्रेम करावे... हा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. परन्तु प्रेक्षकांच्या डोळ्यांना जे "खुपते" ते फक्त मी इथे माझ्या शब्दात मांडले आहे. विक्रम गायकवाड'ला साजेश्या अनेक मुली इंडस्ट्रीमध्ये होत्या... अजूनही आहेत. (ज्या विक्रम'जींना आवडतही होत्या.. आणि शोभतही होत्या..) पण सगळ्यांना अजूनही हाच प्रश्न पडला आहे, की "विक्रमने अक्षताबरोबर का लग्न केलं?" शुद्ध प्रेम वगैरे.. सगळं मान्य आहे, पण लग्नानंतर बुटक्या, जाड्या मुली जास्त बेढब होतात.."अक्षता गायकवाड" या सध्यातरी बेढब याच कॅटॅगरीत येतात. त्यांच्यावर प्रेम करणार्‍यांना त्या चवळीची शेंग वाटू शकतात. पण... शेवटी एका "सेलिब्रिटीची बायको" म्हणून लोक जेव्हा यांच्याकडे बघतात...... तेव्हा तुमच्या शुद्ध प्रेमापेक्षा तुम्ही दिसता कसे... तुमची स्टाईल, तुमचा अ‍ॅटीट्यूड इ.इ. गोष्टी लोकांना जास्त अपील होतात. आणि विक्रम गायकवाडच्या रेफरन्स मुळे लग्नानन्तर "अक्षता"ला २-४ सिरियलही मिळालेल्या आहेत. त्यामुळे ती बर्‍यापैकी मिडियासमोर येत राहिल्याने... ही- विक्रम गायकवाड'ची बायको.. हे सारखे अधोरेखित होत राहते.. (व डोळ्यांना आणि मनालाही त्रास होतो!!!) अर्थात इतर कुठल्या सोम्या-गोम्याने एखाद्या बुटक्या जाड्या मुलीवर प्रेम केलं.. आणि तिच्याशी लग्न केलं... तरी मला काहीच्च प्रॉब्लेम नाही.. पण विक्रम गायकवाड.... सेलिब्रिटी असल्यामुळे ..त्याची बायको त्याला शोभत नसल्याचे इथे प्रांजळपणे नमूद करावे लागते. असो... त्यांना वैवाहिक जीवनासाठी शुभेच्छा!!

पिलीयन रायडर 15/04/2014 - 13:27
मला वाटतं की तुम्हाला मुद्दा कळाला नाही माझा.. तो सेलेब्रिटी आहे म्हणुन त्याने "आय कॅण्डी" बायको करायला हवी होती हेच मुळात मला चुकीचे वाटते.. त्याच्या ओळखीने तिला काम मिळाले (बायको गोरी असती तरीही मिळालेच असते..) हा मुद्दा इथे नाहीचे.. शिवाय मी तिचे काम नाही पाहिले.. ते चांगलेही असु शक्ते.. त्यामुळे ती दिसायला सुंदर नसली तरी टॅलेण्टेड असु शकतेच.. जे जास्त महत्वाचे आहे, नाही का? असो.. कुणालाही..अगदी "सेलेब्रिटी" ला ही त्याच्या कामामुळे ओळखले जावे.. रंग-रुपावर टिपण्णी करणे मला व्यक्तिशः आवडत नाही.. हा व्हीडिओ जरुर पहा.. http://www.youtube.com/watch?v=ZPCkfARH2eE Lupita Nyong'o Delivers Moving 'Black Women in Hollywood' Acceptance I want to take this opportunity to talk about beauty. Black beauty. Dark beauty. I received a letter from a girl and I’d like to share just a small part of it with you: "Dear Lupita," it reads, "I think you’re really lucky to be this Black but yet this successful in Hollywood overnight. I was just about to buy Dencia’s Whitenicious cream to lighten my skin when you appeared on the world map and saved me." My heart bled a little when I read those words. I could never have guessed that my first job out of school would be so powerful in and of itself and that it would propel me to be such an image of hope in the same way that the women of The Color Purple were to me. I remember a time when I too felt unbeautiful. I put on the TV and only saw pale skin. I got teased and taunted about my night-shaded skin. And my one prayer to God, the miracle worker, was that I would wake up lighter-skinned. The morning would come and I would be so excited about seeing my new skin that I would refuse to look down at myself until I was in front of a mirror because I wanted to see my fair face first. And every day I experienced the same disappointment of being just as dark as I had been the day before. I tried to negotiate with God: I told him I would stop stealing sugar cubes at night if he gave me what I wanted; I would listen to my mother's every word and never lose my school sweater again if he just made me a little lighter. But I guess God was unimpressed with my bargaining chips because He never listened. And when I was a teenager my self-hate grew worse, as you can imagine happens with adolescence. My mother reminded me often that she thought that I was beautiful but that was no consolation: She’s my mother, of course she’s supposed to think I am beautiful. And then Alek Wek came on the international scene. A celebrated model, she was dark as night, she was on all of the runways and in every magazine and everyone was talking about how beautiful she was. Even Oprah called her beautiful and that made it a fact. I couldn’t believe that people were embracing a woman who looked so much like me as beautiful. My complexion had always been an obstacle to overcome and all of a sudden, Oprah was telling me it wasn’t. It was perplexing and I wanted to reject it because I had begun to enjoy the seduction of inadequacy. But a flower couldn’t help but bloom inside of me. When I saw Alek I inadvertently saw a reflection of myself that I could not deny. Now, I had a spring in my step because I felt more seen, more appreciated by the far away gatekeepers of beauty, but around me the preference for light skin prevailed. To the beholders that I thought mattered, I was still unbeautiful. And my mother again would say to me, "You can’t eat beauty. It doesn’t feed you." And these words plagued and bothered me; I didn’t really understand them until finally I realized that beauty was not a thing that I could acquire or consume, it was something that I just had to be. And what my mother meant when she said you can’t eat beauty was that you can’t rely on how you look to sustain you. What does sustain us... what is fundamentally beautiful is compassion for yourself and for those around you. That kind of beauty enflames the heart and enchants the soul. It is what got Patsey in so much trouble with her master, but it is also what has kept her story alive to this day. We remember the beauty of her spirit even after the beauty of her body has faded away. And so I hope that my presence on your screens and in the magazines may lead you, young girl, on a similar journey. That you will feel the validation of your external beauty but also get to the deeper business of being beautiful inside. There is no shade in that beauty. गोडसे... अवांतरा बद्दल परत एकदा क्षमस्व बरका!

सूड 15/04/2014 - 14:28
>>तो सेलेब्रिटी आहे म्हणुन त्याने "आय कॅण्डी" बायको करायला हवी होती हेच मुळात मला चुकीचे वाटते.. जाऊ द्या हो पिरातै. ही अध्यात्माची झूल पांघरणारी मंडळी नेहमी वरच्याच रंगाला भुलत असतात. त्यांच्या स्वाक्षरीत लिहीलंय की 'महादेवको छोड दिया और पूजवा जाय भवानी!!!'. आता ह्यांच्या स्वाक्षरीतल्या भवानीने/ पार्वतीने स्वतः भोळा सांब वरला होता हे सोयीस्करपणे विसरल्यात त्या. पित्याचं वैभव सोडून त्या स्मशानात राहणार्‍याच्या गळ्यात जिने माळ घातली तीही सेलिब्रेटीच होती की एकाअर्थी.

पिलीयन रायडर 15/04/2014 - 15:00
स्वाक्षरी बद्दल मलाही जरा प्रश्न होतेच.. पण म्हणलं काही आपल्याला न समजलेले अर्थ असतील.. म्हणुन सोडुन दिलं.. पण "महादेवको छोड दिया और पूजवा जाय भवानी" ह्यात भवानीला पुजण्यात नक्की गैर काय हे मलाही समज्लेलं नाहीये..

आदूबाळ 15/04/2014 - 14:22
अरे किधर! सेलेब्रिटी आहे म्हणून त्या मनुष्याच्या वैयक्तिक निर्णयांबद्दल अपेक्षा बाळगण्याचा हक्क प्राप्त होतो असं सुचवायचंय का तुम्हाला?

प्रभाकर पेठकर 15/04/2014 - 20:39
मृगनयनी, आता मिपा बरेच प्रसिद्ध आहे. त्या बाईंनी/मुलीने तुमचे प्रतिसाद वाचले तर बिचारीच्या मनाला काय क्लेष होतील ह्याची कल्पना करवत नाही. 'दिसणं' ही दैवी देणगी आहे. कोणाच्या हाती ते नसतं. अशा प्रसंगी आपण 'त्या' दिसण्यावर हिणकस शेरेबाजी करणं न्यायाला धरून होत नाही.

शुचि 15/04/2014 - 21:02
प्रपे आपण कर्क राशीचे हळवे लोकच असा विचार करतो :) माझ्यादेखील मनात हाच्च विचार आलेला पण ती अक्षता जर हुषार असेल ना तर अशा हीण्कस शेरेबाजीला फाट्यावर मारेल बघा :) असो आपल्या भा पो. :)

विश्वनाथ मेहेंदळे 16/04/2014 - 01:39
तिचे शरीर शेप मध्ये येईल हो… पण यांच्या मनाचे काय? तेच औट ऑफ शेप असेल तर तर सुंदर शरीराचा काय फायदा? आणि पेठकर काका, तिला काहीही क्लेष व्हायची गरज नाही. मनाचा बेढबपण मुर्गनयनी बैंनी दाखवला आहे.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:27
हायला खरेच छान आहे. एक किस्सा आठवला, माझी एक मैत्रीण ऐश्वर्या रायला कुरूप म्हणायची. का तर, तिला अभिषेक बच्चन आवडायचा आणि ऐश्वर्याने त्याला गटवला :D

सूड 16/04/2014 - 14:33
>>एक किस्सा आठवला, माझी एक मैत्रीण ऐश्वर्या रायला कुरूप म्हणायची. का तर, तिला अभिषेक बच्चन आवडायचा आणि ऐश्वर्याने त्याला गटवला *ok*

प्रभाकर पेठकर 16/04/2014 - 02:31
छान आहे. गोड आणि हसरी. जाड आणि बेढब मुळीच नाही. बुटकी म्हणावी तर अमिताभ-जया ह्या जोडीने आदर्श घालून दिला आहेच. मृगनयनी ह्यांनी दूसरीच कुठली तरी मुलगी पाहिली असेल नाहीतर एवढ्या छान मुलीला इतकी दूषणं दिली नसती.

सुबोध खरे 16/04/2014 - 11:28
पेठकर साहेब दिसणं हे कुणाच्या हातात नाही पण "असणं "हे तर हातात आहे. मान्य कि मृगनयनी ताई नि सार्वजनिक न्यासावर अशी वैयक्तिक टीका करायला नको होती पण काही व्यक्ती त्यांना दोषी ठरवून एकदम शिक्षा ठोठावून मोकळ्या झाल्या. आज जर तुम्ही जॉन अब्राहम सुदृढ असेल किंवा र्हीतिक रोशन च्या पोटाला चार वळ्या असतील ( six pack ab ऐवजी six pack flab) तर त्यांना कोणी काम देईल काय. आज शो बिझनेस मध्ये तुमचे प्रमाणात असणे हे फार महत्त्वाचे आहे हे विसरून चालणार नाही. प्रियांका चोपडा पासून ऐश्वर्या राय पर्यंत सर्व नट्या शल्यक्रिया आणि दंतक्रिया करून अधिक सुंदर झालेल्या आहेत हि वस्तुस्थिती आहे. आपण स्वतः जेंव्हा मुलगी "किंवा मुलगा' "'बघायला'" जातो तेंव्हा काय करतो? बाह्य रूप हे प्रथम पहिले जाते आणि बहुतांशी पसंती साठी तेच महत्त्वाचे ठरते. मुलगी( किंवा मुलगा) सुदृढ असेल तर नाक मुरडतोच ना ? फार कशाला आपण आंबा किंवा वांगे विकत घेतो तेंव्हा ते वेडेवाकडे असेल तर ते आपण घेत नाही म्हणजे सर्वसामान्य माणूस सुद्धा "वरलिया रंगाला भूल"तोच. आपल्यापैकी किती जण मुलगी पसंत करताना "सुदृढ" मुलगी पसंत करतील. मग ती स्वतःच्या मुलासाठी किंवा भाच्यासाठी का असेना. ( स्वतः माठा सारख्या गोल असलेल्या मुलांना पण चवळीची शेंगच हवी असते आणि स्वतः डाम्बरासारखे असले तरी मुलगी चंद्रासारखी गोरीच हवी असते) ९९ % स्त्रिया( खरतर १००%) कोणतेही जोडपे बघितले कि त्यात नवरा चांगला आहे कि बायको चांगली आहे हे वर पासून खालपर्यंत निरीक्षण करतात आणि आपसात चर्चा (गॉसिप) करतातच. मृगनयनी तैंची एकाच चूक झाली कि त्यांनी ते गॉसिप चार चौघात केले. मी त्याचे समर्थन मुळीच करीत नाही परंतु लगेच त्यांना सुळी चढवण्याची आवश्यकता नाही.

पिलीयन रायडर 16/04/2014 - 11:36
खरे काका, कोण नक्की त्यांना सुळावर चढवत आहे? सर्वांनी संयत शब्दातच त्यांचा निषेध केला आहे. दुसरे असे की ज्याला आपल्या कामामुळे / आवडीमुळे सुंदर दिसायचे आहे/ दिसावे लागते त्याने तसे रहावेच ना.. पण त्याच्या बायकोनेही तसे असावे ही कोणती अपेक्षा? साधारणपणे लोक "वरलिया रंगा भुलतात" हे खरेच आहे.. पण असा न भुलणारा कुणी असेल तर तो "प्रेमात आंधळा"? उलट अशा माणसाचे कौतुक व्हायला नको? ह्या उप्पर तुम्ही जर त्या मुलीचे फोटो पाहिलेत तर लक्षात येइल की ती नाकी डोळी नीटस असलेली गोड मुलगी आहे.. जाड, बेढब अशी विशेषणे चार चौघात लावावीत अशी तर निश्चित नाही..

प्रभाकर पेठकर 16/04/2014 - 14:58
सुबोध खरे साहेब, तुमच्या लिखाणातला मुद्दा लक्षात आला. पण, असहमत आहे. तुम्ही जॉन अब्राहम सुदृढ असेल किंवा र्हीतिक रोशन च्या पोटाला चार वळ्या असतील ( six pack ab ऐवजी six pack flab) तर त्यांना कोणी काम देईल काय. देईल की. त्यांच्यात अभिनय क्षमता असेल तर त्यांना आत्ता मिळताहेत त्यापेक्षा अधिक सकस भूमि़का मिळतील पण जर का ते 'मी नायकाचीच भूमिका करणार' असे म्हणून अडून बसले तर कठीण आहे. असित सेन, अमजद खान, कांही प्रमाणात मेहमूद, उतरत्या काळात शम्मी, शशी आणि ऋषी कपूर, टुणटुण, गुड्डी मारुती अशी अनेक नांवे आहेत ज्यांनी आपल्या सिक्स पॅक अ‍ॅब्ज किंवा चवळीची शेंग नसलेल्या शरीरानेच पण अभिनयाच्या बळावर अनेक चित्रपटातून यशस्वी भूमिका केल्या आणि नांवारुपाला आले. >>>>जेंव्हा मुलगी "किंवा मुलगा' "'बघायला'" जातो तेंव्हा काय करतो? बाह्य रूप हे प्रथम पहिले जाते आणि बहुतांशी पसंती साठी तेच महत्त्वाचे ठरते. खरे साहेब, ते वय वेगळं असतं. त्या काळात बौद्धीक परिपक्वतेवर शारीरिक गरजेचा दबाव जास्त असतो. कित्येकांचे निर्णय चुकतात आणि वर्ष दोन वर्षातच एकमेकांना दूषणे देणे सुरु होते. पण, त्या काळीही एखादी मुलगी आवडली नाही तरी थेट व्यंगावर बोट ठेवण्यापेक्षा 'पत्रिका जुळत नाही' हा वधुपक्षाला न दुखावणारा सभ्य मार्ग अवलंबिला जातो. >>>>फार कशाला आपण आंबा किंवा वांगे विकत घेतो तेंव्हा ते वेडेवाकडे असेल तर ते आपण घेत नाही हे उदाहरण इथे गैर आहे. आपले आर्थिक नुकसान होऊ नये ही भावना असते. >>>>आपल्यापैकी किती जण मुलगी पसंत करताना "सुदृढ" मुलगी पसंत करतील. मग ती स्वतःच्या मुलासाठी किंवा भाच्यासाठी का असेना. व्यक्तिशः माझी कांहीच हरकत नसेल. (मुलासाठी हो! माझी संधी हुकली आहे.) पण काळ बदलला आहे खरे साहेब. आता मुले नाही, मुली मुलांना पसंत करतात किंवा नाकारतात. >>>> ९९ % स्त्रिया( खरतर १००%) कोणतेही जोडपे बघितले कि त्यात नवरा चांगला आहे कि बायको चांगली आहे हे वर पासून खालपर्यंत निरीक्षण करतात स्त्रियाच काय पुरुषही बघतात. 'काय, वांदराच्या हाती अप्सरा आली आहे' असेही शेरे ऐकू येतात. पण त्यात खुप वेळा, नवरा किंवा बायको निवडताना, आपण घाई केली, आपली चुक झाली आहे ह्या भावनेतून 'स्कॅनिंग' केलं जातं. आपली चुक आता सुधारणे शक्य नसते निदान अशाच चुका दुसरेही करत आहेत हे पाहून एक प्रकारचं नकारात्मक समाधान लाभत असावं. >>>>काही व्यक्ती त्यांना दोषी ठरवून एकदम शिक्षा ठोठावून मोकळ्या झाल्या. मृगनयनींना शिक्षा ठोठावणं हा उद्देश नाहीच मुळी. त्या नव्या नाहीत. त्यांचे अनेक चांगले चांगले समतोल विचार प्रतिसादातून वाचले आहेत. पण इथे चुक झाली आहे, त्याचे माप त्यांच्या पदरात टाकले आहे. उद्देश हाच की अशी चुक त्यांच्या कडून, इतर वाचक सदस्यांकडून पुन्हा होवू नये. आपल्या चुकांमधून शिकत जाऊनच परिपक्वता येते. माझा अनुभव तरी असा आहे.

मृगनयनी 16/04/2014 - 15:30
धन्यवाद सुबोध'जी..... इथे मला काय म्हणायचे आहे.. ते किमान तुम्हाला तरी कळाले.... खरोखर आभारी आहे. तसेच इथे माझ्या प्रतिक्रियेवर उलट सुलट प्रतिक्रिया देणे चालले आहे... त्या प्रतिक्रियांमध्ये अक्षता गायकवाड'बद्दलचा किंवा ओव्हरॉल स्त्री-दाक्षिण्याबद्दल कळवळा कमी दिसतो.. तर माझ्याशी "स्कोअर सेटल" करण्याची खुमखुमीच जास्त जाणवतेय. नकळत काही जुने तर काही नवे कम्पूबाज मिसळपावच्या नियमाविरुद्ध एखाद्या "मिपासदस्या"च्या वैयक्तिक पातळीवर घसरत आहेत.... .. यांच्या 'विमा' उतरवलेल्या 'सूड'बुद्धीबद्दलचे आणि कपटनीतीबद्दलचे (मित्राच्या पाठीत खन्जीर खुपसण्याबद्दलचे) किस्से आमच्या काही "इंटरनेट स्नेहीं" कडून आम्ही भरपूर ऐकलेले आहेत.. त्यामुळे या 'वटवाघूळां'नी उर्फ "बॅट्स".. या निशाचर पक्ष्यांनी किमान प्रकाशात तीर मारू नये... कारण दिवसा ते आंधळे असतात... आणि रात्री त्यांच्या असण्याचा आणि दिसण्याचा फारसा उपयोग नसतो... त्यामुळे कदाचित "मुर्ग" आणि मृग" यांतला फरक कळत नसावा...!!!.. असो... तसेच माझ्या स्वाक्षरीमध्ये जे कबीराचे दोहे आहेत.. त्यांचा अर्थ ज्यांना समजून घ्यायची इच्छा असेल.. त्यांनी कृपया अनिरुद्ध बापूंच्या वानरसेनेला जॉईन व्हावे... उगीच माझ्यवर टीका करताना संतश्रेष्ठ कबीरांचा अपमान करू नये..... :) शुची... आपण जे अक्षता'चे फोटो दाखवले.. त्या फोटोमध्येही तिचा जाडेपणा अगदी उठून दिसत आहे. अर्थात हे सव्वा वर्षापूर्वीचे लग्नातले फोटो आहेत... जे की फेसबुकवर लोड केलेले आहेत... ते फोटो आणि त्याव्यतिरिक्तही बरेच फोटो मी पाहिलेले आहेत. काही फोटोंमध्ये, ऑफस्क्रीन -अक्षता मॅडमनी चक्क त्यांना न शोभणारा स्कर्ट परिधान केलेला आहे... व ६ इंचाचे हायहील पायात आहेत.... =)) =)) =)) =)) असो.. या लूकबद्दल इथे काही न लिहिणेच बरे!!!!! सध्या ई-मराठीवर साडेआठ वाजता लागणार्‍या एका सिरियल मध्ये जो काही अक्षताचा लूक दिसतोये... तो खरोखर अत्यंत बेढब वाटतोये....ज्यांना हौस असेल.. त्यांनी जरूर सिरियल पहावी... ... अक्षता या इन्डस्ट्रीमध्ये नसती, किन्वा तिचं प्रोफेशन काही वेगळं असतं...तर तिच्याबद्दल असं काही बोलायचं मला काहीच कारण नाही. कारण सिरियल मॉडेलिन्ग हे एक असं फिल्ड आहे, जिथे तुमचा "लूक" आणि "अ‍ॅटीट्यूड" सर्वांत जास्त महत्वाचा ठरतो... अक्षता प्रोफेशनली डॉक्टर असती, सरकारी कर्मचारी असती, किंवा अजून इतर कुठल्या फिल्डमध्ये असती... तर तिची फिगर हा खूप निग्लिजिबल इश्यू होता. पण तसं नाहीये.. आणि इथे तर नवरा आणि बायको दोघेही सेम फिल्डमध्येच आहेत... त्यामुळे बाडीफॉल्ट कम्पॅरिझन तर होणारच!!!!! (आता भरत जाधवची बायको ही सरकारी कर्मचारी आहे. आणि तिचा ओव्हरॉल लूकही सरकारी कर्मचार्‍याला शोभेल.. असाच्च्च आहे..... पण तिला जर एक अभिनेत्री म्हणून इंडस्ट्रीमध्ये यायचं झालं.. तर तिला तिच्यामधल्या बर्‍याच गोष्टींसाठी भरपूर इम्प्रोवायझेशन करावं लागू शकतं.... अर्थात सुदैवाने असं काही होणार नाहीये... मी फक्त एक उदाहरण दिलंय.. :) ) मेक-अप करून चेहर्‍यावरचे खड्डे किंवा दोष लपवता येतात.. पण जी फिगर आहे.. ती कोणीच लपवू शकत नाही. ती जशी असते.. ती तशीच्च दिसते..... बरं विक्रम गायकवाड सिरियलमध्ये नायकाच्या भूमिकेत दिसतो.. तर अक्षता ही तिच्या फूटबॉल-फिगरमुळे आई, मोठी काकू.. असे रोल करते....फक्त तिच्या चेहर्‍यावरच्या गोडव्यामुळे तिला प्रेमळ आई किन्वा प्रेमळ काकू असे रोल मिळतात.. तेव्हा ऑबव्हियसली 'नवरा बायको' मधला हा फिगर-वाईज डिफरन्स सगळ्यांच्या लक्षात आल्यावाचून राहत नाही. अर्थात मी हे सगळं इथे का लिहितेय???.... तर अक्षता मॅडम'ला जिम जॉईन करण्याबद्दल पर्सनली बर्‍याचदा सांगून झालेय.. परन्तु मॅडम काही मनावर घेत नाहीयेत.. मॅडमला म्हणे वेळ नाहीये..... त्यामुळे अ‍ॅक्टिंग सेन्स बरा असूनही... चेहरा गोड असून सुद्धा वयाच्या तिशीच्या आसपास.. केवळ फॅटी फिगरमुळे-- पन्नास वर्षाच्या बाईचे रोल करायला मिळणे.. ही खरोखर नामुश्की आहे.. अ‍ॅटलिस्ट एक कलाकार म्हणून तरी.. आणि वर कुणीतरी म्हटलंच आहे.. की मिपाचा विस्तार फार मोठा होतोय... त्यामुळे हा धागा अक्षता किन्वा विक्रम यांपैकी कुणी जरी वाचला.. किन्वा कुणी आग्रहाने त्यांना वाचायला दिला.. तर "शुची" यांच्या सांगण्याप्रमाणे अक्षताकाकू काहीतरी मनावर घेतील.. आणि "इन शेप" येतील..... अरे.. अदनान सामीसारखा डबल-ट्रिपल भोपळा जर जिमला जाऊन, बारीक होऊन शेप'मध्ये येऊ शकतो.. तर अक्षता गायकवाड का नाही!!!!!

बॅटमॅन 16/04/2014 - 15:50
त्यामुळे या 'वटवाघूळां'नी उर्फ "बॅट्स".. या निशाचर पक्ष्यांनी किमान प्रकाशात तीर मारू नये... कारण दिवसा ते आंधळे असतात... आणि रात्री त्यांच्या असण्याचा आणि दिसण्याचा फारसा उपयोग नसतो... त्यामुळे कदाचित "मुर्ग" आणि मृग" यांतला फरक कळत नसावा...!!!.. असो...
महाजालेऽस्तु वाऽन्यत्र निजपूर्वग्रहै: सदा | जल्पस्येतद् सदा सर्वं लम्बकर्णध्वनि: इव || जाति-वंशाभिमानाच्च ननु अन्धीभविष्यसि | यद्यपि त्वं तु वै नाम्ना मृगाक्षीत्यभिधीयसे || वृथाभिमानजल्पेन बुद्धिहीना हि दृश्यसे | निशाचरोऽपि भूत्वाऽहं तर्कशास्त्रं तु चापठम् ;) किं, पर्याप्तं वा?

ऋषिकेश 16/04/2014 - 16:14
आधी एकतर लोकांच्या शरीरावरून त्यांना बेढब वगैरे म्हणून तोंडसुख घ्यायचं, त्यात कोणी भाषेवर आक्षेप देणारे प्रतिसाद दिले तर त्यांच्या व्यक्तिगत पातळीवर शेरे देणारे प्रतिसाद द्यायचे - ती त्यात मुळ मुद्द्यांचा प्रतिवाद नाहीच! अर्थात यात नवे काही नाही पण हे मिपावर पुन्हा सुरू झालेले पाहुन खेद झाला.

ऋषिकेश 16/04/2014 - 17:13
नवे अजिबात नाही, फक्त बर्‍याच काळाने असे पुन्हा दिसल्याने खेद झाला. असो. कदाचित मी सगळेच धागे उघडत नसल्याने माझा अभ्यास कमी पडत असेलही ;)

पिलीयन रायडर 16/04/2014 - 16:54
अगदी सहमत.. आपण जे बोललो त्याबद्दल अजिबात खेद नाही हे पाहुन फार आश्चर्य वाटलं.. कुणी कसं का दिसेना, त्यांच्या व्यवसायासाठी ते चांगलं/ वाईट काही का असेना, तरी आपल्याला त्या व्यक्तिविषयी अशा हीन कमेंट्स करण्याचे अधिकार मिळतात का? प्रतिसादावरुन असे वाटले की मृगनयनी अक्षताला व्यक्तिशः ओळखतात.. तरीही असे लिहीले आहे म्हणजे तर कळसच.. असो.. आपली चुक त्या कधीच मान्य करणार नाहीत हे मात्र ह्या प्रतिसादातुन समजले..

मृगनयनी 16/04/2014 - 19:48
मी नाही नयनी, पैसाने टाकलेत ते फोटो. ओह!.. पैसा तै... छान आहेत फोटो!.. :) :) ____ अक्षता ... थकले गं लोकं.. इथे तुझी बाजू सावरता सावरता.. आणि मला बोलता बोलता....... आतातरी मनावर घे बै!!!!!!! ;) ;) ;) ;)

सुहास.. 16/04/2014 - 18:54
http://misalpav.com/comment/573237#comment-573237 या प्रतिसादात आडनावाचा काही संबध लागला नाही मला ?? धागा काय ? ते ब्राम्हणी गोरा रंग ई. काय ? बोलायला गेले तर...आमचे सोलापुरचे बरेच कुलकर्णी मित्र रंगाने सावळे/काळे , उंचीने मध्यम आणि चेहर्‍याने साधे आहेत ....पण स्वभाव मात्र चांगले आहेत ....असो .. का काय माहीत एका वाक्याची आठवण झाली " Beauty & Brains is highly possible "

विश्वनाथ मेहेंदळे 20/04/2014 - 00:49
अरे वा !!! म्हणजे तुम्हीच व्हिक्टीम का आता ?? बरोबर आहे म्हणा. तुम्ही निर्मळ मनाने जवळच्या मैत्रिणीचे भले व्हावे म्हणून ती वाचत नसलेल्या जाहीर मंचावर टोपणनावाने तिच्याबद्दल मुद्दाम टोचून लिहिलेत. तिचे त्यामुळे अचानक मतपरिवर्तन होऊन तुम्ही भूतकाळात दिलेला सल्ला तिने मनावर घ्यावा इतका प्रांजळ हेतू तुमच्या मनात होता. पण आम्ही मिपाकर जात्याच मूर्ख असल्यामुळे आम्हाला तुमचा उदात्त हेतू पटकन कळला नाही. तिच्यात बदल व्हावा म्हणून तुम्ही किती टंकन श्रम घेतलेत. अशी त्यागमूर्ती मैत्रीण असणे हे अक्षता म्याडम चे अहोभाग्य… आम्ही करंटे. आम्हाला अशा मैत्रिणी नाहीत. अशीच आमुची मैत्रीण असती, आम्हीही सडपातळ झालो असतो… (मुर्गनयनी बाईं सारख्या मैत्रिणी नसल्याने नॉन सडपातळ राहिलेला) विमे

कवितानागेश 16/04/2014 - 17:25
खरेकाका , काहितरी गोंधळ होतोय. ती मुलगी हिरोईन म्हणून कुठेतरी न शोभणार्‍या रोल मध्ये घेतली असती, तर नापसंती व्यक्त करणं ठिक होतं. तिथे शो बिझनेस चा संबंध येतो. पण कुणाच्या ही, अगदी सेलिब्रिटीजच्या बाबतीतही त्यांच्या लग्नाच्या जोडीदाराबद्दल , तेदेखिल दिसण्याच्या बाबतीत विनाकारण अशा प्रतिक्रिया देणं योग्य नाही. तेदेखिल धाग्याचा विषय काहितरी वेगळाच सुरु असताना. त्यांचे लग्न हा त्यांचा दोघांचा वैयक्तिक प्रश्न आहे, त्याचा शो बिझनेस्शी संबंध नाही. समाजात लग्न ठरवताना, किंवा जोडप्याकडे बघताना नक्की काय काय आणि कसे बघण्याची पद्धत आहे हे माहित आहेच. पण ती पूर्णपणे चुकीची आहे!

३_१४ विक्षिप्त अदिती 13/07/2014 - 21:43
डॉ. खरेंनी प्रचंड लोकप्रिय झालेली 'साईनफेल्ड' ही मालिका बघितली नसावी. त्यातली सगळ्यात भावखाऊ भूमिका जेरी साईनफेल्डची नसून 'जॉर्ज कस्टान्झा' (नटाचं नाव जेसन अलेक्झांडर) याची आहे. जॉर्ज कस्टान्झा हा बुटका, टकलू, गटलू आणि तिशी ओलांडलेला आहे. भारतातला शोबिझ एक गंडलेला प्रकार आहे जिथे फक्त तरुण, चकचकीत लोकच हीरो गणले जातात. (स्त्रियांचं चित्रण किती दयनीय असतं हे तर सोडूनच देऊ पण) नंदिता दाससारख्या हुशार, अतिशय बुद्धीमान आणि कसलेल्या अभिनेत्रीलाही गोरं बनवण्याचा सोस असणारे संवेदनाहीन आणि दृष्टीहीन लोक आपल्याकडे आहेत. अशा वेळेस काही काळापूर्वी पाहिलेला आणि तरीही ताजा अनुभव वाटणारा My Afternoons with Margueritte आठवतो. लठ्ठ, गटल्या म्हणावासा, उतारवयाकडे झुकलेला जेरार्द दिपार्दिउ आणि नव्वदी पार केलेली जिझेल कासादिसु ही दोन चित्रपटांमधली मुख्य पात्रं आहेत. आणि चित्रपट दोन माणसांचं नातं फार हृद्य पद्धतीने चित्रित करतो. होय, त्यात पोटावर six pack flabs असणारा जेरार्द दिपार्दिउ चित्रपटातला 'हिरो' आहे आणि तो सुद्धा त्याला आवडणाऱ्या स्त्रीसाठी 'हिरोगिरी' करतो.

श्रीगुरुजी 14/07/2014 - 13:05
मी अमेरिकेत असताना 'साईनफील्ड' ही मालिका नेहमीच बघायचो. त्यातल्या जेरी व किमर पेक्षा जॉर्जचे कामच जास्त आवडायचे. या मालिकेत काहीसे बोल्ड व व्हल्गर संवाद असायचे. पण मालिका तुफान विनोदी होती. ही मालिका भारतातही काही काळ दाखवित होते.

माहितगार 15/04/2014 - 17:23
मला "उंच माझा झोका" मधला....
मृ.तै; काई गोस्टी आंधले पनाचे पल्याड जात्यात म्हने, जसकी पाकिस्तानी पत्रकारांना थरूर लै आवडत्यात म्हने तसंच तर कै नै ना जाल इते; नसंल म्हना पन आवांतर म्हनून इसारलेल बंर, तसं असंन तर प्रेम आंधलच र्‍हातय खर्राय-खर्राय :) पन कदी कदी आंदलेपणाच्या भी परकार र्‍हात्यात, रंगांदले पना, जातांदलेपना, भाषांदलेपना. किडा मनात येतोय तसा अंगात जातोय. पन बाधा न्येमकी कुनाला जाली ? विक्रमरावांना जाली का तैंनाच जाली. तसम नसंम म्हना, तरीपन आपंल अवांतर मानून :) - "मि.पा. विवीध किटक नाशक कंपनी" (ह. घ्या.) उपरोक्त भाषा अब्रा कि बाब्रा या बाबत निर्णय करावयाच्या समितीचे अध्यक्षपद मृतैंना देण्या बाबत आमचे समर्थन आहे. समिती करता सदस्यांनी आपापले नाम निर्देशन करावे. बाकी यांच्या प्रांजळ लेखना बद्दल श्री मार्मिक गोडसे यांचे "मि.पा. विवीध किटक नाशक कंपनी" च्या वतीने हार्दीक अभिनंदन. (अवांतराबद्दल क्षमस्व)

विश्वनाथ मेहेंदळे 16/04/2014 - 01:33
ती बुटकी, जाडी, बेढब मुलगी त्याला शोभत नाही, हा भाग वेगळा
माणसाने किती उथळ असावे, त्याला काय लिमिट ?? बरे असावे तर असावे पण आपल्याकडे पोच, वागायची जनरल रीतभात इतकेच काय बेसिक संस्कार यांचा पूर्ण अभाव आहे याची जाहिरात करायची किती ही हौस ? आई वडिलांचे संस्कार सोडा, अनिरुद्धाने हेच शिकवलेय ? ते "मी वानर सैनिक साचार" वगैरे मधले वानर बनणे इतके मनावर घ्यायची गरज नव्हती. असो, This is still not the most rediculous thing you have done on MiPa. तुमच्या क्षमतेच्या मानाने ही एकेरी धाव होती. वेळ मिळेल तसे चौके छक्के मारत आल्या आहात तुम्ही. Get well soon... or at least eventually !!!

बॅटमॅन 16/04/2014 - 13:24
अहो नुस्ती मुर्गनयनी नै तर मुर्गदिमागी म्हणा. किंवा नकोच, उगा मुर्गीचा अपमान कशाला? इतका मूर्ख प्रकार आजवर पाहिला नै मिपावर.

सूड 16/04/2014 - 14:31
>>अनिरुद्धाने हेच शिकवलेय ? मी हेच म्हणणार होतो पण म्हणलं लोकांच्या धार्मिक भावना लगेच दुखावतात.

बॅटमॅन 16/04/2014 - 14:42
कुणीपण यावे अन दुखवून जावे अन यांनी गळे काढावे "आऽईऽ यानं माझी भावना दुखावलीऽऽ भँऽऽऽऽ!!!!!!!!" असं चाल्लंय आजकाल खरंच.

मैत्र 15/04/2014 - 10:13
लेख कसा लिहिला आहे यापेक्षा मला तरी त्यातले मुद्दे आणि अनुभव पटले. कदाचित मी स्वतः थोडे फार या स्वरुपाचे अनुभव घेतले आहेत म्हणून. (मी कोब्रा नाही) पण केसकर आणि जोशी बाईंनी कौतुक करणे आणि माने बाईंनी इर्षा दाखवणे त्याच बरोबर अस्सल कोकणातल्या आजोबांनी "आडनाव कसं?याचं उत्तर मिळेपर्यंत आंब्याचा भावही न सांगणे माझ्या एका कोब्रा मित्राच्या काकूने माझ्या बायकोच्या वर्णाकडे पाहून पूर्ण वेळ तिच्याशी काहीच न बोलणे वगैरे.. तसेच इंजिनिअरींग मध्ये वर्गातल्या शिंदे साळुंखे आदी मुलांनी बळं खार खाऊन असणे. काही संबंध / भांडण किंवा इंटर अ‍ॅक्शन नसताना उगाच पाय ओढणे आणि त्याबद्दल खूप आनंद व्यक्त करणे. सुदैवाने ही आडनावांच्या प्रतिक्रियेची कोडी उलगडे पर्यंत मी माझं आडनाव कोणाला कळ्णार नाही अशा प्रांतात आलो.

मृत्युन्जय 15/04/2014 - 10:23
माझ्या माहितीत गोडसे आड नावाची एक मुलगी होती. आणि ती खरोखर नथुराम गोडस्यांची नात होती / आहे. पण आम्हीही तिला यावरुन कधी फारसे काही विचारले नाही आणि ती ही फारसे कधी त्या विषयावर बोलायची नाही. तिला असे अनुभव कधी आलेत का ते विचारले पाहिजे. बादवे वर्गात असे उघड य्घड जात विचारणारी ही कुठली महान शाळा हो?

नितिन पाठे 15/04/2014 - 11:04
कर्वे नावाच्या मुलीचे किंचाळणे मला जास्त भावले.एखादि पाल अंगावर पडली अशा ढंगात ती शीऽऽ~ गोऽऽऽडसे किंचाळली. लालचुटूक ओठांचा झालेला चंबू आणि आश्चर्याने मोठे केलेले ते घारे पाणीदार डोळे, खल्लास झालो होतो मी. त्या घार्या डोळ्यात मला अथांग सागर व मासोळ्या दिसल्या. कपाळावरची केसांची बट एखाद्या नारळाच्या झावळीसारखी डोलत होती. वाह....ह्या कर्वेच्या बाबतीत तुम्ही काही प्रगती केली का नाही?....

ऋषिकेश 15/04/2014 - 11:42
लेख किंचित लांबला असला तरी आवडला यावरून आठवले, माझ्या परिचयातील दोन व्यक्तींनी आडनाव लावणे सोडले आहे, जिथे आडनाव मँडेटरी असते तिथे ते वडिलांचे नाव लिहितात एरवी फक्त स्वतःचे नाव व आईचे नाव. मुंबईत आजन्म राहिलेल्या मला नाव विचारल्यावर फक्त पहिलं नाव सांगायची सवय. मला पुण्यात सुरूवातीला जवळजवळ प्रत्येक जण आडनाव विचारायचा, त्यामागचा तर्क सुरूवातीला कळला नाही पुढे लक्षात आला. माझे आडनाव तसे कन्फ्युझिंग आहे, त्यामुळे मला थेट जात विचारली जाऊ लागली. पुढे तर किमान २ घरांत, "त्यावरून कोणत्या कपात चहा द्यायचा ते ठरते" ही मौल्यवान माहिती मिळाली नी माझ्या बालमनावर पहिला आघात झाला ;)

सुबोध खरे 15/04/2014 - 11:48
आश्चर्य आहे, ११ वर्षे पुण्यात राहून असा अनुभव मला आला नाही. आणी हि १९८३ पासून ते २००६ पर्यंतची गोष्ट आहे. यात सर्व पेठा आणी वाडे गृहीत आहेत. आणी माझी ओळख फक्त पहिल्या नावाने करून दिली तरीही. पुणे इतके पुराण मतवादी नाही असे वाटते.

मनिष 15/04/2014 - 11:57
मी पण गेली अनेक वर्षे पुण्यातच राहतो....आणि मलाही पहिले नाव सांगित्यल्यावर असा अनुभव आला नाही. उलट असा अनुभव दादर, डोंबिवली आणि ठाण्यात आलेत. मला वाटते काही लोकं असे प्रयत्न करता - अगदी कुठल्याही शहरात. म्हणून त्या शहराचे जनरलायझेशन करणे फारसे बरोबर नाही.

ऋषिकेश 15/04/2014 - 12:15
म्हणून त्या शहराचे जनरलायझेशन करणे फारसे बरोबर नाही.
+१ खाली म्हटल्याप्रमाणे, हे फक्त पुण्यात घडत असेल असा दावा नाही मात्र मला मुंबईहून पुण्यात आल्यावर प्रकर्षाने जाणवले इतकेच.

ऋषिकेश 15/04/2014 - 12:12
तुमच्याकडे बघुन त्यांना शंका वाटत नसेल ;) आमचे दात नी डोळे सोडल्यास सफेदीचा पूर्व अभाव असल्याने ते "खात्री" करून घेत असतील तर माहिती नाही! बाकी माझे अनुभव २०१२-१३ मधील आहेत व बहुतांश अनुभव कोथरूड, नारायण, सदाशिव, शुक्रवार पेठ, औंध या भागांतील आहेत इतरत्र माझे परिचित फारसे नाहित. मग मी कोथरूड सोडले. बाकी नुसती जातीबद्दल असणारी उत्सुकता समजु शकतो, परंतु ऐन कोथरुडात तेथील श्री व सौ दोघेही वकील आहेत, अशा घरी जेव्हा जातीवरून स्वयंपाकघरात प्रवेश घेणे डिपेंड असलेले दिसले (का तर तिथे 'सोवळ्यातले' देव आहेत, त्यामुळे फक्त ब्राह्मणच प्रवेश करू शकतात) किंवा तशाच सुशिक्षित घरांत "इतरां"साठी वेगळे कप असलेले समजले(व ते मला अधिक परिचयानंतर अभिमानाने सांगण्यात आले) किंवा अनेकांकडे स्वयंपाक फक्त ब्राह्मण स्त्रीनेच करावा असा दंडक आहे किंवा हळदीकुंकवाला/संक्रांतीला फक्त ब्राह्मण स्त्रियांनाच बोलावले जाते वगैरे ऐकल्यावर मी थक्क झालो होतो. बरं हे कुठे कर्मठ अपवादात्मक कुटुंबांत नव्हे तर अनेक कुटुंबात ते 'ब्राह्मण' असल्याचे कुठले ना कुठले 'वेगळेपण' आवर्जून जपल्याचे अनेकदा दिसते. अर्थात हे फक्त ब्राह्मणांच्यात होते असे नाही, प्रत्येक जातींमध्ये होते. मात्र मुंबईत मला हे जाणवत नसे की घाईत/कामाच्या धबडग्यात/लहान जागांत लोकांना पाळणे जमत नसे कोण जाणे. हे फक्त पुण्यात घडत असेल असा दावा नाही मात्र मला मुंबईहून पुण्यात आल्यावर प्रकर्षाने जाणवले.

मैत्र 15/04/2014 - 14:16
इतके अगदी वेगळे कप वगैरे अनुभव पाहिले ऐकले पण नाहीयेत.. थोडे स्नॉबिश वागणे इतकाच भाग सहसा पाहिला आहे. माझ्या एका मराठा मित्राकडे त्याच्या आई / आजीने अभिमानाने सांगितले होते की गावाकडे इतर जातीचे लोक (म्हणजे ते ज्यांना इतर किंवा कनिष्ठ मानतात) असे आले तर त्यांच्यासाठी वेगळे कप आहेत. पण पुण्यात नाहीत. त्यामुले इतके सोवळ्यातले अनुभव जरा आश्चर्य वाटण्यासारखे आहेत आणि त्रासदायकही. आणि रंगाचं म्हणाल तर माझे असंख्य कुलकर्णी मित्र एकदम कलर पक्का असलेले आहेत पण इतके पुराणमतवादी अनुभव आलेले नाहीत. तुमचा योग असा असावा की असले उद्धट नेमके वाट्याला आले.

सिफ़र 15/04/2014 - 19:14
खरं असेलही पण कप वगैरे अनुभव जरा जास्तच होतो. पण सदाशिव पेठात बादशाहीमध्ये गर्दी ही असतेच त्यामुळे तिकडे बाहेर उभं राहुन काही जुनी खोडं हुडकुन त्यांच्याशी गप्पा ठोकणे हा माझा एक छंद त्यात अनेकदा आधी आडनाव मग जात विचारल्या जाते असा अनुभव आहे. मी तर नेहमी समोरचा माणुस पाहुन वेगवेगळी जात सांगतो. सांगितल्याबरोबर आधी सुरु असलेला विषय बदलुन वेगळाच विषय सुरु होतो. एकदा काय सांगावं म्हणुन मी भिंल्ल सांगितली मग काय मज्जा तर समोरच्या आजोबांच्या चेहर्याचे रंगच बदलले ... काय बोलु नि काय नाही असं झालेलं त्यांना . थोडावेळ थांबुन "वाटत नाही तु" असं म्हणाले आजोबा. :ड जुन्या खोडांना छळायला लै मजा येते. कधीतरी करुन पाहा ;)

शुचि 15/04/2014 - 19:17
मी भिंल्ल सांगितली. मग काय मज्जा तर समोरच्या आजोबांच्या चेहर्याचे रंगच बदलले ... काय बोलु नि काय नाही असं झालेलं त्यांना . थोडावेळ थांबुन "वाटत नाही तु" असं म्हणाले आजोबा. :ड
=)) =))

अवतार 15/04/2014 - 20:18
त्याच बरोबर "आमच्यात असं करतात, तुमच्यात तसं करतात" असल्या प्रकारची शब्दरचना देखील पुण्यातच प्रथम अनुभवली. माझ्या कॉलेजमधील एका जवळच्या मित्राने त्याच्या घरी गेल्यावर पाणी द्यायचे देखील टाळले. अर्थात सर्वच तसे वागत नाहीत. पण पुण्याबाहेरून आलेल्या व्यक्तीला इतक्या उघडपणे ह्या विषयाबद्दल बोलण्याची-ऐकण्याची सवयच नसते. एकदा सरावल्यानंतर मग काही वाटत नाही.

सूड 15/04/2014 - 21:08
>>"आमच्यात असं करतात, तुमच्यात तसं करतात" असल्या प्रकारची शब्दरचना देखील पुण्यातच प्रथम अनुभवली. गैरसमज आहे बरं का!! बदलापूरात अशी वाक्यं बर्‍याचदा ऐकली आहेत. अजूनही कमीजास्त प्रमाणात ऐकू येतात. लग्न, साखरपुडा, वास्तुशांत अशा ठिकाणी अशी वाक्य विशेष ऐकू येतात. काही उदाहरणं सवडीनं देईन. ;)

अवतार 15/04/2014 - 22:38
लग्न, साखरपुडा, वास्तुशांत अशा ठिकाणी अशी वाक्य विशेष ऐकू येतात
अशा प्रसंगी अशी वाक्ये ऐकू येणे ह्यात काही विशेष नाही. पण रोजच्या बोलण्यात सहज म्हणून अशी वाक्ये येणे हे निश्चितच विशेष आहे. इतर ठिकाणी असे बोलले जात नाही असा माझा दावा नाही. पण पुण्यात ह्या वाक्यांची फ्रिक्वेन्सी मला तरी जास्त जाणवली एवढेच.

शुचि 15/04/2014 - 22:10
इथे अमेरीकेत काही कारणाने (सगळं सांगता येणार नाही) एका पांढर्‍या पालीने माझ्या ४ वर्षाच्या मुलीला पाणी दिले नव्हते. विसरु शकत नाही मी ते.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 23:32
अमेरीकेतल्या वर्णद्वेषाबद्दल ऐकून फारसे आश्चर्य नाही वाटणार पण पुण्यात कुठे असे घडत असेल तर खेद नक्की वाटेल. पाण्याला कधी नाही म्हणून नये हि लहानपणीची औदार्याची पहिली शिकवण.

विश्वनाथ मेहेंदळे 16/04/2014 - 01:20
माझ्या कॉलेजमधील एका जवळच्या मित्राने त्याच्या घरी गेल्यावर पाणी द्यायचे देखील टाळले
मित्र ??? नंतर तुम्ही फार मैत्री ठेवली नसेल किंवा कामापुरती ठेवली असेल अशी अपेक्षा. बाय द वे, पुढील मुंबई पुणे वादासाठी हा प्रतिसाद साठवून ठेवत आहे ;-)

कवितानागेश 15/04/2014 - 14:44
सेम पिंच. पुण्यात सगळे आधी आडनाव विचारायचे. क्लार्क, वॉचमन, स्टेशनरी दुकानदार (एस्पेशल्ली म्हातारे!) आणि नातेवाईकांचे शेजारी पाजारी सुद्धा. आणि आडनाव 'अमुक अमुक' असं सांगितल्यावर, 'अमुक अमुक' म्हंजे कोंण?? असं पण विचारायचे. मला सुरुवातीला 'म्हंजे कोण? या प्रश्नाचा अर्थच कळला नव्हता. :)

मार्मिक गोडसे 15/04/2014 - 16:36
सुखी आहात. कळून घ्यायचा प्रयत्नही करू नका. स्वच्छंदीपणे जगता येते.फुकट्चा सल्ल्या दिल्याबद्दल माफ करा,

पैसा 15/04/2014 - 12:14
लेख आवडलाच! अर्धं आयुष्य संपत आलं तरी अजून आडनावावरून जात ओळखण्याची कला जमली नाही आणि असं आडनाव आणि जात का विचारतात हेही समजलं नाहीये. आयुष्यात एकदाच एका शेजार्‍याला एक अनुरूप मुलगी लग्नासाठी सुचवली होती आणि ते लोक प्रत्यक्षात भेटले तेव्हा "आम्ही ९६ कुळी, ते गोमांतक मराठा. आम्हाला चालत नाहीत." असं ऐकल्यानंतर कानाला खडा लावला. हे आपलं काम नव्हे. दुसरा किस्सा याच्या उलट आहे. माझ्या मैत्रिणीचे आडनाव केरकर. ते वाणी आहेत. म्हणजे जात कोणती ते मला माहित नाही. तिच्या मुलीचं स्थळ कोणीतरी एका कामत नावाच्या मुलाला ते सारस्वत जातीचे समजून सुचवलं. ते जेव्हा भेटले तेव्हा दोघांची जात एक नसल्याचं कळलं. पण बाकी सर्व गोष्टी अनुरूप असल्याने जातीचा विचार न करता ते लग्न ठरलं आणि झालंसुद्धा. तात्पर्य काय, जगात सगळ्या प्रकारचे लोक असतात.

मार्मिक गोडसे 15/04/2014 - 16:01
मला माझं पुर्ण आयुष्य किती ते माहित नाही. परंतू आजपर्यंत तरी मी ही कला शिकण्याचा प्रयत्न केला नाही. तुमच्याप्रमाणेच हे आपले काम नाही.

तुमचा अभिषेक 15/04/2014 - 12:40
वाचायला घेताना गोडसे नावाच्या पार्श्वभूमीमुळे कोणीतरी कांड्या करायला लिहिलेय की काय अशीच शंका सर्वप्रथम आली. पण वाचत गेलो आणि गैरसमज दूर झाला. (खरे तर निराशाच झाली ;) ) छान लेख आणि प्रामाणिक लिखाण. थोड्याफार फरकाने प्रत्येकाच्या गाठीशी असतीलच असे अनुभव. अर्थात आम्ही आडनाव नाईक वापरत असल्याने आणि ते कॉमनच असल्याने स्वानुभव असे नाहीत पण ईतरांचे अनुभव अनुभवलेत. शाळेत असे कित्येक मुले होती ज्यांना आडनावावरून जाती ओळखता यायच्या. विद्यार्थीच नाही तर शिक्षकांनाही जाती होत्याच. पण एक मात्र नक्की कोणताही वाईट अनुभव नाही याचा. म्हणजे अमुकतमुक जातीला हलके लेखणे हा प्रकार शाळेत घडल्याचे पाहिले नाही. त्यामुळे आडनावांवरून जात ओळखता येणे/ओळखायची हौस असणे आणि जातीयवादी असणे हे नक्कीच दोन भिन्न प्रकार आहेत. मला स्वताच्या जातीबद्दल जेवढी माहीती नव्हती तेवढी ९६ कुळे म्हणजे नक्की काय असते ही माहीती काही शालेय मित्रांनी दिल्याचे आठवतेय. काहींना जाती-धर्माची शिकवण घरून लहानपणीच दिली जात असावी असे यावरून नक्की बोलू शकतो. मात्र ते योग्य की अयोग्य हा चर्चेचा विषय होऊ शकेल.

खटपट्या 15/04/2014 - 23:50
खरे म्हणजे ९६ कुळी मराठा अशा नावाची जात कागदोपत्री नाहीये. (निदान माझ्या माहिती प्रमाणे) बऱ्याचश्या दाखल्यावर "हिंदू मराठा" असेच लिहीलेले असते. विषयांतर केल्याबद्दल क्षमस्व
शाळेचा पहिला दिवस. ५ वी चा वर्ग. वर्गशिक्षिका जोशीबाई. वर्गाची 'ओळखपरेड' चालू होती.एक-एक विद्यार्थी उभे राहून आपली ओळख करून देत होता.मी उभा राहीलो (उंची कमी असल्यामुळे उभा आहे का बसलेला आहे ह्यात विशेष फरक पडत नव्हता व बाकहि उंच होते.) मीही माझी ओळख करून दिली. सगळ्या वर्गाची ओळखपरेड पूर्ण झाल्यावर बाईंनी माझ्याकडे बघितले व म्हणाल्या 'गोडसे' माझ्यासमोरील पहिल्या बाकावर बस. पुढून तिसर्या बाकावरून थेट मी पहील्या बाकावर आलो. पहिल्या बाकावरचा हुशार शिंदे तिसर्या बाकावर फेकला गेला. सापशिडीचा खेळ म्हणावा तर मी कोणतेही फासे टाकले नव्ह्ते. उंचिचे म्हणावे तर तोही माझ्याइतकाच उंचीचा होता.
विनोद
समाज
विरंगुळा
Subscribe to
© 2026 मिसळपाव