>>आणि तेव्हा तिला अचानक ह्याची जाणीव झाली की मीच नं ती आहारशास्त्रज्ञ? लिहा लिहा , अवश्य लिहा ! सध्या मिपावर गणपा नामक एक भयानक इसम आहे, तो असेच काहीबाही सुंदर बनवुन पदार्थ बनवतो की ते 'मापात' खाणे अशक्य होऊन बसते, तेव्हा आता त्यापुढे तुम्हीच सल्ला द्या. गणपामुळे मिपाचे सरासरी वजन ३.५ किलोने वाढले आहे असे म्हणतात, खरे खोटे गणपा जाणे. इथे स्वातीताई पण आहे, मी जेव्हा तिच्याकडे गेलो होतो तेव्हा तीनेही मला काही काही मस्त मस्त करुन एवढे खाऊ घातले की काय विचारु नका. असो, तुम्ही लिहा, आम्ही वाचतो ... दुसरं काय करणार म्हणा, पण असो. - छोटा डॉन

येवुद्या ... खादाड पण आहारतज्ञ असलेल्यांच्या पा.कृ. कडे लक्ष आहे अवांतर : मी पण खादाड आहे .. आधी काही परिनाम जास्त होत नव्हता , खेळ व्यायाम नियमित होता.. आजकाल मात्र हे आयटीतील ऐटीत राहण्यामुळे थोडा जाडपना जाणवत आहे, जीम लावावी म्हणतोय .. बघु .. पण आहार बदलण्यापेक्षा लवकर आयटी क्षेत्रच बदलले पाहिजे असे वाटते .. असो

खादाड अमिता, तुझ्या पाक कृतीचे पदार्थ खाउन वजन घटले तर जिंदाबाद.. नाहीतर खरडवहीत मुर्दाबाद व्हायचा... :-) - (खादाड पण सध्या वजन कमी करण्यच्या चिंतेत असलेला खादाड) पिंगू

अरे वा! आहारशात्राप्रमाणे योग्य अश्या पाकृ दिल्यास आवडतील. माझे माझ्या वजनाकडे फार लक्ष असते म्हणून त्रासही होतो. ;) घरगुती, मुलांच्या पाकृंचेही स्वागत आहे.

लवकर लिहा.. आमचे बरेच प्रश्न आहेत डाएटवर.. ;) - सूर्य

अमिता, कृपया अशा पाकृ द्याव्या ज्या सोप्या असतील आणि ज्याने मेटॅबोलीझम रेट वाढेल तसेच ज्या पौष्टीक देखील असतील. तसेच भरपूर टीप्स द्याव्यात. अनेक गल्लभरू "ओव्हरसिंप्लीफाय" करून सांगतात की कमी खा आणि जास्त व्यायाम करा. पण सगळ्यांना माहीत आहे - इट डझन्ट वर्क आऊट दॅट वे. आपल्याकडून बर्‍याच अपेक्षा आहेत ;)

गणपा शेट तुमी पाककृती लिहा अन मग खादाड मॅडम त्याची मापं काडतील. चालेल का? आमी आहोतच प्रतिसादायला.

लेख! खादाडपणा हा जीवन जगण्याची (कंठण्याची नव्हे) दुर्दम्य इच्छा दर्शवणारा गुण आहे. ज्याचे लक्ष इतर गोष्टींसोबतच खाण्यात देखील असते त्या व्यक्तीला कधी निराशा गिळंकृत करू शकत नाही. (छान सुविचार आहे; माझाच आहे.) दुसर्‍याच्या पानातला झणझणीत तांबडा रस्सा, लालभडक रश्शात डुंबत असलेला लुसलुशीत चिकनचा लेग पीस, आणि दह्याच्या आंबटपणात मुरलेल्या कांद्याच्या रसरशीत फोडी बघून ज्याच्या नजरेत अधाशीपणा दिसत नाही तो माणूस नसून कुणी ऋषितुल्य महापुरुष असावा असे बिनदिक्कत समजावे आणि त्याच्यापासून शक्यतो कमीत कमी २० फुटाच्या अंतरावरच रहावे. :-) मला तर पुण्यातले डायनिंग हॉल्स खूप आवडतात. डेक्कनवरचे 'जनसेवा', टिळक रस्त्यावरचे 'दुर्वांकुर', भांडारकर रस्त्यावरचे 'पंचवटी गौरव', टिळक रस्त्यावरचेच 'बादशाही' या डायनिंग हॉल्समध्ये मी खूप वेळा जेवलेलो आहे. 'जनसेवा' हे माझ्या खास आवडीचे. जाऊन बूड टेकवत नाही तोच लखलखीत ताटे आणि वाट्या येतात. त्यामागोमाग चटणी, कोशिंबीरीपासून वाढणारे वीर भाज्या, खमण ढोकळा, वडे, पापड, चपाती, भाकरी वगैरे सटासट आणून वाढतात. पटकन हात धुऊन ताव मारायला सुरुवात करावी. पण अशा ठिकाणी जेवायचे तर काही गोष्टी पाळाव्या लागतात. या गोष्टी पाळल्यास जेवणाचा आनंद त्रिगुणित होतो. १. आदल्या दिवशी रात्री लवकर जेवावे. साधारण साडेसात पर्यंत जेवण उरकून घ्यावे. जेवण हलके आणि थोडे करावे. २. सकाळी फक्त एकच कप चहा घ्यावा आणि नाश्त्याला सुटी द्यावी. ३. पूर्ण दिवस मोकळा ठेवावा. ४. सकाळपासून काहीतरी शरीराला हालचाल होईल अशी कामे करावीत. कुठेतरी लांबवर फिरून यावे. ५. डायनिंग हॉलमध्ये जाण्यासाठी अंमळ उशीरा निघावे. साधारण दुपारी दोन वाजता निघावे. अडीच पर्यंत तिथे पोहोचून पाच मिनिटात जेवण सुरु करता येते. एव्हाना भूक खवळलेली असते. नजरेत खुनशीपणा आलेला असतो. केव्हा एकदा घास तोंडात घालतो अशी बेचैनी मनाला सुन्न करून जाते. मग छोट्या-छोट्या गोष्टीवरून थोडी-थोडी चिडचिड सुरु होते. रस्त्यात ट्रॅफिक लागणे ही खूप संताप आणणारी घटना वाटायला लागते. सिग्नल लागणे, गाडी बंद पडणे, पार्किंगला जागा लवकर न मिळणे अशा घटना पारा वाढवत जातात. लक्षात ठेवा, जेवणाचा आनंद हा त्याआधी होणारी चिडचिड, वैताग, पोटात उसळलेल्या आगडोंबाची तीव्रता या सगळ्या भावनांच्या समानुपाती (मराठीत डायरेक्टली प्रपोर्शनल) असतो. ६. पानावर बसल्यावर जे काही आधी वाढले जाईल ते गपकन तोंडात टाकू नये. त्यामुळे कोशिंबीरीसारख्या नेहमीच्या पदार्थामुळे भूकमोड आणि हिरमोड होण्याचा धोका असतो. अगदी मिनिटभर संयम ठेवावा. मग गरमागरम पोळ्या, पिवळाजर्द खमण ढोकळा, गरम सुरळीची वडी, वडा असल्या पदार्थांची वरात सुरु झाल्यावर त्या वरातीत थोडे नाचून घ्यावे. मग बटाट्याची रस्सा भाजी, फ्लॉवरची भेंडीच्या साक्षीने केलेली सुकी भाजी, आकर्षक आमटी, घट्ट दही अशा लज्जतदार पदार्थांना थोडा न्याय द्यावा. पान पूर्ण वाढून झाल्यावर मग आपल्याला काय आवडले आहे ते जोखून घ्यावे आणि उद्या कदाचित जेवायला मिळणार नाही असा विचार मनात घोळवत जेवणाचा येथेच्छ समाचार घ्यावा. ७. कपाळावर घर्मबिंदूंचे दव येईस्तोवर खाण्याचा हा रम्य बगीचा सोडू नये. घाम यायला सुरुवात झाल्यावर वेग थोडा कमी करावा आणि शेवटचा भात मागवावा. ८. शेवटचा भात संपवून मग दोन ते तीन मिनिटांचा अवधी जावू द्यावा आणि थोडे एकाग्र चित्त करून विचार करावा. अजून भूक आहे का? अजून थोडे खाता येईल का? उत्तर हो असल्यास कुठला पदार्थ अजून खाता येऊ शकतो याचा विचार करावा. अगदी थोडा घेऊन खाऊन बघावा. बघावे की उदराग्नी पुन्हा प्रज्वलित होतोय का. झाल्यास थोडी गरमगरम कढी ओरपावी आणि दोन-तीन ढोकळे रिचवावेत. यावेळेस सोबत कोण आहे याचा विचार न करता त्याच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करावे. बायको सोबत असल्यास जसे शक्य असेल तसे परिस्थितीनुसार वागावे. (ही सूचना ज्याने-त्याने आपापल्या जबाबदारीवर पाळावी. न पाळल्यास उत्तम.) ९. १००% खात्री पटल्यावर मोठ्या आवाजात ढेकर द्यावा आणि बिल देऊन डुलत-डुलत बाहेर पडावे ते थेट पानवाल्या भैय्याकडे जावे. आवडीनुसार पान कोंबावे आणि जड डोळ्यानिशी घरी येऊन ताणून द्यावी. परवा आम्ही 'पुरेपूर कोल्हापूर'ला याच थाटात जेवलो. तांबडा रस्सा आणि चिकन मसाला हादडतांना केव्हा डोळ्यांवरचे शटर खाली पडायला लागले ते कळलेच नाही. एक चिकन थाळी खात असतांना जेव्हा मी वेटरला अजून एक चिकन फ्राय सांगीतले तेव्हा त्याने थोड्या अविश्वासाने माझ्याकडे बघितले. शेवटची पोळी सांगीतली त्यावेळेस त्याच्या चेहर्‍यावर भूत पाहिल्यासारखे भाव होते. शेवटी त्याने भात आणल्यावर एका दमात सगळा भात ताटात ओततांना बघून मात्र त्याच्या चेहर्‍यावर आदराचे भाव आले. तो माझ्याकडे खूपच आदराने बघू लागला. शेवटी कसेबसे उठत आम्ही घरी पोहोचलो...

>>आणि तेव्हा तिला अचानक ह्याची जाणीव झाली की मीच नं ती आहारशास्त्रज्ञ? लिहा लिहा , अवश्य लिहा ! सध्या मिपावर गणपा नामक एक भयानक इसम आहे, तो असेच काहीबाही सुंदर बनवुन पदार्थ बनवतो की ते 'मापात' खाणे अशक्य होऊन बसते, तेव्हा आता त्यापुढे तुम्हीच सल्ला द्या. गणपामुळे मिपाचे सरासरी वजन ३.५ किलोने वाढले आहे असे म्हणतात, खरे खोटे गणपा जाणे. इथे स्वातीताई पण आहे, मी जेव्हा तिच्याकडे गेलो होतो तेव्हा तीनेही मला काही काही मस्त मस्त करुन एवढे खाऊ घातले की काय विचारु नका. असो, तुम्ही लिहा, आम्ही वाचतो ... दुसरं काय करणार म्हणा, पण असो. - छोटा डॉन

येवुद्या ... खादाड पण आहारतज्ञ असलेल्यांच्या पा.कृ. कडे लक्ष आहे अवांतर : मी पण खादाड आहे .. आधी काही परिनाम जास्त होत नव्हता , खेळ व्यायाम नियमित होता.. आजकाल मात्र हे आयटीतील ऐटीत राहण्यामुळे थोडा जाडपना जाणवत आहे, जीम लावावी म्हणतोय .. बघु .. पण आहार बदलण्यापेक्षा लवकर आयटी क्षेत्रच बदलले पाहिजे असे वाटते .. असो

खादाड अमिता, तुझ्या पाक कृतीचे पदार्थ खाउन वजन घटले तर जिंदाबाद.. नाहीतर खरडवहीत मुर्दाबाद व्हायचा... :-) - (खादाड पण सध्या वजन कमी करण्यच्या चिंतेत असलेला खादाड) पिंगू

अरे वा! आहारशात्राप्रमाणे योग्य अश्या पाकृ दिल्यास आवडतील. माझे माझ्या वजनाकडे फार लक्ष असते म्हणून त्रासही होतो. ;) घरगुती, मुलांच्या पाकृंचेही स्वागत आहे.

लवकर लिहा.. आमचे बरेच प्रश्न आहेत डाएटवर.. ;) - सूर्य

अमिता, कृपया अशा पाकृ द्याव्या ज्या सोप्या असतील आणि ज्याने मेटॅबोलीझम रेट वाढेल तसेच ज्या पौष्टीक देखील असतील. तसेच भरपूर टीप्स द्याव्यात. अनेक गल्लभरू "ओव्हरसिंप्लीफाय" करून सांगतात की कमी खा आणि जास्त व्यायाम करा. पण सगळ्यांना माहीत आहे - इट डझन्ट वर्क आऊट दॅट वे. आपल्याकडून बर्‍याच अपेक्षा आहेत ;)

गणपा शेट तुमी पाककृती लिहा अन मग खादाड मॅडम त्याची मापं काडतील. चालेल का? आमी आहोतच प्रतिसादायला.

लेख! खादाडपणा हा जीवन जगण्याची (कंठण्याची नव्हे) दुर्दम्य इच्छा दर्शवणारा गुण आहे. ज्याचे लक्ष इतर गोष्टींसोबतच खाण्यात देखील असते त्या व्यक्तीला कधी निराशा गिळंकृत करू शकत नाही. (छान सुविचार आहे; माझाच आहे.) दुसर्‍याच्या पानातला झणझणीत तांबडा रस्सा, लालभडक रश्शात डुंबत असलेला लुसलुशीत चिकनचा लेग पीस, आणि दह्याच्या आंबटपणात मुरलेल्या कांद्याच्या रसरशीत फोडी बघून ज्याच्या नजरेत अधाशीपणा दिसत नाही तो माणूस नसून कुणी ऋषितुल्य महापुरुष असावा असे बिनदिक्कत समजावे आणि त्याच्यापासून शक्यतो कमीत कमी २० फुटाच्या अंतरावरच रहावे. :-) मला तर पुण्यातले डायनिंग हॉल्स खूप आवडतात. डेक्कनवरचे 'जनसेवा', टिळक रस्त्यावरचे 'दुर्वांकुर', भांडारकर रस्त्यावरचे 'पंचवटी गौरव', टिळक रस्त्यावरचेच 'बादशाही' या डायनिंग हॉल्समध्ये मी खूप वेळा जेवलेलो आहे. 'जनसेवा' हे माझ्या खास आवडीचे. जाऊन बूड टेकवत नाही तोच लखलखीत ताटे आणि वाट्या येतात. त्यामागोमाग चटणी, कोशिंबीरीपासून वाढणारे वीर भाज्या, खमण ढोकळा, वडे, पापड, चपाती, भाकरी वगैरे सटासट आणून वाढतात. पटकन हात धुऊन ताव मारायला सुरुवात करावी. पण अशा ठिकाणी जेवायचे तर काही गोष्टी पाळाव्या लागतात. या गोष्टी पाळल्यास जेवणाचा आनंद त्रिगुणित होतो. १. आदल्या दिवशी रात्री लवकर जेवावे. साधारण साडेसात पर्यंत जेवण उरकून घ्यावे. जेवण हलके आणि थोडे करावे. २. सकाळी फक्त एकच कप चहा घ्यावा आणि नाश्त्याला सुटी द्यावी. ३. पूर्ण दिवस मोकळा ठेवावा. ४. सकाळपासून काहीतरी शरीराला हालचाल होईल अशी कामे करावीत. कुठेतरी लांबवर फिरून यावे. ५. डायनिंग हॉलमध्ये जाण्यासाठी अंमळ उशीरा निघावे. साधारण दुपारी दोन वाजता निघावे. अडीच पर्यंत तिथे पोहोचून पाच मिनिटात जेवण सुरु करता येते. एव्हाना भूक खवळलेली असते. नजरेत खुनशीपणा आलेला असतो. केव्हा एकदा घास तोंडात घालतो अशी बेचैनी मनाला सुन्न करून जाते. मग छोट्या-छोट्या गोष्टीवरून थोडी-थोडी चिडचिड सुरु होते. रस्त्यात ट्रॅफिक लागणे ही खूप संताप आणणारी घटना वाटायला लागते. सिग्नल लागणे, गाडी बंद पडणे, पार्किंगला जागा लवकर न मिळणे अशा घटना पारा वाढवत जातात. लक्षात ठेवा, जेवणाचा आनंद हा त्याआधी होणारी चिडचिड, वैताग, पोटात उसळलेल्या आगडोंबाची तीव्रता या सगळ्या भावनांच्या समानुपाती (मराठीत डायरेक्टली प्रपोर्शनल) असतो. ६. पानावर बसल्यावर जे काही आधी वाढले जाईल ते गपकन तोंडात टाकू नये. त्यामुळे कोशिंबीरीसारख्या नेहमीच्या पदार्थामुळे भूकमोड आणि हिरमोड होण्याचा धोका असतो. अगदी मिनिटभर संयम ठेवावा. मग गरमागरम पोळ्या, पिवळाजर्द खमण ढोकळा, गरम सुरळीची वडी, वडा असल्या पदार्थांची वरात सुरु झाल्यावर त्या वरातीत थोडे नाचून घ्यावे. मग बटाट्याची रस्सा भाजी, फ्लॉवरची भेंडीच्या साक्षीने केलेली सुकी भाजी, आकर्षक आमटी, घट्ट दही अशा लज्जतदार पदार्थांना थोडा न्याय द्यावा. पान पूर्ण वाढून झाल्यावर मग आपल्याला काय आवडले आहे ते जोखून घ्यावे आणि उद्या कदाचित जेवायला मिळणार नाही असा विचार मनात घोळवत जेवणाचा येथेच्छ समाचार घ्यावा. ७. कपाळावर घर्मबिंदूंचे दव येईस्तोवर खाण्याचा हा रम्य बगीचा सोडू नये. घाम यायला सुरुवात झाल्यावर वेग थोडा कमी करावा आणि शेवटचा भात मागवावा. ८. शेवटचा भात संपवून मग दोन ते तीन मिनिटांचा अवधी जावू द्यावा आणि थोडे एकाग्र चित्त करून विचार करावा. अजून भूक आहे का? अजून थोडे खाता येईल का? उत्तर हो असल्यास कुठला पदार्थ अजून खाता येऊ शकतो याचा विचार करावा. अगदी थोडा घेऊन खाऊन बघावा. बघावे की उदराग्नी पुन्हा प्रज्वलित होतोय का. झाल्यास थोडी गरमगरम कढी ओरपावी आणि दोन-तीन ढोकळे रिचवावेत. यावेळेस सोबत कोण आहे याचा विचार न करता त्याच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करावे. बायको सोबत असल्यास जसे शक्य असेल तसे परिस्थितीनुसार वागावे. (ही सूचना ज्याने-त्याने आपापल्या जबाबदारीवर पाळावी. न पाळल्यास उत्तम.) ९. १००% खात्री पटल्यावर मोठ्या आवाजात ढेकर द्यावा आणि बिल देऊन डुलत-डुलत बाहेर पडावे ते थेट पानवाल्या भैय्याकडे जावे. आवडीनुसार पान कोंबावे आणि जड डोळ्यानिशी घरी येऊन ताणून द्यावी. परवा आम्ही 'पुरेपूर कोल्हापूर'ला याच थाटात जेवलो. तांबडा रस्सा आणि चिकन मसाला हादडतांना केव्हा डोळ्यांवरचे शटर खाली पडायला लागले ते कळलेच नाही. एक चिकन थाळी खात असतांना जेव्हा मी वेटरला अजून एक चिकन फ्राय सांगीतले तेव्हा त्याने थोड्या अविश्वासाने माझ्याकडे बघितले. शेवटची पोळी सांगीतली त्यावेळेस त्याच्या चेहर्‍यावर भूत पाहिल्यासारखे भाव होते. शेवटी त्याने भात आणल्यावर एका दमात सगळा भात ताटात ओततांना बघून मात्र त्याच्या चेहर्‍यावर आदराचे भाव आले. तो माझ्याकडे खूपच आदराने बघू लागला. शेवटी कसेबसे उठत आम्ही घरी पोहोचलो...

कोकण एक्सप्रेस अन् कामत जवळच आहेत. ते सुद्धा १ चांगला पर्याय आहेत. अजुन एक मयुर कॉलनी जवळ 'स्वागत' म्हणून एक टपरीवजा दुकान आहे तिथे पण अप्रतिम पदार्थ मिळतात. (खादाड) :)

कामतचं आता थाट्बाट झालंय, आणि तिथली गुजराथी थाळी काही फार चांगली नाही. कोकण एक्स. मध्ये व्हेज पर्याय फारच कमी आहेत. स्वागतचं नक्की लोकेशन सांगाल काय जाईन उद्याच. अवांतर - तुम्ही मु.पो. तळेगाव दाभाडे असाल तर- तिथं एक पांड्वांचं मंदिर आहे म्हणे, जरा सांगाल काय कसे जायचं ते. हर्षद.

आता विषय निघालाच आहे तर, स्वागतच्या लाईनला थोडं पुढे एक लोणि डोसा वाला असतो, त्याचा डोसा खाउन पहा, खुप मस्त असतो. अतिशय म उ आणि भरपुर लोणि घातलेला, कधि येतो आहेस सांग जाउ या. तो दुपारी २पर्य्तंत असतो. हर्षद.

शीतलचा दही वडा एकदम चांगला असायचा, गेल्या ३-४ वर्षात चक्कर नाही, त्यामुळे सध्याचे माहीती नाही.

शितल अगदी नविन नविन होतं तेंव्हा दोनदा जाणं झालं. नंतर नाही. आतातर कोणी आठवण करून दिली तरच नाहीतर हाटेलं आठवत नाहीत.

मला आठवतं त्याप्रमाणे शीतलची पावभाजीसुद्धा फार प्रसिद्ध होती.

जायला पायजे शीतल ला .. अजुन गेलो नाही. कोकण एक्स्प्रेस मस्त आहे ... जोग शाळेपुढे कायम जाणे होते पण स्वागत माहिती नाही.. पाहतो नक्की .. खाण्यासाठी मी कोठे ही जायला तयार असतो ..

छान लेखमाला. लेखकानी शक्य झाल्यास सारबागेबाहेरील स्टॉलवाले, संभाजी बागेबाहेरील पाणीपुरीवाले तसेच सकाळी सकाळी नाष्ट्याचे डबे घेउन तुळशीबाग, लक्ष्मी रोड ह्या ठिकाणी स्टॉल लावणारे ह्यांची देखील ओळख करुन द्यावी.

हो.. अजून माहिती द्याच. अंदाजाने ट्राय करु गेल्यास वेळ फुकट जातो. आमच्या सारख्या व्हिजिटर्सना पुन्हा पुन्हा वेगवेगळी ठिकाणे ट्राय करायला चान्स कमी असतो. असेच त्या संभाजी उद्यानाबाहेर सपना हॉटेलसमोर असलेल्या स्टीमी अफेअर्स म्हणून स्टॉलवर अनंत टाईपच्या इडल्या दिसल्या म्हणून काही नमुने चाखले. अजिबात आवडले नाही.

लज्जत नावाचे हॉटेल आहे अजुन कोणाला माहीती आहे का? - कुमठेकर रस्त्याच्या आतल्या रस्त्यावर होते, गणपुले क्लासेसच्या समोर. तिथे बरेच हटके पदार्थ असायचे, व सगळ्यांची चव नावाप्रमाणेच लज्जतदार होती :) आता गुगलुन पाहीले असता एक दुसरेच लज्जत ला.ब. रस्त्यावर दिसते आहे, पण ते हे नसावे.

सर्व प्रतिसादकांना अतिशय धन्यवाद तसेच वाचनमात्रांना पण धन्यवाद. श्री. परा, निश्चितच, आठवड्यातले कमीत कमी ३ दिवस तरी बाहेर कुठेतरी खायला जातोच.( हे वाचुन बायको मारणार आहे). सध्या जरा इतर कामं जास्त आहेत म्हणुन थोडा वेळ लागतो आहे. हर्षद.

भरतकुंज स्पोर्ट्स कोम्प्लेक्स , शैलेश पूल

कोकण एक्सप्रेस अन् कामत जवळच आहेत. ते सुद्धा १ चांगला पर्याय आहेत. अजुन एक मयुर कॉलनी जवळ 'स्वागत' म्हणून एक टपरीवजा दुकान आहे तिथे पण अप्रतिम पदार्थ मिळतात. (खादाड) :)

कामतचं आता थाट्बाट झालंय, आणि तिथली गुजराथी थाळी काही फार चांगली नाही. कोकण एक्स. मध्ये व्हेज पर्याय फारच कमी आहेत. स्वागतचं नक्की लोकेशन सांगाल काय जाईन उद्याच. अवांतर - तुम्ही मु.पो. तळेगाव दाभाडे असाल तर- तिथं एक पांड्वांचं मंदिर आहे म्हणे, जरा सांगाल काय कसे जायचं ते. हर्षद.

आता विषय निघालाच आहे तर, स्वागतच्या लाईनला थोडं पुढे एक लोणि डोसा वाला असतो, त्याचा डोसा खाउन पहा, खुप मस्त असतो. अतिशय म उ आणि भरपुर लोणि घातलेला, कधि येतो आहेस सांग जाउ या. तो दुपारी २पर्य्तंत असतो. हर्षद.

शीतलचा दही वडा एकदम चांगला असायचा, गेल्या ३-४ वर्षात चक्कर नाही, त्यामुळे सध्याचे माहीती नाही.

शितल अगदी नविन नविन होतं तेंव्हा दोनदा जाणं झालं. नंतर नाही. आतातर कोणी आठवण करून दिली तरच नाहीतर हाटेलं आठवत नाहीत.

मला आठवतं त्याप्रमाणे शीतलची पावभाजीसुद्धा फार प्रसिद्ध होती.

जायला पायजे शीतल ला .. अजुन गेलो नाही. कोकण एक्स्प्रेस मस्त आहे ... जोग शाळेपुढे कायम जाणे होते पण स्वागत माहिती नाही.. पाहतो नक्की .. खाण्यासाठी मी कोठे ही जायला तयार असतो ..

छान लेखमाला. लेखकानी शक्य झाल्यास सारबागेबाहेरील स्टॉलवाले, संभाजी बागेबाहेरील पाणीपुरीवाले तसेच सकाळी सकाळी नाष्ट्याचे डबे घेउन तुळशीबाग, लक्ष्मी रोड ह्या ठिकाणी स्टॉल लावणारे ह्यांची देखील ओळख करुन द्यावी.

हो.. अजून माहिती द्याच. अंदाजाने ट्राय करु गेल्यास वेळ फुकट जातो. आमच्या सारख्या व्हिजिटर्सना पुन्हा पुन्हा वेगवेगळी ठिकाणे ट्राय करायला चान्स कमी असतो. असेच त्या संभाजी उद्यानाबाहेर सपना हॉटेलसमोर असलेल्या स्टीमी अफेअर्स म्हणून स्टॉलवर अनंत टाईपच्या इडल्या दिसल्या म्हणून काही नमुने चाखले. अजिबात आवडले नाही.

लज्जत नावाचे हॉटेल आहे अजुन कोणाला माहीती आहे का? - कुमठेकर रस्त्याच्या आतल्या रस्त्यावर होते, गणपुले क्लासेसच्या समोर. तिथे बरेच हटके पदार्थ असायचे, व सगळ्यांची चव नावाप्रमाणेच लज्जतदार होती :) आता गुगलुन पाहीले असता एक दुसरेच लज्जत ला.ब. रस्त्यावर दिसते आहे, पण ते हे नसावे.

सर्व प्रतिसादकांना अतिशय धन्यवाद तसेच वाचनमात्रांना पण धन्यवाद. श्री. परा, निश्चितच, आठवड्यातले कमीत कमी ३ दिवस तरी बाहेर कुठेतरी खायला जातोच.( हे वाचुन बायको मारणार आहे). सध्या जरा इतर कामं जास्त आहेत म्हणुन थोडा वेळ लागतो आहे. हर्षद.

भरतकुंज स्पोर्ट्स कोम्प्लेक्स , शैलेश पूल

"काय टार्‍या कसा आहेस? मी सुद्धा तुमच्या फ्लोर वरलाच होतो. पण फक्त वेगळ्या टिमचा होतो. "अ‍ॅड्या, नो डाऊट, तुझा फ्लोअर घर छानच आहे. क्युब मोठा आहे . इथे मित्रांसाठी जागा आहे, फुकट च्या कॉफी प्यायची सोय आहे, वेळी अवेळी पसरायला आडोसा सुद्धा आहे. पण शोभा कशामुळे आहे?" थोडीशी गडबड झाली टारुशेठ विडंबन पाडण्यात. अति घाई संकटात नेई :)

अ‍ॅड्या, नो डाऊट, तुझा फ्लोअर घर छानच आहे. कॉपी पेस्टींग नीट करा टारू भाऊ. न पिता लेख लिहीला की असं होतं :)

टार्‍या इडंबन भारीच पण सगळे म्हणत आहेत तशी थोडी घाई नक्कीच झाली आहे.

"टार्‍या तुझ्या फ्लोर खरी शोभा काय सांग पाहू?"

हे 'फ्लोर वर खरी शोभा' असे हवे ना?

मंजुळा आणि बकुळा ही णावे ल्हिल्यास त्याणावाण्च्या ळळणांस ट्रास होईल. त्यामुळे म किंवा ब अथवा हळक्षज्ञ अशी णाव्हे व्हाप्राव्हीत.

टारु एक्सप्रेस्स विडम्बन केलेस भारी. आहे ........... अवान्तर- मंजुळा - बकुळानी हे वाचले तर? आणि वाचुन कम्पनी सोडली तर??? ;)

प्रोजेक्टमध्ये सगळेच बापे असतील तर हापिसात जास्त वेळ कोणी बसत नाही असे माझे निरिक्षण आहे. याउलट ज्या प्रोजेक्टमध्ये अशा मंजुळा/बकुळा असतात तेथे बाप्यांमध्ये इंप्रेशन पाडण्यासाठी चांगले काम करण्याची स्पर्धा चालु होते व मॅनेजरचे काम साध्य होते.म्हणून मोठ्या प्रोजेक्टस मध्ये एखादी तरी मंजुळा/बकुळा असली पाहिजे असा माझा मॅनेजर मित्र म्हणायचा.

फोटो कुठे आहे ? फोटोशिवाय आम्ही पाककृतींना प्रतिसाद देत नाही, सध्या हा प्रतिसाद 'अप्रकाशित' समजावा :) - ( रसिक ) छोटा डॉन

>>मी जितक्या वेळेला त्या मदना बघतो ना तितक्या वेळा चढल्याचा भास होतो. असं असेल तर त्या हापिसात जायलाच हवं, बाकी विडंबन झकास !!

चालू द्या !!

तुला खरं सांगू? अरे मी अविवाहीत नसूनही मी जितक्या वेळेला त्या मदना बघतो ना तितक्या वेळा चढल्याचा भास होतो. वा वा . छान छान. अशा सुखदायी ललना आमच्या फ्लोरवर असत्या तर किती बहार आली असती. बाकी मित्राची कल्पनाशक्ती फारच तीव्र आहे. एखाद्यावेळेला त्याच्या फँटसीतली ऐश्वर्या खरोखरच त्याच्या दिमतीला यायची. हॅट्स ऑफ तुमच्या मित्राला.

खाद्यावेळेला त्याच्या फँटसीतली ऐश्वर्या खरोखरच त्याच्या दिमतीला यायची

इनक्युबेशन चा पत्ता काय ?

=)) =)) =))

>>लेक समोर बसलेल्या मंजुळा - बकुळास अर्पण म्हणजे लेक (लिहून) झाला तरी इतक्या दिवसात डब्बल सौंदर्य दिसलं नाही?? ;)

>>लेक समोर बसलेल्या मंजुळा - बकुळास अर्पण म्हणजे लेक (लिहून) झाला तरी इतक्या दिवसात डब्बल सौंदर्य दिसलं नाही?? ;)

>>लेक समोर बसलेल्या मंजुळा - बकुळास अर्पण म्हणजे लेक (लिहून) झाला तरी इतक्या दिवसात डब्बल सौंदर्य दिसलं नाही?? ;)

"काय टार्‍या कसा आहेस? मी सुद्धा तुमच्या फ्लोर वरलाच होतो. पण फक्त वेगळ्या टिमचा होतो. "अ‍ॅड्या, नो डाऊट, तुझा फ्लोअर घर छानच आहे. क्युब मोठा आहे . इथे मित्रांसाठी जागा आहे, फुकट च्या कॉफी प्यायची सोय आहे, वेळी अवेळी पसरायला आडोसा सुद्धा आहे. पण शोभा कशामुळे आहे?" थोडीशी गडबड झाली टारुशेठ विडंबन पाडण्यात. अति घाई संकटात नेई :)

अ‍ॅड्या, नो डाऊट, तुझा फ्लोअर घर छानच आहे. कॉपी पेस्टींग नीट करा टारू भाऊ. न पिता लेख लिहीला की असं होतं :)

टार्‍या इडंबन भारीच पण सगळे म्हणत आहेत तशी थोडी घाई नक्कीच झाली आहे.

"टार्‍या तुझ्या फ्लोर खरी शोभा काय सांग पाहू?"

हे 'फ्लोर वर खरी शोभा' असे हवे ना?

मंजुळा आणि बकुळा ही णावे ल्हिल्यास त्याणावाण्च्या ळळणांस ट्रास होईल. त्यामुळे म किंवा ब अथवा हळक्षज्ञ अशी णाव्हे व्हाप्राव्हीत.

टारु एक्सप्रेस्स विडम्बन केलेस भारी. आहे ........... अवान्तर- मंजुळा - बकुळानी हे वाचले तर? आणि वाचुन कम्पनी सोडली तर??? ;)

प्रोजेक्टमध्ये सगळेच बापे असतील तर हापिसात जास्त वेळ कोणी बसत नाही असे माझे निरिक्षण आहे. याउलट ज्या प्रोजेक्टमध्ये अशा मंजुळा/बकुळा असतात तेथे बाप्यांमध्ये इंप्रेशन पाडण्यासाठी चांगले काम करण्याची स्पर्धा चालु होते व मॅनेजरचे काम साध्य होते.म्हणून मोठ्या प्रोजेक्टस मध्ये एखादी तरी मंजुळा/बकुळा असली पाहिजे असा माझा मॅनेजर मित्र म्हणायचा.

फोटो कुठे आहे ? फोटोशिवाय आम्ही पाककृतींना प्रतिसाद देत नाही, सध्या हा प्रतिसाद 'अप्रकाशित' समजावा :) - ( रसिक ) छोटा डॉन

>>मी जितक्या वेळेला त्या मदना बघतो ना तितक्या वेळा चढल्याचा भास होतो. असं असेल तर त्या हापिसात जायलाच हवं, बाकी विडंबन झकास !!

चालू द्या !!

तुला खरं सांगू? अरे मी अविवाहीत नसूनही मी जितक्या वेळेला त्या मदना बघतो ना तितक्या वेळा चढल्याचा भास होतो. वा वा . छान छान. अशा सुखदायी ललना आमच्या फ्लोरवर असत्या तर किती बहार आली असती. बाकी मित्राची कल्पनाशक्ती फारच तीव्र आहे. एखाद्यावेळेला त्याच्या फँटसीतली ऐश्वर्या खरोखरच त्याच्या दिमतीला यायची. हॅट्स ऑफ तुमच्या मित्राला.

खाद्यावेळेला त्याच्या फँटसीतली ऐश्वर्या खरोखरच त्याच्या दिमतीला यायची

इनक्युबेशन चा पत्ता काय ?

=)) =)) =))

>>लेक समोर बसलेल्या मंजुळा - बकुळास अर्पण म्हणजे लेक (लिहून) झाला तरी इतक्या दिवसात डब्बल सौंदर्य दिसलं नाही?? ;)

>>लेक समोर बसलेल्या मंजुळा - बकुळास अर्पण म्हणजे लेक (लिहून) झाला तरी इतक्या दिवसात डब्बल सौंदर्य दिसलं नाही?? ;)

>>लेक समोर बसलेल्या मंजुळा - बकुळास अर्पण म्हणजे लेक (लिहून) झाला तरी इतक्या दिवसात डब्बल सौंदर्य दिसलं नाही?? ;)

तर्रीसारखाच चमचमीत, चकलीसारखा खमंग आणि केळं-वेलची घालून केलेल्या तूपातल्या साजूक शिर्‍यासारखाच सात्विक लेख..! एकदम छान! (बाकी ईंडियन हॉटेलात गोरे लोक ज्या पद्धतीने जेवतात ते बघून असे वाटते की किमान महिनाभर यांना ट्रेनिंग द्यावं भारतीय जेवण कसं जेवायचं असतं ते. सगळ्या भाज्या एकत्र त्या पुलाव्/स्टीम्डराईस वर घालून सगळा गचका करून, शेवटी ती नान्/रोटी हातात घेऊन पिझ्झा सारखी नुसतीच खातात.. ! हाय रे कर्मा! त्या बिचार्‍या आचार्‍याने खपून केलेल्या अन्नाची वाट लावायची आणि मग खायचं!!)

जाऊ दे! खाणं हा बोलण्याचा विषय नाही!.. - संत तात्याबा महाराज तात्या अरे कुठे आहेस रे बाबा? जरा दर्शन दे की!

डुक्कर खायला सांगा यांना,

बा असुरा: जिथे आपले म्हर्‍हाठी पदार्थ मिळत नाही तिथे मिसळ आणि उकडीचे मोदक इ. आठवण काढून कशाला मनाला त्रास करून घ्यायचा? ते जाउदे. डुक्कराला आजाबात नावं ठेवायची नाहीत बरका... हा प्राणी अत्यंत चविष्ट असतो. विषेषतः (हो आम्ही असंच लिहीणार - अधिक माहिती साठी "गुगल" नाहीतर "बिंग" करा ;) ) बेबी बॅक रिब्स किंवा कोळशावर भाजलेली पोटाजवळची चरबी केवळ अफलातूनच लागतात. तेव्हा मुद्दा असा की डुक्कर/पास्ता इ, त्यांच्या त्यांच्या जागी ठीक. उ. मोदक/मिसळ आपाप्ल्या जागी. आपण जे समोर येईल त्याचा आस्वाद घेत राहिलं पाहिजे. डावे उजवे करून चालणार नाही. कसें?

ये भो#*@()@!! !(!@!* #$)$- #)@#)@#(_@#!!! साला इथे सिरीयलवर दिवस काढायची वेळ आहे सद्ध्या, हे सगळं आत्ताच टंकायचं होतं का? "सागरा प्राण तळमळला" की इथं! तसं आम्ही सगळं (चांगलं) खातो, पण आपल्या "इंड्यात खाण्याची चैन बरंका" ह्या बाबतीत दुमत नाही.

लेख आवडला.

आहाहा !! असुरभौ खीर, बासुंदी, खव्याच्या पोळ्या, शिरा, झणझणीत भरीत, बटाट्याची रस्सा भाजी, भरली भेंडी एवढ्या पदार्थांची आठवण करुन दिलीतच तर एखादा पदार्थ या आठवड्यात करावाच म्हणतो. तुमच्या खव त त्याचा फोटु टाकेन, नक्की !! :D

एकदम रुचकर लेख! स्वाती

खाद्यपदार्थान्वरील लेख आणि त्यावरील प्रतिक्रिया वाचून मस्त वाटले.

चरचरीत लिखाण असुर शेठ. आणि त्यात नेमका जेवणाच्या वेळी हा लेख वाचला म्हणुन बरे ;) अवांतर :- 'ओरिजिनल इंग्लिश' ह्यातील योग्य शब्द ओरिगिनल असा आहे. भयानक पाठलाग.

@होळीच्या दिवशी एकदम अस्सल साजूक तुपातली पुरणपोळी मिळाली आहे मला! रोजच्यारोज वरण-भात, कढी/आमटी, २ भाज्या, गरमागरम पोळी असा साग्रसंगीत आणि सणसणीत बेत असतो. माझे लंडन आणि अबुधाबीचे दिवस आठवले बिन दक्षिणेचा ब्राम्हण म्हणून किती तरी माउलीच्या घरी उदरभरण केले होते त्याची आठवण झाली . त्यांचे ह्या निमित्ताने आभार मानतो .

'देह इथे आणि मन थेट पुण्यात, स्वयंपाकघरात' >>> चविष्ट लेख रे असुरा !! मस्त ! मस्त !

लेख छान. जीभेचे चोचले पुरवणे कठिण काम. पुरवावे तेवढे वाढतात. जाऊ द्या... खाण्यावर बोलण्यावर माझाही विश्वास नाही. ;) बाकी, मामलेदार मिसळ केवळ मुंबईचा मान ठेवायचा म्हणून? हात् लेका, भो***. जगातली एक नंबर फर्मास मिसळ आहे. साक्षात तात्याने खायला घातली होती... ( http://www.misalpav.com/node/3343 ). त्या नंतर अजून तरी दुसरी कोणतीही मिसळ त्याहून जास्त आवडलेली नाहीये.

मस्त! - (ओरिगिनल) फुकटचा छळवाद

कसं रे व्हायचं असं? इतका जीव गुंतणं बरं नव्हे. ;) >>आता काही इंग्रजांचं असं म्हणणं आहे की 'चटणी' हा 'ओरिजिनल इंग्लिश' पदार्थ आहे. येडे तिच्यायला! गोळाभर लसणाची चटणी खाऊन दाखिव म्हणावं! आमच्याकडं निदान गेले तीन-चारशे वर्षं अशीच बनते. मग बोल. >>सण-उत्सव हे आपोआप आलेले नसून, ते त्या-त्या सणाच्या 'नैवेद्य स्पेशल' पदार्थासाठी 'अ‍ॅरेंज' केलेले आहेत, असा माझा पक्का समज आहे. समज? वेड्या, खरं तेच आहे की. :) >>डुक्कर खायला सांगा यांना, डुक्कर मेले! अंय! डुकराबद्दल बोलायचं नाय हां....तू ये इकडं, आपुन रानडुक्कर खायला जाऊ..एकदम झकास. :) >>पण तिथेही नाक वर! त्या हॉटेलात खाणार आणि मग 'करी' इथेच कशी 'भारी' बनते याच्या बाष्कळ बाता मारणार. त्यांना म्हणावं, भडव्यो, या एकदा कोल्लापूरात..एकेक वाटी तांबडा-पांढरा रस्सा भुरका...मग बोला...अर्थात, बोलायला शिल्लक राहिलात तर. :)

त्यांचं जाऊद्या. आमच्या गप्पांचे २ तास फक्त मिसळीवर गेले, वडापावबद्दल तर चकार शब्दही बोललो नाही आम्ही. पुरणपोळी आणि मोदक तर अजून लिस्ट मध्ये यायचेत. खीर, बासुंदी, खव्याच्या पोळ्या, शिरा, झणझणीत भरीत, बटाट्याची रस्सा भाजी, भरली भेंडी हे तर मिडल-ऑर्डर बॅट्समन आहेत. स्वीकारचे पोहे, अण्णाचा चहा, अप्पाची खिचडी, वैशाली, रुपाली, सोलकडी, दुर्गाची कॉफी वगैरे तर एक्स्ट्रा मधेच! बाकीच्यांचं सोडा, इथे सलामीचा पहिला फलंदाजच दुसर्‍याला बॅटिंग करू देत नाहीये अजून.

आवरा!

पण कधीतरी अचानकच 'पुणेरी' पदार्थ डोक्यात रुंजी घालायला लागतात, स्वत:ची महती सांगायला सुरुवात करतात आणि आमचा कलेजा पार खलास होऊन जातो. आम्ही आमचे रहात नाही, कश्शाकश्शाचं भान उरत नाही, 'देह इथे आणि मन थेट पुण्यात, स्वयंपाकघरात' अशी अवस्था होऊन जाते.

लवकरात लवकर लग्न करुन टाकणे हा आपुलकीचा सल्ला. कंडीक्शन बिघडत चाललीये तुमची. ;)

फारच हळवे झालात हो! आता जाऊन या पुण्याला. लेखन छानच!

तुम्ही दमदार सुरूवात केली त्यावरून चांगली चारपाच लेखांची पंगत उठणार असं वाटलं होतं. पण खमंग लिंबू, खोबरं कोथिंबीरवाल्या कांदेपोह्यांवरच बोळवण केलीत. कदाचित लिहिता लिहिता तोंडाला सुटलेलं पाणी अनिवार झालं असेल. मात्र डुकराला असे बोल लावू नयेत. तुम्हाला बेकन, सॉसेजेस व हॅमची शपथ. आणि प्रोश्युतोपुढे तर बोलणंच खुंटतं.

झकास लेख रे असुर्‍या ! मेल्या तू रडतच बैस ! कधीची बोलावतेय हादडायला तर !!! आणि हो धम्या नि प्रभ्याशी सहमत =))

तर्रीसारखाच चमचमीत, चकलीसारखा खमंग आणि केळं-वेलची घालून केलेल्या तूपातल्या साजूक शिर्‍यासारखाच सात्विक लेख..! एकदम छान! (बाकी ईंडियन हॉटेलात गोरे लोक ज्या पद्धतीने जेवतात ते बघून असे वाटते की किमान महिनाभर यांना ट्रेनिंग द्यावं भारतीय जेवण कसं जेवायचं असतं ते. सगळ्या भाज्या एकत्र त्या पुलाव्/स्टीम्डराईस वर घालून सगळा गचका करून, शेवटी ती नान्/रोटी हातात घेऊन पिझ्झा सारखी नुसतीच खातात.. ! हाय रे कर्मा! त्या बिचार्‍या आचार्‍याने खपून केलेल्या अन्नाची वाट लावायची आणि मग खायचं!!)

जाऊ दे! खाणं हा बोलण्याचा विषय नाही!.. - संत तात्याबा महाराज तात्या अरे कुठे आहेस रे बाबा? जरा दर्शन दे की!

डुक्कर खायला सांगा यांना,

बा असुरा: जिथे आपले म्हर्‍हाठी पदार्थ मिळत नाही तिथे मिसळ आणि उकडीचे मोदक इ. आठवण काढून कशाला मनाला त्रास करून घ्यायचा? ते जाउदे. डुक्कराला आजाबात नावं ठेवायची नाहीत बरका... हा प्राणी अत्यंत चविष्ट असतो. विषेषतः (हो आम्ही असंच लिहीणार - अधिक माहिती साठी "गुगल" नाहीतर "बिंग" करा ;) ) बेबी बॅक रिब्स किंवा कोळशावर भाजलेली पोटाजवळची चरबी केवळ अफलातूनच लागतात. तेव्हा मुद्दा असा की डुक्कर/पास्ता इ, त्यांच्या त्यांच्या जागी ठीक. उ. मोदक/मिसळ आपाप्ल्या जागी. आपण जे समोर येईल त्याचा आस्वाद घेत राहिलं पाहिजे. डावे उजवे करून चालणार नाही. कसें?

ये भो#*@()@!! !(!@!* #$)$- #)@#)@#(_@#!!! साला इथे सिरीयलवर दिवस काढायची वेळ आहे सद्ध्या, हे सगळं आत्ताच टंकायचं होतं का? "सागरा प्राण तळमळला" की इथं! तसं आम्ही सगळं (चांगलं) खातो, पण आपल्या "इंड्यात खाण्याची चैन बरंका" ह्या बाबतीत दुमत नाही.

लेख आवडला.

आहाहा !! असुरभौ खीर, बासुंदी, खव्याच्या पोळ्या, शिरा, झणझणीत भरीत, बटाट्याची रस्सा भाजी, भरली भेंडी एवढ्या पदार्थांची आठवण करुन दिलीतच तर एखादा पदार्थ या आठवड्यात करावाच म्हणतो. तुमच्या खव त त्याचा फोटु टाकेन, नक्की !! :D

एकदम रुचकर लेख! स्वाती

खाद्यपदार्थान्वरील लेख आणि त्यावरील प्रतिक्रिया वाचून मस्त वाटले.

चरचरीत लिखाण असुर शेठ. आणि त्यात नेमका जेवणाच्या वेळी हा लेख वाचला म्हणुन बरे ;) अवांतर :- 'ओरिजिनल इंग्लिश' ह्यातील योग्य शब्द ओरिगिनल असा आहे. भयानक पाठलाग.

@होळीच्या दिवशी एकदम अस्सल साजूक तुपातली पुरणपोळी मिळाली आहे मला! रोजच्यारोज वरण-भात, कढी/आमटी, २ भाज्या, गरमागरम पोळी असा साग्रसंगीत आणि सणसणीत बेत असतो. माझे लंडन आणि अबुधाबीचे दिवस आठवले बिन दक्षिणेचा ब्राम्हण म्हणून किती तरी माउलीच्या घरी उदरभरण केले होते त्याची आठवण झाली . त्यांचे ह्या निमित्ताने आभार मानतो .

'देह इथे आणि मन थेट पुण्यात, स्वयंपाकघरात' >>> चविष्ट लेख रे असुरा !! मस्त ! मस्त !

लेख छान. जीभेचे चोचले पुरवणे कठिण काम. पुरवावे तेवढे वाढतात. जाऊ द्या... खाण्यावर बोलण्यावर माझाही विश्वास नाही. ;) बाकी, मामलेदार मिसळ केवळ मुंबईचा मान ठेवायचा म्हणून? हात् लेका, भो***. जगातली एक नंबर फर्मास मिसळ आहे. साक्षात तात्याने खायला घातली होती... ( http://www.misalpav.com/node/3343 ). त्या नंतर अजून तरी दुसरी कोणतीही मिसळ त्याहून जास्त आवडलेली नाहीये.

मस्त! - (ओरिगिनल) फुकटचा छळवाद

कसं रे व्हायचं असं? इतका जीव गुंतणं बरं नव्हे. ;) >>आता काही इंग्रजांचं असं म्हणणं आहे की 'चटणी' हा 'ओरिजिनल इंग्लिश' पदार्थ आहे. येडे तिच्यायला! गोळाभर लसणाची चटणी खाऊन दाखिव म्हणावं! आमच्याकडं निदान गेले तीन-चारशे वर्षं अशीच बनते. मग बोल. >>सण-उत्सव हे आपोआप आलेले नसून, ते त्या-त्या सणाच्या 'नैवेद्य स्पेशल' पदार्थासाठी 'अ‍ॅरेंज' केलेले आहेत, असा माझा पक्का समज आहे. समज? वेड्या, खरं तेच आहे की. :) >>डुक्कर खायला सांगा यांना, डुक्कर मेले! अंय! डुकराबद्दल बोलायचं नाय हां....तू ये इकडं, आपुन रानडुक्कर खायला जाऊ..एकदम झकास. :) >>पण तिथेही नाक वर! त्या हॉटेलात खाणार आणि मग 'करी' इथेच कशी 'भारी' बनते याच्या बाष्कळ बाता मारणार. त्यांना म्हणावं, भडव्यो, या एकदा कोल्लापूरात..एकेक वाटी तांबडा-पांढरा रस्सा भुरका...मग बोला...अर्थात, बोलायला शिल्लक राहिलात तर. :)

त्यांचं जाऊद्या. आमच्या गप्पांचे २ तास फक्त मिसळीवर गेले, वडापावबद्दल तर चकार शब्दही बोललो नाही आम्ही. पुरणपोळी आणि मोदक तर अजून लिस्ट मध्ये यायचेत. खीर, बासुंदी, खव्याच्या पोळ्या, शिरा, झणझणीत भरीत, बटाट्याची रस्सा भाजी, भरली भेंडी हे तर मिडल-ऑर्डर बॅट्समन आहेत. स्वीकारचे पोहे, अण्णाचा चहा, अप्पाची खिचडी, वैशाली, रुपाली, सोलकडी, दुर्गाची कॉफी वगैरे तर एक्स्ट्रा मधेच! बाकीच्यांचं सोडा, इथे सलामीचा पहिला फलंदाजच दुसर्‍याला बॅटिंग करू देत नाहीये अजून.

आवरा!

पण कधीतरी अचानकच 'पुणेरी' पदार्थ डोक्यात रुंजी घालायला लागतात, स्वत:ची महती सांगायला सुरुवात करतात आणि आमचा कलेजा पार खलास होऊन जातो. आम्ही आमचे रहात नाही, कश्शाकश्शाचं भान उरत नाही, 'देह इथे आणि मन थेट पुण्यात, स्वयंपाकघरात' अशी अवस्था होऊन जाते.

लवकरात लवकर लग्न करुन टाकणे हा आपुलकीचा सल्ला. कंडीक्शन बिघडत चाललीये तुमची. ;)

फारच हळवे झालात हो! आता जाऊन या पुण्याला. लेखन छानच!

तुम्ही दमदार सुरूवात केली त्यावरून चांगली चारपाच लेखांची पंगत उठणार असं वाटलं होतं. पण खमंग लिंबू, खोबरं कोथिंबीरवाल्या कांदेपोह्यांवरच बोळवण केलीत. कदाचित लिहिता लिहिता तोंडाला सुटलेलं पाणी अनिवार झालं असेल. मात्र डुकराला असे बोल लावू नयेत. तुम्हाला बेकन, सॉसेजेस व हॅमची शपथ. आणि प्रोश्युतोपुढे तर बोलणंच खुंटतं.

झकास लेख रे असुर्‍या ! मेल्या तू रडतच बैस ! कधीची बोलावतेय हादडायला तर !!! आणि हो धम्या नि प्रभ्याशी सहमत =))

कृष्णा वडापाव- सारंग, सहकारनगर यांचा वडापाव खरच चांगला होता. अजून हे दुकान चालू आहे काय?

बेडेकर मिसळ , लक्ष्मी रोड, पुणे!

अच्छा इकडं कुठलंही ठिकाण चालेल का? त्या धाग्यावर बृहन्मुंबै पर्यंतच मर्यादित होतं! बरं मग आपली फेव्हरीट्स १. मालवण मेढ्यातल्या साळगांवकरांच्या जय गणेश मंदिराच्या मागल्या बाजूस जय गणेश खानावळ आहे. तिथे साबुदाण्याची खिचडी उत्तम मिळते. अशीच उत्तम साबुदाण्याची खिचडी आणखी एका ठिकाणी खायला मिळाली होती ती गणपतीपुळ्याला देवळाबाहेर असणार्‍या बारक्या दुकानांतून. २. पालीला पार्किंग जवळ वैद्यांची खानावळ आहे. तिथे सर्व प्रकारची न्याहारी उत्तम मिळते. ३. पोलादपूरला एसटी स्टॅण्डसमोर 'भगवती' खानावळ आहे. उत्तम जेवण! ४. त्याच खानावळीच्या समोरच्या बाजूला, महाबळेश्वर फाटा सोडून थोडं पुढे गेल्यावर डाव्याबाजूला लाईनीत दुकानं आहेत. त्या रांगेत एक म्हातारी आजीबाई चहाचा स्टॉल लावत असे! अमृतच ते! ५. सिंधुदुर्ग जिल्ह्यात कुठल्याही बाजारातल्या कुठल्याही हाटेलात जाऊन चहा नि 'बाम' खा! जब्बरदस्त नाश्ता! एकेक बाम चहात बुडवून टपाटप खायला मजा येते! ६. बाकी एलपी/नाविक/विनोदा/कर्केराज/दहिसर चेकनाक्यावरचा कुठलाही अशा एखाद्या बार मध्ये जाऊन पेयपान झाल्यावर एक दालखिचडी मागवा! काम फिट्ट! असली अप्रतिम चव असते.. अहाहा! ७. रात्री १२ ते ४ वगैरे सायकली घेऊन फिरणार्‍या कॉफीवाल्यांकडे इडली चटणी मिळते! क्लासिक!!

आमच्या औरंगाबादमध्ये: १. उत्तम, गुलमंडी इथे मिळणार्‍या ईमरती (चक्कर येईल एवढ्या गोड असतात), मिरची भजे इ.इ.इ. २. मथुरावासी, गोमटेश मार्केट इथे मिळणारे कांदा/लसुणरहित देसी घी सहित पदार्थ - भल्ला, चाट, गाजराचा हलवा इ.इ.इ. ३. शहराबाहेर - हिरण्य रिसॉर्ट , दौलताबाद घाट, मोमबत्ता तलावाखाली - हुरडा, वेगवेगळ्या प्रकारच्या चटण्या, मांडे, पुरणाच्या पोळ्या आणि रात्री बाराच्या नंतर तारा पान सेंटर, उस्मानपुरा

एस्.पी.डि.पी मल्टीस्पाईस, निअर म्हात्रे ब्रीज, पुणे. म्हात्रे ब्रीज ते सिंहगड रोड यांना जोडणार्या नदिकाठच्या रोडवर .. (ऑपोझिट टु हार्वेश्ट क्लब)

नुसत्या नोंदी करण्यापेक्षा शक्य झाले तर पदार्थांचे वर्णन करा. वाचणार्‍यांची लाळ टपकली पाहिजे आणि जीवाचा चडफडाट झाला पाहिजे (ह. घ्या.) अहमदनगरमध्ये पूर्वी खूप वडापाव होते. आता संख्या कमी झाली आहे. तरी दोन वडापाव अजून प्रसिद्धी टिकवून आहेत. सगळ्यात भारी म्हणजे एकमुखी दत्ताच्या देवळाबाहेरचा वडापाव. संध्याकाळी आठनंतर गेलात तर फक्त भजी खावी लागतात. एक वडापाव खाऊन भागत नाही. किमान तीन वडापाव हाणल्याशिवाय जीभ आणि पोट गप्प बसत नाही. दुसरा वडापाव म्हणजे 'बेक्कार वडापाव'. याच्या नावावर जाऊ नका. आपण एखाद्या गोष्टीला 'भयानक सुंदर' म्हणतो तसेच नगरकर याला 'बेक्कार' म्हणतात. वड्यासोबत कापलेला कांदा आणि गोडसर चटणी मिळते. तेवढाच हुळहुळत्या जिभेला दिलासा. घासगल्लीच्या कोपर्‍यावर पण एक गाडी आहे, पण तिथला वडापाव 'बरा' कॅटॅगरीतला आहे. पुढील प्रश्नांची सविस्तर उत्तरे द्या ( प्रत्येकी ४ मार्कांचा प्रश्न) १) तवा सुरमई डिशची वैशिष्ट्ये सांगा. २) मुर्ग मसल्लम डिशचे वर्णन करा. ३) 'बाम' म्हणजे काय?

द्येवा, चहाबद्दल लिहिताना फुगेवाडी नाक्यापासचा 'अशोक' विसरलात का? :) अर्धा अर्धातास तिथं चहा पित बसणारं पब्लिक अजुनही आहे. कित्येक ओळखी तर 'अशोक'ला चहाच्या टेबलावर नेहमी पाहून पाहोन झाल्या आहेत इतकं फेमस है ते. :) शनिवारपेठेत 'रामदास'ची मिसळपण भारी (होती.) चाकण (की त्याच्या थोडं पुढे गेल्यावर) समाधान म्हणून एक हाटिल आहे. तिथलं मटण...अग्ग्ग्ग्ग्गं! नादच करायचा नाही! डेक्कनला सोहममध्ये भरल्या वांग्याची भाजी, वांग्याचं भरीतही छान मिळतं आणि सोलकढीदेखील. तिथं गेल्यावर (तिथंच काय, कुठेही गेल्यावर) मी निम्मं जेवण तर सोलकढीवर संपवतो. :) (अधिक माहितीसाठी भेटा अथवा लिहा- मिपा सदस्य : मनिष. ;) ) औंधच्या ब्रेमेन चौकातून खडकीकडे जायला उजवीकडे वळलं, की स्पायसर कॉलेजच्या आधी एक कळकट खानावळ दिसते. 'महाराष्ट्र हॉटेल' म्हणून. तिथे खिमा आणि पाव खाऊन पहावा. :) येक लंबर! डेक्कनला जिमखाना ग्राऊंडपाशी चितळेंच्या कोपर्‍यावर साबुदाणा खिचडी एकदम ब्येष्टेष्ट मिळते राव. आणखी काही आठवतील तशी सांगेनच.

खायचे असतिल तर अपुर्वा हॉटेल, हर्नीमन सर्कल जवळ फोर्ट्मधे अप्रतिम मिळतात. खास करुन हिरव्या मसाल्यातील पापलेट (मोठ्या आकाराचा) साधारण ६५० रुपयांना मीळतो. ओले बोंबील फ्राय ( बॉम्बे डक ) खुपच चांगले असतात. दादर पुर्वेला़ ॠषी माशांसाठी चांगले आहे. मिसळः करी रोड्वरुन लोअर परेल ला जाताना सिग्नलला जयहिंद हे मिसळ साठी प्रसिध्द आहे. वडापावः अंबरनाथ स्टेशन पुर्वेला बबनचा वडापाव आहे. घाटकोपर पुर्वेला ठाण्याच्या बाजुच्या पुलावरुन बाहेर आल्यावर उजव्या हातालाच एक छोटेसे हॉटेल आहे. सामोसे, जिलेबी, भजी: सांताक्रुज स्टेशन पुर्वेला स्टेशनजवळ एक छोटासा स्टॉल आहे. एक बाई त्या चालवतात. मला वाटते हा मुंबईतला सर्वात चांगला समोसा असावा. (५-६ वर्षापुर्वी नेहमी जायचो तिथे. अलिकडे माहीत नाही). शेवबुंदी, जिलेबी: कुर्ला पश्चीमेला दिपक फरसान मार्ट आहे. खुपच फेमस आहे. फरसान, पापडीही प्रसिध्द आहे. गुलाबजामुनः हर्नीमन सर्कलजवळ कराचीवाला हे फारच प्रसिध्द आहे. व्हेज जेवणः दादरला प्लाझासमोर तृप्ती हे मस्त आहे . एसी असुनही भाव आनी टेस्ट चांगले आहेत.

कोल्ड कॉफी १. दुर्गा , MIT जवळ, पौड रोड, पुणे. स्ट्राबेरी विथ क्रीम १. महाबळेश्वर (नादच नाय ) आंबरस / महाराष्ट्रीयन डायनिंग थाली १. दुर्वांकुर, टिळक रोड, पुणे २. मथुरा, जंगली महाराज रोड, पुणे. (आंबरस असताना फक्त आंबरसाच्याच १५ वाट्या तरी संपवायचो मी.. आता ह्यावेळेस पुण्यातच राहयला आलोय म्हंटल्यावर मस्त घरीच आंबरस हाणीन ... हॉटेल मध्ये जावुन खायची वेळ कमी यीइन .. पण जे पुण्यात घरच्यांबरोबर नाही राहत त्यांनी मनसोक्त आंबरस खायला जा नक्की )

पोटपुजा म्हटल्यावर मला भलतीच पूजा आठवली. असो. खाण्यासाठी मला स्वतःच्या घरचंच आवडतं. आधीच माझे खाण्यापिण्याचे हजार नखरे, आणि ते सगळे इतरांना समजून सांगण्यापेक्षा स्वतःचं स्वतः करून खाल्लेलं उत्तम!

र्धा डोंबिवली व अर्धा मुंबईकर आल्याने मुंबईतील काही जागा सांगतो .बाकी लेखाच्या मालकाने मुंबईतील सिंधुदुर्ग व गोमंतक ची चव चाखलेली दिसते .पण सागायला वाईट वाटते ह्या दोन्ही हॉटेल वाल्यांनी आपला दर्जा अत्यंत ढासळला आहे .आता जर रुचकर व चविष्ट नॉन वेज खायचे असेल तर कॉपर चिमणी कबाब साठी बडे मिया (ताज हॉटेल च्या पाठच्या गल्लीत ) व अवचट ह्यांचा दिवा महाराष्ट्राचा जरूर चाखावी .वडापाव ठाण्याचा ओके पण दर्जेदार म्हणजे दादरचा आयडील च्या गल्लीत श्रीकृष्ण (अजून दर्जा राखून )मामा काणे (दर्जा राखून ) व मुंबईत वडापाव स्पर्धेत दुसरा आलेला कीर्तीचा कॉलेजचा वडापाव (हा वडापाव दादरला समुद्रकिनारी असलेल्या कीर्ती कॉलेज च्या गल्लीत असल्याने त्याचे नाव आपसूकच कीर्तीचा वडापाव असे झाले .मुंबईत नंबर १ वड्याचा किताब जुहू येथील मिठीबाई ह्या हाय फाय कॉलेजच्या समोरील वडापावने पटकावला (अर्थात त्याने वडापाव वर बरेच प्रयोग केले आहेत जसे अमूल बटर व अजून बरेच अर्थात त्यामुळे माझ्या मराठी जिभेला तो रुचला नाही .अजून शाहीद कपूर तेथे वडा ख्याला येतो असे ऐकून आहे . बाकी भेल खायची तर मुंबईत फोर्ट मधील विठ्ठलची .बाकी पावभाजी मुंबईतील खाऊ गल्लीतील .(अजून दर्जा राखून आहेत .)

अवचट ह्यांचा दिवा महाराष्ट्राचा जरूर चाखावी कुठे आहे हा दिवा. पत्ता सांगता का?

@अंधेरी स्टेशनला १ नंबर प्लॅटफॉर्मवर मेन एन्ट्रन्सच्या डाव्याबाजूला जे रेल्वे कँटीन आहे च्यायला हे नवीन आहे .एरवी मी रेल्वे कँटीन टाळतो .पण येत्या भारत भेटीत नक्की बाकी टिपिकल डोसा खायचा तर रुईयाचे कॉलेजच्या बाजूचे मणी (अजूनही हवा तेवढा सांभार तोही फुकट आख्या मुंबईत तिथेच मिळतो . आमच्या मासाहेब जेव्हा रुईयात होत्या (आमच्या नशिबी हे भाग्य नव्हते )पण काट्यावर पडीक असायचो . एकदा आई समवेत मानिज मध्ये गेलो .नि आई म्हणाला चवीत अजिबात फरक नाही .बाकी डोसेवाले उडपी पद्धतीने डोसे बनवितात .मानिज आपले वेगळेपण जपून आहे .बाकी कट्या मागील डीपीज मध्ये उत्कृष्ट असे फास्ट फूड व अनेक मराठी सिनेतारिका ज्या नाट्य व सिनेमा व टीवीवर दिसतात .त्यांना भेटण्याचा .नशीब असेल तर प्रत्यक्ष बोलण्याचा चान्स मिळतो .म्हणून जायचो . रेल्वे कँटीन मधील काश्मिरी सोडा हे एक भन्नाट रसायन आहे .(येत्या भारत भेटीत त्याला काश्मिरी का म्हणतात ह्याचा शोध घेईन अरे मेधवेध अंधेरीत राहतो आणि स्टेशन समोरील इराण्याला का विसरतो (तो अजूनही असावा असा जबरी आशावाद मनी बाळगून ) बाकी ईशान्य मुंबईत चेंबूर स्टेशन च्या बाहेर सदगुरू ची पावभाजी मस्त बाकी मुंबईत कोणत्याही भटाचा चहा ज्याचा दुकानाच्या सुरवातीला शंकर कैलास अशी नावे असतात त्याचा प्यावा .

कृष्णा वडापाव- सारंग, सहकारनगर यांचा वडापाव खरच चांगला होता. अजून हे दुकान चालू आहे काय?

बेडेकर मिसळ , लक्ष्मी रोड, पुणे!

अच्छा इकडं कुठलंही ठिकाण चालेल का? त्या धाग्यावर बृहन्मुंबै पर्यंतच मर्यादित होतं! बरं मग आपली फेव्हरीट्स १. मालवण मेढ्यातल्या साळगांवकरांच्या जय गणेश मंदिराच्या मागल्या बाजूस जय गणेश खानावळ आहे. तिथे साबुदाण्याची खिचडी उत्तम मिळते. अशीच उत्तम साबुदाण्याची खिचडी आणखी एका ठिकाणी खायला मिळाली होती ती गणपतीपुळ्याला देवळाबाहेर असणार्‍या बारक्या दुकानांतून. २. पालीला पार्किंग जवळ वैद्यांची खानावळ आहे. तिथे सर्व प्रकारची न्याहारी उत्तम मिळते. ३. पोलादपूरला एसटी स्टॅण्डसमोर 'भगवती' खानावळ आहे. उत्तम जेवण! ४. त्याच खानावळीच्या समोरच्या बाजूला, महाबळेश्वर फाटा सोडून थोडं पुढे गेल्यावर डाव्याबाजूला लाईनीत दुकानं आहेत. त्या रांगेत एक म्हातारी आजीबाई चहाचा स्टॉल लावत असे! अमृतच ते! ५. सिंधुदुर्ग जिल्ह्यात कुठल्याही बाजारातल्या कुठल्याही हाटेलात जाऊन चहा नि 'बाम' खा! जब्बरदस्त नाश्ता! एकेक बाम चहात बुडवून टपाटप खायला मजा येते! ६. बाकी एलपी/नाविक/विनोदा/कर्केराज/दहिसर चेकनाक्यावरचा कुठलाही अशा एखाद्या बार मध्ये जाऊन पेयपान झाल्यावर एक दालखिचडी मागवा! काम फिट्ट! असली अप्रतिम चव असते.. अहाहा! ७. रात्री १२ ते ४ वगैरे सायकली घेऊन फिरणार्‍या कॉफीवाल्यांकडे इडली चटणी मिळते! क्लासिक!!

आमच्या औरंगाबादमध्ये: १. उत्तम, गुलमंडी इथे मिळणार्‍या ईमरती (चक्कर येईल एवढ्या गोड असतात), मिरची भजे इ.इ.इ. २. मथुरावासी, गोमटेश मार्केट इथे मिळणारे कांदा/लसुणरहित देसी घी सहित पदार्थ - भल्ला, चाट, गाजराचा हलवा इ.इ.इ. ३. शहराबाहेर - हिरण्य रिसॉर्ट , दौलताबाद घाट, मोमबत्ता तलावाखाली - हुरडा, वेगवेगळ्या प्रकारच्या चटण्या, मांडे, पुरणाच्या पोळ्या आणि रात्री बाराच्या नंतर तारा पान सेंटर, उस्मानपुरा

एस्.पी.डि.पी मल्टीस्पाईस, निअर म्हात्रे ब्रीज, पुणे. म्हात्रे ब्रीज ते सिंहगड रोड यांना जोडणार्या नदिकाठच्या रोडवर .. (ऑपोझिट टु हार्वेश्ट क्लब)

नुसत्या नोंदी करण्यापेक्षा शक्य झाले तर पदार्थांचे वर्णन करा. वाचणार्‍यांची लाळ टपकली पाहिजे आणि जीवाचा चडफडाट झाला पाहिजे (ह. घ्या.) अहमदनगरमध्ये पूर्वी खूप वडापाव होते. आता संख्या कमी झाली आहे. तरी दोन वडापाव अजून प्रसिद्धी टिकवून आहेत. सगळ्यात भारी म्हणजे एकमुखी दत्ताच्या देवळाबाहेरचा वडापाव. संध्याकाळी आठनंतर गेलात तर फक्त भजी खावी लागतात. एक वडापाव खाऊन भागत नाही. किमान तीन वडापाव हाणल्याशिवाय जीभ आणि पोट गप्प बसत नाही. दुसरा वडापाव म्हणजे 'बेक्कार वडापाव'. याच्या नावावर जाऊ नका. आपण एखाद्या गोष्टीला 'भयानक सुंदर' म्हणतो तसेच नगरकर याला 'बेक्कार' म्हणतात. वड्यासोबत कापलेला कांदा आणि गोडसर चटणी मिळते. तेवढाच हुळहुळत्या जिभेला दिलासा. घासगल्लीच्या कोपर्‍यावर पण एक गाडी आहे, पण तिथला वडापाव 'बरा' कॅटॅगरीतला आहे. पुढील प्रश्नांची सविस्तर उत्तरे द्या ( प्रत्येकी ४ मार्कांचा प्रश्न) १) तवा सुरमई डिशची वैशिष्ट्ये सांगा. २) मुर्ग मसल्लम डिशचे वर्णन करा. ३) 'बाम' म्हणजे काय?

द्येवा, चहाबद्दल लिहिताना फुगेवाडी नाक्यापासचा 'अशोक' विसरलात का? :) अर्धा अर्धातास तिथं चहा पित बसणारं पब्लिक अजुनही आहे. कित्येक ओळखी तर 'अशोक'ला चहाच्या टेबलावर नेहमी पाहून पाहोन झाल्या आहेत इतकं फेमस है ते. :) शनिवारपेठेत 'रामदास'ची मिसळपण भारी (होती.) चाकण (की त्याच्या थोडं पुढे गेल्यावर) समाधान म्हणून एक हाटिल आहे. तिथलं मटण...अग्ग्ग्ग्ग्गं! नादच करायचा नाही! डेक्कनला सोहममध्ये भरल्या वांग्याची भाजी, वांग्याचं भरीतही छान मिळतं आणि सोलकढीदेखील. तिथं गेल्यावर (तिथंच काय, कुठेही गेल्यावर) मी निम्मं जेवण तर सोलकढीवर संपवतो. :) (अधिक माहितीसाठी भेटा अथवा लिहा- मिपा सदस्य : मनिष. ;) ) औंधच्या ब्रेमेन चौकातून खडकीकडे जायला उजवीकडे वळलं, की स्पायसर कॉलेजच्या आधी एक कळकट खानावळ दिसते. 'महाराष्ट्र हॉटेल' म्हणून. तिथे खिमा आणि पाव खाऊन पहावा. :) येक लंबर! डेक्कनला जिमखाना ग्राऊंडपाशी चितळेंच्या कोपर्‍यावर साबुदाणा खिचडी एकदम ब्येष्टेष्ट मिळते राव. आणखी काही आठवतील तशी सांगेनच.

खायचे असतिल तर अपुर्वा हॉटेल, हर्नीमन सर्कल जवळ फोर्ट्मधे अप्रतिम मिळतात. खास करुन हिरव्या मसाल्यातील पापलेट (मोठ्या आकाराचा) साधारण ६५० रुपयांना मीळतो. ओले बोंबील फ्राय ( बॉम्बे डक ) खुपच चांगले असतात. दादर पुर्वेला़ ॠषी माशांसाठी चांगले आहे. मिसळः करी रोड्वरुन लोअर परेल ला जाताना सिग्नलला जयहिंद हे मिसळ साठी प्रसिध्द आहे. वडापावः अंबरनाथ स्टेशन पुर्वेला बबनचा वडापाव आहे. घाटकोपर पुर्वेला ठाण्याच्या बाजुच्या पुलावरुन बाहेर आल्यावर उजव्या हातालाच एक छोटेसे हॉटेल आहे. सामोसे, जिलेबी, भजी: सांताक्रुज स्टेशन पुर्वेला स्टेशनजवळ एक छोटासा स्टॉल आहे. एक बाई त्या चालवतात. मला वाटते हा मुंबईतला सर्वात चांगला समोसा असावा. (५-६ वर्षापुर्वी नेहमी जायचो तिथे. अलिकडे माहीत नाही). शेवबुंदी, जिलेबी: कुर्ला पश्चीमेला दिपक फरसान मार्ट आहे. खुपच फेमस आहे. फरसान, पापडीही प्रसिध्द आहे. गुलाबजामुनः हर्नीमन सर्कलजवळ कराचीवाला हे फारच प्रसिध्द आहे. व्हेज जेवणः दादरला प्लाझासमोर तृप्ती हे मस्त आहे . एसी असुनही भाव आनी टेस्ट चांगले आहेत.

कोल्ड कॉफी १. दुर्गा , MIT जवळ, पौड रोड, पुणे. स्ट्राबेरी विथ क्रीम १. महाबळेश्वर (नादच नाय ) आंबरस / महाराष्ट्रीयन डायनिंग थाली १. दुर्वांकुर, टिळक रोड, पुणे २. मथुरा, जंगली महाराज रोड, पुणे. (आंबरस असताना फक्त आंबरसाच्याच १५ वाट्या तरी संपवायचो मी.. आता ह्यावेळेस पुण्यातच राहयला आलोय म्हंटल्यावर मस्त घरीच आंबरस हाणीन ... हॉटेल मध्ये जावुन खायची वेळ कमी यीइन .. पण जे पुण्यात घरच्यांबरोबर नाही राहत त्यांनी मनसोक्त आंबरस खायला जा नक्की )

पोटपुजा म्हटल्यावर मला भलतीच पूजा आठवली. असो. खाण्यासाठी मला स्वतःच्या घरचंच आवडतं. आधीच माझे खाण्यापिण्याचे हजार नखरे, आणि ते सगळे इतरांना समजून सांगण्यापेक्षा स्वतःचं स्वतः करून खाल्लेलं उत्तम!

र्धा डोंबिवली व अर्धा मुंबईकर आल्याने मुंबईतील काही जागा सांगतो .बाकी लेखाच्या मालकाने मुंबईतील सिंधुदुर्ग व गोमंतक ची चव चाखलेली दिसते .पण सागायला वाईट वाटते ह्या दोन्ही हॉटेल वाल्यांनी आपला दर्जा अत्यंत ढासळला आहे .आता जर रुचकर व चविष्ट नॉन वेज खायचे असेल तर कॉपर चिमणी कबाब साठी बडे मिया (ताज हॉटेल च्या पाठच्या गल्लीत ) व अवचट ह्यांचा दिवा महाराष्ट्राचा जरूर चाखावी .वडापाव ठाण्याचा ओके पण दर्जेदार म्हणजे दादरचा आयडील च्या गल्लीत श्रीकृष्ण (अजून दर्जा राखून )मामा काणे (दर्जा राखून ) व मुंबईत वडापाव स्पर्धेत दुसरा आलेला कीर्तीचा कॉलेजचा वडापाव (हा वडापाव दादरला समुद्रकिनारी असलेल्या कीर्ती कॉलेज च्या गल्लीत असल्याने त्याचे नाव आपसूकच कीर्तीचा वडापाव असे झाले .मुंबईत नंबर १ वड्याचा किताब जुहू येथील मिठीबाई ह्या हाय फाय कॉलेजच्या समोरील वडापावने पटकावला (अर्थात त्याने वडापाव वर बरेच प्रयोग केले आहेत जसे अमूल बटर व अजून बरेच अर्थात त्यामुळे माझ्या मराठी जिभेला तो रुचला नाही .अजून शाहीद कपूर तेथे वडा ख्याला येतो असे ऐकून आहे . बाकी भेल खायची तर मुंबईत फोर्ट मधील विठ्ठलची .बाकी पावभाजी मुंबईतील खाऊ गल्लीतील .(अजून दर्जा राखून आहेत .)

अवचट ह्यांचा दिवा महाराष्ट्राचा जरूर चाखावी कुठे आहे हा दिवा. पत्ता सांगता का?

@अंधेरी स्टेशनला १ नंबर प्लॅटफॉर्मवर मेन एन्ट्रन्सच्या डाव्याबाजूला जे रेल्वे कँटीन आहे च्यायला हे नवीन आहे .एरवी मी रेल्वे कँटीन टाळतो .पण येत्या भारत भेटीत नक्की बाकी टिपिकल डोसा खायचा तर रुईयाचे कॉलेजच्या बाजूचे मणी (अजूनही हवा तेवढा सांभार तोही फुकट आख्या मुंबईत तिथेच मिळतो . आमच्या मासाहेब जेव्हा रुईयात होत्या (आमच्या नशिबी हे भाग्य नव्हते )पण काट्यावर पडीक असायचो . एकदा आई समवेत मानिज मध्ये गेलो .नि आई म्हणाला चवीत अजिबात फरक नाही .बाकी डोसेवाले उडपी पद्धतीने डोसे बनवितात .मानिज आपले वेगळेपण जपून आहे .बाकी कट्या मागील डीपीज मध्ये उत्कृष्ट असे फास्ट फूड व अनेक मराठी सिनेतारिका ज्या नाट्य व सिनेमा व टीवीवर दिसतात .त्यांना भेटण्याचा .नशीब असेल तर प्रत्यक्ष बोलण्याचा चान्स मिळतो .म्हणून जायचो . रेल्वे कँटीन मधील काश्मिरी सोडा हे एक भन्नाट रसायन आहे .(येत्या भारत भेटीत त्याला काश्मिरी का म्हणतात ह्याचा शोध घेईन अरे मेधवेध अंधेरीत राहतो आणि स्टेशन समोरील इराण्याला का विसरतो (तो अजूनही असावा असा जबरी आशावाद मनी बाळगून ) बाकी ईशान्य मुंबईत चेंबूर स्टेशन च्या बाहेर सदगुरू ची पावभाजी मस्त बाकी मुंबईत कोणत्याही भटाचा चहा ज्याचा दुकानाच्या सुरवातीला शंकर कैलास अशी नावे असतात त्याचा प्यावा .

कहर! वर्णन अफाटच.

असंच हॉटेल मधल्या स्पेशल( पे$$$शल), चहा बद्दल असतं तिथं पण इतर गिर्हाइकांच्या कपातला उरलेला चहा एकत्र करुन देतात स्पेशल म्हणुन, त्या साठी स्पेशल चहा बनवायला फार वेळ लागतो नेहमी.

ईऽऽऽऽऽ

पण माझं मत असं आहे की नाहीतरी हा धंदा संपुर्णपणे बेकायदेशीर असताना पोलिसांना दोन प्लेट राईस दिला तर काय बिघडलं? सरकारी नोकराला काही जास्तीच मिळालं की सगळ्यांच्या पोटात दुखत असेल तर तो मानवतेला काळीमा आहे. (व्यवहारी) इंट्या.

सगळंच ईईईऽऽऽऽ याक! पोलीस पण.. आणि इंट्याची प्रतिक्रिया पण कहर आहे!

कोल्हापूरात काही फाळकूट दादा मांसाहरी खानावळीत असंच फुकट खातात. त्यांच्या या खास ताटाला बॉस ताट म्हणतात.

हे असले विचार करत जाऊ नकोस... आणखी अपचन होईल... ;-) जबरा लिवलयंस... चुरचुरीत किळसंवाणं... हॅ हॅ हॅ..

झ्याक... काय चुरचुरीत किळसवाणं लिहीलयंस, व्वा... ;-)

किळसवाणं आहे खरं, पण फुकटखाउ लोकांना असे काही देउन त्या अन्यायाची भरपाइ कोणी करुन घेत असेल तर मला तरी त्यात काही वावगं वाटत नाही. बाकी पोलिस नेहमी फुकटच खातात असे काही नाही परंतु बरेच पोलिस तसे आहेत.

>>वरील घटना पूर्णपणे काल्पनिक असून वरील पात्रांचा वा कथेचा खऱ्या घटनेशी काही संबंध आढळल्यास तो निव्वळ योगायोग समजावा हॅ हॅ हॅ.... बर्‍याच ठिकाणी याला कुत्ता पाव भाजी, कुत्ता चायनीज, कुत्ता बिर्याणी म्हणतात. फुकटखाऊ आले की उरलेला, सांडलेला सगळा माल एकत्र करुन पॅक करुन पाठवला जातो.. ;) नुसतं एवढच नाही मित्रांनो, कोणत्याही रेस्टॉरंट मधे गेल्यावर वेटरशी वाईट वर्तन करु नये.. नाहीतर समोर आलेली डिश कितीही अप्रतिम दिसत असली तरी तिच्यामागे काय ईतिहास घडलाय हे सांगण कठीण असतं. (सौजन्यः हॉटेल मॅनेजमेंट ची पदवी घेतलेला आत्येभाऊ) ;)

किळसवाणं!!!

स्पा, ईईईईईईईई.........य्य्य्याक्क्क्क्क्क्क्क्क्क्क्क वगैरे उदगार आले असले तरी जसं होतं तसं इथे मांडल्याबद्दल तुझे आभार. शिवाय लेखन जबराट असल्यामुळे वाचणारा पण तिथे होता असा फील आला आहे. बिलकुल भीडभाड न बाळगता लिहीत राहा आणि अशीच रिअ‍ॅलिटी आम्हाला वाचायला मिळो.

थोड्यावेळापूर्वी जेवता जेवता लेख वाचायला घेतला. लेखाआधी प्रतिसाद वाचण्याच्या (वाईट) सवयीमुळे ४-५ वाक्यांनंतर काहीतरी भयंकर होणार आहे याची जाणीव झाली आणि लेख बंद केला. ;) आता पूर्ण वाचला. जेवण तासाभरात बरंच खाली गेलं आहे. तेव्हा वाचला असता तर बिच्चार्‍या किबोर्डची शामत नव्हती. ;)

घटना किळसवाणी असली तरी.... प्रत्यक्षात असे किस्से घडतात..... "ममो" ने सांगितल्याप्रमाणे आपल्याबरोबर पण असं होऊ शकतं.. त्यामुळे बाहेर खाताना.. जरा जपूनच........ एवढाच संदेश.....

मस्त !!

शीईईईईईईई

अगदी किळसवाणं, तरीही छान जमलंय !! पण एक चूक झाली जेवणाच्या अगोदर वाचला मी हा लेख.

आज उपास!

:) बरंय न .... तेवढाच पोटाला आराम...

मस्त लिवलं हाय... :) मी तर बर्‍याच वेळेला पोलिसांना पैसे खाताना पाहिले आहे !!! हा पोलिस राइस खायला वेळ कसा मिळाला त्यांना ? ;)

लई भारी ( चायला खरं तर ... बुळ्ळुक्..व्वॉक ) बाकी ती विमानाची उत्प्रेक्षा मस्तच!

मनापासून धन्यु................. :) __/\__

पोलिस लाचखोर आहेत म्हणुन तो चायनिज गाडीवाला नितीवान ठरत नाही. त्याचा बेकायदेशीर धंदा पोलिसाच्या डोळेझाक पणा मुळे निदान चालतो आहे त्यामुळे त्याचे व इतर लोकाचे पोट भरत आहे हा तो विसरला आहे. जर त्याचा धंदा पोलिसानी बेकायदेशीर आहे म्हणुन बंद केला तर हेच मानवतावादी पोलिसांच्या अन्यायाविरुध्द टाहो फोडताना दिसतील.पोलिस रात्री तो फुकट जेवण देतो म्हणुन त्याचा धंदा बंद करत नाहीत तसे त्याने देखिल त्याच्यामुळे रात्री उशीरपर्यत धंदा चालु राहतो म्हणुन पोलिसांना जेवण दिले पाहिजे. शेवटी दोघेही बेकायदेशीर वागत आहेत , तर त्यात तरी निदान प्रामाणिकपणा दाखवावा.

पोलिस लाचखोर आहेत म्हणुन तो चायनिज गाडीवाला नितीवान ठरत नाही. चायनिज गाडीवाला नितीवान आहे असे ह्यात कुठेच म्हटलेले नाहीये . बेकायदेशीर धंदा कायदेशीर परमिट असून देखील, पोलीस अरेरावी करतातच. शेवटी हा लेख कोणाची बाजू म्हणून लिहिण्यात आलेलाच नाहीये... तर एका third person च्या नजरेने मांडण्यात आलेला आहे.... धन्यवाद.......

:)

कथा वाचताना इइइइ, य्य्याक असे मनात येते यातच तिचे यश आहे, म्हणजे एखाद्या खलनायकचे दुष्ट काम पाहून त्याच्याबद्दल भीती, तिरस्कार वाटतो तसेच काहीसे.. पुलेशु! स्वाती

याचा Long form माहीत आहे का? तुम्ही म्हणाल "महाराष्ट्र पोलीस." हा बरोबर आहे पण मला अभीप्रेत अर्थ वेगळा आहे. मला पोसा. (गमतीतसुध्दा कुठल्याही पोलीसाला म्हणू नका)