मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

कवितेची पाककृती ४ : मधुशाला व रूपकक प्रणाली

राजेश घासकडवी ·

प्रचेतस 24/03/2010 - 15:13
मोदी येई साकी बनुनी, घेउनी लिलाव प्याला खेळाडू ते विकुनी करती आनंदीत मालकाला खेळ खेळती, लोक रंजविती, सर्वे मिळून याला पैशाची ही नशा चढतसे, क्रिकेट होई मधुशाला -------- (रूबाया करण्याचा प्रयत्न केलेला) वल्ली

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 24/03/2010 - 20:15
पहिले चार उतारे वाचायला मजा आली. हाडाचा मास्तर असा असावा....! :) बाकी 'रुबाई'चा प्रयत्नही करुन पाहू. तोपर्यंत ही केवळ आपल्या उत्तम लेखनाला पोच. -दिलीप बिरुटे

धनंजय 24/03/2010 - 22:42
** बुंदीपाडू आणिक फंडू मिश्रित दाक्षे वेलाला ग्रास्स्टांझा मग बनुनी साकी अल्गोचा देतो प्याला मद्य त्यात नि:स्फूर्त कल्पना, आस्वादक ते हसत गिळे खिदळत विसरे दर्जा अपुला कवितकमाला मधुशाला ** ही लेखमाला विनोदी पद्धतीने अस्वादाबद्दल काही गंभीर मुद्दे सांगत आहे. म्हणून ती विशेष वाचनीय आहे. "कवितांमध्ये कित्येकदा काहीतरी एक साचा असतो." आणि "फक्त साचा असला तर कविता निकृष्ट असते." ही दोन मोठी तत्त्वे पटण्यासारखी आहेत. पुढचे एक आस्वादतत्त्वही पटण्यासारखे आहे : "उत्तम कवितेतही कवीने तात्पुरती चौकट निर्माण केलेली दिसते. ती चौकट लक्षात आली, तर बरे असते. त्या चौकटीमध्ये राहूनही कवीने कल्पनेच्या अचाट आणि मनोरम भरार्‍या मारल्या असतील, तर चौकट जाणल्यामुळे कल्पकतेचा पल्ला अधिक परिणाम करतो." लेखमालेत तत्त्वाच्या पहिल्या वाक्याला स्पर्श होतो आहे, पण तिरप्या ठशातले स्पष्टीकरण खरेतर समजावलेले नाही. आणखी एक आस्वादतत्त्व लेखात अर्धवट सांगितलेले आहे : "कवीने घालून दिलेल्या मर्यादेत आस्वादकाने स्वतःहून कल्पनेच्या भरार्‍या मारून बघाव्यात. (म्हणजे गायकाने अवघड तान घेतल्यानंतर श्रोताही मनातल्या मनात तशी तान घेण्याचा आपोआप प्रयत्न करतो, करतोच. तसा प्रकार.) या प्रतिक्षिप्त कल्पनाभरारीमुळे कवीच्या कल्पनाशक्तीबद्दल आत्मीयता वाटते आणि आस्वादाचा स्तर बदलतो. आस्वादक घे-घे-ग्राहक न राहाता कवितेमध्ये अक्षरशः सहभागी होतो." येथेसुद्धा तत्त्वाच्या पहिल्या वाक्याला लेखात स्पर्श होतो आहे, पण तिरप्या ठशातली पुढली वाक्ये हवी तशी पुढे नेलेली लक्षात येत नाहीत. आता चौकट उत्कृष्ट-निकृष्ट दोन्ही कवितांमध्ये असली तरी उत्तम कवितेत वेगळे काय असते, याबाबत लेखामध्ये कुतूहल नसून फक्त दुय्यम उल्लेख आहेत. ("तुम्हा आम्हा पामरांनी एवढं सगळं करण्याआधी..." पण तुम्हा-आम्हा पामरांना कळते! उपमा चौकट कळल्यामुळे आपणा पामरांच्या अस्वादात भर पडते, की व्यंगामुळे त्या विचाराचे हसे होते आहे?) अंतर्गत सिद्धांत सांगण्यात प्रगती न झाल्यामुळे मला चुटपुट लागून आहे. उत्तम कवितेमध्ये चौकटीचा समावेश करून घेणारीही कुठली कल्पना सांगायची प्रामाणिक कळकळ कवीला असते. प्रामाणिकपणा जाणवतो. नेमके काय सांगायचे ते समजले नाही, तरी "काहीतरी सांगायचे आहे खास" याबद्दल आस्वादकाला नि:शंक जाणीव होते. आणि त्या जाणिवेचे एक कारण कवितेतला एकसंधपणा असतो. कवितेत एक शब्द कमी केला किंवा एक शब्द जास्त केला, तर काहीतरी चुकचुकते. वरील मत माझे आहे. याबाबतीत श्री. घासकडवी यांच्या बिंदुगामी कल्पना असतील याबद्दल मला खात्री आहे. त्या त्यांना लेखामध्ये अत्यंत गमतीदार शैलीत आडवळणाने सांगता येतील, अशीसुद्धा माझी खात्री आहे. "चौकट असते" हा सिद्धांत आता सांगून झाला आहे. पुढच्या भागांमधून नवीन सिद्धांत पुढे येत नाहीत. म्हणून वाटू लागले आहे की लेखमालेतील प्रत्येक भाग "कवितक-लेख" साच्यामधून पडू लागला आहे. श्री. घासकडवी यांचे हुन्नर आणि कौशल्य यापेक्षा खूप अधिक आहे. हा लेख विनोदी-वाचनीय आहे, तरी त्यांना जमेल त्या मानाने निकृष्ट आहे. "कवितकलेख पाडायचा अल्गोरिदम = कवितकलेखक" अशा प्रकारचा अल्गोरिदम याच शैलीत लिहायची माझी इच्छा होती. परंतु ती इच्छा दोन कारणांमुळे मी बाद केली : (१) आळस (२) कौशल्याचा अभाव. पहिली अडचण कॉफी पिऊन संपवू शकतो, दुसर्‍या अडचणीसाठी माझ्यापाशी इलाज नाही. - - - मधुशालेबद्दल : मधुशालेतील प्रत्येक रूपक-रुबाईचा अल्गोरिदम उघड्यानागड्या मोकळेपणाने हरिवंश राय बच्चन यांनी सांगितलेला आहे. इतक्या की पहिल्या तीन रुबाया वाचल्यानंतर शाळकरी मुलालासुद्धा अल्गोरिदम कळावा. तो गृहीत धरूनच कोणतीही साक्षर व्यक्ती त्याबद्दल चर्चा करेल. (येथे मिसळपावावरील उदाहरण). खरे तर अल्गोरिदम इतक्या साळसूदपणे देण्यात हरिवंशराय यांचे धाडस बघून मनात धडकी भरते. मग जाणवते की एक-एक रुबाई वाचताना थोडासुद्धा कंटाळा येत नाही. "हे रूपक तर मी आधीच ओळखले होते" असे वाटत नाही. त्याहूनही अचाट कवित्व हे : या दीडशे रुबायांमध्ये "एक कलाकृती" असल्याचा भास होतो. बहुधा त्याच्यामध्ये अनेक रुबायांना जोडणारी एक चौकटही आहे, असा भास होतो. पहिल्या छूटला कवीने आपले सगळे अल्गोरिदम-पत्ते खाली सांडले नाहीत असे लक्षात येते. डाव संपेपर्यंत कवी हुकुमी एक्के-राजांची नवी-नवी उतारी करत राहातो. येथे आणि येथे अनेक रुबायांना जोडणारी चौकट शोधण्याचा माझा प्रयत्न. संपूर्ण मधुशालेची महा-चौकट काय आहे, त्याबद्दल माझे कुतूहल फार आहे. ती अजून शोधत आहे. तरी आस्वादासाठी तशी एकतरी चौकट आहे याबद्दल मला खात्री आहे. वर्णनासाठी या क्षणी शब्द नसले मला मधुशालेत एकसंधता जाणवते आहे. श्री. घासकडवी यांनी सुद्धा याबद्दल सांगितलेले आहे -
सुरूवातीच्या रुबाया वाचकाला 'हे तुला सादर' म्हणणाऱ्या आहेत. पुढच्या काही 'मधुशाला म्हणजे काय, ती कुठे आहे, तीपर्यंत कसं पोचायचं' याच्या आहेत. क्रमाक्रमाने नंतर आयुष्यातल्या महत्त्वाच्या गोष्टींवर चिंतन व नंतर मृत्यूवर चिंतन आहे.
- - - सर्वसामान्य फुटपट्टीने मोजल्यास हा लेखाचा दर्जा उंच आहे, हे मान्य. पण श्री. घासकडवी यांच्यासाठी बनवलेली मीटरपट्टी मोठी आहे.

राजेश घासकडवी 25/03/2010 - 03:00
भावना थेट पोचवण्यात यशस्वी झालेली आहे. तुम्ही लिहिलेल्यापैकी 'ठळक सरळ' लिहिण्याचा प्रयत्न होता. ठळक तिरकस (फॉंटमधील) हे भावगर्भी साक्षात्काराने वाचकाने अनुभवावं अशी आशा आहे. उत्तम कवितांत वेगळं काय असतं याचे सिद्धांत बांधण्यापेक्षा शोध घेणं आहे. माझा तसा मूलभूत अभ्यास नसल्यामुळे, व केवळ हे चांगलं, हे वाईट असं जाणवत असल्यामुळे, फर्स्ट प्रिन्सिपल्स पासून काही काळं पांढरं करता येतं का हे लिहून बघतो आहे. हळूहळू अधिकाधिक क्लिष्ट रचना हाताळण्याचा लेखमालेत प्रयत्न केलेला आहे. बाकी 'कवितक लेखक' प्रणाली म्हटलं तर आहे, म्हटलं तर नाही. [एक क्ष काव्यप्रकार घ्या, त्यातली वाईट उदाहरणं लिहू शकणारं सूत्र लिहा, व त्याआधी तीन-चार परिच्छेद इकडचे तिकडचे विनोद-टवाळकी करा : विषयाच्या सूत्राशी इमान एखाद्या लांबलचक पट्टा गळ्यात असलेल्या बीगल इतकंच असू द्या...] पण मधनंच त्या प्रणालीबाहेरचं, कवितकच्या मर्यादांविषयीही बोलणं होतंच... मधुशालेचा अल्गॉरिदम सोपा म्हणूनच निवडला. त्यात मर्ढेकरांच्या 'धुक्यात काळी दलदल व्याले किती मवाली इमलेवाले' सारखी रूपकांची सरमिसळ नाही. विनोद हा सेलच्या जाहिरातीप्रमाणे आहे. तिच्यामुळे लोक दुकानात तरी येतात. कधी कधी तो मारक ठरतो हे मान्य आहे. राजेश

मुक्तसुनीत 24/03/2010 - 21:06
हरिवंशाच्या ताजमहाली लावू कस्टममेड विटा काव्य-उपक्रम लाईव्ह जाण्या, बरा असे हा खचित "बिटा" घासकड्व्याच्या नादी लागून भलेभले चळतील पहा छटाक काव्ये प्रसवावाया सज्ज असे हा जालतिठा चारोळींच्या पिचकार्‍यांची लाल ओलसर चढत छटा इरेस पडल्या शीघ्रकवींच्या प्रतिभेचा या लुत्फ लुटा कंटकशल्ये बोथटली मग काव्यतटाकी मत्त महा यमक शोधण्या आणि जोडण्या सज्ज होतसे जालतिठा

चतुरंग 24/03/2010 - 21:46
'घासू'बिनीचे शिलेदार अन 'मुसू'पाडती काव्यविटा जालतिरावर जागोजागी पखरु आपण काव्यछटा शब्द कालवुनि 'रंगा' तळतो रुबाईचे फर्मास भजे साकी कोठे? वाट पाहता तिष्ठुन गेला जालतिठा चतुरंग

राजेश घासकडवी 25/03/2010 - 00:04
प्रथमदर्शनी तुला खुणवतो, नामफलक चमचमचमता नाड्या धरुनि मधुर स्वरांनी, स्वागत करि मालक ताता कविता, चर्चा, काथ्याकूटे, मेनू फक्कड जमलेला चला मंडळी लेखन पिऊ, हा मिसळपाव दारूगुत्ता मिसळ-भजीचा खमंग चकणा, लाल पानही रंगविता काहिलीतले मेदुवडे अन्, साजणगहिऱ्या प्रेमगितां चे वेफर चरता जमलेले हे सदस्य कवितापान्करण्या साकिप्रतिक्षा हो प्रतिसादी, जालतिठा दारूगुत्ता चला मंडळी झोकू आपण काव्यदारुच्या विविध छटा विडंबनाचा देशी ठर्रा, विलायती भाषांतरिता साके ती ना इराणि साकी, 'हाय कु'ठलिशी जापनिकी रूसी 'व्होद्'का सह जमता, हा युनो बने दारूगुत्ता राजेश

मुक्तसुनीत 25/03/2010 - 00:20
स्वागत करण्या वेळ कुठे मज , पुटपुटतो मालक ताता "पटत नसे ? मग कल्टी !" ऐका , ब्रीदवाक्य जोडे खाता ! टीआर्पी शी देणेघेणे , जाणे मग चमडा-कुत्ता ;-) घासू , मित्रा जाणून घे , हा मिसळपाव दारूगुत्ता....

अक्षय पुर्णपात्रे 24/03/2010 - 23:06
वा वा! असे टंकायला बोटे शिवशिवली असली तरी त्या प्रेरणेचे दमन करून हा प्रतिसाद टंकावा लागत आहे. वारंवार सांगुनही श्री सुनीत वर्गातले नियम पाळत नाहीत. गृहपाठ तर कधीच सोडवत नाहीत. त्यामुळे कसबाचे (स्किल स्किल (कसाब नव्हे)) कितीही कौतुक करावेसे वाटले तरी ते नियमाला धरून होणार नाही. वर एका 'दिपोटींनी' गुरुजींच्या वर्गाचे इन्स्पेक्शन केले तर खाली श्री सुनीत, श्री चतुरंग, श्री बिरुटे यांच्यासारखे विद्यार्थी नियम धाब्यावर बसवत आहेत. आता कुठे दाद मागावी बरे? अवांतर (प्रस्तुत प्रतिसादासाठी): गुरूजी गृहपाठ सोडवण्याची इच्छा आहे पण हरिवंशरायांची रुबाई कुठे शोधायला जावे बरे? ____________________________________ निसर्ग आटला तेव्हा शस्त्रे आली स्वातंत्र्य जाचले तेव्हा धर्म आला

अक्षय पुर्णपात्रे 24/03/2010 - 23:35
तसेच त्यांनी सोडवलेला गृहपाठ न पाहता प्रतिसाद दिल्याबद्दल दिलगीरी. ____________________________________ निसर्ग आटला तेव्हा शस्त्रे आली स्वातंत्र्य जाचले तेव्हा धर्म आला

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 25/03/2010 - 18:08
श्री सुनीत, श्री चतुरंग, श्री बिरुटे यांच्यासारखे विद्यार्थी नियम धाब्यावर बसवत आहेत. नियम तोडल्याबद्दल मी दिलगिरी व्यक्त करतो. -दिलीप बिरुटे

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 24/03/2010 - 21:25
कविता नाही गझल नाही, शब्द घेऊन फिरतोस का ? हौस मोठी प्रतिसाद नाही, वाचक माझ्यावर रुसले का ? ओस पडल्या कविता इथे, जराशी बहार ये़ईल कधी घासकडवीच्या नादी नाही, पण रुबाई मला जमेल का ? -दिलीप बिरुटे

Nile 26/03/2010 - 09:33
जसजसा अभ्यासक्रम पुढे जाइल तसतशी क्लिष्टता वाढत आहे. विषय समजतोय पण गृहपाठ करायला मन धजेना! त्यात प्रेम, मधु, शाला असले कठिण विषय सुरु झाल्याने काहीही सुधरत नाहीए. त्यात हे दिपोटी सारखे सारखे येउन धडकी भरवत आहेत. (इथे इंचाचे वांदे आहेत आणि दिपोटी मिटरमध्ये मोजताहेत!) 'मोकळ्या मनाने' गृहपाठ करावा तर इतर विद्यार्थी नियम तोडला म्हणुन आरडा-ओरडा करतात! फारच डेंजर स्थिती आहे. हा कोर्स ऑडिट करावा लागेल की काय असे वाटु लागले आहे. मास्तरांकडुन अधिक वेळ मागुन घेत आहे, मागील धड्याचाच अभ्यास झाल्या नसल्याने कीती वेळ लागेल कोण जाणे?

राजेश घासकडवी 26/03/2010 - 10:24
पूर्ण करण्यासाठी प्रेम, मधु वगैरे गोष्टी आवश्यक नाहीत. ज्यांना त्याबद्दल ज्ञान व अनुभव आहे अशांसाठी पहिला गृहपाठ सोपा जाईल. (कोणी तो पूर्ण केला नाही ही बाब वेगळी. सगळ्यांनी स्वत:लाच शहाणं समजून आपापल्या रुबाया लिहिल्या...) पण ज्यांना मधुशालाची रुबाई लिहायची नसेल त्यांच्यासाठी दुसरा, अधिक साधारण पर्याय उपलब्ध आहेच ना. तुमच्या अनुभूतीतल्या रूपकांचा वापर करा. अनुभूतीशिवाय काव्य म्हणजे वांग्याशिवाय भरीत - नुसतं शब्दांचं भरताड... आता उदाहरणच देतो. जर कुणाला अॅरिझोनामधल्या महोत्तम घळीविषयी अनुभूती असेल, तर तिचाच वापर करता येईल. महोत्तम घळ - आयुष्य; कोलोरॅडो नदी - संज्ञाप्रवाह; वाहून गेलेले - विस्मृती; शिल्लक - आठवणी महोत्तम घळ - विश्व; कोलोरॅडो नदी - काळ; वाहून गेलेले - अशाश्वत; शिल्लक - शाश्वत महोत्तम घळ -ज्ञान; कोलोरॅडो नदी - वैज्ञानिक विचारपद्धती; शिल्लक राहिलेले - ज्ञानशिल्प कलाकृती (न्यूटन, आइन्स्टाईन, डार्विन वगैरे); वाहून गेलेले - मूर्खपणा, अज्ञान, अंधश्रद्धा (नाडी वगैरे...) प्रयत्न करून बघा. निदान वाक्यं तरी लिहा - यमक, छंद वगैरे फाट्यावर मारा. (मला नक्की नीट आठवत असेल तर आपण एका बालकवींच्या काव्य विडंबनापलिकडे कधी गृहपाठ म्हणून सबमिट केलेला नाही...हम्म्म्म्म... यावेळी जरा व्यवस्थित काहीतरी द्या नाहीतर एटीकेटी घ्यावी लागेल) राजेश

प्रचेतस 24/03/2010 - 15:13
मोदी येई साकी बनुनी, घेउनी लिलाव प्याला खेळाडू ते विकुनी करती आनंदीत मालकाला खेळ खेळती, लोक रंजविती, सर्वे मिळून याला पैशाची ही नशा चढतसे, क्रिकेट होई मधुशाला -------- (रूबाया करण्याचा प्रयत्न केलेला) वल्ली

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 24/03/2010 - 20:15
पहिले चार उतारे वाचायला मजा आली. हाडाचा मास्तर असा असावा....! :) बाकी 'रुबाई'चा प्रयत्नही करुन पाहू. तोपर्यंत ही केवळ आपल्या उत्तम लेखनाला पोच. -दिलीप बिरुटे

धनंजय 24/03/2010 - 22:42
** बुंदीपाडू आणिक फंडू मिश्रित दाक्षे वेलाला ग्रास्स्टांझा मग बनुनी साकी अल्गोचा देतो प्याला मद्य त्यात नि:स्फूर्त कल्पना, आस्वादक ते हसत गिळे खिदळत विसरे दर्जा अपुला कवितकमाला मधुशाला ** ही लेखमाला विनोदी पद्धतीने अस्वादाबद्दल काही गंभीर मुद्दे सांगत आहे. म्हणून ती विशेष वाचनीय आहे. "कवितांमध्ये कित्येकदा काहीतरी एक साचा असतो." आणि "फक्त साचा असला तर कविता निकृष्ट असते." ही दोन मोठी तत्त्वे पटण्यासारखी आहेत. पुढचे एक आस्वादतत्त्वही पटण्यासारखे आहे : "उत्तम कवितेतही कवीने तात्पुरती चौकट निर्माण केलेली दिसते. ती चौकट लक्षात आली, तर बरे असते. त्या चौकटीमध्ये राहूनही कवीने कल्पनेच्या अचाट आणि मनोरम भरार्‍या मारल्या असतील, तर चौकट जाणल्यामुळे कल्पकतेचा पल्ला अधिक परिणाम करतो." लेखमालेत तत्त्वाच्या पहिल्या वाक्याला स्पर्श होतो आहे, पण तिरप्या ठशातले स्पष्टीकरण खरेतर समजावलेले नाही. आणखी एक आस्वादतत्त्व लेखात अर्धवट सांगितलेले आहे : "कवीने घालून दिलेल्या मर्यादेत आस्वादकाने स्वतःहून कल्पनेच्या भरार्‍या मारून बघाव्यात. (म्हणजे गायकाने अवघड तान घेतल्यानंतर श्रोताही मनातल्या मनात तशी तान घेण्याचा आपोआप प्रयत्न करतो, करतोच. तसा प्रकार.) या प्रतिक्षिप्त कल्पनाभरारीमुळे कवीच्या कल्पनाशक्तीबद्दल आत्मीयता वाटते आणि आस्वादाचा स्तर बदलतो. आस्वादक घे-घे-ग्राहक न राहाता कवितेमध्ये अक्षरशः सहभागी होतो." येथेसुद्धा तत्त्वाच्या पहिल्या वाक्याला लेखात स्पर्श होतो आहे, पण तिरप्या ठशातली पुढली वाक्ये हवी तशी पुढे नेलेली लक्षात येत नाहीत. आता चौकट उत्कृष्ट-निकृष्ट दोन्ही कवितांमध्ये असली तरी उत्तम कवितेत वेगळे काय असते, याबाबत लेखामध्ये कुतूहल नसून फक्त दुय्यम उल्लेख आहेत. ("तुम्हा आम्हा पामरांनी एवढं सगळं करण्याआधी..." पण तुम्हा-आम्हा पामरांना कळते! उपमा चौकट कळल्यामुळे आपणा पामरांच्या अस्वादात भर पडते, की व्यंगामुळे त्या विचाराचे हसे होते आहे?) अंतर्गत सिद्धांत सांगण्यात प्रगती न झाल्यामुळे मला चुटपुट लागून आहे. उत्तम कवितेमध्ये चौकटीचा समावेश करून घेणारीही कुठली कल्पना सांगायची प्रामाणिक कळकळ कवीला असते. प्रामाणिकपणा जाणवतो. नेमके काय सांगायचे ते समजले नाही, तरी "काहीतरी सांगायचे आहे खास" याबद्दल आस्वादकाला नि:शंक जाणीव होते. आणि त्या जाणिवेचे एक कारण कवितेतला एकसंधपणा असतो. कवितेत एक शब्द कमी केला किंवा एक शब्द जास्त केला, तर काहीतरी चुकचुकते. वरील मत माझे आहे. याबाबतीत श्री. घासकडवी यांच्या बिंदुगामी कल्पना असतील याबद्दल मला खात्री आहे. त्या त्यांना लेखामध्ये अत्यंत गमतीदार शैलीत आडवळणाने सांगता येतील, अशीसुद्धा माझी खात्री आहे. "चौकट असते" हा सिद्धांत आता सांगून झाला आहे. पुढच्या भागांमधून नवीन सिद्धांत पुढे येत नाहीत. म्हणून वाटू लागले आहे की लेखमालेतील प्रत्येक भाग "कवितक-लेख" साच्यामधून पडू लागला आहे. श्री. घासकडवी यांचे हुन्नर आणि कौशल्य यापेक्षा खूप अधिक आहे. हा लेख विनोदी-वाचनीय आहे, तरी त्यांना जमेल त्या मानाने निकृष्ट आहे. "कवितकलेख पाडायचा अल्गोरिदम = कवितकलेखक" अशा प्रकारचा अल्गोरिदम याच शैलीत लिहायची माझी इच्छा होती. परंतु ती इच्छा दोन कारणांमुळे मी बाद केली : (१) आळस (२) कौशल्याचा अभाव. पहिली अडचण कॉफी पिऊन संपवू शकतो, दुसर्‍या अडचणीसाठी माझ्यापाशी इलाज नाही. - - - मधुशालेबद्दल : मधुशालेतील प्रत्येक रूपक-रुबाईचा अल्गोरिदम उघड्यानागड्या मोकळेपणाने हरिवंश राय बच्चन यांनी सांगितलेला आहे. इतक्या की पहिल्या तीन रुबाया वाचल्यानंतर शाळकरी मुलालासुद्धा अल्गोरिदम कळावा. तो गृहीत धरूनच कोणतीही साक्षर व्यक्ती त्याबद्दल चर्चा करेल. (येथे मिसळपावावरील उदाहरण). खरे तर अल्गोरिदम इतक्या साळसूदपणे देण्यात हरिवंशराय यांचे धाडस बघून मनात धडकी भरते. मग जाणवते की एक-एक रुबाई वाचताना थोडासुद्धा कंटाळा येत नाही. "हे रूपक तर मी आधीच ओळखले होते" असे वाटत नाही. त्याहूनही अचाट कवित्व हे : या दीडशे रुबायांमध्ये "एक कलाकृती" असल्याचा भास होतो. बहुधा त्याच्यामध्ये अनेक रुबायांना जोडणारी एक चौकटही आहे, असा भास होतो. पहिल्या छूटला कवीने आपले सगळे अल्गोरिदम-पत्ते खाली सांडले नाहीत असे लक्षात येते. डाव संपेपर्यंत कवी हुकुमी एक्के-राजांची नवी-नवी उतारी करत राहातो. येथे आणि येथे अनेक रुबायांना जोडणारी चौकट शोधण्याचा माझा प्रयत्न. संपूर्ण मधुशालेची महा-चौकट काय आहे, त्याबद्दल माझे कुतूहल फार आहे. ती अजून शोधत आहे. तरी आस्वादासाठी तशी एकतरी चौकट आहे याबद्दल मला खात्री आहे. वर्णनासाठी या क्षणी शब्द नसले मला मधुशालेत एकसंधता जाणवते आहे. श्री. घासकडवी यांनी सुद्धा याबद्दल सांगितलेले आहे -
सुरूवातीच्या रुबाया वाचकाला 'हे तुला सादर' म्हणणाऱ्या आहेत. पुढच्या काही 'मधुशाला म्हणजे काय, ती कुठे आहे, तीपर्यंत कसं पोचायचं' याच्या आहेत. क्रमाक्रमाने नंतर आयुष्यातल्या महत्त्वाच्या गोष्टींवर चिंतन व नंतर मृत्यूवर चिंतन आहे.
- - - सर्वसामान्य फुटपट्टीने मोजल्यास हा लेखाचा दर्जा उंच आहे, हे मान्य. पण श्री. घासकडवी यांच्यासाठी बनवलेली मीटरपट्टी मोठी आहे.

राजेश घासकडवी 25/03/2010 - 03:00
भावना थेट पोचवण्यात यशस्वी झालेली आहे. तुम्ही लिहिलेल्यापैकी 'ठळक सरळ' लिहिण्याचा प्रयत्न होता. ठळक तिरकस (फॉंटमधील) हे भावगर्भी साक्षात्काराने वाचकाने अनुभवावं अशी आशा आहे. उत्तम कवितांत वेगळं काय असतं याचे सिद्धांत बांधण्यापेक्षा शोध घेणं आहे. माझा तसा मूलभूत अभ्यास नसल्यामुळे, व केवळ हे चांगलं, हे वाईट असं जाणवत असल्यामुळे, फर्स्ट प्रिन्सिपल्स पासून काही काळं पांढरं करता येतं का हे लिहून बघतो आहे. हळूहळू अधिकाधिक क्लिष्ट रचना हाताळण्याचा लेखमालेत प्रयत्न केलेला आहे. बाकी 'कवितक लेखक' प्रणाली म्हटलं तर आहे, म्हटलं तर नाही. [एक क्ष काव्यप्रकार घ्या, त्यातली वाईट उदाहरणं लिहू शकणारं सूत्र लिहा, व त्याआधी तीन-चार परिच्छेद इकडचे तिकडचे विनोद-टवाळकी करा : विषयाच्या सूत्राशी इमान एखाद्या लांबलचक पट्टा गळ्यात असलेल्या बीगल इतकंच असू द्या...] पण मधनंच त्या प्रणालीबाहेरचं, कवितकच्या मर्यादांविषयीही बोलणं होतंच... मधुशालेचा अल्गॉरिदम सोपा म्हणूनच निवडला. त्यात मर्ढेकरांच्या 'धुक्यात काळी दलदल व्याले किती मवाली इमलेवाले' सारखी रूपकांची सरमिसळ नाही. विनोद हा सेलच्या जाहिरातीप्रमाणे आहे. तिच्यामुळे लोक दुकानात तरी येतात. कधी कधी तो मारक ठरतो हे मान्य आहे. राजेश

मुक्तसुनीत 24/03/2010 - 21:06
हरिवंशाच्या ताजमहाली लावू कस्टममेड विटा काव्य-उपक्रम लाईव्ह जाण्या, बरा असे हा खचित "बिटा" घासकड्व्याच्या नादी लागून भलेभले चळतील पहा छटाक काव्ये प्रसवावाया सज्ज असे हा जालतिठा चारोळींच्या पिचकार्‍यांची लाल ओलसर चढत छटा इरेस पडल्या शीघ्रकवींच्या प्रतिभेचा या लुत्फ लुटा कंटकशल्ये बोथटली मग काव्यतटाकी मत्त महा यमक शोधण्या आणि जोडण्या सज्ज होतसे जालतिठा

चतुरंग 24/03/2010 - 21:46
'घासू'बिनीचे शिलेदार अन 'मुसू'पाडती काव्यविटा जालतिरावर जागोजागी पखरु आपण काव्यछटा शब्द कालवुनि 'रंगा' तळतो रुबाईचे फर्मास भजे साकी कोठे? वाट पाहता तिष्ठुन गेला जालतिठा चतुरंग

राजेश घासकडवी 25/03/2010 - 00:04
प्रथमदर्शनी तुला खुणवतो, नामफलक चमचमचमता नाड्या धरुनि मधुर स्वरांनी, स्वागत करि मालक ताता कविता, चर्चा, काथ्याकूटे, मेनू फक्कड जमलेला चला मंडळी लेखन पिऊ, हा मिसळपाव दारूगुत्ता मिसळ-भजीचा खमंग चकणा, लाल पानही रंगविता काहिलीतले मेदुवडे अन्, साजणगहिऱ्या प्रेमगितां चे वेफर चरता जमलेले हे सदस्य कवितापान्करण्या साकिप्रतिक्षा हो प्रतिसादी, जालतिठा दारूगुत्ता चला मंडळी झोकू आपण काव्यदारुच्या विविध छटा विडंबनाचा देशी ठर्रा, विलायती भाषांतरिता साके ती ना इराणि साकी, 'हाय कु'ठलिशी जापनिकी रूसी 'व्होद्'का सह जमता, हा युनो बने दारूगुत्ता राजेश

मुक्तसुनीत 25/03/2010 - 00:20
स्वागत करण्या वेळ कुठे मज , पुटपुटतो मालक ताता "पटत नसे ? मग कल्टी !" ऐका , ब्रीदवाक्य जोडे खाता ! टीआर्पी शी देणेघेणे , जाणे मग चमडा-कुत्ता ;-) घासू , मित्रा जाणून घे , हा मिसळपाव दारूगुत्ता....

अक्षय पुर्णपात्रे 24/03/2010 - 23:06
वा वा! असे टंकायला बोटे शिवशिवली असली तरी त्या प्रेरणेचे दमन करून हा प्रतिसाद टंकावा लागत आहे. वारंवार सांगुनही श्री सुनीत वर्गातले नियम पाळत नाहीत. गृहपाठ तर कधीच सोडवत नाहीत. त्यामुळे कसबाचे (स्किल स्किल (कसाब नव्हे)) कितीही कौतुक करावेसे वाटले तरी ते नियमाला धरून होणार नाही. वर एका 'दिपोटींनी' गुरुजींच्या वर्गाचे इन्स्पेक्शन केले तर खाली श्री सुनीत, श्री चतुरंग, श्री बिरुटे यांच्यासारखे विद्यार्थी नियम धाब्यावर बसवत आहेत. आता कुठे दाद मागावी बरे? अवांतर (प्रस्तुत प्रतिसादासाठी): गुरूजी गृहपाठ सोडवण्याची इच्छा आहे पण हरिवंशरायांची रुबाई कुठे शोधायला जावे बरे? ____________________________________ निसर्ग आटला तेव्हा शस्त्रे आली स्वातंत्र्य जाचले तेव्हा धर्म आला

अक्षय पुर्णपात्रे 24/03/2010 - 23:35
तसेच त्यांनी सोडवलेला गृहपाठ न पाहता प्रतिसाद दिल्याबद्दल दिलगीरी. ____________________________________ निसर्ग आटला तेव्हा शस्त्रे आली स्वातंत्र्य जाचले तेव्हा धर्म आला

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 25/03/2010 - 18:08
श्री सुनीत, श्री चतुरंग, श्री बिरुटे यांच्यासारखे विद्यार्थी नियम धाब्यावर बसवत आहेत. नियम तोडल्याबद्दल मी दिलगिरी व्यक्त करतो. -दिलीप बिरुटे

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 24/03/2010 - 21:25
कविता नाही गझल नाही, शब्द घेऊन फिरतोस का ? हौस मोठी प्रतिसाद नाही, वाचक माझ्यावर रुसले का ? ओस पडल्या कविता इथे, जराशी बहार ये़ईल कधी घासकडवीच्या नादी नाही, पण रुबाई मला जमेल का ? -दिलीप बिरुटे

Nile 26/03/2010 - 09:33
जसजसा अभ्यासक्रम पुढे जाइल तसतशी क्लिष्टता वाढत आहे. विषय समजतोय पण गृहपाठ करायला मन धजेना! त्यात प्रेम, मधु, शाला असले कठिण विषय सुरु झाल्याने काहीही सुधरत नाहीए. त्यात हे दिपोटी सारखे सारखे येउन धडकी भरवत आहेत. (इथे इंचाचे वांदे आहेत आणि दिपोटी मिटरमध्ये मोजताहेत!) 'मोकळ्या मनाने' गृहपाठ करावा तर इतर विद्यार्थी नियम तोडला म्हणुन आरडा-ओरडा करतात! फारच डेंजर स्थिती आहे. हा कोर्स ऑडिट करावा लागेल की काय असे वाटु लागले आहे. मास्तरांकडुन अधिक वेळ मागुन घेत आहे, मागील धड्याचाच अभ्यास झाल्या नसल्याने कीती वेळ लागेल कोण जाणे?

राजेश घासकडवी 26/03/2010 - 10:24
पूर्ण करण्यासाठी प्रेम, मधु वगैरे गोष्टी आवश्यक नाहीत. ज्यांना त्याबद्दल ज्ञान व अनुभव आहे अशांसाठी पहिला गृहपाठ सोपा जाईल. (कोणी तो पूर्ण केला नाही ही बाब वेगळी. सगळ्यांनी स्वत:लाच शहाणं समजून आपापल्या रुबाया लिहिल्या...) पण ज्यांना मधुशालाची रुबाई लिहायची नसेल त्यांच्यासाठी दुसरा, अधिक साधारण पर्याय उपलब्ध आहेच ना. तुमच्या अनुभूतीतल्या रूपकांचा वापर करा. अनुभूतीशिवाय काव्य म्हणजे वांग्याशिवाय भरीत - नुसतं शब्दांचं भरताड... आता उदाहरणच देतो. जर कुणाला अॅरिझोनामधल्या महोत्तम घळीविषयी अनुभूती असेल, तर तिचाच वापर करता येईल. महोत्तम घळ - आयुष्य; कोलोरॅडो नदी - संज्ञाप्रवाह; वाहून गेलेले - विस्मृती; शिल्लक - आठवणी महोत्तम घळ - विश्व; कोलोरॅडो नदी - काळ; वाहून गेलेले - अशाश्वत; शिल्लक - शाश्वत महोत्तम घळ -ज्ञान; कोलोरॅडो नदी - वैज्ञानिक विचारपद्धती; शिल्लक राहिलेले - ज्ञानशिल्प कलाकृती (न्यूटन, आइन्स्टाईन, डार्विन वगैरे); वाहून गेलेले - मूर्खपणा, अज्ञान, अंधश्रद्धा (नाडी वगैरे...) प्रयत्न करून बघा. निदान वाक्यं तरी लिहा - यमक, छंद वगैरे फाट्यावर मारा. (मला नक्की नीट आठवत असेल तर आपण एका बालकवींच्या काव्य विडंबनापलिकडे कधी गृहपाठ म्हणून सबमिट केलेला नाही...हम्म्म्म्म... यावेळी जरा व्यवस्थित काहीतरी द्या नाहीतर एटीकेटी घ्यावी लागेल) राजेश
3
पाकक्रिया
कविता
तंत्र
विचार
आस्वाद
समीक्षा
प्रतिभा

कवितेची पाककृती ३: मुक्तकं गहिऱ्या नात्यांची

राजेश घासकडवी ·

Pain 19/03/2010 - 02:02
तू मेर हजबंड मै तेरी वाईफ, जो मै कहू तुम करोगे, तो आओ मिलकर काम करे, प्यार की कोई बात करे. कधीतरी अचानक, कल्पना नसताना त्या नात्यातल्या तरुणाला तरुणीकडनं शब्द ऐकू येतात ज्याचं इंग्रजीमध्ये भाषांतर असतं 'आय थिंक वी नीड टू टॉक'. नातं मोठं झाल्यानंतरच्या चर्चा या आपण दोघं नक्की कोण आहोत, त्यापासून तयार होणारं नातं हे चांगलं बनतंय का, ते चांगलं बाळसं धरतंय का, ते दिसायला चांगलं आहे का, लोक त्याला काही बोलत तर नाहीत ना, या स्त्रीच्या मातृसुलभ भावनेतून उद्भवतात (८२.४७% वेळा). कधी ते खूप गोंडस हसतं तेव्हा त्याला तीट लावावीशी पण तिला वाटते. पुरुषाला मुळातच या सर्व गोष्टींची तितकी हौस नसते. असल्या बाबतीतली त्याची उदासीनता त्याच्या स्वत:च्या नट्ट्यापट्ट्यातून दिसून येते. त्याच्या मते, बहुतेक दिवशी आंघोळ, लाज राखण्यापुरते कपडे आणि सकाळी दात घासण्याचे जगावर उपकार, एवढं त्या नात्याने केलं की बास झालं. :)) =)) छान !

धनंजय 19/03/2010 - 02:11
हाहा :-D शीर्षकाबद्दल सुचवणी - "गाणी गहिऱ्या नात्यांची" ऐवजी "कविता/कथा गहिऱ्या नात्यांची" असे करावे. शेवटच्या वाक्यातील दुव्यावरील कवितेला चाल लावून गाता येईल हे जितके सहज पटते, तितके कवितकाच्या उत्पादनातून वाटत नाही. कवितकातल्या उदाहरणाची कल्पना मात्र सार्वकालिक. वरील लेखात कवितक नसून लघुकथक सांगितलेले आहे, अशी दिपोटी* म्हणून आमची टिप्पणी आहे. - - - *दिपोटी = डेप्युटी इन्स्पेक्टर ऑफ स्कूल्स. याला फारसे काही कळत नसते, पण शेरे मारण्यासाठी त्याला पगार देतात.

Nile 19/03/2010 - 06:35
भल्याभल्यांनी शिरसाष्टांग घातल्यावर आम्ही काहीही न बोलता आमची लाज राखतो. मात्र भावी आयुष्यात (कवितकं करायला हो) उपयोगी पडतील अश्या फार महत्त्वाच्या गोष्टींची भर आमच्या ज्ञानात पडली आहे इतके नमुद करुन मास्तरांना धन्यवाद देतो.

शुचि 19/03/2010 - 02:34
गुर्जी पाय लागू मी शीतलता तेवणारी नभी तू प्रखर रवीकिरण आपले होणार कसे मीलन? ___ मी सरीता खळाळून वहाणारी तू पहाड स्थितप्रज्ञ शांत कसे गाऊ मीलनगीत गाण्यात? ___ मी कोमल कमलीनी मृदुल तू कठोर तो पाषाण नाते कसे फुलेल अपुले अजाण? ___ असेच दूरून पेटून विझायाचे अंतरी अन निखारे वहायाचे असेच का रे राख राख व्हायाचे? ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ जितनी दिल की गहराई हो उतना गहरा है प्याला, जितनी मन की मादकता हो उतनी मादक है हाला, जितनी उर की भावुकता हो उतना सुन्दर साकी है,जितना ही जो रसिक, उसे है उतनी रसमय मधुशाला।।

राजेश घासकडवी 19/03/2010 - 19:49
कोमल कमलिनी आणि कठोर पाषाण, खळखळती सरिता आणि स्थितप्रज्ञ पहाड अशा साचेबद्ध उपमांनी कवितेला बहार आलेला आहे. कवितकच्या प्रणालीशी तुम्ही कायमच इमान राखलेलं आहे, ते याही रचनेत दिसून येतं. बाकी ती व तो काव्य या बाबतीत कवितक तुम्हाला काय शिकवणार? (ह. घ्या.) तुमच्या स्वाक्षरीत मधुशालातलं एक कवन दिसलं. अधिक गुणांसाठी मधुशालाच्या काव्यांमध्ये काही प्रणाली दिसते का ते पहा. (डिस्क्लेमर - प्रणाली असणं म्हणजे काव्य वाईट असणं असं नव्हे - ताजमहालदेखील आराखडे करूनच बनवला होता...) राजेश

चतुरंग 19/03/2010 - 02:37
क्या बात है! :D ग्रासस्टांझाज, आजपासून तुझं नाव 'वर्जेश घासकडवी'!! :B (जालिंदरषिष्य)चतुरंग

मुक्तसुनीत 19/03/2010 - 02:42
पुलंच्या "हसवणुकी"मधल्या पहिल्या लेखाची आठवण झाली : नवकथेची रेसिपी : (पुलंचा हा लेख साठ सालातला !) तु मा प्रे आ तु मा प्रे ना तू मा प्रे आ पण हा खलनायक का असं करतोय ? तू मा प्रे आ पण तुझा बाप का अ क?

धनंजय 19/03/2010 - 04:02
पहिल्या प्रकारात बटबटीत आणि चाकोरीतल्या उपमा वापरल्या तर सोप्या. पण त्या बेचव मात्रेला यमक-वृत्ताच्या साखरपाकातून काढल्याशिवाय गिळवणार नाही. शिवाय शब्दही लाडीक आणि जुन्या वळणाचे वापरलेले बरे. उदाहरणार्थ हा गृहपाठ : - - - तो : मी रवि तळपत, तू ग यामिनी उगता मी, तू शिघ्रगामिनी चंचल शशि तुज लाखलाभ गे बनाव अपुला शक्य नसे ती : शशि हा अंशच तव तेजाचा चित्र तुझे येथे तू नसता भेटसि मज तू सांजपहाटे विवाह अपुला अढळ असे - - - वृत्त-यमकाशिवाय वाचवत नाही, वाचत नाही.

राजेश घासकडवी 19/03/2010 - 07:08
नेहेमीप्रमाणेच चांगला झाला आहे, पण यमक वृ्त्तांचं बंधन घालून घेणं अनाठायी, काहीसं रसभंजक झालं असं वाटतं. कवितक प्रणालीमध्ये नाही ते करून दाखवून थोडी शाईन मारण्यापलिकडे जुन्या धाटणीच्या शब्दांनी व रचनेने नव्वदोत्तरीच्या मानसिकतेचा अर्क कवितेत सामावून घेण्यात हे कवन अयशस्वी झालं असं वाटतं. छंद नाकारण्यात जी व्यक्तीगतता आहे, ती या रचनांच्या तळमळीचा आत्मा आहे असं वाटतं. तू सूर्यासारखा बाहेर दिवसा आणि माझी तर कॉलसेंटरची रात्रपाळी... कशी फुलावी आपल्या प्रेमाची लव्हाळी? हे जास्त खुलतं. यमक हलकेच आलेलं आहे, पण चवीत ते पुढे येत नाही. राजेश

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/03/2010 - 18:50
>>तू सूर्यासारखा बाहेर दिवसा आणि माझी तर कॉलसेंटरची रात्रपाळी... कशी फुलावी आपल्या प्रेमाची लव्हाळी? ओ हो, क्या बात है ! =D>

धनंजय 19/03/2010 - 18:58
नाही, "अढळ" असेच! (या धड्याच्या अनुषंगाने "मै तेरा हजबंड तू मेरी वाईफ" हे आधीच गृहीत धरायचे आहे.
नातं मोठं झाल्यानंतरच्या चर्चा... एकदा का नात्यात पडलं की पुरुषांचे शिकारीचे दिवस संपलेले असतात, (गृहपाठातले पहिले कडवे) आणि एकत्र घरकुल बनवण्याचे स्त्रियांचे दिवस सुरू झालेले असतात. (गृहपाठातले दुसरे कडवे)
गृहपाठात कुठल्यातरी बाबतीत धड्याच्या चौकटीला धरून ठेवल्यास पास होण्याइतपत गुण मास्तरांना भूतदयेने तरी द्यावेच लागतात.

बेसनलाडू 19/03/2010 - 10:52
या प्रकाराला पोएटिक प्रोग्रामिंग म्हणून त्याचा मराठीच्या अभ्यासक्रमात किंवा झालंच तर संगणकशास्त्राच्या अभ्यासक्रमात समावेश करावा काय? (संगणकशास्त्रज्ञ)बेसनलाडू

नंदू 19/03/2010 - 11:25
कवितकांच्या या अफाट मालिकेबद्दल ग्रासस्तांझा गुरूजींच्या प्रतिभेला दंडवत. हा भाग देखिल नेहमीप्रमाणेच बहारदार झाला आहे. जाता जाता "ते माझ्या बुद्धीने केलेलं मराठीतलं स्वैर रूपांतर आहे" =)) हे मात्र फारच आवडलं. आणि हो एक नवा शब्द कळला 'पापिलवार' तसा संदर्भाने अर्थ लागतोय पण म्हणजे नक्की काय ते कळलं तर बरं.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/03/2010 - 18:42
आपल्या स्वप्नांचं सुंदर आकाश तु रंगवतेस किती सहजपणे आभाळभर पसरलेला तुझा खट्याळपणा आवरता आवरता, सावरता सावरता, मला आठवतेस तू ! [प्रश्नार्थक वाक्याऐवजी उद्गारवाचक चालेल का ?] अश्रुंच्या पलिकडेही जाऊन तू सहज सोसते, आयुष्यातील वाळूतील चटक्यांना भावना जाळत तु तेवत ठेवतेस हलकेच माझी ज्योत. कसं सांगु तुला, तुझ्याचसाठी तुझ्याच स्वप्नांना फुलवण्यासाठी मी तडजोड करतो वादळ वार्‍यांशी ! जमलं का ? कविता कशी करावी या विषयावर बोलायला.. आमच्या कॉलेजात येता काय पुढल्या वर्षी गॅदरींगला.[अटी लागू] :) -दिलीप बिरुटे

राजेश घासकडवी 19/03/2010 - 19:35
'आवरता आवरता, सावरता सावरता' ने नादमयता आलेली आहे. 'वादळवाऱ्यांशी तडजोड' पण छान. आणि या कवितेच्या सुजाण स्वराला उद्गारवाचक चिह्नंच अधिक शोभून दिसतात. तुम्ही कवितकच्या प्रणालीचा थोडा विस्तार केलेला आहे. 'तू क्ष करतेस, त्यावर य करताना मला आठवतं तुझं अ करणं, तुझं ब करणं. त्यामुळे मला क वाटतं.' हे छान व्हेरिएशन आहे. कवितकच्या नव्या व्हर्जनमध्ये त्याचा नक्की समावेश करीन. पहिल्या चार कडव्यांचं एक वाक्य करून बघा... राजेश

अक्षय पुर्णपात्रे 19/03/2010 - 21:16
गुरुजी, कवितक प्रणालीची द्वारे सामान्यांना उघडी करून दिल्याबद्दल आपले आभार मानावे तितके थोडेच आहे. मागच्या धड्याखालचा गृहपाठ आजारपण सांगून टाळता आला पण यावेळी सपशेल हरलो आहे. काही म्हणता काही सूचत नाही. हा गृहपाठ सोडवता येणार नाही असे वाटते. क्षमस्व. साष्टांग नमस्कार करून पळवाट न काढता प्रामाणिकपणे असमर्थता व्यक्त करत आहे. (प्रामाणिक) अक्षय

राजेश घासकडवी 20/03/2010 - 07:40
अहो तुमच्यासारख्या अभ्यासू विद्यार्थ्याने असं हताश होऊन कसं चालेल? नाती सगळीकडे असतात, प्रश्न सगळीकडे असतात. तुम्हीच एक लिहिलेला आहे. तू केलिस उघडी दारे, मानतो तुझे आभारे, अक्षयास पूर्णत्वाचा हा आशिर्वच तव साचा पण नकळे अक्रित झाले, मम पात्र रिते हे पडले कशि करू अता प्रतार्णा देऊन तब्ब्येती कार्णा तव प्रश्न मला झेपेना मज काही काही सुचेना कर क्षमा मला यावेळी ना सुचे शब्द ना ओळी राजेश

अक्षय पुर्णपात्रे 20/03/2010 - 20:30
आहे नाम गुरूचे घासू मी शिष्योत्तम उदासू मज वाटे मार्ग कठिण दिसे मला न तीर तो पळवे सर्व शीण सांगे शोध हाच धीर जगती नातीच फार प्रश्न त्यांचेच भार असे कसे हे नाते कवितकात न्हाते

शरदिनी 18/05/2010 - 21:16
घासकडवी गुरुजी.... हिंदोळ्याचे विवेचन आणि हा कवितकाचा पाठ आवडला...

Pain 19/03/2010 - 02:02
तू मेर हजबंड मै तेरी वाईफ, जो मै कहू तुम करोगे, तो आओ मिलकर काम करे, प्यार की कोई बात करे. कधीतरी अचानक, कल्पना नसताना त्या नात्यातल्या तरुणाला तरुणीकडनं शब्द ऐकू येतात ज्याचं इंग्रजीमध्ये भाषांतर असतं 'आय थिंक वी नीड टू टॉक'. नातं मोठं झाल्यानंतरच्या चर्चा या आपण दोघं नक्की कोण आहोत, त्यापासून तयार होणारं नातं हे चांगलं बनतंय का, ते चांगलं बाळसं धरतंय का, ते दिसायला चांगलं आहे का, लोक त्याला काही बोलत तर नाहीत ना, या स्त्रीच्या मातृसुलभ भावनेतून उद्भवतात (८२.४७% वेळा). कधी ते खूप गोंडस हसतं तेव्हा त्याला तीट लावावीशी पण तिला वाटते. पुरुषाला मुळातच या सर्व गोष्टींची तितकी हौस नसते. असल्या बाबतीतली त्याची उदासीनता त्याच्या स्वत:च्या नट्ट्यापट्ट्यातून दिसून येते. त्याच्या मते, बहुतेक दिवशी आंघोळ, लाज राखण्यापुरते कपडे आणि सकाळी दात घासण्याचे जगावर उपकार, एवढं त्या नात्याने केलं की बास झालं. :)) =)) छान !

धनंजय 19/03/2010 - 02:11
हाहा :-D शीर्षकाबद्दल सुचवणी - "गाणी गहिऱ्या नात्यांची" ऐवजी "कविता/कथा गहिऱ्या नात्यांची" असे करावे. शेवटच्या वाक्यातील दुव्यावरील कवितेला चाल लावून गाता येईल हे जितके सहज पटते, तितके कवितकाच्या उत्पादनातून वाटत नाही. कवितकातल्या उदाहरणाची कल्पना मात्र सार्वकालिक. वरील लेखात कवितक नसून लघुकथक सांगितलेले आहे, अशी दिपोटी* म्हणून आमची टिप्पणी आहे. - - - *दिपोटी = डेप्युटी इन्स्पेक्टर ऑफ स्कूल्स. याला फारसे काही कळत नसते, पण शेरे मारण्यासाठी त्याला पगार देतात.

Nile 19/03/2010 - 06:35
भल्याभल्यांनी शिरसाष्टांग घातल्यावर आम्ही काहीही न बोलता आमची लाज राखतो. मात्र भावी आयुष्यात (कवितकं करायला हो) उपयोगी पडतील अश्या फार महत्त्वाच्या गोष्टींची भर आमच्या ज्ञानात पडली आहे इतके नमुद करुन मास्तरांना धन्यवाद देतो.

शुचि 19/03/2010 - 02:34
गुर्जी पाय लागू मी शीतलता तेवणारी नभी तू प्रखर रवीकिरण आपले होणार कसे मीलन? ___ मी सरीता खळाळून वहाणारी तू पहाड स्थितप्रज्ञ शांत कसे गाऊ मीलनगीत गाण्यात? ___ मी कोमल कमलीनी मृदुल तू कठोर तो पाषाण नाते कसे फुलेल अपुले अजाण? ___ असेच दूरून पेटून विझायाचे अंतरी अन निखारे वहायाचे असेच का रे राख राख व्हायाचे? ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ जितनी दिल की गहराई हो उतना गहरा है प्याला, जितनी मन की मादकता हो उतनी मादक है हाला, जितनी उर की भावुकता हो उतना सुन्दर साकी है,जितना ही जो रसिक, उसे है उतनी रसमय मधुशाला।।

राजेश घासकडवी 19/03/2010 - 19:49
कोमल कमलिनी आणि कठोर पाषाण, खळखळती सरिता आणि स्थितप्रज्ञ पहाड अशा साचेबद्ध उपमांनी कवितेला बहार आलेला आहे. कवितकच्या प्रणालीशी तुम्ही कायमच इमान राखलेलं आहे, ते याही रचनेत दिसून येतं. बाकी ती व तो काव्य या बाबतीत कवितक तुम्हाला काय शिकवणार? (ह. घ्या.) तुमच्या स्वाक्षरीत मधुशालातलं एक कवन दिसलं. अधिक गुणांसाठी मधुशालाच्या काव्यांमध्ये काही प्रणाली दिसते का ते पहा. (डिस्क्लेमर - प्रणाली असणं म्हणजे काव्य वाईट असणं असं नव्हे - ताजमहालदेखील आराखडे करूनच बनवला होता...) राजेश

चतुरंग 19/03/2010 - 02:37
क्या बात है! :D ग्रासस्टांझाज, आजपासून तुझं नाव 'वर्जेश घासकडवी'!! :B (जालिंदरषिष्य)चतुरंग

मुक्तसुनीत 19/03/2010 - 02:42
पुलंच्या "हसवणुकी"मधल्या पहिल्या लेखाची आठवण झाली : नवकथेची रेसिपी : (पुलंचा हा लेख साठ सालातला !) तु मा प्रे आ तु मा प्रे ना तू मा प्रे आ पण हा खलनायक का असं करतोय ? तू मा प्रे आ पण तुझा बाप का अ क?

धनंजय 19/03/2010 - 04:02
पहिल्या प्रकारात बटबटीत आणि चाकोरीतल्या उपमा वापरल्या तर सोप्या. पण त्या बेचव मात्रेला यमक-वृत्ताच्या साखरपाकातून काढल्याशिवाय गिळवणार नाही. शिवाय शब्दही लाडीक आणि जुन्या वळणाचे वापरलेले बरे. उदाहरणार्थ हा गृहपाठ : - - - तो : मी रवि तळपत, तू ग यामिनी उगता मी, तू शिघ्रगामिनी चंचल शशि तुज लाखलाभ गे बनाव अपुला शक्य नसे ती : शशि हा अंशच तव तेजाचा चित्र तुझे येथे तू नसता भेटसि मज तू सांजपहाटे विवाह अपुला अढळ असे - - - वृत्त-यमकाशिवाय वाचवत नाही, वाचत नाही.

राजेश घासकडवी 19/03/2010 - 07:08
नेहेमीप्रमाणेच चांगला झाला आहे, पण यमक वृ्त्तांचं बंधन घालून घेणं अनाठायी, काहीसं रसभंजक झालं असं वाटतं. कवितक प्रणालीमध्ये नाही ते करून दाखवून थोडी शाईन मारण्यापलिकडे जुन्या धाटणीच्या शब्दांनी व रचनेने नव्वदोत्तरीच्या मानसिकतेचा अर्क कवितेत सामावून घेण्यात हे कवन अयशस्वी झालं असं वाटतं. छंद नाकारण्यात जी व्यक्तीगतता आहे, ती या रचनांच्या तळमळीचा आत्मा आहे असं वाटतं. तू सूर्यासारखा बाहेर दिवसा आणि माझी तर कॉलसेंटरची रात्रपाळी... कशी फुलावी आपल्या प्रेमाची लव्हाळी? हे जास्त खुलतं. यमक हलकेच आलेलं आहे, पण चवीत ते पुढे येत नाही. राजेश

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/03/2010 - 18:50
>>तू सूर्यासारखा बाहेर दिवसा आणि माझी तर कॉलसेंटरची रात्रपाळी... कशी फुलावी आपल्या प्रेमाची लव्हाळी? ओ हो, क्या बात है ! =D>

धनंजय 19/03/2010 - 18:58
नाही, "अढळ" असेच! (या धड्याच्या अनुषंगाने "मै तेरा हजबंड तू मेरी वाईफ" हे आधीच गृहीत धरायचे आहे.
नातं मोठं झाल्यानंतरच्या चर्चा... एकदा का नात्यात पडलं की पुरुषांचे शिकारीचे दिवस संपलेले असतात, (गृहपाठातले पहिले कडवे) आणि एकत्र घरकुल बनवण्याचे स्त्रियांचे दिवस सुरू झालेले असतात. (गृहपाठातले दुसरे कडवे)
गृहपाठात कुठल्यातरी बाबतीत धड्याच्या चौकटीला धरून ठेवल्यास पास होण्याइतपत गुण मास्तरांना भूतदयेने तरी द्यावेच लागतात.

बेसनलाडू 19/03/2010 - 10:52
या प्रकाराला पोएटिक प्रोग्रामिंग म्हणून त्याचा मराठीच्या अभ्यासक्रमात किंवा झालंच तर संगणकशास्त्राच्या अभ्यासक्रमात समावेश करावा काय? (संगणकशास्त्रज्ञ)बेसनलाडू

नंदू 19/03/2010 - 11:25
कवितकांच्या या अफाट मालिकेबद्दल ग्रासस्तांझा गुरूजींच्या प्रतिभेला दंडवत. हा भाग देखिल नेहमीप्रमाणेच बहारदार झाला आहे. जाता जाता "ते माझ्या बुद्धीने केलेलं मराठीतलं स्वैर रूपांतर आहे" =)) हे मात्र फारच आवडलं. आणि हो एक नवा शब्द कळला 'पापिलवार' तसा संदर्भाने अर्थ लागतोय पण म्हणजे नक्की काय ते कळलं तर बरं.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/03/2010 - 18:42
आपल्या स्वप्नांचं सुंदर आकाश तु रंगवतेस किती सहजपणे आभाळभर पसरलेला तुझा खट्याळपणा आवरता आवरता, सावरता सावरता, मला आठवतेस तू ! [प्रश्नार्थक वाक्याऐवजी उद्गारवाचक चालेल का ?] अश्रुंच्या पलिकडेही जाऊन तू सहज सोसते, आयुष्यातील वाळूतील चटक्यांना भावना जाळत तु तेवत ठेवतेस हलकेच माझी ज्योत. कसं सांगु तुला, तुझ्याचसाठी तुझ्याच स्वप्नांना फुलवण्यासाठी मी तडजोड करतो वादळ वार्‍यांशी ! जमलं का ? कविता कशी करावी या विषयावर बोलायला.. आमच्या कॉलेजात येता काय पुढल्या वर्षी गॅदरींगला.[अटी लागू] :) -दिलीप बिरुटे

राजेश घासकडवी 19/03/2010 - 19:35
'आवरता आवरता, सावरता सावरता' ने नादमयता आलेली आहे. 'वादळवाऱ्यांशी तडजोड' पण छान. आणि या कवितेच्या सुजाण स्वराला उद्गारवाचक चिह्नंच अधिक शोभून दिसतात. तुम्ही कवितकच्या प्रणालीचा थोडा विस्तार केलेला आहे. 'तू क्ष करतेस, त्यावर य करताना मला आठवतं तुझं अ करणं, तुझं ब करणं. त्यामुळे मला क वाटतं.' हे छान व्हेरिएशन आहे. कवितकच्या नव्या व्हर्जनमध्ये त्याचा नक्की समावेश करीन. पहिल्या चार कडव्यांचं एक वाक्य करून बघा... राजेश

अक्षय पुर्णपात्रे 19/03/2010 - 21:16
गुरुजी, कवितक प्रणालीची द्वारे सामान्यांना उघडी करून दिल्याबद्दल आपले आभार मानावे तितके थोडेच आहे. मागच्या धड्याखालचा गृहपाठ आजारपण सांगून टाळता आला पण यावेळी सपशेल हरलो आहे. काही म्हणता काही सूचत नाही. हा गृहपाठ सोडवता येणार नाही असे वाटते. क्षमस्व. साष्टांग नमस्कार करून पळवाट न काढता प्रामाणिकपणे असमर्थता व्यक्त करत आहे. (प्रामाणिक) अक्षय

राजेश घासकडवी 20/03/2010 - 07:40
अहो तुमच्यासारख्या अभ्यासू विद्यार्थ्याने असं हताश होऊन कसं चालेल? नाती सगळीकडे असतात, प्रश्न सगळीकडे असतात. तुम्हीच एक लिहिलेला आहे. तू केलिस उघडी दारे, मानतो तुझे आभारे, अक्षयास पूर्णत्वाचा हा आशिर्वच तव साचा पण नकळे अक्रित झाले, मम पात्र रिते हे पडले कशि करू अता प्रतार्णा देऊन तब्ब्येती कार्णा तव प्रश्न मला झेपेना मज काही काही सुचेना कर क्षमा मला यावेळी ना सुचे शब्द ना ओळी राजेश

अक्षय पुर्णपात्रे 20/03/2010 - 20:30
आहे नाम गुरूचे घासू मी शिष्योत्तम उदासू मज वाटे मार्ग कठिण दिसे मला न तीर तो पळवे सर्व शीण सांगे शोध हाच धीर जगती नातीच फार प्रश्न त्यांचेच भार असे कसे हे नाते कवितकात न्हाते

शरदिनी 18/05/2010 - 21:16
घासकडवी गुरुजी.... हिंदोळ्याचे विवेचन आणि हा कवितकाचा पाठ आवडला...
3
पाकक्रिया
कविता
विनोद
तंत्र
माहिती
विरंगुळा

<सवयीने मंद >

विजुभाऊ ·

अवलिया 10/12/2009 - 11:05
टुकार ! विडंबनापेक्षा गझलावर लिहा ! दोन प्रतिसाद जास्त मिळतील. --अवलिया

चतुरंग 10/12/2009 - 17:57
तुमचा प्रांत नव्हे विजूभाऊ! तुम्ही शायरी करा, आंबे आणि फळांवर लिहा. आम्ही आनंदाने वाचू. चतुरंग

अवलिया 10/12/2009 - 11:05
टुकार ! विडंबनापेक्षा गझलावर लिहा ! दोन प्रतिसाद जास्त मिळतील. --अवलिया

चतुरंग 10/12/2009 - 17:57
तुमचा प्रांत नव्हे विजूभाऊ! तुम्ही शायरी करा, आंबे आणि फळांवर लिहा. आम्ही आनंदाने वाचू. चतुरंग
प्रेरीत होऊन लढवावे असे सध्या तुरळकच आढळते तरी ही आमची प्रेरणा ही (सवयीने मंद) होळीची याद देऊन जाणारे विविध नावांचे विरविरीत धागे... काही खुळे, आणि दिशाहीन मठ्ठ काही नेहमी व्यस्त काही सुस्त तेच वळण तेथेच नेणारे फक्त कधी रोडावलेले, निष्कारण थंडावलेले अतीसामान्य कवितेचे जंत ... तरीही एकूणएक कवीता वाचणारा रटाळलेला विचारवंत ... पोळीची साद घालून जाणारे विविध आचार्‍यांचे सुनसान धाबे... काही बळेबळे, आणि चववीहीन घट्ट काही स्वस्त काही फस्त काही जेवण तेच ;तेच वाढणारे रीक्त चवीचे तेच मीठ पीठ अन मसाले कधी शिजलेले , अर्धवट भिजलेले ,
पाकक्रिया
मुक्तक
इतिहास
विडंबन

(पाहून खुप झाले, आता खाईन म्हणतो)

चेतन ·

llपुण्याचे पेशवेll 20/10/2009 - 12:38
>>'पुपे' सुसाट सुटले, ना दोष मालकाचा हा हा हा... चेतनराव जोरात सुटले आहेत. बाय द वे आमच्या नावाचा उल्लेख केल्यामुळे अंमळ प्रसिद्ध झाल्यासारखे वाटत आहे. बाय द वे आमचे कण्हेरीचे फूल इथे. पुण्याचे पेशवे आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे. Since 1984

अवलिया 20/10/2009 - 12:42
मस्त :) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

मदनबाण 20/10/2009 - 12:56
पुपे' सुसाट सुटले, ना दोष मालकाचा घालून याच चपला, आता पळेन म्हणतो खी.खी.खी... यकदम बरोबर. ;) (कोल्हापुरी अभ्यंकरांच्या चपला घालुन आधिच तयार असलेला...) ;) मदनबाण..... सुसंगति सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो | कलंक मतीचा झडो, विषय सर्वथा नावडो |

चेतन 20/10/2009 - 18:01
प्रमोद काका, सहज, पेशवे सरकार, अवलिया, बाणा , श्रावण धन्यवाद चेतन

llपुण्याचे पेशवेll 20/10/2009 - 12:38
>>'पुपे' सुसाट सुटले, ना दोष मालकाचा हा हा हा... चेतनराव जोरात सुटले आहेत. बाय द वे आमच्या नावाचा उल्लेख केल्यामुळे अंमळ प्रसिद्ध झाल्यासारखे वाटत आहे. बाय द वे आमचे कण्हेरीचे फूल इथे. पुण्याचे पेशवे आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे. Since 1984

अवलिया 20/10/2009 - 12:42
मस्त :) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

मदनबाण 20/10/2009 - 12:56
पुपे' सुसाट सुटले, ना दोष मालकाचा घालून याच चपला, आता पळेन म्हणतो खी.खी.खी... यकदम बरोबर. ;) (कोल्हापुरी अभ्यंकरांच्या चपला घालुन आधिच तयार असलेला...) ;) मदनबाण..... सुसंगति सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो | कलंक मतीचा झडो, विषय सर्वथा नावडो |

चेतन 20/10/2009 - 18:01
प्रमोद काका, सहज, पेशवे सरकार, अवलिया, बाणा , श्रावण धन्यवाद चेतन
चतुरंगानी दाखवलेली भाजणी, आणी थालीपीठ बघुन भुक चाळवली, म्हणलं आपण पण पाककृती टाकावी.
औषधोपचार
पाकक्रिया
विनोद
विडंबन
मौजमजा
हास्य

दिवाळीचा फराळ

मितालि ·

मदनबाण 15/10/2009 - 13:12
अरे व्वा.... फराळ चवदार दिसतोय... :) एक प्रश्न... चिवड्याच्या खालचा पदार्थ कुठला हाय ??? (१ नंबरी खादाड) मदनबाण..... सुसंगति सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो | कलंक मतीचा झडो, विषय सर्वथा नावडो |

मितालि 15/10/2009 - 13:14
गुळ पोहे माहीत नाहीत तुला??? कोकणात फराळात पहिला मान गुळ्पोह्यांचा..

मितालि 15/10/2009 - 13:15
गुळ पोहे माहीत नाहीत तुला??? कोकणात फराळात पहिला मान गुळ्पोह्यांचा..

मितालि 15/10/2009 - 13:15
गुळ पोहे माहीत नाहीत तुला??? कोकणात फराळात पहिला मान गुळ्पोह्यांचा..

हर्षद आनंदी 15/10/2009 - 13:48
वा वा बेसन पीठीसाखरेचा दिसतोय.. माझी आई पाकातला करते आणि अतिशयोक्ती नाही पण दिवाळीत प्रत्येक मैत्रिणीच्या घरी जाऊन करून देते.. इतका छान जमतो :P :P :P माझी आई

अवलिया 15/10/2009 - 15:25
मस्त --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

मदनबाण 15/10/2009 - 13:12
अरे व्वा.... फराळ चवदार दिसतोय... :) एक प्रश्न... चिवड्याच्या खालचा पदार्थ कुठला हाय ??? (१ नंबरी खादाड) मदनबाण..... सुसंगति सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो | कलंक मतीचा झडो, विषय सर्वथा नावडो |

मितालि 15/10/2009 - 13:14
गुळ पोहे माहीत नाहीत तुला??? कोकणात फराळात पहिला मान गुळ्पोह्यांचा..

मितालि 15/10/2009 - 13:15
गुळ पोहे माहीत नाहीत तुला??? कोकणात फराळात पहिला मान गुळ्पोह्यांचा..

मितालि 15/10/2009 - 13:15
गुळ पोहे माहीत नाहीत तुला??? कोकणात फराळात पहिला मान गुळ्पोह्यांचा..

हर्षद आनंदी 15/10/2009 - 13:48
वा वा बेसन पीठीसाखरेचा दिसतोय.. माझी आई पाकातला करते आणि अतिशयोक्ती नाही पण दिवाळीत प्रत्येक मैत्रिणीच्या घरी जाऊन करून देते.. इतका छान जमतो :P :P :P माझी आई

अवलिया 15/10/2009 - 15:25
मस्त --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.
पाकक्रिया

उपहासात्मक जिवनाच्या उत्तेजनार्थ

टारझन ·

घाटावरचे भट 30/09/2009 - 02:14
म आणि हा आणि न!!! टार्‍या फॉर्मात!!! पयला परतिसाद आपलाच च्यामायला... आपन नि टार्‍या यकाच कंपूतले, हाय का नाय बे टार्‍या?

गणपा 30/09/2009 - 15:37
निव्वळ अफलातुन जसा बोर करणारा बोरकर तसा , रात्रीतून दिवस करणारा दिनकर =)) =)) =)) =)) =)) ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* मिपाकरांनो सावधान. ’पाककृती’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

नंदन 30/09/2009 - 02:31
कं लिवलंय, कं लिवलंय =)) =)). एकाच लेखात किती म्हणून पक्षी मारायचे भौ! पुढचे भाग येऊ द्या.
नाना : नाही , कल्पना नाही , एक शववाहिका गेली , माझ्याकडे नंबर आहे , बोलावू का परत ?
- नशीब लिमयांकडे स्कूटर नव्हती, नायतर कोटा पूर्ण झाला असता (नानाचा की लिमयांचा हे वाचकांच्या कल्पनाशक्तीवर अवलंबून :))

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

घाटावरचे भट 30/09/2009 - 02:37
नशीब लिमयांकडे स्कूटर नव्हती, नायतर कोटा पूर्ण झाला असता (नानाचा की लिमयांचा हे वाचकांच्या कल्पनाशक्तीवर अवलंबून)
चिंताच नको. मिपाचे वाचक फारच दांडग्या कल्पनाशक्तीचे आहेत. ;) आता आम्ही तुम्हाला कोणती म्हणून उदाहरणे देणार? तुम्ही शिणियर आहात (अजून काका नायतर आजोबा नाय म्हणून काय झालं?), समजून घ्यालच!!

सूहास 30/09/2009 - 17:45
उपहासात्मक जिवनाच्या उत्तेजनार्थ प्रेषक टारझन ( मंगळ, 09/29/2009 - 09:08) . पाकक्रिया >>> =)) =)) हसायला ईथुनच सुरुवात झाली..नशीब भेळ नाय बनविलीस... ढुस्क्लेमर्स : .......त्रास टाळू शकता>>> =)) =)) =)) =)) =)) =)) तु त्याची काळजी करु नकोस रे ,हल्ली लोक्स जमालगोटा , शतघौतघृत व अमृताजंन घेऊन बसतात असे वाचण्यात आले आहे... बाकी संपुर्ण लेखाबद्दल ... =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) सुचना : अनेक लोक्स आता धोतराशिवाय फिरतील याबाबत शंका नाही.. बाकी .. एका पाचवी ब ईयेत्तेतल्या एका बाळबोध निबंधाचे ईतके परिपक्व विडंबन आवडले नाही. कारण... १) प्रस्तुत लेखात जात / धर्म/पंथ/वर्ण यांचा उल्लेख नाही.. २) वांझोटी राजकीय चर्चा नाही (रिडालोस म्हणजे राजकारण नव्हे.) ३) राशीभविष्य/ नाडीपरीक्षा ह्या विषयांवर काही ही लिहीलेले नाही. ४ ) हा निबंध ईतिहास संशोधनाविषयक चर्चेला पुरक नाही . ५ ) भारतीय अमेरिकन/ अमेरिकन भारतीय /निवासी भारतीय अमेरिकन/ अनिवासी भारतीय अमेरिकन/निवासी अमेरिकन भारतीय /अनिवासी अमेरिकन भारतीय / अदिवासी (नको बास झाल)ह्या वादात हा लेख गुरफटला जाउ शकत नाही. ६ ) अमेरिकेत " ओबामा " कुठला टिश्श्यु पेपर वापरतात आणी पाकिस्तानात कुठला ? ह्याचा देखील उल्लेख नाही आणी सर्वात शेवटी.. ७) एकही परभाषीय आंतरजालीय वांझोटी लिंक न देता हा लेख कसा प्रसिध्द केला गेला.. धष्टपुष्टवेक्ता.. सू हा स...

दशानन 30/09/2009 - 09:01
>>>नानाचा की लिमयांचा हे वाचकांच्या कल्पनाशक्तीवर अवलंबून १००% नानाचा रे.... लिमये नानाला नाय झेपायचा... ;) *** "हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी की हर ख्वाहिश पे दम निकले, बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले । " राज दरबार.....

अवलिया 30/09/2009 - 09:18
लिमये आपल्याला नाय झेपणार.. !! ;) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

टिउ 30/09/2009 - 02:52
क ह र!!! टार्‍याचे लेख/प्रतिसाद म्हणजे पैसा वसुल असतात याचा पुन्हा एकदा अनुभव आला...चौफेर फटकेबाजी! अवांतरः आगामी आकर्षणात गिरीजा श्रीवर्धन यांचं नाव नसल्यामुळे आपणास उत्तेजनार्थ बक्षीस देण्यात येत आहे...नाहीतर पयला लंबर पक्का होता!

पाषाणभेद 30/09/2009 - 03:45
(जमल्यास क्रमशः) ??? कशाला?.... कशाला?.... जमवाच बुवा एकदाच. ----------------------------------- - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

मिसळभोक्ता 30/09/2009 - 05:16
पैल्या पाचात रे !! (त्या टिउची सूचना मनावर घे !) आणि सर्वात बेष्ट, म्हन्जे कविता टाकायला लाग ! तुझ्यात मला एक स्पार्क दिसतो आहे: अर्धबावरी कालपहाडी कलिंगड सडता बैगनवेली घालफोडणी तुरडहाळी अलगद कुकर विझलबोली घुसतादुस्तर पेटिकोटास्तर जोडलावणी दुष्टकापणी समुच नगरी बालक समरी चपखल बाला मूर्तहरिणी -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

सुबक ठेंगणी 01/10/2009 - 04:50
सॉल्लिड धोबीपछाड! :D =)) अत:करण उद्वाहक म्हणून हा लेख नेहमी कामास येईल. वाचनखूण साठवली आहे. ;)

धनंजय 02/10/2009 - 02:31
खूपच मजेदार. क्रमशः जमवाच राव.

रेवती 21/10/2009 - 18:48
असेच म्हणते. फार वेगळं काही म्हणायला जागा नाही ठेवली टार्‍यानं! रेवती

क्रान्ति 30/09/2009 - 07:33
असा हा रम्य सुर्य उगवला , माझ्या मनीचा काळोख कुठे गायबला ? , वाटे मनी,एखाद्या सांजेला , खावे तंदूर शिजवून ह्या सुर्यावर !!!! =)) =)) =)) =)) =)) कोब्या : वा वा शारदा दिदि वा !! काय सुचतंय तुला , बाबा संध्याकाळी आलात की हिच्या कवितेचं रसग्रहण करा हो , आणि हो , बँकेत जाऊन माझा निबंध नक्की वाचा , मी तुम्हाला लिंक दिलेली आहे , माझा धागा खाली गेला असेल त्याला कृपया वर आणा सदानंद : असा चिंतित नको होऊस , तु निश्चिंत मनाने जा महाविद्यालयाय , मी तुझ्या लेखणार्थ एक पुर्ण वैचारिक प्रोत्साहनात्मक प्रतिसाद तुला लिहीलंच , उपहासात्मक प्रतिसादांचं मनावर घेऊ नकोस जॉकि : बाबा ,तुम्ही फक्त त्याच्या त्या रटाळ निबंधांना प्रतिसाद देतात , मी लिहीलेल्या " भारताचा विकास : जातिय आरक्षण " ह्यावर तुम्ही अजुन प्रतिसाद देताहात! तो धागा आता बारा पानं मागे गेला ! =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) टारू, महान आहेस! क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

सहज 30/09/2009 - 07:42
इष्टमनकलर मणोरंजन! मागली अमोश्या चांगलीच लाभली तुला, लेखन ग्रह चमकू लागले आहेत. :-)

लवंगी 30/09/2009 - 08:11
मिभो भाऊ बरोबर बोलून राहिले.. तुझ्यात स्पार्कच स्पार्क दिसताहेत.. दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती.. साष्टांग दंडवत !! =)) =)) =))

दशानन 30/09/2009 - 08:23
कोब्या मध्ये कोणी तरी राहून राहून दिसत आहे.... ;) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) तु कविता करायला लाग बाबा... लै भारी करशील ;) *** "हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी की हर ख्वाहिश पे दम निकले, बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले । " राज दरबार.....

मृगनयनी 30/09/2009 - 15:53
अर्धबावरी कालपहाडी कलिंगड सडता बैगनवेली घालफोडणी तुरडहाळी अलगद कुकर विझलबोली घुसतादुस्तर पेटिकोटास्तर जोडलावणी दुष्टकापणी समुच नगरी बालक समरी चपखल बाला मूर्तहरिणी ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) टार्या.... तू के व ळ अ ष क्य आहेस्स!!!!!!!!! अवांतर : त्या शुद्ध तुपातल्या लिमये' ला अक्शी बाटवलास्स !!! :-? जय भीम आणि जय परशुराम एका ताटातुन ऐक्मैकान्ना भरवत.... सौरी सौरी... 'चारत' असल्याचा अम्मळ भास झाला... ;) ___/\___ युद्ध माझा राम करणार | समर्थ दत्तगुरु मूळ आधार | मी वानरसैनिक साचार |रावण मरणार निश्चित || || इति अनिरुद्ध महावाक्यम् ||

प्राजु 30/09/2009 - 09:17
कहर आहेस तू! सह्ही चालू आहे.. चालूद्या! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

अवलिया 30/09/2009 - 09:20
=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) छप्परफाड रे !! पुढचे भाग येवु दे पटापट.. !!! प्रतिसादार्थ आम्ही आहोतच.... पहिले बक्षीस घेवुन.. ! :) नाना खवट उर्फ अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

पिवळा डांबिस 30/09/2009 - 09:30
झकास लिवलंय... घोषणा मोठ्या करती, नेहमी तोंडावर पडती, तरी न अक्कल सुचती, भारत माता की जय जॉकि काही नं ऐकल्या सारखं करत निघून गेला. जॉकी निघून गेला पण ते नाना येतंय बघ आता तुझ्यामागं दांडका घेऊन!!!! :)

गोगोल 30/09/2009 - 10:09
वर सर्वांनी लिहील्याप्रमाणे गदगदून हसायला लावणारा सुरेख लेख जमलाय. पण मला आवडलेली अजून एक गोष्ट म्हणजे सादरीकरण...वेगवेगळे रंग वापरून. कोब्या एकदम आवडला रे (म्हणजे या लेखापुरता हं)

निखिल देशपांडे 30/09/2009 - 10:15
अबे टार्‍या भयंकर लिहिले आहेस बे!!! हसुन हसुन वाट लागली आहे!!!! पुढचा भाग टाका लवकर निखिल ================================ रात्री अडीच वाजता जाग आल्यावरसुद्धा तुम्ही खरडवही चेक करूनच झोपता?? तर तुम्हाला नक्कीच मिपाज्वर झाला आहे!!!!!

वेताळ 30/09/2009 - 10:18
आता थाबांयचं नाही टारु शेठ....एका वर एक येवु द्यात ह्याचे भाग.मस्त ,चटकदार ,खुशखुशीत लेख..हसारयचे म्हणजे किती? लई भारी.... =)) =)) =)) =)) =)) वेताळ

प्रकाश घाटपांडे 30/09/2009 - 10:38
फुडचा लेख येउंद्या उपासात्मक जेवणाच्या उत्तिष्ठनार्थ. म्हंजी फुल्ल 'वसुलि' व्हईन.
गंगाबाई : आगं ए भवाने , त्ये म्यागी गार व्हतंय की ... हादड पट्टदिशी .. मला ब्लावजं शिवायची पडल्यात अजुन खंडीभर !!
गंगाबाईला जर ब्लाउज मदी विलॅष्टिक घालायची आयडिया दिली तर कंच्या बी साईजला फिट बसन.कापाडच विल्याष्टिकशिटी हा गुनदर्म असल्याल असन तर पेटंट -हाउं द्याव म्हंतो. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

हर्षद आनंदी 30/09/2009 - 10:44
टार्‍याभाऊ, =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) म्हणीचा सर्स्वी प्रत्यय आला कार्यालयात मजबुत धिंगाणा झाला... या पामराला, आपल्या पंख्यांच्या यादीत थोडी जागा द्याल का?

llपुण्याचे पेशवेll 30/09/2009 - 11:19
खल्लास. टार्‍या के व ळ अ प्र ति म हे शब्द देखील कमी पडत आहेत. :) (टार्‍या भयंकरचा ण फिरणारा फॅण) पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

धमाल मुलगा 30/09/2009 - 11:19
अबे काय लेख लिहिलाय का मजाक करुन र्‍हायला बे? =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) च्यायला! टार्‍या ऑन फायर.... क आणी ड आणि क ! साल्या त्या कवितांचं आउटसोर्सिंग कुणिकडं केलं होतं बे? एकदम वरिजनल हैत!! अस्सल पैल्या धारेच्या :) चालुद्या! तुम्ही लिव्हा...आणि आम्ही गडाबडा लोळत हसुन वाचतो :D

ऋषिकेश 30/09/2009 - 11:40
=)) तुझ्या लेखनाचा उपक्रम आवडला ;) :) ऋषिकेश ------------------ सकाळचे ११ वाजून ३९ मिनीटे झालेली आहेत. चला आता ऐकूया एक सुमधूर गीत "बनवाबनवी.. अशी ही बनवाबनवी...."

ऍडीजोशी 30/09/2009 - 11:55
टार्‍या चा लेख टार्‍या सारखाच महा ही &ही आहे :) :) :) :) :)

बिपिन कार्यकर्ते 30/09/2009 - 12:21
जंगलकुमार, लेख अगदी रोचक आहे. पण आपण हे लेखन करताना काही विदा गोळा केला होता का? आणि कोणत्या निरीक्षणपध्दतीनुसार केले हे विदासंकलनाचे काम? इथे लिहिताना कोणत्याही प्रकारचा नियमभंग अथवा औचित्यभंग होऊ नये हीच इच्छा. एक नम्र सूचना. लेखनात इतका उपमा उत्प्रेक्षा (हुश्श!!! जमलं बुवा एकदाचं लिहायला) इत्यादी अलंकारांचा उपयोग बहुधा लेखनाच्या मूळ गर्भित अशा आशयास मारक ठरतो असे म्हणण्यास प्रत्यवाय नसावा. त्यामुळे आपण पुढचा भाग लिहिताना या सूचनांचा जरूर विचार करावा. आणि हो, आपण बहुतेक ठिकाणी न ऐवजी ण असे लिहिता. या मागे काही व्याकरणीय नियम आहे काय? असल्यास कोणता? नसल्यास, आपल्याला काही शरीरशास्त्रीय दुविधा आहे काय? उदाहराणार्थ, बोटाचे हाड वगैरे वाढणे इत्यादी... जरूर लिहावे. समजून घेण्यास उत्सुक आहोत. *** हा झाला लिहायचा प्रतिसाद, आता खरा मनातला प्रतिसाद *** हाण्ण तिच्यायला!!! टार्‍या, लेका... एकही धोतर शिल्लक ठेवलं नाहीस रे फाडायचं. च्यायला, पार मुरगळून पिरगळून टाकल्यास की रे मुंड्या. कविता तर जबरीच. मला तर आता संशय येतोय की तो आयडी तुझाच डुप्लिकेट आहे की काय? इतकी वर्जिनल आहे कविता. थोडक्यात काय तर लेख अगदी... क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क बिपिन कार्यकर्ते

३_१४ विक्षिप्त अदिती 30/09/2009 - 17:59
टार्‍या, लेका... एकही धोतर शिल्लक ठेवलं नाहीस रे फाडायचं.
फाडा का फेडा? असो. या ही & ही निबंधाची लांबी अंमळ आपल्या बोटाच्या हाडाप्रमाणे जास्त झालेली आहे. पुढच्या वेळेस अंमळ लहान निबंध लिहीलात तर आमच्या ब्लॉगवर आपल्या नावासकट नाट्यछटा म्हणून प्रकाशित करण्यात येईल. अदिती

टारझन 01/10/2009 - 14:27
अदितीजी , आपल्या प्रतिक्रयेबद्दल आभार , नजरचुकीने प्रतिक्रिया वाचायची राहून गेलेली क्षमस्व !
या ही & ही निबंधाची लांबी अंमळ आपल्या बोटाच्या हाडाप्रमाणे जास्त झालेली आहे.
चालायचंच , काहिंना मोठा आवडतो .. काहींना छोटा .. सगळ्यांच्या आवडीनिवडी नाही संभाळता येत :) -(कधी मोठा , कधी छोटा) टारझन

प्रभो 30/09/2009 - 14:53
छाण.......स्वारी छान म्हणायचे ना रे आता , टार्‍या ??? :) १ णंबर........ असा हा रम्य सुर्य उगवला , माझ्या मनीचा काळोख कुठे गायबला ? , वाटे मनी,एखाद्या सांजेला , खावे तंदूर शिजवून ह्या सुर्यावर !!!! टिपिकल टारोबा...... कोब्या : बाबा , मला ह्याच्या भाषेवरून संशय येतोय , ह्यानेच माझ्या एका लेखाची निबंध म्हणून वाट लावलेली तिकडे ! अगगगगगग.........कार्टं तरीपण त्वाँड उघडतयच की रं!!!!! (जमल्यास क्रमशः) रोज स़काळ संध्याकाळ होऊन जाउदे.......एक उत्तेजना+ रथ :) =))

विजुभाऊ 30/09/2009 - 15:16
अर्धबावरी कालपहाडी कलिंगड सडता बैगनवेली घालफोडणी तुरडहाळी अलगद कुकर विझलबोली घुसतादुस्तर पेटिकोटास्तर जोडलावणी दुष्टकापणी समुच नगरी बालक समरी चपखल बाला मूर्तहरिणी टार्‍या कविता ऑटसोर्स केल्या नसतील तर तुझे नाव पैल्या तीनात. पैला लंबर टार्दिनी चाच. बाकी लेखाबद्दल काय बोलायची सोय नाय. बेष्टच. जीऑ टार्‍या जीओ. मुळमुळीत गुळमुळीत मिळमिळीत पुळकावणी ठरतात टार्‍याच्या पुढे ठाकता उभ्या सार्‍या झणी.

चतुरंग 30/09/2009 - 15:55
कविता वाचून गदगदलो रे! त्या मुळातच 'तशा' असल्याने विडंबनार्थ कहीही न मिळाल्याने खट्टू झालो. प्रतिसादार्थ काहीही लिहू नये असे मनात येत असतानाच चारचौघात प्रतिमेला उणेपणा येऊनये म्हणून बुद्ध्याच प्रतिसाद द्यायचे ठरवले. असो. डोक्याची जास्ती मंडई करत नाही! ०=8= ()चतुरंग

गणपा 30/09/2009 - 16:57
रंगाशेठ ना कच्चामाल न पुरवल्या बद्दल टारुला कोजागीरीच्या शुभेच्छा.. आवांतर : रंगाशेठ, बसुन बसुन कुले अंमळ सुजल्यासारखे दिसतायत. ;) ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* मिपाकरांनो सावधान. ’पाककृती’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

प्रभो 30/09/2009 - 17:15
आईईईईईईईईईईईग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्गं!!!! गणप्या लेका , _/\_

चतुरंग 30/09/2009 - 20:44
बसून बसून आत्ता तेवढंच झालंय! :D ह्या पुढचं वर्जन कसं असेल हे काही आठवड्यांपूर्वी बिकांच्या खवमध्ये लावलेलं होतं. थोडे खोदकाम केलेत तर सापडेल ;) :B (अंमळ थोराड)चतुरंग

समंजस 30/09/2009 - 16:10
टारोबा, झक्कास जमलंय!! मात्र या वेळेस लेखका पेक्षा, कवि ने बाजी मारली :)

टारझन 30/09/2009 - 19:01
बरं झालं मोठ्या पोराचा फोटो नाही लावलास चुचे !! सर्व प्रतिसादार्थींचे धन्यवाद !! पण्णास प्रतिक्रिया झाल्याशिवाय प्रतिक्रिया टाकायची नाही असा हट्ट मी स्वतःशीच केलेला :) हट्ट कसे करावेत ? हे मी लतादिदिंकडून शिकलो :) ज्यांना लेख आवडला त्यांचे आभार , ज्यांना नाही आवडला , त्यांचे हार्दिक आभार , आणि जे आले पण प्रतिक्रिया न टाकता गेले, त्यांनी किमान डोकावण्याचे उपकार केल्याबद्दल त्यांचा मी आजन्म ॠणी आहे !! धन्यवाद मित्रांनो - टारझन

घाशीराम कोतवाल १.२ 21/10/2009 - 14:58
पण टार्‍या पुढचा भाग कधी टंकणार आहेस रे आता पन्नासच्या वर प्रतिक्रिया झाल्या आता येउ दे पुढचा भाग लवकर लवकर बर ************************************************************** "मराठी संकेतस्थळ चालावे ही तो तमाम मराठी वाचकांची इच्छा" सौजन्य अदिती

उपास 01/10/2009 - 17:35
अतिशय मार्मिक मारलेयस टार्‍या.. तुस्सी ग्रेट हो! तुझ्या निरीक्षणशक्तीला, गद्य पद्य लिखाणाला आणि सादरीकरणाला (घाऊक) सलाम.. जय हो! :)

संदीप चित्रे 02/10/2009 - 01:42
>> असा हा रम्य सुर्य उगवला , माझ्या मनीचा काळोख कुठे गायबला ? , वाटे मनी,एखाद्या सांजेला , खावे तंदूर शिजवून ह्या सुर्यावर !!!! क्या बात है ! सगळा लेखच दंगामस्ती आहे ! क्रमशः नक्की पूर्ण कर .

चित्रगुप्त 23/04/2010 - 19:29
बेफाम...अचाट....झकास... पुढील भागाचा बेसब्रीसे इंतजार तर आहेच, पण या सदानंद लिमयेच्या बालपणापासूनची सर्व हकीगत वाचायला पण अतिशय आवडेल....

नगरीनिरंजन 07/12/2010 - 13:39
दसनंबरी व्रात्यछटा! पुणरागमणाच्या णिमित्तार्थ णिबंधाचा पुढचा भाग आयोजित (मेष)पात्रांसकट आल्यास आणंद वाटेल.

घाटावरचे भट 30/09/2009 - 02:14
म आणि हा आणि न!!! टार्‍या फॉर्मात!!! पयला परतिसाद आपलाच च्यामायला... आपन नि टार्‍या यकाच कंपूतले, हाय का नाय बे टार्‍या?

गणपा 30/09/2009 - 15:37
निव्वळ अफलातुन जसा बोर करणारा बोरकर तसा , रात्रीतून दिवस करणारा दिनकर =)) =)) =)) =)) =)) ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* मिपाकरांनो सावधान. ’पाककृती’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

नंदन 30/09/2009 - 02:31
कं लिवलंय, कं लिवलंय =)) =)). एकाच लेखात किती म्हणून पक्षी मारायचे भौ! पुढचे भाग येऊ द्या.
नाना : नाही , कल्पना नाही , एक शववाहिका गेली , माझ्याकडे नंबर आहे , बोलावू का परत ?
- नशीब लिमयांकडे स्कूटर नव्हती, नायतर कोटा पूर्ण झाला असता (नानाचा की लिमयांचा हे वाचकांच्या कल्पनाशक्तीवर अवलंबून :))

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

घाटावरचे भट 30/09/2009 - 02:37
नशीब लिमयांकडे स्कूटर नव्हती, नायतर कोटा पूर्ण झाला असता (नानाचा की लिमयांचा हे वाचकांच्या कल्पनाशक्तीवर अवलंबून)
चिंताच नको. मिपाचे वाचक फारच दांडग्या कल्पनाशक्तीचे आहेत. ;) आता आम्ही तुम्हाला कोणती म्हणून उदाहरणे देणार? तुम्ही शिणियर आहात (अजून काका नायतर आजोबा नाय म्हणून काय झालं?), समजून घ्यालच!!

सूहास 30/09/2009 - 17:45
उपहासात्मक जिवनाच्या उत्तेजनार्थ प्रेषक टारझन ( मंगळ, 09/29/2009 - 09:08) . पाकक्रिया >>> =)) =)) हसायला ईथुनच सुरुवात झाली..नशीब भेळ नाय बनविलीस... ढुस्क्लेमर्स : .......त्रास टाळू शकता>>> =)) =)) =)) =)) =)) =)) तु त्याची काळजी करु नकोस रे ,हल्ली लोक्स जमालगोटा , शतघौतघृत व अमृताजंन घेऊन बसतात असे वाचण्यात आले आहे... बाकी संपुर्ण लेखाबद्दल ... =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) सुचना : अनेक लोक्स आता धोतराशिवाय फिरतील याबाबत शंका नाही.. बाकी .. एका पाचवी ब ईयेत्तेतल्या एका बाळबोध निबंधाचे ईतके परिपक्व विडंबन आवडले नाही. कारण... १) प्रस्तुत लेखात जात / धर्म/पंथ/वर्ण यांचा उल्लेख नाही.. २) वांझोटी राजकीय चर्चा नाही (रिडालोस म्हणजे राजकारण नव्हे.) ३) राशीभविष्य/ नाडीपरीक्षा ह्या विषयांवर काही ही लिहीलेले नाही. ४ ) हा निबंध ईतिहास संशोधनाविषयक चर्चेला पुरक नाही . ५ ) भारतीय अमेरिकन/ अमेरिकन भारतीय /निवासी भारतीय अमेरिकन/ अनिवासी भारतीय अमेरिकन/निवासी अमेरिकन भारतीय /अनिवासी अमेरिकन भारतीय / अदिवासी (नको बास झाल)ह्या वादात हा लेख गुरफटला जाउ शकत नाही. ६ ) अमेरिकेत " ओबामा " कुठला टिश्श्यु पेपर वापरतात आणी पाकिस्तानात कुठला ? ह्याचा देखील उल्लेख नाही आणी सर्वात शेवटी.. ७) एकही परभाषीय आंतरजालीय वांझोटी लिंक न देता हा लेख कसा प्रसिध्द केला गेला.. धष्टपुष्टवेक्ता.. सू हा स...

दशानन 30/09/2009 - 09:01
>>>नानाचा की लिमयांचा हे वाचकांच्या कल्पनाशक्तीवर अवलंबून १००% नानाचा रे.... लिमये नानाला नाय झेपायचा... ;) *** "हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी की हर ख्वाहिश पे दम निकले, बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले । " राज दरबार.....

अवलिया 30/09/2009 - 09:18
लिमये आपल्याला नाय झेपणार.. !! ;) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

टिउ 30/09/2009 - 02:52
क ह र!!! टार्‍याचे लेख/प्रतिसाद म्हणजे पैसा वसुल असतात याचा पुन्हा एकदा अनुभव आला...चौफेर फटकेबाजी! अवांतरः आगामी आकर्षणात गिरीजा श्रीवर्धन यांचं नाव नसल्यामुळे आपणास उत्तेजनार्थ बक्षीस देण्यात येत आहे...नाहीतर पयला लंबर पक्का होता!

पाषाणभेद 30/09/2009 - 03:45
(जमल्यास क्रमशः) ??? कशाला?.... कशाला?.... जमवाच बुवा एकदाच. ----------------------------------- - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

मिसळभोक्ता 30/09/2009 - 05:16
पैल्या पाचात रे !! (त्या टिउची सूचना मनावर घे !) आणि सर्वात बेष्ट, म्हन्जे कविता टाकायला लाग ! तुझ्यात मला एक स्पार्क दिसतो आहे: अर्धबावरी कालपहाडी कलिंगड सडता बैगनवेली घालफोडणी तुरडहाळी अलगद कुकर विझलबोली घुसतादुस्तर पेटिकोटास्तर जोडलावणी दुष्टकापणी समुच नगरी बालक समरी चपखल बाला मूर्तहरिणी -- मिसळभोक्ता (आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)

सुबक ठेंगणी 01/10/2009 - 04:50
सॉल्लिड धोबीपछाड! :D =)) अत:करण उद्वाहक म्हणून हा लेख नेहमी कामास येईल. वाचनखूण साठवली आहे. ;)

धनंजय 02/10/2009 - 02:31
खूपच मजेदार. क्रमशः जमवाच राव.

रेवती 21/10/2009 - 18:48
असेच म्हणते. फार वेगळं काही म्हणायला जागा नाही ठेवली टार्‍यानं! रेवती

क्रान्ति 30/09/2009 - 07:33
असा हा रम्य सुर्य उगवला , माझ्या मनीचा काळोख कुठे गायबला ? , वाटे मनी,एखाद्या सांजेला , खावे तंदूर शिजवून ह्या सुर्यावर !!!! =)) =)) =)) =)) =)) कोब्या : वा वा शारदा दिदि वा !! काय सुचतंय तुला , बाबा संध्याकाळी आलात की हिच्या कवितेचं रसग्रहण करा हो , आणि हो , बँकेत जाऊन माझा निबंध नक्की वाचा , मी तुम्हाला लिंक दिलेली आहे , माझा धागा खाली गेला असेल त्याला कृपया वर आणा सदानंद : असा चिंतित नको होऊस , तु निश्चिंत मनाने जा महाविद्यालयाय , मी तुझ्या लेखणार्थ एक पुर्ण वैचारिक प्रोत्साहनात्मक प्रतिसाद तुला लिहीलंच , उपहासात्मक प्रतिसादांचं मनावर घेऊ नकोस जॉकि : बाबा ,तुम्ही फक्त त्याच्या त्या रटाळ निबंधांना प्रतिसाद देतात , मी लिहीलेल्या " भारताचा विकास : जातिय आरक्षण " ह्यावर तुम्ही अजुन प्रतिसाद देताहात! तो धागा आता बारा पानं मागे गेला ! =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) टारू, महान आहेस! क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

सहज 30/09/2009 - 07:42
इष्टमनकलर मणोरंजन! मागली अमोश्या चांगलीच लाभली तुला, लेखन ग्रह चमकू लागले आहेत. :-)

लवंगी 30/09/2009 - 08:11
मिभो भाऊ बरोबर बोलून राहिले.. तुझ्यात स्पार्कच स्पार्क दिसताहेत.. दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती.. साष्टांग दंडवत !! =)) =)) =))

दशानन 30/09/2009 - 08:23
कोब्या मध्ये कोणी तरी राहून राहून दिसत आहे.... ;) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) तु कविता करायला लाग बाबा... लै भारी करशील ;) *** "हज़ारों ख्वाहिशें ऐसी की हर ख्वाहिश पे दम निकले, बहुत निकले मेरे अरमान लेकिन फिर भी कम निकले । " राज दरबार.....

मृगनयनी 30/09/2009 - 15:53
अर्धबावरी कालपहाडी कलिंगड सडता बैगनवेली घालफोडणी तुरडहाळी अलगद कुकर विझलबोली घुसतादुस्तर पेटिकोटास्तर जोडलावणी दुष्टकापणी समुच नगरी बालक समरी चपखल बाला मूर्तहरिणी ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ठ्ठो$$$$$ =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) टार्या.... तू के व ळ अ ष क्य आहेस्स!!!!!!!!! अवांतर : त्या शुद्ध तुपातल्या लिमये' ला अक्शी बाटवलास्स !!! :-? जय भीम आणि जय परशुराम एका ताटातुन ऐक्मैकान्ना भरवत.... सौरी सौरी... 'चारत' असल्याचा अम्मळ भास झाला... ;) ___/\___ युद्ध माझा राम करणार | समर्थ दत्तगुरु मूळ आधार | मी वानरसैनिक साचार |रावण मरणार निश्चित || || इति अनिरुद्ध महावाक्यम् ||

प्राजु 30/09/2009 - 09:17
कहर आहेस तू! सह्ही चालू आहे.. चालूद्या! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

अवलिया 30/09/2009 - 09:20
=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) छप्परफाड रे !! पुढचे भाग येवु दे पटापट.. !!! प्रतिसादार्थ आम्ही आहोतच.... पहिले बक्षीस घेवुन.. ! :) नाना खवट उर्फ अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

पिवळा डांबिस 30/09/2009 - 09:30
झकास लिवलंय... घोषणा मोठ्या करती, नेहमी तोंडावर पडती, तरी न अक्कल सुचती, भारत माता की जय जॉकि काही नं ऐकल्या सारखं करत निघून गेला. जॉकी निघून गेला पण ते नाना येतंय बघ आता तुझ्यामागं दांडका घेऊन!!!! :)

गोगोल 30/09/2009 - 10:09
वर सर्वांनी लिहील्याप्रमाणे गदगदून हसायला लावणारा सुरेख लेख जमलाय. पण मला आवडलेली अजून एक गोष्ट म्हणजे सादरीकरण...वेगवेगळे रंग वापरून. कोब्या एकदम आवडला रे (म्हणजे या लेखापुरता हं)

निखिल देशपांडे 30/09/2009 - 10:15
अबे टार्‍या भयंकर लिहिले आहेस बे!!! हसुन हसुन वाट लागली आहे!!!! पुढचा भाग टाका लवकर निखिल ================================ रात्री अडीच वाजता जाग आल्यावरसुद्धा तुम्ही खरडवही चेक करूनच झोपता?? तर तुम्हाला नक्कीच मिपाज्वर झाला आहे!!!!!

वेताळ 30/09/2009 - 10:18
आता थाबांयचं नाही टारु शेठ....एका वर एक येवु द्यात ह्याचे भाग.मस्त ,चटकदार ,खुशखुशीत लेख..हसारयचे म्हणजे किती? लई भारी.... =)) =)) =)) =)) =)) वेताळ

प्रकाश घाटपांडे 30/09/2009 - 10:38
फुडचा लेख येउंद्या उपासात्मक जेवणाच्या उत्तिष्ठनार्थ. म्हंजी फुल्ल 'वसुलि' व्हईन.
गंगाबाई : आगं ए भवाने , त्ये म्यागी गार व्हतंय की ... हादड पट्टदिशी .. मला ब्लावजं शिवायची पडल्यात अजुन खंडीभर !!
गंगाबाईला जर ब्लाउज मदी विलॅष्टिक घालायची आयडिया दिली तर कंच्या बी साईजला फिट बसन.कापाडच विल्याष्टिकशिटी हा गुनदर्म असल्याल असन तर पेटंट -हाउं द्याव म्हंतो. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

हर्षद आनंदी 30/09/2009 - 10:44
टार्‍याभाऊ, =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) म्हणीचा सर्स्वी प्रत्यय आला कार्यालयात मजबुत धिंगाणा झाला... या पामराला, आपल्या पंख्यांच्या यादीत थोडी जागा द्याल का?

llपुण्याचे पेशवेll 30/09/2009 - 11:19
खल्लास. टार्‍या के व ळ अ प्र ति म हे शब्द देखील कमी पडत आहेत. :) (टार्‍या भयंकरचा ण फिरणारा फॅण) पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

धमाल मुलगा 30/09/2009 - 11:19
अबे काय लेख लिहिलाय का मजाक करुन र्‍हायला बे? =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) च्यायला! टार्‍या ऑन फायर.... क आणी ड आणि क ! साल्या त्या कवितांचं आउटसोर्सिंग कुणिकडं केलं होतं बे? एकदम वरिजनल हैत!! अस्सल पैल्या धारेच्या :) चालुद्या! तुम्ही लिव्हा...आणि आम्ही गडाबडा लोळत हसुन वाचतो :D

ऋषिकेश 30/09/2009 - 11:40
=)) तुझ्या लेखनाचा उपक्रम आवडला ;) :) ऋषिकेश ------------------ सकाळचे ११ वाजून ३९ मिनीटे झालेली आहेत. चला आता ऐकूया एक सुमधूर गीत "बनवाबनवी.. अशी ही बनवाबनवी...."

ऍडीजोशी 30/09/2009 - 11:55
टार्‍या चा लेख टार्‍या सारखाच महा ही &ही आहे :) :) :) :) :)

बिपिन कार्यकर्ते 30/09/2009 - 12:21
जंगलकुमार, लेख अगदी रोचक आहे. पण आपण हे लेखन करताना काही विदा गोळा केला होता का? आणि कोणत्या निरीक्षणपध्दतीनुसार केले हे विदासंकलनाचे काम? इथे लिहिताना कोणत्याही प्रकारचा नियमभंग अथवा औचित्यभंग होऊ नये हीच इच्छा. एक नम्र सूचना. लेखनात इतका उपमा उत्प्रेक्षा (हुश्श!!! जमलं बुवा एकदाचं लिहायला) इत्यादी अलंकारांचा उपयोग बहुधा लेखनाच्या मूळ गर्भित अशा आशयास मारक ठरतो असे म्हणण्यास प्रत्यवाय नसावा. त्यामुळे आपण पुढचा भाग लिहिताना या सूचनांचा जरूर विचार करावा. आणि हो, आपण बहुतेक ठिकाणी न ऐवजी ण असे लिहिता. या मागे काही व्याकरणीय नियम आहे काय? असल्यास कोणता? नसल्यास, आपल्याला काही शरीरशास्त्रीय दुविधा आहे काय? उदाहराणार्थ, बोटाचे हाड वगैरे वाढणे इत्यादी... जरूर लिहावे. समजून घेण्यास उत्सुक आहोत. *** हा झाला लिहायचा प्रतिसाद, आता खरा मनातला प्रतिसाद *** हाण्ण तिच्यायला!!! टार्‍या, लेका... एकही धोतर शिल्लक ठेवलं नाहीस रे फाडायचं. च्यायला, पार मुरगळून पिरगळून टाकल्यास की रे मुंड्या. कविता तर जबरीच. मला तर आता संशय येतोय की तो आयडी तुझाच डुप्लिकेट आहे की काय? इतकी वर्जिनल आहे कविता. थोडक्यात काय तर लेख अगदी... क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क आणि ड आणि क बिपिन कार्यकर्ते

३_१४ विक्षिप्त अदिती 30/09/2009 - 17:59
टार्‍या, लेका... एकही धोतर शिल्लक ठेवलं नाहीस रे फाडायचं.
फाडा का फेडा? असो. या ही & ही निबंधाची लांबी अंमळ आपल्या बोटाच्या हाडाप्रमाणे जास्त झालेली आहे. पुढच्या वेळेस अंमळ लहान निबंध लिहीलात तर आमच्या ब्लॉगवर आपल्या नावासकट नाट्यछटा म्हणून प्रकाशित करण्यात येईल. अदिती

टारझन 01/10/2009 - 14:27
अदितीजी , आपल्या प्रतिक्रयेबद्दल आभार , नजरचुकीने प्रतिक्रिया वाचायची राहून गेलेली क्षमस्व !
या ही & ही निबंधाची लांबी अंमळ आपल्या बोटाच्या हाडाप्रमाणे जास्त झालेली आहे.
चालायचंच , काहिंना मोठा आवडतो .. काहींना छोटा .. सगळ्यांच्या आवडीनिवडी नाही संभाळता येत :) -(कधी मोठा , कधी छोटा) टारझन

प्रभो 30/09/2009 - 14:53
छाण.......स्वारी छान म्हणायचे ना रे आता , टार्‍या ??? :) १ णंबर........ असा हा रम्य सुर्य उगवला , माझ्या मनीचा काळोख कुठे गायबला ? , वाटे मनी,एखाद्या सांजेला , खावे तंदूर शिजवून ह्या सुर्यावर !!!! टिपिकल टारोबा...... कोब्या : बाबा , मला ह्याच्या भाषेवरून संशय येतोय , ह्यानेच माझ्या एका लेखाची निबंध म्हणून वाट लावलेली तिकडे ! अगगगगगग.........कार्टं तरीपण त्वाँड उघडतयच की रं!!!!! (जमल्यास क्रमशः) रोज स़काळ संध्याकाळ होऊन जाउदे.......एक उत्तेजना+ रथ :) =))

विजुभाऊ 30/09/2009 - 15:16
अर्धबावरी कालपहाडी कलिंगड सडता बैगनवेली घालफोडणी तुरडहाळी अलगद कुकर विझलबोली घुसतादुस्तर पेटिकोटास्तर जोडलावणी दुष्टकापणी समुच नगरी बालक समरी चपखल बाला मूर्तहरिणी टार्‍या कविता ऑटसोर्स केल्या नसतील तर तुझे नाव पैल्या तीनात. पैला लंबर टार्दिनी चाच. बाकी लेखाबद्दल काय बोलायची सोय नाय. बेष्टच. जीऑ टार्‍या जीओ. मुळमुळीत गुळमुळीत मिळमिळीत पुळकावणी ठरतात टार्‍याच्या पुढे ठाकता उभ्या सार्‍या झणी.

चतुरंग 30/09/2009 - 15:55
कविता वाचून गदगदलो रे! त्या मुळातच 'तशा' असल्याने विडंबनार्थ कहीही न मिळाल्याने खट्टू झालो. प्रतिसादार्थ काहीही लिहू नये असे मनात येत असतानाच चारचौघात प्रतिमेला उणेपणा येऊनये म्हणून बुद्ध्याच प्रतिसाद द्यायचे ठरवले. असो. डोक्याची जास्ती मंडई करत नाही! ०=8= ()चतुरंग

गणपा 30/09/2009 - 16:57
रंगाशेठ ना कच्चामाल न पुरवल्या बद्दल टारुला कोजागीरीच्या शुभेच्छा.. आवांतर : रंगाशेठ, बसुन बसुन कुले अंमळ सुजल्यासारखे दिसतायत. ;) ~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~* मिपाकरांनो सावधान. ’पाककृती’ अस्त्र फेकून मारलं जाईल. ;)

प्रभो 30/09/2009 - 17:15
आईईईईईईईईईईईग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्गं!!!! गणप्या लेका , _/\_

चतुरंग 30/09/2009 - 20:44
बसून बसून आत्ता तेवढंच झालंय! :D ह्या पुढचं वर्जन कसं असेल हे काही आठवड्यांपूर्वी बिकांच्या खवमध्ये लावलेलं होतं. थोडे खोदकाम केलेत तर सापडेल ;) :B (अंमळ थोराड)चतुरंग

समंजस 30/09/2009 - 16:10
टारोबा, झक्कास जमलंय!! मात्र या वेळेस लेखका पेक्षा, कवि ने बाजी मारली :)

टारझन 30/09/2009 - 19:01
बरं झालं मोठ्या पोराचा फोटो नाही लावलास चुचे !! सर्व प्रतिसादार्थींचे धन्यवाद !! पण्णास प्रतिक्रिया झाल्याशिवाय प्रतिक्रिया टाकायची नाही असा हट्ट मी स्वतःशीच केलेला :) हट्ट कसे करावेत ? हे मी लतादिदिंकडून शिकलो :) ज्यांना लेख आवडला त्यांचे आभार , ज्यांना नाही आवडला , त्यांचे हार्दिक आभार , आणि जे आले पण प्रतिक्रिया न टाकता गेले, त्यांनी किमान डोकावण्याचे उपकार केल्याबद्दल त्यांचा मी आजन्म ॠणी आहे !! धन्यवाद मित्रांनो - टारझन

घाशीराम कोतवाल १.२ 21/10/2009 - 14:58
पण टार्‍या पुढचा भाग कधी टंकणार आहेस रे आता पन्नासच्या वर प्रतिक्रिया झाल्या आता येउ दे पुढचा भाग लवकर लवकर बर ************************************************************** "मराठी संकेतस्थळ चालावे ही तो तमाम मराठी वाचकांची इच्छा" सौजन्य अदिती

उपास 01/10/2009 - 17:35
अतिशय मार्मिक मारलेयस टार्‍या.. तुस्सी ग्रेट हो! तुझ्या निरीक्षणशक्तीला, गद्य पद्य लिखाणाला आणि सादरीकरणाला (घाऊक) सलाम.. जय हो! :)

संदीप चित्रे 02/10/2009 - 01:42
>> असा हा रम्य सुर्य उगवला , माझ्या मनीचा काळोख कुठे गायबला ? , वाटे मनी,एखाद्या सांजेला , खावे तंदूर शिजवून ह्या सुर्यावर !!!! क्या बात है ! सगळा लेखच दंगामस्ती आहे ! क्रमशः नक्की पूर्ण कर .

चित्रगुप्त 23/04/2010 - 19:29
बेफाम...अचाट....झकास... पुढील भागाचा बेसब्रीसे इंतजार तर आहेच, पण या सदानंद लिमयेच्या बालपणापासूनची सर्व हकीगत वाचायला पण अतिशय आवडेल....

नगरीनिरंजन 07/12/2010 - 13:39
दसनंबरी व्रात्यछटा! पुणरागमणाच्या णिमित्तार्थ णिबंधाचा पुढचा भाग आयोजित (मेष)पात्रांसकट आल्यास आणंद वाटेल.
ढुस्क्लेमर्स : सदर लेखाचा कोणशीही वैयक्तिक संबंध नाही, संबंध वाटल्यास आपण स्वतःला जालिय हुच्चभ्रू म्हणून मिरवायला हरकत नाही. लेख पचायला अंमळ जड आहे , जमालगोटा जवळ ठेवल्यास वाचल्यानंतरचे त्रास टाळू शकता. जालावर फिरताना एक जड लेख वाचनी पडला , सहज विचार केला ... हे लोकं आपल्या घरी सुद्धा असंच बोलत असतील ? तर ? आणि कथा सुचली ! कथा काल्पनिक , पात्र वातावरणातली !!
पाकक्रिया

पाणीपुरी

भोचक ·

पर्नल नेने मराठे 22/09/2009 - 18:51
सेना भवन वरुन राजा राणी सीग्नल ला जाताना राईट्ला आदर्श हॉटेल्च्या गल्लित पन १ पाणीपुरीवाला आहे. सुरेख मिळ्ते पाणिपुरी ;;) चुचु

पर्नल नेने मराठे 22/09/2009 - 18:51
सेना भवन वरुन राजा राणी सीग्नल ला जाताना राईट्ला आदर्श हॉटेल्च्या गल्लित पन १ पाणीपुरीवाला आहे. सुरेख मिळ्ते पाणिपुरी ;;) चुचु

सूहास 22/09/2009 - 18:54
या पुण्याला अस्सल पाणी पुरी खाउ घालतो..असो.. ईंदुरात किंवा पुर्ण एम.पी.त कचोरी हा प्रकार जास्त फेमस आहे...सकाळी-सकाळी मिळणार कढईत(वोक-पॅन) मध्ये तापविलेल दुध तर झकासच..बाकी ..महु - ईदोंर रोडवर एक झुणका भाकर टाईप काहीतरी खाल्ल होत . नाव आठवत नाही.. बाकी लेखाची थीम छानच.. सू हा स...

अवलिया 22/09/2009 - 18:56
मस्त.. येतोच आता पाणीपूरी हादडुन... :) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

निखिल देशपांडे 22/09/2009 - 19:01
पाणीपुरी... छे कालच गावाहुन आलो पण पाणीपुरी नाही खाल्ली!!!! च्यायला मला वाटले मी औरंगाबदला राहयचो... माझ्या कडे पण अशीच पा पु कसे काय मिळते बरे. :? असेच पुदिण्याचे पाणी... बटाट्याचा मसाला निखिल ================================ रात्री अडीच वाजता जाग आल्यावरसुद्धा तुम्ही खरडवही चेक करूनच झोपता?? तर तुम्हाला नक्कीच मिपाज्वर झाला आहे!!!!!

रेवती 22/09/2009 - 19:20
असं सगळं लिहून का त्रास देताय? आता आम्ही इंदोरला कधी येणार पाणीपुरी खायला? छे बुवा! आता करावीच लागणार पाणीपुरी! रेवती

श्रावण मोडक 22/09/2009 - 20:14
रेवतीताई, आता का? आं? तुम्ही चवदार पाकृ टाकता तेव्हा आम्ही हेच म्हणत असतो. तेव्हा नाही आमचा विचार करत. आता कळलं, दुखलं की कसं दुखतं ते? :) भोचक, आपण मित्र की नाही? इंदूरच्या सगळ्या 'खाऊगल्ल्या' आण इथं. ही माझ्याकडून सुपारी तुला. म्हणजे मी देतोय ती सुपारी खाऊगल्ल्या इथं आणायची. त्या बदल्यात तुला जे हवे ते. वर सुपारी खायला देईन. या सगळ्या सुगरणींना काही तरी दिलं पाहिजे आपण. ते असं देऊया!!! ;)

मदनबाण 22/09/2009 - 20:21
खल्लास्स्स्स्स !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! पाणीपुरी म्हणजे आपल्याला लयं आवडणारा आयटम (तो नव्हे... ;) ) रगडा घालुन केलेली गरम पाणीपुरी,,,आणि थंड केलेल्या तिखट पाण्याने भरलेली आणि खजुराच्या गोड पाण्यात घालुन बुंदीयुक्त असलेली पाणीपुरी खाण्याची संधी जेव्हा मिळते तेव्ह्या.... मी ती संधी सोडत नाही :) इंदुरात इतक्यावेळा जाऊन देखील अजुन तिकडची पाणीपुरी खाल्लेली नाही !!! :( मदनबाण..... तुम्ही किती जगलात ह्यापेक्षा कसं जगलात याला जास्त महत्त्व आहे.

टारझन 22/09/2009 - 20:03
हॅहॅहॅ ... आम्ही प्लेट वाईज पाणिपुरी कधीच घेत नाही ... "थांब" म्हणत नाही तोवर "नॉनस्टॉप टाकत रहाणे" असला हुकून सोडायचा ... आणि शेवटी चार पाच मसाला पुरी (काँप्लिमेंट्री) :) -(पाणिपुरी प्रेमी) रग्डोबा पॅटीस

स्वाती२ 22/09/2009 - 20:52
आहाहा, पाणीपुरी असं नुसतं कुणी म्हणालं तरी तोंडाला पाणी सुटतं. लहानपणी मोठी माणसं मस्त पुर्‍या मटकवायची. आम्हा मुलांसाठी मात्र भेळेची ऑर्डर. त्यामूळे या अप्राप्य पदार्थाबद्दल प्रचंड कुतुहल आणि आकर्षण. ७वी त पहिल्यांदा बाबांबरोबर पाणीपुरी खाल्ली. मोठं झाल्याच सर्टिफिकेट मिळालं होतं.

प्राजु 22/09/2009 - 21:40
सॉल्लिड!!!! पाणीपुरी..... अम्म्म्म!!!!! हा लेख म्हणजे दुष्काळात तेरावा महिना आहे... कुठून आणायची आता भय्याची पाणीपुरी!!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

पाषाणभेद 22/09/2009 - 22:45
इंदुरात सरवटे बस स्टँडजवळ, (अगदी दवा बाजारच्या पुढे, छोटी ग्वालटोलीत) एका हॉटेलीत मी नेहमी नाश्टा करायचो, संध्याकाळी कचोरी, समोसे, पानीपुरी खायचो. त्याची आठवण झाली. माझ्या ऑफीसातील प्यून व माझी चांगलीच गट्टी जमली होती. तो स्थानीक होता. दरदिवशी आम्ही नव नविन हाटेली भटकायचो. राजवाड्यात तर पडीकच होतो आम्ही. बाकी त्या स्टेडीयम जवळ्च्या चौराह्यावरील साउथईंडीयन हाटेलीचे नाव काय हो? विसरलो बॉ. चेन रेस्टॉरंट आहे ते. भोपाळला पण पाहिले होते ते. समोसे कचोरीला उतारा म्हणून ईडली खायला मस्त आहे ते. हिरवे पडदे बिडदे आहे बघा. काफी एकदम मस्त. ----------------------------------- आणि हो, सांगायच राहूनच गेलं, या विधानसभेच्या ईलेक्शनदरम्यान मी नविन कार घेणार आहे. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

क्रान्ति 23/09/2009 - 08:48
उपास सुरू असल्यानं पाणीपुरीवरचा प्रतिसाद राखीव ठेवण्यात येत आहे. :W लेख मात्र मस्तच आहे. पाणीपुरीपेक्षा जास्त खमंग. =D> भोचकभाऊनं भुताटकीतून बाहेर काढलं बॉ! क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

llपुण्याचे पेशवेll 23/09/2009 - 09:36
वाहवा! इंदौरच्या पाणीपुरीची कथा ऐकून तोंडाला पाणी सुटले. पण एक कळले नाही महाराष्ट्रातले भैय्ये भैय्ये काय लावले आहे. पुण्यात या भरपूर मराठी पाणीपुरीवाले दाखवतो. पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

मसक्कली 23/09/2009 - 11:58
काय हो....उपवास चालु आहेत आमचे....आनी तोन्डाला पानी सोडता तुमी... :''( पण एक कळले नाही महाराष्ट्रातले भैय्ये भैय्ये काय लावले आहे. पुण्यात या भरपूर मराठी पाणीपुरीवाले दाखवतो. पुण्याचे पेशवे.....सहमत =D>

प्रभाकर पेठकर 23/09/2009 - 15:47
इंदोरी पाणीपुरीचे एखादे चविष्ट छायाचित्र हवे होते. तरी पण, लिखाणातही 'तो' चमचमीतपणा आणि झणका आहेच. लवकरच (म्हणजे येत्या दहा वर्षात) इंदोरला भेट दिली पाहिजे. अशी आंबटगोड 'कोकणस्थी' पाणीपुरी खाण्यात ती काय मजा? जातीवाचक उपमा टाळता आली असती तर बरे झाले असते. आमची भांडणं समजुतीने मिटतात. मी माझी चूक कबूल करतो आणि बायको मला समजून घेते..... हे महत्त्वाचे.

JAGOMOHANPYARE 23/09/2009 - 15:55
पानिपतला एकाच प्लेट मध्ये सात स्वादाच्या पाणीपुरी मिळतात.. म्हणजे एकात गोड पाणी, एकात आम्बट, एकात दही... असा प्रकार... इन्दूरला असा प्रकार मिळतो का?

बॅटमॅन 28/03/2012 - 15:26
बाकी काहीही असो, पाणीपुरी खावी तर कोलकात्याचीच!!!!!! (बंगाली जेवणाला शिव्या घालणारा पण कोलकात्याच्या पाणीपुरीचा जब्ब्ब्बरदस्त फॅन असलेला)

बिपिन कार्यकर्ते 28/03/2012 - 16:08
बॅटमॅन... भोचक हा आमचा सगळ्यांचा, मिपाचाच, अतिशय छान आणि चांगला मित्र होता. दीडदोन वर्षाखाली असा अचानक एक दिवस आहे, उद्या नाही असं करून निघून गेला. आजही वेदना होतात तो दिवस आठवून.

बॅटमॅन 28/03/2012 - 16:17
यक्कुशेठनी खवतून सांगितलं...भोचक यांचे लेखन खरोखरच बहुत माहितीपूर्ण आणि विचारप्रवर्तक आहे हे निर्विवाद.

प्यारे१ 28/03/2012 - 15:59
बिका, गणपा, स्वातीतै, यकु, भोचकला नाही आवडायचं बहुधा असं हिरमुसलं होणं.... त्याचं लिखाण आहे....तो आहे. नका उदास होऊ मित्रांनो!

पर्नल नेने मराठे 22/09/2009 - 18:51
सेना भवन वरुन राजा राणी सीग्नल ला जाताना राईट्ला आदर्श हॉटेल्च्या गल्लित पन १ पाणीपुरीवाला आहे. सुरेख मिळ्ते पाणिपुरी ;;) चुचु

पर्नल नेने मराठे 22/09/2009 - 18:51
सेना भवन वरुन राजा राणी सीग्नल ला जाताना राईट्ला आदर्श हॉटेल्च्या गल्लित पन १ पाणीपुरीवाला आहे. सुरेख मिळ्ते पाणिपुरी ;;) चुचु

सूहास 22/09/2009 - 18:54
या पुण्याला अस्सल पाणी पुरी खाउ घालतो..असो.. ईंदुरात किंवा पुर्ण एम.पी.त कचोरी हा प्रकार जास्त फेमस आहे...सकाळी-सकाळी मिळणार कढईत(वोक-पॅन) मध्ये तापविलेल दुध तर झकासच..बाकी ..महु - ईदोंर रोडवर एक झुणका भाकर टाईप काहीतरी खाल्ल होत . नाव आठवत नाही.. बाकी लेखाची थीम छानच.. सू हा स...

अवलिया 22/09/2009 - 18:56
मस्त.. येतोच आता पाणीपूरी हादडुन... :) --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

निखिल देशपांडे 22/09/2009 - 19:01
पाणीपुरी... छे कालच गावाहुन आलो पण पाणीपुरी नाही खाल्ली!!!! च्यायला मला वाटले मी औरंगाबदला राहयचो... माझ्या कडे पण अशीच पा पु कसे काय मिळते बरे. :? असेच पुदिण्याचे पाणी... बटाट्याचा मसाला निखिल ================================ रात्री अडीच वाजता जाग आल्यावरसुद्धा तुम्ही खरडवही चेक करूनच झोपता?? तर तुम्हाला नक्कीच मिपाज्वर झाला आहे!!!!!

रेवती 22/09/2009 - 19:20
असं सगळं लिहून का त्रास देताय? आता आम्ही इंदोरला कधी येणार पाणीपुरी खायला? छे बुवा! आता करावीच लागणार पाणीपुरी! रेवती

श्रावण मोडक 22/09/2009 - 20:14
रेवतीताई, आता का? आं? तुम्ही चवदार पाकृ टाकता तेव्हा आम्ही हेच म्हणत असतो. तेव्हा नाही आमचा विचार करत. आता कळलं, दुखलं की कसं दुखतं ते? :) भोचक, आपण मित्र की नाही? इंदूरच्या सगळ्या 'खाऊगल्ल्या' आण इथं. ही माझ्याकडून सुपारी तुला. म्हणजे मी देतोय ती सुपारी खाऊगल्ल्या इथं आणायची. त्या बदल्यात तुला जे हवे ते. वर सुपारी खायला देईन. या सगळ्या सुगरणींना काही तरी दिलं पाहिजे आपण. ते असं देऊया!!! ;)

मदनबाण 22/09/2009 - 20:21
खल्लास्स्स्स्स !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! पाणीपुरी म्हणजे आपल्याला लयं आवडणारा आयटम (तो नव्हे... ;) ) रगडा घालुन केलेली गरम पाणीपुरी,,,आणि थंड केलेल्या तिखट पाण्याने भरलेली आणि खजुराच्या गोड पाण्यात घालुन बुंदीयुक्त असलेली पाणीपुरी खाण्याची संधी जेव्हा मिळते तेव्ह्या.... मी ती संधी सोडत नाही :) इंदुरात इतक्यावेळा जाऊन देखील अजुन तिकडची पाणीपुरी खाल्लेली नाही !!! :( मदनबाण..... तुम्ही किती जगलात ह्यापेक्षा कसं जगलात याला जास्त महत्त्व आहे.

टारझन 22/09/2009 - 20:03
हॅहॅहॅ ... आम्ही प्लेट वाईज पाणिपुरी कधीच घेत नाही ... "थांब" म्हणत नाही तोवर "नॉनस्टॉप टाकत रहाणे" असला हुकून सोडायचा ... आणि शेवटी चार पाच मसाला पुरी (काँप्लिमेंट्री) :) -(पाणिपुरी प्रेमी) रग्डोबा पॅटीस

स्वाती२ 22/09/2009 - 20:52
आहाहा, पाणीपुरी असं नुसतं कुणी म्हणालं तरी तोंडाला पाणी सुटतं. लहानपणी मोठी माणसं मस्त पुर्‍या मटकवायची. आम्हा मुलांसाठी मात्र भेळेची ऑर्डर. त्यामूळे या अप्राप्य पदार्थाबद्दल प्रचंड कुतुहल आणि आकर्षण. ७वी त पहिल्यांदा बाबांबरोबर पाणीपुरी खाल्ली. मोठं झाल्याच सर्टिफिकेट मिळालं होतं.

प्राजु 22/09/2009 - 21:40
सॉल्लिड!!!! पाणीपुरी..... अम्म्म्म!!!!! हा लेख म्हणजे दुष्काळात तेरावा महिना आहे... कुठून आणायची आता भय्याची पाणीपुरी!!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

पाषाणभेद 22/09/2009 - 22:45
इंदुरात सरवटे बस स्टँडजवळ, (अगदी दवा बाजारच्या पुढे, छोटी ग्वालटोलीत) एका हॉटेलीत मी नेहमी नाश्टा करायचो, संध्याकाळी कचोरी, समोसे, पानीपुरी खायचो. त्याची आठवण झाली. माझ्या ऑफीसातील प्यून व माझी चांगलीच गट्टी जमली होती. तो स्थानीक होता. दरदिवशी आम्ही नव नविन हाटेली भटकायचो. राजवाड्यात तर पडीकच होतो आम्ही. बाकी त्या स्टेडीयम जवळ्च्या चौराह्यावरील साउथईंडीयन हाटेलीचे नाव काय हो? विसरलो बॉ. चेन रेस्टॉरंट आहे ते. भोपाळला पण पाहिले होते ते. समोसे कचोरीला उतारा म्हणून ईडली खायला मस्त आहे ते. हिरवे पडदे बिडदे आहे बघा. काफी एकदम मस्त. ----------------------------------- आणि हो, सांगायच राहूनच गेलं, या विधानसभेच्या ईलेक्शनदरम्यान मी नविन कार घेणार आहे. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

क्रान्ति 23/09/2009 - 08:48
उपास सुरू असल्यानं पाणीपुरीवरचा प्रतिसाद राखीव ठेवण्यात येत आहे. :W लेख मात्र मस्तच आहे. पाणीपुरीपेक्षा जास्त खमंग. =D> भोचकभाऊनं भुताटकीतून बाहेर काढलं बॉ! क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

llपुण्याचे पेशवेll 23/09/2009 - 09:36
वाहवा! इंदौरच्या पाणीपुरीची कथा ऐकून तोंडाला पाणी सुटले. पण एक कळले नाही महाराष्ट्रातले भैय्ये भैय्ये काय लावले आहे. पुण्यात या भरपूर मराठी पाणीपुरीवाले दाखवतो. पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाचे सर्टीफिकेट झाले की त्याला अहंकार चिकटतो. Since 1984

मसक्कली 23/09/2009 - 11:58
काय हो....उपवास चालु आहेत आमचे....आनी तोन्डाला पानी सोडता तुमी... :''( पण एक कळले नाही महाराष्ट्रातले भैय्ये भैय्ये काय लावले आहे. पुण्यात या भरपूर मराठी पाणीपुरीवाले दाखवतो. पुण्याचे पेशवे.....सहमत =D>

प्रभाकर पेठकर 23/09/2009 - 15:47
इंदोरी पाणीपुरीचे एखादे चविष्ट छायाचित्र हवे होते. तरी पण, लिखाणातही 'तो' चमचमीतपणा आणि झणका आहेच. लवकरच (म्हणजे येत्या दहा वर्षात) इंदोरला भेट दिली पाहिजे. अशी आंबटगोड 'कोकणस्थी' पाणीपुरी खाण्यात ती काय मजा? जातीवाचक उपमा टाळता आली असती तर बरे झाले असते. आमची भांडणं समजुतीने मिटतात. मी माझी चूक कबूल करतो आणि बायको मला समजून घेते..... हे महत्त्वाचे.

JAGOMOHANPYARE 23/09/2009 - 15:55
पानिपतला एकाच प्लेट मध्ये सात स्वादाच्या पाणीपुरी मिळतात.. म्हणजे एकात गोड पाणी, एकात आम्बट, एकात दही... असा प्रकार... इन्दूरला असा प्रकार मिळतो का?

बॅटमॅन 28/03/2012 - 15:26
बाकी काहीही असो, पाणीपुरी खावी तर कोलकात्याचीच!!!!!! (बंगाली जेवणाला शिव्या घालणारा पण कोलकात्याच्या पाणीपुरीचा जब्ब्ब्बरदस्त फॅन असलेला)

बिपिन कार्यकर्ते 28/03/2012 - 16:08
बॅटमॅन... भोचक हा आमचा सगळ्यांचा, मिपाचाच, अतिशय छान आणि चांगला मित्र होता. दीडदोन वर्षाखाली असा अचानक एक दिवस आहे, उद्या नाही असं करून निघून गेला. आजही वेदना होतात तो दिवस आठवून.

बॅटमॅन 28/03/2012 - 16:17
यक्कुशेठनी खवतून सांगितलं...भोचक यांचे लेखन खरोखरच बहुत माहितीपूर्ण आणि विचारप्रवर्तक आहे हे निर्विवाद.

प्यारे१ 28/03/2012 - 15:59
बिका, गणपा, स्वातीतै, यकु, भोचकला नाही आवडायचं बहुधा असं हिरमुसलं होणं.... त्याचं लिखाण आहे....तो आहे. नका उदास होऊ मित्रांनो!
पाणीपुरी हा काय पदार्थ आहे? 'पाणीपुरी' आणि तीही 'खायची'? छ्या. पुरीत भरलेलं पाणी प्यायचं की खायचं? आणि त्यातलं पाणी महत्त्वाचं की पुरी? त्या क्षुद्र पातळ पुरीला खायचं काय? (आणि त्या पुरीतल्या पाण्यात असतं तरी काय? नुस्तं आंबटगोडपणा. उगाचच, दिवस गेलेल्या बाईसारखं वाटतं.) खाणं म्हणजे कसं असावं, ज्यातून आत्मानंद, परमात्मानंद मिळाला पाहिजे. एकेक घास खाता खाता परमोच्च आनंदाची प्राप्ती झाल्याचा फील आला नाही तर ते खाणं कसलं? त्यामुळे आंबटगोड पाणीपुरीविषयी अस्मादिकांची मतं अशी 'तिखट' होती. पण इंदूरला आलो नि पुदिन्याचं पाणी पिऊन दुसर्‍या दिवशी पोटाचं जे होतं, तसे सगळे समज-गैरसमज 'स्वच्छ' झालेत.
संस्कृती
देशांतर
पाकक्रिया
समाज
जीवनमान
राहणी
मौजमजा
लेख
मत
संदर्भ
शिफारस
अनुभव
माहिती
आस्वाद
विरंगुळा

चवीने खाणार त्याला...

सुबक ठेंगणी ·

श्रावण मोडक 16/09/2009 - 20:35
पदार्थांच्या चवी राहू दे बाजूला क्षणभर. या लेखनाची चव न्यारीच. सोबतची छायाचित्रेही सुरेखच. पहिला परिच्छेद त्या वातावरणात घेऊन जाणारा. वा. यौवना, कोलंबस, चव ते सौंदर्य... सुरेख.

विजुभाऊ 21/09/2009 - 11:15
वा लेखानाची चव न्यारीच आहे. पुलंच्या अपुर्वाईतले "शेवटी संस्कार म्हणजे काय......" आठवले. साठवून ठेवावा असाच एक झकास फर्मास लेख :) पास हा शब्द जर इंग्रजी असेल तर नापास हा शब्द कोणत्या भाषेतला आहे

दशानन 16/09/2009 - 20:21
लै भारी लिहले आहेस गं ! मस्त ! फोटो तर.... :| न बोललेलेच बरं ! ************ अरे कोणी आहे काय... हे असलेले फोटोवाले + पाककृतीवाले धागे बंद करा रे .... कोणी तरी गचकल्यावर करणार आहात की काय ;)

प्राजु 16/09/2009 - 20:06
काय लिहिलं आहेस सई!!! शब्दच नाहीत!! घरातल्या जेवणावळींपासून ते प्रेमाइतक्याच गुलाबी असलेल्या सोलकढी पर्यंत शब्द न् शब्द सुरेख आहे. वर्णन करण्याची तुझी हातोटी तुफान आहे. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मदनबाण 16/09/2009 - 20:24
व्वा,फारच सुंदर लिहले आहेस... :) मदनबाण..... पाकडे + चीनी = भाई-भाई. http://www.timesnow.tv/videoshow/4327416.cms

सूहास 16/09/2009 - 20:30
सही..सही ..सही..सही सही..सही... सही..सही मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं.>>>> शब्द संपले... हेच बघा नां...रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी.>>>> अग ,गप की जरा..निचीतीन जगु देत नाही ही लोक्स... सू हा स...

अनामिक 16/09/2009 - 20:36
अप्रतिम लिहिलं आहेस... शब्दागणीक जीभेवर वेगवेगळ्या चवी आल्यात... फोडणीचा उग्र वास, कुरड्यांचा कुरमुरीतपणा, मोदकावरच्या तुपची धार, टोफूचा लिबलिबीतपणा, वसाबीचा ठसका, नुडल्स... सगळं सगळं जीभेवर तरळलं. काय सूंदर वर्णन केलं आहेस... शब्दच नाहीत! तू शेवटी लिहिलेलं "माझ्यामते ह्या jet lag च्या हातात हात घालून taste lag ही येतो" हे अगदी खरं... -अनामिक

रेवती 16/09/2009 - 20:42
मस्त लेखन! जपानमध्ये एकूणच टेबलांवर जेवणाची मांडणी सुरेख असते असे फोटू बघून कळते. सुबक ताई आपल्या जेवणाच्या पद्धती व जपानी पद्धतींचा छान मेळ या प्रकटनात घातलाय! ते दोन छोटे मासे खरे आहेत की काय? आजही घरची वेळ माझ्या कॉंप्युटरच्या कोप-यात सतत जागी असते तशाच घरच्या सगळ्या चवी माझ्या मनाच्या एका कोप-यात अजूनही जाग्या आहेत. बहोत खूब!! रेवती

सुबक ठेंगणी 17/09/2009 - 05:37
शुद्ध शाकाहारी गोड मासे आहेत ते...त्यात लाल बीन्स (आझुकी) चं पुरण भरलेलं आहे. ह्या माशांचं नाव 'थाई' असं आहे.

गणपा 16/09/2009 - 20:47
ज ब ह र्‍या....... कल्लास लिहिलय. दुसरा फोटु अप्रतिम . दोघे ज्याम टरकलेले दिसतायत. :)

धमाल मुलगा 16/09/2009 - 20:58
काय जब्बरदस्त वर्णन करतेस गं! 'केवळ अप्रतिम' ह्याशिवाय दुसरं काही सुचेनाच बघ प्रतिक्रिया द्यायला :) असो, फार काही बोलत नाही अन ह्या सुंदर प्रकटनाला माझ्या चंद्रमौळी प्रतिसादाचं ठिगळ काही वाढवत नाही! बस्स, मनापासुन आवडलं हे सांगायचा हा केविलवाणा प्रयत्न...

नरेंद्र गोळे 16/09/2009 - 21:12
निरागस मनानी, निरागस जीवनाकडे निरामयपणे तुला पाहता येतय. सुबक ठेंगणी नाव घेऊन, सुरेख सुंदर वर्णन करता येतय; म्हणूनच केवळ आम्हाला मिसळपावाच्या हॉटेलात सुग्रास जपानी जेवणातले पदार्थ, सुबक ताटात सजवून मिळत आहेत. असेच येऊ देत आणखी. धन्य सई! धन्य मिसळपाव!! आणि धन्य आपण सारेच!!!

sujay 16/09/2009 - 21:49
काय बोलू?? पर्दाथ, लेखन शैली सगळच अप्रतीम. आणि गोरेगोमटे मोदक सारणाचं गोड गुपित सांगण्यासाठी तोंड उघडण्याची वाट बघत चाळणीत ताटकळत बसून असतात. सुरवातीलाच वीकेट काढलीत. ( 感謝の) सुजय

चतुरंग 16/09/2009 - 22:15
पहिल्याच परिच्छेदाच्या शेवटाला डोळे पाण्याने भरुन आले आणि गदगदून आले! एखादी अनुभूती स्वतःला येणं आणि अनुभूती आलेली दुसर्‍यापर्यंत पोचवता येणं हे अंतर तुझ्या लिखाणानं केव्हाच पार केलं. "अन्न हे पूर्णब्रम्ह" असं साक्षात तू जगलेली आहेस हे लिखाणातून दिसतं. त्या त्या चवींशी, पदार्थांशी जोडलेल्या आठवणी आपण जगत असतो हे केवढं मोलाचं वाक्य आहे. ते यज्ञकर्म यथासांग पार पाडा म्हणजे त्याच्या आठवणीही तशाच असतील आणि त्या पुन्हापुन्हा अनुभवता येतील. वाक्यावाक्याला मनातून दाद देत होतो. लेख पुन्हा कितीदातरी वाचेन पण पहिल्या वाचनाची प्रतिक्रिया दिली नसती तर मी तुझ्या लेखणीवर अन्याय केला असता! (अत्यानंदित)चतुरंग

बिपिन कार्यकर्ते 16/09/2009 - 22:18
सकाळी परत एकदा प्रयत्न करीन प्रतिसाद द्यायचा. आत्ता एक ग्लासभर पाणी (इनो टाकलेलं) पिऊन झोपतोय. (त्रस्त) बिपिन कार्यकर्ते

छोटा डॉन 17/09/2009 - 07:00
काल रात्री बिपीनदाचा फोन आला की "पटकन इनो घेऊन ये" म्हणुन, मी म्हटले काय झाले असेल बॉ ? त्याचे कारण आज कळाले. खत्तरनाक लेख आहे, सईबाई अगदी "चवीने" जेवणार्‍यांपैकी दिसतात, सुबक जेवणाइतका लेखही सुबकच झाला आहे ... जपानी जेवणाची टेस्ट घेण्याची इच्छा खरोखर झाली आहे .. आता इथुन पुढे "खाणे, जाऊ दे, हा बोलण्याचा विषय नाही" असे म्हटले तर मी त्याला हा लेख दाखवेन ... ------ छोटा डॉन ... करू नका एवढ्यात चर्चा पराभवाची, रणात आहेत झुंजणारे अजून काही !

प्रशांत उदय मनोहर 16/09/2009 - 22:44
>>भले चवी वेगळ्या असतील पण आकाशातल्या ज्या अदृश्य शक्तीचा अंश आपण ग्रहण करीत आहोत त्याविषयी कृतज्ञतेची भावना मात्र “वदनीकवळ” म्हटलं काय किंवा “इतादाकिमास” म्हटलं काय सारखीच आहे असं मला वाटतं. क्या बात है! जियो.. आपला, (खादाड) प्रशांत --------- प्रशांत म्हणे, होता यमकांचे अतिसार काव्यपंक्ती पडती एकावर एक टुकार :? माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई

संदीप चित्रे 16/09/2009 - 23:07
>> >> रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी >> का त्रास देते सई? एकूणच हा लेख खूप म्हणजे खूपच आवडला. नक्की जपून ठेवीन. 'taste lag' -- काय मस्त शब्दरचना आहे ! जियो !! तुला लवकरच दुपारी जेवायला चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन मिळो आणि त्याच संध्याकाळी भेळ मिळो ह्या शुभेच्छा !

वर्षा 16/09/2009 - 23:10
वाह! माझा जिव्हाळ्याचा विषय असल्याने लेख सवडीने वाचेनच. फोटो लगेच पाहिले. निव्वळ अप्रतिम. बर्‍याच आठवणी जाग्या केल्यास ग! सुगोई!

क्रान्ति 16/09/2009 - 23:24
सई, किती सुंदर लिहितेस! कोणताही विषय तुझ्या हाती आला, की त्याचं सोनं होतं तुझ्या लेखणीनं. मग तो मुकादे असो, कुमामोतो असो, टी पार्टी असो, की लट उलझी असो! खूप सुरेख लिहितेस आणि खूप सहज लिहितेस! =D> =D> =D> =D> क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

प्रभो 16/09/2009 - 23:32
आवरा रे... दोन दिवसात चारदा गचकलो.... खरचं जपानी कधीच खाल्लं नसल्यने मी चवीवर काही बोलूच शकत नाही...त्यामूळे तू लिहिलयस ती पूर्व दिशा (जपान पण पूर्वेलाच)... :) पण लेखन १ नंबर....लेखनात सगळ्या चवी उतरल्यात सुगरणबाई (कारल्याचा कडूपणा सोडून)....साष्टांग नमस्कार बाई.. अवांतरः नाना, तुझा तो रडका फोटो दे रे दोन दिवस ऊधारीवर

नेत्रेश 20/09/2009 - 13:59
३ ते ६ महीने लागतात जपानी फूड 'चवीला' छान आहे म्हणायला. तो पर्यंत आपला वरण भात आठवतो प्रत्येक घासाला. स्व-अनुभवा वरुन सांगतो.

प्रभाकर पेठकर 17/09/2009 - 00:25
लेख आणि छायाचित्र.... दोन्ही सुरेख. हार्दीक अभिनंदन. काही जपानी पाककृती चिकटवा की फलकावर. आमची भांडणं समजुतीने मिटतात. मी माझी चूक कबूल करतो आणि बायको मला समजून घेते..... हे महत्त्वाचे.

शाल्मली 17/09/2009 - 01:07
अथ पासून इतिपर्यंत सुंदर लेखन! तुमची लेखनशैली फारच सुंदर आहे. सोबतचे फोटोही सुरेख.. सजावट फार छान दिसत आहे. त्या ताटल्या, काचेचे वाडगेही आपली जपानी संस्कृती दिमाखात दाखवत आहेत. :) --शाल्मली.

हुप्प्या 17/09/2009 - 02:07
पुलंच्या पूर्वरंगची व माझे खाद्यजीवन ह्या लेखांची आठवण झाली. तीच भावना पण तरीही ओरिजिनल. लेख खूप आवडला. हे वाक्य तर खूपच आवडले. >> त्यावेळी तिथली भाषेची दरी माझ्यातल्या दुभाष्याने भरून काढली असती तरी ही सांस्कृतिक दरी मात्र मी सोयिस्करपणे मौनानेच भरून काढली.

नंदन 17/09/2009 - 06:03
चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी. ह्या सगळ्यातून तेव्हापुरता का होईना धकाधकीपासून दूर गोव्याचा संथ समुद्रकिनारा, मऊशार वाळू, खा-या वा-यांवर सळसळणारे माड ह्या सगळ्याचा आभास निर्माण होतोच नां?
- व्हय म्हाराजा! (आधी आमेन लिहिणार होतो. पण त्यात काही दम नाही :)) अप्रतिम लेख! टेस्ट लॅगबद्दल शंभर टक्के सहमत आहे. सशिमी किंवा निगिरीला तळलेल्या माशांची किंवा दबदबीत कालवणाची सर नसली असं सुरुवातीला काही काळ कायम डोक्यात येत असलं तरी सवयीने, सरावाने हळूहळू त्यांचाही आनंद लुटता येतोच.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

सहज 17/09/2009 - 07:18
उत्कट व उत्कृष्ट लेख. बरेचदा फोटो, लेखनाची लज्जत वाढवतात. इथे तर ते फोटो पार फिके पडावेत इतके रसरशीत लेखन. ते सुद्धा जपानी अन्नाचे फोटो फिके पाडलेस म्हणजे केवळ कमाल!!!! बरेचदा सेहवाग म्हणायचा की समोर साथीला सचिन असल्यावर फलंदाजी एकदम सोपी होउन जाते. तसे काहीसे झाले असावे. :-) सुरवातीला जपानी अन्न, ते कच्चे मासे खाणे कसेसेच वाटले होते पण एकदा पदार्थ कळले, चवी कळल्या की कळते की कितिही लहान किंवा मोठ्या ठिकाणी जेवायला गेले तरी तेथील कुक प्रत्येक डीश ही सर्वोत्तम बनावी याकरता झटतो, अतिशय भक्तिभावाने आपली सर्व कला, ज्ञान त्यात ओततो . अगदी साधी टपरी किंवा भारी रेस्टॉरंट मधे गेलो तरी तिथे लहान मुलांकरता रंगेबिरंगी कटलरी असते. बाकी आता आपल्या "करी"ची चव जपान्यांनी एकदम आपलीशी केली आहे. एखादी तरी "करी डीश" बर्‍याच रेस्टॉरंट मधे असते आजकाल. जपान्यांना आपली भजी (त्यांचा टेंपुरा) फार आवडते.

मिसळभोक्ता 18/09/2009 - 00:06
देवा, पुढच्या जन्मी मला सुबक ठेंगणीच्या जन्माला घाल ! (नको, पुढच्या जन्मी विमुक्त, आणि नंतरच्या जन्मी सुबक ठेंगणी.) -- मिसळभोक्ता

मीनल 17/09/2009 - 06:13
मी फारच उशीरा वाचत आहे. मला जे जे काही लिहायचे आहे ते सर्व लिहून झालेल आहे वरती. काय लिहू अजून? शब्दा शब्दातून चित्र उभ केलस. सुगंध दिलास, चव दिलीस आणि ती तृप्ती सुध्दा. ग्रेट!!! मीनल.

सखी 17/09/2009 - 19:59
शब्दा शब्दातून चित्र उभ केलस. सुगंध दिलास, चव दिलीस आणि ती तृप्ती सुध्दा. ग्रेट!!! ग्रेटच!!! - पहीला परीच्छेद खासच.

विष्णुसूत 17/09/2009 - 07:16
मराठित वाचलेल्या उत्तम लेखां मधे हा लेख आहे असे मी समजतो. सु ठें ची प्रतिभा उल्लेखनीय आहे. लेखिकेला उत्तेजना पर काहि तरी पुरस्कार / बक्षीस मिळायला हवे असे माझे मानस आहे. अभिनंदन आणि धन्यवाद. विष्णुसूत

नंदू 17/09/2009 - 11:43
"प्रतिभावान" हेच म्हणतो. उत्कृष्ठ लेखनासाठी मिपा गौरव सारखा एखादा पुरस्कार असल्यास आमचं मत सुठेजींनाच.

हर्षद आनंदी 17/09/2009 - 08:50
वाचता वाचता डोळ्यांपुढे भरलेले घर, बसलेली पंगत क्रमाक्रमाने येत गेले. मस्त वाटले. हाताने खाण्याची सवय फक्त भारतात (हिंदु पध्दतीत) आहे ना? “उदरभरण नोहे, जाणिजे यज्ञकर्म” आपल्याच शरीरात वास करणा-या शक्तिरूपी ईश्वराला चेतवण्यासाठी पोटाच्या यज्ञकुंडात दिलेली आहुती म्हणजे जेवण! पंचप्राण एकवटून केलेली शक्तीची प्रतिष्ठापना म्हणजे जेवण. आपल्या जेवणात असं पंचेंद्रियं जागवणारं सगळं काही असतं. मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं. हे एक नंबर..

दिपक 17/09/2009 - 09:19
रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी. ह्या सगळ्यातून तेव्हापुरता का होईना धकाधकीपासून दूर गोव्याचा संथ समुद्रकिनारा, मऊशार वाळू, खा-या वा-यांवर सळसळणारे माड ह्या सगळ्याचा आभास निर्माण होतोच नां?
:) मेलो... खल्लासच ! काय आवडलं हे सांगायला पुर्ण लेख इथे पेश्ट करावा लागेल. अप्रतीम वर्णन.. फोटु तर लाजवाब. कोकणात असताना सकाळ-सकाळी उकड्या तादंळाची पेज फणसाच्या भाजीबरोबर खाताना जे स्वर्गसुख मिळते अगदी तसेच वाटले. जियो सुठें !!

स्मिता श्रीपाद 17/09/2009 - 11:37
आपल्याच शरीरात वास करणा-या शक्तिरूपी ईश्वराला चेतवण्यासाठी पोटाच्या यज्ञकुंडात दिलेली आहुती म्हणजे जेवण! पंचप्राण एकवटून केलेली शक्तीची प्रतिष्ठापना म्हणजे जेवण. आपल्या जेवणात असं पंचेंद्रियं जागवणारं सगळं काही असतं. मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं. अशक्य लिहिलयस गं सुबक..... आणि चतुरंग म्हणतात तसंच खरच डोळे भरुन आले माझेही... तुला दंडवत __/\__ -स्मिता

JAGOMOHANPYARE 17/09/2009 - 12:02
मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> अप्रतिम.......... असं वरण भात करायचा गेले २ महिने प्रयत्न सुरु आहे................. :( पाककृतीवर लेख लिहायचा म्हणजे भल्याभल्यान्ची डाळ शिजत नाही.... पण तुम्ही मात्र अगदी पाचो उन्गलिया सहजपणे घी मध्ये घालून दाखवलीत... ! :)

वर्षा 17/09/2009 - 12:15
म-हा-न लिहिलयस बाई!! तू जपानवर लिहित जा...बाकी जपान-संबंधित विषयांवर म्हणायचंय मला. आम्ही आहोतच त्यावर उड्या टाकायला!

समंजस 17/09/2009 - 12:32
वा!! केवळ अप्रतिम!!! खाद्दपदार्थ/जेवण/अन्न/खाणे या विषयावर पहिल्यांदाच एवढा सुदंर आणि अप्रतिम लेख वाचला.

दिपाली पाटिल 17/09/2009 - 12:39
तु काय खतरी लिहीतेस गं...तुझा लेख वाचुन रात्री १२ वाजता पण जबरदस्त भुक लागलीये... दिपाली :)

अवलिया 17/09/2009 - 12:47
!!!! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

अजिंक्य 17/09/2009 - 14:09
उत्कृष्ट लेख. सुंदर लेखनशैली, आणि अप्रतिम छायाचित्रण. अशी मेजवानी दिल्याबद्दल धन्यवाद. (माझी जरा चूकच झाली, जेवण झाल्यावर नेटवर बसलो! हे वर्णन वाचून आणि फोटो बघून भूक आणखी चाळवल्यासारखं झालं! आता पुढच्या वेळी जेवणाआधीच नेट चालू करून, आधी बघून घेत जाईन!!) अजिंक्य.

रामदास 17/09/2009 - 20:49
आपण जेव्हा परदेशात जातो तेव्हा jet lag गृहित धरतोच नां! पहिले काही दिवस आपल्या आजुबाजूचं जग शांत झोपलेल असताना आपण जागे असतो. आणि त्यांची कामाची वेळ झाली की आपले डोळे मिटायला लागतात. पण म्हणून “मी माझ्या वेळेप्रमाणेच वागणार!” असा आडमुठेपणा न करता आपणच आपलं घड्याळ लावून घेतोच ना! माझ्यामते ह्या jet lag च्या हातात हात घालून taste lag ही येतोच. त्यामुळे आता मी घड्याळाबरोबरच माझी जीभही इथल्या चवींशी लावून घेतली आहे. आजही घरची वेळ माझ्या कॉंप्युटरच्या कोप-यात सतत जागी असते तशाच घरच्या सगळ्या चवी माझ्या मनाच्या एका कोप-यात अजूनही जाग्या आहेत. उदरभरणाचा सुंदर लेखाजोखा. वर दिलेला परीच्छेद इतका आवडला की वारंवार वाचला.

सुधीर काळे 21/09/2009 - 09:19
"सुबक ठेंगणी"ने लिहिलेला सुंदर आणि सचित्र लेख वाचायला जरा उशीरच झाला. पण आज वाचला व धन्य वाटलं. तिनं व्य.नि. वर तिचा असा मनसुबा मला कळविला होता, पण अनेक लेखांच्या महापुरात (delugeमध्ये) मी तो मिस केला खरा. लेख खरंच अप्रतिम आहे. जपानी जेवण न जेवलेल्यांनासुद्धा तिची अतीशय सहजसुंदर व ओघवती भाषा व अनेक सहज वाटणार्‍या उपमा मोहवून टाकतातच, पण माझ्यासारख्या जपानी जेवण "पचविणार्‍या"ला तर पुनःप्रत्ययाचा आनंद देतात. माझा हा प्रतिसाद माझ्या स्वानुभवांवर आधारित असून "सुबक ठेंगणी"ला आलेले अनुभव आणि माझे अनुभव बरेचसे सारखे वाटले. लेख वाचताना १९७२ सालच्या पहिल्या भेटीत आलेल्या जपानी जेवणापासून ते आज आवडीने जपानी रेस्टॉरंट्सना भेट देण्यापर्यंतची प्रगती डोळ्यासमोरून गेली. आमची मुकुंद कंपनीतील सहा इंजिनियर्सची "टोळी" जपानला गेली. पैशाचा ठणठणाट असल्यामुळे हॉटेल परवडण्यासारखे नव्हते व आमची सोय त्या-त्या कंपन्यांच्या र्‍यो (ryo) मध्ये (म्हणजे ब्रह्मचारी कर्मचार्‍यांसाठीचा आश्रम) मध्ये केली गेली होती. अर्थातच जेवणाच्या बाबतीत "आनंद"च होता. वाफाळलेल्या भातावर कच्चे अंडे फोडून गुरगुटून खाणे म्हणजे न्याहारी होती. आम्हा सहाजणात एकमत झाले होते की जपानी जेवणाचे दोन प्रकार असतात: (१) बेचव व (२) अत्यंत बेचव. पण हळू-हळू रामेन (ramen)/उदों (udon) पासून आवड निर्माण होऊ लागली. मग लक्षात आले की एकदा का सोयसॉसचा वास आवडायला लागला की मग ते जेवण आवडू लागते. व तसेच झाले. आमच्याकडे दरवर्षी दोनदा जपानी इंजिनियर्स येत. (हो, अगदी आषाढी-कार्तिकी). एकाद्या आठवड्यानी त्यांचं, "आम्ही 'मिसो' सूप मिस करतोय" सुरू व्हायचं. हे न्याहारीला घ्यायचं अगदी (जपानी) बाबाआदमच्या काळापासून प्यालं जाणारं सूप आम्हीही चाखलं होतं आणि आमच्या मनात यायचं की "च्या मारी, त्यात मिस करण्यासारखं काय आहे?" पण पुढच्या ३-४ भेटीत आम्ही चांगल्या हॉटेल्समध्ये राहिलो व चांगले जपानी जेवण जेवलो. आज या नवीन चवींवर ("सुबक ठेंगणी"प्रमाणेच) मी मात केली आहे. आज सगळे जपानी पदार्थ मी व माझी पत्नी-मुले आवडीने खातो (मिसो सूपसह). त्यातल्या खुब्याही माहीत झाल्या आहेत. 'वासाबी' कितीही गोंडस दिसत असलं तरी ते आपल्या हिरव्या दिसणार्‍या चटणीसारखं खाल्लं तर नाकाच्या आतल्या पदराची वास घेण्याची शक्ती ५-१० मिनिटं नाहीशी होते, ते अगदी "टिकलीसारखं"च लावायचं असतं, तेही शक्य तो सोय सॉसबरोबर वगैरे! आज सुकीयाकी, शाबू-शाबू, टेंपूरा (बरोबरच्या मुळ्यावर आधारित सॉसबरोबर), Japanese fried rice (नाव विसरलो, कदाचित याकीमिशी), सुशी व साशीमी (raw-fish based), sea weed... सगळं मला आवडू लागलं आहे. "तेप्पन याकी"च्या सर्कसपटू बल्लवचार्याच्या अनेक लीलाही आवडतात. माझा "फूड लॅग" कधीच गेला आहे व आता बर्‍याचदा "अरे, बर्‍याच दिवसांत जपानी जेवलो नाही" असं मनात येतं. "सुबक ठेंगणी"चा लेख वाचताना हा सर्व प्रवास डोळ्यासमोरून गेला व खूप आनंद झाला. "सुबक ठेंगणीचे इतका सुंदर लेख व माहितीपूर्ण लिहिल्यबद्दल मनःपूर्वक आभार. जपानबद्दलच्या अशा लेखांचे मिपाकर खूप-खूप स्वागत करतील यात शंका नाही. जाता जाता: माझ्या माहितीतल्या जपानी लोकांना भारतीय जेवण खूप आवडते व "ओइशी देस" करत ते त्यावर ताव मारतात. सुधीर ------------------------ छत्रपती शिवाजी आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर मराठी भाषेतील फलक लागलेच पाहिजेत.

सही रे सई 21/04/2012 - 12:34
फारच अप्रतिम लिखाण केलं आहे ... किती रसाळ आणि जिवंत.. मला पहिला परिच्छेद वाचून मी लहानपणी एकत्र कुटुंबामधे अनुभवलेली सगळ्यांची पंगत आठवली.. तीची आठवण करून दिल्याबद्धल लेखिकेला शतशः आभार.

उत्खनक 06/12/2014 - 11:16
उत्खनन :- अत्यंत आवडलेले लेखन. जेवणाचं तर जाऊच देत... साध्या वर्णनानं जीव जायची वेळ आलीये! :)

श्रावण मोडक 16/09/2009 - 20:35
पदार्थांच्या चवी राहू दे बाजूला क्षणभर. या लेखनाची चव न्यारीच. सोबतची छायाचित्रेही सुरेखच. पहिला परिच्छेद त्या वातावरणात घेऊन जाणारा. वा. यौवना, कोलंबस, चव ते सौंदर्य... सुरेख.

विजुभाऊ 21/09/2009 - 11:15
वा लेखानाची चव न्यारीच आहे. पुलंच्या अपुर्वाईतले "शेवटी संस्कार म्हणजे काय......" आठवले. साठवून ठेवावा असाच एक झकास फर्मास लेख :) पास हा शब्द जर इंग्रजी असेल तर नापास हा शब्द कोणत्या भाषेतला आहे

दशानन 16/09/2009 - 20:21
लै भारी लिहले आहेस गं ! मस्त ! फोटो तर.... :| न बोललेलेच बरं ! ************ अरे कोणी आहे काय... हे असलेले फोटोवाले + पाककृतीवाले धागे बंद करा रे .... कोणी तरी गचकल्यावर करणार आहात की काय ;)

प्राजु 16/09/2009 - 20:06
काय लिहिलं आहेस सई!!! शब्दच नाहीत!! घरातल्या जेवणावळींपासून ते प्रेमाइतक्याच गुलाबी असलेल्या सोलकढी पर्यंत शब्द न् शब्द सुरेख आहे. वर्णन करण्याची तुझी हातोटी तुफान आहे. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मदनबाण 16/09/2009 - 20:24
व्वा,फारच सुंदर लिहले आहेस... :) मदनबाण..... पाकडे + चीनी = भाई-भाई. http://www.timesnow.tv/videoshow/4327416.cms

सूहास 16/09/2009 - 20:30
सही..सही ..सही..सही सही..सही... सही..सही मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं.>>>> शब्द संपले... हेच बघा नां...रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी.>>>> अग ,गप की जरा..निचीतीन जगु देत नाही ही लोक्स... सू हा स...

अनामिक 16/09/2009 - 20:36
अप्रतिम लिहिलं आहेस... शब्दागणीक जीभेवर वेगवेगळ्या चवी आल्यात... फोडणीचा उग्र वास, कुरड्यांचा कुरमुरीतपणा, मोदकावरच्या तुपची धार, टोफूचा लिबलिबीतपणा, वसाबीचा ठसका, नुडल्स... सगळं सगळं जीभेवर तरळलं. काय सूंदर वर्णन केलं आहेस... शब्दच नाहीत! तू शेवटी लिहिलेलं "माझ्यामते ह्या jet lag च्या हातात हात घालून taste lag ही येतो" हे अगदी खरं... -अनामिक

रेवती 16/09/2009 - 20:42
मस्त लेखन! जपानमध्ये एकूणच टेबलांवर जेवणाची मांडणी सुरेख असते असे फोटू बघून कळते. सुबक ताई आपल्या जेवणाच्या पद्धती व जपानी पद्धतींचा छान मेळ या प्रकटनात घातलाय! ते दोन छोटे मासे खरे आहेत की काय? आजही घरची वेळ माझ्या कॉंप्युटरच्या कोप-यात सतत जागी असते तशाच घरच्या सगळ्या चवी माझ्या मनाच्या एका कोप-यात अजूनही जाग्या आहेत. बहोत खूब!! रेवती

सुबक ठेंगणी 17/09/2009 - 05:37
शुद्ध शाकाहारी गोड मासे आहेत ते...त्यात लाल बीन्स (आझुकी) चं पुरण भरलेलं आहे. ह्या माशांचं नाव 'थाई' असं आहे.

गणपा 16/09/2009 - 20:47
ज ब ह र्‍या....... कल्लास लिहिलय. दुसरा फोटु अप्रतिम . दोघे ज्याम टरकलेले दिसतायत. :)

धमाल मुलगा 16/09/2009 - 20:58
काय जब्बरदस्त वर्णन करतेस गं! 'केवळ अप्रतिम' ह्याशिवाय दुसरं काही सुचेनाच बघ प्रतिक्रिया द्यायला :) असो, फार काही बोलत नाही अन ह्या सुंदर प्रकटनाला माझ्या चंद्रमौळी प्रतिसादाचं ठिगळ काही वाढवत नाही! बस्स, मनापासुन आवडलं हे सांगायचा हा केविलवाणा प्रयत्न...

नरेंद्र गोळे 16/09/2009 - 21:12
निरागस मनानी, निरागस जीवनाकडे निरामयपणे तुला पाहता येतय. सुबक ठेंगणी नाव घेऊन, सुरेख सुंदर वर्णन करता येतय; म्हणूनच केवळ आम्हाला मिसळपावाच्या हॉटेलात सुग्रास जपानी जेवणातले पदार्थ, सुबक ताटात सजवून मिळत आहेत. असेच येऊ देत आणखी. धन्य सई! धन्य मिसळपाव!! आणि धन्य आपण सारेच!!!

sujay 16/09/2009 - 21:49
काय बोलू?? पर्दाथ, लेखन शैली सगळच अप्रतीम. आणि गोरेगोमटे मोदक सारणाचं गोड गुपित सांगण्यासाठी तोंड उघडण्याची वाट बघत चाळणीत ताटकळत बसून असतात. सुरवातीलाच वीकेट काढलीत. ( 感謝の) सुजय

चतुरंग 16/09/2009 - 22:15
पहिल्याच परिच्छेदाच्या शेवटाला डोळे पाण्याने भरुन आले आणि गदगदून आले! एखादी अनुभूती स्वतःला येणं आणि अनुभूती आलेली दुसर्‍यापर्यंत पोचवता येणं हे अंतर तुझ्या लिखाणानं केव्हाच पार केलं. "अन्न हे पूर्णब्रम्ह" असं साक्षात तू जगलेली आहेस हे लिखाणातून दिसतं. त्या त्या चवींशी, पदार्थांशी जोडलेल्या आठवणी आपण जगत असतो हे केवढं मोलाचं वाक्य आहे. ते यज्ञकर्म यथासांग पार पाडा म्हणजे त्याच्या आठवणीही तशाच असतील आणि त्या पुन्हापुन्हा अनुभवता येतील. वाक्यावाक्याला मनातून दाद देत होतो. लेख पुन्हा कितीदातरी वाचेन पण पहिल्या वाचनाची प्रतिक्रिया दिली नसती तर मी तुझ्या लेखणीवर अन्याय केला असता! (अत्यानंदित)चतुरंग

बिपिन कार्यकर्ते 16/09/2009 - 22:18
सकाळी परत एकदा प्रयत्न करीन प्रतिसाद द्यायचा. आत्ता एक ग्लासभर पाणी (इनो टाकलेलं) पिऊन झोपतोय. (त्रस्त) बिपिन कार्यकर्ते

छोटा डॉन 17/09/2009 - 07:00
काल रात्री बिपीनदाचा फोन आला की "पटकन इनो घेऊन ये" म्हणुन, मी म्हटले काय झाले असेल बॉ ? त्याचे कारण आज कळाले. खत्तरनाक लेख आहे, सईबाई अगदी "चवीने" जेवणार्‍यांपैकी दिसतात, सुबक जेवणाइतका लेखही सुबकच झाला आहे ... जपानी जेवणाची टेस्ट घेण्याची इच्छा खरोखर झाली आहे .. आता इथुन पुढे "खाणे, जाऊ दे, हा बोलण्याचा विषय नाही" असे म्हटले तर मी त्याला हा लेख दाखवेन ... ------ छोटा डॉन ... करू नका एवढ्यात चर्चा पराभवाची, रणात आहेत झुंजणारे अजून काही !

प्रशांत उदय मनोहर 16/09/2009 - 22:44
>>भले चवी वेगळ्या असतील पण आकाशातल्या ज्या अदृश्य शक्तीचा अंश आपण ग्रहण करीत आहोत त्याविषयी कृतज्ञतेची भावना मात्र “वदनीकवळ” म्हटलं काय किंवा “इतादाकिमास” म्हटलं काय सारखीच आहे असं मला वाटतं. क्या बात है! जियो.. आपला, (खादाड) प्रशांत --------- प्रशांत म्हणे, होता यमकांचे अतिसार काव्यपंक्ती पडती एकावर एक टुकार :? माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई

संदीप चित्रे 16/09/2009 - 23:07
>> >> रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी >> का त्रास देते सई? एकूणच हा लेख खूप म्हणजे खूपच आवडला. नक्की जपून ठेवीन. 'taste lag' -- काय मस्त शब्दरचना आहे ! जियो !! तुला लवकरच दुपारी जेवायला चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन मिळो आणि त्याच संध्याकाळी भेळ मिळो ह्या शुभेच्छा !

वर्षा 16/09/2009 - 23:10
वाह! माझा जिव्हाळ्याचा विषय असल्याने लेख सवडीने वाचेनच. फोटो लगेच पाहिले. निव्वळ अप्रतिम. बर्‍याच आठवणी जाग्या केल्यास ग! सुगोई!

क्रान्ति 16/09/2009 - 23:24
सई, किती सुंदर लिहितेस! कोणताही विषय तुझ्या हाती आला, की त्याचं सोनं होतं तुझ्या लेखणीनं. मग तो मुकादे असो, कुमामोतो असो, टी पार्टी असो, की लट उलझी असो! खूप सुरेख लिहितेस आणि खूप सहज लिहितेस! =D> =D> =D> =D> क्रान्ति दिव्यत्वाची जेथ प्रचीती | तेथे कर माझे जुळती अग्निसखा रूह की शायरी

प्रभो 16/09/2009 - 23:32
आवरा रे... दोन दिवसात चारदा गचकलो.... खरचं जपानी कधीच खाल्लं नसल्यने मी चवीवर काही बोलूच शकत नाही...त्यामूळे तू लिहिलयस ती पूर्व दिशा (जपान पण पूर्वेलाच)... :) पण लेखन १ नंबर....लेखनात सगळ्या चवी उतरल्यात सुगरणबाई (कारल्याचा कडूपणा सोडून)....साष्टांग नमस्कार बाई.. अवांतरः नाना, तुझा तो रडका फोटो दे रे दोन दिवस ऊधारीवर

नेत्रेश 20/09/2009 - 13:59
३ ते ६ महीने लागतात जपानी फूड 'चवीला' छान आहे म्हणायला. तो पर्यंत आपला वरण भात आठवतो प्रत्येक घासाला. स्व-अनुभवा वरुन सांगतो.

प्रभाकर पेठकर 17/09/2009 - 00:25
लेख आणि छायाचित्र.... दोन्ही सुरेख. हार्दीक अभिनंदन. काही जपानी पाककृती चिकटवा की फलकावर. आमची भांडणं समजुतीने मिटतात. मी माझी चूक कबूल करतो आणि बायको मला समजून घेते..... हे महत्त्वाचे.

शाल्मली 17/09/2009 - 01:07
अथ पासून इतिपर्यंत सुंदर लेखन! तुमची लेखनशैली फारच सुंदर आहे. सोबतचे फोटोही सुरेख.. सजावट फार छान दिसत आहे. त्या ताटल्या, काचेचे वाडगेही आपली जपानी संस्कृती दिमाखात दाखवत आहेत. :) --शाल्मली.

हुप्प्या 17/09/2009 - 02:07
पुलंच्या पूर्वरंगची व माझे खाद्यजीवन ह्या लेखांची आठवण झाली. तीच भावना पण तरीही ओरिजिनल. लेख खूप आवडला. हे वाक्य तर खूपच आवडले. >> त्यावेळी तिथली भाषेची दरी माझ्यातल्या दुभाष्याने भरून काढली असती तरी ही सांस्कृतिक दरी मात्र मी सोयिस्करपणे मौनानेच भरून काढली.

नंदन 17/09/2009 - 06:03
चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी. ह्या सगळ्यातून तेव्हापुरता का होईना धकाधकीपासून दूर गोव्याचा संथ समुद्रकिनारा, मऊशार वाळू, खा-या वा-यांवर सळसळणारे माड ह्या सगळ्याचा आभास निर्माण होतोच नां?
- व्हय म्हाराजा! (आधी आमेन लिहिणार होतो. पण त्यात काही दम नाही :)) अप्रतिम लेख! टेस्ट लॅगबद्दल शंभर टक्के सहमत आहे. सशिमी किंवा निगिरीला तळलेल्या माशांची किंवा दबदबीत कालवणाची सर नसली असं सुरुवातीला काही काळ कायम डोक्यात येत असलं तरी सवयीने, सरावाने हळूहळू त्यांचाही आनंद लुटता येतोच.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

सहज 17/09/2009 - 07:18
उत्कट व उत्कृष्ट लेख. बरेचदा फोटो, लेखनाची लज्जत वाढवतात. इथे तर ते फोटो पार फिके पडावेत इतके रसरशीत लेखन. ते सुद्धा जपानी अन्नाचे फोटो फिके पाडलेस म्हणजे केवळ कमाल!!!! बरेचदा सेहवाग म्हणायचा की समोर साथीला सचिन असल्यावर फलंदाजी एकदम सोपी होउन जाते. तसे काहीसे झाले असावे. :-) सुरवातीला जपानी अन्न, ते कच्चे मासे खाणे कसेसेच वाटले होते पण एकदा पदार्थ कळले, चवी कळल्या की कळते की कितिही लहान किंवा मोठ्या ठिकाणी जेवायला गेले तरी तेथील कुक प्रत्येक डीश ही सर्वोत्तम बनावी याकरता झटतो, अतिशय भक्तिभावाने आपली सर्व कला, ज्ञान त्यात ओततो . अगदी साधी टपरी किंवा भारी रेस्टॉरंट मधे गेलो तरी तिथे लहान मुलांकरता रंगेबिरंगी कटलरी असते. बाकी आता आपल्या "करी"ची चव जपान्यांनी एकदम आपलीशी केली आहे. एखादी तरी "करी डीश" बर्‍याच रेस्टॉरंट मधे असते आजकाल. जपान्यांना आपली भजी (त्यांचा टेंपुरा) फार आवडते.

मिसळभोक्ता 18/09/2009 - 00:06
देवा, पुढच्या जन्मी मला सुबक ठेंगणीच्या जन्माला घाल ! (नको, पुढच्या जन्मी विमुक्त, आणि नंतरच्या जन्मी सुबक ठेंगणी.) -- मिसळभोक्ता

मीनल 17/09/2009 - 06:13
मी फारच उशीरा वाचत आहे. मला जे जे काही लिहायचे आहे ते सर्व लिहून झालेल आहे वरती. काय लिहू अजून? शब्दा शब्दातून चित्र उभ केलस. सुगंध दिलास, चव दिलीस आणि ती तृप्ती सुध्दा. ग्रेट!!! मीनल.

सखी 17/09/2009 - 19:59
शब्दा शब्दातून चित्र उभ केलस. सुगंध दिलास, चव दिलीस आणि ती तृप्ती सुध्दा. ग्रेट!!! ग्रेटच!!! - पहीला परीच्छेद खासच.

विष्णुसूत 17/09/2009 - 07:16
मराठित वाचलेल्या उत्तम लेखां मधे हा लेख आहे असे मी समजतो. सु ठें ची प्रतिभा उल्लेखनीय आहे. लेखिकेला उत्तेजना पर काहि तरी पुरस्कार / बक्षीस मिळायला हवे असे माझे मानस आहे. अभिनंदन आणि धन्यवाद. विष्णुसूत

नंदू 17/09/2009 - 11:43
"प्रतिभावान" हेच म्हणतो. उत्कृष्ठ लेखनासाठी मिपा गौरव सारखा एखादा पुरस्कार असल्यास आमचं मत सुठेजींनाच.

हर्षद आनंदी 17/09/2009 - 08:50
वाचता वाचता डोळ्यांपुढे भरलेले घर, बसलेली पंगत क्रमाक्रमाने येत गेले. मस्त वाटले. हाताने खाण्याची सवय फक्त भारतात (हिंदु पध्दतीत) आहे ना? “उदरभरण नोहे, जाणिजे यज्ञकर्म” आपल्याच शरीरात वास करणा-या शक्तिरूपी ईश्वराला चेतवण्यासाठी पोटाच्या यज्ञकुंडात दिलेली आहुती म्हणजे जेवण! पंचप्राण एकवटून केलेली शक्तीची प्रतिष्ठापना म्हणजे जेवण. आपल्या जेवणात असं पंचेंद्रियं जागवणारं सगळं काही असतं. मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं. हे एक नंबर..

दिपक 17/09/2009 - 09:19
रविवारचा उनाड दिवस असावा. ताजा फडफडीत बाजार मिळावा, बघताबघता घरातल्या बल्लवा(वी)चा परिसस्पर्श होऊन चंदेरी मासोळीची तुकडी सोनेरी होऊन ताटात पडावी. त्या सामिषाला उतारा म्हणून काळ्या वाटाण्याची उसळ, जाळीदार घावनं, बरोबर (प्रेमाइतकीच) आंबटगोड, गुलाबी सोलकढी असावी. ह्या सगळ्यातून तेव्हापुरता का होईना धकाधकीपासून दूर गोव्याचा संथ समुद्रकिनारा, मऊशार वाळू, खा-या वा-यांवर सळसळणारे माड ह्या सगळ्याचा आभास निर्माण होतोच नां?
:) मेलो... खल्लासच ! काय आवडलं हे सांगायला पुर्ण लेख इथे पेश्ट करावा लागेल. अप्रतीम वर्णन.. फोटु तर लाजवाब. कोकणात असताना सकाळ-सकाळी उकड्या तादंळाची पेज फणसाच्या भाजीबरोबर खाताना जे स्वर्गसुख मिळते अगदी तसेच वाटले. जियो सुठें !!

स्मिता श्रीपाद 17/09/2009 - 11:37
आपल्याच शरीरात वास करणा-या शक्तिरूपी ईश्वराला चेतवण्यासाठी पोटाच्या यज्ञकुंडात दिलेली आहुती म्हणजे जेवण! पंचप्राण एकवटून केलेली शक्तीची प्रतिष्ठापना म्हणजे जेवण. आपल्या जेवणात असं पंचेंद्रियं जागवणारं सगळं काही असतं. मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं. अशक्य लिहिलयस गं सुबक..... आणि चतुरंग म्हणतात तसंच खरच डोळे भरुन आले माझेही... तुला दंडवत __/\__ -स्मिता

JAGOMOHANPYARE 17/09/2009 - 12:02
मसालेभातावर तूप पडल्यावरचा भूक चाळवणारा वास असतो, पापडाचा/भज्यांचा कुरुम् कुरुम नाद असतो, सात्त्विक भातावर वरणाची पिवळीजर्द ओलावण, लोणच्याचा लालभडकपणा किंवा चटणीचा हिरवा ताजेपणा असे रंग असतात. त्यातच ऊनऊन भात हाताने कालवतानाचा त्याचा लुसलुशीतपणा, श्रीखंडाचं बोट चाटतानाचा जाणवणारा रवाळ स्निग्धपणा अशी स्पर्शाची संवेदना जागी होऊन हे यज्ञकर्म पूर्णत्त्वाला जातं>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> अप्रतिम.......... असं वरण भात करायचा गेले २ महिने प्रयत्न सुरु आहे................. :( पाककृतीवर लेख लिहायचा म्हणजे भल्याभल्यान्ची डाळ शिजत नाही.... पण तुम्ही मात्र अगदी पाचो उन्गलिया सहजपणे घी मध्ये घालून दाखवलीत... ! :)

वर्षा 17/09/2009 - 12:15
म-हा-न लिहिलयस बाई!! तू जपानवर लिहित जा...बाकी जपान-संबंधित विषयांवर म्हणायचंय मला. आम्ही आहोतच त्यावर उड्या टाकायला!

समंजस 17/09/2009 - 12:32
वा!! केवळ अप्रतिम!!! खाद्दपदार्थ/जेवण/अन्न/खाणे या विषयावर पहिल्यांदाच एवढा सुदंर आणि अप्रतिम लेख वाचला.

दिपाली पाटिल 17/09/2009 - 12:39
तु काय खतरी लिहीतेस गं...तुझा लेख वाचुन रात्री १२ वाजता पण जबरदस्त भुक लागलीये... दिपाली :)

अवलिया 17/09/2009 - 12:47
!!!! --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

अजिंक्य 17/09/2009 - 14:09
उत्कृष्ट लेख. सुंदर लेखनशैली, आणि अप्रतिम छायाचित्रण. अशी मेजवानी दिल्याबद्दल धन्यवाद. (माझी जरा चूकच झाली, जेवण झाल्यावर नेटवर बसलो! हे वर्णन वाचून आणि फोटो बघून भूक आणखी चाळवल्यासारखं झालं! आता पुढच्या वेळी जेवणाआधीच नेट चालू करून, आधी बघून घेत जाईन!!) अजिंक्य.

रामदास 17/09/2009 - 20:49
आपण जेव्हा परदेशात जातो तेव्हा jet lag गृहित धरतोच नां! पहिले काही दिवस आपल्या आजुबाजूचं जग शांत झोपलेल असताना आपण जागे असतो. आणि त्यांची कामाची वेळ झाली की आपले डोळे मिटायला लागतात. पण म्हणून “मी माझ्या वेळेप्रमाणेच वागणार!” असा आडमुठेपणा न करता आपणच आपलं घड्याळ लावून घेतोच ना! माझ्यामते ह्या jet lag च्या हातात हात घालून taste lag ही येतोच. त्यामुळे आता मी घड्याळाबरोबरच माझी जीभही इथल्या चवींशी लावून घेतली आहे. आजही घरची वेळ माझ्या कॉंप्युटरच्या कोप-यात सतत जागी असते तशाच घरच्या सगळ्या चवी माझ्या मनाच्या एका कोप-यात अजूनही जाग्या आहेत. उदरभरणाचा सुंदर लेखाजोखा. वर दिलेला परीच्छेद इतका आवडला की वारंवार वाचला.

सुधीर काळे 21/09/2009 - 09:19
"सुबक ठेंगणी"ने लिहिलेला सुंदर आणि सचित्र लेख वाचायला जरा उशीरच झाला. पण आज वाचला व धन्य वाटलं. तिनं व्य.नि. वर तिचा असा मनसुबा मला कळविला होता, पण अनेक लेखांच्या महापुरात (delugeमध्ये) मी तो मिस केला खरा. लेख खरंच अप्रतिम आहे. जपानी जेवण न जेवलेल्यांनासुद्धा तिची अतीशय सहजसुंदर व ओघवती भाषा व अनेक सहज वाटणार्‍या उपमा मोहवून टाकतातच, पण माझ्यासारख्या जपानी जेवण "पचविणार्‍या"ला तर पुनःप्रत्ययाचा आनंद देतात. माझा हा प्रतिसाद माझ्या स्वानुभवांवर आधारित असून "सुबक ठेंगणी"ला आलेले अनुभव आणि माझे अनुभव बरेचसे सारखे वाटले. लेख वाचताना १९७२ सालच्या पहिल्या भेटीत आलेल्या जपानी जेवणापासून ते आज आवडीने जपानी रेस्टॉरंट्सना भेट देण्यापर्यंतची प्रगती डोळ्यासमोरून गेली. आमची मुकुंद कंपनीतील सहा इंजिनियर्सची "टोळी" जपानला गेली. पैशाचा ठणठणाट असल्यामुळे हॉटेल परवडण्यासारखे नव्हते व आमची सोय त्या-त्या कंपन्यांच्या र्‍यो (ryo) मध्ये (म्हणजे ब्रह्मचारी कर्मचार्‍यांसाठीचा आश्रम) मध्ये केली गेली होती. अर्थातच जेवणाच्या बाबतीत "आनंद"च होता. वाफाळलेल्या भातावर कच्चे अंडे फोडून गुरगुटून खाणे म्हणजे न्याहारी होती. आम्हा सहाजणात एकमत झाले होते की जपानी जेवणाचे दोन प्रकार असतात: (१) बेचव व (२) अत्यंत बेचव. पण हळू-हळू रामेन (ramen)/उदों (udon) पासून आवड निर्माण होऊ लागली. मग लक्षात आले की एकदा का सोयसॉसचा वास आवडायला लागला की मग ते जेवण आवडू लागते. व तसेच झाले. आमच्याकडे दरवर्षी दोनदा जपानी इंजिनियर्स येत. (हो, अगदी आषाढी-कार्तिकी). एकाद्या आठवड्यानी त्यांचं, "आम्ही 'मिसो' सूप मिस करतोय" सुरू व्हायचं. हे न्याहारीला घ्यायचं अगदी (जपानी) बाबाआदमच्या काळापासून प्यालं जाणारं सूप आम्हीही चाखलं होतं आणि आमच्या मनात यायचं की "च्या मारी, त्यात मिस करण्यासारखं काय आहे?" पण पुढच्या ३-४ भेटीत आम्ही चांगल्या हॉटेल्समध्ये राहिलो व चांगले जपानी जेवण जेवलो. आज या नवीन चवींवर ("सुबक ठेंगणी"प्रमाणेच) मी मात केली आहे. आज सगळे जपानी पदार्थ मी व माझी पत्नी-मुले आवडीने खातो (मिसो सूपसह). त्यातल्या खुब्याही माहीत झाल्या आहेत. 'वासाबी' कितीही गोंडस दिसत असलं तरी ते आपल्या हिरव्या दिसणार्‍या चटणीसारखं खाल्लं तर नाकाच्या आतल्या पदराची वास घेण्याची शक्ती ५-१० मिनिटं नाहीशी होते, ते अगदी "टिकलीसारखं"च लावायचं असतं, तेही शक्य तो सोय सॉसबरोबर वगैरे! आज सुकीयाकी, शाबू-शाबू, टेंपूरा (बरोबरच्या मुळ्यावर आधारित सॉसबरोबर), Japanese fried rice (नाव विसरलो, कदाचित याकीमिशी), सुशी व साशीमी (raw-fish based), sea weed... सगळं मला आवडू लागलं आहे. "तेप्पन याकी"च्या सर्कसपटू बल्लवचार्याच्या अनेक लीलाही आवडतात. माझा "फूड लॅग" कधीच गेला आहे व आता बर्‍याचदा "अरे, बर्‍याच दिवसांत जपानी जेवलो नाही" असं मनात येतं. "सुबक ठेंगणी"चा लेख वाचताना हा सर्व प्रवास डोळ्यासमोरून गेला व खूप आनंद झाला. "सुबक ठेंगणीचे इतका सुंदर लेख व माहितीपूर्ण लिहिल्यबद्दल मनःपूर्वक आभार. जपानबद्दलच्या अशा लेखांचे मिपाकर खूप-खूप स्वागत करतील यात शंका नाही. जाता जाता: माझ्या माहितीतल्या जपानी लोकांना भारतीय जेवण खूप आवडते व "ओइशी देस" करत ते त्यावर ताव मारतात. सुधीर ------------------------ छत्रपती शिवाजी आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर मराठी भाषेतील फलक लागलेच पाहिजेत.

सही रे सई 21/04/2012 - 12:34
फारच अप्रतिम लिखाण केलं आहे ... किती रसाळ आणि जिवंत.. मला पहिला परिच्छेद वाचून मी लहानपणी एकत्र कुटुंबामधे अनुभवलेली सगळ्यांची पंगत आठवली.. तीची आठवण करून दिल्याबद्धल लेखिकेला शतशः आभार.

उत्खनक 06/12/2014 - 11:16
उत्खनन :- अत्यंत आवडलेले लेखन. जेवणाचं तर जाऊच देत... साध्या वर्णनानं जीव जायची वेळ आलीये! :)
ऐन गणपतीच्या दिवसातलं घर. घालीन लोटांगण, मंत्रपुष्पांजली होते. देवासमोर क्षणभर हात जोडून सगळे पदर भराभर खांद्यावरून कमरेला खोचले जातात. एकीकडे बॅकस्टेजला पेलेवाटयांची खणखण सुरू झालेली असतेच त्यातच फ्रीजमधल्या गारेगार कोशिंबिरीला खमंग फोडणी पडते, तळणीत पापडकुरडया फुलून येतात, आमटीला उकळया फुटतात, आणि गोरेगोमटे मोदक सारणाचं गोड गुपित सांगण्यासाठी तोंड उघडण्याची वाट बघत चाळणीत ताटकळत बसून असतात. म्हणता म्हणता पानं मांडली जातात. “उदरभरण नोहे जाणिजे यज्ञकर्म” म्हणेम्हणेपर्यंतच तोंडात असंख्य चवी पाझरू लागलेल्या असतात.
संस्कृती
पाकक्रिया
जीवनमान
राहणी
देशांतर
प्रकटन
आस्वाद
अनुभव

साबुदाण्याच्या गोळ्यांच्या लोणच्याच्या भाकरीच्या मटणाच्या पुरणाच्या पोळीचे शिकरणासाठीच्या रेसीपीची निवीदा सुचना

पाषाणभेद ·

अवलिया 12/09/2009 - 10:52
निविदा मंजुरी सेटलमेंटचे पाकीट आधी द्यायचे की नंतर... --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

पाषाणभेद 12/09/2009 - 11:02
कृपया नियम क्रं. २ व ८ बघणे. ----------------------------------- काय! तुमच्या घरी कॉटवरील गादीखाली, दुकानांत मिळणार्‍या प्लॅश्टीकच्या पिशव्या ठेवत नाही? नक्कीच! तुम्ही अतीउच्च वर्गीय आहात. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

मसक्कली 12/09/2009 - 11:02
तुमच्या सरख्या इक्स्पर्ट लोकाची कामे ही...;) गालावरची ब्रांड तीळ व हसण्याची ब्रांड खसखस ??? तुमचेच कडे मिळते का??==)) १ टे.स्पून गरम मसाला चित्रपट....ही ही ही....मसाले दार लोक कमी नहित म्हणा आज काल चित्रपटात...;) मट्णाचे लोणचे .....==))हा शोध आवडला?? बकि चविला किति बेकार आसेल याची कल्पना तर आलीच हो....कैद्यान्ची तर वाट लगनार आहे हा हा हा हा....!!;)

पाषाणभेद 12/09/2009 - 11:19
"अखिल जागतीय एकमेव कैदी उद्धारण एकसंघातर्फे" आपण करीत असलेल्या विनोदाचा निषेध करण्यात येत आहे. काही कैदी कैदेतुन सुटल्यानंतर आपल्यास काही इजा झाल्यास निविदालेखक व अ.जा.ए.कै.उ. एकसंघ जबाबदार राहणार नाही. आम्ही कैद्यांना उच्च प्रतिचेच अन्न खायला देतो. मिसळपाव व वरील रेसीपी त्याचेच उदाहरण आहे. ----------------------------------- काय! तुमच्या घरी कॉटवरील गादीखाली, दुकानांत मिळणार्‍या प्लॅश्टीकच्या पिशव्या ठेवत नाही? नक्कीच! तुम्ही अतीउच्च वर्गीय आहात. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

प्रभो 12/09/2009 - 13:06
काय हो दफो, तुमचं हे जेल काय फाईव्ह स्टार हॉटेल आहे का हो??? मटण काय, लोणचं काय, उपवासासाठी शाबूदाणा काय.. गोडधोड मधे पुरण, शिकरण काय?

पाषाणभेद 12/09/2009 - 16:29
अ.जा.ए.कै.उ. एकसंघाच्या अध्यक्षांची ही आवडती डिश आहे. काय करतात मग? अ.जा.ए.कै.उ. एकसंघातर्फे ते यंदाच्या विधानसभेसाठी तुरुंगातूनच जागा लढवत आहेत. आम्ही कैद्यांना उच्च प्रतिचेच अन्न खायला देतो. मिसळपाव व वरील रेसीपी त्याचेच उदाहरण आहे. स्री व किशोरवयीन कैद्यांसाठी खास पोषण आहार चालू केलेला आहे. प्रभो भौ, आपणास शक्य असेल तर आपण व आपले मित्र परिवार याचा लाभ घेवू शकतात. ----------------------------------- - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

स्वाती राजेश 12/09/2009 - 14:54
हे मी लिहिलेल्या रेसिपीचे विडंबन म्हणावे काय? :) मस्त आहे कल्पनाशक्ती.....चालू राहू दे!!!!! त्यामुळे आम्हा सारख्यांना नविन रेसिपी लिहायला उत्साह येइल, धन्यवाद!!!!!!!!!!

अवलिया 12/09/2009 - 10:52
निविदा मंजुरी सेटलमेंटचे पाकीट आधी द्यायचे की नंतर... --अवलिया ============ यॉर्कर भल्याभल्यांची दांडी उडवतो... म्हणुन पक्षपाती पंच त्याला नोबॉल ठरवतात.

पाषाणभेद 12/09/2009 - 11:02
कृपया नियम क्रं. २ व ८ बघणे. ----------------------------------- काय! तुमच्या घरी कॉटवरील गादीखाली, दुकानांत मिळणार्‍या प्लॅश्टीकच्या पिशव्या ठेवत नाही? नक्कीच! तुम्ही अतीउच्च वर्गीय आहात. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

मसक्कली 12/09/2009 - 11:02
तुमच्या सरख्या इक्स्पर्ट लोकाची कामे ही...;) गालावरची ब्रांड तीळ व हसण्याची ब्रांड खसखस ??? तुमचेच कडे मिळते का??==)) १ टे.स्पून गरम मसाला चित्रपट....ही ही ही....मसाले दार लोक कमी नहित म्हणा आज काल चित्रपटात...;) मट्णाचे लोणचे .....==))हा शोध आवडला?? बकि चविला किति बेकार आसेल याची कल्पना तर आलीच हो....कैद्यान्ची तर वाट लगनार आहे हा हा हा हा....!!;)

पाषाणभेद 12/09/2009 - 11:19
"अखिल जागतीय एकमेव कैदी उद्धारण एकसंघातर्फे" आपण करीत असलेल्या विनोदाचा निषेध करण्यात येत आहे. काही कैदी कैदेतुन सुटल्यानंतर आपल्यास काही इजा झाल्यास निविदालेखक व अ.जा.ए.कै.उ. एकसंघ जबाबदार राहणार नाही. आम्ही कैद्यांना उच्च प्रतिचेच अन्न खायला देतो. मिसळपाव व वरील रेसीपी त्याचेच उदाहरण आहे. ----------------------------------- काय! तुमच्या घरी कॉटवरील गादीखाली, दुकानांत मिळणार्‍या प्लॅश्टीकच्या पिशव्या ठेवत नाही? नक्कीच! तुम्ही अतीउच्च वर्गीय आहात. - पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

प्रभो 12/09/2009 - 13:06
काय हो दफो, तुमचं हे जेल काय फाईव्ह स्टार हॉटेल आहे का हो??? मटण काय, लोणचं काय, उपवासासाठी शाबूदाणा काय.. गोडधोड मधे पुरण, शिकरण काय?

पाषाणभेद 12/09/2009 - 16:29
अ.जा.ए.कै.उ. एकसंघाच्या अध्यक्षांची ही आवडती डिश आहे. काय करतात मग? अ.जा.ए.कै.उ. एकसंघातर्फे ते यंदाच्या विधानसभेसाठी तुरुंगातूनच जागा लढवत आहेत. आम्ही कैद्यांना उच्च प्रतिचेच अन्न खायला देतो. मिसळपाव व वरील रेसीपी त्याचेच उदाहरण आहे. स्री व किशोरवयीन कैद्यांसाठी खास पोषण आहार चालू केलेला आहे. प्रभो भौ, आपणास शक्य असेल तर आपण व आपले मित्र परिवार याचा लाभ घेवू शकतात. ----------------------------------- - पाषाणभेद उर्फ दगडफोडीची सजा मिळालेला दगडफोड्या

स्वाती राजेश 12/09/2009 - 14:54
हे मी लिहिलेल्या रेसिपीचे विडंबन म्हणावे काय? :) मस्त आहे कल्पनाशक्ती.....चालू राहू दे!!!!! त्यामुळे आम्हा सारख्यांना नविन रेसिपी लिहायला उत्साह येइल, धन्यवाद!!!!!!!!!!
निवीदा सुचना
 साबुदाण्याच्या गोळ्यांच्या लोणच्याच्या भाकरीच्या मटणाच्या पुरणाच्या पोळीचे शिकरणासाठीच्या रेसीपीची निवीदा सुचना "अखिल जागतीय एकमेव कैदी उद्धारण एकसंघातर्फे" त्यांच्या तुरुंगातील बांघवांसाठी खाणावळ चालवणार्‍या बचत गटातर्फे वरील नावाच्या रेसीपीसाठी खालील खाद्य पदार्थ तयार रेसीपी, दर माणशी प्रमाणानुसार (कैद्याचे अ‍ॅव्हरेज वजन: 60783489 मिलीग्राम, उंची: 0.001041 माईल्स, उमर: 14600 दिवस, १३.५२ महिने) मागवण्यात येत आहेत.
पाकक्रिया
विनोद

जिवाचा मोहम्मद अली रस्ता...!

विसोबा खेचर ·

टुकुल 24/08/2009 - 01:16
झक्कास !!!... लेख आणी चित्रे बघता बघता संपली.. अवांतरः तोंडात पान आणी बगलेत बटवा?? --टुकुल

मीनल 24/08/2009 - 04:09
हे सर्व खाद्य पदार्थ माउथ वॉटरिंग आहेत. नो डाऊट. पण या टायमाला भारतातल्या सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे फोटो पहायचे आहेत. मीनल.

प्राजु 24/08/2009 - 05:50
मलाही दगडूशेठ हलवाई, लाल बाग चा राजा,श्री सिद्धीविनायक.. अशा आणि इतर सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे फोटो पहायचे आहेत. कोणी घेतले असतील तर इथे चि़कटवावेत. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

काळा डॉन 24/08/2009 - 07:05
ओहोहोहोहो.... क्या बात है तात्या!! काय एकदम पाना खायो सैंया हमार... ;) पुढचं विचारत नाही बाबा, मंगलमुर्ती मोरया!!!! :)

समंजस 24/08/2009 - 10:38
वा! सुंदर वर्णन तात्या! या वेळेस मोहम्मद अली रस्त्यावर जाण्याचा विचार करतच होतो :) आता हे सर्व वाचल्या वर केव्हा जातो हीच घाई झाली आहे. =P~ (खादाड..) समंजस

प्रभाकर पेठकर 24/08/2009 - 10:51
संध्याकाळी मोहम्मद अली रस्त्यावर झकासपैकी मटणकबाब, हलीम आणि मुस्सुलमानी मिठाया हाणून जिवाचा मोहम्मद अली रस्ता आणि रमजानही साजरा केला.. फिरनी, मालपुवा, हलीम, मटन कबाब आणि ***** पान मजा करा लेको. जातोच आहे मी मस्कतला ईद मनवायला. मॉर्निंग वॉकला उठायचा कंटाळा येत असेल तर ..... झोपेत चालायला शिका.

अवलिया 24/08/2009 - 10:53
वा ! मस्त रे तात्या ! --अवलिया ============ काळाच्या पुढचा विचार मांडुन वर्तमानकाळात 'अपात्र' ठरण्यासाठी काय करु ? कुणाला सांगु ?

भोचक 24/08/2009 - 12:35
वा. तात्या मजा केलात यार तुम्ही. आम्ही गणरायाच्या पहिल्या दिवशीच भीमराव पांचाळेंच्या मैफलीचा आनंद लुटत होतो. समोर भीमराव नि पुढ्यात दाद देणारे आम्ही. तिथेही मजा आला राव. (भोचक) तुम्ही पत्रकार आहात? कोणत्या पक्षाचे?

सूहास 24/08/2009 - 15:13
पुण्याच्या मोमीनपुराची आठवण झाली... आज रात्री जाणारच.. सू हा स...

विसोबा खेचर 24/08/2009 - 16:18
मालपुवा khayacha aahe. bolavnar ka?
कोण स्नेहाराणी ना? हो........, बोलवीन की! अगदी खुशीनं! :) कधी जायचं बोल! स्वगत : ही स्नेहाराणी कुणी स्त्री सभासद नक्कीच नसावी! :? (ह घ्या) आपला, तात्याराजा! ;)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 24/08/2009 - 16:25
तात्या, खाद्यपदार्थांचे फोटो भारी ! मिठाई झाली, अत्तर झालं, पानही झालं! आता पुढचं विचारू नका, ते विचारणं बरं नव्हे! ठाण्यात लावणी-बिवणीची खास कार्यक्रम असतील, तेव्हा एकाद्या दोन लावण्या ऐकायला तर नसतील गेले तात्या...? -दिलीप बिरुटे (तात्यांचा पंखा )

नंदन 24/08/2009 - 16:35
फोटू लै भारी. एकंदर माहौल चारमिनारजवळच्या बोळांची याद दिलवून गेला. आता पुढच्या खेपेला बडे मियाँनंतर मालपुवा, फिरनी खायला इथे वाट वाकडी करायला हवी.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

चतुरंग 24/08/2009 - 16:48
तात्याखाननी मज्जा केलेली आहे आणी इतके गोड पदार्थ एका रात्रीत हाणून मला जाम जळवलेलं आहे! (मला नगरला शबाना शेखच्या घरी खाल्लेल्या शीरखुरम्याची आद आली.) (शेख)चतुरंग

sneharani 24/08/2009 - 17:10
काय तात्या maja karatay ho aamachi.tumchi mulagi na me?

विसोबा खेचर 24/08/2009 - 17:29
tumchi mulagi na me? ऑ?? मी तुला कधी खाजगीत किंवा जाहीरपणे मुलगी वगैरे मानल्याचं मला आठवत नाही! जाऊ द्या! हा विषय मी इथेच सम्पवतो..! :) पुढील संवादाकरता व्य नि किंवा खरडीचा वापर करावा... तात्या.

टारझन 25/08/2009 - 00:24
tumchi mulagi na me?
=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) असो , बाकी खरडवहीत जाऊन हसेन म्हणतो आयला तात्याला आम्ही गणपती समजत होतो .. तात्या तर हणूमाण ! डार्विन च्या सिद्धांता नुसार हनुमानाचेही असेच काहीसे पुरावे रामायणात पहायला मिळतात ! असो .. बाकी पुरावे खरडवहीत पाहिन म्हणतो आपला हल्ली खुप खुप प्रतिसाद उडालेला टारझन (पळा आता ... .तात्याचे फटके खायच्या आत) प्रतिसाद पॉवर्ड बाय मोणॅको, इतका हलका .. की लगेच उडतो !

विकि 25/08/2009 - 00:33
मजा आया मोहम्मद अली रस्ता कू देखके. तुने शिख-कबाब,उसके साथ पुदीना पत्ता उधरकी चाय , बिर्यानी नही दिखाया कायको रे ! आप सबका टपोरी भाई विकि

विकास 25/08/2009 - 05:02
फोटो एकदम आकर्षक (tempting)आहेत. भरपेट खाऊन तोंडामधे तोबरे ज्यांनी भरले हो, खाणे त्यांना कळले हो! :-) "जिवाचा मोहम्मद अली रस्ता..." हा "जसवंतच्या मोहम्मद अली जीना" पेक्षा नक्कीच छान आहे ;)

ऋषिकेश 25/08/2009 - 10:36
वा वा वा चविष्ट फोटो :) ऋषिकेश ------------------ सकाळचे १० वाजून ३६ मिनीटे झालेली आहेत. चला आता ऐकूया एक सुमधूर गीत "खईके पान बनारस वालाऽऽ...."

टुकुल 24/08/2009 - 01:16
झक्कास !!!... लेख आणी चित्रे बघता बघता संपली.. अवांतरः तोंडात पान आणी बगलेत बटवा?? --टुकुल

मीनल 24/08/2009 - 04:09
हे सर्व खाद्य पदार्थ माउथ वॉटरिंग आहेत. नो डाऊट. पण या टायमाला भारतातल्या सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे फोटो पहायचे आहेत. मीनल.

प्राजु 24/08/2009 - 05:50
मलाही दगडूशेठ हलवाई, लाल बाग चा राजा,श्री सिद्धीविनायक.. अशा आणि इतर सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे फोटो पहायचे आहेत. कोणी घेतले असतील तर इथे चि़कटवावेत. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

काळा डॉन 24/08/2009 - 07:05
ओहोहोहोहो.... क्या बात है तात्या!! काय एकदम पाना खायो सैंया हमार... ;) पुढचं विचारत नाही बाबा, मंगलमुर्ती मोरया!!!! :)

समंजस 24/08/2009 - 10:38
वा! सुंदर वर्णन तात्या! या वेळेस मोहम्मद अली रस्त्यावर जाण्याचा विचार करतच होतो :) आता हे सर्व वाचल्या वर केव्हा जातो हीच घाई झाली आहे. =P~ (खादाड..) समंजस

प्रभाकर पेठकर 24/08/2009 - 10:51
संध्याकाळी मोहम्मद अली रस्त्यावर झकासपैकी मटणकबाब, हलीम आणि मुस्सुलमानी मिठाया हाणून जिवाचा मोहम्मद अली रस्ता आणि रमजानही साजरा केला.. फिरनी, मालपुवा, हलीम, मटन कबाब आणि ***** पान मजा करा लेको. जातोच आहे मी मस्कतला ईद मनवायला. मॉर्निंग वॉकला उठायचा कंटाळा येत असेल तर ..... झोपेत चालायला शिका.

अवलिया 24/08/2009 - 10:53
वा ! मस्त रे तात्या ! --अवलिया ============ काळाच्या पुढचा विचार मांडुन वर्तमानकाळात 'अपात्र' ठरण्यासाठी काय करु ? कुणाला सांगु ?

भोचक 24/08/2009 - 12:35
वा. तात्या मजा केलात यार तुम्ही. आम्ही गणरायाच्या पहिल्या दिवशीच भीमराव पांचाळेंच्या मैफलीचा आनंद लुटत होतो. समोर भीमराव नि पुढ्यात दाद देणारे आम्ही. तिथेही मजा आला राव. (भोचक) तुम्ही पत्रकार आहात? कोणत्या पक्षाचे?

सूहास 24/08/2009 - 15:13
पुण्याच्या मोमीनपुराची आठवण झाली... आज रात्री जाणारच.. सू हा स...

विसोबा खेचर 24/08/2009 - 16:18
मालपुवा khayacha aahe. bolavnar ka?
कोण स्नेहाराणी ना? हो........, बोलवीन की! अगदी खुशीनं! :) कधी जायचं बोल! स्वगत : ही स्नेहाराणी कुणी स्त्री सभासद नक्कीच नसावी! :? (ह घ्या) आपला, तात्याराजा! ;)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 24/08/2009 - 16:25
तात्या, खाद्यपदार्थांचे फोटो भारी ! मिठाई झाली, अत्तर झालं, पानही झालं! आता पुढचं विचारू नका, ते विचारणं बरं नव्हे! ठाण्यात लावणी-बिवणीची खास कार्यक्रम असतील, तेव्हा एकाद्या दोन लावण्या ऐकायला तर नसतील गेले तात्या...? -दिलीप बिरुटे (तात्यांचा पंखा )

नंदन 24/08/2009 - 16:35
फोटू लै भारी. एकंदर माहौल चारमिनारजवळच्या बोळांची याद दिलवून गेला. आता पुढच्या खेपेला बडे मियाँनंतर मालपुवा, फिरनी खायला इथे वाट वाकडी करायला हवी.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

चतुरंग 24/08/2009 - 16:48
तात्याखाननी मज्जा केलेली आहे आणी इतके गोड पदार्थ एका रात्रीत हाणून मला जाम जळवलेलं आहे! (मला नगरला शबाना शेखच्या घरी खाल्लेल्या शीरखुरम्याची आद आली.) (शेख)चतुरंग

sneharani 24/08/2009 - 17:10
काय तात्या maja karatay ho aamachi.tumchi mulagi na me?

विसोबा खेचर 24/08/2009 - 17:29
tumchi mulagi na me? ऑ?? मी तुला कधी खाजगीत किंवा जाहीरपणे मुलगी वगैरे मानल्याचं मला आठवत नाही! जाऊ द्या! हा विषय मी इथेच सम्पवतो..! :) पुढील संवादाकरता व्य नि किंवा खरडीचा वापर करावा... तात्या.

टारझन 25/08/2009 - 00:24
tumchi mulagi na me?
=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) असो , बाकी खरडवहीत जाऊन हसेन म्हणतो आयला तात्याला आम्ही गणपती समजत होतो .. तात्या तर हणूमाण ! डार्विन च्या सिद्धांता नुसार हनुमानाचेही असेच काहीसे पुरावे रामायणात पहायला मिळतात ! असो .. बाकी पुरावे खरडवहीत पाहिन म्हणतो आपला हल्ली खुप खुप प्रतिसाद उडालेला टारझन (पळा आता ... .तात्याचे फटके खायच्या आत) प्रतिसाद पॉवर्ड बाय मोणॅको, इतका हलका .. की लगेच उडतो !

विकि 25/08/2009 - 00:33
मजा आया मोहम्मद अली रस्ता कू देखके. तुने शिख-कबाब,उसके साथ पुदीना पत्ता उधरकी चाय , बिर्यानी नही दिखाया कायको रे ! आप सबका टपोरी भाई विकि

विकास 25/08/2009 - 05:02
फोटो एकदम आकर्षक (tempting)आहेत. भरपेट खाऊन तोंडामधे तोबरे ज्यांनी भरले हो, खाणे त्यांना कळले हो! :-) "जिवाचा मोहम्मद अली रस्ता..." हा "जसवंतच्या मोहम्मद अली जीना" पेक्षा नक्कीच छान आहे ;)

ऋषिकेश 25/08/2009 - 10:36
वा वा वा चविष्ट फोटो :) ऋषिकेश ------------------ सकाळचे १० वाजून ३६ मिनीटे झालेली आहेत. चला आता ऐकूया एक सुमधूर गीत "खईके पान बनारस वालाऽऽ...."
राम राम मंडळी, तसे आम्ही उत्सवप्रेमी. सध्या गणेशोत्सवाचा आनंद साजरा करतो आहोत. गणेश हा आमचा माता, पिता, सखा, बंधू, सर्व काही..! आज भल्या पहाटे आमच्या लाडक्या लालबागच्या राजाचं दर्शन घेतलं, छानशी पूजा केली, आणि मोदकांच्या प्रसादाचं जेवण यथेच्छ जेवलो... परंतु तसे आम्ही सर्वच धर्मांवर, त्यातील सणा-उत्सवांवर, खाण्यापिण्यावर मनापासून पिरेम करणारे एक हौशी रसिक! आज सायंकाळी काही कामानिमित्त मुंबैच्या मोहम्मद अली रस्त्यावर जाणं झालं आणि आम्ही त्या रस्त्यावर साजर्‍या होणार्‍या मुस्सुलमानांच्या रमझान सणात रमलो आणि तेथेच काही काळ रेगाळलो.
संस्कृती
पाकक्रिया
मौजमजा
प्रकटन
माहिती
आस्वाद
प्रतिभा
विरंगुळा
Subscribe to पाकक्रिया
© 2026 मिसळपाव