मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

सिद्धहस्त कवी, लेखक ,समीक्षक : प्रा. केशव मेश्राम

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे ·

आजानुकर्ण 01/12/2007 - 21:32
आक्रस्ताळेपणा न करता संयमित भाषेत लेखन करणारे लेखक. त्यांचे एक पुस्तक वाचले आहे. (नाव आठवत नाही.) शिवाय शालेय अभ्यासक्रमात त्यांचा एक धडाही होता. विनम्र श्रद्धांजली. - आजानुकर्ण

विसोबा खेचर 02/12/2007 - 00:30
बिरुटेसाहेब, प्रा केशव मेश्राम यांच्या साहित्यिक वाटचालीचा आपण मोजक्या शब्दात परंतु अत्यंत योग्य असा मागोवा घेतला आहे. मेश्रामसाहेबांच्या स्मृतीस माझीही विनम्र आदरांजली.... तात्या.

धोंडोपंत 02/12/2007 - 15:34
प्राध्यापक साहेब, सरांना आमची भावपूर्ण आदरांजली. एक निगर्वी, सात्विक आणि संयम ठेऊन लेखन करणारा प्रतिभावंत काळाच्या पडद्याआड गेला. आपला, (खिन्न) धोंडोपंत आपला लेख उत्तम झाला आहे. आपला, (वाचक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

धोंडोपंत 02/12/2007 - 15:39
सरांना ज्ञानेश्वरीबद्दल अतीव प्रेम होते हे फार कमी लोकांना माहीत असेल. ज्ञानेश्वरीचा विषय निघाला की ते खुलून बोलत. त्यांचा ज्ञानेश्वरीचा व्यासंगही दांडगा होता. आपला, (वारकरी) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 02/12/2007 - 20:49
सरांना ज्ञानेश्वरीबद्दल अतीव प्रेम होते हे फार कमी लोकांना माहीत असेल. धोंडोपंत, वाचकांची अभिरुची संकुचीत स्वरुपाची असु नये या मताचे आम्ही. त्यामुळेच हा विषय आम्ही येथे टंकीला. ज्ञानेश्वरीचा विषय निघाला की ते जसे खूलुन बोलत तसे ते तुकारामाचा विषय निघाला की, तब्येतीने बोलत. त्यांचा एक लेख आहे, 'तुकारामः समुहाचा वाटाड्या, आणि 'गाथा तुकारामांची' या शिर्षकाचा. ते म्हणतात ज्ञानेश्वर आणि तुकाराम यांच्या लोकप्रियतेचा एक निकष म्हणजे या संताचा अध्यात्मिक अविष्कार हा तर आहेच पण लौकिक जीवनातही टक्केटोणपे सहन करणा-या जनसामान्यांच्या अडीअडचणींशी असलेले त्यांचे नाते हे देखील आहे. त्यांच्याबद्दल त्यांनी इतके भरभरुने लिहिले आहे की, विचारु नका...! ते सुद्धा अनेकांना माहित नसेल. पंत, लिहू आम्ही त्याच्याबद्द्लही भविष्यात कोणत्यातरी निमित्ताने ..........!!! आपला. साहित्याचा वारकरी प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे.

अवलिया 19/07/2010 - 17:58
पंत, लिहू आम्ही त्याच्याबद्द्लही भविष्यात कोणत्यातरी निमित्ताने ..........!!! या आठवड्यात आषाढी एकादशी आहे. यापरते गोमटे निमित्त मिळणार नाही. वाट पाहात आहे.... विठठल ...विठठल.. !! --अवलिया आपला तो बाब्या दुस-याचं ते कार्ट, असं धो धो रण करणारं धोरण सगळ्यांचच असतं, आपल्यासाठी एक अन् दुस-यासाठी वेगळं :)

प्रमोद देव 02/12/2007 - 21:19
प्राध्यापक केशव मेश्राम ह्यांना माझीही श्रद्धांजली. मराठीतील माझे साहित्यवाचन अतिशय तुटपुंजे असल्यामुळे(आणि मराठी व्यतिरिक्त मी दुसर्‍या कोणत्याही भाषेतले काही वाचत नाही. का? अहो इथे समजतंय कुणाला?) मला स्वतःला प्रा.केशव मेश्राम सरांबद्दल विशेष माहिती नाही. अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाचे ते एक वर्ष अध्यक्ष होते इतपतच त्यांची माहिती आहे. तेव्हा बिरुटेसाहेब आपल्यासारख्यांच्या लेखनातून आमच्यासारख्या अल्पवाचन असणार्‍या लोकांना अशीच माहिती वेळोवेळी मिळत राहो अशी विनंती करतो.

धोंडोपंत 03/12/2007 - 10:33
ते म्हणतात ज्ञानेश्वर आणि तुकाराम यांच्या लोकप्रियतेचा एक निकष म्हणजे या संताचा अध्यात्मिक अविष्कार हा तर आहेच पण लौकिक जीवनातही टक्केटोणपे सहन करणा-या जनसामान्यांच्या अडीअडचणींशी असलेले त्यांचे नाते हे देखील आहे. त्यांच्याबद्दल त्यांनी इतके भरभरुने लिहिले आहे की, विचारु नका...! ते सुद्धा अनेकांना माहित नसेल. वा वा प्राध्यापक साहेब, आपल्या लेखाची आतुरतेने वाट पहात आहे. दादांचा शेर आठवला ज्ञानियाचा वा तुक्याचा तोच माझा वंश आहे माझिया रक्तात थोडा ईश्वराचा अंश आहे...... ज्ञानेश्वर, तुकाराम, नामदेव, एकनाथ, चोखोबा, सेनामहाराज, निळोबा, मुक्ताई,जनाई यांच्याबद्दल जेवढे लिहाल तेवढा आम्हाला आनंद आहे, कारण ही आमची वंशावळ आहे असे आम्ही मानतो. झाडू संतांचे मारग | आडरानी भरले जग| उच्छिष्टाचा भाग | शेष उरला तो सेवू अर्थे लोपली पुराणे | नाश केला शब्दज्ञाने | विषयलोभी मने | साधना बुडविली पिटू भक्तिचा डांगोरा | कळीकाळासी दरारा | तुका म्हणे करा | जयजयकार आनंद हे आमचे जगण्याचे तत्वज्ञान आहे. त्यामुळेच दूरदर्शन वरील एखाद्या "पंचतारांकित" स्वामींपेक्षा - "ऊस डोंगा परि रस नोहे डोंगा काय भुललासी वरलीया रंगा ?" हे म्हणणारा आमचा चोखोबा आम्हाला "आपला" वाटतो. आपला, (संतचरणरज) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

मितभाषी 19/07/2010 - 17:11
दलित साहित्य, त्याच्या संकल्पना, त्या अनुषंगानेच्या चळवळी तसेच लोककलेच्या अनुभवाचे जागरुक मंथन त्यांनी केले.
 हम्म्म.. मेश्रामसरांना नाशिकच्या साहित्यसंमेलनात पाहीले होते. एका पुस्तकाच्या स्टॉलवर बसलेले होते. एकदम साधा माणुस. विद्वत्तेचा, मोठेपणाचा कुठलाही आव नाही. नंदा मेश्रामांची 'मी नंदा' आताच वाचले. छान लिहिले आहे. मेश्रामसरांचे ही साहित्य वाचायचे आहे.

आजानुकर्ण 01/12/2007 - 21:32
आक्रस्ताळेपणा न करता संयमित भाषेत लेखन करणारे लेखक. त्यांचे एक पुस्तक वाचले आहे. (नाव आठवत नाही.) शिवाय शालेय अभ्यासक्रमात त्यांचा एक धडाही होता. विनम्र श्रद्धांजली. - आजानुकर्ण

विसोबा खेचर 02/12/2007 - 00:30
बिरुटेसाहेब, प्रा केशव मेश्राम यांच्या साहित्यिक वाटचालीचा आपण मोजक्या शब्दात परंतु अत्यंत योग्य असा मागोवा घेतला आहे. मेश्रामसाहेबांच्या स्मृतीस माझीही विनम्र आदरांजली.... तात्या.

धोंडोपंत 02/12/2007 - 15:34
प्राध्यापक साहेब, सरांना आमची भावपूर्ण आदरांजली. एक निगर्वी, सात्विक आणि संयम ठेऊन लेखन करणारा प्रतिभावंत काळाच्या पडद्याआड गेला. आपला, (खिन्न) धोंडोपंत आपला लेख उत्तम झाला आहे. आपला, (वाचक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

धोंडोपंत 02/12/2007 - 15:39
सरांना ज्ञानेश्वरीबद्दल अतीव प्रेम होते हे फार कमी लोकांना माहीत असेल. ज्ञानेश्वरीचा विषय निघाला की ते खुलून बोलत. त्यांचा ज्ञानेश्वरीचा व्यासंगही दांडगा होता. आपला, (वारकरी) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 02/12/2007 - 20:49
सरांना ज्ञानेश्वरीबद्दल अतीव प्रेम होते हे फार कमी लोकांना माहीत असेल. धोंडोपंत, वाचकांची अभिरुची संकुचीत स्वरुपाची असु नये या मताचे आम्ही. त्यामुळेच हा विषय आम्ही येथे टंकीला. ज्ञानेश्वरीचा विषय निघाला की ते जसे खूलुन बोलत तसे ते तुकारामाचा विषय निघाला की, तब्येतीने बोलत. त्यांचा एक लेख आहे, 'तुकारामः समुहाचा वाटाड्या, आणि 'गाथा तुकारामांची' या शिर्षकाचा. ते म्हणतात ज्ञानेश्वर आणि तुकाराम यांच्या लोकप्रियतेचा एक निकष म्हणजे या संताचा अध्यात्मिक अविष्कार हा तर आहेच पण लौकिक जीवनातही टक्केटोणपे सहन करणा-या जनसामान्यांच्या अडीअडचणींशी असलेले त्यांचे नाते हे देखील आहे. त्यांच्याबद्दल त्यांनी इतके भरभरुने लिहिले आहे की, विचारु नका...! ते सुद्धा अनेकांना माहित नसेल. पंत, लिहू आम्ही त्याच्याबद्द्लही भविष्यात कोणत्यातरी निमित्ताने ..........!!! आपला. साहित्याचा वारकरी प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे.

अवलिया 19/07/2010 - 17:58
पंत, लिहू आम्ही त्याच्याबद्द्लही भविष्यात कोणत्यातरी निमित्ताने ..........!!! या आठवड्यात आषाढी एकादशी आहे. यापरते गोमटे निमित्त मिळणार नाही. वाट पाहात आहे.... विठठल ...विठठल.. !! --अवलिया आपला तो बाब्या दुस-याचं ते कार्ट, असं धो धो रण करणारं धोरण सगळ्यांचच असतं, आपल्यासाठी एक अन् दुस-यासाठी वेगळं :)

प्रमोद देव 02/12/2007 - 21:19
प्राध्यापक केशव मेश्राम ह्यांना माझीही श्रद्धांजली. मराठीतील माझे साहित्यवाचन अतिशय तुटपुंजे असल्यामुळे(आणि मराठी व्यतिरिक्त मी दुसर्‍या कोणत्याही भाषेतले काही वाचत नाही. का? अहो इथे समजतंय कुणाला?) मला स्वतःला प्रा.केशव मेश्राम सरांबद्दल विशेष माहिती नाही. अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाचे ते एक वर्ष अध्यक्ष होते इतपतच त्यांची माहिती आहे. तेव्हा बिरुटेसाहेब आपल्यासारख्यांच्या लेखनातून आमच्यासारख्या अल्पवाचन असणार्‍या लोकांना अशीच माहिती वेळोवेळी मिळत राहो अशी विनंती करतो.

धोंडोपंत 03/12/2007 - 10:33
ते म्हणतात ज्ञानेश्वर आणि तुकाराम यांच्या लोकप्रियतेचा एक निकष म्हणजे या संताचा अध्यात्मिक अविष्कार हा तर आहेच पण लौकिक जीवनातही टक्केटोणपे सहन करणा-या जनसामान्यांच्या अडीअडचणींशी असलेले त्यांचे नाते हे देखील आहे. त्यांच्याबद्दल त्यांनी इतके भरभरुने लिहिले आहे की, विचारु नका...! ते सुद्धा अनेकांना माहित नसेल. वा वा प्राध्यापक साहेब, आपल्या लेखाची आतुरतेने वाट पहात आहे. दादांचा शेर आठवला ज्ञानियाचा वा तुक्याचा तोच माझा वंश आहे माझिया रक्तात थोडा ईश्वराचा अंश आहे...... ज्ञानेश्वर, तुकाराम, नामदेव, एकनाथ, चोखोबा, सेनामहाराज, निळोबा, मुक्ताई,जनाई यांच्याबद्दल जेवढे लिहाल तेवढा आम्हाला आनंद आहे, कारण ही आमची वंशावळ आहे असे आम्ही मानतो. झाडू संतांचे मारग | आडरानी भरले जग| उच्छिष्टाचा भाग | शेष उरला तो सेवू अर्थे लोपली पुराणे | नाश केला शब्दज्ञाने | विषयलोभी मने | साधना बुडविली पिटू भक्तिचा डांगोरा | कळीकाळासी दरारा | तुका म्हणे करा | जयजयकार आनंद हे आमचे जगण्याचे तत्वज्ञान आहे. त्यामुळेच दूरदर्शन वरील एखाद्या "पंचतारांकित" स्वामींपेक्षा - "ऊस डोंगा परि रस नोहे डोंगा काय भुललासी वरलीया रंगा ?" हे म्हणणारा आमचा चोखोबा आम्हाला "आपला" वाटतो. आपला, (संतचरणरज) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

मितभाषी 19/07/2010 - 17:11
दलित साहित्य, त्याच्या संकल्पना, त्या अनुषंगानेच्या चळवळी तसेच लोककलेच्या अनुभवाचे जागरुक मंथन त्यांनी केले.
 हम्म्म.. मेश्रामसरांना नाशिकच्या साहित्यसंमेलनात पाहीले होते. एका पुस्तकाच्या स्टॉलवर बसलेले होते. एकदम साधा माणुस. विद्वत्तेचा, मोठेपणाचा कुठलाही आव नाही. नंदा मेश्रामांची 'मी नंदा' आताच वाचले. छान लिहिले आहे. मेश्रामसरांचे ही साहित्य वाचायचे आहे.

                     प्रा. केशव मेश्राम यांची काही व्याख्याने ऐकण्याचा योग प्रबोधन वर्गाच्या निमित्ताने आम्हास आलेला आहे. अतिशय साधा माणूस. आपण मोठे साहित्यिक आहोत असा आव कधी दिसला नाही. दलित साहित्य, दलित चळवळ, आणि नवलेखकांना प्रेरणा देणारा साहित्यिक म्हणजे, प्रा. केशव मेश्राम. साठोत्तरी साहित्यानंतर ज्या विविध साहित्यप्रकारांनी जन्म घेतला आणि दलित साहित्याकडे वाचक जेव्हा कुतुहलाने पाहू लागला तेव्हा चळवळीला आणि दलित साहित्याला दिशा आणि गती देणारे जे साहित्यिक होते.

कला
संस्कृती
वाङ्मय
साहित्यिक
लेख
मत
बातमी

महंमद इक्बाल यांची उर्दू शायरी

मनिष ·

मनिष 28/11/2007 - 02:25
जमल्यास "कैफी आज़मी" ह्यांच्याविषयी लिहिण्याचीही इच्छा आहे, शिवाय अदिम हाश्मी यांच्या "फासलें ऐसे भी होंगे..." ह्याविषयीही लिहायचा प्रयत्न करेन. प्रतिसाद अवश्य लिहा! (उर्दूप्रेमी) मनिष

धोंडोपंत 30/11/2007 - 10:32
मनिषराव, अवश्य लिहा. त्याचप्रमाणे मीर तक़ी मीर च्या शायरीबद्दल ही लिहा असे आमचे सांगणे आहे. कारण उर्दू शायरीचा हा बादशहा अनेकांना अपरिचित आहे. ग़ालिबसारखा शायरही मीर बद्दल लिहून गेलाय की रेख़्ते के तुम ही उस्ताद नहीं हो 'ग़ालिब' कहते है अगले ज़माने मे़ कोई 'मीर' भी था.... क्या बात कही है ग़ालिबने? ग़ालिब सारखा माणूस मीरबद्दल हे उद्गार काढतो...सही.. ग़ालिबने मीर च्या काव्याला दिलेले हे सर्टिफिकेट कुठल्याही ज्ञानपीठ पुरस्कारापेक्षा मोठे आहे. आपला, (मीरप्रेमी) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

सर्किट 28/11/2007 - 02:47
मावळतीच्या सूर्याने जाता जाता कृष्ण्वसना संध्येच्या अंगावर क्षितिजाच्या तबकातील लाल फुले उधळली. आकाशगंगानी आपले सोन्याचे अलंकार तिच्यावर चढवले आणि निसर्गाने आपले चांदीचे दागिने (पांढरशुभ्र सुर्यप्रकाश) उतरवूने ठेवले. ओ हो हो ! काय सुंदर वर्णन आहे ! असलेलं मोडून त्या जागी नवीन निर्माण होणे, अशा अविरत बदलातूनच हे जग घडलेले आहे, आणि म्हणूनच ज्याचा ‍र्‍हास होत जातो (जे नाशवंत असते), ते सुंदर असते. क्लास ! आजानुकर्णाचे मतपरिवर्तन लवकाराच होईल असे दिसते. - (कलिजा खलास) सर्किट ता.क. स्वतःचे नाव आपण "दीवाना-ए-मानिष असे लिहिले आहे. म्हणजे मनिषचा दीवाना, असा अर्थ होतो ना ? आपल्याला दीवाना-ए-इक्बाल लिहायचे होते का ?

मनिष 28/11/2007 - 03:01
ता.क. स्वतःचे नाव आपण "दीवाना-ए-मानिष असे लिहिले आहे. म्हणजे मनिषचा दीवाना, असा अर्थ होतो ना ? आपल्याला दीवाना-ए-इक्बाल लिहायचे होते का ? हो, चुकलंच. आता - "मनिष दिवाना" करतो! :)

आवडाबाई 29/11/2007 - 21:37
दीवाना-ए-मानिष ह्यावरून एका अलीकडेच अत्यंत गाजलेल्या एका गाण्यामधील गंमत आठवली ऐ मेरी मेरी मेरी जोहराजबीं (गायक-हिमेश रेशमिया ; गीतकार-समीर ; चित्रपट-फिर हेराफेरी) ह्याची पुढचीच ओळ "फुर्कत-ए-गम मिटा जा" अशी आहे. येथे विरहाचे दु:ख असा अर्थ अभिप्रेत असावा, त्यामुळे तो गम-ए-फुर्कत असायला हवा (असा माझा कयास, बरोबर आहे ना?).

धनंजय 29/11/2007 - 22:05
काय धमाल गाणे आहे ते! पण समीर यांचा शब्दप्रयोग ठीक असावा. इदाफ्याचे नियम (म्हणजे अमुक-ए-तमुक-ए-ढमुक) चे नियम मला अजून नीट कळले नाही, म्हणून भाष्य करायला कचरतो. पण इदाफ्यात (असले तर) विशेषण शेवटी येते याची नोंद घेतली पाहिजे. म्हणजे "मजनूच्या लैलेचे सुंदर स्मित" = "तबस्सुम-ए-लैला-ए-मजनू-ए-हसीन" असे काहीसे यावे. मनिष यांच्या लेखातल्या इक़्बाल यांच्या कवितेत "शाम-ए-सियाहक़बा" असे रूप आले आहे. त्याचा अर्थ "कृष्णवसना हिची संध्या" नसून "कृष्णवसना (अशी) संध्या" असा मनिष यांनी दिला आहे, तो ठीकच आहे. त्यामुळे अमुक-ए-तमुक चा अर्थ "तमुकचा अमुक" असा घेता येतो आणि संदर्भानुसार "तमुक असा अमुक" असा घेता येतो, असा ढोबळ अर्थ मी काढतो. हा प्रकार मला नीट कोणी समजावून सांगितला तर हवा आहे. मनिष, धोंडोपंत, चित्तर, कोणी सांगू शकतील...

सर्किट 29/11/2007 - 22:48
यामुळे अमुक-ए-तमुक चा अर्थ "तमुकचा अमुक" असा घेता येतो आणि संदर्भानुसार "तमुक असा अमुक" असा घेता येतो, असा ढोबळ अर्थ मी काढतो. अच्छा म्हणजे अर्थ-ए-वाक्य असा आहे होय? - सर्किट

मनिष 29/11/2007 - 23:18
मला उर्दू भाषेत रस आहे आणि प्रेमही आहे पण मला फार व्याकरणाचे ज्ञान नाही. मला वाटते, धोंडोपंत किंवा चित्तर जास्त सांगू शकतील. पण माझ्या माहितीप्रमाणे "ग‍म-ए-फुरकत" हे बरोबर आहे, जसे "शब-ए-फुरकत" - "फुर्कत-ए-गम मिटा जा" हे गाण्यासाठी असावे असे वाटते. तरी एकदा खात्री करून घेइन. अर्थ-ए-वाक्य अफलातुनच!!! :)

कोलबेर 29/11/2007 - 23:22
'अर्थ-ए-वाक्य' ह्या हिशोबाने 'दिवाना-ए-मनिष' पण योग्यच मग बहुतेक. इंटरेष्टींग पॉइंट आहे. जाणकारांच्या भाष्याच्या प्रतिक्षेत.

मनिष 29/11/2007 - 23:42
मला वाटते, ह्याला "इज़ाफ़त" म्हणतात आणि ते इंग्रजी of सारखा करतात. जसे - हाल-ए-दिल तसेच विशेषण आणि विशेष्य ह्यांच्यातील नाते दाखवण्यासाठीही वापरतात. जसे - इस्मे-शरीफ़ (शुभनाम)

धनंजय 30/11/2007 - 00:02
बरोबर. हाच शब्द अपेक्षित होता. अरबीप्रमाणे उर्दूतही إضافة 'इदा़फ़[त] असा लिहितात. पण तुम्ही म्हणता तसा " इज़ाफ़त " असाच उर्दूत उच्चार आहे. नियम दिल्याबद्दल धन्यवाद. त्यावरून विशेष्य-विशेषण म्हणून "मनिषे-दीवाना" म्हणण्यास हरकत नव्हती असे वाटते. तरी ऐकायला जरा वेगळेच (थोडे विचित्र) वाटते खरे. म्हणून तुम्ही केलेला बदलही पटतो.

दिगम्भा 06/12/2007 - 13:20
अमुक-ए-तमुक हा समास षष्ठी-तत्पुरुष आणि कर्मधारय अशा दोन्ही प्रकारांनी सोडवता येतो अशी माझी समजूत आहे. उदा. ग़मेफ़ुर्क़त, मुग़ले-आज़म धनंजय, उर्दूतला ज़्वाद हा ज़ व द च्या मधला आहे असे एका हैदराबादी गृहस्थाने मला सांगितले होते (आधीच सांगतो की चित्तरंजन यांना हे मान्य नाही, त्यांच्या/तज्ज्ञांच्या मते उर्दूत तिन्ही-चारी/सगळ्या ज़ चा उच्चार एकच होतो असे त्यांनी पूर्वी एकदा लिहिले होते). यामुळे अरबीमध्ये त्याचा बरेच वेळा द होतो, जसे रमदान. मराठीतही तकाज़ा चा तगादा याचमुळे झाला असावा. - दिगम्भा

मनिष 30/11/2007 - 00:02
विकीपीडिया म्हणते - Standard Urdu uses many prepositions directly borrowed from Persian, and also some from Arabic. The most common is इज़ाफ़त اضافه izāfat, the particle -e- meaning "of" that links two words together. Example: रंग-ए बहार / رنگ بہار / rang-e-bahār (lit., colour of spring). त्या न्यायाने मग गम-ए-फुरकत हे बरोबर आहे. बाकी गाण्याबद्दल समीर लाच विचारले पाहिजे!

आवडाबाई 30/11/2007 - 15:40
कष्टाने आपण हे शोधून काढलेत हे काबिल-ए-तारिफ आहे :-)) गीतकार समीर असल्यानेच मी (जवळजवळ ऍज ऍन आफ्टरथॉट) प्रश्नार्थक लिहिले, एरवी मी एकदम आत्मविश्वासाने लिहिले असते. बघू जाणकार काय सांगतात ते !

धोंडोपंत 03/12/2007 - 10:41
कष्टाने आपण हे शोधून काढलेत हे काबिल-ए-तारिफ आहे :-)) आवडाबाई पण उर्दू झाल्या वाटतं? कमाल आहे. आपला, (चकित) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

आवडाबाई 06/12/2007 - 15:08
आवडाबाई पण उर्दू झाल्या वाटतं? कमाल आहे. हो उर्दू आहेच, पण सध्या थोडा ट्रॅक चेंज केलाय. आजपासून सवाई गंधर्व !! तेव्हा ४ दिवस शास्त्रीय संगीत !! संपल्यावर रिपोर्ट देतेच !

मनिष 28/11/2007 - 03:05
अर्थात हेच इक्बाल पुढे कट्टर धर्मवादी झाले, पाकिस्तानच्या निर्मितीचा एक खंदा पुरस्कर्ता हा आरोपही त्यांच्यावर झाला. पण त्यांच्या (आणि अर्थातच उर्दू शायरीच्या वैविध्याविषयी, दर्जाविषयी ही चर्चा असल्यामुळे त्यांचे मतपरिवर्तन, उदारमतवादी ते कट्टर धर्मवादी हा प्रवास हे इथे वगळले आहे.

किमयागार 29/11/2007 - 07:28
अर्थातच उर्दू शायरीच्या वैविध्याविषयी, दर्जाविषयी ही चर्चा असल्यामुळे त्यांचे मतपरिवर्तन, उदारमतवादी ते कट्टर धर्मवादी हा प्रवास हे इथे वगळले आहे. होऊ द्या की त्यावरही चर्चा. हवं तर स्वतंत्र लेख सुरू करा पण आम्हालातरी त्यातच तुमच्या शेरो शायरी पेक्षा जास्त रस आहे. -कि'गार

धोंडोपंत 30/11/2007 - 14:03
सर महंमद इक़्बाल यांनी स्वतंत्र पाकिस्तान निर्मितीचा प्रस्ताव कधीही मांडला नाही. त्यांना पद्धतशीरपणे त्यात गोवण्यात आले. सारे जहाँसे अच्छा, हिदोस्ताँ हमारा.... म्हणणारा माणूस हिंदोस्ताँला तोडायची मागणी कशी करेल? एडवर्ड थॉमसनने त्याच्या पुस्तकात स्वतंत्र पाकिस्तान निर्मितीचा उल्लेख करून ती कल्पना सर महंमद इक़्बालांच्या डोक्यातून बाहेर आली आहे असे म्हटले. त्यानंतर लगेच इक़्बाल यांनी आपली अखंड भारताची भूमिका असल्याचे स्पष्ट करतात थॉमसनने फक्त दिलगीरी व्यक्त केली. पण तोपर्यंत जीना आणि लियाकत अली मंडळीना आयताच बळीचा बकरा मिळाला होता. अलाहाबादच्या मुस्लिम लीगच्या संमेलनाचे अध्यक्ष म्हणून सर महंमद इक़्बाल यांची निवड 'करण्यात' आली आणि त्या अधिवेशनात स्वतंत्र पाकिस्तान निर्मितीचा ठराव संख्याबळाच्या आधारे पास करण्यात आला असे इतिहास सांगतो. वास्तविक सर महंमद इक़्बाल यांचे मत पंजाब, वायव्य सरहद्द आणि बलुचिस्थानचे एक राज्य बनवून ते अखंड भारतात सामावून घ्यावे असे होते. आपला, (इतिहाससंशोधक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

मनिष 30/11/2007 - 14:11
म्हणूनच मी "आरोप" असे म्हट्ले.
पाकिस्तानच्या निर्मितीचा एक खंदा पुरस्कर्ता हा आरोपही त्यांच्यावर झाला
मला वाटते, त्यांची राजकीय, धार्मिक मते बाजुला ठेवून (मला तरी त्यात रस नाही, आणि त्याने वाद-विवाद वाढतो.) त्यांच्या शायरीचा आस्वाद घ्यावा हे उत्तम. :)

धोंडोपंत 30/11/2007 - 14:26
मनिषराव, तुमचे म्हणणे खरे आहे. पण सर महंमद इक़्बाल यांच्याबद्दल लोकांच्या मनात गैरसमज असू नयेत म्हणून वरील गोष्ट स्पष्ट करणे अगत्याचे वाटले. आपला, (दक्ष) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

विसोबा खेचर 28/11/2007 - 07:19
मनिषराव, अतिशय सुंदर लेखन! आपला उर्दू भाषेचा एवढा व्यासंग आहे हे माहितीच नव्हतं. आपल्याकडून अजूनही अश्याच लेखांची अपेक्षा आहे.... उर्दू भाषा ही अतिषय नजाकतदार आणि काव्यमय आहे. क्या बात है! त्या भाषेचा रुबाब काही वेगळाच... तात्या.

धोंडोपंत 30/11/2007 - 10:25
वा मनिष राव, बहोत ख़ूब. अप्रतिम लेख. अभिनंदन. आपला, (आस्वादक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

मनिष 28/11/2007 - 02:25
जमल्यास "कैफी आज़मी" ह्यांच्याविषयी लिहिण्याचीही इच्छा आहे, शिवाय अदिम हाश्मी यांच्या "फासलें ऐसे भी होंगे..." ह्याविषयीही लिहायचा प्रयत्न करेन. प्रतिसाद अवश्य लिहा! (उर्दूप्रेमी) मनिष

धोंडोपंत 30/11/2007 - 10:32
मनिषराव, अवश्य लिहा. त्याचप्रमाणे मीर तक़ी मीर च्या शायरीबद्दल ही लिहा असे आमचे सांगणे आहे. कारण उर्दू शायरीचा हा बादशहा अनेकांना अपरिचित आहे. ग़ालिबसारखा शायरही मीर बद्दल लिहून गेलाय की रेख़्ते के तुम ही उस्ताद नहीं हो 'ग़ालिब' कहते है अगले ज़माने मे़ कोई 'मीर' भी था.... क्या बात कही है ग़ालिबने? ग़ालिब सारखा माणूस मीरबद्दल हे उद्गार काढतो...सही.. ग़ालिबने मीर च्या काव्याला दिलेले हे सर्टिफिकेट कुठल्याही ज्ञानपीठ पुरस्कारापेक्षा मोठे आहे. आपला, (मीरप्रेमी) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

सर्किट 28/11/2007 - 02:47
मावळतीच्या सूर्याने जाता जाता कृष्ण्वसना संध्येच्या अंगावर क्षितिजाच्या तबकातील लाल फुले उधळली. आकाशगंगानी आपले सोन्याचे अलंकार तिच्यावर चढवले आणि निसर्गाने आपले चांदीचे दागिने (पांढरशुभ्र सुर्यप्रकाश) उतरवूने ठेवले. ओ हो हो ! काय सुंदर वर्णन आहे ! असलेलं मोडून त्या जागी नवीन निर्माण होणे, अशा अविरत बदलातूनच हे जग घडलेले आहे, आणि म्हणूनच ज्याचा ‍र्‍हास होत जातो (जे नाशवंत असते), ते सुंदर असते. क्लास ! आजानुकर्णाचे मतपरिवर्तन लवकाराच होईल असे दिसते. - (कलिजा खलास) सर्किट ता.क. स्वतःचे नाव आपण "दीवाना-ए-मानिष असे लिहिले आहे. म्हणजे मनिषचा दीवाना, असा अर्थ होतो ना ? आपल्याला दीवाना-ए-इक्बाल लिहायचे होते का ?

मनिष 28/11/2007 - 03:01
ता.क. स्वतःचे नाव आपण "दीवाना-ए-मानिष असे लिहिले आहे. म्हणजे मनिषचा दीवाना, असा अर्थ होतो ना ? आपल्याला दीवाना-ए-इक्बाल लिहायचे होते का ? हो, चुकलंच. आता - "मनिष दिवाना" करतो! :)

आवडाबाई 29/11/2007 - 21:37
दीवाना-ए-मानिष ह्यावरून एका अलीकडेच अत्यंत गाजलेल्या एका गाण्यामधील गंमत आठवली ऐ मेरी मेरी मेरी जोहराजबीं (गायक-हिमेश रेशमिया ; गीतकार-समीर ; चित्रपट-फिर हेराफेरी) ह्याची पुढचीच ओळ "फुर्कत-ए-गम मिटा जा" अशी आहे. येथे विरहाचे दु:ख असा अर्थ अभिप्रेत असावा, त्यामुळे तो गम-ए-फुर्कत असायला हवा (असा माझा कयास, बरोबर आहे ना?).

धनंजय 29/11/2007 - 22:05
काय धमाल गाणे आहे ते! पण समीर यांचा शब्दप्रयोग ठीक असावा. इदाफ्याचे नियम (म्हणजे अमुक-ए-तमुक-ए-ढमुक) चे नियम मला अजून नीट कळले नाही, म्हणून भाष्य करायला कचरतो. पण इदाफ्यात (असले तर) विशेषण शेवटी येते याची नोंद घेतली पाहिजे. म्हणजे "मजनूच्या लैलेचे सुंदर स्मित" = "तबस्सुम-ए-लैला-ए-मजनू-ए-हसीन" असे काहीसे यावे. मनिष यांच्या लेखातल्या इक़्बाल यांच्या कवितेत "शाम-ए-सियाहक़बा" असे रूप आले आहे. त्याचा अर्थ "कृष्णवसना हिची संध्या" नसून "कृष्णवसना (अशी) संध्या" असा मनिष यांनी दिला आहे, तो ठीकच आहे. त्यामुळे अमुक-ए-तमुक चा अर्थ "तमुकचा अमुक" असा घेता येतो आणि संदर्भानुसार "तमुक असा अमुक" असा घेता येतो, असा ढोबळ अर्थ मी काढतो. हा प्रकार मला नीट कोणी समजावून सांगितला तर हवा आहे. मनिष, धोंडोपंत, चित्तर, कोणी सांगू शकतील...

सर्किट 29/11/2007 - 22:48
यामुळे अमुक-ए-तमुक चा अर्थ "तमुकचा अमुक" असा घेता येतो आणि संदर्भानुसार "तमुक असा अमुक" असा घेता येतो, असा ढोबळ अर्थ मी काढतो. अच्छा म्हणजे अर्थ-ए-वाक्य असा आहे होय? - सर्किट

मनिष 29/11/2007 - 23:18
मला उर्दू भाषेत रस आहे आणि प्रेमही आहे पण मला फार व्याकरणाचे ज्ञान नाही. मला वाटते, धोंडोपंत किंवा चित्तर जास्त सांगू शकतील. पण माझ्या माहितीप्रमाणे "ग‍म-ए-फुरकत" हे बरोबर आहे, जसे "शब-ए-फुरकत" - "फुर्कत-ए-गम मिटा जा" हे गाण्यासाठी असावे असे वाटते. तरी एकदा खात्री करून घेइन. अर्थ-ए-वाक्य अफलातुनच!!! :)

कोलबेर 29/11/2007 - 23:22
'अर्थ-ए-वाक्य' ह्या हिशोबाने 'दिवाना-ए-मनिष' पण योग्यच मग बहुतेक. इंटरेष्टींग पॉइंट आहे. जाणकारांच्या भाष्याच्या प्रतिक्षेत.

मनिष 29/11/2007 - 23:42
मला वाटते, ह्याला "इज़ाफ़त" म्हणतात आणि ते इंग्रजी of सारखा करतात. जसे - हाल-ए-दिल तसेच विशेषण आणि विशेष्य ह्यांच्यातील नाते दाखवण्यासाठीही वापरतात. जसे - इस्मे-शरीफ़ (शुभनाम)

धनंजय 30/11/2007 - 00:02
बरोबर. हाच शब्द अपेक्षित होता. अरबीप्रमाणे उर्दूतही إضافة 'इदा़फ़[त] असा लिहितात. पण तुम्ही म्हणता तसा " इज़ाफ़त " असाच उर्दूत उच्चार आहे. नियम दिल्याबद्दल धन्यवाद. त्यावरून विशेष्य-विशेषण म्हणून "मनिषे-दीवाना" म्हणण्यास हरकत नव्हती असे वाटते. तरी ऐकायला जरा वेगळेच (थोडे विचित्र) वाटते खरे. म्हणून तुम्ही केलेला बदलही पटतो.

दिगम्भा 06/12/2007 - 13:20
अमुक-ए-तमुक हा समास षष्ठी-तत्पुरुष आणि कर्मधारय अशा दोन्ही प्रकारांनी सोडवता येतो अशी माझी समजूत आहे. उदा. ग़मेफ़ुर्क़त, मुग़ले-आज़म धनंजय, उर्दूतला ज़्वाद हा ज़ व द च्या मधला आहे असे एका हैदराबादी गृहस्थाने मला सांगितले होते (आधीच सांगतो की चित्तरंजन यांना हे मान्य नाही, त्यांच्या/तज्ज्ञांच्या मते उर्दूत तिन्ही-चारी/सगळ्या ज़ चा उच्चार एकच होतो असे त्यांनी पूर्वी एकदा लिहिले होते). यामुळे अरबीमध्ये त्याचा बरेच वेळा द होतो, जसे रमदान. मराठीतही तकाज़ा चा तगादा याचमुळे झाला असावा. - दिगम्भा

मनिष 30/11/2007 - 00:02
विकीपीडिया म्हणते - Standard Urdu uses many prepositions directly borrowed from Persian, and also some from Arabic. The most common is इज़ाफ़त اضافه izāfat, the particle -e- meaning "of" that links two words together. Example: रंग-ए बहार / رنگ بہار / rang-e-bahār (lit., colour of spring). त्या न्यायाने मग गम-ए-फुरकत हे बरोबर आहे. बाकी गाण्याबद्दल समीर लाच विचारले पाहिजे!

आवडाबाई 30/11/2007 - 15:40
कष्टाने आपण हे शोधून काढलेत हे काबिल-ए-तारिफ आहे :-)) गीतकार समीर असल्यानेच मी (जवळजवळ ऍज ऍन आफ्टरथॉट) प्रश्नार्थक लिहिले, एरवी मी एकदम आत्मविश्वासाने लिहिले असते. बघू जाणकार काय सांगतात ते !

धोंडोपंत 03/12/2007 - 10:41
कष्टाने आपण हे शोधून काढलेत हे काबिल-ए-तारिफ आहे :-)) आवडाबाई पण उर्दू झाल्या वाटतं? कमाल आहे. आपला, (चकित) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

आवडाबाई 06/12/2007 - 15:08
आवडाबाई पण उर्दू झाल्या वाटतं? कमाल आहे. हो उर्दू आहेच, पण सध्या थोडा ट्रॅक चेंज केलाय. आजपासून सवाई गंधर्व !! तेव्हा ४ दिवस शास्त्रीय संगीत !! संपल्यावर रिपोर्ट देतेच !

मनिष 28/11/2007 - 03:05
अर्थात हेच इक्बाल पुढे कट्टर धर्मवादी झाले, पाकिस्तानच्या निर्मितीचा एक खंदा पुरस्कर्ता हा आरोपही त्यांच्यावर झाला. पण त्यांच्या (आणि अर्थातच उर्दू शायरीच्या वैविध्याविषयी, दर्जाविषयी ही चर्चा असल्यामुळे त्यांचे मतपरिवर्तन, उदारमतवादी ते कट्टर धर्मवादी हा प्रवास हे इथे वगळले आहे.

किमयागार 29/11/2007 - 07:28
अर्थातच उर्दू शायरीच्या वैविध्याविषयी, दर्जाविषयी ही चर्चा असल्यामुळे त्यांचे मतपरिवर्तन, उदारमतवादी ते कट्टर धर्मवादी हा प्रवास हे इथे वगळले आहे. होऊ द्या की त्यावरही चर्चा. हवं तर स्वतंत्र लेख सुरू करा पण आम्हालातरी त्यातच तुमच्या शेरो शायरी पेक्षा जास्त रस आहे. -कि'गार

धोंडोपंत 30/11/2007 - 14:03
सर महंमद इक़्बाल यांनी स्वतंत्र पाकिस्तान निर्मितीचा प्रस्ताव कधीही मांडला नाही. त्यांना पद्धतशीरपणे त्यात गोवण्यात आले. सारे जहाँसे अच्छा, हिदोस्ताँ हमारा.... म्हणणारा माणूस हिंदोस्ताँला तोडायची मागणी कशी करेल? एडवर्ड थॉमसनने त्याच्या पुस्तकात स्वतंत्र पाकिस्तान निर्मितीचा उल्लेख करून ती कल्पना सर महंमद इक़्बालांच्या डोक्यातून बाहेर आली आहे असे म्हटले. त्यानंतर लगेच इक़्बाल यांनी आपली अखंड भारताची भूमिका असल्याचे स्पष्ट करतात थॉमसनने फक्त दिलगीरी व्यक्त केली. पण तोपर्यंत जीना आणि लियाकत अली मंडळीना आयताच बळीचा बकरा मिळाला होता. अलाहाबादच्या मुस्लिम लीगच्या संमेलनाचे अध्यक्ष म्हणून सर महंमद इक़्बाल यांची निवड 'करण्यात' आली आणि त्या अधिवेशनात स्वतंत्र पाकिस्तान निर्मितीचा ठराव संख्याबळाच्या आधारे पास करण्यात आला असे इतिहास सांगतो. वास्तविक सर महंमद इक़्बाल यांचे मत पंजाब, वायव्य सरहद्द आणि बलुचिस्थानचे एक राज्य बनवून ते अखंड भारतात सामावून घ्यावे असे होते. आपला, (इतिहाससंशोधक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

मनिष 30/11/2007 - 14:11
म्हणूनच मी "आरोप" असे म्हट्ले.
पाकिस्तानच्या निर्मितीचा एक खंदा पुरस्कर्ता हा आरोपही त्यांच्यावर झाला
मला वाटते, त्यांची राजकीय, धार्मिक मते बाजुला ठेवून (मला तरी त्यात रस नाही, आणि त्याने वाद-विवाद वाढतो.) त्यांच्या शायरीचा आस्वाद घ्यावा हे उत्तम. :)

धोंडोपंत 30/11/2007 - 14:26
मनिषराव, तुमचे म्हणणे खरे आहे. पण सर महंमद इक़्बाल यांच्याबद्दल लोकांच्या मनात गैरसमज असू नयेत म्हणून वरील गोष्ट स्पष्ट करणे अगत्याचे वाटले. आपला, (दक्ष) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

विसोबा खेचर 28/11/2007 - 07:19
मनिषराव, अतिशय सुंदर लेखन! आपला उर्दू भाषेचा एवढा व्यासंग आहे हे माहितीच नव्हतं. आपल्याकडून अजूनही अश्याच लेखांची अपेक्षा आहे.... उर्दू भाषा ही अतिषय नजाकतदार आणि काव्यमय आहे. क्या बात है! त्या भाषेचा रुबाब काही वेगळाच... तात्या.

धोंडोपंत 30/11/2007 - 10:25
वा मनिष राव, बहोत ख़ूब. अप्रतिम लेख. अभिनंदन. आपला, (आस्वादक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com
दुर्दैवाने काही लोकांच्या मते उर्दू शायरी ही मद्य आणि प्रेयसी ह्यांच्याभोवतीच घोटाळत राह्ते. अर्थातच अर्वाचीन उर्दू साहित्यात विविध विषयांवर लेखन झाले आहे, पण सामन्य मराठी मणसांपर्यंत ते पोहोचले नाही असे वाटते. बर्‍याच वेळा त्यांचा पुर्वदुषित दृष्टिकोनही ह्याला कारणीभूत असतो. असो. वास्तविक पाहता उर्दू भाषेतील अतिशय सुंदर कल्पनाविलास, अप्रतिम प्रतिमा, हळव्या, नाजुक कविकल्पना इतर भाषांमधे अभावानेच सापडतील. उर्दू भाषा ही अतिषय नजाकतदार आणि काव्यमय आहे. वरवर पाह्ता सहज वाटणार्‍या ओळींमधेही गहन अर्थ दडलेला असतो - उर्दू काव्य हे समजावून घेऊन आस्वाद घेण्याचे आहे.
कविता
गझल
भाषा
वाङ्मय
मुक्तक
साहित्यिक
प्रकटन
विचार
लेख
आस्वाद

आगामी संपन्न दशकाची (काल्पनिक!!!) डायरी : भारतवारी

बेसनलाडू ·

आजानुकर्ण 21/11/2007 - 10:51
बाकी काही नाही तरी मिसळपाव कृपेने पचन व रेचन होत आहे. वैद्य पाटणकर काढ्याचे पैसे वाचले म्हणायचे!

आनंदयात्री 21/11/2007 - 15:19
पद्य विडंबनानसारखा हा नविन 'गद्य विडंबन' साहित्यप्रकार. स्वागत. पद्य विडंबनांनी तिथे फारच जेरीस आणले होते बाबा. एक कोणती कविता पडायचा अवकाश कि दहा पंधरा मिनिटात त्याचे दोन चार विडंबने आणी "व्वा छान" वाले दहा पंधरा प्रतिसाद पडायचे. तिथलच्या कविंना फक्त प्रेम अन प्रेयसीच आठवायची, आणी तिथलचे ते विडंबन महर्षी प्रेमाच्या जागी दारुचा गुत्ता किंवा गटार अन प्रेयसीच्या जागी दारु टाकुन विडंबने करायचे. सुटलो बाबा मि.पा. मुळे.

कोलबेर 21/11/2007 - 21:10
बेसन लाडू, ह्या रेसिपीसाठी आवश्यक खमंग आणि कुरकुरीतपणा ह्यांचा अभाव असल्याने वाचताना धमाल आली नाही. बर्‍याच ठीकाणी कोण कुठे चाललाय आणि कशाची खिल्ली उडवली जातेय हे जरा कन्फ्युजिंग वाटले. बेटर लक नेक्श्ट टाईम!! प्रामाणिक मत राग नसावा -(जयंता५२ फॅन)कोलबेर

बेसनलाडू 21/11/2007 - 21:48
कोलबेर साहेब, अहो कसला राग आणि कसले काय! प्रामाणिकपणाचा आदरच आहे. असो. पुन्हा एकदा वाचलेत(च), तर कदाचित कन्फ्यूजन दूर होईल आजच्या दिवसात. (क्रिस्टल क्लिअर)बेसनलाडू

विसोबा खेचर 21/11/2007 - 22:11
लेख चांगला झाला आहे परंतु बेसनाच्या लाडवाला यापेक्षाही अधिक उत्तम आणि रंगतदार लिहिता येतं असा आमचा विश्वास आहे. लाडवाचा मधुबालेवरचा आणि आज्जीवरचा लेख आमच्या आजही स्मरणात आहे! अर्थात, या लेखांचे विषय सदर लेखापेक्षा पूर्णत: वेगळे होते हे मान्य. सबब, कोलबेराच्या म्हणण्याशी काहीही सहमती दर्शवून आम्ही पुढील लेखनाकरता बेसनलाडवाला मनापासून शुभेच्छा देतो... आमचेही प्रामाणिक मत, राग नसावा! आपला, अनन्ता५३! :)

विसोबा खेचर 21/11/2007 - 22:17
आज खरं तर आमचा बुधवार! परंतु कार्तिकी एकादशीच्या निमित्ताने आज इथे चक्क ड्राय-डे आहे, त्यामुळे आमची काळ्या कुत्र्याची आज कुठेच सोय झाली नाही! नेहमीच्या ठिकाणी खरं तर तसा प्रॉब्लेम येत नाही परंतु त्या हाटेलाचा मालक आज नेमका बाहेर गेला होता! :( तात्पर्य, म्हणूनही कदाचित बेसनलाडवाच्या लेखाची आम्हाला वाटायला पहिजे होती तेवढी गंमत वाटली नाही! :) असो, या काळ्याकुत्र्याने विठ्ठलाचं काय घोडं मारलं आहे कुणास ठाऊक! :) आपला, (बुधवार चुकल्यामुळे आता शनिवारपर्यंत बोंबललेला!) तात्या.

धनंजय 21/11/2007 - 22:26
हे दुसर्‍या एका लेखाचे वाक्यशः विडंबन आहे म्हणून गमतीदार आहे. या विषयावर स्वतंत्र विनोदी लेखन लिहायला घेतले असते तर तुम्ही वेगळी रचना केली असती असे वाटते.

सर्किट 22/11/2007 - 00:47
वा बे.ला. वा !!! विडंबनाला पद्याच्या जोखडातून मुक्त केल्याबद्दल अभिनंदन ! लेख खूपच आवडला ! आणि मुख्य म्हणजे, फक्त मूळ लेखाचेच नव्हे, तर त्याला आलेल्या प्रतिसादांचे देखील संदर्भ छान टाकले आहेत. उदाहरणार्थ, हे बघः मस्त, छान वगैरे 'देसी' दाद देण्यापेक्षा ***लेले अमेरिक ऍक्सेन्ट मारून मिळालेली कूल, ऑसम् ही दाद जास्त मोलाची नाही का? काय बाण सोडला आहे ! वा !!! - सर्किट

बेसनलाडू 22/11/2007 - 01:08
नशीब सगळेच कन्फ्यूज्ड नाहीत! :) बाय द वे ही ऍक्सेन्टवाली 'दाद' पण स्वानुभूतीच बरे का! :) (नशीबवान)बेसनलाडू

कोलबेर 22/11/2007 - 01:29
पुन्हा एकदा कन्फ्युज केलेस बाबा 'बाय द वे ही ऍक्सेन्टवाली 'दाद' पण स्वानुभूतीच बरे का! :) काही कळले नाही रे! माझ्यावरचा बाण निदान मला तरी ए़ंजॉय करू दे की! :) (ईंडीयन बॉर्न कन्फ्युज्ड देसी) कोलबेर

बेसनलाडू 22/11/2007 - 01:37
ऍक्सेन्टवाली दाद ही येथे अमेरिकेत तरी नवीन नाही; अनेकदा स्वतः अनुभवली आहे. त्यामुळे स्वानुभूती म्हटले इतकेच. बाकी सर्कीटकाकांनी बाण योग्य लक्षाकडे वळवला आणि तुम्हाला एन्जॉय करायची इच्छा आहे, हे वाचून बरे वाटले. म्हटले नव्हते तुमचे कन्फ्यूजन आजच्या दिवसात दूर होईल म्हणून? (स्वानुभूत्युपकृत)बेसनलाडू अवांतर - तुमच्या आधीच्या कन्फ्यूजनमुळे या प्रतिसादातील तुमची सही प्रथमदर्शनी (इनबॉर्न कन्फ्यूज्ड देसी) अशी वाचली. क्षमस्व. (देसी)बेसनलाडू

कोलबेर 22/11/2007 - 01:48
ऍक्सेन्टवाली दाद ही येथे अमेरिकेत तरी नवीन नाही; अनेकदा स्वतः अनुभवली आहे. म्हणजे बर्‍याच जणांना ऑसम् म्हणताना ऐकले आहे. असेच का? मी पण ऐकले/ऐकतो म्हणूनच सदर लेखाला 'अनुरूप' अशी दाद ह्याच शब्दाने द्यावीशी वाटल्याने दिली हो. आता त्यात तुम्हाला माझा चांदण्यात न्हालेला ऍक्सेंट कुठे दिसला ते कळले नाही बाबा! तसेच हा बाण सर्किटकाकांनी वळवण्याआधीच समजला होताच हो.. कन्फ्युजन त्याचे नव्हते.. पण लेखामध्ये कोण कुठे राहते आहे आणि कुठे चालले आहे ह्याचे कन्फ्युजन झाले होते. मुलाची आई/आईची मैत्रीण कॅलीफोरनियात आहेत मुलगा शिकायला भारतात चालला आहे असेच ना? मग जाताना वडिलांसाठी जॅक डॅनियल घेउन जातो म्हणजे वडिल भारतात का? इ.इ. असे कन्फ्युजन झाले. आणि खुसखुशीतपणा आणि कुरकुरीतपणासुद्धा न आल्याने एकूणच रेसिपी फसली एवढेच आमचे मत हो. तसे तुम्ही उत्कृष्ट लिखाण करता ह्या तात्यांच्या मतांशी आम्ही सहमत आहोत हा!

बेसनलाडू 22/11/2007 - 03:18
तुम्ही तुमच्या स्वतःच्या ऍक्सेन्टवर का ओढवून घेताय बॉ?! ऑसम्, कूल् वगैरेंमधले चांदण्यात न्हालेले ऍक्सेन्ट ऐकायला ते तुमच्याच तोंडून ऐकायला हवेत, असे थोडेच आहे? तुमच्या ऍक्सेन्टबाबत आमचे मत, अनुभव शून्य. सबब, आम्ही त्यावर काही कमेन्ट करू इच्छितच नाही. फॉलमध्ये युनिवर्सिटी चालू होणे, स्प्रिंगमध्ये चालू होणे, मग दोन दिवस बंद राहून पुन्हा समर सेमेस्टर वगैरे प्रकार भारतात नाही बॉ! तिथल्या युनिवर्सिट्या दिवाळी, स्वातंतत्र्यदिन, नाताळच्या सुट्ट्या अशा वेळी ठराविक दिवस बंद असतात; बाकी सदासर्वकाळ या ना त्या कारणाने चालू असतात. पोरगा वेगळ्याच राज्यात शिकायला, आईबाबा वेगळ्याच राज्यात वास्तव्यास/कामास (एकत्र/वेगवेगळे) असे अमेरिकेतच दिसले बॉ! आणि मग सेमेस्टर संपल्यावर स्वतःच्याच आईबाबांच्या घरी येताना पाहुण्यासारखे भेटवस्तू वगैरे घेऊन येणे! (अमेरिकास्थित, अमेरिकाशिक्षित)बेसनलाडू

सर्किट 22/11/2007 - 03:22
पोरगा वेगळ्याच राज्यात शिकायला, आईबाबा वेगळ्याच राज्यात वास्तव्यास/कामास (एकत्र/वेगवेगळे) असे अमेरिकेतच दिसले बॉ! काय सांगताय ? भारतातल्या कॉलेजात होस्टेल कशाला असते मग ? आणि मग सेमेस्टर संपल्यावर स्वतःच्याच आईबाबांच्या घरी येताना पाहुण्यासारखे भेटवस्तू वगैरे घेऊन येणे! खरंच ? हे भारतात दिसले नाही तुम्हाला ? अहो, मग पंचविशीत कसले आत्मचरित्र लिहिताय ? अधिक अनुभवी व्हा आधी ! - (अचंभित) सर्किट

बेसनलाडू 22/11/2007 - 03:27
भारतातील युनिवर्सिट्यांची हॉस्टेले, खाजगी कॉलेजांची व संस्थांची हॉस्टेले, इतकेच काय पी जी म्हणून राहणारे सगळ्या प्रकारचे मित्र होते कंपूत, आताही आहेत. पण तिथले वसतिगृहातले जीवन आणि अमेरिकेतले यातला फरकही कळलाच इकडे आल्यावर; चांगलाच जाणवला. सुटीत घरी जाताना भेटवस्तू घेऊन जाण्यातली आत्मीयता आणि औपचारीकता/परंपरा/रिवाज न कळण्याइतकेही आम्ही अननुभवी नसल्याने आत्मचरीत्र नक्कीच लिहू शकतो, असे वाटते. (अनुभवी)बेसनलाडू

आनंदयात्री 22/11/2007 - 10:53
तिच्यायला ते आत्मचरीत्र कि काय .... म्हातारे झाल्यावर परत आत्मचरीत्र लिहावेसे वाटले तर आपण परत लिहु हो !! "बे.ला. रिटर्न्स" हे नाव कसे वाटेल ?

कोलबेर 22/11/2007 - 21:56
तुम्ही तुमच्या स्वतःच्या ऍक्सेन्टवर का ओढवून घेताय बॉ?! ऑसम्, कूल् वगैरेंमधले चांदण्यात न्हालेले ऍक्सेन्ट ऐकायला ते तुमच्याच तोंडून ऐकायला हवेत, असे थोडेच आहे? तुमच्या ऍक्सेन्टबाबत आमचे मत, अनुभव शून्य. सबब, आम्ही त्यावर काही कमेन्ट करू इच्छितच नाही. ठीक. नाही घेत ओढवून. पण हे सुद्धा तुम्हीच म्हणाला होतात त्याचे काय मग?? बाकी सर्कीटकाकांनी बाण योग्य लक्षाकडे वळवला आणि तुम्हाला एन्जॉय करायची इच्छा आहे, हे वाचून बरे वाटले. तसेच मूळ कथेचे हे वाक्यशः विडंबन असल्याने मूळ कथेतील मुलगा जसा शिकायला/नोकरीला अमेरिकेला जातो तसा विडंबनातील मुलगा भारतात जायला हवा ना? तरच त्याला भेटायला आईवडील भारतवारी काढणार.

बेसनलाडू 23/11/2007 - 10:33
आणि मुलाला आलेले डिप्रेशन; त्याला आवश्यक असलेला चेन्ज , तसेच जुन्या विचारांच्या सासूसासर्‍यांना भारतात परत टाकणाए इ. नाटकी, फिल्मी कारणे लेखातच नमूद केलेली आहेत. पुन्हा लेख वाचलात तर बरे होईल, असे वाटते. (सूचक)बेसनलाडू

कोलबेर 22/11/2007 - 01:16
शिव्यांचा डेटा अपडेट करावा लागेल बहुदा :-) (त्यातच आज ड्राय बुधवार ;-)) चांदण्यांचे डीकोडींग खूप डोके फोडूनही झाले नाही. सर्किटकाकांचा डेटा मात्र अपडेटेड दिसतोय त्यांना डिकोडींग जमलेले दिसते. :-))) -कोलबेर

आजानुकर्ण 21/11/2007 - 10:51
बाकी काही नाही तरी मिसळपाव कृपेने पचन व रेचन होत आहे. वैद्य पाटणकर काढ्याचे पैसे वाचले म्हणायचे!

आनंदयात्री 21/11/2007 - 15:19
पद्य विडंबनानसारखा हा नविन 'गद्य विडंबन' साहित्यप्रकार. स्वागत. पद्य विडंबनांनी तिथे फारच जेरीस आणले होते बाबा. एक कोणती कविता पडायचा अवकाश कि दहा पंधरा मिनिटात त्याचे दोन चार विडंबने आणी "व्वा छान" वाले दहा पंधरा प्रतिसाद पडायचे. तिथलच्या कविंना फक्त प्रेम अन प्रेयसीच आठवायची, आणी तिथलचे ते विडंबन महर्षी प्रेमाच्या जागी दारुचा गुत्ता किंवा गटार अन प्रेयसीच्या जागी दारु टाकुन विडंबने करायचे. सुटलो बाबा मि.पा. मुळे.

कोलबेर 21/11/2007 - 21:10
बेसन लाडू, ह्या रेसिपीसाठी आवश्यक खमंग आणि कुरकुरीतपणा ह्यांचा अभाव असल्याने वाचताना धमाल आली नाही. बर्‍याच ठीकाणी कोण कुठे चाललाय आणि कशाची खिल्ली उडवली जातेय हे जरा कन्फ्युजिंग वाटले. बेटर लक नेक्श्ट टाईम!! प्रामाणिक मत राग नसावा -(जयंता५२ फॅन)कोलबेर

बेसनलाडू 21/11/2007 - 21:48
कोलबेर साहेब, अहो कसला राग आणि कसले काय! प्रामाणिकपणाचा आदरच आहे. असो. पुन्हा एकदा वाचलेत(च), तर कदाचित कन्फ्यूजन दूर होईल आजच्या दिवसात. (क्रिस्टल क्लिअर)बेसनलाडू

विसोबा खेचर 21/11/2007 - 22:11
लेख चांगला झाला आहे परंतु बेसनाच्या लाडवाला यापेक्षाही अधिक उत्तम आणि रंगतदार लिहिता येतं असा आमचा विश्वास आहे. लाडवाचा मधुबालेवरचा आणि आज्जीवरचा लेख आमच्या आजही स्मरणात आहे! अर्थात, या लेखांचे विषय सदर लेखापेक्षा पूर्णत: वेगळे होते हे मान्य. सबब, कोलबेराच्या म्हणण्याशी काहीही सहमती दर्शवून आम्ही पुढील लेखनाकरता बेसनलाडवाला मनापासून शुभेच्छा देतो... आमचेही प्रामाणिक मत, राग नसावा! आपला, अनन्ता५३! :)

विसोबा खेचर 21/11/2007 - 22:17
आज खरं तर आमचा बुधवार! परंतु कार्तिकी एकादशीच्या निमित्ताने आज इथे चक्क ड्राय-डे आहे, त्यामुळे आमची काळ्या कुत्र्याची आज कुठेच सोय झाली नाही! नेहमीच्या ठिकाणी खरं तर तसा प्रॉब्लेम येत नाही परंतु त्या हाटेलाचा मालक आज नेमका बाहेर गेला होता! :( तात्पर्य, म्हणूनही कदाचित बेसनलाडवाच्या लेखाची आम्हाला वाटायला पहिजे होती तेवढी गंमत वाटली नाही! :) असो, या काळ्याकुत्र्याने विठ्ठलाचं काय घोडं मारलं आहे कुणास ठाऊक! :) आपला, (बुधवार चुकल्यामुळे आता शनिवारपर्यंत बोंबललेला!) तात्या.

धनंजय 21/11/2007 - 22:26
हे दुसर्‍या एका लेखाचे वाक्यशः विडंबन आहे म्हणून गमतीदार आहे. या विषयावर स्वतंत्र विनोदी लेखन लिहायला घेतले असते तर तुम्ही वेगळी रचना केली असती असे वाटते.

सर्किट 22/11/2007 - 00:47
वा बे.ला. वा !!! विडंबनाला पद्याच्या जोखडातून मुक्त केल्याबद्दल अभिनंदन ! लेख खूपच आवडला ! आणि मुख्य म्हणजे, फक्त मूळ लेखाचेच नव्हे, तर त्याला आलेल्या प्रतिसादांचे देखील संदर्भ छान टाकले आहेत. उदाहरणार्थ, हे बघः मस्त, छान वगैरे 'देसी' दाद देण्यापेक्षा ***लेले अमेरिक ऍक्सेन्ट मारून मिळालेली कूल, ऑसम् ही दाद जास्त मोलाची नाही का? काय बाण सोडला आहे ! वा !!! - सर्किट

बेसनलाडू 22/11/2007 - 01:08
नशीब सगळेच कन्फ्यूज्ड नाहीत! :) बाय द वे ही ऍक्सेन्टवाली 'दाद' पण स्वानुभूतीच बरे का! :) (नशीबवान)बेसनलाडू

कोलबेर 22/11/2007 - 01:29
पुन्हा एकदा कन्फ्युज केलेस बाबा 'बाय द वे ही ऍक्सेन्टवाली 'दाद' पण स्वानुभूतीच बरे का! :) काही कळले नाही रे! माझ्यावरचा बाण निदान मला तरी ए़ंजॉय करू दे की! :) (ईंडीयन बॉर्न कन्फ्युज्ड देसी) कोलबेर

बेसनलाडू 22/11/2007 - 01:37
ऍक्सेन्टवाली दाद ही येथे अमेरिकेत तरी नवीन नाही; अनेकदा स्वतः अनुभवली आहे. त्यामुळे स्वानुभूती म्हटले इतकेच. बाकी सर्कीटकाकांनी बाण योग्य लक्षाकडे वळवला आणि तुम्हाला एन्जॉय करायची इच्छा आहे, हे वाचून बरे वाटले. म्हटले नव्हते तुमचे कन्फ्यूजन आजच्या दिवसात दूर होईल म्हणून? (स्वानुभूत्युपकृत)बेसनलाडू अवांतर - तुमच्या आधीच्या कन्फ्यूजनमुळे या प्रतिसादातील तुमची सही प्रथमदर्शनी (इनबॉर्न कन्फ्यूज्ड देसी) अशी वाचली. क्षमस्व. (देसी)बेसनलाडू

कोलबेर 22/11/2007 - 01:48
ऍक्सेन्टवाली दाद ही येथे अमेरिकेत तरी नवीन नाही; अनेकदा स्वतः अनुभवली आहे. म्हणजे बर्‍याच जणांना ऑसम् म्हणताना ऐकले आहे. असेच का? मी पण ऐकले/ऐकतो म्हणूनच सदर लेखाला 'अनुरूप' अशी दाद ह्याच शब्दाने द्यावीशी वाटल्याने दिली हो. आता त्यात तुम्हाला माझा चांदण्यात न्हालेला ऍक्सेंट कुठे दिसला ते कळले नाही बाबा! तसेच हा बाण सर्किटकाकांनी वळवण्याआधीच समजला होताच हो.. कन्फ्युजन त्याचे नव्हते.. पण लेखामध्ये कोण कुठे राहते आहे आणि कुठे चालले आहे ह्याचे कन्फ्युजन झाले होते. मुलाची आई/आईची मैत्रीण कॅलीफोरनियात आहेत मुलगा शिकायला भारतात चालला आहे असेच ना? मग जाताना वडिलांसाठी जॅक डॅनियल घेउन जातो म्हणजे वडिल भारतात का? इ.इ. असे कन्फ्युजन झाले. आणि खुसखुशीतपणा आणि कुरकुरीतपणासुद्धा न आल्याने एकूणच रेसिपी फसली एवढेच आमचे मत हो. तसे तुम्ही उत्कृष्ट लिखाण करता ह्या तात्यांच्या मतांशी आम्ही सहमत आहोत हा!

बेसनलाडू 22/11/2007 - 03:18
तुम्ही तुमच्या स्वतःच्या ऍक्सेन्टवर का ओढवून घेताय बॉ?! ऑसम्, कूल् वगैरेंमधले चांदण्यात न्हालेले ऍक्सेन्ट ऐकायला ते तुमच्याच तोंडून ऐकायला हवेत, असे थोडेच आहे? तुमच्या ऍक्सेन्टबाबत आमचे मत, अनुभव शून्य. सबब, आम्ही त्यावर काही कमेन्ट करू इच्छितच नाही. फॉलमध्ये युनिवर्सिटी चालू होणे, स्प्रिंगमध्ये चालू होणे, मग दोन दिवस बंद राहून पुन्हा समर सेमेस्टर वगैरे प्रकार भारतात नाही बॉ! तिथल्या युनिवर्सिट्या दिवाळी, स्वातंतत्र्यदिन, नाताळच्या सुट्ट्या अशा वेळी ठराविक दिवस बंद असतात; बाकी सदासर्वकाळ या ना त्या कारणाने चालू असतात. पोरगा वेगळ्याच राज्यात शिकायला, आईबाबा वेगळ्याच राज्यात वास्तव्यास/कामास (एकत्र/वेगवेगळे) असे अमेरिकेतच दिसले बॉ! आणि मग सेमेस्टर संपल्यावर स्वतःच्याच आईबाबांच्या घरी येताना पाहुण्यासारखे भेटवस्तू वगैरे घेऊन येणे! (अमेरिकास्थित, अमेरिकाशिक्षित)बेसनलाडू

सर्किट 22/11/2007 - 03:22
पोरगा वेगळ्याच राज्यात शिकायला, आईबाबा वेगळ्याच राज्यात वास्तव्यास/कामास (एकत्र/वेगवेगळे) असे अमेरिकेतच दिसले बॉ! काय सांगताय ? भारतातल्या कॉलेजात होस्टेल कशाला असते मग ? आणि मग सेमेस्टर संपल्यावर स्वतःच्याच आईबाबांच्या घरी येताना पाहुण्यासारखे भेटवस्तू वगैरे घेऊन येणे! खरंच ? हे भारतात दिसले नाही तुम्हाला ? अहो, मग पंचविशीत कसले आत्मचरित्र लिहिताय ? अधिक अनुभवी व्हा आधी ! - (अचंभित) सर्किट

बेसनलाडू 22/11/2007 - 03:27
भारतातील युनिवर्सिट्यांची हॉस्टेले, खाजगी कॉलेजांची व संस्थांची हॉस्टेले, इतकेच काय पी जी म्हणून राहणारे सगळ्या प्रकारचे मित्र होते कंपूत, आताही आहेत. पण तिथले वसतिगृहातले जीवन आणि अमेरिकेतले यातला फरकही कळलाच इकडे आल्यावर; चांगलाच जाणवला. सुटीत घरी जाताना भेटवस्तू घेऊन जाण्यातली आत्मीयता आणि औपचारीकता/परंपरा/रिवाज न कळण्याइतकेही आम्ही अननुभवी नसल्याने आत्मचरीत्र नक्कीच लिहू शकतो, असे वाटते. (अनुभवी)बेसनलाडू

आनंदयात्री 22/11/2007 - 10:53
तिच्यायला ते आत्मचरीत्र कि काय .... म्हातारे झाल्यावर परत आत्मचरीत्र लिहावेसे वाटले तर आपण परत लिहु हो !! "बे.ला. रिटर्न्स" हे नाव कसे वाटेल ?

कोलबेर 22/11/2007 - 21:56
तुम्ही तुमच्या स्वतःच्या ऍक्सेन्टवर का ओढवून घेताय बॉ?! ऑसम्, कूल् वगैरेंमधले चांदण्यात न्हालेले ऍक्सेन्ट ऐकायला ते तुमच्याच तोंडून ऐकायला हवेत, असे थोडेच आहे? तुमच्या ऍक्सेन्टबाबत आमचे मत, अनुभव शून्य. सबब, आम्ही त्यावर काही कमेन्ट करू इच्छितच नाही. ठीक. नाही घेत ओढवून. पण हे सुद्धा तुम्हीच म्हणाला होतात त्याचे काय मग?? बाकी सर्कीटकाकांनी बाण योग्य लक्षाकडे वळवला आणि तुम्हाला एन्जॉय करायची इच्छा आहे, हे वाचून बरे वाटले. तसेच मूळ कथेचे हे वाक्यशः विडंबन असल्याने मूळ कथेतील मुलगा जसा शिकायला/नोकरीला अमेरिकेला जातो तसा विडंबनातील मुलगा भारतात जायला हवा ना? तरच त्याला भेटायला आईवडील भारतवारी काढणार.

बेसनलाडू 23/11/2007 - 10:33
आणि मुलाला आलेले डिप्रेशन; त्याला आवश्यक असलेला चेन्ज , तसेच जुन्या विचारांच्या सासूसासर्‍यांना भारतात परत टाकणाए इ. नाटकी, फिल्मी कारणे लेखातच नमूद केलेली आहेत. पुन्हा लेख वाचलात तर बरे होईल, असे वाटते. (सूचक)बेसनलाडू

कोलबेर 22/11/2007 - 01:16
शिव्यांचा डेटा अपडेट करावा लागेल बहुदा :-) (त्यातच आज ड्राय बुधवार ;-)) चांदण्यांचे डीकोडींग खूप डोके फोडूनही झाले नाही. सर्किटकाकांचा डेटा मात्र अपडेटेड दिसतोय त्यांना डिकोडींग जमलेले दिसते. :-))) -कोलबेर
आगामी दशकात मराठीत सर्वाधिक लिहिला जाईल, असा साहित्यप्रकार, म्हणजे भारतवारी. हा प्रकार ढोबळमानाने टवाळखोरपणा ह्या प्रकारात मोडतो, पण अशी टवाळखोरी ही बरेचदा रोचक असते, आणि, अमेरिकन भारतीयांच्या देसी सासूसासर्‍यांच्या अमेरिकावारीवरची टीकाकारी तसेच त्यांची स्वतःची भारतवारी हे या टवाळखोरांसाठीचे रेचक, हा ह्या दोन प्रकारांतील मुख्य फरक. भारतवारी हा साहित्यप्रकार गेल्या शतकापासून मराठी साहित्यात रूढ आहे. भारतवारीवरची समीक्षा, टीका केल्याने पंडितमैत्री होते, अशा काहीशा भाबड्या समजुतीने आजवर कागदाची अनेक रिमे आणि शाईचे अनेक ब्यारेल्स वाया गेलेले आहेत.
समाज
जीवनमान
राहणी
लेख
अनुभव

अतिदीर्घ बोधकथा (संपूर्ण काल्पनिक)

आजानुकर्ण ·

सर्किट 15/11/2007 - 11:52
कुणीतरी ह्या आजानुकर्णाला गुरुनाथ आबाजिंचे अथवा त्यांच्या चेल्याच्या आवडीचे पुस्तक द्या रे ;-) बोधकथांमुळे मळमळायला होतेय हल्ली ;-) (येथे सर्व वराहगंधर्वांनी आपापले दूषित "मळमळणे" ह्या शब्दाभोवती घोळवावे ;-) - सर्किट

सहज 15/11/2007 - 12:07
.....नारदमुनी: "मग तू स्वर्गात चल. यू डिझर्व बेटर." वराहगंधर्वः "पण तिथे रस्त्याच्या कडेने वाहणारे सांडपाणी, ताजी स्वच्छ घाण मिळेल ना?" नारदमुनी: "अरे वेड्या, स्वर्गात हे कुठे मिळणार? आणि तुला ते हवे तरी कशाला?" वराहगंधर्वः पण नारदमुनी जर का मी अजुन ५ जातभाई किंवा "क्लोन" आणले तर काही सोय होऊ शकेल का? नारदमुनी: तुझ्या नम्रवाणीने मी प्रसन्न झालो आहे, बघतो काय होऊ शकेल का? कदाचित "आपापसात" असे काही करता येईल. वराहगंधर्वः **** ***** #%#$% (*&&^%$# ^%$# :-) (संपूर्ण काल्पनिक)

बेसनलाडू 15/11/2007 - 12:15
नारदमुनी आले की वराहगंधर्व (की त्याचा क्लोन) माहीत नाही, पण पळा मुलांनो पळा! (मस्तीखोर)बेसनलाडू

प्रकाश घाटपांडे 15/11/2007 - 15:07
लोकसत्तेच्या लोकमुद्रा ४ नोव्हे २००७ मध्ये वाचक लिहितात मध्ये स.बा. यशवंत यानी खालील दहा गंधर्व दिले आहेत. १) देव गंधर्व - भास्करबुवा बखले २) सवाई गंधर्व - रामचंद्र गणेश कुंदगोळकर ३) कुमार गंधर्व = शिवपुत्र सिद्धरामय्या कोमकोळी ४) बालगंधर्व - नारायण श्रीपाद राजहंस ५) छोटा गंधर्व- सौदागर नागनाथ गोरे ६) नुतन गंधर्व - विनायक कृष्ण देशपांडे ७) हिंद गंधर्व - शिवरामबुवा दिवेकर ८) महाराष्ट्र गंधर्व - सुरेश विनायक हळदणकर ९) आनंद गंधर्व - आनंद बलवंत भाटे १०) भाव गंधर्व - हृदयनाथ दिनानाथ मंगेशकर वंचित गंधर्व प्रकाश घाटपांडे

सर्किट 15/11/2007 - 11:52
कुणीतरी ह्या आजानुकर्णाला गुरुनाथ आबाजिंचे अथवा त्यांच्या चेल्याच्या आवडीचे पुस्तक द्या रे ;-) बोधकथांमुळे मळमळायला होतेय हल्ली ;-) (येथे सर्व वराहगंधर्वांनी आपापले दूषित "मळमळणे" ह्या शब्दाभोवती घोळवावे ;-) - सर्किट

सहज 15/11/2007 - 12:07
.....नारदमुनी: "मग तू स्वर्गात चल. यू डिझर्व बेटर." वराहगंधर्वः "पण तिथे रस्त्याच्या कडेने वाहणारे सांडपाणी, ताजी स्वच्छ घाण मिळेल ना?" नारदमुनी: "अरे वेड्या, स्वर्गात हे कुठे मिळणार? आणि तुला ते हवे तरी कशाला?" वराहगंधर्वः पण नारदमुनी जर का मी अजुन ५ जातभाई किंवा "क्लोन" आणले तर काही सोय होऊ शकेल का? नारदमुनी: तुझ्या नम्रवाणीने मी प्रसन्न झालो आहे, बघतो काय होऊ शकेल का? कदाचित "आपापसात" असे काही करता येईल. वराहगंधर्वः **** ***** #%#$% (*&&^%$# ^%$# :-) (संपूर्ण काल्पनिक)

बेसनलाडू 15/11/2007 - 12:15
नारदमुनी आले की वराहगंधर्व (की त्याचा क्लोन) माहीत नाही, पण पळा मुलांनो पळा! (मस्तीखोर)बेसनलाडू

प्रकाश घाटपांडे 15/11/2007 - 15:07
लोकसत्तेच्या लोकमुद्रा ४ नोव्हे २००७ मध्ये वाचक लिहितात मध्ये स.बा. यशवंत यानी खालील दहा गंधर्व दिले आहेत. १) देव गंधर्व - भास्करबुवा बखले २) सवाई गंधर्व - रामचंद्र गणेश कुंदगोळकर ३) कुमार गंधर्व = शिवपुत्र सिद्धरामय्या कोमकोळी ४) बालगंधर्व - नारायण श्रीपाद राजहंस ५) छोटा गंधर्व- सौदागर नागनाथ गोरे ६) नुतन गंधर्व - विनायक कृष्ण देशपांडे ७) हिंद गंधर्व - शिवरामबुवा दिवेकर ८) महाराष्ट्र गंधर्व - सुरेश विनायक हळदणकर ९) आनंद गंधर्व - आनंद बलवंत भाटे १०) भाव गंधर्व - हृदयनाथ दिनानाथ मंगेशकर वंचित गंधर्व प्रकाश घाटपांडे
ही कथा खरे तर नेहमीच्या स्टँडर्डप्रमाणे लघुकथा आहे. मात्र काही आधुनिक कथांशी तुलना करता तिला कादंबरी किंवा अतिदीर्घ कथा म्हणणे योग्य ठरेल. शिवाय नारदमुनी वगळता सर्व कथापात्रे (म्हणजे उरलेले एक) काल्पनिक. नेहमीप्रमाणे पगाराचा करमुक्त भाग असणारा लीव्ह ट्रॅव्हल अलाउंस क्लेम करण्यासाठी रजा घेऊन नारदमुनी पृथ्वीवर आले (अन्यथा त्या पैशावर त्यांना कर भरावा लागला असता.) मंडळी करांविषयी नंतर कधीतरी. मिसळपाववरच! पृथ्वीवर त्यांना एक गोंडस डुक्कर दिसले. काय त्याचे सौंदर्य वर्णावे महाराजा.
हे ठिकाण
कला
नृत्य
संगीत
कथा
चारोळ्या
उखाणे
औषधोपचार
अर्थव्यवहार
धोरण
मांडणी
संस्कृती
नाट्य
बालकथा
प्रेमकाव्य
प्रतिशब्द
प्रवास
गुंतवणूक
वावर
कविता
म्हणी
धर्म
देशांतर
पाकक्रिया
गझल
बालगीत
भाषा
वाक्प्रचार
विनोद
राहती जागा
वाङ्मय
मुक्तक
व्याकरण
इतिहास
विडंबन
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
साहित्यिक
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
समाज
नोकरी
सुभाषिते
जीवनमान
तंत्र
राहणी
भूगोल
विज्ञान
क्रीडा
अर्थकारण
राजकारण
शिक्षण
मौजमजा
चित्रपट
प्रकटन
विचार
सद्भावना
शुभेच्छा
लेख
मत
संदर्भ
प्रतिसाद
अभिनंदन
बातमी
शिफारस
चौकशी
माध्यमवेध
सल्ला
अनुभव
प्रश्नोत्तरे
मदत
माहिती
प्रतिक्रिया
वाद
आस्वाद
समीक्षा
प्रतिभा
भाषांतर
विरंगुळा

मायदेशी जाताना..

प्राजु ·

बेसनलाडू 05/11/2007 - 10:32
रोचक अनुभवकथन आहे. मागच्या डिसेंबरात भारतात येतेसमयी कोकीळकूजन वगैरे काही जाणवले नव्हते; मात्र मुंबई विमानतळावर विमानाची चाके लागून जाग आली, आणि खिडकीतून बाहेर पाहिले असता दोन कावळे उडताना दिसले; शेजारच्या धावपट्टीवर काही पोरे पतंग उडवताना, काटाकुटी लावताना दिसली. तेव्हा आपण खरोखरच मुंबईत पोचलो आहोत, यावर विश्वास ठेवला(च!) (मुंबईकर)बेसनलाडू

विसोबा खेचर 07/11/2007 - 00:59
बेसनलाडू म्हणतो त्याप्रमाणे साधे सोपे परंतु चांगले अनुभवकथन.. मनोगत या थोरामोठ्यांच्या संकेतस्थळाच्या बरोबरीने हाच लेख आमच्या क्षुल्लक मिसळपाववरही प्रकाशित केल्याबद्दल आपले आभार...! तात्या.

प्राजु 07/11/2007 - 21:23
बेसनलाडू, तात्या, दिलीपजी धन्यवाद आपल्या प्रतिसादांबद्दल. - प्राजु.

उडन खटोला 15/12/2014 - 03:58
आजपर्यंत मी केलेल्या विमान प्रवासांमध्ये उत्तम लँडींग आणि टेक ऑफ आनुभवलं ते एअर इंडियाचं. टेक ऑफ करताना जमिनीपासून चाक कधी अलग झालं ते कळत नाही आणि लँडिंग करताना रन-वेला चाक कधी टेकलं हे ही कळत नाही.
+१००

रमेश आठवले 15/12/2014 - 05:42
बरेच वेळा आंतरराष्ट्रीय प्रवास घडला आहे. प्रत्येक प्रवासात काहीतरी अनपेक्षित पण वेगळा अनुभव येतो. ऐर इंडिया म्हणजे तर दिव्यच. पण जर सरकारच्या च्या वतीने परदेशी जायचे असले तर ऐर इंडिया ला पर्याय नसतो . त्यांच्या अनेक अनुभवापैकी एक साङ्गतो. * हैदराबाद-मुंबई- प्यारीस-नेवार्क-प्यारीस-मुंबई-हैदराबाद असे तिकीट होते . जाताना हैदराबाद मध्ये emigration वगैरे सगळे सोपस्कार झाले. परत ऐर इंडिया ने प्यारिस ला पोहोचलो. तेथून पुढील प्रवासासाठी आम्हाला ऐर फ्रांस च्या विमानाने पाठवले. ह्या विमानाला हैदराबाद पर्यंत जाण्याची परवानगी नसल्याने ते मुंबईतच थाम्बले. ऐर इंडिया च्या अधिकार्यांशी या बद्दल बोलायला गेलो तर आमच्याशी चर्चा करत बसलात तर पुढचे हैदेराबाद चे ऐर इंडिया चे विमान चुकेल कारण तुम्हाला immigration चे सोपस्कार आता इथेच उरकावे लागणार आहेत असे त्यांनी सांगितले. ते उरकून दुसर्या terminal ला दोन ब्यागा उचलून, लिफ्ट चालू नसल्याने, दोन जिने चढून वेळेवर पोहोचावे लागले .

बेसनलाडू 05/11/2007 - 10:32
रोचक अनुभवकथन आहे. मागच्या डिसेंबरात भारतात येतेसमयी कोकीळकूजन वगैरे काही जाणवले नव्हते; मात्र मुंबई विमानतळावर विमानाची चाके लागून जाग आली, आणि खिडकीतून बाहेर पाहिले असता दोन कावळे उडताना दिसले; शेजारच्या धावपट्टीवर काही पोरे पतंग उडवताना, काटाकुटी लावताना दिसली. तेव्हा आपण खरोखरच मुंबईत पोचलो आहोत, यावर विश्वास ठेवला(च!) (मुंबईकर)बेसनलाडू

विसोबा खेचर 07/11/2007 - 00:59
बेसनलाडू म्हणतो त्याप्रमाणे साधे सोपे परंतु चांगले अनुभवकथन.. मनोगत या थोरामोठ्यांच्या संकेतस्थळाच्या बरोबरीने हाच लेख आमच्या क्षुल्लक मिसळपाववरही प्रकाशित केल्याबद्दल आपले आभार...! तात्या.

प्राजु 07/11/2007 - 21:23
बेसनलाडू, तात्या, दिलीपजी धन्यवाद आपल्या प्रतिसादांबद्दल. - प्राजु.

उडन खटोला 15/12/2014 - 03:58
आजपर्यंत मी केलेल्या विमान प्रवासांमध्ये उत्तम लँडींग आणि टेक ऑफ आनुभवलं ते एअर इंडियाचं. टेक ऑफ करताना जमिनीपासून चाक कधी अलग झालं ते कळत नाही आणि लँडिंग करताना रन-वेला चाक कधी टेकलं हे ही कळत नाही.
+१००

रमेश आठवले 15/12/2014 - 05:42
बरेच वेळा आंतरराष्ट्रीय प्रवास घडला आहे. प्रत्येक प्रवासात काहीतरी अनपेक्षित पण वेगळा अनुभव येतो. ऐर इंडिया म्हणजे तर दिव्यच. पण जर सरकारच्या च्या वतीने परदेशी जायचे असले तर ऐर इंडिया ला पर्याय नसतो . त्यांच्या अनेक अनुभवापैकी एक साङ्गतो. * हैदराबाद-मुंबई- प्यारीस-नेवार्क-प्यारीस-मुंबई-हैदराबाद असे तिकीट होते . जाताना हैदराबाद मध्ये emigration वगैरे सगळे सोपस्कार झाले. परत ऐर इंडिया ने प्यारिस ला पोहोचलो. तेथून पुढील प्रवासासाठी आम्हाला ऐर फ्रांस च्या विमानाने पाठवले. ह्या विमानाला हैदराबाद पर्यंत जाण्याची परवानगी नसल्याने ते मुंबईतच थाम्बले. ऐर इंडिया च्या अधिकार्यांशी या बद्दल बोलायला गेलो तर आमच्याशी चर्चा करत बसलात तर पुढचे हैदेराबाद चे ऐर इंडिया चे विमान चुकेल कारण तुम्हाला immigration चे सोपस्कार आता इथेच उरकावे लागणार आहेत असे त्यांनी सांगितले. ते उरकून दुसर्या terminal ला दोन ब्यागा उचलून, लिफ्ट चालू नसल्याने, दोन जिने चढून वेळेवर पोहोचावे लागले .
यु.एस. ला आल्यानंतर दर ११ महिन्यानी कंपनी (नवऱ्याची) एकदा भारतात जाण्यास परवानगी देते. तशीच आम्हालाही मिळाली. आणि त्यातून नणंदेचे लग्न ठरले आणि मी आत्याही झाले. भावाला मुलगा झाला. म्हणून आम्ही तिच्या लग्नाला आणि भाच्याच्या बारशाला पोहोचू अशा दृष्टीने बेत ठरवले. दिर-जाऊ कॅनडातून निघणार आणि आम्ही न्युअर्क वरून. पण काही कारणाने नवऱ्याला आमच्यासोबत यायला जमणार नव्हते. तो नंतर ८-१० दिवसांनी निघणार होता.
हे ठिकाण
लेख

जत्रा-२

स्वाती दिनेश ·

नंदन 03/11/2007 - 02:06
जत्रा रंगत चाललीय. वर्णन आणि छायाचित्रे - दोन्ही गोष्टी मस्तच. अगदी 'काठोकाठ भरु द्या प्याला, फेस भराभर उसळू द्या' सारखा जल्लोष जत्रेत रंगतना दिसतो आहे. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

गुंडोपंत 03/11/2007 - 02:47
वा क्या बात है... मजा आ गया...! मोनिकाबाईंमुळे फेस्ट चे काम जमलेच म्हणायचे तर... ह्या तंबूं मध्ये ठिकठिकाणी छुपे कॅमेरे ... म्हणजे दारू प्यायची पण राडा नाही असंच असणार ते! ;) "ही रसवंतीगृहे सकाळीच सुरू झाली होती ती पार मध्यरात्रीपर्यंत चालूच राहणार होती...संगीताची आणि सोनेरी जामांची जादू हळूहळू भुरळ घालायला लागली होती‍. " काय छान लिहुन जाता हो तुम्ही... आवडले! क्षमा करा... गुंडोपंतांचे ज्ञान जरा जुनाट असते म्हणून विचारावे लागते आहे.... हा ऑलिवर कहान कोण बॉ? या लेखाची शैलीवेगळी भासली...लेख मस्त जमलाय. वाचायलाही मजा येतेय. आपला गुंडोपंत

बेसनलाडू 03/11/2007 - 04:00
म्हणजे जर्मनीचा लाडका माजी फुटबॉल खेळाडू, कप्तान-गोलकीपर ना? आठवा २००२ विश्वचषक फायनल ... ब्राझील वि. जर्मनी ... ऑली त्या सामन्यानंतर निवृत्त झाला असे वाटते. जर्मनीचे विश्वकप विजयाचे स्वप्न अर्धवटच राहिले त्यावेळी. Oliver Kahn (ऑली काह्न फ्यान)बेसनलाडू

सहज 03/11/2007 - 08:11
आज जर्मन रेस्टॉरंटमधे गाडी वळणार आमची तर!! खरं तर सगळ एका वेळी एक खायच्या प्यायच्या कितीतरी गोष्टी वर लिहल्या आहेत, डायट गेले उडतं बेक्स, स्प्राइट घरी आहे तेवढेच दुधाची ताकावर... झकास!!!!!!!! मस्त आनंद देऊन जाणारे लेखन करता तुम्ही हे असे नाही तर पाककृती!!

बाबुराव 03/11/2007 - 08:41
बै साब,तुमी लिव्हता लै भारी. मह्या गावाकडच्या म्हसोबाच्या जत्रेतबी खा,प्याची लै धूम राह्ती.पर, कुट तुमची जरमली आन कुट मही म्हसोबाची वाडी.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 03/11/2007 - 18:44
मस्त झालाय जत्रेचा दुसरा भाग. जत्रेततील वर्णन तर खासच झाले आहे, आपल्या ओघवत्या शैलीतील लेखनामुळे जत्रेत सहजपणा आलेला आहे. चित्र पाहता पाह्ता भाग लवकर वाचून झाला. लुडकणा-यांवर, गोंधळ घालणा-यांवर कॅमे-याची नजर असते त्यामुळे अनेक उत्साही लोकांना आपला उत्साह आवरता घ्यावा लागत असेल ! :) बाकी सर्वच ग्लासात बीअरचा फेस झालेला दिसतो, इकडे तसे झाले असते तर वेटरला शिव्या घातल्या असत्या आम्ही, आणि सांगू का तुझ्या सेठ ला ! अशी जाता जाता धमकीही दिली असती ! :) बाकी चिकनच आहे ना ते लटकलेले, तोंडात पाचक रस तयार झाला बॉ ! :)
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

स्वाती दिनेश 03/11/2007 - 18:55
हो ,ते चिकनच आहे.आपल्या तंदूरी चिकनचाच जर्मन अवतार! मागच्या भागात तुम्ही आणि तात्याने विचारले होते ना,बिअर बरोबर चिकन मिळते का 'चकणा' म्हणून? म्हणून मुद्दाम तो फोटो टाकला आहे.:) असेच दिवसभर खाणे,पिणे,नाच गाणे चालू होते,हीच जर्मन जत्रा! त्यामुळे 'जत्रा' संपली,आता परत जपानवारी,:) स्वाती

बिपिन कार्यकर्ते 25/09/2008 - 18:25
मस्तच... मला हा धागा माहितीच नव्हता. या वर्षीच्या ऑक्टोबरफेस्ट बद्दल स्वातीताईला खरड टाकली तर तिने दिला दुवा. लेख आणि फोटो झकासच आहेत. जायला पाहिजे एकदा... :) बिपिन.

बिपिन कार्यकर्ते 25/09/2008 - 18:28
ए... आशं नाय काय... ताई म्हनाली जे काय पन आसेल ना ते नीट छान्या मुलांछालकं वाटून घ्या... ते छगले ग्लाछ पायजे तर घे तुला, बाकीचं माला... चालेल?

जैनाचं कार्ट 25/09/2008 - 18:30
अछं कसं.... त्यात जे पाणी हाय नव्हं फेसाचं ते पाणी माझं .... फेस आनी ग्लास तुझं .. हे ठिक आहे ! मी मोठा आहे ना... मग लहानांनी मोठ्यांचे एकावे ;) जैनाचं कार्ट शुभ कर्मन ते कबहूं न डरो....! आमचा ब्लॉग

सुनील 26/09/2008 - 09:41
त्यात जे पाणी हाय नव्हं फेसाचं ते पाणी माझं .... फेस आनी ग्लास तुझं .. हे ठिक आहे ! एकदम ठीक आहे!! पाणी जैनांच्या कार्ट्याला! फेस आणि ग्लास बिपिनला!! आणि ... बाकी सगळं मला!!! कसं?? Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

सुनील 26/09/2008 - 09:54
बाकी फक्त ती सुहास्यवदना नवयुवती राहते सुनील ! तेच तर म्हणतोय मी .......... Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

प्रभाकर पेठकर 25/09/2008 - 20:55
ऑक्टोबर फेस्ट्चे सुंदर चित्रवर्णन. मजा आली वाचताना. च्यायला, कमीत कमी एक चिल्ड बिअर गटकावत वाचायला पाहिजे होता लेख. असो. अभिनंदन.

धनंजय 25/09/2008 - 23:55
त्या जलतरंगापाशी मला नेले असते तर त्यापुढे मधल्या तीन स्वरांचे काही खरे नव्हते. त्यानंतर उरलेले दोन प्यालेही रिकामे केले असते म्हणा. डिस्क्रिमिनेशन किती वेळ चालू द्यायचे...

शितल 26/09/2008 - 07:43
स्वाती ताई, जत्रा आवडली.:) जत्रा भाग -१ आणि हा दोन्ही भाग वाचल्यावर केवळ जत्रेला फिरून आल्यासारखे वाटले. :) पण खाण्या पिण्याचे एवढ्या मोठ्या प्रमाणावर लोक असताना कसे मॅनेज होत असेल हा ही प्रश्न मला पडला आहे. :(

नंदन 03/11/2007 - 02:06
जत्रा रंगत चाललीय. वर्णन आणि छायाचित्रे - दोन्ही गोष्टी मस्तच. अगदी 'काठोकाठ भरु द्या प्याला, फेस भराभर उसळू द्या' सारखा जल्लोष जत्रेत रंगतना दिसतो आहे. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

गुंडोपंत 03/11/2007 - 02:47
वा क्या बात है... मजा आ गया...! मोनिकाबाईंमुळे फेस्ट चे काम जमलेच म्हणायचे तर... ह्या तंबूं मध्ये ठिकठिकाणी छुपे कॅमेरे ... म्हणजे दारू प्यायची पण राडा नाही असंच असणार ते! ;) "ही रसवंतीगृहे सकाळीच सुरू झाली होती ती पार मध्यरात्रीपर्यंत चालूच राहणार होती...संगीताची आणि सोनेरी जामांची जादू हळूहळू भुरळ घालायला लागली होती‍. " काय छान लिहुन जाता हो तुम्ही... आवडले! क्षमा करा... गुंडोपंतांचे ज्ञान जरा जुनाट असते म्हणून विचारावे लागते आहे.... हा ऑलिवर कहान कोण बॉ? या लेखाची शैलीवेगळी भासली...लेख मस्त जमलाय. वाचायलाही मजा येतेय. आपला गुंडोपंत

बेसनलाडू 03/11/2007 - 04:00
म्हणजे जर्मनीचा लाडका माजी फुटबॉल खेळाडू, कप्तान-गोलकीपर ना? आठवा २००२ विश्वचषक फायनल ... ब्राझील वि. जर्मनी ... ऑली त्या सामन्यानंतर निवृत्त झाला असे वाटते. जर्मनीचे विश्वकप विजयाचे स्वप्न अर्धवटच राहिले त्यावेळी. Oliver Kahn (ऑली काह्न फ्यान)बेसनलाडू

सहज 03/11/2007 - 08:11
आज जर्मन रेस्टॉरंटमधे गाडी वळणार आमची तर!! खरं तर सगळ एका वेळी एक खायच्या प्यायच्या कितीतरी गोष्टी वर लिहल्या आहेत, डायट गेले उडतं बेक्स, स्प्राइट घरी आहे तेवढेच दुधाची ताकावर... झकास!!!!!!!! मस्त आनंद देऊन जाणारे लेखन करता तुम्ही हे असे नाही तर पाककृती!!

बाबुराव 03/11/2007 - 08:41
बै साब,तुमी लिव्हता लै भारी. मह्या गावाकडच्या म्हसोबाच्या जत्रेतबी खा,प्याची लै धूम राह्ती.पर, कुट तुमची जरमली आन कुट मही म्हसोबाची वाडी.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 03/11/2007 - 18:44
मस्त झालाय जत्रेचा दुसरा भाग. जत्रेततील वर्णन तर खासच झाले आहे, आपल्या ओघवत्या शैलीतील लेखनामुळे जत्रेत सहजपणा आलेला आहे. चित्र पाहता पाह्ता भाग लवकर वाचून झाला. लुडकणा-यांवर, गोंधळ घालणा-यांवर कॅमे-याची नजर असते त्यामुळे अनेक उत्साही लोकांना आपला उत्साह आवरता घ्यावा लागत असेल ! :) बाकी सर्वच ग्लासात बीअरचा फेस झालेला दिसतो, इकडे तसे झाले असते तर वेटरला शिव्या घातल्या असत्या आम्ही, आणि सांगू का तुझ्या सेठ ला ! अशी जाता जाता धमकीही दिली असती ! :) बाकी चिकनच आहे ना ते लटकलेले, तोंडात पाचक रस तयार झाला बॉ ! :)
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

स्वाती दिनेश 03/11/2007 - 18:55
हो ,ते चिकनच आहे.आपल्या तंदूरी चिकनचाच जर्मन अवतार! मागच्या भागात तुम्ही आणि तात्याने विचारले होते ना,बिअर बरोबर चिकन मिळते का 'चकणा' म्हणून? म्हणून मुद्दाम तो फोटो टाकला आहे.:) असेच दिवसभर खाणे,पिणे,नाच गाणे चालू होते,हीच जर्मन जत्रा! त्यामुळे 'जत्रा' संपली,आता परत जपानवारी,:) स्वाती

बिपिन कार्यकर्ते 25/09/2008 - 18:25
मस्तच... मला हा धागा माहितीच नव्हता. या वर्षीच्या ऑक्टोबरफेस्ट बद्दल स्वातीताईला खरड टाकली तर तिने दिला दुवा. लेख आणि फोटो झकासच आहेत. जायला पाहिजे एकदा... :) बिपिन.

बिपिन कार्यकर्ते 25/09/2008 - 18:28
ए... आशं नाय काय... ताई म्हनाली जे काय पन आसेल ना ते नीट छान्या मुलांछालकं वाटून घ्या... ते छगले ग्लाछ पायजे तर घे तुला, बाकीचं माला... चालेल?

जैनाचं कार्ट 25/09/2008 - 18:30
अछं कसं.... त्यात जे पाणी हाय नव्हं फेसाचं ते पाणी माझं .... फेस आनी ग्लास तुझं .. हे ठिक आहे ! मी मोठा आहे ना... मग लहानांनी मोठ्यांचे एकावे ;) जैनाचं कार्ट शुभ कर्मन ते कबहूं न डरो....! आमचा ब्लॉग

सुनील 26/09/2008 - 09:41
त्यात जे पाणी हाय नव्हं फेसाचं ते पाणी माझं .... फेस आनी ग्लास तुझं .. हे ठिक आहे ! एकदम ठीक आहे!! पाणी जैनांच्या कार्ट्याला! फेस आणि ग्लास बिपिनला!! आणि ... बाकी सगळं मला!!! कसं?? Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

सुनील 26/09/2008 - 09:54
बाकी फक्त ती सुहास्यवदना नवयुवती राहते सुनील ! तेच तर म्हणतोय मी .......... Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

प्रभाकर पेठकर 25/09/2008 - 20:55
ऑक्टोबर फेस्ट्चे सुंदर चित्रवर्णन. मजा आली वाचताना. च्यायला, कमीत कमी एक चिल्ड बिअर गटकावत वाचायला पाहिजे होता लेख. असो. अभिनंदन.

धनंजय 25/09/2008 - 23:55
त्या जलतरंगापाशी मला नेले असते तर त्यापुढे मधल्या तीन स्वरांचे काही खरे नव्हते. त्यानंतर उरलेले दोन प्यालेही रिकामे केले असते म्हणा. डिस्क्रिमिनेशन किती वेळ चालू द्यायचे...

शितल 26/09/2008 - 07:43
स्वाती ताई, जत्रा आवडली.:) जत्रा भाग -१ आणि हा दोन्ही भाग वाचल्यावर केवळ जत्रेला फिरून आल्यासारखे वाटले. :) पण खाण्या पिण्याचे एवढ्या मोठ्या प्रमाणावर लोक असताना कसे मॅनेज होत असेल हा ही प्रश्न मला पडला आहे. :(
3
प्रवास
लेख

ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी.. ५(अ)

स्वाती दिनेश ·

सहज 28/10/2007 - 19:38
हा भाग देखील तितकाच थ्रीलींग हे सांगायला नकोच. हे असे जेव्हा पहीले अनुभव असतात ना (काही बघीतले, खाल्ले, अनुभवले), तेव्हा असे इतर कूणाला वाटते का हो, की आई-बाबा, भावंड, नातेवाईक, मित्रगण आत्ता बरोबर पाहिजे होते, किंवा ते आले की आता त्यांना इथे नक्की घेऊन येऊया. अमुक व्यक्तिला हे खूप आवडेल. माझे असे होते बॉ.

बेसनलाडू 29/10/2007 - 03:57
खूप छान. मजा येते आहे वाचायला. येऊ द्या पुढचे! (वाचक)बेसनलाडू

विसोबा खेचर 29/10/2007 - 08:53
वा! ऍनिमल ऍक्टर सहीच वाटले! अनेक नवनवीन कुतुहलं साद घालत होती,अजून काही पाहूया,अनुभवूया असं मन म्हणत होतं. स्वाती, तुझ्या समृद्ध प्रवासविश्वाचे आणि त्याचा भरभरून आस्वाद घेण्याचे कौतूक वाटते... तात्या.

प्राजु 30/10/2007 - 00:27
स्वाती, तुझे वर्णन वाचून खरोखर अनुभवत असल्यासारखे वाटते. खूपच छान. येऊदे अजूनही. - प्राजु.

गुंडोपंत 02/11/2007 - 17:38
वा स्वाती, प्रत्येक लेख छानच उतरला आहे. वाचायला खुप मजा वाटते आहे... परत परत वाचले तरी परत वाचावेसे वाटते आहे. खुप आवडला हा भागही... प्रतिसाद द्यायला उशीर झाला... पण भाग खुप आवडला.. भाग्यवान आहात! इतके विवीध अनुभव घेवू शकलात! आपला गुंडोपंत

स्वाती राजेश 02/11/2007 - 16:12
स्वाती खरेच सुन्दर लिहिले आहेस. मी आज सकाळी एकदम सर्व भाग वाचले.अगदी जपान ट्रिप केल्यासारखे वाटते. अशीच पुढ्ची ट्रिप सुन्दर होऊ दे.

स्वाती दिनेश 03/11/2007 - 12:12
अत्त्यानंदजी,सहजराव,धनंजय,राजे,बे.ला,तात्या,प्राजु,गुंडोपंत,स्वाती राजेश लेख आवडला हे आवर्जून सांगितलेत, मनापासून धन्यवाद. स्वाती

सहज 28/10/2007 - 19:38
हा भाग देखील तितकाच थ्रीलींग हे सांगायला नकोच. हे असे जेव्हा पहीले अनुभव असतात ना (काही बघीतले, खाल्ले, अनुभवले), तेव्हा असे इतर कूणाला वाटते का हो, की आई-बाबा, भावंड, नातेवाईक, मित्रगण आत्ता बरोबर पाहिजे होते, किंवा ते आले की आता त्यांना इथे नक्की घेऊन येऊया. अमुक व्यक्तिला हे खूप आवडेल. माझे असे होते बॉ.

बेसनलाडू 29/10/2007 - 03:57
खूप छान. मजा येते आहे वाचायला. येऊ द्या पुढचे! (वाचक)बेसनलाडू

विसोबा खेचर 29/10/2007 - 08:53
वा! ऍनिमल ऍक्टर सहीच वाटले! अनेक नवनवीन कुतुहलं साद घालत होती,अजून काही पाहूया,अनुभवूया असं मन म्हणत होतं. स्वाती, तुझ्या समृद्ध प्रवासविश्वाचे आणि त्याचा भरभरून आस्वाद घेण्याचे कौतूक वाटते... तात्या.

प्राजु 30/10/2007 - 00:27
स्वाती, तुझे वर्णन वाचून खरोखर अनुभवत असल्यासारखे वाटते. खूपच छान. येऊदे अजूनही. - प्राजु.

गुंडोपंत 02/11/2007 - 17:38
वा स्वाती, प्रत्येक लेख छानच उतरला आहे. वाचायला खुप मजा वाटते आहे... परत परत वाचले तरी परत वाचावेसे वाटते आहे. खुप आवडला हा भागही... प्रतिसाद द्यायला उशीर झाला... पण भाग खुप आवडला.. भाग्यवान आहात! इतके विवीध अनुभव घेवू शकलात! आपला गुंडोपंत

स्वाती राजेश 02/11/2007 - 16:12
स्वाती खरेच सुन्दर लिहिले आहेस. मी आज सकाळी एकदम सर्व भाग वाचले.अगदी जपान ट्रिप केल्यासारखे वाटते. अशीच पुढ्ची ट्रिप सुन्दर होऊ दे.

स्वाती दिनेश 03/11/2007 - 12:12
अत्त्यानंदजी,सहजराव,धनंजय,राजे,बे.ला,तात्या,प्राजु,गुंडोपंत,स्वाती राजेश लेख आवडला हे आवर्जून सांगितलेत, मनापासून धन्यवाद. स्वाती
3
प्रवास
लेख

ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी.. ५

स्वाती दिनेश ·

गुंडोपंत 25/10/2007 - 16:42
"पाणी उडवत बोट खाली येतानाच आपण आणि आपलं मनही नखशिखांत भिजतं." हे आवडले! मस्त वाटले अगदी स्वतः फिरून आल्यासारखे... खूपच छान! पुढे येवू देत अजून... आपला गुंडोपंत

सहज 25/10/2007 - 16:45
वाचनातून अनुभव येणे म्हणजे काय ते हा लेख वाचल्यावर लगेच कळते. :-) खरे तर १० डॉलर तिकीट लावायला पाहीजे ह्या लेखाला! :-)

प्रमोद देव 25/10/2007 - 20:16
गुंडोपंत आणि सहजपंतांशी पूर्णपणे सहमत! मी वाचत होतो पण खरे तर तुम्ही त्या प्रसंगांचे धावते वर्णन करत आहात आणि ते दृष्य मनःचक्षुंच्या पडद्यावर दिसत आहे असेच वाटत होते. तुमच्या निवेदनशैलीला सलाम!

विसोबा खेचर 26/10/2007 - 11:32
मी वाचत होतो पण खरे तर तुम्ही त्या प्रसंगांचे धावते वर्णन करत आहात आणि ते दृष्य मनःचक्षुंच्या पडद्यावर दिसत आहे असेच वाटत होते. तुमच्या निवेदनशैलीला सलाम! अगदी हेच म्हणतो... स्वाती, जियो.... (शाळूसोबती) तात्या.

बेसनलाडू 25/10/2007 - 22:31
लेख मस्त. आजवर परिचित झालेली पण अत्यंत ओघवती कथनशैली आणि चित्रांमुळे तर मजा आलीच. ब्याक टु द फ्यूचर, बॅकड्राफ्ट, ज्युरासिक पार्क सगळे आठवले. पण यात टर्मिनेटर, श्रेक, ममी रिटर्न्स या राइड्सचा उल्लेख कसा नाही बरे? नव्हत्या का या राइड्स? नजीकच्या भूतकाळातील लॉस एंजेलिसजवळच्या (वरिजनल!!!) युनिवर्सल स्टुडिओची सफर आठवली. ज्युरासिक पार्क राइडसुद्धा. बोटीवर चालून येणार्‍या महाकाय डायनासोरच्या तोंडात "तो" क्यामेरा असतो, ज्यातून उतरलेल्या छबीत एकेकाचे पाहण्यालायक चेहरे असतात (आमचीही "ती" छबी आहेच आमच्याकडे ;) ) (छबीदार)बेसनलाडू

स्वाती दिनेश 26/10/2007 - 11:44
आहे . टर्मिनेटर बिर्मिनेटर ही आहे...सगळ्या राइडस होत्या, वरिजिनलची अगदी फोटूकापी आहे इथे,पुढच्या भागात टाकत आहे. ('क्रमशः' चे 'अपूर्ण' करावे की काय या विचारात)स्वाती

प्राजु 26/10/2007 - 00:28
अगदी चित्र उभं राहिलं डोळ्यांपुढे.. मस्त लेख. आवडला. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत. - प्राजु.

ख्रेडूत 26/10/2007 - 04:13
फारिन लै आवडलं बरंका!! आमासनी हित गावात बसून सगळं जग फिराया मिळतय बगा!!

राजे 27/10/2007 - 09:10
जबरदस्त लेखन हातोटी. वाचकाला आपल्या बरोबर फिरवत आहात असे वाटले... पुढील भाग .... ? राजे (*हेच राज जैन आहेत) माझे शब्द....

स्वाती दिनेश 28/10/2007 - 14:03
धन्यवाद मित्रहो, जादूनगरीची सफर तुम्हाला सर्वांना आवडली,खूप छान वाटले. जादूनगरीचा उर्वरीत वृतांत ही चढवला आहे,वाचून आपले अभिप्राय कळवा,:) स्वाती

गुंडोपंत 25/10/2007 - 16:42
"पाणी उडवत बोट खाली येतानाच आपण आणि आपलं मनही नखशिखांत भिजतं." हे आवडले! मस्त वाटले अगदी स्वतः फिरून आल्यासारखे... खूपच छान! पुढे येवू देत अजून... आपला गुंडोपंत

सहज 25/10/2007 - 16:45
वाचनातून अनुभव येणे म्हणजे काय ते हा लेख वाचल्यावर लगेच कळते. :-) खरे तर १० डॉलर तिकीट लावायला पाहीजे ह्या लेखाला! :-)

प्रमोद देव 25/10/2007 - 20:16
गुंडोपंत आणि सहजपंतांशी पूर्णपणे सहमत! मी वाचत होतो पण खरे तर तुम्ही त्या प्रसंगांचे धावते वर्णन करत आहात आणि ते दृष्य मनःचक्षुंच्या पडद्यावर दिसत आहे असेच वाटत होते. तुमच्या निवेदनशैलीला सलाम!

विसोबा खेचर 26/10/2007 - 11:32
मी वाचत होतो पण खरे तर तुम्ही त्या प्रसंगांचे धावते वर्णन करत आहात आणि ते दृष्य मनःचक्षुंच्या पडद्यावर दिसत आहे असेच वाटत होते. तुमच्या निवेदनशैलीला सलाम! अगदी हेच म्हणतो... स्वाती, जियो.... (शाळूसोबती) तात्या.

बेसनलाडू 25/10/2007 - 22:31
लेख मस्त. आजवर परिचित झालेली पण अत्यंत ओघवती कथनशैली आणि चित्रांमुळे तर मजा आलीच. ब्याक टु द फ्यूचर, बॅकड्राफ्ट, ज्युरासिक पार्क सगळे आठवले. पण यात टर्मिनेटर, श्रेक, ममी रिटर्न्स या राइड्सचा उल्लेख कसा नाही बरे? नव्हत्या का या राइड्स? नजीकच्या भूतकाळातील लॉस एंजेलिसजवळच्या (वरिजनल!!!) युनिवर्सल स्टुडिओची सफर आठवली. ज्युरासिक पार्क राइडसुद्धा. बोटीवर चालून येणार्‍या महाकाय डायनासोरच्या तोंडात "तो" क्यामेरा असतो, ज्यातून उतरलेल्या छबीत एकेकाचे पाहण्यालायक चेहरे असतात (आमचीही "ती" छबी आहेच आमच्याकडे ;) ) (छबीदार)बेसनलाडू

स्वाती दिनेश 26/10/2007 - 11:44
आहे . टर्मिनेटर बिर्मिनेटर ही आहे...सगळ्या राइडस होत्या, वरिजिनलची अगदी फोटूकापी आहे इथे,पुढच्या भागात टाकत आहे. ('क्रमशः' चे 'अपूर्ण' करावे की काय या विचारात)स्वाती

प्राजु 26/10/2007 - 00:28
अगदी चित्र उभं राहिलं डोळ्यांपुढे.. मस्त लेख. आवडला. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत. - प्राजु.

ख्रेडूत 26/10/2007 - 04:13
फारिन लै आवडलं बरंका!! आमासनी हित गावात बसून सगळं जग फिराया मिळतय बगा!!

राजे 27/10/2007 - 09:10
जबरदस्त लेखन हातोटी. वाचकाला आपल्या बरोबर फिरवत आहात असे वाटले... पुढील भाग .... ? राजे (*हेच राज जैन आहेत) माझे शब्द....

स्वाती दिनेश 28/10/2007 - 14:03
धन्यवाद मित्रहो, जादूनगरीची सफर तुम्हाला सर्वांना आवडली,खूप छान वाटले. जादूनगरीचा उर्वरीत वृतांत ही चढवला आहे,वाचून आपले अभिप्राय कळवा,:) स्वाती
3
प्रवास
लेख

जत्रा-१

स्वाती दिनेश ·

विसोबा खेचर 22/10/2007 - 00:50
गाडीतून उतरल्यावर आल्प्स ची थंडी जाणवायला लागलीच.गरम गरम टोमॅटो सूपचा आस्वाद घेत आमच्या गप्पा सुरू झाल्या. सजवलेल्या घोडागाडीतून बिअरची पिंपे वाजतगाजत मिरवणूकीतून आणली जातात. मिरवणूकी मध्ये पारंपारिक बायरीश कपडे घालून लोक नाचत,गात असतात. एकच जल्लोश होतो!मग तंबूराहुट्यांमधून बायरीश गाणी सुरू होतात, सोनेरी जाम रिकामे व्हायला सुरूवात होते. क्या बात है! स्वाती, तुझं प्रवासविश्व खरंच खूप समृद्ध आहे! वाचायला नेहमीप्रमाणेच मजा आली. नेहमीप्रमाणेच चित्रेही सुरेख...! अवांतर - दिनेशरावांना नमस्कार! भारतात येणार आहेस तेव्हा येताना बार्सिलोनाहून माझ्याकरता न विसरता केशर आण आणि ड्युटीफ्री मधून ग्लेनफिडिचची बाटली आण! केशराचे पैसे मिळतील, ग्लेनचे मिळणार नाहीत! बियरचं एवढं वर्णन वाचायला लावलंस पण आम्हाला बियर मिळालीच नाही त्याकरता तुला ग्लेनफिडिचची शिक्षा!:) हलके वगैरे घेऊ नकोस हो! आय ऍम सिरियस! :)) असो, जत्रा - २ ची वाट पाहात आहे.. आपला, (बार्सिलोनाच्या केशराचा दिवाना असलेला शाळूसोबती!) तात्या.

नंदन 22/10/2007 - 02:10
वा! बीअरच्या 'तीर्थ'जत्रेची सुरुवात झकास झालीय. जर्मनीतला ऑक्टोबरफेस्ट म्हणजे तर कुंभमेळ्यासारखाच :) Beer is proof that God loves us and wants us to be happy हे वाक्य आठवलं. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

सर्किट 22/10/2007 - 23:06
खरोखर, वरची चित्रे बघून हा 'कुंभ'मेळा आहे, ह्याची खात्रीच पटली. लिव्हर निकामी होण्याआधी एकदा ह्या 'तीर्थ'यात्रेत हजेरी लावावी असा मानस आहे. स्वातीजी, वर्णन आवडले. पुढील भागाची उत्सुकता आहे. - सर्किट

सहज 22/10/2007 - 07:29
ऑक्टोबर फेस्ट हा १८१० साली सुरू झाला, म्हणजे इतका जुना असूनही त्याला नेहमीच्या उत्सवासारखे धार्मीक अधिष्ठान वगैरे नव्हते तर धमाल / पार्टी म्हणता येईल असा होता हे ह्याचे वेगळे वैशिष्ट्य!! :-) बव्हेरीया प्रांतातील पारंपारिक पोशाख, बव्हेरीयाचे (प्रांतीय रंग??) पांढरे व निळे रंग. आठवण म्हणून असाही फोटो काढता येतो. :-) इतके जड बीयर ग्लास रात्रभर वेगवेगळ्या टेबलवर लिलया ने-आण करणार्‍या देवींना प्रणाम!! हिच्या वाटेला जायचे येर्‍याबगाळ्याचे काम नव्हे! एका ठोश्यात निकाल लावेल इतकी मनगटात ताकद असते. :-) अजून एक सांगण्यासारखी गोष्ट म्हणजे जगभर जिथे जिथे ही साऊथ जर्मन मंडळी आहेत, तिथे तिथे ती हा "ऑक्टोबर फेस्ट"सण मोठ्या भक्तीभावाने साजरा करतात. :-) ह्या "वारी"(सोहळ्या) च्या कृपेमूळेच, माझी बायको मला "कौतुकाने-प्रेमाने" अधून मधून "बीयर-स्प्राईट" भरून आणून देते म्हणून हा उत्सव मला अजूनच प्रिय!!!

प्रकाश घाटपांडे 22/10/2007 - 10:13
हिच्या वाटेला जायचे येर्‍याबगाळ्याचे काम नव्हे! एका ठोश्यात निकाल लावेल इतकी मनगटात ताकद असते. :-) बरं झाला अदुगरच सांगून ठुलं. नाही त फुकाट knock out झालो असतो. पन या बयेला सांडायच भ्या वाटत न्हाई का? प्रकाश घाटपांडे

गुंडोपंत 22/10/2007 - 10:49
बाईच्या हातातली १ अगदी उजव्या बाजूची बीयर आधीच फ्लॅट झालेली दिसतेय! :))) आपला गुंडोपंत

सहज 22/10/2007 - 10:55
हाफ ग्लास / नो फोम (कदाचित बीयर नसेलही ) अशी खास मागणी होती भॉ!!!!!

प्रकाश घाटपांडे 22/10/2007 - 20:05
हाफ ग्लास / नो फोम (कदाचित बीयर नसेलही ) अशी खास मागणी होती भॉ!!!!! म्ह्जी कटींग च्या वानी कटिंग बिअर बी भेटतीय का?. बिनतारी होस्टेलवर असताना मित्रांसोबत बिअर पिताना मधेच उठून लघुशंकानिरसनासाठी थोडावेळ स्वच्छ्तागृहात जाउन आल्यावर मधल्या काळात मित्रांनी आपला ग्लास अर्धा करु नये म्हणून मी सर्वांसमोर बिअरची छोटी चूळ परत त्याच चषकात सोडत असे. ही ट्रिक लक्षात आल्यावर एका मित्राने "दोस्ती मे झूटा कुछ नही रहता" असे म्हणून मी परत आल्यावर माझ्यासमोर तो उरलेलि बिअर पित असे. प्रकाश घाटपांडे

कोलबेर 22/10/2007 - 08:01
ऍनहायजर बुश हा मुळचा जर्मन असला तरी जर्मन बियर समोर अमेरिकन बडवायजर अगदीच पानचट वाटते. अमेरिकेत मिळणारी बेक्स प्रिमीयम ही जर्मन बियर मात्र मस्त आहे जर्मनीमध्ये पणे ही प्रसिद्ध आहे का?

सहज 22/10/2007 - 08:33
बेक्स जगभर प्रसिद्ध आहे. माझी पण आवडती आहे. जर्मन लोक पण एकदम स्वाभिमानी म्हणून आपापल्या प्रांताचीच पिणार. :-) बघ ना ऑक्टोबरफेस्ट मधे म्युनीच शिवाय बाहेरची चालत नाही. पॉलानर पण चांगली आहे ट्राय करून बघा. बेक्स + स्पाईट..

सर्किट 22/10/2007 - 22:06
एकदा एक सेंट लुईसचा माणूस (बडवायजर चे हेडक्वार्टर), एक मिलवाकीचा माणुस (मिलर चे हेक्वा), आणि एक बेलफास्ट चा आयरिश माणूस बार मध्ये जातात. सेंलु म्हणतो: "मला एक बडवायजर द्या. किंग ऑफ बीअर्स". मिल्वाकी म्हणतो: "मला एक मिलर द्या. क्वीन ऑफ बीअर्स". बेलफास्ट म्हणतो: "मला एक पेप्सी द्या". इतर दोघेही त्याला आश्चर्याने विचारतात, "तू गिनेस का ऑर्डर केली नाहीस ?". तेव्हा तो म्हणतो: "तुम्ही सॉफ्ट ड्रिंक्स पिणार असाल, तर मी एकटाच बीअर कशाला पिऊ?" - सर्किट

आजानुकर्ण 22/10/2007 - 08:35
अगदी हेनिकेन आणि बडवायजरची तुलना केली तरी रावसाहेबांच्या शब्दात तंदूर चिकन आणि उकडलेले रताळे असे म्हणावे लागेल. किंगफिशर सुध्दा चांगली असते. हा... गेले ते दिन गेले. (व्यसनमुक्त) आजानुकर्ण

प्रमोद देव 22/10/2007 - 08:51
लेख आणि छायाचित्रे मस्तच आहे. का कुणास ठाऊक पण तुमच्या वर्णन शैलीमुळे आम्ही तुमच्या सह वर्तमान तिथे उपस्थित(त्या वासाचा मात्र त्रास झाला हो) आहोत असे सारखे वाटते. हे तुमच्या लेखनशैलीचे(शैला चे नव्हे बरं का!)वैशिष्ठ्य आहे. बाकी हे परदेशी लोक कसले कसले उत्सव साजरे करतील ह्याचा काही नेम नाही. पण करतात ते अगदी 'जंक्शन' असते. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत (बारा महिने श्रावण पाळणारा)प्रमोद देव

बेसनलाडू 22/10/2007 - 09:22
लेख आणि छायाचित्रे मस्तच आहे. का कुणास ठाऊक पण तुमच्या वर्णन शैलीमुळे आम्ही तुमच्या सह वर्तमान तिथे उपस्थित(त्या वासाचा मात्र त्रास झाला हो) आहोत असे सारखे वाटते. बाकी हे परदेशी लोक कसले कसले उत्सव साजरे करतील ह्याचा काही नेम नाही. पण करतात ते अगदी 'जंक्शन' असते. (सहमत!)बेसनलाडू

गुंडोपंत 22/10/2007 - 09:00
वा मजा आला! काय वियरच्या नद्या हो ह्या! वा वा! मला घेऊन चला हो तिकडे कुणीतरी! किंवा इथेच बियर डे चालू केला तर कसे? "मास म्हणतात आणि मास म्हणजे १ लिटरचा जंबो जगच असतो " ज्योतिष्यात मास म्हणजे महिना! म्हणून किंवा बियर मंथ कसे वाटते? "महात्मा बियर डे" तात्या हे नाव कसं वाटते ? किंवा ''महात्मा सोम डे' पण चालेल... करा रे सुरू कुणी तरी... "फक्त म्युनशन मधल्याच ब्रुअरीजना या जत्रेत बिअरचे स्टॉल लावता येतात." क्या बात है! नशीब च्यायला तिथे भय्ये नाहीत नाही तर ते तिथेही आपली भट्टी लावून "इधरही का माल है ना बबबु" म्हणून चालू व्हायचे! असो, बव्हेरियाला राजाही होता ना? त्याचे काय झाले? की क्रांती मध्ये ते घराणेही नामषेश झाले? राजाचा उल्लेख उद्घाटन संदर्भात दिसला नाही म्हणून विचारतोय. आपला बियरपंत

सहज 22/10/2007 - 09:12
>>बव्हेरियाला राजाही होता ना? त्याचे काय झाले? की क्रांती मध्ये ते घराणेही नामषेश झाले? ती तर मस्तच कथा आहे. एक स्वतंत्र लेख होईल. ह्या लुडविकने असेल नसेल तो सगळा पैसा बव्हेरीयात नवनवीन राजवाडे बांधण्यात खर्चीला. :-) शेवटी म्हणे बुडून मेला (वय ४० वर्षे) पण कारण संशयास्पद.. जिथे बुडाला तिथे गुढघाभरच पाणी होते...आता बोला. :-) येथे वाचा

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 22/10/2007 - 18:25
लेख आवडला आणि छायाचित्रेही मस्तच आहे. आपण केलेल्या बिअरच्या वर्णनाने मात्र आमचा अस्वस्थपणा वाढला आहे ! :) एक लिटरचा बीअरचा जंबो जग तिथे आहे, पण त्याच्याबरोबर आम्हाला चखना म्हणून तिथे चिकनचे पीस मिळतील का ? :)
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

विसोबा खेचर 22/10/2007 - 19:14
एक लिटरचा बीअरचा जंबो जग तिथे आहे, पण त्याच्याबरोबर आम्हाला चखना म्हणून तिथे चिकनचे पीस मिळतील का ? :) हेच विचारतो! :) तात्या.

चित्रा 23/10/2007 - 00:01
स्वाती लेख आवडला. तुम्ही सर्वांनी धमाल केली असणार. असो. पोमीज्, वुर्ष्ट म्हणजे काय? राडलर(बिअर+ कोला/फँटा/स्प्राईटचे मिश्रण) ,आफेलशोर्ल (ऍपल ज्युस +सोडावॉटर) हे कळले (बाय द वे, यातील घटकांचे प्रमाण कसे असते? - म्हणूनच म्हटले की एक लेख पाककृतींवर लिहायचा विचार कर). मला या एकंदरीतच पाश्चात्य लोकांचे हे एक आवडते की प्रत्येक गोष्टीचे नामकरण करणे. शब्दसंपत्ती केवढी वाढत असेल. शोर्ल म्हणजे काय?

स्वाती दिनेश 26/10/2007 - 11:59
मित्रहो, आमच्याबरोबर जत्रेला आलात आणि जत्रा आवडली ,आवडते आहे हे सांगितलेत. अनेक धन्यवाद! जत्रा-२ मध्ये तुमच्या बर्‍याचशा प्रश्नांची उत्तरे आहेत, त्यामुळे इथे त्यांची पुनरुक्ती आणि रसभंग टाळते आणि लवकरच, जत्रेत पुढे काय काय केले ते मिपावर चढवते. स्वाती

विसोबा खेचर 22/10/2007 - 00:50
गाडीतून उतरल्यावर आल्प्स ची थंडी जाणवायला लागलीच.गरम गरम टोमॅटो सूपचा आस्वाद घेत आमच्या गप्पा सुरू झाल्या. सजवलेल्या घोडागाडीतून बिअरची पिंपे वाजतगाजत मिरवणूकीतून आणली जातात. मिरवणूकी मध्ये पारंपारिक बायरीश कपडे घालून लोक नाचत,गात असतात. एकच जल्लोश होतो!मग तंबूराहुट्यांमधून बायरीश गाणी सुरू होतात, सोनेरी जाम रिकामे व्हायला सुरूवात होते. क्या बात है! स्वाती, तुझं प्रवासविश्व खरंच खूप समृद्ध आहे! वाचायला नेहमीप्रमाणेच मजा आली. नेहमीप्रमाणेच चित्रेही सुरेख...! अवांतर - दिनेशरावांना नमस्कार! भारतात येणार आहेस तेव्हा येताना बार्सिलोनाहून माझ्याकरता न विसरता केशर आण आणि ड्युटीफ्री मधून ग्लेनफिडिचची बाटली आण! केशराचे पैसे मिळतील, ग्लेनचे मिळणार नाहीत! बियरचं एवढं वर्णन वाचायला लावलंस पण आम्हाला बियर मिळालीच नाही त्याकरता तुला ग्लेनफिडिचची शिक्षा!:) हलके वगैरे घेऊ नकोस हो! आय ऍम सिरियस! :)) असो, जत्रा - २ ची वाट पाहात आहे.. आपला, (बार्सिलोनाच्या केशराचा दिवाना असलेला शाळूसोबती!) तात्या.

नंदन 22/10/2007 - 02:10
वा! बीअरच्या 'तीर्थ'जत्रेची सुरुवात झकास झालीय. जर्मनीतला ऑक्टोबरफेस्ट म्हणजे तर कुंभमेळ्यासारखाच :) Beer is proof that God loves us and wants us to be happy हे वाक्य आठवलं. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

सर्किट 22/10/2007 - 23:06
खरोखर, वरची चित्रे बघून हा 'कुंभ'मेळा आहे, ह्याची खात्रीच पटली. लिव्हर निकामी होण्याआधी एकदा ह्या 'तीर्थ'यात्रेत हजेरी लावावी असा मानस आहे. स्वातीजी, वर्णन आवडले. पुढील भागाची उत्सुकता आहे. - सर्किट

सहज 22/10/2007 - 07:29
ऑक्टोबर फेस्ट हा १८१० साली सुरू झाला, म्हणजे इतका जुना असूनही त्याला नेहमीच्या उत्सवासारखे धार्मीक अधिष्ठान वगैरे नव्हते तर धमाल / पार्टी म्हणता येईल असा होता हे ह्याचे वेगळे वैशिष्ट्य!! :-) बव्हेरीया प्रांतातील पारंपारिक पोशाख, बव्हेरीयाचे (प्रांतीय रंग??) पांढरे व निळे रंग. आठवण म्हणून असाही फोटो काढता येतो. :-) इतके जड बीयर ग्लास रात्रभर वेगवेगळ्या टेबलवर लिलया ने-आण करणार्‍या देवींना प्रणाम!! हिच्या वाटेला जायचे येर्‍याबगाळ्याचे काम नव्हे! एका ठोश्यात निकाल लावेल इतकी मनगटात ताकद असते. :-) अजून एक सांगण्यासारखी गोष्ट म्हणजे जगभर जिथे जिथे ही साऊथ जर्मन मंडळी आहेत, तिथे तिथे ती हा "ऑक्टोबर फेस्ट"सण मोठ्या भक्तीभावाने साजरा करतात. :-) ह्या "वारी"(सोहळ्या) च्या कृपेमूळेच, माझी बायको मला "कौतुकाने-प्रेमाने" अधून मधून "बीयर-स्प्राईट" भरून आणून देते म्हणून हा उत्सव मला अजूनच प्रिय!!!

प्रकाश घाटपांडे 22/10/2007 - 10:13
हिच्या वाटेला जायचे येर्‍याबगाळ्याचे काम नव्हे! एका ठोश्यात निकाल लावेल इतकी मनगटात ताकद असते. :-) बरं झाला अदुगरच सांगून ठुलं. नाही त फुकाट knock out झालो असतो. पन या बयेला सांडायच भ्या वाटत न्हाई का? प्रकाश घाटपांडे

गुंडोपंत 22/10/2007 - 10:49
बाईच्या हातातली १ अगदी उजव्या बाजूची बीयर आधीच फ्लॅट झालेली दिसतेय! :))) आपला गुंडोपंत

सहज 22/10/2007 - 10:55
हाफ ग्लास / नो फोम (कदाचित बीयर नसेलही ) अशी खास मागणी होती भॉ!!!!!

प्रकाश घाटपांडे 22/10/2007 - 20:05
हाफ ग्लास / नो फोम (कदाचित बीयर नसेलही ) अशी खास मागणी होती भॉ!!!!! म्ह्जी कटींग च्या वानी कटिंग बिअर बी भेटतीय का?. बिनतारी होस्टेलवर असताना मित्रांसोबत बिअर पिताना मधेच उठून लघुशंकानिरसनासाठी थोडावेळ स्वच्छ्तागृहात जाउन आल्यावर मधल्या काळात मित्रांनी आपला ग्लास अर्धा करु नये म्हणून मी सर्वांसमोर बिअरची छोटी चूळ परत त्याच चषकात सोडत असे. ही ट्रिक लक्षात आल्यावर एका मित्राने "दोस्ती मे झूटा कुछ नही रहता" असे म्हणून मी परत आल्यावर माझ्यासमोर तो उरलेलि बिअर पित असे. प्रकाश घाटपांडे

कोलबेर 22/10/2007 - 08:01
ऍनहायजर बुश हा मुळचा जर्मन असला तरी जर्मन बियर समोर अमेरिकन बडवायजर अगदीच पानचट वाटते. अमेरिकेत मिळणारी बेक्स प्रिमीयम ही जर्मन बियर मात्र मस्त आहे जर्मनीमध्ये पणे ही प्रसिद्ध आहे का?

सहज 22/10/2007 - 08:33
बेक्स जगभर प्रसिद्ध आहे. माझी पण आवडती आहे. जर्मन लोक पण एकदम स्वाभिमानी म्हणून आपापल्या प्रांताचीच पिणार. :-) बघ ना ऑक्टोबरफेस्ट मधे म्युनीच शिवाय बाहेरची चालत नाही. पॉलानर पण चांगली आहे ट्राय करून बघा. बेक्स + स्पाईट..

सर्किट 22/10/2007 - 22:06
एकदा एक सेंट लुईसचा माणूस (बडवायजर चे हेडक्वार्टर), एक मिलवाकीचा माणुस (मिलर चे हेक्वा), आणि एक बेलफास्ट चा आयरिश माणूस बार मध्ये जातात. सेंलु म्हणतो: "मला एक बडवायजर द्या. किंग ऑफ बीअर्स". मिल्वाकी म्हणतो: "मला एक मिलर द्या. क्वीन ऑफ बीअर्स". बेलफास्ट म्हणतो: "मला एक पेप्सी द्या". इतर दोघेही त्याला आश्चर्याने विचारतात, "तू गिनेस का ऑर्डर केली नाहीस ?". तेव्हा तो म्हणतो: "तुम्ही सॉफ्ट ड्रिंक्स पिणार असाल, तर मी एकटाच बीअर कशाला पिऊ?" - सर्किट

आजानुकर्ण 22/10/2007 - 08:35
अगदी हेनिकेन आणि बडवायजरची तुलना केली तरी रावसाहेबांच्या शब्दात तंदूर चिकन आणि उकडलेले रताळे असे म्हणावे लागेल. किंगफिशर सुध्दा चांगली असते. हा... गेले ते दिन गेले. (व्यसनमुक्त) आजानुकर्ण

प्रमोद देव 22/10/2007 - 08:51
लेख आणि छायाचित्रे मस्तच आहे. का कुणास ठाऊक पण तुमच्या वर्णन शैलीमुळे आम्ही तुमच्या सह वर्तमान तिथे उपस्थित(त्या वासाचा मात्र त्रास झाला हो) आहोत असे सारखे वाटते. हे तुमच्या लेखनशैलीचे(शैला चे नव्हे बरं का!)वैशिष्ठ्य आहे. बाकी हे परदेशी लोक कसले कसले उत्सव साजरे करतील ह्याचा काही नेम नाही. पण करतात ते अगदी 'जंक्शन' असते. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत (बारा महिने श्रावण पाळणारा)प्रमोद देव

बेसनलाडू 22/10/2007 - 09:22
लेख आणि छायाचित्रे मस्तच आहे. का कुणास ठाऊक पण तुमच्या वर्णन शैलीमुळे आम्ही तुमच्या सह वर्तमान तिथे उपस्थित(त्या वासाचा मात्र त्रास झाला हो) आहोत असे सारखे वाटते. बाकी हे परदेशी लोक कसले कसले उत्सव साजरे करतील ह्याचा काही नेम नाही. पण करतात ते अगदी 'जंक्शन' असते. (सहमत!)बेसनलाडू

गुंडोपंत 22/10/2007 - 09:00
वा मजा आला! काय वियरच्या नद्या हो ह्या! वा वा! मला घेऊन चला हो तिकडे कुणीतरी! किंवा इथेच बियर डे चालू केला तर कसे? "मास म्हणतात आणि मास म्हणजे १ लिटरचा जंबो जगच असतो " ज्योतिष्यात मास म्हणजे महिना! म्हणून किंवा बियर मंथ कसे वाटते? "महात्मा बियर डे" तात्या हे नाव कसं वाटते ? किंवा ''महात्मा सोम डे' पण चालेल... करा रे सुरू कुणी तरी... "फक्त म्युनशन मधल्याच ब्रुअरीजना या जत्रेत बिअरचे स्टॉल लावता येतात." क्या बात है! नशीब च्यायला तिथे भय्ये नाहीत नाही तर ते तिथेही आपली भट्टी लावून "इधरही का माल है ना बबबु" म्हणून चालू व्हायचे! असो, बव्हेरियाला राजाही होता ना? त्याचे काय झाले? की क्रांती मध्ये ते घराणेही नामषेश झाले? राजाचा उल्लेख उद्घाटन संदर्भात दिसला नाही म्हणून विचारतोय. आपला बियरपंत

सहज 22/10/2007 - 09:12
>>बव्हेरियाला राजाही होता ना? त्याचे काय झाले? की क्रांती मध्ये ते घराणेही नामषेश झाले? ती तर मस्तच कथा आहे. एक स्वतंत्र लेख होईल. ह्या लुडविकने असेल नसेल तो सगळा पैसा बव्हेरीयात नवनवीन राजवाडे बांधण्यात खर्चीला. :-) शेवटी म्हणे बुडून मेला (वय ४० वर्षे) पण कारण संशयास्पद.. जिथे बुडाला तिथे गुढघाभरच पाणी होते...आता बोला. :-) येथे वाचा

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 22/10/2007 - 18:25
लेख आवडला आणि छायाचित्रेही मस्तच आहे. आपण केलेल्या बिअरच्या वर्णनाने मात्र आमचा अस्वस्थपणा वाढला आहे ! :) एक लिटरचा बीअरचा जंबो जग तिथे आहे, पण त्याच्याबरोबर आम्हाला चखना म्हणून तिथे चिकनचे पीस मिळतील का ? :)
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

विसोबा खेचर 22/10/2007 - 19:14
एक लिटरचा बीअरचा जंबो जग तिथे आहे, पण त्याच्याबरोबर आम्हाला चखना म्हणून तिथे चिकनचे पीस मिळतील का ? :) हेच विचारतो! :) तात्या.

चित्रा 23/10/2007 - 00:01
स्वाती लेख आवडला. तुम्ही सर्वांनी धमाल केली असणार. असो. पोमीज्, वुर्ष्ट म्हणजे काय? राडलर(बिअर+ कोला/फँटा/स्प्राईटचे मिश्रण) ,आफेलशोर्ल (ऍपल ज्युस +सोडावॉटर) हे कळले (बाय द वे, यातील घटकांचे प्रमाण कसे असते? - म्हणूनच म्हटले की एक लेख पाककृतींवर लिहायचा विचार कर). मला या एकंदरीतच पाश्चात्य लोकांचे हे एक आवडते की प्रत्येक गोष्टीचे नामकरण करणे. शब्दसंपत्ती केवढी वाढत असेल. शोर्ल म्हणजे काय?

स्वाती दिनेश 26/10/2007 - 11:59
मित्रहो, आमच्याबरोबर जत्रेला आलात आणि जत्रा आवडली ,आवडते आहे हे सांगितलेत. अनेक धन्यवाद! जत्रा-२ मध्ये तुमच्या बर्‍याचशा प्रश्नांची उत्तरे आहेत, त्यामुळे इथे त्यांची पुनरुक्ती आणि रसभंग टाळते आणि लवकरच, जत्रेत पुढे काय काय केले ते मिपावर चढवते. स्वाती
3
समाज
जीवनमान
लेख

लंपन, वानरांच्या फौजा आणि थोडं पाल्हाळ

नंदन ·

आजानुकर्ण 19/10/2007 - 16:18
अप्रतिम अभ्यासपूर्ण लेख. केवळ ती पुस्तकं ग्रेट आहेत यापेक्षा 'तुम्हांला' ती किती आवडतात हे महत्त्वाचं. केवळ गाजलेलं पुस्तक आहे म्हणून ते न आवडताच डोक्यावर घेऊ नये. शतशः सहमत. आजच एक वाक्य वाचले ते देण्याचा मोह आवरत नाही. What's right isn't always popular... and what's popular isn't always right. साहित्यात राईट व राँग असे काही नसले तरी आशय बराचसा लागू होतो.

नंदन 19/10/2007 - 16:28
धन्यवाद, योगेश. कोसलाबद्दल लिहिताना 'कॅचर इन द राय' डोक्यात आले होते, पण ते वाचले नसल्याने त्याचा उल्लेख केला नाही. कोसला लिहिताना नेमाडेंनी 'कॅचर...'वरुन मोठ्या प्रमाणावर प्रेरणा घेतली आहे असाही प्रवाद ऐकला आहे. [चौकस यांचे 'निळे पेन'ही याच (लंपन - डोह वगैरे) सदराच्या जवळ जाते, असे वाटते.] नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

आजानुकर्ण 19/10/2007 - 16:34
कोसला आणि कॅचर इन द राय चा संबंध असण्याची शक्यता आहे. पण कोसलाच्या तुलनेत कॅचर फारच टोकदार प्रभावी वाटले. कॅचरची एका मैत्रिणीकडून उसनी घेऊन वाचलेली प्रत ही कधीही मोडून पडतील असली पिवळट पाने व त्यांचा विशिष्ट वास असलेली जुनाट होती. त्यामुळे कॅचरमधले होस्टेलचे वर्णन अगदीच अनुभवता आले. ;) - (वाचक) आजानुकर्ण

कोलबेर 22/10/2007 - 02:33
...अनेकदा वाचायला घेउन सोडून दिले आहे पण 'कॅचर' मात्र परदेशी असून एका बैठकीत वाचून काढावेसे वाटले. कोसलातील नेमाड्यांची शैली अनेकांना भुरळ घालत असली तरी मला झेपत नाही.. तेव्हा थोडक्यात, 'केवळ ती पुस्तकं ग्रेट आहेत यापेक्षा 'आपल्याला' ती किती आवडतात हे महत्त्वाचं.' हेच खरं!!

जुना अभिजित 22/10/2007 - 13:48
आमच्या एका मास्तरांनी कोसला वाचा असं आम्हाला सांगीतलं. त्याचं कौतुक करताना ते म्हणाले होते की यातून जीवनविषयक दृष्टी मिळते. आम्ही वाचलं पण घंटा काही दृष्टी वगैरे मिळाली नाही. मराठी साहित्यातला मैलाचा दगड असा उल्लेख कोसलाबद्दल केला जातो. पण का ते कळत नाही. कदाचित आमची आवड जुळत नसावी. कोसला, बिढार, झूल, जरीला सगळी पुस्तके वाचली आहेत. पण अफलातून वगैरे वाटली नाहीत. अनोळखी लेखकांची अनेक अप्रतिम पुस्तके कथा वाचनात आल्या आहेत. नेमाडेंचा क्षमस्व अभिजित

विसोबा खेचर 19/10/2007 - 17:42
नंदन, सायबा, केवळ सुरेख लिहिलं आहेस.. तुझं मराठी साहित्यावरील प्रेम आणि वाचन पाहिलं की खरोखरंच थक्क व्हायला होतं! तुझ्या व्यासंगाला आपला सलाम... तात्या.

प्रियाली 19/10/2007 - 18:19
सुरेख, अभ्यासपूर्ण लेख. वानरांचे, त्यासोबत आलेले पावसाचे, कौलांच्या छिद्रातून दिसणारे आकाशाच्या निळ्या पार्‍याचे वर्णन फारच छान.

सर्किट 20/10/2007 - 00:16
सुंदर लेख. हल्लीच चेतन भगत चे फाईव्ह पॉइंट समवन वाचून, माझी आणि बायकोची चर्चा झाली. तिला ते पुस्तक अजीबात आवडलं नाही, आणि मला ते प्रचंड आवडलं. ह्याचे कारण एकचः ही पुस्तकं वाचत असताना मी त्या वयाचा असताना असाच मॅडसारखा विचार करायचो असं वाचताना सतत वाटत राहतं आणि लंपनशी कुठेतरी धागा जुळतो; हेही एक महत्त्वाचं कारण असावं. आय आय टी च्या होस्टेल मधला (किंवा इतर कुठल्याही होस्टेलमधला) अनुभव नसेल, तर फाईव्ह पॉइंट समवन आवडणे कठीण आहे. - सर्किट

सहज 20/10/2007 - 00:39
जसे कुठलाही कलाविष्कार सादर करताना त्या कलाकाराची एक "ग्रेस/फ्लूएन्सी" बघायला मिळते तशी नंदन तुमच्या वाचनाला/रसग्रहणाला देखील एक "नजाकत" आहे. वाचनातून रसग्रहण व एकंदर तुमची जडणघडण ह्याचा एक अंदाज आला. :-) तयार कान असलेल्या श्रोत्यासारखे तुम्ही "पट्टीचे" (आदराने/कौतुकाने) वाचक आहात. वानरांबद्दल खूप फुलवलेला लेख असला तरी लहानपणी पाचगणीला धप्प्कन समोर आलेले, दोन पायावर उभे राहील्यावर (बसलेल्या माझ्यापेक्षा) अजूनच धिप्पाड असलेले काळ्या तोंडाचे निडर माकड जेव्हा फस्स्कन आवाज करून माझ्या हातातून पापड घेऊन गेले, तेव्हा पासून मी वानराला जरा टरकून, बरीच श्वापदे ही दुरूनच उत्तम. :-) माझी इतर भावंडेपण भेदरली होती. आम्ही सगळे मग खेळताना ते मीरकॅट फॅमीली सारखे वॉच ठेवून असायचो. बनेश्वरला सहलीला तर ती माकडे हातातील खाऊ, पिशवी पळवायला चोरी करायलाच यायची. असो ह्या आठवणीमुळे म्हणा की माझ्या अल्पमतीमुळे ते लहान मुलाने केलेले वानराचे वर्णन जरा जास्तच वाटते. :-) असतील बुवा त्यागावची गरीबडी वानरे.....

चित्रा 20/10/2007 - 04:55
आमच्या उघड्या पडवीच्या लाल कौलारओळींच्या थोडे अलीकडे आत आम्ही घरची सारी जणे ते कुतूहल डोकावून, न लवणाऱ्या डोळ्यांनी पाहत उभी असू. पाणी पाणी पापण्यांभरी पाहत... कौलाराच्या छिद्रातून आकाशाचा निळा पारा उन्हाच्या वेळी चमचमे. "डोह" वाचलं नाही. आधी च कुठेतरी कबूल केल्याप्रमाणे हल्ली वाचन कमी झाले आहे. पण वाचावंसं वाटतं आहे हे मात्र नक्की. तुम्ही म्हणता तसे लहानपणच्या अनुभवांशी हे वर्णन जुळून गेले. पडवी शब्दानेच लहानपण आठवले. पडवीचे गज, वर जुन्या घरात जाणारा जिना, बाहेरचे खांब, लहानपणी पावसात पाकोळ्या घरात येत ते सर्वच आठवले. लंपन आणि सुमा हे तर आधीच मनात खोलवर बसले आहेत. लंपनच्या आजीआजोबांच्या गावासारखेच आमचेही गाव होते (एके काळी म्हणायला हवे). कदाचित लंपन आवडण्याचे कारण त्याचे ते सुंदर गावही असेल. असे वर्णन वाचले की तुम्ही म्हणता ते अनुभव अधिक उमाळ्याने समोर येतात. त्यामुळे (मनापासून) धन्यवाद.

स्वाती दिनेश 20/10/2007 - 12:04
अर्थात कुणाला कुठला अनुभव, कुठला विचार आवडेल हे सांगणं अवघड. ती पुस्तकं ग्रेट आहेत यापेक्षा 'तुम्हांला' ती किती आवडतात हे महत्त्वाचं. कुठेतरी आपली ओळख पटते आणि ते पुस्तक आवडण्यामागचं एकमेव नसलं तरी महत्त्वाचं कारण बनून जातं. अनुभव ग्रहण करण्याची प्रत्येकाची पार्श्वभूमी काळाप्रमाणे बदलत जाते, हा भाग वेगळाच. आजचे नवीन अनुभव मग आपल्या पिंडाचा भाग बनतात. त्यामुळे आज एखादं पुस्तक/कविता आपल्याला जशी आवडली तशीच्या तशीच ती आपल्याला दहा वर्षांनी आवडणार नाही. जर आपल्याच आवडीत एवढा फरक पडू शकतो, तर दोन व्यक्तींच्या आवडी जुळणं हे अधिक कठीण. सुंदर लेख! एखादे पुस्तक आपल्याला का आवडते किवा तितकेसे का आवडत नाही, याचे विवेचन अगदी आतून पटले. स्वाती

नंदन 21/10/2007 - 17:58
आपल्या प्रतिक्रियांबद्दल मन:पूर्वक आभार. सहजराव, त्या मूळ लेखात माकडांच्या हिंस्त्रपणाचेही वर्णन आहे. पण एकंदरीतच तुम्ही म्हणता तसं त्यांच्याविषयीचं आकर्षण अधिक दिसून येतं. चित्रा, तुम्ही म्हणताय ते खरंय. पहिल्या ओळीपासूनच मनात जुनी चित्रं आठवायला लागतात आणि त्यात वाचत जाऊ तसतसे अधिक डिटेल्स भरत जातात. आणखीन वीस-तीस वर्षांनी येणार्‍या पिढीला कदाचित हे लेखन (किंवा बटाट्याची चाळ) वगैरे तितकंसं आपलं वाटणार नाही कारण वर सर्किट यांनी म्हटल्याप्रमाणे हॉस्टेलसारखे जुने अनुभव गाठीशी नसतील. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

बिपिन कार्यकर्ते 26/12/2008 - 17:27
नंदन, काय सुंदर ओळख करून दिली आहेस रे!!! आता पुढच्या भारतवारीत 'डोह' नक्की घेणार. तू एकंदर वाचण्याबद्दल जे काही लिहिलं आहेस ते पण ग्रेटच आहे. मस्त. बिपिन कार्यकर्ते

दत्ता काळे 26/12/2008 - 19:16
कोसला, शाळा - हे वैयक्तिक अनुभवाचे वैश्विक अनुभवांतर आहे. पांडुरंग सांगवीकर आपणही असतो आणि तसेच आपल्याही डोळ्यासमोर एखादी शिरोडकर असते. अश्याच प्रकारचा अनुभव " म्हैस - पु.ल. देशपांडे - वाचतानासुध्दा येतो. कथा आपल्यासमोर घडते आहे असं वाटतं.

चेतन 26/12/2008 - 19:20
सुंदर लेख आणि डोह मधले वर्णनही मस्तच्. त्यामुळे आज एखादं पुस्तक/कविता आपल्याला जशी आवडली तशीच्या तशीच ती आपल्याला दहा वर्षांनी आवडणार नाही. जर आपल्याच आवडीत एवढा फरक पडू शकतो, तर दोन व्यक्तींच्या आवडी जुळणं हे अधिक कठीण. मला मात्र काही पुस्तक/कविता कधिही तेव्हढ्याच आवडतात. दोन व्यक्तींच्या आवडी जुळणं हे अधिक कठीण हे खरं डोह नक्की वाचेन अवांतरः कधी कधी एखाद लेखक आवडत नाही किंवा अजुन काही कारणास्तव बरेचजणं मुद्दामुन फक्त लेखनातल्या चुकाच शोधत बसतात. चेतन

रामदास 26/12/2008 - 19:43
नंदन आभारी आहे.कुणीतरी या पुस्तकांवर लिहावं असं बरेच दिवस वाटत होतं आज अचानक हा लेख समोर आला.लेख आवडला.फार पूर्वी राम पटवर्धनांनी पाडस नावाची कादंबरी लिहीली होती ती आज परत आठवली.श्रीनीवास कुळकर्णी साहेबांचं अक्षरसुद्धा मोत्यासारखं होतं (त्यांच्या लिखाणाला शोभेसं).मौजेत फेर्‍या मारायचो तेव्हा एक नमुना मिळवला होता.सापडला तर अपलोड करतो.

लिखाळ 27/12/2008 - 04:24
श्रीनीवास कुळकर्णी साहेबांचं अक्षरसुद्धा मोत्यासारखं होतं (त्यांच्या लिखाणाला शोभेसं).मौजेत फेर्‍या मारायचो तेव्हा एक नमुना मिळवला होता.सापडला तर अपलोड करतो.
उत्सुक आहे. -- लिखाळ. माझ्या अनुदिनीला येथे भेट द्या. 'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.

लिखाळ 27/12/2008 - 04:23
मस्त लेख ! डोह हे माझे सुद्धा आवडते पुस्तक आहे. पाठ्यपुस्तकात 'उन्हातले दिवस' ही कथा होती. तेव्हाच कथासंग्रहाचे नाव लक्षात ठेवले होते. नंतर पुस्तक घेऊन वाचले. फारच सुंदर भाषा आणि वातावरन निर्मिती आहे. त्यातले काही शब्द लक्षात राहण्यासारखेच आहेत. 'पौष पाहटेच्या गारव्याने ओठ फुटायचे..' अश्या सारखी त्यातली वाक्ये मला नेहमीच लक्षात राहिली आहेत. माझ्या आवडत्या पुस्तकाची अनेक दिवसांनी आठवण झाली. बरे वाटले.
तुम्ही अवतरले गोकुळी, आम्ही गोपाळांच्या मेळी तुम्ही होते रामराजा, आम्ही वानरांच्या फौजा..."
हे मला सुद्धा अतिशय आवडलेले आणि लक्षात राहिलेले... लेख उत्तम आहे. -- (जुन्या जन्मीचा वानर)लिखाळ. माझ्या अनुदिनीला येथे भेट द्या.

इनिगोय 15/02/2013 - 19:54
सुंदर पुस्तकावरच्या सहज लेखावरच्या सुरेख प्रतिक्रिया! नंदन, तुमचा व्यासंग आणि पुस्तकांबद्दलचा जिव्हाळा.. यांच्यासाठी हा लेख वर काढत आहे. :)

अग्निकोल्हा 15/02/2013 - 20:23
त्यातल्याच 'आम्ही वानरांच्या फौजा' या कथेतला हा काही आवडलेला भाग --
हा भाग वाचताना अक्षरशः एखाद्या सार्त्रच्या कादंबरीचा अनुवाद वाचतोय की काय वाटुन गेलं. क्लासिक! इनिगोय अतिशय धन्यवाद धागा वर काढल्याबद्दल.

बॅटमॅन 15/02/2013 - 21:05
केवळ अप्रतिम लेख. व्यासंग करण्यापेक्षा असे मोती अल्लाद वाचकांसमोर ठेवणे यासाठी पाहिजे नंदनच्या जातीचेच! येरा गबाळाचे काम ते अज्जीच नोहे. :)

लई भारी 16/02/2013 - 08:39
लंपन वाचून खुळा झालोच होतो! म्हणजे कळायचे नाही की आपल्याला लहानपणी वाटणाऱ्या गोष्टी अगदी जशाच्या तशा कशा काय शब्दबद्ध केल्या आहेत, आणि आजपर्यंत त्या कधीच कुणी शब्दात मांडणे राहू द्या, आपण सुद्धा कुणाला सांगितल्या नव्हत्या :) लंपनची बेळगाव कडील मराठी तर कानात रुंजी घालत असते! निपाणी-बेळगाव भागात नेहमीच ऐकत आल्यामुळे खूप जवळची वाटते. डोह वाचताना अगदी असेच विचार आले होते! (मी लंपन अक्षरशः पुरवून पुरवून वाचतो आहे. तशी उशिराच गाठ पडली, त्यामुळे अजून 'झुंबर' बाकी ठेवलंय :) ) आपल्या लिखाणाबद्दल मी काय बोलू.. अनेक धन्यवाद!

भाग्यश्री कुलकर्णी 28/03/2014 - 10:08
मी डोह वाचले नाही.पण मला पंखा, झुम्बर जाम म्हणजे जाम आवडते.मी प्रकाश संतांच्या लेखनशैलीची खुप चाहती आहे. लंपन आत हलवून जातो लक्ककन.ते वातावरण मलाही खुप जवळचे वाट्ते.कदाचीत ती बेळगावी बोली,ती लाल माती, तो मिलीट्री महादेव मला परत लहानपणीचा गंध देतात.डोह नक्की वाचीन.जुन्या आठवणी जागवल्याबद्दल आभार!

लई भारी 05/06/2015 - 00:05
सुंदर लिखाण! लंपन बद्दल अगदी असेच वाटते. गेली ४ वर्षे अक्षरश: पुरवून पुरवून वाचतो आहे. प्रत्येक भाग कितीही वेळा वाचला तरी कंटाळा येत नाही. सध्या पुणे आकाशवाणीच्या '७९२ कि.हर्ट्झ ए. एम.' वाहिनी वर सकाळी १०:३० वाजता 'लंपन' च्या कथांवर आधारित कार्यक्रम चालू आहे. छान वाटते. बरेच दिग्गज कलाकार आहेत.

पुंबा 07/07/2016 - 18:41
हा लेख अप्रतीम सुंदर आहे. डोह वाचलीच पाहीजे. अवांतरः लंपन च्या चारही पुस्तकांतील कथा इतक्या विलक्षण जादूभरल्या असताना सुद्धा कुणालाच अद्यापपर्यंत त्या चित्रपट, मालीका किंवा नाट्यरूपात आणाव्याश्या का वाटल्या नसाव्यात? की ते वातावरण, लंपणचे भावविश्व उभे करणे 'अपने बस की बात नही' हे मान्य केलेय? मुळात लंपनच्या कथांचा जीव मोठा आहे. संतांची शैली अतिशय निर्भेळ आहे. आपल्या डोळ्यासमोर कथा घडत आहे असं वाटावं इतक्या सहजपणे ते कथा फुलवतात. इतकं सारं मटेरीयल असुन्देखील कुणाला मोह होत नाही याचं वैषम्य, कुतुहल वाटतं. कधी संधी मिळेल तर नकीच हे करयला आवडेल.

बोका-ए-आझम 07/07/2016 - 20:29
काही कादंबऱ्यांवर चित्रपट बनूच नये. रारंग ढांग, रणांगण अशा नितांतसुंदर कादंबऱ्या चित्रपटाच्या नादात भ्रष्ट होण्याची शक्यता जास्त. लंपनचंही तसंच आहे. चित्रपट म्हटलं की त्यात mass ची, नफा-तोटा, अनुदान वगैरेंची गणितं येतात, तो चालावा म्हणून केलेल्या अपरिहार्य तडजोडी येतात. त्यापेक्षा कादंबरी वाचता वाचता डोळ्यांसमोर visualize करावी आपली आपणच.

पुंबा 08/07/2016 - 12:06
खरंय आपलं.. असं काही हे धंदेवाईक निर्माते करायला जातील तर कदाचीत अन्यायच होईल लंपनवर. पैठणीला ठीगळं जोडलेली पहावणार नाहीत असंच वाटतय. गॉडफादर सारखी रसरशीत आणि पुस्तकाइतकीच शानदार असणारी कलक्रुती कधी घडेल मरठीत काय माहीत? :-(

अलका सुहास जोशी 21/10/2016 - 14:40
नंदन……......वाचण्यातली खरी गंमत काय हे कळणे महत्वाचे. गोष्टी ऐकून करमणूक करून घेण्याची यत्ता मागे पडली की खरे वाचन सुरू होते. तुमच्या लेखनातून आणि त्यावरील प्रतिक्रीयांमधून एका बोटीतले समानशील भेटल्याचा आनंद झाला. लंपन, सुमी, शारदासंगीत, लंपूचे आजीआजोबा, त्याचे “नकादुचेण्यापकासके” हे सगळे काही अवर्णनीय अनुभव देणारे आहे. संतांची पुस्तके बालकांचे भावविश्व उलगडतात हे अर्धसत्य आहे. लंपूच्या संगीतशिक्षिका आणि त्यांची न लिहिलेली भुतकाळातली गोष्ट, लंपनचे विद्वान आजोबा आणि खमकी आज्जी यांच्यामधली केमिस्ट्री असं खुप कायकाय आपल्याला शहाणं करणारं लिहून जातात प्रनासंत, लंपूच्या मागे लपून. लंपूचं निरागस हळवेपण वाचताना डोळे पाझरायला लागतात. तसं काय, कितीतरी पुस्तके वाचताना रडू येतंच की. पण लंपूबरोबर त्याच्या म्याड गावात हिंडताना, त्याच्या भवतालची माणसे वाचताना, डोळे दु:खभावनेने ओले होत नाहीत. लंपूचा कसा घसा दुखायचा हळवेपणी……तसं कासावीस तगमगायला होतं अगदी. तरीही, हे पुस्तक संपूच नये असंही वाटत रहातं. चांदणयांचा रस्ता हा संतांच्या अकाली निधनानंतरचा माौज प्रकाशनाने काढलेला लेखसंग्रह. तो वाचूनही दोनेक वर्षे झाली. त्यात त्यांनी आईबद्दल लिहिलेला लेख वाचला आणि इंदिरा संत यांची कविता नव्याने समजलेली. विशीपंचविशीत वाचलेले काही काही म्हंजे वपु, गाडगीळ, गोखले , वगेेरे आता पुन्हा वाचताना कंटाळा दाटतो. पुंडलिक , मर्ढेकर , आचवल , श्रीविकु, दुर्गाबाई, किणीकर, ग्रेस आणि बरेचजण मात्र ताजेताजे वाटतात………आजही. बादवे……..चष्मा चिकटल्यावर माझे वाचन आटले आहे. मिपाकरांचा काय अनुभव??

आजानुकर्ण 19/10/2007 - 16:18
अप्रतिम अभ्यासपूर्ण लेख. केवळ ती पुस्तकं ग्रेट आहेत यापेक्षा 'तुम्हांला' ती किती आवडतात हे महत्त्वाचं. केवळ गाजलेलं पुस्तक आहे म्हणून ते न आवडताच डोक्यावर घेऊ नये. शतशः सहमत. आजच एक वाक्य वाचले ते देण्याचा मोह आवरत नाही. What's right isn't always popular... and what's popular isn't always right. साहित्यात राईट व राँग असे काही नसले तरी आशय बराचसा लागू होतो.

नंदन 19/10/2007 - 16:28
धन्यवाद, योगेश. कोसलाबद्दल लिहिताना 'कॅचर इन द राय' डोक्यात आले होते, पण ते वाचले नसल्याने त्याचा उल्लेख केला नाही. कोसला लिहिताना नेमाडेंनी 'कॅचर...'वरुन मोठ्या प्रमाणावर प्रेरणा घेतली आहे असाही प्रवाद ऐकला आहे. [चौकस यांचे 'निळे पेन'ही याच (लंपन - डोह वगैरे) सदराच्या जवळ जाते, असे वाटते.] नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

आजानुकर्ण 19/10/2007 - 16:34
कोसला आणि कॅचर इन द राय चा संबंध असण्याची शक्यता आहे. पण कोसलाच्या तुलनेत कॅचर फारच टोकदार प्रभावी वाटले. कॅचरची एका मैत्रिणीकडून उसनी घेऊन वाचलेली प्रत ही कधीही मोडून पडतील असली पिवळट पाने व त्यांचा विशिष्ट वास असलेली जुनाट होती. त्यामुळे कॅचरमधले होस्टेलचे वर्णन अगदीच अनुभवता आले. ;) - (वाचक) आजानुकर्ण

कोलबेर 22/10/2007 - 02:33
...अनेकदा वाचायला घेउन सोडून दिले आहे पण 'कॅचर' मात्र परदेशी असून एका बैठकीत वाचून काढावेसे वाटले. कोसलातील नेमाड्यांची शैली अनेकांना भुरळ घालत असली तरी मला झेपत नाही.. तेव्हा थोडक्यात, 'केवळ ती पुस्तकं ग्रेट आहेत यापेक्षा 'आपल्याला' ती किती आवडतात हे महत्त्वाचं.' हेच खरं!!

जुना अभिजित 22/10/2007 - 13:48
आमच्या एका मास्तरांनी कोसला वाचा असं आम्हाला सांगीतलं. त्याचं कौतुक करताना ते म्हणाले होते की यातून जीवनविषयक दृष्टी मिळते. आम्ही वाचलं पण घंटा काही दृष्टी वगैरे मिळाली नाही. मराठी साहित्यातला मैलाचा दगड असा उल्लेख कोसलाबद्दल केला जातो. पण का ते कळत नाही. कदाचित आमची आवड जुळत नसावी. कोसला, बिढार, झूल, जरीला सगळी पुस्तके वाचली आहेत. पण अफलातून वगैरे वाटली नाहीत. अनोळखी लेखकांची अनेक अप्रतिम पुस्तके कथा वाचनात आल्या आहेत. नेमाडेंचा क्षमस्व अभिजित

विसोबा खेचर 19/10/2007 - 17:42
नंदन, सायबा, केवळ सुरेख लिहिलं आहेस.. तुझं मराठी साहित्यावरील प्रेम आणि वाचन पाहिलं की खरोखरंच थक्क व्हायला होतं! तुझ्या व्यासंगाला आपला सलाम... तात्या.

प्रियाली 19/10/2007 - 18:19
सुरेख, अभ्यासपूर्ण लेख. वानरांचे, त्यासोबत आलेले पावसाचे, कौलांच्या छिद्रातून दिसणारे आकाशाच्या निळ्या पार्‍याचे वर्णन फारच छान.

सर्किट 20/10/2007 - 00:16
सुंदर लेख. हल्लीच चेतन भगत चे फाईव्ह पॉइंट समवन वाचून, माझी आणि बायकोची चर्चा झाली. तिला ते पुस्तक अजीबात आवडलं नाही, आणि मला ते प्रचंड आवडलं. ह्याचे कारण एकचः ही पुस्तकं वाचत असताना मी त्या वयाचा असताना असाच मॅडसारखा विचार करायचो असं वाचताना सतत वाटत राहतं आणि लंपनशी कुठेतरी धागा जुळतो; हेही एक महत्त्वाचं कारण असावं. आय आय टी च्या होस्टेल मधला (किंवा इतर कुठल्याही होस्टेलमधला) अनुभव नसेल, तर फाईव्ह पॉइंट समवन आवडणे कठीण आहे. - सर्किट

सहज 20/10/2007 - 00:39
जसे कुठलाही कलाविष्कार सादर करताना त्या कलाकाराची एक "ग्रेस/फ्लूएन्सी" बघायला मिळते तशी नंदन तुमच्या वाचनाला/रसग्रहणाला देखील एक "नजाकत" आहे. वाचनातून रसग्रहण व एकंदर तुमची जडणघडण ह्याचा एक अंदाज आला. :-) तयार कान असलेल्या श्रोत्यासारखे तुम्ही "पट्टीचे" (आदराने/कौतुकाने) वाचक आहात. वानरांबद्दल खूप फुलवलेला लेख असला तरी लहानपणी पाचगणीला धप्प्कन समोर आलेले, दोन पायावर उभे राहील्यावर (बसलेल्या माझ्यापेक्षा) अजूनच धिप्पाड असलेले काळ्या तोंडाचे निडर माकड जेव्हा फस्स्कन आवाज करून माझ्या हातातून पापड घेऊन गेले, तेव्हा पासून मी वानराला जरा टरकून, बरीच श्वापदे ही दुरूनच उत्तम. :-) माझी इतर भावंडेपण भेदरली होती. आम्ही सगळे मग खेळताना ते मीरकॅट फॅमीली सारखे वॉच ठेवून असायचो. बनेश्वरला सहलीला तर ती माकडे हातातील खाऊ, पिशवी पळवायला चोरी करायलाच यायची. असो ह्या आठवणीमुळे म्हणा की माझ्या अल्पमतीमुळे ते लहान मुलाने केलेले वानराचे वर्णन जरा जास्तच वाटते. :-) असतील बुवा त्यागावची गरीबडी वानरे.....

चित्रा 20/10/2007 - 04:55
आमच्या उघड्या पडवीच्या लाल कौलारओळींच्या थोडे अलीकडे आत आम्ही घरची सारी जणे ते कुतूहल डोकावून, न लवणाऱ्या डोळ्यांनी पाहत उभी असू. पाणी पाणी पापण्यांभरी पाहत... कौलाराच्या छिद्रातून आकाशाचा निळा पारा उन्हाच्या वेळी चमचमे. "डोह" वाचलं नाही. आधी च कुठेतरी कबूल केल्याप्रमाणे हल्ली वाचन कमी झाले आहे. पण वाचावंसं वाटतं आहे हे मात्र नक्की. तुम्ही म्हणता तसे लहानपणच्या अनुभवांशी हे वर्णन जुळून गेले. पडवी शब्दानेच लहानपण आठवले. पडवीचे गज, वर जुन्या घरात जाणारा जिना, बाहेरचे खांब, लहानपणी पावसात पाकोळ्या घरात येत ते सर्वच आठवले. लंपन आणि सुमा हे तर आधीच मनात खोलवर बसले आहेत. लंपनच्या आजीआजोबांच्या गावासारखेच आमचेही गाव होते (एके काळी म्हणायला हवे). कदाचित लंपन आवडण्याचे कारण त्याचे ते सुंदर गावही असेल. असे वर्णन वाचले की तुम्ही म्हणता ते अनुभव अधिक उमाळ्याने समोर येतात. त्यामुळे (मनापासून) धन्यवाद.

स्वाती दिनेश 20/10/2007 - 12:04
अर्थात कुणाला कुठला अनुभव, कुठला विचार आवडेल हे सांगणं अवघड. ती पुस्तकं ग्रेट आहेत यापेक्षा 'तुम्हांला' ती किती आवडतात हे महत्त्वाचं. कुठेतरी आपली ओळख पटते आणि ते पुस्तक आवडण्यामागचं एकमेव नसलं तरी महत्त्वाचं कारण बनून जातं. अनुभव ग्रहण करण्याची प्रत्येकाची पार्श्वभूमी काळाप्रमाणे बदलत जाते, हा भाग वेगळाच. आजचे नवीन अनुभव मग आपल्या पिंडाचा भाग बनतात. त्यामुळे आज एखादं पुस्तक/कविता आपल्याला जशी आवडली तशीच्या तशीच ती आपल्याला दहा वर्षांनी आवडणार नाही. जर आपल्याच आवडीत एवढा फरक पडू शकतो, तर दोन व्यक्तींच्या आवडी जुळणं हे अधिक कठीण. सुंदर लेख! एखादे पुस्तक आपल्याला का आवडते किवा तितकेसे का आवडत नाही, याचे विवेचन अगदी आतून पटले. स्वाती

नंदन 21/10/2007 - 17:58
आपल्या प्रतिक्रियांबद्दल मन:पूर्वक आभार. सहजराव, त्या मूळ लेखात माकडांच्या हिंस्त्रपणाचेही वर्णन आहे. पण एकंदरीतच तुम्ही म्हणता तसं त्यांच्याविषयीचं आकर्षण अधिक दिसून येतं. चित्रा, तुम्ही म्हणताय ते खरंय. पहिल्या ओळीपासूनच मनात जुनी चित्रं आठवायला लागतात आणि त्यात वाचत जाऊ तसतसे अधिक डिटेल्स भरत जातात. आणखीन वीस-तीस वर्षांनी येणार्‍या पिढीला कदाचित हे लेखन (किंवा बटाट्याची चाळ) वगैरे तितकंसं आपलं वाटणार नाही कारण वर सर्किट यांनी म्हटल्याप्रमाणे हॉस्टेलसारखे जुने अनुभव गाठीशी नसतील. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

बिपिन कार्यकर्ते 26/12/2008 - 17:27
नंदन, काय सुंदर ओळख करून दिली आहेस रे!!! आता पुढच्या भारतवारीत 'डोह' नक्की घेणार. तू एकंदर वाचण्याबद्दल जे काही लिहिलं आहेस ते पण ग्रेटच आहे. मस्त. बिपिन कार्यकर्ते

दत्ता काळे 26/12/2008 - 19:16
कोसला, शाळा - हे वैयक्तिक अनुभवाचे वैश्विक अनुभवांतर आहे. पांडुरंग सांगवीकर आपणही असतो आणि तसेच आपल्याही डोळ्यासमोर एखादी शिरोडकर असते. अश्याच प्रकारचा अनुभव " म्हैस - पु.ल. देशपांडे - वाचतानासुध्दा येतो. कथा आपल्यासमोर घडते आहे असं वाटतं.

चेतन 26/12/2008 - 19:20
सुंदर लेख आणि डोह मधले वर्णनही मस्तच्. त्यामुळे आज एखादं पुस्तक/कविता आपल्याला जशी आवडली तशीच्या तशीच ती आपल्याला दहा वर्षांनी आवडणार नाही. जर आपल्याच आवडीत एवढा फरक पडू शकतो, तर दोन व्यक्तींच्या आवडी जुळणं हे अधिक कठीण. मला मात्र काही पुस्तक/कविता कधिही तेव्हढ्याच आवडतात. दोन व्यक्तींच्या आवडी जुळणं हे अधिक कठीण हे खरं डोह नक्की वाचेन अवांतरः कधी कधी एखाद लेखक आवडत नाही किंवा अजुन काही कारणास्तव बरेचजणं मुद्दामुन फक्त लेखनातल्या चुकाच शोधत बसतात. चेतन

रामदास 26/12/2008 - 19:43
नंदन आभारी आहे.कुणीतरी या पुस्तकांवर लिहावं असं बरेच दिवस वाटत होतं आज अचानक हा लेख समोर आला.लेख आवडला.फार पूर्वी राम पटवर्धनांनी पाडस नावाची कादंबरी लिहीली होती ती आज परत आठवली.श्रीनीवास कुळकर्णी साहेबांचं अक्षरसुद्धा मोत्यासारखं होतं (त्यांच्या लिखाणाला शोभेसं).मौजेत फेर्‍या मारायचो तेव्हा एक नमुना मिळवला होता.सापडला तर अपलोड करतो.

लिखाळ 27/12/2008 - 04:24
श्रीनीवास कुळकर्णी साहेबांचं अक्षरसुद्धा मोत्यासारखं होतं (त्यांच्या लिखाणाला शोभेसं).मौजेत फेर्‍या मारायचो तेव्हा एक नमुना मिळवला होता.सापडला तर अपलोड करतो.
उत्सुक आहे. -- लिखाळ. माझ्या अनुदिनीला येथे भेट द्या. 'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.

लिखाळ 27/12/2008 - 04:23
मस्त लेख ! डोह हे माझे सुद्धा आवडते पुस्तक आहे. पाठ्यपुस्तकात 'उन्हातले दिवस' ही कथा होती. तेव्हाच कथासंग्रहाचे नाव लक्षात ठेवले होते. नंतर पुस्तक घेऊन वाचले. फारच सुंदर भाषा आणि वातावरन निर्मिती आहे. त्यातले काही शब्द लक्षात राहण्यासारखेच आहेत. 'पौष पाहटेच्या गारव्याने ओठ फुटायचे..' अश्या सारखी त्यातली वाक्ये मला नेहमीच लक्षात राहिली आहेत. माझ्या आवडत्या पुस्तकाची अनेक दिवसांनी आठवण झाली. बरे वाटले.
तुम्ही अवतरले गोकुळी, आम्ही गोपाळांच्या मेळी तुम्ही होते रामराजा, आम्ही वानरांच्या फौजा..."
हे मला सुद्धा अतिशय आवडलेले आणि लक्षात राहिलेले... लेख उत्तम आहे. -- (जुन्या जन्मीचा वानर)लिखाळ. माझ्या अनुदिनीला येथे भेट द्या.

इनिगोय 15/02/2013 - 19:54
सुंदर पुस्तकावरच्या सहज लेखावरच्या सुरेख प्रतिक्रिया! नंदन, तुमचा व्यासंग आणि पुस्तकांबद्दलचा जिव्हाळा.. यांच्यासाठी हा लेख वर काढत आहे. :)

अग्निकोल्हा 15/02/2013 - 20:23
त्यातल्याच 'आम्ही वानरांच्या फौजा' या कथेतला हा काही आवडलेला भाग --
हा भाग वाचताना अक्षरशः एखाद्या सार्त्रच्या कादंबरीचा अनुवाद वाचतोय की काय वाटुन गेलं. क्लासिक! इनिगोय अतिशय धन्यवाद धागा वर काढल्याबद्दल.

बॅटमॅन 15/02/2013 - 21:05
केवळ अप्रतिम लेख. व्यासंग करण्यापेक्षा असे मोती अल्लाद वाचकांसमोर ठेवणे यासाठी पाहिजे नंदनच्या जातीचेच! येरा गबाळाचे काम ते अज्जीच नोहे. :)

लई भारी 16/02/2013 - 08:39
लंपन वाचून खुळा झालोच होतो! म्हणजे कळायचे नाही की आपल्याला लहानपणी वाटणाऱ्या गोष्टी अगदी जशाच्या तशा कशा काय शब्दबद्ध केल्या आहेत, आणि आजपर्यंत त्या कधीच कुणी शब्दात मांडणे राहू द्या, आपण सुद्धा कुणाला सांगितल्या नव्हत्या :) लंपनची बेळगाव कडील मराठी तर कानात रुंजी घालत असते! निपाणी-बेळगाव भागात नेहमीच ऐकत आल्यामुळे खूप जवळची वाटते. डोह वाचताना अगदी असेच विचार आले होते! (मी लंपन अक्षरशः पुरवून पुरवून वाचतो आहे. तशी उशिराच गाठ पडली, त्यामुळे अजून 'झुंबर' बाकी ठेवलंय :) ) आपल्या लिखाणाबद्दल मी काय बोलू.. अनेक धन्यवाद!

भाग्यश्री कुलकर्णी 28/03/2014 - 10:08
मी डोह वाचले नाही.पण मला पंखा, झुम्बर जाम म्हणजे जाम आवडते.मी प्रकाश संतांच्या लेखनशैलीची खुप चाहती आहे. लंपन आत हलवून जातो लक्ककन.ते वातावरण मलाही खुप जवळचे वाट्ते.कदाचीत ती बेळगावी बोली,ती लाल माती, तो मिलीट्री महादेव मला परत लहानपणीचा गंध देतात.डोह नक्की वाचीन.जुन्या आठवणी जागवल्याबद्दल आभार!

लई भारी 05/06/2015 - 00:05
सुंदर लिखाण! लंपन बद्दल अगदी असेच वाटते. गेली ४ वर्षे अक्षरश: पुरवून पुरवून वाचतो आहे. प्रत्येक भाग कितीही वेळा वाचला तरी कंटाळा येत नाही. सध्या पुणे आकाशवाणीच्या '७९२ कि.हर्ट्झ ए. एम.' वाहिनी वर सकाळी १०:३० वाजता 'लंपन' च्या कथांवर आधारित कार्यक्रम चालू आहे. छान वाटते. बरेच दिग्गज कलाकार आहेत.

पुंबा 07/07/2016 - 18:41
हा लेख अप्रतीम सुंदर आहे. डोह वाचलीच पाहीजे. अवांतरः लंपन च्या चारही पुस्तकांतील कथा इतक्या विलक्षण जादूभरल्या असताना सुद्धा कुणालाच अद्यापपर्यंत त्या चित्रपट, मालीका किंवा नाट्यरूपात आणाव्याश्या का वाटल्या नसाव्यात? की ते वातावरण, लंपणचे भावविश्व उभे करणे 'अपने बस की बात नही' हे मान्य केलेय? मुळात लंपनच्या कथांचा जीव मोठा आहे. संतांची शैली अतिशय निर्भेळ आहे. आपल्या डोळ्यासमोर कथा घडत आहे असं वाटावं इतक्या सहजपणे ते कथा फुलवतात. इतकं सारं मटेरीयल असुन्देखील कुणाला मोह होत नाही याचं वैषम्य, कुतुहल वाटतं. कधी संधी मिळेल तर नकीच हे करयला आवडेल.

बोका-ए-आझम 07/07/2016 - 20:29
काही कादंबऱ्यांवर चित्रपट बनूच नये. रारंग ढांग, रणांगण अशा नितांतसुंदर कादंबऱ्या चित्रपटाच्या नादात भ्रष्ट होण्याची शक्यता जास्त. लंपनचंही तसंच आहे. चित्रपट म्हटलं की त्यात mass ची, नफा-तोटा, अनुदान वगैरेंची गणितं येतात, तो चालावा म्हणून केलेल्या अपरिहार्य तडजोडी येतात. त्यापेक्षा कादंबरी वाचता वाचता डोळ्यांसमोर visualize करावी आपली आपणच.

पुंबा 08/07/2016 - 12:06
खरंय आपलं.. असं काही हे धंदेवाईक निर्माते करायला जातील तर कदाचीत अन्यायच होईल लंपनवर. पैठणीला ठीगळं जोडलेली पहावणार नाहीत असंच वाटतय. गॉडफादर सारखी रसरशीत आणि पुस्तकाइतकीच शानदार असणारी कलक्रुती कधी घडेल मरठीत काय माहीत? :-(

अलका सुहास जोशी 21/10/2016 - 14:40
नंदन……......वाचण्यातली खरी गंमत काय हे कळणे महत्वाचे. गोष्टी ऐकून करमणूक करून घेण्याची यत्ता मागे पडली की खरे वाचन सुरू होते. तुमच्या लेखनातून आणि त्यावरील प्रतिक्रीयांमधून एका बोटीतले समानशील भेटल्याचा आनंद झाला. लंपन, सुमी, शारदासंगीत, लंपूचे आजीआजोबा, त्याचे “नकादुचेण्यापकासके” हे सगळे काही अवर्णनीय अनुभव देणारे आहे. संतांची पुस्तके बालकांचे भावविश्व उलगडतात हे अर्धसत्य आहे. लंपूच्या संगीतशिक्षिका आणि त्यांची न लिहिलेली भुतकाळातली गोष्ट, लंपनचे विद्वान आजोबा आणि खमकी आज्जी यांच्यामधली केमिस्ट्री असं खुप कायकाय आपल्याला शहाणं करणारं लिहून जातात प्रनासंत, लंपूच्या मागे लपून. लंपूचं निरागस हळवेपण वाचताना डोळे पाझरायला लागतात. तसं काय, कितीतरी पुस्तके वाचताना रडू येतंच की. पण लंपूबरोबर त्याच्या म्याड गावात हिंडताना, त्याच्या भवतालची माणसे वाचताना, डोळे दु:खभावनेने ओले होत नाहीत. लंपूचा कसा घसा दुखायचा हळवेपणी……तसं कासावीस तगमगायला होतं अगदी. तरीही, हे पुस्तक संपूच नये असंही वाटत रहातं. चांदणयांचा रस्ता हा संतांच्या अकाली निधनानंतरचा माौज प्रकाशनाने काढलेला लेखसंग्रह. तो वाचूनही दोनेक वर्षे झाली. त्यात त्यांनी आईबद्दल लिहिलेला लेख वाचला आणि इंदिरा संत यांची कविता नव्याने समजलेली. विशीपंचविशीत वाचलेले काही काही म्हंजे वपु, गाडगीळ, गोखले , वगेेरे आता पुन्हा वाचताना कंटाळा दाटतो. पुंडलिक , मर्ढेकर , आचवल , श्रीविकु, दुर्गाबाई, किणीकर, ग्रेस आणि बरेचजण मात्र ताजेताजे वाटतात………आजही. बादवे……..चष्मा चिकटल्यावर माझे वाचन आटले आहे. मिपाकरांचा काय अनुभव??
काही फायदा होतो म्हणून वाचन करु नये, हे जरी खरं असलं तरी त्यातून वेगवेगळे अनुभव आपण लेखकाच्या दृष्टीतून घेऊ शकतो. नाहीतर एका आयुष्यात असे घेऊन घेऊन अनुभव तरी किती घेणार? बसल्याजागी वेगवेगळे अनुभव - व्हिकॅरियसली म्हणजे दुसऱ्याच्या उसन्या दृष्टीतून का होईना, आपण पुस्तकाच्या वाचनातून घेऊ शकतो. 'का आपुला ठावो न सांडिता, आलिंगिजे चंद्रु प्रकटिता', असं कमलिनीबद्दल ज्ञानेश्वरीत म्हटलंय तसंच काहीसं. अर्थात कुणाला कुठला अनुभव, कुठला विचार आवडेल हे सांगणं अवघड. त्या त्या व्यक्तीच्या पिंडावरती ते अवलंबून.
कथा
वाङ्मय
साहित्यिक
लेख
आस्वाद
समीक्षा
Subscribe to लेख
© 2026 मिसळपाव