पुस्तक परिक्षण आवडलं! तटस्थ नजरेतुन पुस्तकाची छान ओळख करुन दिली आहे. कादंबरीला 'बाकी शून्य' हे नाव तरी अगदी समर्पक दिलेले दिसतय.

माझेहि हेच मत झाले होते पुस्तक वाचल्यावर. खुप छान आहे असे ऐकले म्हनुन वाचले पन खरेच शुन्य निघाले.

फार जास्त पाने लिहुन शेवटी 'बाकी शून्य' !!!! असे स्वरुप आहे कदम्बरी चे कोसला ची आठवण करुन देण्याचा केविलवणा प्रयत्न असे माझे मत आहे मजेदार विदुषक

सहमत. माझाही हाच अनुभव. वाचूनही पदरात पडते, ते बाकी शून्यच. असेच अनंत सामंतांच्या अविरत नावाच्या जाडजूड कादंबरीनंतरी वाटले होते.

नुकतेच हे पुस्तक वाचायला घेतले. सुरूवातीची काही पाने वाचताना वाटले की सलगता नाही. वेगवेगळे प्रसंग एकत्र लिहिलेत बस्स. नंतर बहुधा त्याची सवय झाली म्हणून वाचू शकलो. अजूनही अर्धेच पुस्तक वाचले आहे. #:S त्यातल्या त्यात ह्याआधीच "दुनियादारी" वाचले होते, त्याचा प्रभाव अजूनही आहेच. त्यामुळेही बहुधा हे पुस्तक विस्कळीत वाटतेय. पुढे वाचू की नाही विचार करतोय. :?

मला ही कादंबरी खूप आवडली......... छोटा डॉन आणि माझे याबाबत बरेच विचारमंथन झाले आहे... मला फारसे साहित्यिक भाषेत लिहता येत नाही... पण जय सरदेसाई ने खूप दिवस अस्वस्थ केलं होतं..... अनेकवेळा वाचून शेवटी माझी प्रत डॉनने जर्मनी ला पळवली. :& परत मिळेल अशी आशा आहे.............. :/

मुळात आपण तुलना का करत आहात ? सरळ आहे की पुस्तक आवडले का नाही, ह्याच्या तुलनेत भिकार** आहे , त्याचा तुलनेने बरे आहे ह्याला अर्थ नाही ... असो. पुस्तक अर्धेच वाचले आहे तर पुर्ण वाचा ... आणि मग मत बनवा, मग ते " भंगार पुस्तक" असे झाले तर कदाचित मान्य करु ... पण एवढीही टाकाऊ कादंबरी नाही ...

... मला फारसे साहित्यिक भाषेत लिहता येत नाही... पण जय सरदेसाई ने खूप दिवस अस्वस्थ केलं होतं..... अनेकवेळा वाचून शेवटी माझी प्रत डॉनने जर्मनी ला पळवली. :& परत मिळेल अशी आशा आहे..............

बस का अभि मालक, कशाला खेचता राव आमची ... कादंबरी जर्मनीला आणली ही बाब खरी आहे. त्यामचा उद्देश असा आहे की कादंबरीची समिक्षा करणारा "एक फक्कड लेख " लिहावा ... लवकरच वेळ मिळेल अशी आशा आहे, तेव्हा टाकुच सविस्तर ... ता . क : " आपली " कादंबरी परत मिळेल कदाचित ... बाकी सर्व कर्ता करविता परमेश्वर आहे ... अवांतर ( काही खास लोकांसाठी ) : "लेख कधी टाकणार" असे सारखे प्रश्न विचारुन मझे जिने हराम नका करु. वेळ मिळाला की टाकतो ... सध्या जर्मन सरकारशी " युरोपमधल्या आर्थीक मंदीचा तुलनात्मक अभ्यास " ह्या महत्वाच्या विषयावर चर्चा चालु आहे. छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

इतका विश्वासघात? थांब जर्मनीच्या प्रेसिडेंटला फोन लावतो ....आणि जर्मनीत दारू , सिगरेट आणि 'इतर' गोष्टींवर बन्दी आणतो..........

बाकी शुन्यचे परिक्षण आवडले. अवांतर : 'एबारो बारो, सत्यजित राय यांच्या कथेंचे विलास गितेंनी अनुवाद केलेले मस्त पुस्तक.

http://vipravani.wordpress.com/ परिक्षण आवडले. वि.प्र.

म्हटले, एकदम बाकी शून्यला इतके प्रतिसाद?? ... मग कळलं खरडफळा झालाय होय? मग ठीकंय ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

ही कादंबरी वाचल्याला काही महिने उलटले. कसे कुणास ठाऊक , पण मास्तरांच्या या धाग्यावर लिहायला जमलेच नव्हते... ज्या पुस्तकाचा (कुठल्याही गोष्टीचा ?) "बिल्ड्-अप" अमुक-अमुक-पार्ट्-टू असा होतो , त्या गोष्टीबाबतच्या अपेक्षाभंगाला मनाची तयारी करून ठेवणेच इष्ट ; अशी आपली माझी खूणगाठ. त्यामुळे एकूणच अपेक्षा मी खाली आणलेल्या होत्या. पुस्तकाच्या एकंदर रूपरेषेबाबत मास्तरानी लिहिले आहेच. स्वतःचा शोध म्हणा, स्वत:ची कैफियत म्हणा , अशा स्वरूपाची पुस्तके मराठीत खूप काळापासून चालत आली आहेत. "कोसला" हे पुस्तक आत्मचरित्रात्मक नसले तरी अर्थातच प्रथमपुरुषी आहे. "कोसला" मधे कार्‍या लोकांचे , कॉलेजजीवनाचे , हॉस्टेल वास्तव्याचे चित्रण आहे. तर "बाकी शून्य" मधे एकंदरच पौगंडावस्थेवाटे , उमेदवारीच्या दिवसांपर्यंत केलेला प्रवास चितारलेला आहे. तर मग "बाकी शून्य" चा माझ्या दृष्टीने जमाखर्च नेमका काय ? काही लैंगिक अनुभव यात धाडसीपणे मांडले आहेत. पौगंडावस्थेच्याही आधी कथानायकाला जवळच्या नातेसंबंधामधील मुलींशी संबंध येतो. अगदी संभोग नाही , तरी ज्याचे वर्णन "लैंगिक" असे करता येईल असेच. अशा स्वरूपाच्या धक्कादायक - कारण चाकोरीपेक्षा वेगळ्या - प्रसंगांची रेलचेल यात आहे. कथानायक आपल्या शालेय आणि व्यावसायिक शिक्षणाचा प्रवास, आपल्या नोकरी मधे आलेले सुरवातीचे अनुभव वर्णितो. या सार्‍यामधे कथानायक आपली संवेदनशीलता - अगदी बालपणापासूनच - इतरांपेक्षा जास्त तीव्र आहे , आपले लुक्स (कादंबरी अंती चक्क लेखकाचा फोटू !!) आणि आपली ही संवेदनशीलता यामुळे मुली आपल्याकडे वेगवेगळ्या परिस्थितीमधे आकर्षित होतात असे ठायीठायी सांगितलेले आहे. आणि या सार्‍यातून धावणारा "सबझूट्"वादाचा एक धागा. कादंबरीचा प्याटर्न ( ज्याचा पन्नासेक पानानंतर मला कंटाळा येऊ लागला) हा असा आहे. माझे आक्षेप : आजूबाजूच्या परिस्थितीबद्दल , स्वतःबद्दल , स्वतःला आलेल्या अनुभवांबद्दल लिहीता येणे ही एक सुरवात आहे - इतिकर्तव्यता नव्हे. जे अनुभव आले , यातून तुमचा "वर्ल्ड्-व्ह्यू " काय बनतो ? त्याचा इथे मागमूस नाही. उदाहरणार्थ , कोसला मधे धाकट्या बहिणीचा मृत्यू, त्यानंतरचे अजिंठ्यातील बुद्धाच्या शिल्पाबद्दलचा भाग , कोसलातील महान डायरी यातून आपल्याला जाणवते , की आयुष्याच्या बहुस्तरीय स्वरूपाची , गुंतागुंतीच्या विणीची जाणीव लेखकाला प्रखरतेने जाणवते. "बाकी शून्य" मधे असे एकदाही दिसत नाही की , गुंतागुंतीच्या क्षणी, एखादा धारदार निर्णय नायकाला घ्यावा लागला आहे. त्यातली चलबिचल , नैतिक प्रश्नांची घालमेल यातले काहीच नाही. आयुष्य येऊन आदळते तसे वर्णिले आहे ; आणि कदाचित चारचौघांपेक्षा किंचित वेगळे आहे ; पण लेखकाला निव्वळ ते दिसले . त्याने पाहिले काहीच नाही. त्यामुळे ही झाली आहे एक जंत्री - प्रसंगांची, घटनांची. एकूण अस्तित्त्वविषयक प्रश्नांचा , आपल्या सामाजिक बाबीचा त्याच्याशी असणारा संबंध याबाबतील हाताशी लागेल असे काही नाहीच.

मु़क्तसुनीतजी व मास्तर या दोघांचेहि परिक्षण आवडले व त्यांच्या मतांशी १००% सहमत. विशेषतः मुक्तसुनीत जी ह्यांनी केलेले विमोचन आवडले. मला ह्या कादंबरितील पहिली काहि पाने प्रचंड ओंगळवाणि वाटली. मुसु म्हणतात त्याप्रमाणे पौगंडाअवस्थेतील काहि वर्णने अतिशय बकवास वाटली होती. मी त्यापुढेचे वाचायला गेलो नाहि. अभिज्ञ.

आंद्या, छोटा डॉन आणि अदिती, कृपया प्रत्येकच ठिकाणी अवांतर गप्पा मारून येथील मोकळ्या वातावरणाचा गैरफायदा घेऊ नये अशी हात जोडून कळकळीची विनंती...! त्यामुळे मूळ धाग्याचे गांभिर्य/महत्व निघून जाते! कृपया विनंतीचा जमल्यास विचार व्हावा अशी कळकळीची विनंती.. तात्या.

पुस्तक परिक्षण आवडलं! तटस्थ नजरेतुन पुस्तकाची छान ओळख करुन दिली आहे. कादंबरीला 'बाकी शून्य' हे नाव तरी अगदी समर्पक दिलेले दिसतय.

माझेहि हेच मत झाले होते पुस्तक वाचल्यावर. खुप छान आहे असे ऐकले म्हनुन वाचले पन खरेच शुन्य निघाले.

फार जास्त पाने लिहुन शेवटी 'बाकी शून्य' !!!! असे स्वरुप आहे कदम्बरी चे कोसला ची आठवण करुन देण्याचा केविलवणा प्रयत्न असे माझे मत आहे मजेदार विदुषक

सहमत. माझाही हाच अनुभव. वाचूनही पदरात पडते, ते बाकी शून्यच. असेच अनंत सामंतांच्या अविरत नावाच्या जाडजूड कादंबरीनंतरी वाटले होते.

नुकतेच हे पुस्तक वाचायला घेतले. सुरूवातीची काही पाने वाचताना वाटले की सलगता नाही. वेगवेगळे प्रसंग एकत्र लिहिलेत बस्स. नंतर बहुधा त्याची सवय झाली म्हणून वाचू शकलो. अजूनही अर्धेच पुस्तक वाचले आहे. #:S त्यातल्या त्यात ह्याआधीच "दुनियादारी" वाचले होते, त्याचा प्रभाव अजूनही आहेच. त्यामुळेही बहुधा हे पुस्तक विस्कळीत वाटतेय. पुढे वाचू की नाही विचार करतोय. :?

मला ही कादंबरी खूप आवडली......... छोटा डॉन आणि माझे याबाबत बरेच विचारमंथन झाले आहे... मला फारसे साहित्यिक भाषेत लिहता येत नाही... पण जय सरदेसाई ने खूप दिवस अस्वस्थ केलं होतं..... अनेकवेळा वाचून शेवटी माझी प्रत डॉनने जर्मनी ला पळवली. :& परत मिळेल अशी आशा आहे.............. :/

मुळात आपण तुलना का करत आहात ? सरळ आहे की पुस्तक आवडले का नाही, ह्याच्या तुलनेत भिकार** आहे , त्याचा तुलनेने बरे आहे ह्याला अर्थ नाही ... असो. पुस्तक अर्धेच वाचले आहे तर पुर्ण वाचा ... आणि मग मत बनवा, मग ते " भंगार पुस्तक" असे झाले तर कदाचित मान्य करु ... पण एवढीही टाकाऊ कादंबरी नाही ...

... मला फारसे साहित्यिक भाषेत लिहता येत नाही... पण जय सरदेसाई ने खूप दिवस अस्वस्थ केलं होतं..... अनेकवेळा वाचून शेवटी माझी प्रत डॉनने जर्मनी ला पळवली. :& परत मिळेल अशी आशा आहे..............

बस का अभि मालक, कशाला खेचता राव आमची ... कादंबरी जर्मनीला आणली ही बाब खरी आहे. त्यामचा उद्देश असा आहे की कादंबरीची समिक्षा करणारा "एक फक्कड लेख " लिहावा ... लवकरच वेळ मिळेल अशी आशा आहे, तेव्हा टाकुच सविस्तर ... ता . क : " आपली " कादंबरी परत मिळेल कदाचित ... बाकी सर्व कर्ता करविता परमेश्वर आहे ... अवांतर ( काही खास लोकांसाठी ) : "लेख कधी टाकणार" असे सारखे प्रश्न विचारुन मझे जिने हराम नका करु. वेळ मिळाला की टाकतो ... सध्या जर्मन सरकारशी " युरोपमधल्या आर्थीक मंदीचा तुलनात्मक अभ्यास " ह्या महत्वाच्या विषयावर चर्चा चालु आहे. छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

इतका विश्वासघात? थांब जर्मनीच्या प्रेसिडेंटला फोन लावतो ....आणि जर्मनीत दारू , सिगरेट आणि 'इतर' गोष्टींवर बन्दी आणतो..........

बाकी शुन्यचे परिक्षण आवडले. अवांतर : 'एबारो बारो, सत्यजित राय यांच्या कथेंचे विलास गितेंनी अनुवाद केलेले मस्त पुस्तक.

http://vipravani.wordpress.com/ परिक्षण आवडले. वि.प्र.

म्हटले, एकदम बाकी शून्यला इतके प्रतिसाद?? ... मग कळलं खरडफळा झालाय होय? मग ठीकंय ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

ही कादंबरी वाचल्याला काही महिने उलटले. कसे कुणास ठाऊक , पण मास्तरांच्या या धाग्यावर लिहायला जमलेच नव्हते... ज्या पुस्तकाचा (कुठल्याही गोष्टीचा ?) "बिल्ड्-अप" अमुक-अमुक-पार्ट्-टू असा होतो , त्या गोष्टीबाबतच्या अपेक्षाभंगाला मनाची तयारी करून ठेवणेच इष्ट ; अशी आपली माझी खूणगाठ. त्यामुळे एकूणच अपेक्षा मी खाली आणलेल्या होत्या. पुस्तकाच्या एकंदर रूपरेषेबाबत मास्तरानी लिहिले आहेच. स्वतःचा शोध म्हणा, स्वत:ची कैफियत म्हणा , अशा स्वरूपाची पुस्तके मराठीत खूप काळापासून चालत आली आहेत. "कोसला" हे पुस्तक आत्मचरित्रात्मक नसले तरी अर्थातच प्रथमपुरुषी आहे. "कोसला" मधे कार्‍या लोकांचे , कॉलेजजीवनाचे , हॉस्टेल वास्तव्याचे चित्रण आहे. तर "बाकी शून्य" मधे एकंदरच पौगंडावस्थेवाटे , उमेदवारीच्या दिवसांपर्यंत केलेला प्रवास चितारलेला आहे. तर मग "बाकी शून्य" चा माझ्या दृष्टीने जमाखर्च नेमका काय ? काही लैंगिक अनुभव यात धाडसीपणे मांडले आहेत. पौगंडावस्थेच्याही आधी कथानायकाला जवळच्या नातेसंबंधामधील मुलींशी संबंध येतो. अगदी संभोग नाही , तरी ज्याचे वर्णन "लैंगिक" असे करता येईल असेच. अशा स्वरूपाच्या धक्कादायक - कारण चाकोरीपेक्षा वेगळ्या - प्रसंगांची रेलचेल यात आहे. कथानायक आपल्या शालेय आणि व्यावसायिक शिक्षणाचा प्रवास, आपल्या नोकरी मधे आलेले सुरवातीचे अनुभव वर्णितो. या सार्‍यामधे कथानायक आपली संवेदनशीलता - अगदी बालपणापासूनच - इतरांपेक्षा जास्त तीव्र आहे , आपले लुक्स (कादंबरी अंती चक्क लेखकाचा फोटू !!) आणि आपली ही संवेदनशीलता यामुळे मुली आपल्याकडे वेगवेगळ्या परिस्थितीमधे आकर्षित होतात असे ठायीठायी सांगितलेले आहे. आणि या सार्‍यातून धावणारा "सबझूट्"वादाचा एक धागा. कादंबरीचा प्याटर्न ( ज्याचा पन्नासेक पानानंतर मला कंटाळा येऊ लागला) हा असा आहे. माझे आक्षेप : आजूबाजूच्या परिस्थितीबद्दल , स्वतःबद्दल , स्वतःला आलेल्या अनुभवांबद्दल लिहीता येणे ही एक सुरवात आहे - इतिकर्तव्यता नव्हे. जे अनुभव आले , यातून तुमचा "वर्ल्ड्-व्ह्यू " काय बनतो ? त्याचा इथे मागमूस नाही. उदाहरणार्थ , कोसला मधे धाकट्या बहिणीचा मृत्यू, त्यानंतरचे अजिंठ्यातील बुद्धाच्या शिल्पाबद्दलचा भाग , कोसलातील महान डायरी यातून आपल्याला जाणवते , की आयुष्याच्या बहुस्तरीय स्वरूपाची , गुंतागुंतीच्या विणीची जाणीव लेखकाला प्रखरतेने जाणवते. "बाकी शून्य" मधे असे एकदाही दिसत नाही की , गुंतागुंतीच्या क्षणी, एखादा धारदार निर्णय नायकाला घ्यावा लागला आहे. त्यातली चलबिचल , नैतिक प्रश्नांची घालमेल यातले काहीच नाही. आयुष्य येऊन आदळते तसे वर्णिले आहे ; आणि कदाचित चारचौघांपेक्षा किंचित वेगळे आहे ; पण लेखकाला निव्वळ ते दिसले . त्याने पाहिले काहीच नाही. त्यामुळे ही झाली आहे एक जंत्री - प्रसंगांची, घटनांची. एकूण अस्तित्त्वविषयक प्रश्नांचा , आपल्या सामाजिक बाबीचा त्याच्याशी असणारा संबंध याबाबतील हाताशी लागेल असे काही नाहीच.

मु़क्तसुनीतजी व मास्तर या दोघांचेहि परिक्षण आवडले व त्यांच्या मतांशी १००% सहमत. विशेषतः मुक्तसुनीत जी ह्यांनी केलेले विमोचन आवडले. मला ह्या कादंबरितील पहिली काहि पाने प्रचंड ओंगळवाणि वाटली. मुसु म्हणतात त्याप्रमाणे पौगंडाअवस्थेतील काहि वर्णने अतिशय बकवास वाटली होती. मी त्यापुढेचे वाचायला गेलो नाहि. अभिज्ञ.

आंद्या, छोटा डॉन आणि अदिती, कृपया प्रत्येकच ठिकाणी अवांतर गप्पा मारून येथील मोकळ्या वातावरणाचा गैरफायदा घेऊ नये अशी हात जोडून कळकळीची विनंती...! त्यामुळे मूळ धाग्याचे गांभिर्य/महत्व निघून जाते! कृपया विनंतीचा जमल्यास विचार व्हावा अशी कळकळीची विनंती.. तात्या.

मग काय झाल !!!!! पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत !!!!!

सुरुवात छान झाली आहे,पुढचे भाग लवकर येऊ द्या.. स्वाती

वाचतोय्,पुढील भाग येउ द्यात. अर्थातच छान लिहिलेय हे वे.सां.न.ल. अभिज्ञ

वाचतोय् ,पुढील भाग येउ द्यात. अर्थातच छान लिहिलेय हे वे.सां.न.ल. सहमत

लवकरच देण्याचा प्रयत्न करीत आहे. धन्यवाद.

लवकरच देण्याचा प्रयत्न करीत आहे. धन्यवाद.

मग काय झाल !!!!! पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत !!!!!

क्रमशः लिहायला विसरलात की काय?? लेख सुंदर... आवडला. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मग काय झाल !!!!! पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत !!!!!

सुरुवात छान झाली आहे,पुढचे भाग लवकर येऊ द्या.. स्वाती

वाचतोय्,पुढील भाग येउ द्यात. अर्थातच छान लिहिलेय हे वे.सां.न.ल. अभिज्ञ

वाचतोय् ,पुढील भाग येउ द्यात. अर्थातच छान लिहिलेय हे वे.सां.न.ल. सहमत

लवकरच देण्याचा प्रयत्न करीत आहे. धन्यवाद.

लवकरच देण्याचा प्रयत्न करीत आहे. धन्यवाद.

मग काय झाल !!!!! पुढील भागाच्या प्रतीक्षेत !!!!!

क्रमशः लिहायला विसरलात की काय?? लेख सुंदर... आवडला. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

खुप छान वाचताना समोर घडतय असं वाटत होतं. :) खुप छान मांडणी केली आहेस..

ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला.. प्राजु, सुंदर लिहिलं आहेस. ही हकिकत प्रत्यक्ष तुझ्याकडून ऐकली होती त्यापेक्षा वाचताना अधिक मजा आली! मस्त अनुभवकथन! :) तात्या.

तो पोपट नंतर काय बरे त्याच्या जातभाईंना स्टोरी ऐकवत असेल? :-) त्या कारवानां पासुन सुटका झाली आता मी मुक्त झालो म्हणले तर....कुत्री, मांजर व दोन बायका सगळे त्याच्या मागे लागले होते.... जाउ दे बॅक टु पॅव्हीलियन. असो. प्राजु बोट बरी आहेत ना आता? एक भन्नाट आठवण ठेवुन गेला पाहूणा.

मस्त

पुर्वार्धातील अनुभव अनुभवलेला, आणि अनेकदा वाचलेला असल्यामुळे हा अनुभव तितका 'टच' झाला नाही. यातला उत्तरार्ध अनपेक्षीत आहे आणि तो आवडला. बाकी पोपटाचं कडकडून चावणे क्या कहने !!! बोट बरं असेल ना आता :)

बोट कसंय आता??

ओघावते लिखाण .. पोपट तुमचा पोपट करुन गेला म्हणायचा की !

ताई अगदी असाच अनुभव माझा ही आहे..... तो अवचित आलेला पाहुणा फार आनंद देऊन गेला..... लहानपणाच्या आठवणी जाग्या झाल्या... (विठु विठु प्रेमी) मदनबाण.....

पोपटाची ष्टोरी मस्त. (अवांतर - तुझ्या बोटांचा झालेला 'पोपट' आता नीट झाला असेल अशी आशा आहे. ;) ) चतुरंग

मस्तच लिहिलय... :) पोपट वाचला म्हणायचा तुमच्यामुळे :) बोट कसं आहे आता? >> त्याचे पंख कापले होते :(

प्राजु, पाहुण्याची गोष्ट आवडली...खूप छान! तुझ्या हाता,बोटांना जखमा झाल्या तरी तो वाचल्यामुळे मनाला किती आनंद झाला असेल ना? स्वाती

ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला लेख अगदी जिवंत वाटतो आहे.

ओघावते लिखाण .. पोपट तुमचा पोपट करुन गेला म्हणायचा की ! हेच म्हणतो. :)) बाकी लेख मस्तच. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

त्याचे पंख कापले होते म्हणून त्याला उडता येत नव्हते. काय हे क्रौर्य....! आपल्या घरून पोपट उडून जाऊ नये म्हणून त्याचे पंख कापायचे? तसेही मला पक्ष्यांना पिंजर्‍यात जखडून ठेवायला आवडत नाही. बाकी गोष्ट छान आहे.

प्राजु, मस्त लिहिले आहेस. प्रत्यक्ष समोर घटना घडत आहे असे वाटते.:) आता काय???? ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला.. सोप्या भाषेत छान वर्णन केले आहेस.

सुरुवात आणि शेवट, मस्तच आणि हो लेख पण :) लेखनशैली छानच आहे.

माझा तो पोपट मला सोडून निघून गेला.. पण आपण सर्वांनी माझा अनुभव ऐकून माझ्यासाठी सहानुभूती दाखवलीत त्याबद्दल मी आभारी आहे. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

सुरुवात आणि शेवट, मस्तच आणि हो लेख पण

त्या पोपटाला वाचवायची धडपड आवडली. पण तिथुन पुढं त्याला कायम पिंजर्‍यात ठेवायचा प्लॅन असेल तर अजिबात आवडलं नाही. म्हंजे पिंजर्‍यात ठेउन त्याला आपली भाषा शिकवणं वगैरे. पण त्याच्यासाठी केलेली धडपड चटका लावुन गेली. (बाकी,त्या पंख कापणार्‍याबद्दल काय बोलाव?) आपलाच, मनोबा (जाडजूड असलेल्या अमेरिकन सोमालियाच्या नागरिकाला म्हणतो. "तुझ्याकडे बघितलं की जगातलं दारिद्य्र समजतं. सीमालियाच्या नागरिक म्हणतो- "आणि तुझ्याकडं बघितलं की त्या दरिद्य्राचं कारण समजतं....!' )

अरेरे... एव्हढा चांगला पोपट मिळाला, तो कसाबसा पकडला आणि संध्याकाळपर्यंत त्याला दुसरेच कोणीतरी घेऊन गेले :( च्यामारी पोपटच झाला की! बाकी, लेख नेहमीप्रमाणेच खास प्राजुताई स्पेशल :) छानच जमलंय..साधं-सोपं...गप्पा मारल्यासारखं :) खुप खुप वाईट वाटतं ना असं कोणी आपल्या घरातून आपण आपला मानलेला प्राणी-पक्षी कोणी घेऊन गेलं की :(

पोपट चावला म्हणून फॅमिली डॉक्टरनी अँटी टीटॅनस चं इंजेक्शन दिलं दंडात. तर दुसरे दिवशी ते ही सुजलं आणि काळंनिळं पडलं होतं

:/ आँ...इंजेक्शन कसं काळंनिळं पडलं गं ? :P आणि तो पोपट तुला इतक्यांदा चावला, आता तोही खुप बडबड्या झाला असेल ना गं? (..हौस्.हौस..फटके खायची...धम्या लेका आता सोडेल का प्राजुताई? आता खा तीचे फटके !!!)

प्राजु बिच्चारी अगं किती मेहेनत घेतली होतीस... पण लिहिलयस झकास्..ए वन... मला प्राण्यांचा काहीच अनुभव नाही त्यामुळे मला तर सहीच वाटलं वाचायला.. तु खुप सुंदर लिहितेस रंगवून सांगायची कला खूप मस्त.... आता बोटाला जप म्हणजे लवकर बरं वाटेल्..मला तर एकदा लागलं की त्याच त्याच ठीकाणी परत परत धडपडायची सवय आहे...तसं करु नकोस... अवांतरः लहानपणी आमच्या घराला तारेचं कुंपण होतं किती वेळा टिटॅनस घेतलंय काही गणतीच नाही...गाय अंगणात आली हाकलवताना आपटा कुंपणावर..बॅडमिंटनचं फुल बाजुच्या अंगणात पडलय कोण जाईल लांबून फाटकातून वगैरे गायीने वाकवलेल्या तारेतुन घुसा शेजार्‍यांच्या अंगणात्.....खूप खूप आठवणी जाग्या झाल्या गं....

प्राजु छान लिहले आहेस, पोपटाच्या चोचीला तीक्ष्ण धार असते, ते तर कधी कधी त्या॑ना पकडायला गेल्या चोच मारून आतील मा॑स देखिल काढतात. काय हे पक्षी देखिल आता माणसा॑चा पोपट करू लागले आहेत.

प्राजुताई, मस्त लिहिलयस. आवडलं. लहान असताना मी कोंबडीच पिल्लु पाळल होत त्याची आठवण झाली. भलतच करमती होत ते.

अनुभव कथन छान लिहिले आहे. आता काय???? ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला.. सब मोहमाया है. त्याला एक दिवस तुमचा पाहुणचार घ्यायचा होता, घेतला आणि गेला निघून :)

....राणीचा बाग... ....राणीचा बाग...हा फक्त मुबई मध्येच आहे असा समज होता माझा....पण साक्शात कोल्हापुर मध्येही आहे. वाचुन विलक्शण उडालोच्....काय काय पालल आहेस्...कुत्रा, मान्जर, पोपट, कोम्बडि, आणि कोण? आनि पोपटाला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... त्यापेक्शा विरकर डिक्शनरी द्यायचिस्.....तुझा लढ्वय्या बाणा कामि आला....माझ्याशि भान्डुन भान्डुन तु क्षत्रिय धर्माचे पालन करायचिस...कामि आले...

अनुभव छान मांडला आहे. वाचायला छान वाटले. माझी ही एक जुनी आठवण जागी झाली. असाच आम्हालाही एक लव बर्ड सापडला होता. तो घरातून उडुनही जात नव्हता. त्यात कोणीतरी सांगितले की असेच त्याला सोडुन दिले तर कावळे चोची मारून जखमी करतील. म्हणुन मग पिंजरा आणुन त्यात त्याला ठेवले. त्याला वाटीत खायला ठेवले तरी घरातील आमच्या पैकी कोणीतरी भरवल्याशिवाय तो अजिबात खात नसे. त्याचे खाणे तो खायचाच.(जे बाजारात पक्ष्यांचे खाद्य मिळ्ते ते) पण उपमा, पोहे , मटारचे (वाफवलेले ) दाणे हे विशेष आवडीचे. एक घास (त्याचा घास म्हणजे २-३ शिते) खाऊन झाला की पुढचा घास घेण्यासाठी चोच उघडुन 'आणखी हवे' असे सांगायचा. खाण्याचा स्पीड ही चान्गला..पटापट खायचा. उभ्या जागी गिरकी घेउन किंवा २-३ उड्या मारून ' खायला दिलेले आवडले' ह्याचि पावती द्यायचा. आणि परत चोच उघडलेली...आणखी खाण्यासाठी. त्याचे नुसते निरीक्षण करीत बसले तरी वेळ छान जायचा. कधीतरी एकदा घरगड्याच्या हातून पिंजर्‍याच्या दाराला कडी घालायची राहून गेल्याने तो उडुन गेला. त्याचे पंख कापले होते म्हणून त्याला उडता येत नव्हते. खरच काय हे क्रौर्य ! ईश्वरी

फार छान जमलाय लेख. छोटिशि गोष्ट पण सांगण्याच कसब वाखाणण्यासारख आहे तुझ. बोटांचि काळजि घे. रागावु नकोस पण मला विशेषतः पक्ष्यांना पिंजर्यात ठेवण अजिबात आवडत नाहि. कितिहि मोठा असला तरि त्यांना मोकळ वाटेल एवढा मोठा नसतो ना पिंजरा.

प्राजु....... खूप छान लिहिलं आहेस गं...... अगदी समोर घडतंय सगळं असं वाटलं. इतकी धडपड करुन पोपट मात्र गेला..... वाईट वाटलं. आधी नाक झालं......आता बोटावर संक्रांत का गं....;)

आणि तो पोपट तुला इतक्यांदा चावला, आता तोही खुप बडबड्या झाला असेल ना गं? बडबड्या... छे. काहीतरीच... तो तर विठूविठूड्या झाला असेल. अरे पोपटाचं काय घेऊन बसलास, मला तर वाटतं की ते इंजेक्शन-सिरिंज सुद्धा बडबडं झालं असेल आत्तापर्यंत!! पुणे आकाशवाणीवरून बातम्या देत असेल!! असेल नक्की देत असेल बातम्या.... प्राजक्ताच्या जागी.. नुसता बडबड्या? त्याने अत्तापर्यंत "मिरचीडाळ.कॉम" वर त्याचा हा अनुभवसुध्धा लिहिला आसेल...... ही शक्यताही नाकारता येत नही. निलकांता, बघ बरं जरा मिरचीडाळ्.कॉम ची बांधणी कुठे चालू आहे का? प्राजु बिच्चारी अगं किती मेहेनत घेतली होतीस... हो ना गं. वरदा, तूच सख्खी मैत्रीण आहेस बघ. माझं दु:ख तू एकटीच समजू शकलीस. तुझा लढ्वय्या बाणा कामि आला म्हणूनच मी स्वतःला झाशीची राणी म्हणवून घेतलं... :) आधी नाक झालं......आता बोटावर संक्रांत का गं.... हो गं जयूताई, आधी नाक झालं आता बोटं.. बाबा म्हणतात मला, कायम वुंडेड सोल्जर असते प्राजू... :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

कायम वुंडेड सोल्जर असते प्राजू मलाही तेच म्हणायचे बाबा लहान असताना. ते म्हणायचे लाल औषधाचा हौद बांधून तुला त्यात ठेवलं पाहीजे...:))

असाच अनुभव (पोपट पकडण्याचा )माझासुध्दा आहे.कारवानच्याजागी कातकरी असे वाचावे.आम्ही तेव्हा नुकतेच घर बांधले होते.त्यामुळे आपणहि काहि तरी पाळावे असे वाटत होते व आयताच पाहुणा आला म्हणुन फार आंनंद झाला होता.जिचा पोपट होता ती तो घेउन गेली . नंतर ४/५ वर्षानी ती आमच्याकडे कामाला आली .पण आमचा तिच्यावर कायम सूक्शम राग राहिला. आम्ही म्हणजे मी व माझा भाऊ.

खुप छान वाचताना समोर घडतय असं वाटत होतं. :) खुप छान मांडणी केली आहेस..

ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला.. प्राजु, सुंदर लिहिलं आहेस. ही हकिकत प्रत्यक्ष तुझ्याकडून ऐकली होती त्यापेक्षा वाचताना अधिक मजा आली! मस्त अनुभवकथन! :) तात्या.

तो पोपट नंतर काय बरे त्याच्या जातभाईंना स्टोरी ऐकवत असेल? :-) त्या कारवानां पासुन सुटका झाली आता मी मुक्त झालो म्हणले तर....कुत्री, मांजर व दोन बायका सगळे त्याच्या मागे लागले होते.... जाउ दे बॅक टु पॅव्हीलियन. असो. प्राजु बोट बरी आहेत ना आता? एक भन्नाट आठवण ठेवुन गेला पाहूणा.

मस्त

पुर्वार्धातील अनुभव अनुभवलेला, आणि अनेकदा वाचलेला असल्यामुळे हा अनुभव तितका 'टच' झाला नाही. यातला उत्तरार्ध अनपेक्षीत आहे आणि तो आवडला. बाकी पोपटाचं कडकडून चावणे क्या कहने !!! बोट बरं असेल ना आता :)

बोट कसंय आता??

ओघावते लिखाण .. पोपट तुमचा पोपट करुन गेला म्हणायचा की !

ताई अगदी असाच अनुभव माझा ही आहे..... तो अवचित आलेला पाहुणा फार आनंद देऊन गेला..... लहानपणाच्या आठवणी जाग्या झाल्या... (विठु विठु प्रेमी) मदनबाण.....

पोपटाची ष्टोरी मस्त. (अवांतर - तुझ्या बोटांचा झालेला 'पोपट' आता नीट झाला असेल अशी आशा आहे. ;) ) चतुरंग

मस्तच लिहिलय... :) पोपट वाचला म्हणायचा तुमच्यामुळे :) बोट कसं आहे आता? >> त्याचे पंख कापले होते :(

प्राजु, पाहुण्याची गोष्ट आवडली...खूप छान! तुझ्या हाता,बोटांना जखमा झाल्या तरी तो वाचल्यामुळे मनाला किती आनंद झाला असेल ना? स्वाती

ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला लेख अगदी जिवंत वाटतो आहे.

ओघावते लिखाण .. पोपट तुमचा पोपट करुन गेला म्हणायचा की ! हेच म्हणतो. :)) बाकी लेख मस्तच. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

त्याचे पंख कापले होते म्हणून त्याला उडता येत नव्हते. काय हे क्रौर्य....! आपल्या घरून पोपट उडून जाऊ नये म्हणून त्याचे पंख कापायचे? तसेही मला पक्ष्यांना पिंजर्‍यात जखडून ठेवायला आवडत नाही. बाकी गोष्ट छान आहे.

प्राजु, मस्त लिहिले आहेस. प्रत्यक्ष समोर घटना घडत आहे असे वाटते.:) आता काय???? ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला.. सोप्या भाषेत छान वर्णन केले आहेस.

सुरुवात आणि शेवट, मस्तच आणि हो लेख पण :) लेखनशैली छानच आहे.

माझा तो पोपट मला सोडून निघून गेला.. पण आपण सर्वांनी माझा अनुभव ऐकून माझ्यासाठी सहानुभूती दाखवलीत त्याबद्दल मी आभारी आहे. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

सुरुवात आणि शेवट, मस्तच आणि हो लेख पण

त्या पोपटाला वाचवायची धडपड आवडली. पण तिथुन पुढं त्याला कायम पिंजर्‍यात ठेवायचा प्लॅन असेल तर अजिबात आवडलं नाही. म्हंजे पिंजर्‍यात ठेउन त्याला आपली भाषा शिकवणं वगैरे. पण त्याच्यासाठी केलेली धडपड चटका लावुन गेली. (बाकी,त्या पंख कापणार्‍याबद्दल काय बोलाव?) आपलाच, मनोबा (जाडजूड असलेल्या अमेरिकन सोमालियाच्या नागरिकाला म्हणतो. "तुझ्याकडे बघितलं की जगातलं दारिद्य्र समजतं. सीमालियाच्या नागरिक म्हणतो- "आणि तुझ्याकडं बघितलं की त्या दरिद्य्राचं कारण समजतं....!' )

अरेरे... एव्हढा चांगला पोपट मिळाला, तो कसाबसा पकडला आणि संध्याकाळपर्यंत त्याला दुसरेच कोणीतरी घेऊन गेले :( च्यामारी पोपटच झाला की! बाकी, लेख नेहमीप्रमाणेच खास प्राजुताई स्पेशल :) छानच जमलंय..साधं-सोपं...गप्पा मारल्यासारखं :) खुप खुप वाईट वाटतं ना असं कोणी आपल्या घरातून आपण आपला मानलेला प्राणी-पक्षी कोणी घेऊन गेलं की :(

पोपट चावला म्हणून फॅमिली डॉक्टरनी अँटी टीटॅनस चं इंजेक्शन दिलं दंडात. तर दुसरे दिवशी ते ही सुजलं आणि काळंनिळं पडलं होतं

:/ आँ...इंजेक्शन कसं काळंनिळं पडलं गं ? :P आणि तो पोपट तुला इतक्यांदा चावला, आता तोही खुप बडबड्या झाला असेल ना गं? (..हौस्.हौस..फटके खायची...धम्या लेका आता सोडेल का प्राजुताई? आता खा तीचे फटके !!!)

प्राजु बिच्चारी अगं किती मेहेनत घेतली होतीस... पण लिहिलयस झकास्..ए वन... मला प्राण्यांचा काहीच अनुभव नाही त्यामुळे मला तर सहीच वाटलं वाचायला.. तु खुप सुंदर लिहितेस रंगवून सांगायची कला खूप मस्त.... आता बोटाला जप म्हणजे लवकर बरं वाटेल्..मला तर एकदा लागलं की त्याच त्याच ठीकाणी परत परत धडपडायची सवय आहे...तसं करु नकोस... अवांतरः लहानपणी आमच्या घराला तारेचं कुंपण होतं किती वेळा टिटॅनस घेतलंय काही गणतीच नाही...गाय अंगणात आली हाकलवताना आपटा कुंपणावर..बॅडमिंटनचं फुल बाजुच्या अंगणात पडलय कोण जाईल लांबून फाटकातून वगैरे गायीने वाकवलेल्या तारेतुन घुसा शेजार्‍यांच्या अंगणात्.....खूप खूप आठवणी जाग्या झाल्या गं....

प्राजु छान लिहले आहेस, पोपटाच्या चोचीला तीक्ष्ण धार असते, ते तर कधी कधी त्या॑ना पकडायला गेल्या चोच मारून आतील मा॑स देखिल काढतात. काय हे पक्षी देखिल आता माणसा॑चा पोपट करू लागले आहेत.

प्राजुताई, मस्त लिहिलयस. आवडलं. लहान असताना मी कोंबडीच पिल्लु पाळल होत त्याची आठवण झाली. भलतच करमती होत ते.

अनुभव कथन छान लिहिले आहे. आता काय???? ह्या पोपटासाठी मी / आम्ही काय काय नाही केलं??? मी त्याला पकडण्यासाठी स्वतःची बोटं जखमी करून घेतली.... श्वान, मार्जार या सारख्या हिंस्त्र प्राण्यांपासून त्याचं रक्षण केलं.... त्याला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... भर तळपत्या उन्हांत जाऊन त्याच्यासाठी ... त्या दुकानदारशी हुज्जत घालून स्कूटरवरून कसरत करत पिंजरा आणला... त्याला खायला घालण्यासाठी चांगल्या कपांचे कान फोडले.. मी आईच्या शिव्या खाल्ल्या.... आणि इतके करून... तो शुक्रवारी आलेला शुकाचार्य त्याचदिवशी निघून गेला. ...जाताना मात्र माझ्या मनाला उगाचच उदास करून गेला.. सब मोहमाया है. त्याला एक दिवस तुमचा पाहुणचार घ्यायचा होता, घेतला आणि गेला निघून :)

....राणीचा बाग... ....राणीचा बाग...हा फक्त मुबई मध्येच आहे असा समज होता माझा....पण साक्शात कोल्हापुर मध्येही आहे. वाचुन विलक्शण उडालोच्....काय काय पालल आहेस्...कुत्रा, मान्जर, पोपट, कोम्बडि, आणि कोण? आनि पोपटाला ऑक्सफर्ड डिक्शनरी दिली वाचायला.... त्यापेक्शा विरकर डिक्शनरी द्यायचिस्.....तुझा लढ्वय्या बाणा कामि आला....माझ्याशि भान्डुन भान्डुन तु क्षत्रिय धर्माचे पालन करायचिस...कामि आले...

अनुभव छान मांडला आहे. वाचायला छान वाटले. माझी ही एक जुनी आठवण जागी झाली. असाच आम्हालाही एक लव बर्ड सापडला होता. तो घरातून उडुनही जात नव्हता. त्यात कोणीतरी सांगितले की असेच त्याला सोडुन दिले तर कावळे चोची मारून जखमी करतील. म्हणुन मग पिंजरा आणुन त्यात त्याला ठेवले. त्याला वाटीत खायला ठेवले तरी घरातील आमच्या पैकी कोणीतरी भरवल्याशिवाय तो अजिबात खात नसे. त्याचे खाणे तो खायचाच.(जे बाजारात पक्ष्यांचे खाद्य मिळ्ते ते) पण उपमा, पोहे , मटारचे (वाफवलेले ) दाणे हे विशेष आवडीचे. एक घास (त्याचा घास म्हणजे २-३ शिते) खाऊन झाला की पुढचा घास घेण्यासाठी चोच उघडुन 'आणखी हवे' असे सांगायचा. खाण्याचा स्पीड ही चान्गला..पटापट खायचा. उभ्या जागी गिरकी घेउन किंवा २-३ उड्या मारून ' खायला दिलेले आवडले' ह्याचि पावती द्यायचा. आणि परत चोच उघडलेली...आणखी खाण्यासाठी. त्याचे नुसते निरीक्षण करीत बसले तरी वेळ छान जायचा. कधीतरी एकदा घरगड्याच्या हातून पिंजर्‍याच्या दाराला कडी घालायची राहून गेल्याने तो उडुन गेला. त्याचे पंख कापले होते म्हणून त्याला उडता येत नव्हते. खरच काय हे क्रौर्य ! ईश्वरी

फार छान जमलाय लेख. छोटिशि गोष्ट पण सांगण्याच कसब वाखाणण्यासारख आहे तुझ. बोटांचि काळजि घे. रागावु नकोस पण मला विशेषतः पक्ष्यांना पिंजर्यात ठेवण अजिबात आवडत नाहि. कितिहि मोठा असला तरि त्यांना मोकळ वाटेल एवढा मोठा नसतो ना पिंजरा.

प्राजु....... खूप छान लिहिलं आहेस गं...... अगदी समोर घडतंय सगळं असं वाटलं. इतकी धडपड करुन पोपट मात्र गेला..... वाईट वाटलं. आधी नाक झालं......आता बोटावर संक्रांत का गं....;)

आणि तो पोपट तुला इतक्यांदा चावला, आता तोही खुप बडबड्या झाला असेल ना गं? बडबड्या... छे. काहीतरीच... तो तर विठूविठूड्या झाला असेल. अरे पोपटाचं काय घेऊन बसलास, मला तर वाटतं की ते इंजेक्शन-सिरिंज सुद्धा बडबडं झालं असेल आत्तापर्यंत!! पुणे आकाशवाणीवरून बातम्या देत असेल!! असेल नक्की देत असेल बातम्या.... प्राजक्ताच्या जागी.. नुसता बडबड्या? त्याने अत्तापर्यंत "मिरचीडाळ.कॉम" वर त्याचा हा अनुभवसुध्धा लिहिला आसेल...... ही शक्यताही नाकारता येत नही. निलकांता, बघ बरं जरा मिरचीडाळ्.कॉम ची बांधणी कुठे चालू आहे का? प्राजु बिच्चारी अगं किती मेहेनत घेतली होतीस... हो ना गं. वरदा, तूच सख्खी मैत्रीण आहेस बघ. माझं दु:ख तू एकटीच समजू शकलीस. तुझा लढ्वय्या बाणा कामि आला म्हणूनच मी स्वतःला झाशीची राणी म्हणवून घेतलं... :) आधी नाक झालं......आता बोटावर संक्रांत का गं.... हो गं जयूताई, आधी नाक झालं आता बोटं.. बाबा म्हणतात मला, कायम वुंडेड सोल्जर असते प्राजू... :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

कायम वुंडेड सोल्जर असते प्राजू मलाही तेच म्हणायचे बाबा लहान असताना. ते म्हणायचे लाल औषधाचा हौद बांधून तुला त्यात ठेवलं पाहीजे...:))

असाच अनुभव (पोपट पकडण्याचा )माझासुध्दा आहे.कारवानच्याजागी कातकरी असे वाचावे.आम्ही तेव्हा नुकतेच घर बांधले होते.त्यामुळे आपणहि काहि तरी पाळावे असे वाटत होते व आयताच पाहुणा आला म्हणुन फार आंनंद झाला होता.जिचा पोपट होता ती तो घेउन गेली . नंतर ४/५ वर्षानी ती आमच्याकडे कामाला आली .पण आमचा तिच्यावर कायम सूक्शम राग राहिला. आम्ही म्हणजे मी व माझा भाऊ.

डॉन साहेब, लेख छान झालाय. चिमटे जबरदस्त काढले आहेत. लै डोक्याला कटकट झाली तर बच्चनसाठी एक वेगळे चँएल, खलीसाठी अजुन एक वेगळे, ठाकरेविरोधी एक वेगळे, खड्ड्यात पडणाऱ्या मुलांसाठी वाहून घेतलेले एक वेगळे चॅनेल, राहूल गांधीच्या बातल्यांसाठी एक वेगळे चॅनेल अशी चॅनेल्सची रांग लावली असती. हे सर्व होउन "आम्हीच कसे सबसे तेज व सच दिखाने वाले" याचा डांगोरा आख्ख्या जगात पिटला असता ... हा हा हा.लै भारी काढलि आहे. =D> खल्लास. कुण्या न्युज चॅनेल वाल्याने वाचले तर लगिच मनावर घेतील हो. :SS असेच पुढचे लेख येउ द्यात. ;) अबब

डॉन्या जबरा... मी जर अमरसिंग असतो तर, जयादिदींचा दत्तक कोणीतरी [ नवरा म्हणता येत नाही ना ] , =)) =)) खल्लास. मी जर न्युज चॅनेल्सवाला [ आजतक, स्टार न्युज इ. इ] . असतो तर, देव करो नी तुमचा न्युज चॅनेल्सवाला होवो. ऊत आणलाय हराम़खोरांनी. ~X( X( ~X( -(मी जर लहानच असतो तर O:) ) गणापा

देशाच्या समस्यांकडे लक्ष द्ययचे सोडून अमिताभची सर्दी, प्रिन्सचे खड्ड्यात पडणे, दी ग्रेट खलीचे भारतात आगमन अशा बातम्या जोमाने दिल्या नसत्या. आमचेही अनुमोदन तुमच्या कार्यात :) लै डोक्याला कटकट झाली तर बच्चनसाठी एक वेगळे चँएल, खलीसाठी अजुन एक वेगळे, ठाकरेविरोधी एक वेगळे, खड्ड्यात पडणाऱ्या मुलांसाठी वाहून घेतलेले एक वेगळे चॅनेल, राहूल गांधीच्या बातल्यांसाठी एक वेगळे चॅनेल अशी चॅनेल्सची रांग लावली असती. आजतक नावाचा समाचार कार्यक्रम आधी सुरू होता, त्याची नंतर वृत्तवाहिनी आली. :| इंडिया टीव्ही ने ब्रेकिंग न्यूज नावाचा एक तासाचा कार्यक्रम सुरू केला. ते किंवा कोणीतरी ब्रेकिंग न्यूज नावाची वाहिनी सुरू करतील. @) 8| तसेच तुम्ही सांगितले तसे होण्याचा दिवस दूर नाही असे मला वाटते. :S ~X(

=D> एकदम खतरनाक शुट केले आहे सगळ्या॑ना. मिपा हा जर पक्ष म्हणुन निवडणुकीत उभा राहिला तर मिपाचे आराखडे तुम्हीच तयार ठेवा.

=D> एकदम खतरनाक शुट केले आहे सगळ्या॑ना. मिपा हा जर पक्ष म्हणुन निवडणुकीत उभा राहिला तर मिपाचे आराखडे तुम्हीच तयार ठेवा.

टोले हाणलेत की सगळ्यांना... तिच्या मारी, सगळ्यांचा निस्त्या शब्दांनीच "गेम" वाजिवलास की रे डॉन्या. (बाकी आपल्या [रत्येक कॉमेंट वर उत्तर द्यायची तीव्र इच्छा होतिये, पण हे "काथ्याकुट" नसुन "लेख" म्हणुन आलेलं आहे.त्यामुळे असहमतीचे प्रतिसाद आणि मतभेद इथे करता येणार नाहित.) पण एकुणातच , लेखन्शैली भन्नाट,समद्यांचे निस्ती बिनपाण्याने केलेली हाये तुमी. आपलाच, मनोबा (उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

छोटा डॉन , हे तुझे वैयक्तिक मत आहे हे मान्य पण माझे मत(वैयक्ति़क) जरा वेगळे आहे. .....मी जर राहुल गांधी असतो तर, .........दलितांबरोबर मिसळण्याचे नाटक बंद केले असते. जेव्हा कोणी नेता मोठ्मोठाली भाषण देत असतो ,भ्रामक वचने देतो तेव्हा आम्हीच लोक म्हनतो ना की ह्याला काय आहे आलिशान बंगल्यात राहतो,मर्सीडीज मधे फीरतो,ए.सी. मधे असतो २४ तास ,पिझ्झा बर्गर खातो ईथे आमच्याकडे येउन बघ मग खरी परीस्तीथी समजेल मग कोनी नेता ज्याच्या हाती पावर आहे,सत्ता आहे तो तुमच्याकडे येतो, तुमच्या झोपडीत रात्र घालवतो,तुमच्याबरोबर तुमचे जेवण जेवतो,तुमची प्रेमाने विचारपुस करतो,तुमच्या बरोबर पायदळ ऊन्हात फिरतो तेव्हा आम्हाला तेही चांगले वाटत नाही. आता तुम्ही म्हणाल मत मागण्यासाठी करतो तर ठीक एकदाचे ते खरे मानलेही तरी तो जे काही करत आहे खुप चांगले आहे ईतर नेता मत मागतात आणी काय करतात हो??? मला वाट्ते तुम्हाला हे नाटक ह्या करीता वाट्त आहे की ज्याप्रमाणे मीडीया ह्याचे चित्रीकरण करत आहे तर माझाही राग मीडीया वर आहे तो जे करत आहे त्याला करु द्या ना का उगाच दीवसभर राहुल ने आज रस्ते पे चाय पी,लोगो के घर खाना खाया म्हणुन ओरडायचे. बाकी मी जरी गांधी असलो तरी त्या गांधीशी आपला काही संबध नाही बॉ. ---नितिन गांधी

मस्त हाणलंस रे! सगळ्यात पहिल्यांदा स्वताला अमिताभचा दत्तक भाउ, जयादिदींचा दत्तक कोणीतरी [ नवरा म्हणता येत नाही ना ] , अभिषेकचा दत्तक बाप, ऐश्वर्याचा दत्तक सासरा असे जाहीर करून टाकले असते. =)) सर्वप्रथम आपले चॅनेल हे राष्ट्रीय नसुन फक्त बिहार, युपी साठी मर्यादीत असल्याचे जाहीर केले असते. एक स्वतंत्र वेगळे चॅनेल्स काढून त्यावर अखंड महाराष्ट्र व दक्षिण भारत विरोधी बातम्यांचा रतीब चालू ठेवला असता. लै डोक्याला कटकट झाली तर बच्चनसाठी एक वेगळे चँएल, खलीसाठी अजुन एक वेगळे, ठाकरेविरोधी एक वेगळे, खड्ड्यात पडणाऱ्या मुलांसाठी वाहून घेतलेले एक वेगळे चॅनेल, राहूल गांधीच्या बातल्यांसाठी एक वेगळे चॅनेल अशी चॅनेल्सची रांग लावली असती. =D> कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

मी जर राज ठाकरे असतो असतो तर, यात महाराष्ट्र बीहार/ यु पी / दील्ली पासुन वाचवण्यासाठी सरळ स्वतन्त्र केला असता हे ऍड केले असते

चिमटे मस्त काढले आहेत,:) स्वाती

हाणलय एकेकाला. लालुची लयीच उतरवली ते बेस केलस. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

डॉन्या, सह्हीच लिहिले आहेस.

काँग्रला चिमटे काढायला केलेली सुरवात ते विषेश वाहिन्यांना घातलेल्या लाथा हा प्रवास झकास झाला आहे. त्यात आलेली लालू, अमरसिंग, गौडा आणि राज -कारण खास रंगलीयत. महाराष्ट्राच्या पॉवर विषयी पण बोलायला हवे होते. आज काल ते ही फौज फाटा जमा करुन दिल्लीत डेरे दाखल होण्याची (त्यांची जुनीच)स्वप्न नव्याने रंगऊ लागलेत. सरदारांनी तर विडे ऊचलले आहेत म्हणे. (राजकारणी) आर्य

तू लै भारी रे डॉन्या ! :O

खरच जबरा. लै भारी डॉन्या ..

धर की आपट...धर की आपट... आयला, काय खासबागेतून धोबीपछाड शिकून आलास का काय? लालूची जोकरगिरी जोपर्यंत राजकारणाची सर्कस संपत नाही तोपर्यंत कशी थांबावी? तू जर अबु आझमी असतात, तर तुझ्या आझमगडाच्या २०,००० जणांच्या ४०,००० तंगड्यांची चिंता तुला जास्त वाटली असती आणि सिमीबरोबर संबंधही ठेवले नसतेस. तू जर देवेगौडा (थोरले) असतास तर संसदेत बसुन कामकाज चालू असतानाही झोपा कशा काढाव्यात ह्याचे खास वर्ग घेतले असतेस. तू जर न्युजचॅनेलवाला असतास तर.... बाकी सगळ्या उद्योंगाबरोबर भुताखेतांच्या बातम्यांसाठी एक चॅनल काढलं असतंस का रे भौ? स्पॉन्सरशीप रामसे ब्रदर्स :) तू जर राज ठाकरे असतास, तर मराठी आणि मराठी माणसाच्या उत्कर्षाबरोबरच आपले कार्यकर्ते आलेल्या संधीचा गैरफायदा तर घेत नाहीत ना? ह्याची योग्य काळजी घेतली असतीस! बाकी, उरलेल्यांबद्दल काय बोलावं? त्यांच्याबाबतीत आम्ही बोलून स्वतःची जीभ विटाळवण्याची हौस बाळगत नाही.

डॉन साहेब, लेख छान झालाय. चिमटे जबरदस्त काढले आहेत. लै डोक्याला कटकट झाली तर बच्चनसाठी एक वेगळे चँएल, खलीसाठी अजुन एक वेगळे, ठाकरेविरोधी एक वेगळे, खड्ड्यात पडणाऱ्या मुलांसाठी वाहून घेतलेले एक वेगळे चॅनेल, राहूल गांधीच्या बातल्यांसाठी एक वेगळे चॅनेल अशी चॅनेल्सची रांग लावली असती. हे सर्व होउन "आम्हीच कसे सबसे तेज व सच दिखाने वाले" याचा डांगोरा आख्ख्या जगात पिटला असता ... हा हा हा.लै भारी काढलि आहे. =D> खल्लास. कुण्या न्युज चॅनेल वाल्याने वाचले तर लगिच मनावर घेतील हो. :SS असेच पुढचे लेख येउ द्यात. ;) अबब

डॉन्या जबरा... मी जर अमरसिंग असतो तर, जयादिदींचा दत्तक कोणीतरी [ नवरा म्हणता येत नाही ना ] , =)) =)) खल्लास. मी जर न्युज चॅनेल्सवाला [ आजतक, स्टार न्युज इ. इ] . असतो तर, देव करो नी तुमचा न्युज चॅनेल्सवाला होवो. ऊत आणलाय हराम़खोरांनी. ~X( X( ~X( -(मी जर लहानच असतो तर O:) ) गणापा

देशाच्या समस्यांकडे लक्ष द्ययचे सोडून अमिताभची सर्दी, प्रिन्सचे खड्ड्यात पडणे, दी ग्रेट खलीचे भारतात आगमन अशा बातम्या जोमाने दिल्या नसत्या. आमचेही अनुमोदन तुमच्या कार्यात :) लै डोक्याला कटकट झाली तर बच्चनसाठी एक वेगळे चँएल, खलीसाठी अजुन एक वेगळे, ठाकरेविरोधी एक वेगळे, खड्ड्यात पडणाऱ्या मुलांसाठी वाहून घेतलेले एक वेगळे चॅनेल, राहूल गांधीच्या बातल्यांसाठी एक वेगळे चॅनेल अशी चॅनेल्सची रांग लावली असती. आजतक नावाचा समाचार कार्यक्रम आधी सुरू होता, त्याची नंतर वृत्तवाहिनी आली. :| इंडिया टीव्ही ने ब्रेकिंग न्यूज नावाचा एक तासाचा कार्यक्रम सुरू केला. ते किंवा कोणीतरी ब्रेकिंग न्यूज नावाची वाहिनी सुरू करतील. @) 8| तसेच तुम्ही सांगितले तसे होण्याचा दिवस दूर नाही असे मला वाटते. :S ~X(

=D> एकदम खतरनाक शुट केले आहे सगळ्या॑ना. मिपा हा जर पक्ष म्हणुन निवडणुकीत उभा राहिला तर मिपाचे आराखडे तुम्हीच तयार ठेवा.

=D> एकदम खतरनाक शुट केले आहे सगळ्या॑ना. मिपा हा जर पक्ष म्हणुन निवडणुकीत उभा राहिला तर मिपाचे आराखडे तुम्हीच तयार ठेवा.

टोले हाणलेत की सगळ्यांना... तिच्या मारी, सगळ्यांचा निस्त्या शब्दांनीच "गेम" वाजिवलास की रे डॉन्या. (बाकी आपल्या [रत्येक कॉमेंट वर उत्तर द्यायची तीव्र इच्छा होतिये, पण हे "काथ्याकुट" नसुन "लेख" म्हणुन आलेलं आहे.त्यामुळे असहमतीचे प्रतिसाद आणि मतभेद इथे करता येणार नाहित.) पण एकुणातच , लेखन्शैली भन्नाट,समद्यांचे निस्ती बिनपाण्याने केलेली हाये तुमी. आपलाच, मनोबा (उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

छोटा डॉन , हे तुझे वैयक्तिक मत आहे हे मान्य पण माझे मत(वैयक्ति़क) जरा वेगळे आहे. .....मी जर राहुल गांधी असतो तर, .........दलितांबरोबर मिसळण्याचे नाटक बंद केले असते. जेव्हा कोणी नेता मोठ्मोठाली भाषण देत असतो ,भ्रामक वचने देतो तेव्हा आम्हीच लोक म्हनतो ना की ह्याला काय आहे आलिशान बंगल्यात राहतो,मर्सीडीज मधे फीरतो,ए.सी. मधे असतो २४ तास ,पिझ्झा बर्गर खातो ईथे आमच्याकडे येउन बघ मग खरी परीस्तीथी समजेल मग कोनी नेता ज्याच्या हाती पावर आहे,सत्ता आहे तो तुमच्याकडे येतो, तुमच्या झोपडीत रात्र घालवतो,तुमच्याबरोबर तुमचे जेवण जेवतो,तुमची प्रेमाने विचारपुस करतो,तुमच्या बरोबर पायदळ ऊन्हात फिरतो तेव्हा आम्हाला तेही चांगले वाटत नाही. आता तुम्ही म्हणाल मत मागण्यासाठी करतो तर ठीक एकदाचे ते खरे मानलेही तरी तो जे काही करत आहे खुप चांगले आहे ईतर नेता मत मागतात आणी काय करतात हो??? मला वाट्ते तुम्हाला हे नाटक ह्या करीता वाट्त आहे की ज्याप्रमाणे मीडीया ह्याचे चित्रीकरण करत आहे तर माझाही राग मीडीया वर आहे तो जे करत आहे त्याला करु द्या ना का उगाच दीवसभर राहुल ने आज रस्ते पे चाय पी,लोगो के घर खाना खाया म्हणुन ओरडायचे. बाकी मी जरी गांधी असलो तरी त्या गांधीशी आपला काही संबध नाही बॉ. ---नितिन गांधी

मस्त हाणलंस रे! सगळ्यात पहिल्यांदा स्वताला अमिताभचा दत्तक भाउ, जयादिदींचा दत्तक कोणीतरी [ नवरा म्हणता येत नाही ना ] , अभिषेकचा दत्तक बाप, ऐश्वर्याचा दत्तक सासरा असे जाहीर करून टाकले असते. =)) सर्वप्रथम आपले चॅनेल हे राष्ट्रीय नसुन फक्त बिहार, युपी साठी मर्यादीत असल्याचे जाहीर केले असते. एक स्वतंत्र वेगळे चॅनेल्स काढून त्यावर अखंड महाराष्ट्र व दक्षिण भारत विरोधी बातम्यांचा रतीब चालू ठेवला असता. लै डोक्याला कटकट झाली तर बच्चनसाठी एक वेगळे चँएल, खलीसाठी अजुन एक वेगळे, ठाकरेविरोधी एक वेगळे, खड्ड्यात पडणाऱ्या मुलांसाठी वाहून घेतलेले एक वेगळे चॅनेल, राहूल गांधीच्या बातल्यांसाठी एक वेगळे चॅनेल अशी चॅनेल्सची रांग लावली असती. =D> कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

मी जर राज ठाकरे असतो असतो तर, यात महाराष्ट्र बीहार/ यु पी / दील्ली पासुन वाचवण्यासाठी सरळ स्वतन्त्र केला असता हे ऍड केले असते

चिमटे मस्त काढले आहेत,:) स्वाती

हाणलय एकेकाला. लालुची लयीच उतरवली ते बेस केलस. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

डॉन्या, सह्हीच लिहिले आहेस.

काँग्रला चिमटे काढायला केलेली सुरवात ते विषेश वाहिन्यांना घातलेल्या लाथा हा प्रवास झकास झाला आहे. त्यात आलेली लालू, अमरसिंग, गौडा आणि राज -कारण खास रंगलीयत. महाराष्ट्राच्या पॉवर विषयी पण बोलायला हवे होते. आज काल ते ही फौज फाटा जमा करुन दिल्लीत डेरे दाखल होण्याची (त्यांची जुनीच)स्वप्न नव्याने रंगऊ लागलेत. सरदारांनी तर विडे ऊचलले आहेत म्हणे. (राजकारणी) आर्य

तू लै भारी रे डॉन्या ! :O

खरच जबरा. लै भारी डॉन्या ..

धर की आपट...धर की आपट... आयला, काय खासबागेतून धोबीपछाड शिकून आलास का काय? लालूची जोकरगिरी जोपर्यंत राजकारणाची सर्कस संपत नाही तोपर्यंत कशी थांबावी? तू जर अबु आझमी असतात, तर तुझ्या आझमगडाच्या २०,००० जणांच्या ४०,००० तंगड्यांची चिंता तुला जास्त वाटली असती आणि सिमीबरोबर संबंधही ठेवले नसतेस. तू जर देवेगौडा (थोरले) असतास तर संसदेत बसुन कामकाज चालू असतानाही झोपा कशा काढाव्यात ह्याचे खास वर्ग घेतले असतेस. तू जर न्युजचॅनेलवाला असतास तर.... बाकी सगळ्या उद्योंगाबरोबर भुताखेतांच्या बातम्यांसाठी एक चॅनल काढलं असतंस का रे भौ? स्पॉन्सरशीप रामसे ब्रदर्स :) तू जर राज ठाकरे असतास, तर मराठी आणि मराठी माणसाच्या उत्कर्षाबरोबरच आपले कार्यकर्ते आलेल्या संधीचा गैरफायदा तर घेत नाहीत ना? ह्याची योग्य काळजी घेतली असतीस! बाकी, उरलेल्यांबद्दल काय बोलावं? त्यांच्याबाबतीत आम्ही बोलून स्वतःची जीभ विटाळवण्याची हौस बाळगत नाही.

वाईट असो वा चांगली आपल्या प्रतीक्रीयेच्या प्रतीक्षेत.................... (संत्राच्या बागेत रमणारा) नितिन

वाईट असो वा चांगली आपल्या प्रतीक्रीयेच्या प्रतीक्षेत.................... (संत्राच्या बागेत रमणारा) नितिन

वा शीतल.. मस्त झालाय लेख! आवडला.. :)

आज पासुन आपले मार्ग बदलतील, परत भेट होईल न होईल माहीत नाही,पर॑तु एखाद्या निख स॑ध्याकाळी अश्रु नक्कीच ढळतील हे ॠणानुब॑ध आठवुन. काय बोलू? शितल फार उत्तम शब्दरचना...आणि प्रसंग ही...खरेतर या आधी अशा प्रकारच्या कथा कित्येकदा ऐकल्या आहेत. तरीसुद्धा तुझ्या शब्दरचनेमुळे अगदी वाचनीय झाला आहे लेख. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

वा शितल, फार सुंदर, प्रवाही भाषेत लिहिले आहे. आवडले. अभिनंदन.

छान लिहीले आहे असेच लिहित जा!!!

ऑस्सम !! अजुन काय म्हणु ?? फार फार सुंदर लेख !

आणखी काय म्हणणार? साधि,सरळ्,मनाला भावेल अशी गोष्ट आहे ही. आपलाच, मनोबा (उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

शीतल, लेख/गोष्ट छान झाली आहे..फक्त थोऽडा हात फिरायला हवा होता,म्हणजे .. आणि तीच्या मागुन मी पळत पळ्त बस मध्ये चढलो. आणि ठरवुन टाकले तुझ्या मनात माझ्या विषयी काय आहे हे जाणुनच घ्यायचे. अशी चूक टाळता आली असती. लेख लिहून झाला की पूर्वपरिक्षण कर..परत एकदा नीट वाच आणि मग प्रकाशित कर..ही प्रामाणिक सूचना!राग मानू नये, स्वाती

खुप सुंदर... प्रशांत

माझ्या येथे ती, मी. तु, तुझ्या ह्या बाबतीत चुका झाल्या आहेत, पण पुढच्या वेळी नक्की सुधारेन. स्वातीताई प्रामाणिक सुचना आम्हाला घडवतात, आणि त्यामुळे आम्ही तयार होतो. सर्वा॑चे आभार.

सहज, सोपं लिहिलयस म्हणून जास्त आवडलं.....

ओघवती शब्द रचना. छान लिहिले आहे

साधी सरळ प्रवाहि भाषा. :) आकाशी कलरचा प॑जाबी सुट घातलेला,नाजुक बा॑धा, हातात एकच नोटबुक, खा॑द्याला पर्स, पाठीवर रुळ्णारी सैलसर वेणी, गोरा वर्ण, टपोरे काळेभोर काजळ भरलेले डोळे, कपाळी टिकली, आणि सर्वात वेड लाववारे म्हणजे जराही हसली की दोन्ही गालावर पडण्यार्‍या खळ्या>>>>>>>>>>> हे वर्णन लयी जबरा झालय. अशा खळ्यांच्या गोड खड्ड्यात पडलो होतो राव मी. ते आठवुन तर असलं भारी वाटल ना शब्दात नाय सांगता येणार. ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

हे छान झालंय... विषय आणि मांडणी तीच असली तरी "बघा मी कसं काव्यमय लिहिते", असा कोणताही अभिनिवेश नसल्याने साधेपणात गंमत आहे... थोडा हात फिरवा आणि फक्त योग्य जागी अधिक परिच्छेद पाडता आले असते तर दिसायला आणि त्यामुळे वाचायला सोपे गेले असते...

शीतलताई, तुमची गोष्ट सुंदर आहे, तुम्ही मांडणी ही झकास केली आहे. नव्या नव्हाळीच्या प्रेमाचा नाजूकपणा तुम्ही छान चित्रित केला आहे... शीर्षकातील उद्गार हे तुम्हांला उद्देशून नसून गोष्टीतल्या त्याला आणि तिला उद्देशून आहेत... अरे आहे ना तुमचं एकमेकांवर मनापासून प्रेम? झालं ना तुमचं शिक्षण? करताय ना नोकरी-धंदा? भरताय ना तुम्ही तुमची बिलं? मग तुम्ही कोणाशी लग्न करायचं की नाही हे घरचे कोण ठरवणार? फारफार तर त्यांच्या मनाविरूद्ध लग्न केल्याबद्दल ते तुम्हाला डिसओन करतील, गेले तेल लावत!! धरायचा एकमेकांचा हात आणि खणखणीत आवाजात सांगायचं, "आम्ही कायद्याने सज्ञान आहोत, आर्थिकदृष्ट्या स्वतंत्र आहोत आणि हे लग्न करणारच आहोत! कायदा आमच्या बाजूने आहे. संमती देउन आमच्या आनंदात सहभागी व्हायचं की नाही ते तुमच्या हातात आहे. पण आडवे याल तर नात्यागोत्याचा मुलाहिजा राखला जाणार नाही!! हर हर महादेव!!" अरे अर्धा विरोध मावळला असता तिथेच!! आणि उरलेला अर्धा एक नातवंड झाल्यावर!!:) प्रेम करणार्‍याने असं घरच्यांच्या इमोशनल ब्लॅकमेलिंगला बळी पडायचं नसतं!! माफ करा, प्रतिक्रियेत जर शिवराळपणा आला असेल तर! पण या विषयांत आमच्या भावना जरा तीव्र आहेत. आमचा आक्रमक अवतार बघूनच आमच्या आंतरजातीय प्रेमलग्नाचा उत्साहाने (की निमूटपणे?) स्वीकार करणार्‍या आमच्या आई-बापांचे आम्ही अत्यंत आभारी आहोत!!:)) यशस्वी प्रेमवीर, डांबिसकाका

खुपच छान .... तसेच पिवळा डांबिस ह्यांची "प्रतिक्रिया" ही सुंदर

>>>प्रेम करणार्‍याने असं घरच्यांच्या इमोशनल ब्लॅकमेलिंगला बळी पडायचं नसतं!! डा॑बिस काका तुमचे म्हणने पटले, आता ती मुलगी घाबरली, म्हणुन मुलगा हतबल. प्रेमाचे रूपा॑तर लग्नात नाही. प्रेम म्हणजे प्रेम असत॑, कोण कोण हरत॑, कोण कोण जि॑कत॑.

आज पासुन आपले मार्ग बदलतील, परत भेट होईल न होईल माहीत नाही,पर॑तु एखाद्या निख स॑ध्याकाळी अश्रु नक्कीच ढळतील हे ॠणानुब॑ध आठवुन. वाक्य आवडले पण डांबिसकाकांनी सांगितल्याप्रमाणे प्रेम करणार्‍याने असं घरच्यांच्या इमोशनल ब्लॅकमेलिंगला बळी पडायचं नसतं!! :)

आज पासुन आपले मार्ग बदलतील, परत भेट होईल न होईल माहीत नाही,पर॑तु एखाद्या निख स॑ध्याकाळी अश्रु नक्कीच ढळतील हे ॠणानुब॑ध आठवुन. वा सुंदर! डांबिसाने देखील छान लिहिले आहे... :) तात्या.

वा शीतल.. मस्त झालाय लेख! आवडला.. :)

आज पासुन आपले मार्ग बदलतील, परत भेट होईल न होईल माहीत नाही,पर॑तु एखाद्या निख स॑ध्याकाळी अश्रु नक्कीच ढळतील हे ॠणानुब॑ध आठवुन. काय बोलू? शितल फार उत्तम शब्दरचना...आणि प्रसंग ही...खरेतर या आधी अशा प्रकारच्या कथा कित्येकदा ऐकल्या आहेत. तरीसुद्धा तुझ्या शब्दरचनेमुळे अगदी वाचनीय झाला आहे लेख. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

वा शितल, फार सुंदर, प्रवाही भाषेत लिहिले आहे. आवडले. अभिनंदन.

छान लिहीले आहे असेच लिहित जा!!!

ऑस्सम !! अजुन काय म्हणु ?? फार फार सुंदर लेख !

आणखी काय म्हणणार? साधि,सरळ्,मनाला भावेल अशी गोष्ट आहे ही. आपलाच, मनोबा (उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

शीतल, लेख/गोष्ट छान झाली आहे..फक्त थोऽडा हात फिरायला हवा होता,म्हणजे .. आणि तीच्या मागुन मी पळत पळ्त बस मध्ये चढलो. आणि ठरवुन टाकले तुझ्या मनात माझ्या विषयी काय आहे हे जाणुनच घ्यायचे. अशी चूक टाळता आली असती. लेख लिहून झाला की पूर्वपरिक्षण कर..परत एकदा नीट वाच आणि मग प्रकाशित कर..ही प्रामाणिक सूचना!राग मानू नये, स्वाती

खुप सुंदर... प्रशांत

माझ्या येथे ती, मी. तु, तुझ्या ह्या बाबतीत चुका झाल्या आहेत, पण पुढच्या वेळी नक्की सुधारेन. स्वातीताई प्रामाणिक सुचना आम्हाला घडवतात, आणि त्यामुळे आम्ही तयार होतो. सर्वा॑चे आभार.

सहज, सोपं लिहिलयस म्हणून जास्त आवडलं.....

ओघवती शब्द रचना. छान लिहिले आहे

साधी सरळ प्रवाहि भाषा. :) आकाशी कलरचा प॑जाबी सुट घातलेला,नाजुक बा॑धा, हातात एकच नोटबुक, खा॑द्याला पर्स, पाठीवर रुळ्णारी सैलसर वेणी, गोरा वर्ण, टपोरे काळेभोर काजळ भरलेले डोळे, कपाळी टिकली, आणि सर्वात वेड लाववारे म्हणजे जराही हसली की दोन्ही गालावर पडण्यार्‍या खळ्या>>>>>>>>>>> हे वर्णन लयी जबरा झालय. अशा खळ्यांच्या गोड खड्ड्यात पडलो होतो राव मी. ते आठवुन तर असलं भारी वाटल ना शब्दात नाय सांगता येणार. ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

हे छान झालंय... विषय आणि मांडणी तीच असली तरी "बघा मी कसं काव्यमय लिहिते", असा कोणताही अभिनिवेश नसल्याने साधेपणात गंमत आहे... थोडा हात फिरवा आणि फक्त योग्य जागी अधिक परिच्छेद पाडता आले असते तर दिसायला आणि त्यामुळे वाचायला सोपे गेले असते...

शीतलताई, तुमची गोष्ट सुंदर आहे, तुम्ही मांडणी ही झकास केली आहे. नव्या नव्हाळीच्या प्रेमाचा नाजूकपणा तुम्ही छान चित्रित केला आहे... शीर्षकातील उद्गार हे तुम्हांला उद्देशून नसून गोष्टीतल्या त्याला आणि तिला उद्देशून आहेत... अरे आहे ना तुमचं एकमेकांवर मनापासून प्रेम? झालं ना तुमचं शिक्षण? करताय ना नोकरी-धंदा? भरताय ना तुम्ही तुमची बिलं? मग तुम्ही कोणाशी लग्न करायचं की नाही हे घरचे कोण ठरवणार? फारफार तर त्यांच्या मनाविरूद्ध लग्न केल्याबद्दल ते तुम्हाला डिसओन करतील, गेले तेल लावत!! धरायचा एकमेकांचा हात आणि खणखणीत आवाजात सांगायचं, "आम्ही कायद्याने सज्ञान आहोत, आर्थिकदृष्ट्या स्वतंत्र आहोत आणि हे लग्न करणारच आहोत! कायदा आमच्या बाजूने आहे. संमती देउन आमच्या आनंदात सहभागी व्हायचं की नाही ते तुमच्या हातात आहे. पण आडवे याल तर नात्यागोत्याचा मुलाहिजा राखला जाणार नाही!! हर हर महादेव!!" अरे अर्धा विरोध मावळला असता तिथेच!! आणि उरलेला अर्धा एक नातवंड झाल्यावर!!:) प्रेम करणार्‍याने असं घरच्यांच्या इमोशनल ब्लॅकमेलिंगला बळी पडायचं नसतं!! माफ करा, प्रतिक्रियेत जर शिवराळपणा आला असेल तर! पण या विषयांत आमच्या भावना जरा तीव्र आहेत. आमचा आक्रमक अवतार बघूनच आमच्या आंतरजातीय प्रेमलग्नाचा उत्साहाने (की निमूटपणे?) स्वीकार करणार्‍या आमच्या आई-बापांचे आम्ही अत्यंत आभारी आहोत!!:)) यशस्वी प्रेमवीर, डांबिसकाका

खुपच छान .... तसेच पिवळा डांबिस ह्यांची "प्रतिक्रिया" ही सुंदर

>>>प्रेम करणार्‍याने असं घरच्यांच्या इमोशनल ब्लॅकमेलिंगला बळी पडायचं नसतं!! डा॑बिस काका तुमचे म्हणने पटले, आता ती मुलगी घाबरली, म्हणुन मुलगा हतबल. प्रेमाचे रूपा॑तर लग्नात नाही. प्रेम म्हणजे प्रेम असत॑, कोण कोण हरत॑, कोण कोण जि॑कत॑.

आज पासुन आपले मार्ग बदलतील, परत भेट होईल न होईल माहीत नाही,पर॑तु एखाद्या निख स॑ध्याकाळी अश्रु नक्कीच ढळतील हे ॠणानुब॑ध आठवुन. वाक्य आवडले पण डांबिसकाकांनी सांगितल्याप्रमाणे प्रेम करणार्‍याने असं घरच्यांच्या इमोशनल ब्लॅकमेलिंगला बळी पडायचं नसतं!! :)

आज पासुन आपले मार्ग बदलतील, परत भेट होईल न होईल माहीत नाही,पर॑तु एखाद्या निख स॑ध्याकाळी अश्रु नक्कीच ढळतील हे ॠणानुब॑ध आठवुन. वा सुंदर! डांबिसाने देखील छान लिहिले आहे... :) तात्या.

मस्त फोतो खुप अवद्ले लेख पन मस्त आहे

आईशप्पथ... काय चिकणा आहे जपान.... स्वातीताई, मस्तच! वर्णनही नेहमीप्रमाणे ओघवतं... आवडलं! फोटो पाहून ह्यापेक्षा फार काही बोलूच शकत नाही!

ओकायामा कॅसल ,हिरव्या रंगछटांची उधळण,गतवैभवाच्या खुणा, सागरगोटे आणि लिंगोरच्या, आकाशी कायकोयो पूल या सर्वांचेच सुंदर वर्णन आणि कळस म्हणजे लेखावर पांघरलेली सुंदर छायाचित्रे !!!

ओकामाया कॅसल, ती बाग, कोई मासे असलेले जलाशय, ते वर्णन, फोटो ..सगळेच अप्रतिम अतिशय सुंदर सहल!!

एका मजल्यावर जुनी खेळणी ठेवली आहेत.सागरगोटे आणि लगोरीशी साधर्म्य असणारे खेळ तिथे होते.त्यांची जपानी नावे आठवत नाहीत पण आम्ही त्यांचे सागरगोटे आणि लगोरी असेच बारसे केले. महत्त्वाचं म्हणजे ते बंद काचेआड नव्हते तर लोकांना खेळण्यासाठी खुले होते.सानथोर सारे जण तिथे खेळत होते आणि आपले खेळून झाल्यावर खेळ जागेवर ठेवून पसारा आवरून जात होते.तिथे कोणीही रखवालदार नव्हता पण लगोरीतली चकती किवा सागरगोट्यातला एखादा सागरगोटा तिथून हरवला नव्हता.आम्हीही कित्येक वर्षांनी त्या सागरगोट्यात आणि लगोरीमध्ये हरवलो . छान वर्णन आहे, आणि फोटो ही छान आहेत.

नेहमीप्रमाणेच सुंदर वर्णन व छायाचित्रे. शेवटचे चित्र पाहून सॅन फ्रान्सिस्कोचे गोल्डन गेट व बे ब्रिज डोळ्यांसमोर आले. (कॅलिफोर्नियन)बेसनलाडू

सुरेख फोटोग्राफ्स आणि लेख!

सुंदर सचित्र लेखन..... त्या नि:शब्दतेला छेद न देता किती वेळ तसेच पाहत राहिलो. खरच..... सागराच्या क्षितिजाला टेकलेले आकाशातले ढग पाहताना असेच वाटते. (नि:शब्द झालेला) मदनबाण.....

मस्त वर्णनः आम्हीही कित्येक वर्षांनी त्या सागरगोट्यात आणि लगोरीमध्ये हरवलो तुमच्या वर्णानात हरवलेला विजुभाऊ

वर्णन...दरवेळी वाट्टं वाचल्यावर एकदातरी यावच तिथे..पाहू योग येतो का...

लेखमाला अतिशय छान, नेटकी होत असून संग्रही ठेवावी अशीच आहे. जपानला जाऊ इच्छिणार्‍या एखाद्या नवख्याला या लेखमालिकेवाचून अधिक दुसरे काही उपयोगी पडेल असे वाटत नाही! शेवटचा फोटू क्लासच आहे! अभिनंदन स्वाती. जियो..! पुढचे भागही येऊ देत... आपला, (जपानी) तात्या.

जपानची सहल चांगली होते आहे. मस्त झाला आहे लेख.

छान वाटले. शीर्षक आवडले. समर्पक आहे. ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी त्या हिन्दी गाण्याच्या ओळी बरोबर सुचल्या तुम्हाला. मूळ गाण्यातील गुडीया च्या जागी दुनिया शब्द एकदम फिट बसला आहे. ईश्वरी

बे.ला,आकाशी कायकोयो ब्रिज गोल्डन गेट बे ब्रिज वरूनच बेतलेला आहे. अंजली,धमाल,आंनदयात्री,प्रा.डॉ.,नंदन,सहजराव,शीतल,बे.ला,चतुरंग,यशोधरा,मदनबाण,विजुभाऊ,वरदा,तात्या,चित्रा,ईश्वरी.. सर्व वाचकांना मनापासून धन्यवाद! स्वाती

नेहमीप्रमाणेच सहजसुंदर लेखन आणि त्याची खुमारी वाढवणारी उत्कृष्ठ छायाचित्रे असा योग पुन्हा एकदा जुळून आलाय. आता खरे तर स्वाती च्या लेखनाला पर्यायी शब्द म्हणून सहजसुंदर हा शब्दच वापरावा म्हणतो. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

नेहमीप्रमाणे लेख खासच..सोबतचे फोटोही छान आलेत.. कॅसलचा फोटो मस्तच...कॅसलच्या आतील फोटो काढायला परवानगी नाही का?...

प्रमोदकाका,स्वाती अभिप्रायाबद्दल मनापासून धन्यवाद, स्वाती

स्वातीसान, उगवत्या सुर्याच्या देशाला नमस्कार... सुरेख श्याशिन आणि वर्णन

स्वर्गच दिसतोय. चित्रात व लेखनात देखील. नेहमीप्रमाणेच प्रसन्न ओघवत्या शैलीतील वर्णन वाचायला मजा आली. ते जपानी सौंदर्योपासक आपली सौंदर्यासक्त शैली. बहोत खूब. माझा परवाचा प्रतिसाद दिसत नाही. म्हणून पुन्हा दिला. सुधीर कांदळकर.

वा!! तुमचे लेखन म्हणण्यापेक्षा शब्दयोजना मला फार म्हणजे फारच आवडते. इतके चपखल आणि चित्रदर्शी शब्दां-विशेषणांनी सजलेले वर्णन वाचणे म्हणजे पर्वणीच! याहि लेखात 'हिरवा प्रश्न', 'दोबाजूने' आदी शब्दांबरोबरच "....त्या नि:शब्दतेला छेद न देता किती वेळ तसेच पाहत राहिलो" हे वाक्य फार आवडले. बाकी लेखही आधी म्हटल्याप्रमाणे सुंदर! फोटो मात्र टिपिकल पर्यटक इस्टाईल वाटले. तुमची नेहेमीची कमाल मला जाणवली नाही. (यात फोटोपेक्षा माझे अज्ञान कारणीभूत असु शकते :) ) -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

मस्त फोतो खुप अवद्ले लेख पन मस्त आहे

आईशप्पथ... काय चिकणा आहे जपान.... स्वातीताई, मस्तच! वर्णनही नेहमीप्रमाणे ओघवतं... आवडलं! फोटो पाहून ह्यापेक्षा फार काही बोलूच शकत नाही!

ओकायामा कॅसल ,हिरव्या रंगछटांची उधळण,गतवैभवाच्या खुणा, सागरगोटे आणि लिंगोरच्या, आकाशी कायकोयो पूल या सर्वांचेच सुंदर वर्णन आणि कळस म्हणजे लेखावर पांघरलेली सुंदर छायाचित्रे !!!

ओकामाया कॅसल, ती बाग, कोई मासे असलेले जलाशय, ते वर्णन, फोटो ..सगळेच अप्रतिम अतिशय सुंदर सहल!!

एका मजल्यावर जुनी खेळणी ठेवली आहेत.सागरगोटे आणि लगोरीशी साधर्म्य असणारे खेळ तिथे होते.त्यांची जपानी नावे आठवत नाहीत पण आम्ही त्यांचे सागरगोटे आणि लगोरी असेच बारसे केले. महत्त्वाचं म्हणजे ते बंद काचेआड नव्हते तर लोकांना खेळण्यासाठी खुले होते.सानथोर सारे जण तिथे खेळत होते आणि आपले खेळून झाल्यावर खेळ जागेवर ठेवून पसारा आवरून जात होते.तिथे कोणीही रखवालदार नव्हता पण लगोरीतली चकती किवा सागरगोट्यातला एखादा सागरगोटा तिथून हरवला नव्हता.आम्हीही कित्येक वर्षांनी त्या सागरगोट्यात आणि लगोरीमध्ये हरवलो . छान वर्णन आहे, आणि फोटो ही छान आहेत.

नेहमीप्रमाणेच सुंदर वर्णन व छायाचित्रे. शेवटचे चित्र पाहून सॅन फ्रान्सिस्कोचे गोल्डन गेट व बे ब्रिज डोळ्यांसमोर आले. (कॅलिफोर्नियन)बेसनलाडू

सुरेख फोटोग्राफ्स आणि लेख!

सुंदर सचित्र लेखन..... त्या नि:शब्दतेला छेद न देता किती वेळ तसेच पाहत राहिलो. खरच..... सागराच्या क्षितिजाला टेकलेले आकाशातले ढग पाहताना असेच वाटते. (नि:शब्द झालेला) मदनबाण.....

मस्त वर्णनः आम्हीही कित्येक वर्षांनी त्या सागरगोट्यात आणि लगोरीमध्ये हरवलो तुमच्या वर्णानात हरवलेला विजुभाऊ

वर्णन...दरवेळी वाट्टं वाचल्यावर एकदातरी यावच तिथे..पाहू योग येतो का...

लेखमाला अतिशय छान, नेटकी होत असून संग्रही ठेवावी अशीच आहे. जपानला जाऊ इच्छिणार्‍या एखाद्या नवख्याला या लेखमालिकेवाचून अधिक दुसरे काही उपयोगी पडेल असे वाटत नाही! शेवटचा फोटू क्लासच आहे! अभिनंदन स्वाती. जियो..! पुढचे भागही येऊ देत... आपला, (जपानी) तात्या.

जपानची सहल चांगली होते आहे. मस्त झाला आहे लेख.

छान वाटले. शीर्षक आवडले. समर्पक आहे. ले गई दिल 'दुनिया' जापानकी त्या हिन्दी गाण्याच्या ओळी बरोबर सुचल्या तुम्हाला. मूळ गाण्यातील गुडीया च्या जागी दुनिया शब्द एकदम फिट बसला आहे. ईश्वरी

बे.ला,आकाशी कायकोयो ब्रिज गोल्डन गेट बे ब्रिज वरूनच बेतलेला आहे. अंजली,धमाल,आंनदयात्री,प्रा.डॉ.,नंदन,सहजराव,शीतल,बे.ला,चतुरंग,यशोधरा,मदनबाण,विजुभाऊ,वरदा,तात्या,चित्रा,ईश्वरी.. सर्व वाचकांना मनापासून धन्यवाद! स्वाती

नेहमीप्रमाणेच सहजसुंदर लेखन आणि त्याची खुमारी वाढवणारी उत्कृष्ठ छायाचित्रे असा योग पुन्हा एकदा जुळून आलाय. आता खरे तर स्वाती च्या लेखनाला पर्यायी शब्द म्हणून सहजसुंदर हा शब्दच वापरावा म्हणतो. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

नेहमीप्रमाणे लेख खासच..सोबतचे फोटोही छान आलेत.. कॅसलचा फोटो मस्तच...कॅसलच्या आतील फोटो काढायला परवानगी नाही का?...

प्रमोदकाका,स्वाती अभिप्रायाबद्दल मनापासून धन्यवाद, स्वाती

स्वातीसान, उगवत्या सुर्याच्या देशाला नमस्कार... सुरेख श्याशिन आणि वर्णन

स्वर्गच दिसतोय. चित्रात व लेखनात देखील. नेहमीप्रमाणेच प्रसन्न ओघवत्या शैलीतील वर्णन वाचायला मजा आली. ते जपानी सौंदर्योपासक आपली सौंदर्यासक्त शैली. बहोत खूब. माझा परवाचा प्रतिसाद दिसत नाही. म्हणून पुन्हा दिला. सुधीर कांदळकर.

वा!! तुमचे लेखन म्हणण्यापेक्षा शब्दयोजना मला फार म्हणजे फारच आवडते. इतके चपखल आणि चित्रदर्शी शब्दां-विशेषणांनी सजलेले वर्णन वाचणे म्हणजे पर्वणीच! याहि लेखात 'हिरवा प्रश्न', 'दोबाजूने' आदी शब्दांबरोबरच "....त्या नि:शब्दतेला छेद न देता किती वेळ तसेच पाहत राहिलो" हे वाक्य फार आवडले. बाकी लेखही आधी म्हटल्याप्रमाणे सुंदर! फोटो मात्र टिपिकल पर्यटक इस्टाईल वाटले. तुमची नेहेमीची कमाल मला जाणवली नाही. (यात फोटोपेक्षा माझे अज्ञान कारणीभूत असु शकते :) ) -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

छान आहे लेख. आवडला (मासे खात नाही तरीही...).

देवाच्या प्रथम अवतारावर छान लेखन आहे, मी शाकाहारी आहे, मी दोन वेळा पॉपलेट आणि बा॑गडा फ्राय केला आहे पण बो॑बील मला बघुन माहित आहे.

मस्तच लिहीलय संदीप.. मासे खूप आवडतात , पण इतके प्रकार कधी ट्राय नव्हते केले.. बोंबील तर आत्तच खावंस वाटतय... :)

बोंबला आता ..... कुठून आणायचे बोंबील, तरी मागच्या महिन्यात भारत्-भेटीत तब्बल ४ वर्षांनंतर बोंबील खायला मिळाले. लेख उत्तम..... येतोच तुमच्याकडे बोंबील खायला

बिपिन, शितल, भाग्यश्री, मानस : धन्स :) --- भाग्यश्री.. बोंबील सहज मिळत असतील तर लगेच खा ... वेळ घालवू नको :) ------ मानसः कधीही या ... स्वागतच आहे !

संदिप, जबरा बोंबील आख्यान....... "मासे तुमचं अन्न असेल" .... मित्रा मासे म्हणजे आपला जीव प्राण, बोंबील आणि मांदेली तर एनी टाइम फेव्हरेट. =P~ काय तो घमघमाट आ हा हा....... माझ्या शेजारीच एक जोडप रहात होत. एकादा त्याने सुकं बनवल होत. आक्खी इमारत त्या सुवासाने पावन झाली होती. अरे मी तर त्या दिवशी नुसत्या वासावर चार घास जास्त जेवलो. वरच्या मजल्यावर एक शुद्ध शाकाहरी कुटुंब रहात होत. झालं या वासने त्याला लागल मळमळायला. :& त्याची बायको (बिचारी)सगळ्यांची दार ठोठावुन पाहात होती, कि नक्की कुठल्या घरातुन हा गंध येतोय. चेहेर्‍यावर एकदम हवालदील भाव होते. आधिच 'त्या ' वासने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. आयला तेव्हा पासुन नियम केला की बोंबील / सुकं करताना घरात चार अगरबत्या जास्त लावयच्या. उगाच आपल्या सुखासाठी दुसर्‍याच्या पोटात का दु़खवा. --(बोंबीलवेडा) गणपा.

आजच भाग्यश्री चे बटर चिकन आणि व्हेज बिर्याणी चे फोटो पाहीले आणि आता हे बोंबील आख्यान ! तोन्ड जाम खवळलय . आता कधी एकदा हे पदार्थ खातीय असं झालयं. बाकी हे बोंबील आख्यान एकदम मस्त जमलय. जमल्यास रेसिपी ही पाठवा. : आधिच 'त्या ' वासाने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. :)) :)) :)) ईश्वरी

>> मित्रा मासे म्हणजे आपला जीव प्राण, बोंबील आणि मांदेली तर एनी टाइम फेव्हरेट कसं बरोब्बर बोललात :)

बोंबील तर अगदी लहानपणापासून साथ देतो. नमुन्यादाखल बघा हं… लेखातील वरील वाक्या नंतर जे ८ नमुने दिले आहेत ते लेखात ओढून ताणून आणलेले वाटतात आणि किंचित रसभंग करतात. बाकी लेख उत्तम आहे. उचंबळून आलेल्या भावना व्यवस्थित शब्दांकित केल्या आहेत. मला तरी असं वाटतं की बोंबील हा एक मासा असा आहे जो वाटीपेक्षा ताटात यावा ! आवड प्रत्येकाची, असेच म्हणावे लागेल. मला दोन्ही प्रकार आवडतात. माझ्या CKP मित्राच्या आईच्या हातच्या खाल्लेल्या बोंबिल कालवणाची चव आजही तोंडात ताजी आहे. पण खूप जणांना कालवणा पेक्षा बोंबिल तळूनच अधीक आवडतो असे मलाही जाणवले आहे. मासे भरपेट खाऊन, सोलकडी ढोसून झाल्यावर धुतल्या हाताचा वास घेत पुन:प्रत्ययाचा आनंद उपभोगत सोफ्यावर बसून राहणे हा मत्स्य आहाराचाच एक भाग आहे असे मी मानतो. चांगल्या लेखा बद्दल मनःपूर्वक अभिनंदन.

संध्याकाळी घरी पोचलो तर दीपा म्हणाली तुझ्या चेहऱ्यावर "बोंबील" असं लिहिलेलं दिसतंय !

:)

आणि जर लिहिलेलं वगैरे असलंच तर, "कधी जेवायचं" असं असेल की नाही?

अगदी बरोब्बर !!!! एकुणातच मासे खाणं हा काही माझा प्रांत नाही...आम्ही रमतो कोंबडीच्या तंगडीत :) पण हे वाचून च्यामारी, संदीपराव, मासे खायचा मूड व्हायला लागलाय... मस्त लिहिलय! पेठकर काकांसारखंच म्हणतो "छान लेखाबद्दल मनःपुर्वक अभिनंदन" !!!

मु. पो. बोंबिलवाडी आवडली :). बाकी तळलेल्या बोंबलाबरोबरच वाटून केलेल्या हिरव्या सुक्या कालवणालाही तोड नाही.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

शुध शाकाहारि असलयामुले चव महित नहि पन लिखान छन जम्ले अहे

"शुध्द शाकाहार " ही काय भानगड असते बुवा?

बोंबील हा माझा सर्वात आवडता मासा आहे. केवळ त्यासाठी भारत वारी करावी लागली तरी करेन इतका. तुम्हा भाग्यवान की तुम्हाला अमेरिकेत बोंबील मिळतात. आम्हाला मिळत नाहीत हे दुर्दैव. चायनीज दुकाने तपासून पाहायला हवीत. भारतात त्यांना बाँबे ड्क्स म्हणतात, चायनीज दुकानात कोणते नाव दिलेले असते?

गरम गरम चपाती, त्यावर पातळ धारेचं तूप आणि ताजे फडफडीत ओले बोंबील !! किंवा मग गरम आणि छान मऊ-मऊ असा पांढरा भात आणि चवदार बोंबिलांचं कालवण ! पण जेवणानंतर -- 'जाणिजे यज्ञकर्म' पूर्ण करण्यासाठी, नारळाचं दूध आणि आमसुलांचा रंग अशा रंगसंगतीने गुलाबी झालेली, आंबट-गोड सोलकढी ! बस्स…आपली मागणी एवढीच ! तुम्हाला सांगतो, खूप कमी प्रकारचे पदार्थ असे आहेत की जे पोटात उतरताना शरीरातील सगळे senses जागे करत जातात ! त्या यादीत बोंबील खूपच वर ! वा संदिपराव! एका सुंदर आणि चविष्ट लेखाबद्दल अभिनंदन...! अजूनही असेच चवदार लेख येऊ द्या प्लीज.. बोंबलाची महती वर्णावी तेवढी कमीच! आपला, (बोंबिलप्रेमी) तात्या.

मी शुद्ध शाकाहारी आहे.( अंडी आणि दुध सुद्धा सोडुन दिलेला). पण हे "मत्स्य पुराण"(की मत्स्य पुरण?;-)) लै आवडलं. येक शंका:- खार्‍या पाण्यातील मासे खारट असतात का हो? नदीतील मासे बेचव लागतात का हो? भरीत अगदि कुठल्यातरी माशासारखेच लागते असे "मत्स्य प्रेमी"ने सांगितले होते. कुठला बरं तो मासा? आपण एखाद्याची तब्येत "तोळा-मासा झाली " असे म्झाली""खराब झाली" असे म्हणण्यासाठी. त्यातील "मासा" शब्दाचा ह्या ख्रर्‍या माशांशी संबंध आहे का हो? थोडं छोटे-मासे मोठे मासे ह्याबद्दलः- एखाद्या माशाने त्यच्याहुन छोटा असलेला मासा गिळला,आणि तेवढ्यात त्या मोठ्या माशाला पकडलं कोळ्याने जाळं टकुन, तर आता जो कुणी तो मोठा मासा घेइल, त्याला तो छोटा मासा अगदि मोफत मिळतो का? म्हंजे येक के साथ येक फ्री. का त्याचेही वेगळे पैसे द्यावे लागतात? मासे अंडी देतात अस ऐकलयं. मग जसे कोंबडीची अंडी खाल्ली जातात, तशी माशांचीही खाल्ली जातात का? :-) आपलाच, मनोबा (उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

मत्स्य प्रेमी नसूनही हे बोंबिल पुराण आवडले, स्वाती

मनोबा .. माशांची अंडी अतिशय महाग 'डेलिकसी' समजली जातात आणि आवडीने खाल्ली ही जातात. Caviar is the processed, salted roe of certain species of fish, most notably the sturgeon. It is commercially marketed worldwide as a delicacy and is eaten as a garnish or a spread; for example, with hors d'œuvres. (संदर्भ -- विकीपिडीया) "What is Caviar?" असा प्रश्न गुगल केला तर अधिक माहिती मिळेल.

राहवले नाही म्हणुन प्रतिक्रिया देतो आहे, : आधिच 'त्या ' वासाने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. :)) ---जे कोणी मासे किंवा नॉन-व्हेज खात नाहीत त्यांना साहजिकच अशा गोष्टींच्या वासाने त्रास होतो. शाकाहारी व्यक्तींनी 'खाणार्‍यांची' हेटाळणी करू नये हे जितके खरे आहे तितकेच 'खाणार्‍यांनी' शाकाहारी व्यक्तींच्या भावना, त्यांची जीवनपद्धती, त्यांची शाकाहारी खाद्यसंस्कृती ह्यांचा आदर करावा. इतके खदाखदा हसू नये. प्रभाकर पेठकर यानी शाकाहारीन्ची एवढी बाजू का घ्यावी? गणपा यानी प्रसन्ग फारच गमतीशीर इश्टाईल ने मान्ड्ला आहे. मलाही जाम हसू आले. पण त्याचा अर्थ असा नाही की खाणारे शाकाहारी व्यक्तींच्या भावना, त्यांची जीवनपद्धती, त्यांची शाकाहारी खाद्यसंस्कृती ह्यांचा आदर करीत नाही. किम्बहुना करतातच. आम्ही तर कायम उलट अनुभवले आहे बुवा. माझा एक पक्का शाकाहारी मित्र मला म्हणाला होता की US मध्ये रहात असूनही मी अजून बाटलेलो नाही. (त्याच्या मते खाणे व पिणे म्हणजे बाटणे.) न खाणारे 'खाणारे' म्हणजे महापापी लोक आहेत असे समजतात आणि नाही नाही ते सन्दर्भ देउन तुम्ही कसे चुकीचे वागत आहात असे ठसवत असतात. आणी स्वतः शाकाहारी असल्याचा अभिमान (?) बाळगतात. अभिमान बाळगतात तर बाळ्गा राव पण खाणार्याना कशाला कमी लेखता? ईथे US मधे आपल्या देशी शाकाहारी लोकान्च्या स्वयम्पाक घरातूनही कसले कसले घाण वास येत असतात हे दारातून आत येणाराच जाणो. थोडक्यात वास सरवच खाद्य पदार्थाना असतात...व्यक्तिपरत्वे चान्गले आणि वाईट ही.. त्यासाठी कोणी कोणाच्या खाण्याला नावे ठेवू नये. बाकी बोम्बील आख्यान जबरा झाले आहे. जियो सन्दीप. --(मत्स्य प्रेमी) वेलदोडा

न खाणारे 'खाणारे' म्हणजे महापापी लोक आहेत असे समजतात आणि नाही नाही ते सन्दर्भ देउन तुम्ही कसे चुकीचे वागत आहात असे ठसवत असतात. आणी स्वतः शाकाहारी असल्याचा अभिमान (?) बाळगतात. अभिमान बाळगतात तर बाळ्गा राव पण खाणार्याना कशाला कमी लेखता? -- पूर्ण सहमती माझ्या मते 'न' खाणारेच (शाकाहारी) खाणार्याची हेटाळ्णी करतात. स्वानुभव. खाणार्यानी न खाणार्यान्ची हेटाळ्णी केलेली अजून्तरि पहिलि नाहि की ऐकली नाही.

माझी आजी केळफुलाची (केळीच्या बोंडाची) भाकरी केळीच्या पानांत थापुन करायची (बोंडाची भाकरी). तर कधी कधी ती त्यात ओले बोंबील पण घालयची, त्याची चव आजही जीभेवर रेंगाळते. या भारत भेटीत आजीकडे फर्माईश केली पाहिजे. (पण बोंबील मिळतील का? :W ) --गणपा

: आधिच 'त्या ' वासाने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. जे कोणी मासे किंवा नॉन-व्हेज खात नाहीत त्यांना साहजिकच अशा गोष्टींच्या वासाने त्रास होतो. शाकाहारी व्यक्तींनी 'खाणार्‍यांची' हेटाळणी करू नये हे जितके खरे आहे तितकेच 'खाणार्‍यांनी' शाकाहारी व्यक्तींच्या भावना, त्यांची जीवनपद्धती, त्यांची शाकाहारी खाद्यसंस्कृती ह्यांचा आदर करावा. इतके खदाखदा हसू नये. आम्हि अभियन्त्रिकि महविद्यालयातील वसतीग्रुहात असताना कोकणी मुले सु़खे मासे भाजुन जेवणा बरोबर खायचि. पण गुजराती मुलाना त्या वासाने खुप त्रास व्हायचा. (माझ्या तोण्डात पाणी यायचे). त्यावेळी त्या शाकाहारी जीवान्चे काय हाल होत असतील ते आता माझा शेजारी पोर्क /बीफ भाजु लागला की समजते.

बोंबिलपुराण आवडले. पुढच्या वेळेस छायाचित्र नक्की द्या!

-- आम्हि अभियन्त्रिकि महविद्यालयातील वसतीग्रुहात असताना कोकणी मुले सु़खे मासे भाजुन जेवणा बरोबर खायचि. पण गुजराती मुलाना त्या वासाने खुप त्रास व्हायचा. (माझ्या तोण्डात पाणी यायचे). त्यावेळी त्या शाकाहारी जीवान्चे काय हाल होत असतील ते आता माझा शेजारी पोर्क /बीफ भाजु लागला की समजते. अहो शाकाहार काय नी मान्साहार काय - कोणत्याही उग्र वासाने त्रास होऊ शकतो. कान्दा, कोबी, लसूण, मूळा ह्यान्चा वास न आवड्णारे आणि सहन न होणारे कितीतरी आहेत. एका मित्राची बायको फ्लावर चा वास येतो म्हणून ती भाजीच करीत नाही. -- ईथे US मधे आपल्या देशी शाकाहारी लोकान्च्या स्वयम्पाक घरातूनही कसले कसले घाण वास येत असतात हे दारातून आत येणाराच जाणो. --- हे काहि झेपले नाही US मधील घरात किचन मधे खिडकी नसावी -- खेळती हवा नसावी. त्यामुळे पदार्थाचे वास तसेच घरात रहात असावेत. घरात रहाणार्याला ते कळत नसावे पण बाहेरून आत येणारयाला त्या उग्र वासाचा एकदम भपकारा येत असावा. बरोबर की नाही वेलदोडा जी? अहो अबब , थोडा तर्क केला असता तर आपल्यालाही हे समजले असते. सन्दीप चित्रे यान्चे लिखाण छान आहे. लिखाणा बरोबर एक चित्र ही चिकटवले असते तर झकास झाले असते. - पक्या.

-- ह्यॅ: ! गप रे पक्या...च्यायला नुसतं वाचूनच कससं व्हायला लागलं...भरीला आणि चित्र टाकलं असतं तर आमचा टिंग्यासारखा अवतार झाला असता... हा असा: =P~ =P~ =P~ =P~ =P~ =P~ अर्थातः लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ... आता सन्दिप काय आपल्याला घरी थोडाच बोलावनार आहे बोम्बील खायला.. (जरी लेखात नागपुरी आमन्त्रण असले तरी) त्यामुळे पोटाला नाही मिळालं तरी डोळ्याच पारणं तरी फिटेल चित्र नुसतं बघून. - पक्या

उभं आमंत्रण ? तुला बुफे म्हणायचे आहे का?

प्रथमम नमामिम मत्स्यावताराम| संदीपॠषी देवताम,स्वयंपाकछन्दम|| गरमागरम,अतीचविष्टम| मुखप्रक्षालनपश्चात मासेखाणं|| टेस्ट सुंदरम,मत्स्यसुगंधम| विटामिन E सम्प्रूक्तम,बेस्ट BP वरं|| मिपाकार खुषम,य:पठे भूकलागम! उत्तमम, विस्तृतम, बोंबील आख्यानम|| आपला लाडका: आयुर्हीत

चित्रे साहेब, असे वर्णन करू नका हो… फार त्रास होतो. असो.

सोडे घालून गरमागरम पोहे !!!

हे पहिल्यांदा ऐकतोय. बघतो करून एकदा पण सोडे कुठे मिळणार. बादवे, मुलुंड ला सात रस्त्याला संदीप हॉटेल मध्ये तळलेले बोंबील लाजवाब मिळतात. बाकी लेख मस्त - एक प्युअर नोंनव्हेजीटेरीयन

चित्रे!!!चित्रे!!! ...... खरे सीकेपी तुम्ही. फार आवडलं :)

छान आहे लेख. आवडला (मासे खात नाही तरीही...).

देवाच्या प्रथम अवतारावर छान लेखन आहे, मी शाकाहारी आहे, मी दोन वेळा पॉपलेट आणि बा॑गडा फ्राय केला आहे पण बो॑बील मला बघुन माहित आहे.

मस्तच लिहीलय संदीप.. मासे खूप आवडतात , पण इतके प्रकार कधी ट्राय नव्हते केले.. बोंबील तर आत्तच खावंस वाटतय... :)

बोंबला आता ..... कुठून आणायचे बोंबील, तरी मागच्या महिन्यात भारत्-भेटीत तब्बल ४ वर्षांनंतर बोंबील खायला मिळाले. लेख उत्तम..... येतोच तुमच्याकडे बोंबील खायला

बिपिन, शितल, भाग्यश्री, मानस : धन्स :) --- भाग्यश्री.. बोंबील सहज मिळत असतील तर लगेच खा ... वेळ घालवू नको :) ------ मानसः कधीही या ... स्वागतच आहे !

संदिप, जबरा बोंबील आख्यान....... "मासे तुमचं अन्न असेल" .... मित्रा मासे म्हणजे आपला जीव प्राण, बोंबील आणि मांदेली तर एनी टाइम फेव्हरेट. =P~ काय तो घमघमाट आ हा हा....... माझ्या शेजारीच एक जोडप रहात होत. एकादा त्याने सुकं बनवल होत. आक्खी इमारत त्या सुवासाने पावन झाली होती. अरे मी तर त्या दिवशी नुसत्या वासावर चार घास जास्त जेवलो. वरच्या मजल्यावर एक शुद्ध शाकाहरी कुटुंब रहात होत. झालं या वासने त्याला लागल मळमळायला. :& त्याची बायको (बिचारी)सगळ्यांची दार ठोठावुन पाहात होती, कि नक्की कुठल्या घरातुन हा गंध येतोय. चेहेर्‍यावर एकदम हवालदील भाव होते. आधिच 'त्या ' वासने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. आयला तेव्हा पासुन नियम केला की बोंबील / सुकं करताना घरात चार अगरबत्या जास्त लावयच्या. उगाच आपल्या सुखासाठी दुसर्‍याच्या पोटात का दु़खवा. --(बोंबीलवेडा) गणपा.

आजच भाग्यश्री चे बटर चिकन आणि व्हेज बिर्याणी चे फोटो पाहीले आणि आता हे बोंबील आख्यान ! तोन्ड जाम खवळलय . आता कधी एकदा हे पदार्थ खातीय असं झालयं. बाकी हे बोंबील आख्यान एकदम मस्त जमलय. जमल्यास रेसिपी ही पाठवा. : आधिच 'त्या ' वासाने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. :)) :)) :)) ईश्वरी

>> मित्रा मासे म्हणजे आपला जीव प्राण, बोंबील आणि मांदेली तर एनी टाइम फेव्हरेट कसं बरोब्बर बोललात :)

बोंबील तर अगदी लहानपणापासून साथ देतो. नमुन्यादाखल बघा हं… लेखातील वरील वाक्या नंतर जे ८ नमुने दिले आहेत ते लेखात ओढून ताणून आणलेले वाटतात आणि किंचित रसभंग करतात. बाकी लेख उत्तम आहे. उचंबळून आलेल्या भावना व्यवस्थित शब्दांकित केल्या आहेत. मला तरी असं वाटतं की बोंबील हा एक मासा असा आहे जो वाटीपेक्षा ताटात यावा ! आवड प्रत्येकाची, असेच म्हणावे लागेल. मला दोन्ही प्रकार आवडतात. माझ्या CKP मित्राच्या आईच्या हातच्या खाल्लेल्या बोंबिल कालवणाची चव आजही तोंडात ताजी आहे. पण खूप जणांना कालवणा पेक्षा बोंबिल तळूनच अधीक आवडतो असे मलाही जाणवले आहे. मासे भरपेट खाऊन, सोलकडी ढोसून झाल्यावर धुतल्या हाताचा वास घेत पुन:प्रत्ययाचा आनंद उपभोगत सोफ्यावर बसून राहणे हा मत्स्य आहाराचाच एक भाग आहे असे मी मानतो. चांगल्या लेखा बद्दल मनःपूर्वक अभिनंदन.

संध्याकाळी घरी पोचलो तर दीपा म्हणाली तुझ्या चेहऱ्यावर "बोंबील" असं लिहिलेलं दिसतंय !

:)

आणि जर लिहिलेलं वगैरे असलंच तर, "कधी जेवायचं" असं असेल की नाही?

अगदी बरोब्बर !!!! एकुणातच मासे खाणं हा काही माझा प्रांत नाही...आम्ही रमतो कोंबडीच्या तंगडीत :) पण हे वाचून च्यामारी, संदीपराव, मासे खायचा मूड व्हायला लागलाय... मस्त लिहिलय! पेठकर काकांसारखंच म्हणतो "छान लेखाबद्दल मनःपुर्वक अभिनंदन" !!!

मु. पो. बोंबिलवाडी आवडली :). बाकी तळलेल्या बोंबलाबरोबरच वाटून केलेल्या हिरव्या सुक्या कालवणालाही तोड नाही.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

शुध शाकाहारि असलयामुले चव महित नहि पन लिखान छन जम्ले अहे

"शुध्द शाकाहार " ही काय भानगड असते बुवा?

बोंबील हा माझा सर्वात आवडता मासा आहे. केवळ त्यासाठी भारत वारी करावी लागली तरी करेन इतका. तुम्हा भाग्यवान की तुम्हाला अमेरिकेत बोंबील मिळतात. आम्हाला मिळत नाहीत हे दुर्दैव. चायनीज दुकाने तपासून पाहायला हवीत. भारतात त्यांना बाँबे ड्क्स म्हणतात, चायनीज दुकानात कोणते नाव दिलेले असते?

गरम गरम चपाती, त्यावर पातळ धारेचं तूप आणि ताजे फडफडीत ओले बोंबील !! किंवा मग गरम आणि छान मऊ-मऊ असा पांढरा भात आणि चवदार बोंबिलांचं कालवण ! पण जेवणानंतर -- 'जाणिजे यज्ञकर्म' पूर्ण करण्यासाठी, नारळाचं दूध आणि आमसुलांचा रंग अशा रंगसंगतीने गुलाबी झालेली, आंबट-गोड सोलकढी ! बस्स…आपली मागणी एवढीच ! तुम्हाला सांगतो, खूप कमी प्रकारचे पदार्थ असे आहेत की जे पोटात उतरताना शरीरातील सगळे senses जागे करत जातात ! त्या यादीत बोंबील खूपच वर ! वा संदिपराव! एका सुंदर आणि चविष्ट लेखाबद्दल अभिनंदन...! अजूनही असेच चवदार लेख येऊ द्या प्लीज.. बोंबलाची महती वर्णावी तेवढी कमीच! आपला, (बोंबिलप्रेमी) तात्या.

मी शुद्ध शाकाहारी आहे.( अंडी आणि दुध सुद्धा सोडुन दिलेला). पण हे "मत्स्य पुराण"(की मत्स्य पुरण?;-)) लै आवडलं. येक शंका:- खार्‍या पाण्यातील मासे खारट असतात का हो? नदीतील मासे बेचव लागतात का हो? भरीत अगदि कुठल्यातरी माशासारखेच लागते असे "मत्स्य प्रेमी"ने सांगितले होते. कुठला बरं तो मासा? आपण एखाद्याची तब्येत "तोळा-मासा झाली " असे म्झाली""खराब झाली" असे म्हणण्यासाठी. त्यातील "मासा" शब्दाचा ह्या ख्रर्‍या माशांशी संबंध आहे का हो? थोडं छोटे-मासे मोठे मासे ह्याबद्दलः- एखाद्या माशाने त्यच्याहुन छोटा असलेला मासा गिळला,आणि तेवढ्यात त्या मोठ्या माशाला पकडलं कोळ्याने जाळं टकुन, तर आता जो कुणी तो मोठा मासा घेइल, त्याला तो छोटा मासा अगदि मोफत मिळतो का? म्हंजे येक के साथ येक फ्री. का त्याचेही वेगळे पैसे द्यावे लागतात? मासे अंडी देतात अस ऐकलयं. मग जसे कोंबडीची अंडी खाल्ली जातात, तशी माशांचीही खाल्ली जातात का? :-) आपलाच, मनोबा (उपाख्य साठ्यांचे (नाठाळ) कार्टे)

मत्स्य प्रेमी नसूनही हे बोंबिल पुराण आवडले, स्वाती

मनोबा .. माशांची अंडी अतिशय महाग 'डेलिकसी' समजली जातात आणि आवडीने खाल्ली ही जातात. Caviar is the processed, salted roe of certain species of fish, most notably the sturgeon. It is commercially marketed worldwide as a delicacy and is eaten as a garnish or a spread; for example, with hors d'œuvres. (संदर्भ -- विकीपिडीया) "What is Caviar?" असा प्रश्न गुगल केला तर अधिक माहिती मिळेल.

राहवले नाही म्हणुन प्रतिक्रिया देतो आहे, : आधिच 'त्या ' वासाने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. :)) ---जे कोणी मासे किंवा नॉन-व्हेज खात नाहीत त्यांना साहजिकच अशा गोष्टींच्या वासाने त्रास होतो. शाकाहारी व्यक्तींनी 'खाणार्‍यांची' हेटाळणी करू नये हे जितके खरे आहे तितकेच 'खाणार्‍यांनी' शाकाहारी व्यक्तींच्या भावना, त्यांची जीवनपद्धती, त्यांची शाकाहारी खाद्यसंस्कृती ह्यांचा आदर करावा. इतके खदाखदा हसू नये. प्रभाकर पेठकर यानी शाकाहारीन्ची एवढी बाजू का घ्यावी? गणपा यानी प्रसन्ग फारच गमतीशीर इश्टाईल ने मान्ड्ला आहे. मलाही जाम हसू आले. पण त्याचा अर्थ असा नाही की खाणारे शाकाहारी व्यक्तींच्या भावना, त्यांची जीवनपद्धती, त्यांची शाकाहारी खाद्यसंस्कृती ह्यांचा आदर करीत नाही. किम्बहुना करतातच. आम्ही तर कायम उलट अनुभवले आहे बुवा. माझा एक पक्का शाकाहारी मित्र मला म्हणाला होता की US मध्ये रहात असूनही मी अजून बाटलेलो नाही. (त्याच्या मते खाणे व पिणे म्हणजे बाटणे.) न खाणारे 'खाणारे' म्हणजे महापापी लोक आहेत असे समजतात आणि नाही नाही ते सन्दर्भ देउन तुम्ही कसे चुकीचे वागत आहात असे ठसवत असतात. आणी स्वतः शाकाहारी असल्याचा अभिमान (?) बाळगतात. अभिमान बाळगतात तर बाळ्गा राव पण खाणार्याना कशाला कमी लेखता? ईथे US मधे आपल्या देशी शाकाहारी लोकान्च्या स्वयम्पाक घरातूनही कसले कसले घाण वास येत असतात हे दारातून आत येणाराच जाणो. थोडक्यात वास सरवच खाद्य पदार्थाना असतात...व्यक्तिपरत्वे चान्गले आणि वाईट ही.. त्यासाठी कोणी कोणाच्या खाण्याला नावे ठेवू नये. बाकी बोम्बील आख्यान जबरा झाले आहे. जियो सन्दीप. --(मत्स्य प्रेमी) वेलदोडा

न खाणारे 'खाणारे' म्हणजे महापापी लोक आहेत असे समजतात आणि नाही नाही ते सन्दर्भ देउन तुम्ही कसे चुकीचे वागत आहात असे ठसवत असतात. आणी स्वतः शाकाहारी असल्याचा अभिमान (?) बाळगतात. अभिमान बाळगतात तर बाळ्गा राव पण खाणार्याना कशाला कमी लेखता? -- पूर्ण सहमती माझ्या मते 'न' खाणारेच (शाकाहारी) खाणार्याची हेटाळ्णी करतात. स्वानुभव. खाणार्यानी न खाणार्यान्ची हेटाळ्णी केलेली अजून्तरि पहिलि नाहि की ऐकली नाही.

माझी आजी केळफुलाची (केळीच्या बोंडाची) भाकरी केळीच्या पानांत थापुन करायची (बोंडाची भाकरी). तर कधी कधी ती त्यात ओले बोंबील पण घालयची, त्याची चव आजही जीभेवर रेंगाळते. या भारत भेटीत आजीकडे फर्माईश केली पाहिजे. (पण बोंबील मिळतील का? :W ) --गणपा

: आधिच 'त्या ' वासाने तिला पण मळमळत होत आणि त्यात तिच्या नवर्‍याने ओकुन ओकुन ताप वाढवला होता. म्हणुन 'त्या'चा उगम शोधत होती. जे कोणी मासे किंवा नॉन-व्हेज खात नाहीत त्यांना साहजिकच अशा गोष्टींच्या वासाने त्रास होतो. शाकाहारी व्यक्तींनी 'खाणार्‍यांची' हेटाळणी करू नये हे जितके खरे आहे तितकेच 'खाणार्‍यांनी' शाकाहारी व्यक्तींच्या भावना, त्यांची जीवनपद्धती, त्यांची शाकाहारी खाद्यसंस्कृती ह्यांचा आदर करावा. इतके खदाखदा हसू नये. आम्हि अभियन्त्रिकि महविद्यालयातील वसतीग्रुहात असताना कोकणी मुले सु़खे मासे भाजुन जेवणा बरोबर खायचि. पण गुजराती मुलाना त्या वासाने खुप त्रास व्हायचा. (माझ्या तोण्डात पाणी यायचे). त्यावेळी त्या शाकाहारी जीवान्चे काय हाल होत असतील ते आता माझा शेजारी पोर्क /बीफ भाजु लागला की समजते.

बोंबिलपुराण आवडले. पुढच्या वेळेस छायाचित्र नक्की द्या!

-- आम्हि अभियन्त्रिकि महविद्यालयातील वसतीग्रुहात असताना कोकणी मुले सु़खे मासे भाजुन जेवणा बरोबर खायचि. पण गुजराती मुलाना त्या वासाने खुप त्रास व्हायचा. (माझ्या तोण्डात पाणी यायचे). त्यावेळी त्या शाकाहारी जीवान्चे काय हाल होत असतील ते आता माझा शेजारी पोर्क /बीफ भाजु लागला की समजते. अहो शाकाहार काय नी मान्साहार काय - कोणत्याही उग्र वासाने त्रास होऊ शकतो. कान्दा, कोबी, लसूण, मूळा ह्यान्चा वास न आवड्णारे आणि सहन न होणारे कितीतरी आहेत. एका मित्राची बायको फ्लावर चा वास येतो म्हणून ती भाजीच करीत नाही. -- ईथे US मधे आपल्या देशी शाकाहारी लोकान्च्या स्वयम्पाक घरातूनही कसले कसले घाण वास येत असतात हे दारातून आत येणाराच जाणो. --- हे काहि झेपले नाही US मधील घरात किचन मधे खिडकी नसावी -- खेळती हवा नसावी. त्यामुळे पदार्थाचे वास तसेच घरात रहात असावेत. घरात रहाणार्याला ते कळत नसावे पण बाहेरून आत येणारयाला त्या उग्र वासाचा एकदम भपकारा येत असावा. बरोबर की नाही वेलदोडा जी? अहो अबब , थोडा तर्क केला असता तर आपल्यालाही हे समजले असते. सन्दीप चित्रे यान्चे लिखाण छान आहे. लिखाणा बरोबर एक चित्र ही चिकटवले असते तर झकास झाले असते. - पक्या.

-- ह्यॅ: ! गप रे पक्या...च्यायला नुसतं वाचूनच कससं व्हायला लागलं...भरीला आणि चित्र टाकलं असतं तर आमचा टिंग्यासारखा अवतार झाला असता... हा असा: =P~ =P~ =P~ =P~ =P~ =P~ अर्थातः लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ...लाळ... आता सन्दिप काय आपल्याला घरी थोडाच बोलावनार आहे बोम्बील खायला.. (जरी लेखात नागपुरी आमन्त्रण असले तरी) त्यामुळे पोटाला नाही मिळालं तरी डोळ्याच पारणं तरी फिटेल चित्र नुसतं बघून. - पक्या

उभं आमंत्रण ? तुला बुफे म्हणायचे आहे का?

प्रथमम नमामिम मत्स्यावताराम| संदीपॠषी देवताम,स्वयंपाकछन्दम|| गरमागरम,अतीचविष्टम| मुखप्रक्षालनपश्चात मासेखाणं|| टेस्ट सुंदरम,मत्स्यसुगंधम| विटामिन E सम्प्रूक्तम,बेस्ट BP वरं|| मिपाकार खुषम,य:पठे भूकलागम! उत्तमम, विस्तृतम, बोंबील आख्यानम|| आपला लाडका: आयुर्हीत

चित्रे साहेब, असे वर्णन करू नका हो… फार त्रास होतो. असो.

सोडे घालून गरमागरम पोहे !!!

हे पहिल्यांदा ऐकतोय. बघतो करून एकदा पण सोडे कुठे मिळणार. बादवे, मुलुंड ला सात रस्त्याला संदीप हॉटेल मध्ये तळलेले बोंबील लाजवाब मिळतात. बाकी लेख मस्त - एक प्युअर नोंनव्हेजीटेरीयन

चित्रे!!!चित्रे!!! ...... खरे सीकेपी तुम्ही. फार आवडलं :)

पण या अजूनही उभ्या असलेल्या अन नसलेल्याही झाडांच्या, बागांच्या आठवणी मात्र अगदी आवर्जून मी मनाशी जपल्या आहेत, जपणार आहे. त्यादिवशी अचानक सगळं प्रकर्षानं आठवलं, लिहावसं वाटलं म्हणून लिहिलं. वा! अतिशय सुरेख लेखन. वाचून मनाने एकदम कोकणातच गेलो! यशोधराजी, अजूनही असेच उत्तमोत्तम लेखन, आठवणी येऊ द्या... आपला, (वृक्षवल्लींचा प्रेमी) तात्या.

>>पाऊस संपल्यावर धुतली गेलेली झाडं किती सुंदर दिसायची!! खरय ! >>मधूनच शांतता भेदणारी कोण्या पक्ष्याची सुरेल साद, हो मग लगेच पटकन मान वळवुन त्या दिशेला पहायचं, अन त्याच नादात कितीतरी वेळ फांद्यामधे त्याला शोधत रहायचे. >>कालांतराने स्वतःच्या आयुष्यात गढून गेल्यावर ह्या आठवणींच दु:खही पुसट होत गेलं.... छान ओळ. अतिशय सुंदर सशक्त लिखाण यशोधरा, खुप आवडले.

सुरेख लेख यशोधरा.. तुमच्या 'वृक्षवेलींच्या आठवणी' फार आवडल्या.बकुळफुलं तर मला नॉस्टेल्जिक करून गेली. बकुळीचा मोठ्ठा वृक्ष आमच्या अंगणात होता.त्या फुलांचा मंद दरवळ पसरत असे.भरपूर फुलं वेचून सरांवर सर गुंफून माळायचे ते आठवून तो सुगंध आत्ता इथे दरवळला असं वाटलं, स्वाती

संवेदनशील मनातून, उत्कटतेने शब्द, मिपावर, धबधब्याप्रमाणे कोसळले आणि कोवळ्या उन्हात एक नयनरम्य इंद्रधनुष्य साकारले - वृक्ष वेलींच्या आठवणी.

माझ्याही आठवणी दाटून आल्या. बकुळ संबंधीची माझी आठवण इथे वाचा. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

यशोधराजी खुपच सुंदर लिहता तुम्ही..... (आमराईचा आनंद घेणारा) मदनबाण.....

तात्या, आनंदयात्री, स्वाती, प्रभाकर, प्रमोदकाका, मदनबाण तुम्हां सार्‍यांचे खूप आभार.

छान! किती सहज लिहिल्यासारखं वाटतंय...कोणाच्या तरी मनात उतरुन त्याच्या आठवणींचे पडदे बाजूला सारुन मनात जिवापाड सांभळलेलं एखादं नाजुकसं चित्र पाहिल्यासारखं वाटलं

पाऊस संपल्यावर धुतली गेलेली झाडं किती सुंदर दिसायची!!

खरंय... मलाही आवडतो...ऐन दुपारी पडलेल्या पावसात मनसोक्त भिजलेला गुलमोहोर,पावसानंतरच्या कोवळ्या उन्हात न्हाऊन निघालेला...छान चमकत, झळाळत असतो... काय नातं आहे त्याचं आणि माझं कोण जाणे...पण कितीही मूड खराब असेल आणि पावसात भिजलेला गुलमोहोर उन्हात चमकताना दिसला की एकदम प्रसन्न वाटतं :) यशोधराताई, और भी लिख्खो...

आत्तापर्यंत अनेक वेळा असा हळहळलो आहे मी. फर्गसन रस्त्यावरील वटवृक्षांची कत्तल झाल्यावर बोडका झालेला फर्गसन रस्ता बघून अजूनही कसनुसे होते. आपल्या लेखाने सुंदर हिरवाईच्या स्मृती जाग्या केल्या.. पुण्याचे पेशवे

हाय यशोधरा ... आज परत एकदा लेख वाचला :)

कसल्याशा हतबलतेचे बळी होऊन तोडल्या गेलेल्या त्या अनाम वृक्षांबद्दल खूप आत कुठेतरी काहीतरी तुटलं. आणि त्याच वेळी बकुळ, प्राजक्त आणि चाफ्याच्या फुलांसारखाच झडझडून पडलेला हा आठवणींचा शिडकावा मन अंतर्बाह्य प्रसन्नही करुन गेला! चतुरंग

चित्रा, धमु (धमाल मुलगा एवढं लांबलचक नाव लिहायचा कंटाळा, म्हणून) :D, पेशवे सरकार, चतुरंग, डॉक्टरसाहेब, संदीप धन्यवाद. अरे संदीप, तूही आहेस का इथे? :) मस्तच आख्यान लावलंस!! मागेच सांगितलं तुला!!! धमु, गुलमोहराबाबत अगदी डिट्टो!! :) आमच्या घरासमोरच आणि अवती भवतीच्या परिसरातही आहेत गुलमोहर नशिबाने आमच्या :) तसच नवी पालवी फुटलेला पिंपळ पाहिलाय का संध्याकाळच्या किंवा सकाळच्या कोवळ्या उन्हांत? निव्वळ सोनेरी दिसतो! >>> फर्गसन रस्त्यावरील वटवृक्षांची कत्तल झाल्यावर बोडका झालेला फर्गसन रस्ता बघून अजूनही कसनुसे होते. अगदी, अगदी :( तसेच ते संचेती हॉस्पिटलच्या तिथले, ठुबे पार्कच्या जवळचे वडाचे वृक्ष तोडून टाकले, कसा भकास रस्ता वाटतो आता...... असो. मंडळी, ही साईट तशी उशीराच पाहिली, खूप आवडली म्हणून सदस्यत्व घेतलं, आणि लिहिलेल्या पहिल्याच लेखाचं अस कौतिक केलत त्याबद्दल खरच खूप छान वाटल!! धन्यवाद परत एकदा. :)

सिह्गड रोडवर पूर्वी फार डेरेदार वडाची झाड होति....... गेले ते दिवस

लेख छान झालाय. ओघवति शैली,दर्जेदार लेखन... लेख फारच आवडला. असेच लेख येउ द्यात. अभिनंदन =D> अबब अवांतर-प्रथम मला तर प्राजुताईंनी नाव बदलले कि काय असे वाटले होते. :SS नंतर हा तुमचा लेख आहे हे कळले. मि.पा. वर आणिक एक प्राजुताई आलेल्या दिसतात. :)

सु॑दर लिखाण, डोळ्यासमोर चित्र उभा राहते,आणि लहानपणीच्या आठवणी जाग्या होतात.

खूपच मस्त झालाय लेख! आमच्या कॉलनीतली झाडं आठवली.. गुलमोहोर्,कॅशिया तर माझी खूप आवडती झाडं!! इथे सुद्धा आसपास इतकी सुंदर झाडं असतात, फुलं तर एक से बढकर एक.. पण नावंच माहीत नाहीत.. :| फोटो काढणार आहे १-२ दिवसात.. इथे टाकीन मग.. सुंदर फुलं पाहून काय छान वाटतं नं ! अजून लिही! तू छान लिहीतेस...

यशोधराजी, एकदम बकुळीच्या फुलांसारखं नाजूक आणि सुंदर लिहिलंय तुम्ही! विशेषतः तुमच्या आजोळ्-पणजोळचं वर्णन वाचून आम्हांला आमचं आजोळ आठवलं!! एकदम डिट्टो, काही फरक नाही, असलाच तर इतकाच की आमच्या लहानपणी तिथे वीज नव्हती... मात्र, आ़जोळी आता कोणीच नसतं, वाचून काळजाला घरं पडतात हो!! आमच्याकडेही तेच! असं का व्हावं !!! तिथल्या माणसांनी ते सोडण्यात जगण्याची धडपड असेल पण बाहेरच्या माणसांनी (त्यात आपले आईबापही आलेच) असं का होऊ द्यावं? बाहेरच्या जगाने ओरखडल्यानंतर तोंड खुपसून रडायलाही शेवटी एक आपली हक्काची जागा लागते ना!! =(( असो. सुंदर लेख! अश्याच लिहीत रहा!!! -पिवळा डांबिस

शैलेंद्र, तेच तर ना.... नव्या नव्या इमारती उभारण्याचय नादात पर्यावरणाकडे पूर्ण दुर्लक्ष होत आहे... :( मनस्वी, झाडं त्याच्या मुळांसकट अलग करून दुसरीकडे परत रुजवत येतात, त्याचेही शास्र विकसित झालेय, पण मग खाबूगिरी कशी जमेल?? त्यामुळे ते तसलं काही होताना दिसत नाही.... अबब, शितल, भाग्यश्री, धन्यवाद. भाग्यश्री, लवकर टाक फोटो! :) डांबिस, धन्यवाद. >>> बाहेरच्या जगाने ओरखडल्यानंतर तोंड खुपसून रडायलाही शेवटी एक आपली हक्काची जागा लागते ना!! हो खरय, आणि आजी आजोबांपेक्षा अधिक आश्वासक जागा कोणती?? दुर्दैवाने, आता हे आधारवड फक्त स्मृतीत राहिलेत....

लेख आवडला.

पण या अजूनही उभ्या असलेल्या अन नसलेल्याही झाडांच्या, बागांच्या आठवणी मात्र अगदी आवर्जून मी मनाशी जपल्या आहेत, जपणार आहे. त्यादिवशी अचानक सगळं प्रकर्षानं आठवलं, लिहावसं वाटलं म्हणून लिहिलं. वा! अतिशय सुरेख लेखन. वाचून मनाने एकदम कोकणातच गेलो! यशोधराजी, अजूनही असेच उत्तमोत्तम लेखन, आठवणी येऊ द्या... आपला, (वृक्षवल्लींचा प्रेमी) तात्या.

>>पाऊस संपल्यावर धुतली गेलेली झाडं किती सुंदर दिसायची!! खरय ! >>मधूनच शांतता भेदणारी कोण्या पक्ष्याची सुरेल साद, हो मग लगेच पटकन मान वळवुन त्या दिशेला पहायचं, अन त्याच नादात कितीतरी वेळ फांद्यामधे त्याला शोधत रहायचे. >>कालांतराने स्वतःच्या आयुष्यात गढून गेल्यावर ह्या आठवणींच दु:खही पुसट होत गेलं.... छान ओळ. अतिशय सुंदर सशक्त लिखाण यशोधरा, खुप आवडले.

सुरेख लेख यशोधरा.. तुमच्या 'वृक्षवेलींच्या आठवणी' फार आवडल्या.बकुळफुलं तर मला नॉस्टेल्जिक करून गेली. बकुळीचा मोठ्ठा वृक्ष आमच्या अंगणात होता.त्या फुलांचा मंद दरवळ पसरत असे.भरपूर फुलं वेचून सरांवर सर गुंफून माळायचे ते आठवून तो सुगंध आत्ता इथे दरवळला असं वाटलं, स्वाती

संवेदनशील मनातून, उत्कटतेने शब्द, मिपावर, धबधब्याप्रमाणे कोसळले आणि कोवळ्या उन्हात एक नयनरम्य इंद्रधनुष्य साकारले - वृक्ष वेलींच्या आठवणी.

माझ्याही आठवणी दाटून आल्या. बकुळ संबंधीची माझी आठवण इथे वाचा. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे