वाचतेय..

तौलनीकता छान साधली आहे.... पण एका गोष्टीचे आश्चर्य वाटतेय की, इतकी वर्षे (अदमासे २०० वर्षे) होऊन पण बाकी बलुतेदारांपैकी 'कुंभार समाज' इथे अस्तित्वातच नाहीये......!! तरीही बलुते पूर्ण चालू आहे....

तौलनिक रिपोर्ट लय आवडला.

मित्रांनो, लोणीकंद गावाचे हे प्रतिनिधिक स्वरूपाचे चित्र आहे. मिपावरील सदस्यांना विनंती की ते ज्या गावात बालपणात होते ्त्या ठिकाणी आता काय स्थिति आहे याची नोंद अशा प्रकारे अशा धाग्यातून सादर करावी.

या धाग्यावर सादर केलेल्या फोटोवर त्रिकोणात उद्गार चिन्ह पाहून वाईट वाटले... ते फोटो परत दिसावेत म्हणून काय करावे याचे मार्गदर्शन केले तर आभारी राहीन.

वाचतेय..

तौलनीकता छान साधली आहे.... पण एका गोष्टीचे आश्चर्य वाटतेय की, इतकी वर्षे (अदमासे २०० वर्षे) होऊन पण बाकी बलुतेदारांपैकी 'कुंभार समाज' इथे अस्तित्वातच नाहीये......!! तरीही बलुते पूर्ण चालू आहे....

तौलनिक रिपोर्ट लय आवडला.

मित्रांनो, लोणीकंद गावाचे हे प्रतिनिधिक स्वरूपाचे चित्र आहे. मिपावरील सदस्यांना विनंती की ते ज्या गावात बालपणात होते ्त्या ठिकाणी आता काय स्थिति आहे याची नोंद अशा प्रकारे अशा धाग्यातून सादर करावी.

या धाग्यावर सादर केलेल्या फोटोवर त्रिकोणात उद्गार चिन्ह पाहून वाईट वाटले... ते फोटो परत दिसावेत म्हणून काय करावे याचे मार्गदर्शन केले तर आभारी राहीन.

:)

जबरी किस्सा! बातम्या देताना एखादा शब्द चुकून वेगळा वाचला गेला तर ते कसं मॅनेज करतात याबद्दलही कुतूहल आहे. एक मित्र पाठ केलेला पुरंदर्‍यांच्या राजा शिवछत्रपती मधला शिवजन्माचा (स्फूर्तिदायक वगैरे वगैरे) उतारा शाळेच्या वक्तृत्व स्पर्धेत म्हणत होता. त्यात "चवताळलेल्या महाकालिकेची क्षुधा" याऐवजी तो चुकून "चवताळलेल्या महापालिकेची क्षुधा" असं बोलून गेला. ठोठो हसलं पब्लिक. बिचार्‍याच्या भाषणाचा विचका झाला.

भारी किस्सा. :)

हहपुवा झाली. बाकी "उचक्या थांबवण्यासाठी वेगवेगळ्या उपचारां" बद्दलपण लिहा. ;-)

भारी.

रंजक!

मस्त किस्सा!

आवडला... असे किस्से अजून असतील तर जरूर लिहा.

मस्त.. आवडला

मस्त किस्सा. असं काही होऊ शकतं अशी कधी कल्पनासुद्धा केली नव्हती

बातम्या वाचता वाचता उचकी लागली, ती सुद्धा दहा मिनिटांच्या बातमीपत्रात पहिल्या मिनीटाला, तर काय होईल अशी एक विघ्नसंतोषी कल्पना मनात तरळून गेली.

रोमहर्षक वगैरे म्हणावा असा प्रसंग. पण मिनिट आणि सेकंदाच्या चिमटीत त्वरेने निर्णय घेऊन अमलात आणणे खरेच, कौतुकास पात्र आहे.

खर तर माधुरी जी ह्या अशा प्रसंगा मुळे तुम्हाला कधीही तुमचे काम कंटाळवाने वाटणार नाहि चिल मारा आणि हे क्षण enjoy करा

मस्तच किस्सा !

मस्त किस्सा ! आता हसतोय पण त्यावेळेस तुमची काय अवस्था झाली असेल ! !

किस्सा आवडला, अजून असेच किस्से वाचायला आवडतील.... मागे दोन-तीन महिन्यांपूर्वी लॉस अँजेलिसमध्ये एका टीव्ही स्टेशनवर बातम्या सुरू असतांना अचानक भूकंप झाला. त्या भूकंपाने तो बातम्या देणारा निवेदक इतका घाबरला की आपण बातम्या देतोय हे विसरून, त्यांचं ते स्टडीड कंपोजर सोडून, समोरच्या टेबलाखाली जाऊन दडला. अर्थात कॅमेरा समोर चालूच होता!!! :) त्याचं असं अचानक झालेल्या भूकंपाने घाबरून जाणं जरी नॅचरल असलं तरी त्याची एकंदर भूकंप होण्याआधीची आणि नंतरची रिअ‍ॅक्शन इतकी विसंवादी आणि विनोदी होती की बाकीच्या सगळ्या प्रतिस्पर्धी टीव्ही स्टेशन्सनी ती पुन्हा पुन्हा दाखवली!!! आणि नंतर आठवडाभर देशभरातल्या स्टॅन्ड अप कॉमेडियन्सनी त्याला बकरा बनवला!!! त्यापेक्षा 'आपण त्या भूकंपात जमिनीत गडप का नाही झालो?' असं नंतर वाटलं असणार बिचार्‍याला!!! :)

तुळशीचे पान तोंडात ठेवल्यास उचकी थांबते असे ऐकून आहे.

आवडला किस्सा. कितीतरी वेळा असं होतं ना, आपण ठरवतो जाता जाता एखादी गोष्ट करु जी आपल्या लेखी चुटकीत होणारी असते. जशी एखादी महत्वाची मिटींग असावी, मिटींगला जातानाच प्रींटाउट काढु असा विचार करुन आपण आतापर्यंत मिटिंग मटेरीयलची प्रींट काढलेली नसावी आणी नेमका ऐन वेळी प्रिंटर बंद पडून जीव मुठीत यावा. :-) नंतर विचार करुन स्वतःचंच हसु येतं खर, पण लेखिकेप्रमाणेचं त्यावेळची अवस्था महभयानक असणार हे नक्की!

प्रसंगावधान राखून त्या क्षणी कुणावरही आरडाओरडा न करता अडचणीतून वाट काढल्याबद्दल! बाकी तुम्ही कुठे काम करता वगैरे त्याबद्दलही वाचायला आवडेल.

भारीच!!

ते सांगायचे राहिले का ? ;) मस्त किस्सा. आपण काय खरे साहेब काय अथवा इतर कोणी असो ऑन ड्यूटी किस्से एकदम रोंक असतात

आत्ता वाचताना छान हसू येतेय ,त्या वेळेस काय परिस्थिती झाली असेल तुम्हीच जाणोत

सर्व वाचकांचे मनापासून आभार. माध्यमात कार्यरत असताना अनेक मजेदार गोष्टी,किस्से घडतात. मात्र त्यातले सर्वच जाहीर करणं शक्य होत नाही. जमतील तसे किस्से नक्की लिहीत जाईन. खरंच मनापासून आभार. आदूबाळ यांस... चुकीचा शब्द वाचला गेला, तर 'माफ करा', असे म्हणून चुकीचा शब्द सुधारून पुढे वाचायला सुरूवात केली जाते. शरद गोरडे यांस... खरं आहे. या माध्यमात काम करण्याची वेगळी मजा आहे. ताण असतातच, पण रोज नवे प्रसंग. त्यामुळे काम करायला मनापासून आवडतं. सरकारी माध्यम असलं तरी. खरं तर सरकारी माध्यम आहे, म्हणूनच. बातम्यांच्या नावाखाली २४ तास वृत्त वाहिन्यांवर जे दाखवलं जातं (सन्माननीय अपवाद वगळता) ते पाहून आपल्याला असलं काही करावं लागत नाही याचं खरंच समाधान वाटतं. अर्थात आमच्याकडेही सुधारणेला वाव आहेच. पण आम्ही जे दाखवतो, त्यांना बातमी म्हणता येईल, एवढं नक्की. पिवळा डांबिस यांस... आमच्याकडे असा किस्सा २६ जानेवारीचा, दूरचित्रवाणीवरचा. गुजरातमधल्या विनाशकारी भूकंपाचा तो दिवस आपल्यापैकी अनेकांना आठवत असेल. सकाळच्या बातम्या सुरू असताना मुंबईतही भूकंपाचे धक्के जाणवले. चौथ्या मजल्यावर बातम्यांचं थेट प्रसारण सुरू असताना हे धक्के जाणवले. थेट बातम्या देणारी वृत्त निवेदिका सोडली तर सगळे इमारतीबाहेर पळाले होते. अर्थात बातम्या संपायच्या आत परतले म्हणा. पण नंतर त्या वृत्त निवेदिकेचे सार्थ कौतुकही झाले... रामपुरी यांस... नका हो नका, असा अभद्र विचार मनात आणू नका... अवांतर... उचक्या थांबवण्यासाठी खडीसाखर खाणे, जीभ टाळूला चिकटवणे असे उपाय केले... आणखीही उपाय असतील. पण अनुभवाचे बोल सांगू का, कितीही उपाय करा, उचकी थांबायची तेव्हाच थांबते...

च्यायला..औघडच की.

तुमचे रेडिओवरचे आणखी अनुभव (किस्से नाही) वाचायला आवडेल.

पण .... ह्प्प्प... मी काय म्हणतो... हिक्क्क... तुम्ही थो...डं पाणी प्याय... हिक्क्क.. ला काय ह.....हरकत हिक्क्क्क.... आईगं... होती??????? आपलं नि विशेषतः आपल्या मॅडमचं विशेष कौतुक!

उचकीचा किस्सा आवडला, तुमच्या मॅडमनी त्वरित निर्णय घेऊन वेळ पाळली.. त्यामुळे होणारा त्रास वाचला.. असे अजून वेगवेगळे किस्से वाचायला आवडतील, स्वाती

मला मी शाळेत असताना साने गुरुंजीच्या 'शामची आई' या आत्मचरित्रावर बसवलेल्या नाटकची आठ्वण आली. नववी ला असताना गावातल्या एका महाविद्यालयातील सर हे नाटक बसवत होते, त्यात माझी वर्णी लागली. मी शामच्या वडिलांची भुमिका करत होतो. अजुन आमच्य तालमी सुरु होत्या, अचानकपणे एकदा कुठल्यातरी शालेय कार्यक्रमात आम्हाला स्टेजवर पाहुण्यांसमोर नाटक करायला सांगितले गेले. पुर्वीचा स्टेजचा कुठलाही अनुभव नसलेने आम्ही सगळे गार पडलो होतो. सगळेजण घाबरत घाबरत काम करत होते. माझ्या तोंडी एक वाक्य होते 'शाम बाळा ! आपण गरीब असलो तरी मुर्ख नाही' मी ते वाक्य ' शाम बाळा !आपण मुर्ख असलो तरी गरीब नाही' असे बोललो. पाहुण्यांसकट सगळे हसु लागले. मला अजुन आठवते त्या नाटकाची परत कधीही तालीम झाली नाही आणि ते सर ही शालेत परत कधी दिसले नाहित. आसिफ.

हाहाहा... मस्तं किस्सा!

रंजक किस्सा. तुमच्या आणि तुमच्या मॅडमच्या प्रसंगावधानाचे कौतुक..

उचकी साठी रामबाण उपाय ओठ घट्ट मिटून ठेवणे २/३ मिनिटात उचकी गायब होते

आणि उत्तम प्रसंगवधान. मला आमच्या ईथे होणार्‍या नाटकच्या तालमीचे किस्से आठवले. खुप धमाल यायची

माझ्या ही उचकी ने मला एकदा असच गोचित आणलेल आहे, कॉलेज मध्ये असताना एकदा लेक्चर मध्ये मला उचकी लागली.. सर काहीतरी शिकवत आहेत, सगळीकडे एकदम शांतता..!! अन् माझ आपल उचक्या देण सुरुच, सगळे आसपासचे हसत होते.... अन् मी पाणी पिऊन पूर्ण बॉटल संपवली तरी काही फरक नाही, शेवटी लेक्चर संपल आणि मी सुटले एकदाची म्हणून श्वास सोडला..

लालन सारंग ह्यांनी फार पूर्वी दूरदर्शन वर झालेल्या एका मुलाखतीत त्यांच्याबाबतीत घडलेला हा किस्सा ऐकवला होता. कोणत्यातरी ऐतिहासिक नाटकातला सीन होता व एक राजा मृत झालेला आहे व त्यांची राणी त्यांच्यासोबत सती जाणार आहेत. लालन बाईंना म्हणायचे होते कि "जा चंदनाची शेज सजवा व माझी व महाराजांच्या प्रयाणाची तयारी करा" लालन बाई चुकुन बोलल्या.... "जा चंदनाची शेज सजवा व माझी व महाराजांच्या प्रणयाची तयारी करा" चूक झाली व हे समजल्यावर लालनबाईंना मेल्याहुन मेल्यासारखे झाले.

:)

जबरी किस्सा! बातम्या देताना एखादा शब्द चुकून वेगळा वाचला गेला तर ते कसं मॅनेज करतात याबद्दलही कुतूहल आहे. एक मित्र पाठ केलेला पुरंदर्‍यांच्या राजा शिवछत्रपती मधला शिवजन्माचा (स्फूर्तिदायक वगैरे वगैरे) उतारा शाळेच्या वक्तृत्व स्पर्धेत म्हणत होता. त्यात "चवताळलेल्या महाकालिकेची क्षुधा" याऐवजी तो चुकून "चवताळलेल्या महापालिकेची क्षुधा" असं बोलून गेला. ठोठो हसलं पब्लिक. बिचार्‍याच्या भाषणाचा विचका झाला.

भारी किस्सा. :)

हहपुवा झाली. बाकी "उचक्या थांबवण्यासाठी वेगवेगळ्या उपचारां" बद्दलपण लिहा. ;-)

भारी.

रंजक!

मस्त किस्सा!

आवडला... असे किस्से अजून असतील तर जरूर लिहा.

मस्त.. आवडला

मस्त किस्सा. असं काही होऊ शकतं अशी कधी कल्पनासुद्धा केली नव्हती

बातम्या वाचता वाचता उचकी लागली, ती सुद्धा दहा मिनिटांच्या बातमीपत्रात पहिल्या मिनीटाला, तर काय होईल अशी एक विघ्नसंतोषी कल्पना मनात तरळून गेली.

रोमहर्षक वगैरे म्हणावा असा प्रसंग. पण मिनिट आणि सेकंदाच्या चिमटीत त्वरेने निर्णय घेऊन अमलात आणणे खरेच, कौतुकास पात्र आहे.

खर तर माधुरी जी ह्या अशा प्रसंगा मुळे तुम्हाला कधीही तुमचे काम कंटाळवाने वाटणार नाहि चिल मारा आणि हे क्षण enjoy करा

मस्तच किस्सा !

मस्त किस्सा ! आता हसतोय पण त्यावेळेस तुमची काय अवस्था झाली असेल ! !

किस्सा आवडला, अजून असेच किस्से वाचायला आवडतील.... मागे दोन-तीन महिन्यांपूर्वी लॉस अँजेलिसमध्ये एका टीव्ही स्टेशनवर बातम्या सुरू असतांना अचानक भूकंप झाला. त्या भूकंपाने तो बातम्या देणारा निवेदक इतका घाबरला की आपण बातम्या देतोय हे विसरून, त्यांचं ते स्टडीड कंपोजर सोडून, समोरच्या टेबलाखाली जाऊन दडला. अर्थात कॅमेरा समोर चालूच होता!!! :) त्याचं असं अचानक झालेल्या भूकंपाने घाबरून जाणं जरी नॅचरल असलं तरी त्याची एकंदर भूकंप होण्याआधीची आणि नंतरची रिअ‍ॅक्शन इतकी विसंवादी आणि विनोदी होती की बाकीच्या सगळ्या प्रतिस्पर्धी टीव्ही स्टेशन्सनी ती पुन्हा पुन्हा दाखवली!!! आणि नंतर आठवडाभर देशभरातल्या स्टॅन्ड अप कॉमेडियन्सनी त्याला बकरा बनवला!!! त्यापेक्षा 'आपण त्या भूकंपात जमिनीत गडप का नाही झालो?' असं नंतर वाटलं असणार बिचार्‍याला!!! :)

तुळशीचे पान तोंडात ठेवल्यास उचकी थांबते असे ऐकून आहे.

आवडला किस्सा. कितीतरी वेळा असं होतं ना, आपण ठरवतो जाता जाता एखादी गोष्ट करु जी आपल्या लेखी चुटकीत होणारी असते. जशी एखादी महत्वाची मिटींग असावी, मिटींगला जातानाच प्रींटाउट काढु असा विचार करुन आपण आतापर्यंत मिटिंग मटेरीयलची प्रींट काढलेली नसावी आणी नेमका ऐन वेळी प्रिंटर बंद पडून जीव मुठीत यावा. :-) नंतर विचार करुन स्वतःचंच हसु येतं खर, पण लेखिकेप्रमाणेचं त्यावेळची अवस्था महभयानक असणार हे नक्की!

प्रसंगावधान राखून त्या क्षणी कुणावरही आरडाओरडा न करता अडचणीतून वाट काढल्याबद्दल! बाकी तुम्ही कुठे काम करता वगैरे त्याबद्दलही वाचायला आवडेल.

भारीच!!

ते सांगायचे राहिले का ? ;) मस्त किस्सा. आपण काय खरे साहेब काय अथवा इतर कोणी असो ऑन ड्यूटी किस्से एकदम रोंक असतात

आत्ता वाचताना छान हसू येतेय ,त्या वेळेस काय परिस्थिती झाली असेल तुम्हीच जाणोत

सर्व वाचकांचे मनापासून आभार. माध्यमात कार्यरत असताना अनेक मजेदार गोष्टी,किस्से घडतात. मात्र त्यातले सर्वच जाहीर करणं शक्य होत नाही. जमतील तसे किस्से नक्की लिहीत जाईन. खरंच मनापासून आभार. आदूबाळ यांस... चुकीचा शब्द वाचला गेला, तर 'माफ करा', असे म्हणून चुकीचा शब्द सुधारून पुढे वाचायला सुरूवात केली जाते. शरद गोरडे यांस... खरं आहे. या माध्यमात काम करण्याची वेगळी मजा आहे. ताण असतातच, पण रोज नवे प्रसंग. त्यामुळे काम करायला मनापासून आवडतं. सरकारी माध्यम असलं तरी. खरं तर सरकारी माध्यम आहे, म्हणूनच. बातम्यांच्या नावाखाली २४ तास वृत्त वाहिन्यांवर जे दाखवलं जातं (सन्माननीय अपवाद वगळता) ते पाहून आपल्याला असलं काही करावं लागत नाही याचं खरंच समाधान वाटतं. अर्थात आमच्याकडेही सुधारणेला वाव आहेच. पण आम्ही जे दाखवतो, त्यांना बातमी म्हणता येईल, एवढं नक्की. पिवळा डांबिस यांस... आमच्याकडे असा किस्सा २६ जानेवारीचा, दूरचित्रवाणीवरचा. गुजरातमधल्या विनाशकारी भूकंपाचा तो दिवस आपल्यापैकी अनेकांना आठवत असेल. सकाळच्या बातम्या सुरू असताना मुंबईतही भूकंपाचे धक्के जाणवले. चौथ्या मजल्यावर बातम्यांचं थेट प्रसारण सुरू असताना हे धक्के जाणवले. थेट बातम्या देणारी वृत्त निवेदिका सोडली तर सगळे इमारतीबाहेर पळाले होते. अर्थात बातम्या संपायच्या आत परतले म्हणा. पण नंतर त्या वृत्त निवेदिकेचे सार्थ कौतुकही झाले... रामपुरी यांस... नका हो नका, असा अभद्र विचार मनात आणू नका... अवांतर... उचक्या थांबवण्यासाठी खडीसाखर खाणे, जीभ टाळूला चिकटवणे असे उपाय केले... आणखीही उपाय असतील. पण अनुभवाचे बोल सांगू का, कितीही उपाय करा, उचकी थांबायची तेव्हाच थांबते...

च्यायला..औघडच की.

तुमचे रेडिओवरचे आणखी अनुभव (किस्से नाही) वाचायला आवडेल.

पण .... ह्प्प्प... मी काय म्हणतो... हिक्क्क... तुम्ही थो...डं पाणी प्याय... हिक्क्क.. ला काय ह.....हरकत हिक्क्क्क.... आईगं... होती??????? आपलं नि विशेषतः आपल्या मॅडमचं विशेष कौतुक!

उचकीचा किस्सा आवडला, तुमच्या मॅडमनी त्वरित निर्णय घेऊन वेळ पाळली.. त्यामुळे होणारा त्रास वाचला.. असे अजून वेगवेगळे किस्से वाचायला आवडतील, स्वाती

मला मी शाळेत असताना साने गुरुंजीच्या 'शामची आई' या आत्मचरित्रावर बसवलेल्या नाटकची आठ्वण आली. नववी ला असताना गावातल्या एका महाविद्यालयातील सर हे नाटक बसवत होते, त्यात माझी वर्णी लागली. मी शामच्या वडिलांची भुमिका करत होतो. अजुन आमच्य तालमी सुरु होत्या, अचानकपणे एकदा कुठल्यातरी शालेय कार्यक्रमात आम्हाला स्टेजवर पाहुण्यांसमोर नाटक करायला सांगितले गेले. पुर्वीचा स्टेजचा कुठलाही अनुभव नसलेने आम्ही सगळे गार पडलो होतो. सगळेजण घाबरत घाबरत काम करत होते. माझ्या तोंडी एक वाक्य होते 'शाम बाळा ! आपण गरीब असलो तरी मुर्ख नाही' मी ते वाक्य ' शाम बाळा !आपण मुर्ख असलो तरी गरीब नाही' असे बोललो. पाहुण्यांसकट सगळे हसु लागले. मला अजुन आठवते त्या नाटकाची परत कधीही तालीम झाली नाही आणि ते सर ही शालेत परत कधी दिसले नाहित. आसिफ.

हाहाहा... मस्तं किस्सा!

रंजक किस्सा. तुमच्या आणि तुमच्या मॅडमच्या प्रसंगावधानाचे कौतुक..

उचकी साठी रामबाण उपाय ओठ घट्ट मिटून ठेवणे २/३ मिनिटात उचकी गायब होते

आणि उत्तम प्रसंगवधान. मला आमच्या ईथे होणार्‍या नाटकच्या तालमीचे किस्से आठवले. खुप धमाल यायची

माझ्या ही उचकी ने मला एकदा असच गोचित आणलेल आहे, कॉलेज मध्ये असताना एकदा लेक्चर मध्ये मला उचकी लागली.. सर काहीतरी शिकवत आहेत, सगळीकडे एकदम शांतता..!! अन् माझ आपल उचक्या देण सुरुच, सगळे आसपासचे हसत होते.... अन् मी पाणी पिऊन पूर्ण बॉटल संपवली तरी काही फरक नाही, शेवटी लेक्चर संपल आणि मी सुटले एकदाची म्हणून श्वास सोडला..

लालन सारंग ह्यांनी फार पूर्वी दूरदर्शन वर झालेल्या एका मुलाखतीत त्यांच्याबाबतीत घडलेला हा किस्सा ऐकवला होता. कोणत्यातरी ऐतिहासिक नाटकातला सीन होता व एक राजा मृत झालेला आहे व त्यांची राणी त्यांच्यासोबत सती जाणार आहेत. लालन बाईंना म्हणायचे होते कि "जा चंदनाची शेज सजवा व माझी व महाराजांच्या प्रयाणाची तयारी करा" लालन बाई चुकुन बोलल्या.... "जा चंदनाची शेज सजवा व माझी व महाराजांच्या प्रणयाची तयारी करा" चूक झाली व हे समजल्यावर लालनबाईंना मेल्याहुन मेल्यासारखे झाले.

>>>> मंडळी माझ्यासह दुपारी २ च्या उन्हात..हाशहुश्श करत..थांबत बसत वरती आली! गुरुजी, ह्या वाक्याने मनाला एक समाधान वाटले की असा थांबत थांबत बसत बसत 'वरती' जाणार्‍यात मी एकटाच नाही तरुण मुलेही आहेत. असो. बेडसे लेण्यांच्या पुनर्दर्शनाने आनंद झाला. त्यात तुमचे काव्य वाचन म्हणजे दूधात साखर किंवा पंचामृतच म्हणाना.

बुवा, वल्लीला लेखः स्मरणाची रॉयल्टी कोणत्या हाटेलात देणार ? मी साक्षीदार म्हणून येतो.( वल्ली बरोबर चौराची यात्रा ! ) बाकी त्या भागात एक बंगल्यांची कॉलनीच होणार आहे. मग चंगळ वास्तूशांत्या अन गूढयात्रेची ! आपला नम्र खवचट म्हातारा .

पुन्हा मस्त लिहिलंय. रेकॉर्डिंग तर सुरेख झालंय. माझ्यापेक्षा तुम्हालाच बेडश्यानं जास्त झपाटलंय बाकी त्या तिसर्‍या क्लिपमध्ये शेवटी शेवटी स्तूपानजीकच्या कुणा जोडीला लेणी दाखवणारा दहिभाते पाहून डोळे पाणावले.

वाह बुवा. रहावलं नाही आणि हापिसात फोनवर बाॅसची नजर चुकवत ऎकलं. कवी कडूनच त्याची कविता ऎकायला मिळावी यासारखं सुख नाही.

बेडसे लेणी खरोखरच सुंदर आहेत. आणि भाजे-कार्ले लेण्यांप्रमाणे तिथे माणसांच्या व्यावसायिकतेचे जंजाळ नाही. निदान मी पाहिली तेव्हा तरी नव्हते. तिथे खरंच चिटपाखरूही नसे. तेव्हा अशा पायर्‍याही नव्हत्या. आता बरंच काही बदललंय असं वाटतंय.

आत्मा साहेबांचा फक्त कविता वाचानांचा कार्यक्रम एका कट्ट्यावर झाला पाहिजे

हायला बुवा... अता बेडसे पुन्हा एकदा? बाकी ते चश्मावाले भटजी आहेत की गुंठामंत्री आहेत कळत नाही. :) शेवटी, शेवटची कविता आवडली. सुंदर !!!!

बुवा बेडसे लेणी बघायला जाईन. कविता आवडली. आपले व्हिडियो आवडले. पहिल्या व्हिडियोत शेवटचे काही सेकंदात 'असं हे काव्य' म्हटल्यानंतर मोबाईलला काही तरी बोटांनी टोचायची अ‍ॅक्श्न केलीय ना, ते काय म्हणत होता तेवढे सांगा बॉ. :) -दिलीप बिरुटे

ह्म्म !!

सर्वेषां धण्यवादम्॥॥॥॥ :)

>>>> मंडळी माझ्यासह दुपारी २ च्या उन्हात..हाशहुश्श करत..थांबत बसत वरती आली! गुरुजी, ह्या वाक्याने मनाला एक समाधान वाटले की असा थांबत थांबत बसत बसत 'वरती' जाणार्‍यात मी एकटाच नाही तरुण मुलेही आहेत. असो. बेडसे लेण्यांच्या पुनर्दर्शनाने आनंद झाला. त्यात तुमचे काव्य वाचन म्हणजे दूधात साखर किंवा पंचामृतच म्हणाना.

बुवा, वल्लीला लेखः स्मरणाची रॉयल्टी कोणत्या हाटेलात देणार ? मी साक्षीदार म्हणून येतो.( वल्ली बरोबर चौराची यात्रा ! ) बाकी त्या भागात एक बंगल्यांची कॉलनीच होणार आहे. मग चंगळ वास्तूशांत्या अन गूढयात्रेची ! आपला नम्र खवचट म्हातारा .

पुन्हा मस्त लिहिलंय. रेकॉर्डिंग तर सुरेख झालंय. माझ्यापेक्षा तुम्हालाच बेडश्यानं जास्त झपाटलंय बाकी त्या तिसर्‍या क्लिपमध्ये शेवटी शेवटी स्तूपानजीकच्या कुणा जोडीला लेणी दाखवणारा दहिभाते पाहून डोळे पाणावले.

वाह बुवा. रहावलं नाही आणि हापिसात फोनवर बाॅसची नजर चुकवत ऎकलं. कवी कडूनच त्याची कविता ऎकायला मिळावी यासारखं सुख नाही.

बेडसे लेणी खरोखरच सुंदर आहेत. आणि भाजे-कार्ले लेण्यांप्रमाणे तिथे माणसांच्या व्यावसायिकतेचे जंजाळ नाही. निदान मी पाहिली तेव्हा तरी नव्हते. तिथे खरंच चिटपाखरूही नसे. तेव्हा अशा पायर्‍याही नव्हत्या. आता बरंच काही बदललंय असं वाटतंय.

आत्मा साहेबांचा फक्त कविता वाचानांचा कार्यक्रम एका कट्ट्यावर झाला पाहिजे

हायला बुवा... अता बेडसे पुन्हा एकदा? बाकी ते चश्मावाले भटजी आहेत की गुंठामंत्री आहेत कळत नाही. :) शेवटी, शेवटची कविता आवडली. सुंदर !!!!

बुवा बेडसे लेणी बघायला जाईन. कविता आवडली. आपले व्हिडियो आवडले. पहिल्या व्हिडियोत शेवटचे काही सेकंदात 'असं हे काव्य' म्हटल्यानंतर मोबाईलला काही तरी बोटांनी टोचायची अ‍ॅक्श्न केलीय ना, ते काय म्हणत होता तेवढे सांगा बॉ. :) -दिलीप बिरुटे

ह्म्म !!

सर्वेषां धण्यवादम्॥॥॥॥ :)

मी व्यंकटेश माडगूळकरांचा निस्सीम चाहता आहे आणि त्यांच्या समग्र लेखांचा संग्रह मी फ्लिप कार्ट वरून विकत घेतला आहे. तो बहुधा फ्लिप कार्टवर अजून उपलब्ध आहे. साधी सरळ सुंदर भाषा आणि प्रामाणिक लेखन हा त्यांच्या लेखनाचा स्थायीभाव आहे. यथा तथ्य लेखन आणि स्वतः कोणी थोर माणूस आहे असा कोणताही आव न आणणारे निर्व्याज साहित्य. तात्यांना एक लवून नमस्कार.

छान विषय.

चांगला उपक्रम हाती घेतलात ओककाका .निरनिराळ्या लेखकांविषयी काही वेगळ्या अंगाने मिपाकरांनी लिहून मिपा संमृध्द होत आहे . ग्रामिण कथा प्रकारात व्यंकटेश माडगूळकरांचे नाव आवर्जून घ्यावे लागते .हा कथाप्रकार लिहिणे हे चित्तूर पकडण्याइतके अवघड आहे आणि तो त्यांनी बऱ्याच वेळा शिताफीने पकडला आहे .इतकेच नाही तर कथांना समर्पक गतिमान रेखाचित्रेही दिली .चित्रकला आणि शिकार हे पण त्यांचे आवडीचे विषय होते .ते लेखक म्हणून मानले गेले ते त्यांच्या काळी या कथेने .पुढे काही काळाने ते म्हटतात की आताशा कथा लिहायला बसतो पण कथा अशी उतरतच नाही ,लेखच होतो .पंढरपुराजवळचे मंगळवेढा गावाने तीन व्यक्ती महाराष्ट्रास दिल्या एक दामाजी आणि दोन माडगूळकर बंधू .

मी कोण व का आलोय हे कळताच तरूण गावकरी हळू हळू पुढे आले. गडधू असे काही तरी असते असे ज्यांच्या घरासमोर तो गोल दगडी गोटा अर्धवट जमिनीत रुतला होता त्यांना ही माहिती नव्हते. असो.

व्यंकटेश माद्गुल्कारांच्या पुस्तकांची लिस्ट हवी आहे

लोक रंग पुरवणी २२ डिसेंबर २०१३ 'बनगरवाडी' आणि 'माणदेशी माणसं' यांसारख्या अजरामर कलाकृतींच्या लेखकाचे निवासस्थान असलेला 'अक्षर' हा टुमदार बंगला आता काळाच्या पडद्याआड गेला आहे. त्या जागी उभारल्या जात असलेल्या नव्या वास्तूत 'तात्यां'च्या नित्य वापरातील वस्तूंचे संग्रहालय साकारणार आहे. प्राप्तिकर कार्यालय गल्लीतील हा बंगला १९६१ पासून व्यंकटेश माडगूळकर यांचे निवासस्थान होता. एका लेखकाचे घर कसे असावे हे ध्यानात घेऊन माधव आचवल यांनी त्याची वास्तुरचना केली होती. ज्येष्ठ साहित्यिकांचा सहवास, लेखनाच्या प्रांतामध्ये 'धुळाक्षरे' गिरवू पाहणाऱ्या नवोदित लेखकांना तात्यांनी केलेले मार्गदर्शन, व्यंकटेश माडगूळकर-द. मा. मिरासदार आणि शंकर पाटील या तिघांचे एकत्रित कथाकथन, जंगल भटकंती आणि शिकारीचा छंद या साऱ्या घटनांचा हा बंगला गेली पाच दशके साक्षीदार होता. पंडित-जावेडकर बिल्डर्स नवी वास्तू विकसित करीत आहेत, अशी माहिती माडगूळकर यांच्या कन्या ज्ञानदा नाईक यांनी दिली. त्या म्हणाल्या, या वास्तूत तात्यांची स्मृती जतन व्हावी या आमच्या इच्छेला सकारात्मक प्रतिसाद लाभला आहे. त्यामुळे येथे छोटेखानी संग्रहालय साकारले जाणार आहे.

लवकर दुसरा भाग लिहा.

शि म परांजपे यांच्या पुस्तकातील वर्णनाच्या संदर्भात अन्य लेखन वाचताना मला सर्जन कोट्स साहेब कुठे सापडतात का? यावर शोधक नजर होती... १८१९-२० च्या सुमारास शिरूर येथे इंग्रजी सेनेचा महत्वपूर्ण तळ होता. तिथे तोफांची, वाहून नेणाऱ्या चाकांच्या गाड्यांची दुरुस्ती, स्फोटके, गनपावडर, शस्त्रे यांचा डेपो असावा. तिथे ब्रिगेडियर जनरल स्मिथ यांच्या सैन्याला मागे फिरून विश्रांतीची, आजारी शिपाई, जनावरे यांच्या शुश्रूषेची सोय असावी. धान्य, मोहिमेत लागणारा पैसा, वाटेत खर्च, दरमहा पगार वाटप वगैरे करायला तो डेपो कार्यरत असावा. या ठिकाणच्या आसपास सर्जन कोट्स साहेब असावा असे वाटत होते. तसा तो संदर्भ आज सापडला!

मी व्यंकटेश माडगूळकरांचा निस्सीम चाहता आहे आणि त्यांच्या समग्र लेखांचा संग्रह मी फ्लिप कार्ट वरून विकत घेतला आहे. तो बहुधा फ्लिप कार्टवर अजून उपलब्ध आहे. साधी सरळ सुंदर भाषा आणि प्रामाणिक लेखन हा त्यांच्या लेखनाचा स्थायीभाव आहे. यथा तथ्य लेखन आणि स्वतः कोणी थोर माणूस आहे असा कोणताही आव न आणणारे निर्व्याज साहित्य. तात्यांना एक लवून नमस्कार.

छान विषय.

चांगला उपक्रम हाती घेतलात ओककाका .निरनिराळ्या लेखकांविषयी काही वेगळ्या अंगाने मिपाकरांनी लिहून मिपा संमृध्द होत आहे . ग्रामिण कथा प्रकारात व्यंकटेश माडगूळकरांचे नाव आवर्जून घ्यावे लागते .हा कथाप्रकार लिहिणे हे चित्तूर पकडण्याइतके अवघड आहे आणि तो त्यांनी बऱ्याच वेळा शिताफीने पकडला आहे .इतकेच नाही तर कथांना समर्पक गतिमान रेखाचित्रेही दिली .चित्रकला आणि शिकार हे पण त्यांचे आवडीचे विषय होते .ते लेखक म्हणून मानले गेले ते त्यांच्या काळी या कथेने .पुढे काही काळाने ते म्हटतात की आताशा कथा लिहायला बसतो पण कथा अशी उतरतच नाही ,लेखच होतो .पंढरपुराजवळचे मंगळवेढा गावाने तीन व्यक्ती महाराष्ट्रास दिल्या एक दामाजी आणि दोन माडगूळकर बंधू .

मी कोण व का आलोय हे कळताच तरूण गावकरी हळू हळू पुढे आले. गडधू असे काही तरी असते असे ज्यांच्या घरासमोर तो गोल दगडी गोटा अर्धवट जमिनीत रुतला होता त्यांना ही माहिती नव्हते. असो.

व्यंकटेश माद्गुल्कारांच्या पुस्तकांची लिस्ट हवी आहे

लोक रंग पुरवणी २२ डिसेंबर २०१३ 'बनगरवाडी' आणि 'माणदेशी माणसं' यांसारख्या अजरामर कलाकृतींच्या लेखकाचे निवासस्थान असलेला 'अक्षर' हा टुमदार बंगला आता काळाच्या पडद्याआड गेला आहे. त्या जागी उभारल्या जात असलेल्या नव्या वास्तूत 'तात्यां'च्या नित्य वापरातील वस्तूंचे संग्रहालय साकारणार आहे. प्राप्तिकर कार्यालय गल्लीतील हा बंगला १९६१ पासून व्यंकटेश माडगूळकर यांचे निवासस्थान होता. एका लेखकाचे घर कसे असावे हे ध्यानात घेऊन माधव आचवल यांनी त्याची वास्तुरचना केली होती. ज्येष्ठ साहित्यिकांचा सहवास, लेखनाच्या प्रांतामध्ये 'धुळाक्षरे' गिरवू पाहणाऱ्या नवोदित लेखकांना तात्यांनी केलेले मार्गदर्शन, व्यंकटेश माडगूळकर-द. मा. मिरासदार आणि शंकर पाटील या तिघांचे एकत्रित कथाकथन, जंगल भटकंती आणि शिकारीचा छंद या साऱ्या घटनांचा हा बंगला गेली पाच दशके साक्षीदार होता. पंडित-जावेडकर बिल्डर्स नवी वास्तू विकसित करीत आहेत, अशी माहिती माडगूळकर यांच्या कन्या ज्ञानदा नाईक यांनी दिली. त्या म्हणाल्या, या वास्तूत तात्यांची स्मृती जतन व्हावी या आमच्या इच्छेला सकारात्मक प्रतिसाद लाभला आहे. त्यामुळे येथे छोटेखानी संग्रहालय साकारले जाणार आहे.

लवकर दुसरा भाग लिहा.

शि म परांजपे यांच्या पुस्तकातील वर्णनाच्या संदर्भात अन्य लेखन वाचताना मला सर्जन कोट्स साहेब कुठे सापडतात का? यावर शोधक नजर होती... १८१९-२० च्या सुमारास शिरूर येथे इंग्रजी सेनेचा महत्वपूर्ण तळ होता. तिथे तोफांची, वाहून नेणाऱ्या चाकांच्या गाड्यांची दुरुस्ती, स्फोटके, गनपावडर, शस्त्रे यांचा डेपो असावा. तिथे ब्रिगेडियर जनरल स्मिथ यांच्या सैन्याला मागे फिरून विश्रांतीची, आजारी शिपाई, जनावरे यांच्या शुश्रूषेची सोय असावी. धान्य, मोहिमेत लागणारा पैसा, वाटेत खर्च, दरमहा पगार वाटप वगैरे करायला तो डेपो कार्यरत असावा. या ठिकाणच्या आसपास सर्जन कोट्स साहेब असावा असे वाटत होते. तसा तो संदर्भ आज सापडला!