प्रेमकाव्य

बेफाम बोलण्यात, माझा नंबर पह्यला ! नकोत संदर्भ, नको पुरावे, तर्कविवेक नकोच नको, माझा नंबर पह्यला ! बेछूट लिहिण्यात, माझा नंबर पह्यला ! शंका काढलीस तर आरोप करेन जखमी असशील तर दोष तुझाच धरेन माझा नंबर पह्यला ! बे रोकटोक बोलण्यात माझा नंबर पह्यला माझा विरोध म्हणजे तुझेच चूक, वादविवाद हवा कशाला एक माझे अन शांती मिळव माझा नंबर पह्यला ! सेंसॉर करण्यात गचांडी धरण्यात माझा नंबर पह्यला बातमीत येईन, सत्ता घेईन सगळे म्हणतात बघ मलाच बरोबर माझा नंबर पह्यला ! बेफाम बोलण्यात, माझा नंबर पह्यला !

केवळ शब्द भारलेले इकडून तिकडे वाहणारे तिकडून इकडे झरणारे...... कुणाकुणाचे संचित असते क्षणामनाला जाणिव देते प्रत्यक्षाहून, अमूर्त संपन्न! भास नसे हा खास तरीही आभासाच्या जगात फिरते गूज मनाचे मनास वदते. इतक्या रुतल्या गाठी रेशीम व्रणही वाटे जपून ठेवू नशिबाला मग कौलच लावू दिगंताला निघताना तरी, हात खराच हाती घेऊ!

नुक्ताचं बुवांना भेटलो. त्याचा आफ्टरइफेक्ट =)) आमचा पेर्णास्त्रोत:माझी मुक्ताफळे मुळ कवितेचा आशय खरचं खुप सुंदर आहे. पण हाताची खाज अगदीच नं आवरली गेल्याने धागाकर्त्याची माफी मागुन.

(मिपा बंद असताना मिपाला चरफडत खूप शिव्या दिल्या. अर्थात प्रेमाने! मग शनिवारी रात्री हे विडंबन सुचले आणि खफवर सोमवारी मिपा परत आल्यावर टाकले. तिथल्या आमच्या हितचिंतकांनी -कोण म्हणाले रे कंपू कंपू ते! - वा वा! वा वा! बोर्डावर पण टाकून बाकीच्यांनाही छळा, असे आम्हांस भरीला पाडल्याने - दू दू कुठले - खफवरच्या पुरात वाहून गेलेली आमची रचना महत्प्रयासाने वर काढली आणि इथे डकवायचे धारिष्ट्य करत आहे...

हातात हात घेऊन चालताना, रुतेल पायात काटा, घाई घाईने काढलास तरी चालेल, पण नंतर हळुवार मारशील ना फुंकर? नव्याची नवलाई संपत असताना, होतील असंख्य प्रश्न उभे, प्रत्येकाचं उत्तर नाही दिलं तरी चालेल, पण नंतर हळुवार घेशील ना कुशीत? अस्तित्वाच्या कल्पना कोलमडून जाताना, जड होईल अपेक्षाच ओझ, प्रत्येकवेळी वाटून घेतलं नाहीस तरी चालेल, पण नंतर हळुवार मन करशील ना हलक? तुला माझी माझी तुला सोबत असताना, येईल एकटेपण आगंतुकासारख, प्रत्येकवेळी डोळ्यांनी शोधलं नाहीस तरी चालेल, पण नंतर हळुवार पाठवशील का कवितेला शोधत?

'राहून गेलेलं काही...' 'वेडीच्च आहेस तू कशाला केलंस बरं माझ्यासारख्या सडाफटिंगाशी लग्न? आणि तू हसून म्हणावं तुम्ही हुशार आहात ना, म्हणून. हे तुझं वेडेपण समजून घेणं राहूनच गेलं किनार्‍यावरल्या रेतीत तुझा हात हातात घेऊन पहिल्यांदाच चाललो होतो असे हरवलो होतो की कळलंच नव्हतं कधी तुझ्या पायातलं जोडवं पळवलं होतं लाटांनी ते परत आणण्याच्या बहाण्यानं पुन्हा फिरलो होतो दोघं तसं परत एकदातरी फिरायचं राहूनच गेलं तसंही गजराबिजरा आणायची मला कुठली असायला आठवण आणि राहू द्या, फुलं झाडावरच चांगली दिसतात हे तुझं नेहमीचं समजूतदार वागणं पण तुझ्या लांबसडक वेणीतही ती तितकीच छान दिसतात हे तुला म्हण

वाट पाहतो तुझी मुसळधार पाऊस आज बाहेर कोसळत आहे, आठवणीत तुझ्या मन आसवे ढाळीत आहे । ढग दाटून आले पाऊस ऊभा स्वागताला, वाट पाहतो तुझी बाहू आतुर मिलनाला । संपली प्रतीक्षा चातकाची तो ही तृप्त झाला, दे दर्शन तुझे आता मी काय गुन्हा केला? यल्लप्पा सटवाजी कोकणे २५ जून २०१५

वाटतं असं... की तुझ्या हातात मोगरा भरभरून ठेवावा.. आणि सुगंधाशी सुगंधाला स्पर्धा करू द्यावी.. नक्की मला वेडं करणारा त्यातला कोणता आहे? ते शोधण्यासाठी! वाटतं असं... की पावसाने शांत झालेल्या मऊशार हिरवळीत तुझ्यासवे एकरूप व्हावं.. खऱ्या मीलनाचा मृद्गंध कळण्यासाठी! वाटतं असं... की तुझ्या हातांशी एकरूप झालेली मेहेंदी , मी नेहमी आठवावी.. हव्यास आणि सहजतेची ओढ यातला फरक.. मला समजण्यासाठी. वाटतं असं...