मिसळपाव
सांगू सखे तू काय हो
सांगू सखे तू काय हो
पसरवी किरणे रवीची
असा शीतल चंद्र हो
सोसूनी थकल्या घराचा
निखळ तो आनंद हो
माझिया माता पित्यांचे
सद्गुणी अपत्य हो
ना ढासळे कधीही असा
माझा दृढ विश्वास हो
साथ ना सुटते जयाची
असा माझा श्वास हो
- अक्षरदास
प्रेमकाव्य
महिला दिन: काही कविता
या कविता महिला दिवससाठी लिहल्या होत्या. पण सौला हॉस्पिटल मध्ये अॅडमिट करावे लागले होते. आता ती ठीक आहे. त्यामुळे कविता टंकायला आज फुरसत मिळाली. सर्व स्त्रियांची क्षमा मागून :
(1)
महिला दिनी बायको म्हणाली,
आज चहा तुम्हीच करा,
मी नाश्ता मागवते
स्विगीवरून जरा.
दुपारी आदेश दिला,
आज तुम्हीच भांडी घासा,
मी जेवण मागवते
झोमॅटोवरून जरा.
संध्याकाळी मी
कपडे सारे धुतले
तिने पिझ्झा मागविला
डॉमिनोजवरून जरा.
रात्री शेवटचा हुकूम दिला,
"आता तुम्ही बिछाना लावा..."
काव्यरस
गालावरी लाली नभाची.
गालावरी लाली नभाची ओठावरी मधाळ शब्द
या काजळी केसात तुझिया माझे गुंतले प्रारब्ध.
घेती चुंबन सागर लाटा वाळूवरच्या पाऊल खुणा
स्पर्श करण्या पिसाट वारा हा येई धावत पुन्हा पुन्हा
पाहून तुजला या नभाचे तारे अता हे झाले बेधुंद.
तू असता बघ बहर फुलांना तू नसताना विराण जसे
माझ्या क्षणा क्षणा वरती आता तुझे उमटले ठसे
वाटे मला आता तुझीया सहवासात अपार आनंद.
काचवटी ही तुझी कंकणे खणखण करुनी गाती गाणे
शुध्द रुपेरी तुझी पैंजणे सूर छेडूनी करी दिवाणे
येथे तुला मी पाहुनी आता का होतोसे निशब्द.
काव्यरस
काही आठवणी शब्दांत अडकतात… ❤️ | Marathi Kavita | Truptis Kavita
आठवणी आठव्याला गेलं की खरंच खूप आठवणी आठवतात
काही आठवणी गाण्यांमध्ये रमतात तर काही शब्दांमध्ये अडकतात
काही आठवणी चेहऱ्यावर उगाच हसू आणतात
तर काही आठवणी उगाच मनास छळू पाहतात
काही आठवणी पुन्हा आठवणी मध्ये गुंतवतात
तर काही आठवणी आठवणींचा गुंता सोडवू पाहतात
काही आठवणी आयुष्य सुंदर बनवतात
तर काही आठवणी आयुष्य जगायला शिकवतात.
ही कविता तुमच्या हृदयाला स्पर्श करून जाईल. ❤️
व्हिडिओला LIKE, SHARE आणि SUBSCRIBE करायला विसरू नका!
Written By: Trupti S. Tilloo
काव्यरस
ओलसर क्षण...
पावसाची सुरुवात
नेहमीच अनाहूत असते —
नवे नभ, जुना ओळखीचा ओलसर वास घेऊन येणारा वारा,
अन् अवचित उगम पावलेली नवीन आठवण,
जशी एखादी शब्दावाचून उमजलेली कविता,
जी वाचली नाही,
पण आत कुठेतरी कायमची ठसलेली आहे.
पावसाचा स्पर्श म्हणजे
केवळ थेंबांचा ओलावा नव्हे —
तर काळाचा एक अतिसूक्ष्म आविष्कार.
काही वेळा वाटतं,
जसे तिच्या अस्तित्वाच्या सीमारेषा
पाण्यात विरघळल्या आहेत,
ज्याचा अर्थ अजूनही टिकून आहे,
माझ्या आत खोल दडलेला.
तीही तशीच भासायची —
क्षणागणिक,
जणू एखादी अंतर्मुख लय,
स्वतःच्या विचारांत गुंतलेली.
अरेबिक समुद्र ते हिंदी महासागर: जागतिक भाषा प्रेम
नक्कीच, पर्शियन आणि उर्दू भाषेतील प्रेमाची भावना दर्शवणारी कविता खालीलप्रमाणे:
**पर्शियन आणि अरेबिक प्रेम:**
पर्शियन भाषा, जणू सुंदर युवती,
अरेबिक तरुणावर तिचे मन मोहित.
मोहक अदा, नजाकत खास,
प्रेमाचा रंग, जणू गुलाबाचा सुवास.
**उर्दू, पर्शियन आणि अरेबिकची सुंदर कन्या:**
उर्दू भाषा, नाजूक लाजरी,
पर्शियन आणि अरेबिकची ती सुंदर कन्या.
शब्दांची जादू, भावनांचा खेळ,
सौंदर्याची खाण, जणू मोत्यांचा मेळ.
**उर्दू आणि हिंदी प्रेम:**
काव्यरस
मी आणि तू (प्रणय कविता)
रेखीव भृकुटी तुझ्या ललाटी
मी चंद्रकोर सुबक नेटकी
वसतो तुझ्या मृगनयनी मी
गोड आनंदाश्रू मिलनी
रसरशीत तुज गोड ओठात
मी ऐन मोरपिशी यौवनात
रेशमी तुझ्या धुंद श्वासात
मी जन्मतो नव्याने सतत
शिंपूनी लाली तुझ्या गाली
मी विणतो तारूण्य मलमली
मन माझे तुझ्या पावली
जसा नाद नाजूक पैंजणी
गुंफूनी गजरा तव कुंतलात
मी रंगवितो बेधुंद रात
गुंतूनी तुझ्या मादक यौवनी
मी चेतवतो प्रणय अनादी
काव्यरस
चकलीची भाजणी
उतारवयात सुद्धा जवळ घ्यावंसं वाटतं
प्रेम आणी माया एकत्र अनुभवास वाटतं
निश्चिंतता, मिठीत तीच्या मजला वाटते
बायको माझी मज आयुर्विम्या सम भासते
वेणी,थोडी साखर पेरणी एव्हढाच हप्ता बसतो
पाॅलिसी मॅच्युरिटीचा आनंद ,वेगळाच असतो
काय सांगू तुम्हांला आनंदाचे डोही आनंद तरंग
जेंव्हा बनतो उडन खटोला, बेतुक्याचा पलंग.
-बेतुक्याची गवळण.
काव्यरस
तृषा
चमचमणारी चांदणी
मला व्हायचीच नाही,
काळ्याकुट्ट रात्री
ती चंद्राशिवाय
एकटीच झुरत राहते...
पहाटेची उषा
मला व्हायचीच नाही
विखुरलेल्या किरणांनी
सूर्य हट्टाने
तिला होरपळतो...
रंगीत फुलपाखरू
मला व्हायचेच नाही
कोमल फुलाला
नकळतही टोचून
बढेजाव मिरवायचा नाही...
मला व्हायचंय नदी...सरिता...
खळखळ मधूर नादात
अस्तित्व माझं जपतं
तुझ्या कुशीत शिरणार आहे
नदी-समुद्राच्या मिलनात
तू माझा समुद्र होशील ना..
तिथे तृषा विरेल
बहरेल अंतरंग गहिरे
-भक्ती
( वर्दी )
अर्धोन्मीलित डोळे, स्वप्नांची गर्दी झाली
"ती",येत आहे याची अवचित वर्दी आली
हृदयात प्रेम वारू, फुरफूरू लागला होता
मनात प्रेम ज्वर माझ्या,दाटू लागला होता
वाजे डोक्यात प्रेमघंटा,फुटती प्रितीचे धुमारे
पडे मन अंगणात,आठवांचा प्राजक्त सडा रे
झाले तप्त श्वास माझे,गात्रे सुखावून गेली
पहाटफुटणी मनीचा,अंधार विझवून गेली
नयनात श्रावण धारां,अंगी कडाडते विज
उरी दाटल्या प्रमादांचे सांगीन तीला मी गुज
नाद पैजंणाचा कानी येता,जागला प्रेम दर्दी
उघडता नयन, तया कळाले ,