प्रेमकाव्य

जरी आम्ही असू व्ह्यालेन्टायीन दिन'दिवाणे'
दरसाल गातो एकच गाणे
छे छे ,ही नसे अपुली संस्कृती
नसे ही अपुली परंपरा
जाळा ती शुभेच्छापत्रे
झोडपा त्या जोडप्याला
पाश्चिमात्यांचे हे प्रेमाचे चाळे
आम्ही आहोत मराठी मावळे

प्रेमदिनाची आम्हाला गरजच काय ?
हो हो,ते सगळ ठीकाय
आम्ही तरी कराव काय
आमची सेटिंग होतच नाय

किती वर्ष पहावी वाट
स्वप्नात दिसतो आंतरपाट
बोलणे माझे घे मनावर
नकोस सुंदरी राहूस तू सिंगल
करूनच टाक शुभमंगल

प्रेम …. ???
खरंच हे प्रेम असतं …. ?
एक अनामिक हुरहूर दाटलेली
केवळ तिच्या ओढीसाठी
नकळत …

आपल्याच नकळत
मी तिला Follow करू पाहतो
मी तिच्याच गोष्टी Follow करू लागतो
ह्याला काय म्हणावे ….

जितका मी दूर जाईन जाईल
तितकंच माझ्या विचारे गुंती तिचं मन
तिच्यातच का अडकत जातो मी … ???
नकळत माझाच मी ……

समोर काय होणारय
हे माहीत असूनही
परत माझ मन
तिच्यातच नकळत
हळूहळू गुंतत जातं …

असं कसं असतं हे प्रेम …
नकळत … झालेलं …
तिच्याच आठवणीचा साठा असलेलं .....
पुन्हा एकदा प्रेमात मी …
नकळत …

हरवला जीव तो …
कुठे शोधू
समजता समजता सापडेना.....!!!

जीव लागला मागं
त्याचं त्यालाच समजेना
हरवून पण गवसला तो
जीव थांबता थांबता थांबेना.....!!!

वेडाच जीव तो
आस लागलीया माग
हरवलेल्या उत्तराची …
स्वत:च धावूनिया लागे
त्या वेड्या उत्तरासाठी
गुंतून गेला जीव तो
वाट पाहता पाहता थांबेना … !!!

विचाऱ्याच्या गराड्यात अडकलेला
तो जीव बाहेर येईना
अजिचेयी ....
कसं हे जीवनाच कोडं
त्यालाच उत्तर मिळेना
तरीसुद्धा जीव तो
प्रश्नाचं उत्तर मिळेपर्यंत
धावायचं … …
थांबता थांबता थांबेना.…...!!!

स्मायली जीवन माझे ताजे...स्मायली जीवन माझे!

सखे लागलाय मला छंद तुला तु़झ्या नजरे आड तुला पहाण्याचा
तु़झ्या हास्यात माझे हास्य पहाण्यचा
तुझ्या डोळ्यांत माझे जग पहाण्याचा

तूज भेटिची ती रात्र, उशीरानेच जरा उगवली
आेढीच्या आतूरतेप्रमाणेच, लवकर मावळलीही

युगां प्रमाणे जाणवला, वाट बघण्याचा काळ तो
त्यातील गंमत काही औरच, असहाय्य तरीही सुखद तो

ठरली वेळ, ठरला काळ, ठरले बाकी सारे काही
पण ठरतच न्हवते बोलायचे कोणी आणि काय ते माहीत नाही

लाटांच्या सानिध्यात, सुरुवात काहीशी अंधुक झाली
संगीतमय त्या प्रसंगी मज पूनवेची भरती आली

शर्करेसम तूझे ते आेठ, प्रश्नार्थक गुरफटलेले
अन नाजूक तूझ्या त्या देही, जणू चंदन पांघरलेले

बोलक्या डोळ्यांस तूझ्या पाहूनी, मी मुका बापूडा मुकलो
शब्दसखे सोडूनी गेले, अन मी एकटा पडलो

आता जरी का त्यागिले
तिने मजला भेटणे
रोज माझ्या स्वप्नी येते
घेऊन सोबत चांदणे

बैसतो काठी नदीच्या
घेउनि हातात हात
पाहतो डोळे भरुनी
साठवतो तिजला मनात

चाहूल त्या सूर्योदयाची
लागते जेव्हा तिला
विरुनी जाते दवामध्ये
सोडून मजला एकला

का कळेना सुर्य का
इतक्या सकाळी उगवतो
का कळेना मी सुद्धा
असा अचानक उठतो

पाहतो तिजला मनी अन
स्वप्न हि पाहतो तिचे
म्हणून वाटे लागले मज
वेड तिच्या प्रीतीचे……

माझे घरंगळणारे अश्रू तुझ्या पायापाशी पोहोचले .......
तुझा स्पर्ष होताच थोडेसे गालात हसले......

म्हणाले तुझा सहवास फारच मोजका झालाय.....
सावलीत बसूनही माझा जीव उन्हाने त्रासालय....

हवीये तुझी भेट काही क्षण तुझे हवे आहेत ....
आठवणीचा प्रकाश उजळवायला थोडे भास तुझे हवे आहेत ....

जाताजाता तुझी छोटी भेट दे मला ....
तू नाही तर तुझा आभास दे मला ....

किमान आठवण ठेव माझी हृदयाच्या एका कोपऱ्यात....
अडगळीत का होईना पण राहण्याचे समाधान असेल त्यात....

चाल आता मी धरतो परतीची दिशा....
तुझा प्रवास सुखाचा होवो हीच माझी आशा....

'Don't take me for granted';
तिने दम दिला
'अग? पण मी कुठे?'
त्याने केविलवाणा प्रयत्न केला

'माहिती आहे मला तुझा स्वभाव...
मला न विचारता... द्यायचा इतरांना भाव;
एक गोष्ट लक्षात राहील तुझ्या... तर शपथ..'
चिडून गेली ती आत तणतणत!

कस सांगू हिला.. surprise आहे!
तिचा वाढदिवस... माझ्या लक्षात आहे!
एक गजरा... एक नाटक... नंतर long drive चा plan आहे...
तिच्या आवडीच्या restorent मधे टेबलसुद्धा booked आहे...