मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

छायाचित्रणकलेची १७५ वर्षे: स्पर्धा क्र.१ मानवनिर्मित स्थापत्य - निकाल

संपादक मंडळ ·

सौंदाळा गुरुवार, 09/04/2014 - 14:13
'विजेत्यांचे अभिनंदन आणि परिक्षकांचे आभार' म्हणुन मी माझे २ शब्द संपवतो. विजेते फोटो याच भागात परत असते तर मजा आली असती असे वाटते. किंवा आधीच्या धाग्याची लिंक तरी ईकडे असु देत म्हणजे भविष्यात खोद्काम करायला बरे पडेल :)

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:33
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. प्रत्येक विजेत्याच्या नांवा पुढे त्याचे विजयी छायाचित्र टाकले असते तर ते नक्कीच उचीत ठरले असते. पुढील स्पर्धेच्या स्पर्धकांच्या प्रवेशिका मतदात्यांना नांवाशिवाय दिसण्याची कांही व्यवस्था केल्यास बरे होईल. प्रत्येक छायाचित्रा सोबत फक्त क्रमांक असावा आणि मतदात्यांनी त्या त्या क्रमांकांना मतदान करावं. असे केल्याने मतदात्यांच्या मनावर स्पर्धकांच्या नांवाचा भला-बुरा प्रभाव असणार नाही आणि मतदान 'छायाचित्रालाच' होईल.

नंदन गुरुवार, 09/04/2014 - 14:48
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन!
पुढील स्पर्धेच्या स्पर्धकांच्या प्रवेशिका मतदात्यांना नांवाशिवाय दिसण्याची कांही व्यवस्था केल्यास बरे होईल. प्रत्येक छायाचित्रा सोबत फक्त क्रमांक असावा आणि मतदात्यांनी त्या त्या क्रमांकांना मतदान करावं.
सहमत आहे. कौलाच्या व्यवस्थेप्रमाणे मतदान घेता येईल का?

शिद गुरुवार, 09/04/2014 - 14:59
असेच म्हणतो. सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन!

आतिवास गुरुवार, 09/04/2014 - 15:19
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. या निमित्ताने अप्रतिम फोटो पाहायला मिळाले आणि बरंच शिकता आलं याबद्दल 'मिपा' आणि सहभागी 'मिपाकरांचे' आभार.

मृत्युन्जय गुरुवार, 09/04/2014 - 15:20
३ पैक्की २ क्रमांक माझ्या क्रमांकाशी अगदी जुळले :). अगदी त्याच नंबरात. वेल्लाभट यांच्या छायाचित्राला पारितोषिक न मिळाल्याचे बघुन थोडे आश्चर्य वाटले. पण अर्थात समर्पक यांचेही छायाचित्र उत्तमच होते. सर्व विजेत्यांचे अभिनंदन

पैसा गुरुवार, 09/04/2014 - 16:03
सर्वच विजेते आणि स्पर्धकांचे हार्दिक अभिनंदन! ही चित्रे आता पाहताना एक गोष्ट सहजच लक्षात आली की तिन्ही चित्रांत अंतराची कल्पना काही प्रमाणात येत आहे. इथे काहीजणांनी छायाचित्रकारांची नावे दिसू नयेत अशी सूचना केली आहे. आदर्श परिस्थितीत ते तसे करता येईल. मात्र सध्या इतका वेळ देणे कोणाच संपादकाला वैयक्तिक रीत्या शक्य नाही. दिवाळी अंकाचेही काम आहे. पहिल्या धाग्यात सगळी छायाचित्रे पुन्हा कॉपी पेस्ट करून धागा तयार करावा लागला होता. ते वाचवण्यासाठी आता फक्त चित्रांचा एक आणि प्रतिक्रियांचा एक असे २ धागे करूया अशी कल्पना अंमलात आणली आहे. माझे वैयक्तिक मत विचाराल तर छायाचित्रे चित्रकाराच्या नावाने देण्यात फार काही बिघडते असे नव्हे. आताही मत देणार्‍यांवर ओळखीचा काही परिणाम झाला आहे असे वाटत नाही. त्यामुळे Kohalea आणि समर्पक या रोज रोज न दिसणार्‍या/नवीन आयडींची चित्रे एक व दोन क्रमांकावर आली आहेत. (समर्पकची सुरेख लेखमालिका चालू आहे हे मी विसरलेले नाहीये! :D) त्यातूनही इतरांना आपले मत कळू नये असे वाटल्यास सदस्य व्यनि करू शकताच. म्हणजे छायाचित्रे निनावी देण्यापेक्षा मते निनावी राहतील. फारसा फरक पडत नाही. यावेळीही ७ जणांनी आपापली मते व्यनि ने दिली आहेत. मिपा सदस्य नि:पक्षपातीपणे मते देतात यावर माझा विश्वास आहे, आणि तो बहुतांशी सार्थ ठरला आहे. मात्र संपादक मंडळात या सूचनेवर पुढच्या स्पर्धेपर्यंत अवश्य विचार होईल. आणि शक्य असेल, बहुमताचा निर्णय असेल तर नियम बदलले जातीलच! तोपर्यंत पुढच्या स्पर्धेसाठी सर्व स्पर्धकांना शुभेच्छा!

डॉ सुहास म्हात्रे गुरुवार, 09/04/2014 - 16:04
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. या स्पर्धेमुळे अनेक अप्रतिम चित्रे बघायला मिळाली... त्यासाठी आयोजकांना धन्यवाद !

नि३सोलपुरकर गुरुवार, 09/04/2014 - 16:29
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन आणी पुढील स्पर्धेसाठी शुभेच्छा! आयोजकांचे आभार.

वेल्लाभट गुरुवार, 09/04/2014 - 16:30
उत्तमोत्तम छायाचित्र बघण्याची, त्यातून शिकण्याची संधी मिपाने उपलब्ध करून दिली आहे, त्याबद्दल मिपा संपादकांना सलाम. जी जबर छायाचित्र इथे विजयी ठरली आहेत त्यांच्यासाठी टाळ्या! आणि पुढच्या स्पर्धेसाठी शुभेच्छा ! जय कॅमेरा ! जय क्लिक !

सर्वसाक्षी गुरुवार, 09/04/2014 - 17:33
सर्व विजेत्यांचे अभिनंदन आणि सर्व स्पर्धकांचेही अभिनंदन. अनेक सुरेख चित्रे पाहायला मिळाली. नव्या स्पर्धेचा विषय फारच कल्पक आहे.

जुइ गुरुवार, 09/04/2014 - 20:04
सर्व विजेत्यांचे हार्दि़क अभिनंदन!! संपादक मंडळ आणि मिपाचे स्पर्धा आयोजित केल्याबद्द्ल आभार! सर्व सहभागी स्पर्धाकांचे ही आभार खुप छान फोटो टाकल्याबद्दल.

एस गुरुवार, 09/04/2014 - 20:18
अपेक्षेपेक्षा कितीतरी जास्त यशस्वी ठरलेली स्पर्धा! संपादकांनी घेतलेल्या कष्टांबद्दल खास आभार. सर्व छायाचित्रकारांचे आणि प्रतिसादकांचेही आभार!

प्रमोद देर्देकर Fri, 09/05/2014 - 09:20
मी ही तेच म्हाणतो वेळात वेळ काढुन हि स्पर्धा यशस्वी केल्याबद्दल सर्वांचे आभार. विजेत्यांचे अभिनंदन.

कवितानागेश गुरुवार, 09/04/2014 - 21:05
पहिल्या क्रमाम्काचं चित्र खरोखरच फार सुंदर आहे. मी ते पहिल्यांदा पाहिल्यापासून चोरलंय आणि डेस्कटॉपवर लावलंय. :) त्यातले आकाश, पाणी, डोन्गरकडा आणि पूल हे सर्व एक्मेकांत अगदी सहज मिसळून गेलंय.

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 21:05
पण मुलांनो ;) एक लक्षात आलं का? तिन्ही पारितोषिक प्राप्त छायाचित्रांमध्ये कुठून तरी कुठं तरी जाण्याचा मार्ग आहे, गतिमानता आहे, थंडपणा नाही. कदाचित मिपाचं उत्साहाचं गतिशील हॅपनिंग प्रतिबिंबच दिसतंय म्हणा ना! - प्यारेण दवणे

श्रीरंग_जोशी Sat, 08/19/2017 - 21:14
सर्व मिपाकरांना जागतिक छायाचित्रण दिवसाच्या शुभेच्छा!! आजपासून तीन वर्षांपूर्वी मिपावर छायाचित्रणकला स्पर्धा हा उपक्रम सुरु झाला होता. आजही 'छायाचित्रणकला स्पर्धा' या दोन शब्दांनी इमेज सर्च केल्यास केवळ मिपावरच्या धाग्यांमधले फोटो दिसतात :-) . सोळा महिन्यांपूर्वी मिपावरची सतरावी छायाचित्रणकला स्पर्धा पार पडली. या लोकप्रिय उपक्रमाचे पुनुरुज्जीवन करावे ही विनंती मी साहित्य संपादकांना करतो. या दिवसानिमित्त छायाचित्रणाशी संबंधीत मी काढलेला एक फोटो तसेच आजचा बिंगच्या होमपेजवरचा फोटो हे स्थळ आहे St. Andrews Bay, South Georgia (अर्जेंटिना व अंटार्क्टिकादरम्यानचे एक बेट).

डॉ सुहास म्हात्रे Sat, 08/19/2017 - 23:38
+१ गेल्या स्पर्धांच्या त्सुनामीनंतर (हघ्याहेवेसांन) खूप वेळ केवळ ओहोटी आहे. एक मस्तं स्पर्धा आयोजित करून मिपाकरांमध्ये चैतन्य जागवायची वेळ झाली आहे. :)

एस Sun, 08/20/2017 - 04:18
श्रीगणेश लेखमाला झाली की एक स्पर्धा घेऊयात दिवाळी अंकाआधी.

सौंदाळा गुरुवार, 09/04/2014 - 14:13
'विजेत्यांचे अभिनंदन आणि परिक्षकांचे आभार' म्हणुन मी माझे २ शब्द संपवतो. विजेते फोटो याच भागात परत असते तर मजा आली असती असे वाटते. किंवा आधीच्या धाग्याची लिंक तरी ईकडे असु देत म्हणजे भविष्यात खोद्काम करायला बरे पडेल :)

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:33
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. प्रत्येक विजेत्याच्या नांवा पुढे त्याचे विजयी छायाचित्र टाकले असते तर ते नक्कीच उचीत ठरले असते. पुढील स्पर्धेच्या स्पर्धकांच्या प्रवेशिका मतदात्यांना नांवाशिवाय दिसण्याची कांही व्यवस्था केल्यास बरे होईल. प्रत्येक छायाचित्रा सोबत फक्त क्रमांक असावा आणि मतदात्यांनी त्या त्या क्रमांकांना मतदान करावं. असे केल्याने मतदात्यांच्या मनावर स्पर्धकांच्या नांवाचा भला-बुरा प्रभाव असणार नाही आणि मतदान 'छायाचित्रालाच' होईल.

नंदन गुरुवार, 09/04/2014 - 14:48
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन!
पुढील स्पर्धेच्या स्पर्धकांच्या प्रवेशिका मतदात्यांना नांवाशिवाय दिसण्याची कांही व्यवस्था केल्यास बरे होईल. प्रत्येक छायाचित्रा सोबत फक्त क्रमांक असावा आणि मतदात्यांनी त्या त्या क्रमांकांना मतदान करावं.
सहमत आहे. कौलाच्या व्यवस्थेप्रमाणे मतदान घेता येईल का?

शिद गुरुवार, 09/04/2014 - 14:59
असेच म्हणतो. सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन!

आतिवास गुरुवार, 09/04/2014 - 15:19
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. या निमित्ताने अप्रतिम फोटो पाहायला मिळाले आणि बरंच शिकता आलं याबद्दल 'मिपा' आणि सहभागी 'मिपाकरांचे' आभार.

मृत्युन्जय गुरुवार, 09/04/2014 - 15:20
३ पैक्की २ क्रमांक माझ्या क्रमांकाशी अगदी जुळले :). अगदी त्याच नंबरात. वेल्लाभट यांच्या छायाचित्राला पारितोषिक न मिळाल्याचे बघुन थोडे आश्चर्य वाटले. पण अर्थात समर्पक यांचेही छायाचित्र उत्तमच होते. सर्व विजेत्यांचे अभिनंदन

पैसा गुरुवार, 09/04/2014 - 16:03
सर्वच विजेते आणि स्पर्धकांचे हार्दिक अभिनंदन! ही चित्रे आता पाहताना एक गोष्ट सहजच लक्षात आली की तिन्ही चित्रांत अंतराची कल्पना काही प्रमाणात येत आहे. इथे काहीजणांनी छायाचित्रकारांची नावे दिसू नयेत अशी सूचना केली आहे. आदर्श परिस्थितीत ते तसे करता येईल. मात्र सध्या इतका वेळ देणे कोणाच संपादकाला वैयक्तिक रीत्या शक्य नाही. दिवाळी अंकाचेही काम आहे. पहिल्या धाग्यात सगळी छायाचित्रे पुन्हा कॉपी पेस्ट करून धागा तयार करावा लागला होता. ते वाचवण्यासाठी आता फक्त चित्रांचा एक आणि प्रतिक्रियांचा एक असे २ धागे करूया अशी कल्पना अंमलात आणली आहे. माझे वैयक्तिक मत विचाराल तर छायाचित्रे चित्रकाराच्या नावाने देण्यात फार काही बिघडते असे नव्हे. आताही मत देणार्‍यांवर ओळखीचा काही परिणाम झाला आहे असे वाटत नाही. त्यामुळे Kohalea आणि समर्पक या रोज रोज न दिसणार्‍या/नवीन आयडींची चित्रे एक व दोन क्रमांकावर आली आहेत. (समर्पकची सुरेख लेखमालिका चालू आहे हे मी विसरलेले नाहीये! :D) त्यातूनही इतरांना आपले मत कळू नये असे वाटल्यास सदस्य व्यनि करू शकताच. म्हणजे छायाचित्रे निनावी देण्यापेक्षा मते निनावी राहतील. फारसा फरक पडत नाही. यावेळीही ७ जणांनी आपापली मते व्यनि ने दिली आहेत. मिपा सदस्य नि:पक्षपातीपणे मते देतात यावर माझा विश्वास आहे, आणि तो बहुतांशी सार्थ ठरला आहे. मात्र संपादक मंडळात या सूचनेवर पुढच्या स्पर्धेपर्यंत अवश्य विचार होईल. आणि शक्य असेल, बहुमताचा निर्णय असेल तर नियम बदलले जातीलच! तोपर्यंत पुढच्या स्पर्धेसाठी सर्व स्पर्धकांना शुभेच्छा!

डॉ सुहास म्हात्रे गुरुवार, 09/04/2014 - 16:04
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. या स्पर्धेमुळे अनेक अप्रतिम चित्रे बघायला मिळाली... त्यासाठी आयोजकांना धन्यवाद !

नि३सोलपुरकर गुरुवार, 09/04/2014 - 16:29
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन आणी पुढील स्पर्धेसाठी शुभेच्छा! आयोजकांचे आभार.

वेल्लाभट गुरुवार, 09/04/2014 - 16:30
उत्तमोत्तम छायाचित्र बघण्याची, त्यातून शिकण्याची संधी मिपाने उपलब्ध करून दिली आहे, त्याबद्दल मिपा संपादकांना सलाम. जी जबर छायाचित्र इथे विजयी ठरली आहेत त्यांच्यासाठी टाळ्या! आणि पुढच्या स्पर्धेसाठी शुभेच्छा ! जय कॅमेरा ! जय क्लिक !

सर्वसाक्षी गुरुवार, 09/04/2014 - 17:33
सर्व विजेत्यांचे अभिनंदन आणि सर्व स्पर्धकांचेही अभिनंदन. अनेक सुरेख चित्रे पाहायला मिळाली. नव्या स्पर्धेचा विषय फारच कल्पक आहे.

जुइ गुरुवार, 09/04/2014 - 20:04
सर्व विजेत्यांचे हार्दि़क अभिनंदन!! संपादक मंडळ आणि मिपाचे स्पर्धा आयोजित केल्याबद्द्ल आभार! सर्व सहभागी स्पर्धाकांचे ही आभार खुप छान फोटो टाकल्याबद्दल.

एस गुरुवार, 09/04/2014 - 20:18
अपेक्षेपेक्षा कितीतरी जास्त यशस्वी ठरलेली स्पर्धा! संपादकांनी घेतलेल्या कष्टांबद्दल खास आभार. सर्व छायाचित्रकारांचे आणि प्रतिसादकांचेही आभार!

प्रमोद देर्देकर Fri, 09/05/2014 - 09:20
मी ही तेच म्हाणतो वेळात वेळ काढुन हि स्पर्धा यशस्वी केल्याबद्दल सर्वांचे आभार. विजेत्यांचे अभिनंदन.

कवितानागेश गुरुवार, 09/04/2014 - 21:05
पहिल्या क्रमाम्काचं चित्र खरोखरच फार सुंदर आहे. मी ते पहिल्यांदा पाहिल्यापासून चोरलंय आणि डेस्कटॉपवर लावलंय. :) त्यातले आकाश, पाणी, डोन्गरकडा आणि पूल हे सर्व एक्मेकांत अगदी सहज मिसळून गेलंय.

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 21:05
पण मुलांनो ;) एक लक्षात आलं का? तिन्ही पारितोषिक प्राप्त छायाचित्रांमध्ये कुठून तरी कुठं तरी जाण्याचा मार्ग आहे, गतिमानता आहे, थंडपणा नाही. कदाचित मिपाचं उत्साहाचं गतिशील हॅपनिंग प्रतिबिंबच दिसतंय म्हणा ना! - प्यारेण दवणे

श्रीरंग_जोशी Sat, 08/19/2017 - 21:14
सर्व मिपाकरांना जागतिक छायाचित्रण दिवसाच्या शुभेच्छा!! आजपासून तीन वर्षांपूर्वी मिपावर छायाचित्रणकला स्पर्धा हा उपक्रम सुरु झाला होता. आजही 'छायाचित्रणकला स्पर्धा' या दोन शब्दांनी इमेज सर्च केल्यास केवळ मिपावरच्या धाग्यांमधले फोटो दिसतात :-) . सोळा महिन्यांपूर्वी मिपावरची सतरावी छायाचित्रणकला स्पर्धा पार पडली. या लोकप्रिय उपक्रमाचे पुनुरुज्जीवन करावे ही विनंती मी साहित्य संपादकांना करतो. या दिवसानिमित्त छायाचित्रणाशी संबंधीत मी काढलेला एक फोटो तसेच आजचा बिंगच्या होमपेजवरचा फोटो हे स्थळ आहे St. Andrews Bay, South Georgia (अर्जेंटिना व अंटार्क्टिकादरम्यानचे एक बेट).

डॉ सुहास म्हात्रे Sat, 08/19/2017 - 23:38
+१ गेल्या स्पर्धांच्या त्सुनामीनंतर (हघ्याहेवेसांन) खूप वेळ केवळ ओहोटी आहे. एक मस्तं स्पर्धा आयोजित करून मिपाकरांमध्ये चैतन्य जागवायची वेळ झाली आहे. :)

एस Sun, 08/20/2017 - 04:18
श्रीगणेश लेखमाला झाली की एक स्पर्धा घेऊयात दिवाळी अंकाआधी.
लेखनविषय:
हे ठिकाण
धोरण
मांडणी
वावर
जीवनमान
तंत्र
मौजमजा
छायाचित्रण
स्थिरचित्र
लेखनप्रकार
प्रकटन
प्रतिसाद
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
आस्वाद
प्रतिभा
विरंगुळा
छायाचित्रणकलेची १७५ वर्षे: स्पर्धा क्र. १ मानवनिर्मित स्थापत्य ********************** नमस्कार मंडळी! छायाचित्रणकलेची १७५ वर्षे: स्पर्धा क्र.१ मानवनिर्मित स्थापत्य - निकाल जाहीर करताना आम्हाला अतिशय आनंद होत आहे. या स्पर्धेला उदंड प्रतिसद देऊन यशस्वी करण्यात तुमचा सर्वांचा हातभार लागला आहे. आलेली सर्वच छायाचित्रे अतिशय सुरेख होती आणि डावे-उजवे करणे फारच कठीण. म्हणूनच सर्व सदस्यांना चित्रे निवडायची विनंती केली होती. एकूण २८ स्पर्धकांची ७९ छायाचित्रे आली. निकाल लावताना ४० सदस्यांनी आपल्या पसंतीची चित्रे निवडली.

पेरू : भाग ९ : संग्रहालये

समर्पक ·
या भागात पेरूतील संग्रहालयांची सफर. कोणत्याही देशाचा इतिहासाचा अभ्यास हा संग्रहालयांच्या भेटीशिवाय अधुरा असतो. गतवैभवाचे एक पुनर्जीवित दर्शन या संग्रहालयांमध्ये होत असते.

शिद गुरुवार, 09/04/2014 - 15:09
जबराट!
जीवाश्म शोधा आणि काही खास हाती लागलं तर प्रसिद्धी मिळवा, किंवा नुसतेच घरी घेऊन जा.
हे मस्तच. :)

शिद गुरुवार, 09/04/2014 - 15:09
जबराट!
जीवाश्म शोधा आणि काही खास हाती लागलं तर प्रसिद्धी मिळवा, किंवा नुसतेच घरी घेऊन जा.
हे मस्तच. :)

दूरस्थ

मीराताई ·

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:17
कवीकल्पना छान आहे. दु:खाच्या अंधारातून आनंदाचा चंद्र आपल्याला सुखावतो, आजूबाजूच्या निसर्गातूनही चैतन्य पसरवितो, म्हणजेच आपण आनंदात असलो की आपल्या आजूबाजूच्या घटना, व्यक्तीही आपल्याला आनंदच देतात वगैरे वगैरे रुपकाच्या स्वरूपातली मांडणी आवडली. पण 'दूरस्थ' ह्या शीर्षकामुळे, आपला आनंद नेहमीच 'दूर' पर्यायाने, 'अप्राप्य' असतो असा कांहीसा समज होतो आहे.

स्पंदना गुरुवार, 09/04/2014 - 10:19
सुरेख लेखन. वाचता वाचता मनाच्या खिडकितुन कधी चंद्र डोकावु लागला कळल नाही. खर तर लगेच मलाही फोनवर बोलणार्‍या लोकांचा राग येतो लिहायच होतं, पण सारी मनाची पोकळी चंद्रबिंबाने व्यापली ना!!!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 09/04/2014 - 19:15
आम्हीही आपल्याबरोबर प्रवास केला. निसर्गाच्या सानिध्यात आपण चांगले रमलात. भोवतालच्या कोलाहाल विसरायला लावणारे क्षण सुखाचे. लेखन आवडले. -दिलीप बिरुटे

एस गुरुवार, 09/04/2014 - 20:12
त्या चंद्रबिंबातून झरणाऱ्या आनंदप्रकाशाच्या कोषात आपण एका मस्तीत जगत असतो. तेव्हा मग पावलोपावली भेटणारी दु:खंसुध्दा दूरची आणि परकी वाटू लागतात, त्या दूरस्थ चंद्रापेक्षाही दूरची!
आवडले! कधी कोलाहलात असा कुठला दूरस्थ आनंदप्रकाश झिरपत असतो तर कधी सुखाच्या सागरात दूर कुठेतरी ऐकू येत राहणारी हुरहूररूपी धून. दोन्ही तितक्याच खर्‍या. लेख अप्रतीम आहे हेवेसांनल.

पैसा गुरुवार, 09/04/2014 - 21:30
खूपच छान, तरल लिहिलंय. आपण आजूबाजूच्या लोकांतून मनाने उठून अचानक कोणत्यातरी प्रवासाला निघून जातो आणि क्षणात परत येतो हा अनुभव बर्‍याच जणांनी कधी ना कधी घेतलाच असेल. असाच एकदा मी केलेला प्रवास सहजच आठवला. अतिशय नितळ लेखनासाठी धन्यवाद!

मुक्त विहारि गुरुवार, 09/04/2014 - 22:36
खूपच तरल... कुठेतरी आत मनांत भिडणारे...विषेशतः "तेव्हा मग पावलोपावली भेटणारी दु:खंसुध्दा दूरची आणि परकी वाटू लागतात, त्या दूरस्थ चंद्रापेक्षाही दूरची!" हे खासच...

आयुर्हित Fri, 09/05/2014 - 00:30
जीवनाच्या प्रवासातही असेच चढणीचे घाट लागतात. ते कठीण वळणांचे घाट पार करतानाही असंच घडत असतं. विमल, विशुध्द अशा आनंदाचं ते धवल चंद्रबिंब आपल्याला असंच चकवत असतं. डोळे मिचकावत हुलकावण्या देत असतं. कधी इथे तर कधी तिथे! सापडलं सापडलं म्हणेतो दिसेनासं होतं. अन् 'कुठे हरवलं?' म्हणून शोधू जावं तर अवचितच सामोरं येतं. एका ठिकाणी स्थिर असं ते कधीच नसतं. मात्र त्याच्यावरची दृष्टी ढळू न देता, आयुष्याचा कठीण चढ नेटाने चढत राहिलं की आपण अशा शिखरावर पोहोचतो की मग ते चंद्रबिंब हरवायला वावच नसतो. ते असतं तसं दूरच, पण त्यावेळी ते हुलकावण्या मात्र देत नाही. अतिशय सुंदर लेख व मौलिक मार्गदर्शन!! मनापासुन धन्यवाद.

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:17
कवीकल्पना छान आहे. दु:खाच्या अंधारातून आनंदाचा चंद्र आपल्याला सुखावतो, आजूबाजूच्या निसर्गातूनही चैतन्य पसरवितो, म्हणजेच आपण आनंदात असलो की आपल्या आजूबाजूच्या घटना, व्यक्तीही आपल्याला आनंदच देतात वगैरे वगैरे रुपकाच्या स्वरूपातली मांडणी आवडली. पण 'दूरस्थ' ह्या शीर्षकामुळे, आपला आनंद नेहमीच 'दूर' पर्यायाने, 'अप्राप्य' असतो असा कांहीसा समज होतो आहे.

स्पंदना गुरुवार, 09/04/2014 - 10:19
सुरेख लेखन. वाचता वाचता मनाच्या खिडकितुन कधी चंद्र डोकावु लागला कळल नाही. खर तर लगेच मलाही फोनवर बोलणार्‍या लोकांचा राग येतो लिहायच होतं, पण सारी मनाची पोकळी चंद्रबिंबाने व्यापली ना!!!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 09/04/2014 - 19:15
आम्हीही आपल्याबरोबर प्रवास केला. निसर्गाच्या सानिध्यात आपण चांगले रमलात. भोवतालच्या कोलाहाल विसरायला लावणारे क्षण सुखाचे. लेखन आवडले. -दिलीप बिरुटे

एस गुरुवार, 09/04/2014 - 20:12
त्या चंद्रबिंबातून झरणाऱ्या आनंदप्रकाशाच्या कोषात आपण एका मस्तीत जगत असतो. तेव्हा मग पावलोपावली भेटणारी दु:खंसुध्दा दूरची आणि परकी वाटू लागतात, त्या दूरस्थ चंद्रापेक्षाही दूरची!
आवडले! कधी कोलाहलात असा कुठला दूरस्थ आनंदप्रकाश झिरपत असतो तर कधी सुखाच्या सागरात दूर कुठेतरी ऐकू येत राहणारी हुरहूररूपी धून. दोन्ही तितक्याच खर्‍या. लेख अप्रतीम आहे हेवेसांनल.

पैसा गुरुवार, 09/04/2014 - 21:30
खूपच छान, तरल लिहिलंय. आपण आजूबाजूच्या लोकांतून मनाने उठून अचानक कोणत्यातरी प्रवासाला निघून जातो आणि क्षणात परत येतो हा अनुभव बर्‍याच जणांनी कधी ना कधी घेतलाच असेल. असाच एकदा मी केलेला प्रवास सहजच आठवला. अतिशय नितळ लेखनासाठी धन्यवाद!

मुक्त विहारि गुरुवार, 09/04/2014 - 22:36
खूपच तरल... कुठेतरी आत मनांत भिडणारे...विषेशतः "तेव्हा मग पावलोपावली भेटणारी दु:खंसुध्दा दूरची आणि परकी वाटू लागतात, त्या दूरस्थ चंद्रापेक्षाही दूरची!" हे खासच...

आयुर्हित Fri, 09/05/2014 - 00:30
जीवनाच्या प्रवासातही असेच चढणीचे घाट लागतात. ते कठीण वळणांचे घाट पार करतानाही असंच घडत असतं. विमल, विशुध्द अशा आनंदाचं ते धवल चंद्रबिंब आपल्याला असंच चकवत असतं. डोळे मिचकावत हुलकावण्या देत असतं. कधी इथे तर कधी तिथे! सापडलं सापडलं म्हणेतो दिसेनासं होतं. अन् 'कुठे हरवलं?' म्हणून शोधू जावं तर अवचितच सामोरं येतं. एका ठिकाणी स्थिर असं ते कधीच नसतं. मात्र त्याच्यावरची दृष्टी ढळू न देता, आयुष्याचा कठीण चढ नेटाने चढत राहिलं की आपण अशा शिखरावर पोहोचतो की मग ते चंद्रबिंब हरवायला वावच नसतो. ते असतं तसं दूरच, पण त्यावेळी ते हुलकावण्या मात्र देत नाही. अतिशय सुंदर लेख व मौलिक मार्गदर्शन!! मनापासुन धन्यवाद.
विशेष
श्रीगणेश लेखमाला २०१४
प्रवासाला निघायचं म्हटलं की मन कसं हलकं-फुलकं होतं. तसं तर नेहमीच्या त्या रामरगाडयातून बाहेर पडायला मन सदैव उत्सुकच असतं. मनाच्या या उत्सुकतेचं निरीक्षण करताना जाणीव होते ती आदिमानवाची! आपल्या त्या पूर्वजाची! त्याच्यामधली ती भटकी प्रवृत्ती अजूनही आपल्यात जागी आहे अन् संधी मिळताच ती डोकं वर काढते याची जाणीव तीव्रतेने होते. ही संधी मग धंदा-व्यवसायासाठी करण्याच्या प्रवासाची असो की घरगुती भेटीगाठी किंवा कौटुंबिक सोहळे यांच्यासाठी असो! क्वचित प्रसंगी त्या विशिष्ट ठिकाणी पोचल्यावर या चार भिंतीतून त्या चार भिंतींमध्ये येऊन पडल्याची भावनाही निर्माण होईल. ते पुढचं पुढे!

बेबी 3

mohite jeevan ·

साती गुरुवार, 09/04/2014 - 07:08
अपर्णाताई तुम्ही नीट वाचलेले दिसत नाही. आंघोळ नाही ओघोंळ होते. म्हणजे ग्लास घेऊन घाईघाईने पाणी पिताना पाण्याचे ओघोंळ (एक ओघोळ , अनेक ओघोंळ) अंगावर पडतात. ट्राय करून पहा. ;)

अजया गुरुवार, 09/04/2014 - 07:11
एक ग्लास पाणी पिऊन आंघोळ! !क्या बात है!! जिमो तुनी जितकी मजाँ अँणली मिपाँवर तशी कोणीच नाइ अँणलि.मी हावेत उडते आँहे,कथा वाचुन. :-)) :-))

साती गुरुवार, 09/04/2014 - 07:11
मस्तं कथा. अनेक नवेनवे शब्द आणि नविन नावे कळली. तरी राँबर्‍ट ची सर कुणाला येणार नाही. हा शब्द इतका युनिक आहे की मला तो लिहिताही येत नाहीये.

आनन्दिता गुरुवार, 09/04/2014 - 07:21
जाँनने तीचा हात आपल्या माडीवर ठेवला व त्यावर आपला हात ठेवला व एका हाताने गाडी चालवु लागला.
म्हणजे हे नक्की कसं केलं हे सांगाल का जीवन सर!

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 09/05/2014 - 01:10
आरश्यातून जो माँणूस (कीवाँ भूत) बाहेर येतो तो "तीचा हात आपल्या माडीवर" ठेवू शकणार नाही का ? आणि गाडी चालवणे आणि तिचा पुलावर अपघात करणे हा तर जीवन्भौंचा ट्रेडमार्कच आहे ! वाचा बघू मोजींचे सर्व साहित्य दहा वेळा !

कॅप्टन जॅक स्पॅरो गुरुवार, 09/04/2014 - 07:56
काही प्रश्ण!!
१. जाँनने तीचा हात आपल्या माडीवर ठेवला व त्यावर आपला हात ठेवला व एका हाताने गाडी चालवु लागला.
गाडी बिनगिअरची होती का ऑटोट्रान्समिशनवाली होती? कितना देती थी?
२. सायकाळी कामावरुन घरी गेल्यावर तीने एक ग्लास पाणी पिऊन ओघोंळ करुन घेतली. थोडेसे साँन्डवीच खाऊ पर्यत झोपायची वेळ जवळ येत होती.
किरिस्तांव लोकांमधे पण 'लवकर निजे लवकर उठे त्यासी धनसंपदा लाभे' मानतात का?
३. सायकाळी कामावरुन घरी गेल्यावर तीने एक ग्लास पाणी पिऊन ओघोंळ करुन घेतली.
एक आयडीया जो बदल दे आपकी दुनिया.
४. बेबी जाँनच्या पाठीवर बसते , क्षणर्धात बाल्कीनीचा दरवाजा उघडतो, व ते दोघे आकाशात झेप घेतात. *
जॉन पार्ट टाईम ड्रग्स वैगेरे विकत असेल काय?

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 08:42
आसे म्हणताच समोर आसलेल्या पुलावरुन गाडी सरळ नदीत कोसळते, व दोघे ही ओरडु लागतात.
हे वाचतानाच मागच्या काही कथा आठवल्या आणि खिक्कलो..! =))

थॉर माणूस गुरुवार, 09/04/2014 - 10:14
>>>पुलावरुन गाडी सरळ नदीत कोसळते नक्की पुण्यातला झेड ब्रिज असणार. पण त्ये आस्किडंट कथावालं रायटर आनी आपलं जीवनभौ येगळं हाईत की. जीवनभौ, तुम्ही तिकडं घुसू नगा. तुमच्या कथा आदीच लय खत्रुड असत्यात. तशाच लिवा. आनी जमलं तर तुमच्या हितं न आलेल्या काय कथा आसतील तर त्या बी यौंद्या.

प्रमोद देर्देकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:25
ऑताच आलेल्या बॉतमींनुंसांर मूजीभावुंणा २०१५ सालॉचे आँखिल भाँरतींय साहित्य सॅमेल्लन्नॉचे ऑध्याक्ष पॉद मिळॉले आहे. हॉभिनंदन हो मूजीभावुं.

दिपक.कुवेत गुरुवार, 09/04/2014 - 11:04
पण आता आताशी तुमच्या लिखाणाची किव येउ लागली आहे. कुणी ठरवुन सुद्धा सतत ईतकं अशुद्ध लिहु शकत नाहि आणि तुम्हि तर ईतक्या अशक्यप्राय कथा मिपास भेट दिल्या आहेत तेव्हा सरावाने का होईना निदान काहि ठिकाणी तरी शुद्ध लिहाल हि माफक अपेक्षा आहे. एका ठरावीक भागानंतर पुढिल कथा वाचलीच नाहि.

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 11:24
दिपक, >>>>आता आताशी तुमच्या लिखाणाची किव येउ लागली आहे.

ज्ञानदेवे रचिला पाया, तुझा झालासे कळस.

जाणूनबुजून विकृत भावनेने केलेले लेखन मिसळपाववर स्विकारले जाते आहे ह्याचेच मला राहून राहून आश्चर्य वाटते. लेखकाला, संपादक मंडळाकडून, लेखन सुधारण्याविषयी विनंती, सूचना किंवा असे लेखन उडविले जाईल अशी तंबी दिली जात नाही, कृती होत नाही. हेच आपले दुर्भाग्य आहे. मिसळपाव संपादक मंडळाने आणि मालकांनी संस्थळाच्या दर्जाकडेही लक्ष पुरविणे गरजेचे आहे.

प्रमोद देर्देकर गुरुवार, 09/04/2014 - 12:10
@ खटपट्या/ पेठकर साहेब १००% सहमत आहे. हा मुद्दाम म्हणुन लक्ष वेधण्यासाठी केलेला प्रयत्न वाटतो आहे. जर शब्द व्यवस्थीत लिहता येत नाही तर एकच कठीण शब्द "पुष्प गुच्छ" हा कसा काय बरं बरोबर लिहला? सं.पा. मंडळाने असे लिखाण प्रसिध्द करु नये त्याने मि.पा. चा दर्जा खालवतो आहे.

प्यारे१ Fri, 09/05/2014 - 01:18
दीपक आण्णा, पेठकर काका, देर्देकर तात्या, स्नेहाक्का नका काळजी करु एवढी कुणीच. श्री समर्थ आहेत. इतके दिवस साहित्य येत आहे मो जींचं. संपादक मंडळानं नोंद नसेल घेतली? नसेल घेतली तर आता घेईल ह्याची काय खात्री? नाही झी चे चित्रपट आवडत तर चॅनेल बदलावा असंच मत असतंय ना इतर ठिकाणी? नको वाचूया लेख. पट्तंय का?

दिपक.कुवेत Fri, 09/05/2014 - 11:04
माझा ना त्यांच्या लिखाणाला विरोध आहे ना त्यांच्या कल्पनाशक्तिला. तेवढं स्वातंत्र्य मिपानी प्रत्येकालाचं दिलं आहे. आता उदा. आता बेबी त्या जेमीच्या पाठिवर बसुन उडुन जाते...त्यावर काहि आ़क्षेप घेतलाय का? आणि तसचं काहि आक्षेपार्ह वाटलं तर रणकंदन माजण्याआधीच संमं योग्य तो धागा योग्य त्या वेळि उडवतातच. मोजीभाउंच्या कथांचा आस्वाद याआधी मीहि घेतला आहे. फक्त जाणुनबुजुन सतत अयोग्य लिहिलेल्याचा उबग येतो आणि आता आता त्यांच्या कथेत तेच होउ लागलय एवढचं.

प्रभाकर पेठकर Fri, 09/05/2014 - 11:58
लेख, कथा आवडणं न आवडणं वेगळी गोष्ट आहे आणि सतत जाणूनबुजून अशुद्ध लेखन वाचकांच्या 'माथी मारणं' ह्या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत. न वाचण्याचा पर्याय आहे तर अश्लील, जातीवाचक, धर्मवाचक गरळ ओतण्याला बंदी (निदान तत्वतः) का असावी? असे लेखनही दुर्लक्षिता येतेच नं? >>>>फक्त जाणुनबुजुन सतत अयोग्य लिहिलेल्याचा उबग येतो. त्याहून जास्त उबग येतो जाणत्या सदस्यांचे त्यावरील प्रतिसाद/चर्चा वाचताना. असे वाटते की ही व्यक्ती (प्रतिसादक) खरोखरंच एव्हढी अभिरुची हीन आहे?

प्यारे१ Sat, 09/06/2014 - 13:53
>>> त्याहून जास्त उबग येतो जाणत्या सदस्यांचे त्यावरील प्रतिसाद/चर्चा वाचताना. असे वाटते की ही व्यक्ती (प्रतिसादक) खरोखरंच एव्हढी अभिरुची हीन आहे? नेहमी हेल्दी जेवणाराला कधीतरी गाड्यावरचं कळकट खावंसं वाटतं तसं काहीसं असावं ते.

प्रभाकर पेठकर Sat, 09/06/2014 - 15:45
हे म्हणजे नेहमी व्यवस्थित कपडे घालून फिरण्यार्‍याला कधीतरी नाघडं फिरावसं वाटतं म्हणण्यासारखं आहे.

इरसाल गुरुवार, 09/04/2014 - 11:37
दि.कु मला ही कथा लिहीताना कित्ती कित्ती त्रास पडतो याची तुम्हाला काही कल्पना आहे. यात लिहीताना कुठला शब्द मागच्या कथेत अशुद्ध लिहीला होता आणी कसा लिहीला होता याचा ट्रॅक ठेवावा लागतो. हे मिपाकर चालु आहेत लगेच सगळ्या मागच्या कथा चेकुन एक्सेल शीट बनवुन मला तोंडावर पाडायला कमी करणार नाहीत.आणी तुम्ही धडधडीत दिवसाढवळ्या ठरवुन अशुद्ध लिहीतो असा आरोप लावत आहात. तुमचाँ कर्वा तेव्धा निशेध कमीचँ आँहे. अवांतर: मागील ५/६ महिन्यात कुणी एखाद्या आयडीची मजबुत "रेड" मारली होती का की त्या आयडीला (डुआयडी काढुन) असले प्रकार करायला मजबुर झाँले.

शिद गुरुवार, 09/04/2014 - 15:17
पण आता आताशी तुमच्या लिखाणाची किव येउ लागली आहे.
पहिला लेख वाचल्यापासूनच जाणवलं होतं की कोणीतरी जाणूनबुजून हे असलं अशुद्धलेखन करून टुकार लेख लिहीत आहेत म्हणून.
एका ठरावीक भागानंतर पुढिल कथा वाचलीच नाहि.
मी तर म्हणेन पहील्या लेखापासून पुढील लेख कधी वाचलेच नाही. आवरा... पण सगळ्या प्रतिक्रिया मात्र आवर्जुन वाचल्या. ;)

तिमा गुरुवार, 09/04/2014 - 14:03
हे काय हो जीमो, कथा आणखी एखादा भाग चालेल असं वाटलं होतं. पण तुम्ही तर या भागातच बेबीला उडवून, कथा समाप्त केलीत. हा आम्हा वाचकांवर अन्याय आहे. एक शंका: साँडविच म्हणजे सांडाचं म्हणजे बीफ सँडविच का हो भाऊ ?

जयंत कुलकर्णी गुरुवार, 09/04/2014 - 19:10
एखाद्याने मिपा उघडले व सर्वात जास्त प्रातिसाद असलेला धागा उघडला तर त्याचे मिपाबद्दल काय मत होईल याबद्दल संपादक मंडळाने जरुर विचार करावा.....

असंका Fri, 09/05/2014 - 11:19
रँडम क्रायटेरियाने एक धागा निवडून सगळ्या धाग्यांबाबत मत बनवणार्‍या लोकांचा आपण एवढा का विचार करावा?

मुक्त विहारि गुरुवार, 09/04/2014 - 22:33
मिपाबद्दल कुणाचा काही गैर समज होत असेल तर.... होवू द्या... बिंधास्त र्‍हावा हो.... सुज्ञ माणसे मिपा सोडून जात नाहीत आणि ज्यांना सोडून जायचे आहे त्यांना मिपा अडवत नाही. भाऊंचे लेख आणि प्रतिसाद हे एक टाइमपास म्हणून घ्यायचे. आपला मिपाचा हास्य क्लब समजायचा आणि वेगळे व्हायचे. निदान मी तरी भाऊंच्या लेखांचा फॅन आहे. अर्थात जोपर्यंत ते अतिचावट लिहीत नाहीत, तोपर्यंत तरी त्यांना लिहू द्यावे अशी विनंती.

मराठे गुरुवार, 09/04/2014 - 23:42
बेबी वर अनुस्वार द्यायचा राहिलाय. निदान माडीवरचा राहिलेला तरी द्यायचा. हरकत नाही. अनुस्वार दिला आहे असं समजूनच वाचली गोष्ट.. लग्गेच कळली.

आयुर्हित गुरुवार, 09/04/2014 - 23:55
बेबी जाँनच्या पाठीवर बसते , क्षणर्धात बाल्कनीचा दरवाजा उघडतो, व ते दोघे आकाशात झेप घेतात. आत्महत्येचे असेही एक कारण असते तर..... किती सहजगत्या मो़जीभाऊ आत्महत्या होण्याचे एक कारण आपल्यासमोर मांडत आहेत! त्यासाठी भरमसाठ वाचन किंवा सुक्ष्म अवलोकन असलेच पाहीजे, त्याशिवाय हे लिहिणे शक्य नाही. मान गये मो़जीभाऊ!! काही मिपाकरांना या लेखाचा आनंद घेता येत नाही याचे मात्र दु:खच वाटते.

दिपक.कुवेत Fri, 09/05/2014 - 11:08
तो तुमच्या लेखातुनहि कुठे मिळतो??? सगळ्या प्रश्नांची कधी पुर्ण उत्तरं पण मिळत नाहित :)

नेत्रेश Sat, 09/06/2014 - 06:33
अपल्याला भरमसाठ आवडली तुमची बेबी. अजुन चार पाच बेब्या येउद्यात. वात्रट कॉमेंटनी नाउमेद न होता, टीकाकारांना ..वर मारुन तुम्ही आपली साहीत्य सेवा अशीच चालु ठेवाल अशी आशा आहे.

साती गुरुवार, 09/04/2014 - 07:08
अपर्णाताई तुम्ही नीट वाचलेले दिसत नाही. आंघोळ नाही ओघोंळ होते. म्हणजे ग्लास घेऊन घाईघाईने पाणी पिताना पाण्याचे ओघोंळ (एक ओघोळ , अनेक ओघोंळ) अंगावर पडतात. ट्राय करून पहा. ;)

अजया गुरुवार, 09/04/2014 - 07:11
एक ग्लास पाणी पिऊन आंघोळ! !क्या बात है!! जिमो तुनी जितकी मजाँ अँणली मिपाँवर तशी कोणीच नाइ अँणलि.मी हावेत उडते आँहे,कथा वाचुन. :-)) :-))

साती गुरुवार, 09/04/2014 - 07:11
मस्तं कथा. अनेक नवेनवे शब्द आणि नविन नावे कळली. तरी राँबर्‍ट ची सर कुणाला येणार नाही. हा शब्द इतका युनिक आहे की मला तो लिहिताही येत नाहीये.

आनन्दिता गुरुवार, 09/04/2014 - 07:21
जाँनने तीचा हात आपल्या माडीवर ठेवला व त्यावर आपला हात ठेवला व एका हाताने गाडी चालवु लागला.
म्हणजे हे नक्की कसं केलं हे सांगाल का जीवन सर!

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 09/05/2014 - 01:10
आरश्यातून जो माँणूस (कीवाँ भूत) बाहेर येतो तो "तीचा हात आपल्या माडीवर" ठेवू शकणार नाही का ? आणि गाडी चालवणे आणि तिचा पुलावर अपघात करणे हा तर जीवन्भौंचा ट्रेडमार्कच आहे ! वाचा बघू मोजींचे सर्व साहित्य दहा वेळा !

कॅप्टन जॅक स्पॅरो गुरुवार, 09/04/2014 - 07:56
काही प्रश्ण!!
१. जाँनने तीचा हात आपल्या माडीवर ठेवला व त्यावर आपला हात ठेवला व एका हाताने गाडी चालवु लागला.
गाडी बिनगिअरची होती का ऑटोट्रान्समिशनवाली होती? कितना देती थी?
२. सायकाळी कामावरुन घरी गेल्यावर तीने एक ग्लास पाणी पिऊन ओघोंळ करुन घेतली. थोडेसे साँन्डवीच खाऊ पर्यत झोपायची वेळ जवळ येत होती.
किरिस्तांव लोकांमधे पण 'लवकर निजे लवकर उठे त्यासी धनसंपदा लाभे' मानतात का?
३. सायकाळी कामावरुन घरी गेल्यावर तीने एक ग्लास पाणी पिऊन ओघोंळ करुन घेतली.
एक आयडीया जो बदल दे आपकी दुनिया.
४. बेबी जाँनच्या पाठीवर बसते , क्षणर्धात बाल्कीनीचा दरवाजा उघडतो, व ते दोघे आकाशात झेप घेतात. *
जॉन पार्ट टाईम ड्रग्स वैगेरे विकत असेल काय?

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 08:42
आसे म्हणताच समोर आसलेल्या पुलावरुन गाडी सरळ नदीत कोसळते, व दोघे ही ओरडु लागतात.
हे वाचतानाच मागच्या काही कथा आठवल्या आणि खिक्कलो..! =))

थॉर माणूस गुरुवार, 09/04/2014 - 10:14
>>>पुलावरुन गाडी सरळ नदीत कोसळते नक्की पुण्यातला झेड ब्रिज असणार. पण त्ये आस्किडंट कथावालं रायटर आनी आपलं जीवनभौ येगळं हाईत की. जीवनभौ, तुम्ही तिकडं घुसू नगा. तुमच्या कथा आदीच लय खत्रुड असत्यात. तशाच लिवा. आनी जमलं तर तुमच्या हितं न आलेल्या काय कथा आसतील तर त्या बी यौंद्या.

प्रमोद देर्देकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:25
ऑताच आलेल्या बॉतमींनुंसांर मूजीभावुंणा २०१५ सालॉचे आँखिल भाँरतींय साहित्य सॅमेल्लन्नॉचे ऑध्याक्ष पॉद मिळॉले आहे. हॉभिनंदन हो मूजीभावुं.

दिपक.कुवेत गुरुवार, 09/04/2014 - 11:04
पण आता आताशी तुमच्या लिखाणाची किव येउ लागली आहे. कुणी ठरवुन सुद्धा सतत ईतकं अशुद्ध लिहु शकत नाहि आणि तुम्हि तर ईतक्या अशक्यप्राय कथा मिपास भेट दिल्या आहेत तेव्हा सरावाने का होईना निदान काहि ठिकाणी तरी शुद्ध लिहाल हि माफक अपेक्षा आहे. एका ठरावीक भागानंतर पुढिल कथा वाचलीच नाहि.

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 11:24
दिपक, >>>>आता आताशी तुमच्या लिखाणाची किव येउ लागली आहे.

ज्ञानदेवे रचिला पाया, तुझा झालासे कळस.

जाणूनबुजून विकृत भावनेने केलेले लेखन मिसळपाववर स्विकारले जाते आहे ह्याचेच मला राहून राहून आश्चर्य वाटते. लेखकाला, संपादक मंडळाकडून, लेखन सुधारण्याविषयी विनंती, सूचना किंवा असे लेखन उडविले जाईल अशी तंबी दिली जात नाही, कृती होत नाही. हेच आपले दुर्भाग्य आहे. मिसळपाव संपादक मंडळाने आणि मालकांनी संस्थळाच्या दर्जाकडेही लक्ष पुरविणे गरजेचे आहे.

प्रमोद देर्देकर गुरुवार, 09/04/2014 - 12:10
@ खटपट्या/ पेठकर साहेब १००% सहमत आहे. हा मुद्दाम म्हणुन लक्ष वेधण्यासाठी केलेला प्रयत्न वाटतो आहे. जर शब्द व्यवस्थीत लिहता येत नाही तर एकच कठीण शब्द "पुष्प गुच्छ" हा कसा काय बरं बरोबर लिहला? सं.पा. मंडळाने असे लिखाण प्रसिध्द करु नये त्याने मि.पा. चा दर्जा खालवतो आहे.

प्यारे१ Fri, 09/05/2014 - 01:18
दीपक आण्णा, पेठकर काका, देर्देकर तात्या, स्नेहाक्का नका काळजी करु एवढी कुणीच. श्री समर्थ आहेत. इतके दिवस साहित्य येत आहे मो जींचं. संपादक मंडळानं नोंद नसेल घेतली? नसेल घेतली तर आता घेईल ह्याची काय खात्री? नाही झी चे चित्रपट आवडत तर चॅनेल बदलावा असंच मत असतंय ना इतर ठिकाणी? नको वाचूया लेख. पट्तंय का?

दिपक.कुवेत Fri, 09/05/2014 - 11:04
माझा ना त्यांच्या लिखाणाला विरोध आहे ना त्यांच्या कल्पनाशक्तिला. तेवढं स्वातंत्र्य मिपानी प्रत्येकालाचं दिलं आहे. आता उदा. आता बेबी त्या जेमीच्या पाठिवर बसुन उडुन जाते...त्यावर काहि आ़क्षेप घेतलाय का? आणि तसचं काहि आक्षेपार्ह वाटलं तर रणकंदन माजण्याआधीच संमं योग्य तो धागा योग्य त्या वेळि उडवतातच. मोजीभाउंच्या कथांचा आस्वाद याआधी मीहि घेतला आहे. फक्त जाणुनबुजुन सतत अयोग्य लिहिलेल्याचा उबग येतो आणि आता आता त्यांच्या कथेत तेच होउ लागलय एवढचं.

प्रभाकर पेठकर Fri, 09/05/2014 - 11:58
लेख, कथा आवडणं न आवडणं वेगळी गोष्ट आहे आणि सतत जाणूनबुजून अशुद्ध लेखन वाचकांच्या 'माथी मारणं' ह्या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत. न वाचण्याचा पर्याय आहे तर अश्लील, जातीवाचक, धर्मवाचक गरळ ओतण्याला बंदी (निदान तत्वतः) का असावी? असे लेखनही दुर्लक्षिता येतेच नं? >>>>फक्त जाणुनबुजुन सतत अयोग्य लिहिलेल्याचा उबग येतो. त्याहून जास्त उबग येतो जाणत्या सदस्यांचे त्यावरील प्रतिसाद/चर्चा वाचताना. असे वाटते की ही व्यक्ती (प्रतिसादक) खरोखरंच एव्हढी अभिरुची हीन आहे?

प्यारे१ Sat, 09/06/2014 - 13:53
>>> त्याहून जास्त उबग येतो जाणत्या सदस्यांचे त्यावरील प्रतिसाद/चर्चा वाचताना. असे वाटते की ही व्यक्ती (प्रतिसादक) खरोखरंच एव्हढी अभिरुची हीन आहे? नेहमी हेल्दी जेवणाराला कधीतरी गाड्यावरचं कळकट खावंसं वाटतं तसं काहीसं असावं ते.

प्रभाकर पेठकर Sat, 09/06/2014 - 15:45
हे म्हणजे नेहमी व्यवस्थित कपडे घालून फिरण्यार्‍याला कधीतरी नाघडं फिरावसं वाटतं म्हणण्यासारखं आहे.

इरसाल गुरुवार, 09/04/2014 - 11:37
दि.कु मला ही कथा लिहीताना कित्ती कित्ती त्रास पडतो याची तुम्हाला काही कल्पना आहे. यात लिहीताना कुठला शब्द मागच्या कथेत अशुद्ध लिहीला होता आणी कसा लिहीला होता याचा ट्रॅक ठेवावा लागतो. हे मिपाकर चालु आहेत लगेच सगळ्या मागच्या कथा चेकुन एक्सेल शीट बनवुन मला तोंडावर पाडायला कमी करणार नाहीत.आणी तुम्ही धडधडीत दिवसाढवळ्या ठरवुन अशुद्ध लिहीतो असा आरोप लावत आहात. तुमचाँ कर्वा तेव्धा निशेध कमीचँ आँहे. अवांतर: मागील ५/६ महिन्यात कुणी एखाद्या आयडीची मजबुत "रेड" मारली होती का की त्या आयडीला (डुआयडी काढुन) असले प्रकार करायला मजबुर झाँले.

शिद गुरुवार, 09/04/2014 - 15:17
पण आता आताशी तुमच्या लिखाणाची किव येउ लागली आहे.
पहिला लेख वाचल्यापासूनच जाणवलं होतं की कोणीतरी जाणूनबुजून हे असलं अशुद्धलेखन करून टुकार लेख लिहीत आहेत म्हणून.
एका ठरावीक भागानंतर पुढिल कथा वाचलीच नाहि.
मी तर म्हणेन पहील्या लेखापासून पुढील लेख कधी वाचलेच नाही. आवरा... पण सगळ्या प्रतिक्रिया मात्र आवर्जुन वाचल्या. ;)

तिमा गुरुवार, 09/04/2014 - 14:03
हे काय हो जीमो, कथा आणखी एखादा भाग चालेल असं वाटलं होतं. पण तुम्ही तर या भागातच बेबीला उडवून, कथा समाप्त केलीत. हा आम्हा वाचकांवर अन्याय आहे. एक शंका: साँडविच म्हणजे सांडाचं म्हणजे बीफ सँडविच का हो भाऊ ?

जयंत कुलकर्णी गुरुवार, 09/04/2014 - 19:10
एखाद्याने मिपा उघडले व सर्वात जास्त प्रातिसाद असलेला धागा उघडला तर त्याचे मिपाबद्दल काय मत होईल याबद्दल संपादक मंडळाने जरुर विचार करावा.....

असंका Fri, 09/05/2014 - 11:19
रँडम क्रायटेरियाने एक धागा निवडून सगळ्या धाग्यांबाबत मत बनवणार्‍या लोकांचा आपण एवढा का विचार करावा?

मुक्त विहारि गुरुवार, 09/04/2014 - 22:33
मिपाबद्दल कुणाचा काही गैर समज होत असेल तर.... होवू द्या... बिंधास्त र्‍हावा हो.... सुज्ञ माणसे मिपा सोडून जात नाहीत आणि ज्यांना सोडून जायचे आहे त्यांना मिपा अडवत नाही. भाऊंचे लेख आणि प्रतिसाद हे एक टाइमपास म्हणून घ्यायचे. आपला मिपाचा हास्य क्लब समजायचा आणि वेगळे व्हायचे. निदान मी तरी भाऊंच्या लेखांचा फॅन आहे. अर्थात जोपर्यंत ते अतिचावट लिहीत नाहीत, तोपर्यंत तरी त्यांना लिहू द्यावे अशी विनंती.

मराठे गुरुवार, 09/04/2014 - 23:42
बेबी वर अनुस्वार द्यायचा राहिलाय. निदान माडीवरचा राहिलेला तरी द्यायचा. हरकत नाही. अनुस्वार दिला आहे असं समजूनच वाचली गोष्ट.. लग्गेच कळली.

आयुर्हित गुरुवार, 09/04/2014 - 23:55
बेबी जाँनच्या पाठीवर बसते , क्षणर्धात बाल्कनीचा दरवाजा उघडतो, व ते दोघे आकाशात झेप घेतात. आत्महत्येचे असेही एक कारण असते तर..... किती सहजगत्या मो़जीभाऊ आत्महत्या होण्याचे एक कारण आपल्यासमोर मांडत आहेत! त्यासाठी भरमसाठ वाचन किंवा सुक्ष्म अवलोकन असलेच पाहीजे, त्याशिवाय हे लिहिणे शक्य नाही. मान गये मो़जीभाऊ!! काही मिपाकरांना या लेखाचा आनंद घेता येत नाही याचे मात्र दु:खच वाटते.

दिपक.कुवेत Fri, 09/05/2014 - 11:08
तो तुमच्या लेखातुनहि कुठे मिळतो??? सगळ्या प्रश्नांची कधी पुर्ण उत्तरं पण मिळत नाहित :)

नेत्रेश Sat, 09/06/2014 - 06:33
अपल्याला भरमसाठ आवडली तुमची बेबी. अजुन चार पाच बेब्या येउद्यात. वात्रट कॉमेंटनी नाउमेद न होता, टीकाकारांना ..वर मारुन तुम्ही आपली साहीत्य सेवा अशीच चालु ठेवाल अशी आशा आहे.
लेखनविषय:
कथा
लेखनप्रकार
आस्वाद
या आठवडी बेबीच्या मनावरील बराच ताण हालका झाला होता, ती नेहमी प्रमाणे कामावर जात होती.

भविष्य......

मुक्त विहारि ·

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:57
पंच सही होता. मजा आली. :-) अजून येऊ द्या... बाकी ज्योतिष वगैरे थोतांडच आहे सगळं हे खरं. मी स्वतः अनुभव घेतला आहे.

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:57
पंच सही होता. मजा आली. :-) अजून येऊ द्या... बाकी ज्योतिष वगैरे थोतांडच आहे सगळं हे खरं. मी स्वतः अनुभव घेतला आहे.
"अरे, मी काय म्हणतो.उद्या मला यायला काही जमणार नाही" "कारे" "उद्या, काही मंडळी, भविष्य जाणून घ्यायला येणार आहेत.आता आपण म्हणजे काय? एक नंबरचे ज्योतिषी." "बरं ठीक आहे.ती तर रात्री येणार नाहीत ना?मग आपल्या कार्यक्रमांत खंड नको.मी असेनच इथे." "तरी पण जमणार नाही.कारण उद्या आपले आय.पी.एल. नाही का? उद्या आपले महाराज खेळणार बघ.आपले भविष्य काय वाया जाणार नाही.बेट लावतो का?" "ओ.के. तू बघ आय.पी.एल. मी आपला एल.पी. झिंदाबाद." -------- "काय रे!

प्रमोशन

vikramaditya ·

दशानन Wed, 09/03/2014 - 23:45
थोडे पचायला कठीण, पण असे घडू शकतच नाही हे मान्य करावयाच मी तयार नाही. कथेची उत्तम मांडणी, व कथा देखील. ही कथा अजून पुढे जाऊ शकते, ती या सर्वावर कशी प्रतिसाद देते इत्यादी इत्यादी.

नेत्रेश Wed, 09/03/2014 - 23:55
अगदी याच कथेवर एक नाटक १५ वर्षांपुर्वी पाहीले होते. बहुतेक क्षमा राज चे 'वर्तुळ' असावे. त्यात फक्त बॉस हा कुणी गुज्जु होता.

विश्वनाथ मेहेंदळे गुरुवार, 09/04/2014 - 00:38
तुषार दळवी आणि सोनाली कुलकर्णी होते। चाहुल की काहीसे छोटेसे नाव होते. मग काही वर्षांनी सुबोध भावे चे पण एक आले होते.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 00:08
सगळ्या क्राइम्समागे दोनच गोष्टी असतात असा पोलिसांचा दावा आहे, बाई आणि पैसा! पूजा ही त्याच लायकीची आणि आनंदही तसलाच.

माईसाहेब कुरसूंदीकर गुरुवार, 09/04/2014 - 00:11
प्रत्य्क्षात घडण्याची शक्यता कमी.(तशी घडू शकते पण अमेरिकेला पोस्टिंग पाहिजे व कंट्रि हेडसाठी शक्यता कमी वाटते) वैयक्तिक यश,करीयर करत असताना कुठल्या थराला जायचे हे ज्याचे त्याने ठरवायचे. दुसर्या दिवशी सकाळी बॉबने दरवाजा उघडल्यावर समोर पोलिस दिसले की मग बॉब जेलमध्ये. होय ना?

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 00:18
पूजाच एवढ्या तयारीची म्हटल्यावर ती आनंदला टांग मारुन, बॉब बरोबर परदेशी जायला कमी करणार नाही.

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 02:32
अरे आनंदा, तुला तर माहितच आहे बाळा कि ज्या शाळेतुन मी प्रिंसिपल म्हणुन रिटायर झालो तिथेच मी गरीब मुलांना शिकवतो, शिवाय तुझ्या आईबरोबर गावातील समाजकार्य, ह्यातुन वेळ मिळत नाही रे. अरेरे! गरीब मुलांना शिक्षण आणि गावातील समाजकार्याच्या धावपळीत, बिचारे बाबा, आनंदवर चांगले संस्कार करायचेच विसरून गेले.

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 08:31
अरेरे! गरीब मुलांना शिक्षण आणि गावातील समाजकार्याच्या धावपळीत, बिचारे बाबा, आनंदवर चांगले संस्कार करायचेच विसरून गेले.
खिक्क! हे पेठकर काका नको तेवढंच बरोबर वाचतात. :D

चिगो Tue, 12/16/2014 - 17:06
अरेरे! गरीब मुलांना शिक्षण आणि गावातील समाजकार्याच्या धावपळीत, बिचारे बाबा, आनंदवर चांगले संस्कार करायचेच विसरून गेले.
ठ्ठॉ ऽऽक.. ;-) जबराच हाणलाय, काका..

इनिगोय गुरुवार, 09/04/2014 - 06:03
याच्या उलट कथानक असलेला एक सिनेमा येऊन गेलाय मध्यंतरी. बाॅसची बायको त्याच्या हाताखालच्या कर्मचा-याला असं वागायला नकार दिल्याबद्दल अडकवते, अशी काहीशी कथा होती.

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 08:30
ऐतराज सिनेमा होता तो. त्यात बॉस म्हातारा अमरीश पुरी होता आणि त्याची बायको प्रियांका चोप्रा होती अन् तिच्या हाताखाली काम करणारा कामगार अक्की होता. सेक्श्युअल हॅरॅसमेंटची केस दाखल करते त्याच्यावर. गाणी एक नंबर होती ब्वॉ.

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 12:14
'डिस्क्लोजर' हा मायकल ड्ग्लस आणि डेमी मूरचा १९९४ चा चित्रपट खूपच जबरदस्त होता. त्यावरून चोरलेला 'ऐतराज' जमला नव्हता पण गाणी बरी होती. "वो तसव्वुर का आलम, वो दिल-ए-आशिकी", "गेला गेला गेला दिल गेला गेला...", "तलातुम तलातुम" अशी छान गाणी होती. "वो तसव्वूर का आलम.." मध्ये करीना कपूर काय सुरेख दिसली होती. डोळ्याचं पारणं फेडलं तिने. वा वा...

मदनबाण गुरुवार, 09/04/2014 - 12:24
'डिस्क्लोजर' हा मायकल ड्ग्लस आणि डेमी मूरचा १९९४ चा चित्रपट खूपच जबरदस्त होता. त्यावरून चोरलेला 'ऐतराज' जमला नव्हता पण गाणी बरी होती. अगदी ! डेमी ने अगदी जबरदस्त काम केले आहे ! ;) http://veehd.com/video/3974301_DISCLOSURE-1994-Michael-Douglas-Demi-Moore

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- 8 Reasons Why A New Global Financial Crisis Could Be On The Way {We are now in a post-crisis period.}:- NASDAQ.com

अमित मुंबईचा Wed, 09/10/2014 - 14:29
डेमी मूरचाच इंडिसेण्ट प्रपोज़ल याच धाटणीचा होता, मायकल डग्लस सुद्धा आहे पण नकारात्मक भूमिकेत.

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 12:24
"वो तसव्वूर का आलम.." मध्ये करीना कपूर काय सुरेख दिसली होती. डोळ्याचं पारणं फेडलं तिने. वा वा...
वरचा प्रतिसाद लिहितानाही हे गाणं अन् ती करीना कपूरच डोळ्यासमोर होती राव. :-)

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 13:35
तिचा गाण्यातला तो नखरा, खांदे हलकेच हलवत सरळ खाली जाऊन पुन्हा वर येणे, चेहर्‍यावरचे खट्याळ हसू...वा वा...

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 13:45
हम्म्म. चित्रपटांचं भारतीयकरण करताना काही गोष्टी अकारण सकारण येतात/ निसटतात त्याचं उत्तम उदाहरण. काही 'विशिष्ट सीन्स' ऐवजी हिंदी चित्रपटांमध्ये कवायत दृश्य करत गाणी गायली जातात. प्रेम हे दोघांचं वैयक्तिक खटलं असलं तरी भारतानं क्रिकेट मॅच जिंकल्यावर जसं अनोळखी लोक पण एकमेकांना मिठ्या मारतात तसं आजूबाजूला उपस्थित यच्चयावत जनता ह्या घटनेला (पक्षी नायक नायिकेच्या प्रेमाला) आपलंसं करत आपला कार्यभाग उरकून घेतात. आम्ही त्या मॉबला वडापाववाला मॉब म्हणतो. वडा पाव देऊन आणलेला मॉब. (कुणाच्या भावना दुखावल्या असतील तर.... ह्या ह्या ह्या)

बॅटमॅन गुरुवार, 09/04/2014 - 13:55
भारतानं क्रिकेट मॅच जिंकल्यावर जसं अनोळखी लोक पण एकमेकांना मिठ्या मारतात तसं आजूबाजूला उपस्थित यच्चयावत जनता ह्या घटनेला (पक्षी नायक नायिकेच्या प्रेमाला) आपलंसं करत आपला कार्यभाग उरकून घेतात.
=)) बाकी, "कार्यभाग उरकून घेतात" हे वाचल्यावर बहिर्दिशेस जातात असे दृश्य डॉळ्यांसमोर तरळून गेले =))

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 14:02
चेहर्‍यावर फारसे भाव नसतात हो. यांत्रिकपणं कार्यक्रम सुरु असतात. नायक नायिका प्रणयात धुंद आणि मागच्यांचं एक-दोन-तीन-चार-एक. स्टेप चुकली तर मास्तर मारेल असा थाट. कार्यभागच. ;)

बॅटमॅन गुरुवार, 09/04/2014 - 14:59
चेहर्‍यावर फारसे भाव नसतात हो. यांत्रिकपणं कार्यक्रम सुरु असतात.
आणि सोबत प्रणयधुंद वैग्रे पाहून काही भलत्याच रोचक शक्यता तरळून गेल्या. ;) येका हालिवुड पिच्चरात (नाव इसारलो :( ) असा सीन पाहिल्याचे आठवते. कार्यभागासमवेतच हाय हॅलो इ. नेहमीची चर्चाही सुरू असते.

बॅटमॅन गुरुवार, 09/04/2014 - 16:26
आयच्यान् सांगतो खरंच विसरलोय. धोरणीपणा कसला ***चा? तुम्हांला माहिती असेल तर सांगा, तेवढाच जुन्या आठवणींना पुनरेकवार उजाळा मिळेल. ;)

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 16:38
अ. पा. भाग ६ (अर्थात हे माझ्या माहितीतलं उदाहरण झालं. तुमची आणि माझी माहिती जुळत नसेल, तर काय सांगता येत नाही. एक सीन दोन पिक्चरमध्ये असणं ही शक्य आहे.)

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 17:17
म्हणजे आपल्या माहितीत अजून तिसराच पिच्चर आहे होय? आठवला की सांगा नाव त्याचं. आम्हीपण माहितीकरता धन्यवाद देऊ न विसरता!! ;-)

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 17:57
प्रणयात धुंद म्हणजे हिंदी चित्रपटात झेपेल एवढंच हो. तुम्ही लई 'पुढं' गेलासा की पोट्टेहो!

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 06:52
म्हणजे तुम्हाला ऐश करायचीये ना? मग माझ्या एकट्याच्या जीवावर जमणार नाही, तुम्ही पण कामाला लागा!

स्पंदना गुरुवार, 09/04/2014 - 07:16
वाल्याकोळी आवडल. बाकि पूजा कामाला लागली पण मुलगा कसा हातभार लावतोय काही कळल नाही. बाकी प्रपे काकांचा प्रतिसाद आवडला.

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:22
कदाचित अश्या गोष्टी घडत असतील / कदाचित घडत नसतील ही ! पण माझा एक विश्वास आहे की, चारित्र्य ही आयुष्यात यशस्वी होण्यासाठी अत्यंत महत्वाची बाब आहे. त्याबरोबर अन्य गोष्टी असायलाच हव्यात, जश्या की , क्षमता , कार्यकुशलता, संघ भावनेने काम करण्याची वृत्ती, परिश्रमाची तयारी, वक्तशीरपणा, इ. इ. पण या सार्‍या बरोबर जर चारित्र्य नसेल तर मनुष्य यशस्वी होत नाही. असा माझा २७ वर्षांचा अनुभव आहे ! फार कशाला , आणखी काही मजेशीर निरिक्षणं सांगतो, १. आई- बापाशी न पटणार्‍या माणसाचे करिअर देखील फार चांगले असत नाही ! अर्थात अपवाद असतीलच. २.हाताखालच्या माणसांशी न पटणारे "हरि साण्डु" आयुष्यात कधीतरी सॉलीड आपटी खातात. लोकांचे शिव्या-शाप आणि आशीर्वाद करियर मध्ये लागतातच ! याला अपवाद माझ्या पाहण्यात नाही. ३. चांगला माणूसच चांगला बॉस बनू शकतो. याठिकाणी अनेक होतकरु तरुण - तरूणी ही कथा वाचत असतील , त्यांना चुकीचा संदेश जाऊ नये असे वाटले म्हणून जरा विस्ताराने आणि ठासून लिहिले. बाकी कथा म्हणून उत्तम आहेच !

माईसाहेब कुरसूंदीकर गुरुवार, 09/04/2014 - 10:08
लोकांचे शिव्या-शाप आणि आशीर्वाद करियर मध्ये लागतातच
अगदी योग्य बोललात. भारतापुरतेच उदाहरण घेऊ. विजय मल्ल्या,सहारा ग्रुप हे परवापर्‍यंत हवेत उडत होते.श्रीमंती थाटमाट,मोठमोठ्या गप्पा.बोलताना जाणवणारा एक दर्प. शेवटी कोसळलेच. याउलट तुमच्या त्या विप्रो,इन्फोसिसची माणसे. साधी राहणी,सरळ बोलणे व स्वच्छ चारित्र्य.यशाचा लेख चढताच आहे.

सुबोध खरे गुरुवार, 09/04/2014 - 10:09
विटेकर साहेब आपली तिन्ही निरीक्षणे पटली नाहीत आई बापाला गरीब म्हणून सोडून दिलेला एक तरुण उच्च पदावर सरकारी नोकरीत यशस्वी आहे. आणी अशी बरीच उदाहरणे आजूबाजूला दिसतात. बायकोच्या सांगण्यावरून आई बापांशी फटकून वागणारे कितीतरी यशस्वी लोक आपल्या आजू बाजूला दिसतात. हाताखालच्या माणसाना गुलामासारखे वागवणारे कित्येक यशस्वी उद्योगपती दिसतात. एका अशा वरीष्ठाशी न पटल्याने मी नोकरी सोडून दिली. त्याचे आजही उत्तम चालले आहे. माणूस चांगला असणे आणी चांगला बॉस बनणे या पूर्णपणे वेगळ्या गोष्टी आहेत. काहीवेळा धंद्यात भरभराटी साठी दुद्धाचार्याना किंवा निकामी माणसाना निर्दयतेने तोडून टाकावे लागते. चांगला माणूस असे निर्णय घ्यायला वेळ लावतो आणी स्वतःचे नुकसान करुन घेतो. शेवटी काय माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. आणी या तिन्ही गोष्टींची भरपूर उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला दिसत राहतात. जाता जाता --उच्च पदस्थ सरकारी नोकर (पन्नाशीचा) अमेरिकेत वकिलातीत वर्णी लागावी म्हणून आपली बायको दिल्लीतील आपल्या उच्च्पदस्थाकडे पाठवीत असे. शेवटी जेंव्हा परदेशी जाणार्या अधिकाऱ्यांची यादी आली तेंव्हा त्याचे नाव नव्हते म्हणून त्याने डायरेक्टर जनरल कडे तक्रार केली. DG ने हा तुमचा आपसातील राजीखुशीचा मामला आहे म्हणून हात झटकले. पुढे काय झाले ते कळले नाही.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 10:16
माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. आणी या गोष्टींची भरपूर उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला दिसत राहतात.
माझे गाण्याचे मास्तर म्हणतात : `आपलं इमान आपल्याकडे, दुसर्‍यानं कसं वागवं तो त्याचा प्रश्न' !

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 11:58
कधी मूड आला तर एखादी ऑडिओ क्लिप खफवर अपलोड करीन. पण ऑडिओ अपलोडींग क्लिष्टयं असा अनुभव आहे.

मदनबाण गुरुवार, 09/04/2014 - 11:07
शेवटी काय माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. आणी या तिन्ही गोष्टींची भरपूर उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला दिसत राहतात. डॉकशी पूर्णपणे सहमत ! जाता जाता :- थोड्यावेळा पूर्वीच "मकडी" चित्रपट फेम श्वेता बसूला सेक्स रॅकेटमध्ये अटक झाल्याची बातमी वाचली ! तिने सांगितले की परिस्थीतीमुळे तिला वेश्याव्यवसाय करावा लागत होता ! च्यामारी... परिस्थीतीमुळे हायप्रोफाइल वेश्याव्यवसाय ? हल्ली काय घडेल तेच सांगता येत नाही आणि समजत सुद्धा नाही.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- 8 Reasons Why A New Global Financial Crisis Could Be On The Way {We are now in a post-crisis period}:- NASDAQ.com

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 13:29
आज टाईम्समध्ये ही बातमी वाचली. नाव नव्हते त्यात पण मी अंदाज बांधला की ती मकडीमधली मुलगी असू शकेल आणि तो खरा निघाला....

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 10:39
तुमचे निरिक्षण कदाचित खरेही असेल. मी माझा अनुभव मांडला. एकाच विदातून दोन परस्पर भिन्न गोष्टी देखील सिद्ध करता येऊ शकतात. कदाचित यशाची व्याख्या भिन्न असू शकेल. Saw a thought, reap in action Saw an action, reap a habit Saw a habit, reap a character, Saw a character, reap a destiny. - Samuel Smiles स्टिफन कोवे ( सात सवयी) ने गेल्या शतकांतील यशस्वी लोकांच्या चरित्राचा अभ्यास करुन यशस्वी होण्यात चारित्र्य हे व्यक्तिमत्वापेक्षा महत्वाचे असते असा सिद्धांत मांडला आहे.

विटेकर Mon, 09/08/2014 - 14:29
saw ऐवजी sow असे वाचावे. मिपाच्या जागरुक वाचकाने ही चूक व्यनि करुन निदर्शनास आणून दिली. धन्यवाद ! ( पण ही मिपाचे पद्धत नव्हे ! मिपा बदलते आहे काय असा एकोळीचा धागा काढावा असा विचार करत आहे ) तसेही या धाग्याचे वारेमाप पिक आले आहे ,.... !

डॉ सुहास म्हात्रे गुरुवार, 09/04/2014 - 15:52
शेवटी काय माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. शंभर नंबरी सत्य... हे वाक्यावरचा प्रतिसाद इतका मोठा झाला की येथे अवांतर करणाऐवजी ते विचार मिपावरच्या वेगळ्या धाग्यात येथे लिहून ठेवले आहेत.

साती गुरुवार, 09/04/2014 - 10:16
गोष्टं पटली नाही. इतक्याश्या प्रलोभनाला आय टी मधली अमेरिकेतील बॉस लोक बळी पडत असतील असे वाटत नाही. राजरोस बायका/पुरुष/मुले पैसे फेकून सर्वत्र आणि भारतातही उपभोगायला मिळत असताना कुणी अमेरिकी बॉस अशी 'निळू फुले' गिरी करणार नाही.

मृत्युन्जय गुरुवार, 09/04/2014 - 10:32
Indecent Proposal आठवला. शक्यता नाकारता येत नाही. अवांतरः लेखकाला नाऊमेद करवत नाही. पण एक कथा म्हणुन खुप सामान्य वाटली. लेखन वाचुन असे वाटते (कारण कही नाही. पण वाटले) की लेखक अजुन चांगले लिखाण करु शकतो. त्यामुळे पुलेशु.

vikramaditya गुरुवार, 09/04/2014 - 10:36
The story is not related to "IT field" - Country head / US posting could be for FMCG or Pharma or any other sector. Yes - Money may buy everything, but when one has ample money, then its the 'power' that gives him/ her the real 'kick'. (observe the politicians) The fact that you have the power to make your subordinate do anything is a 'power' many perverts enjoy.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 11:35
The fact that you have the power to make your subordinate do anything is a 'power' many perverts enjoy.
पैश्यापुढे बेईमान वाकतो. बॉबची कसली आलीये पॉवर? आनंदला अक्कल हवी. आणि पूजा तर काय....जाऊं द्या. आता निदान लेखन जस्टीफाय तरी करु नका.

कानडाऊ योगेशु Wed, 09/10/2014 - 19:25
भीती निर्माण करण्यासाठी बॉसलोक अशा पॉवरचा उपयोग करु शकतात. उदा.नोकरी जाण्याची भीती ती ही घराचे भले मोठे कर्ज तुमच्या डोक्यावर असताना.मग ती टिकविण्यासाठी कामाव्यतिरिक्त इतर पध्दतीनीही बॉस ला खुश ठेवण्याचा प्रयत्न केला जाऊ शकतो.

कपिलमुनी गुरुवार, 09/04/2014 - 11:59
मिपावर मचाक विभाग सुरु करा. ते पीडन वाले ई.ई. ना खुशाल गोंधळ घालू द्या

ऋषिकेश गुरुवार, 09/04/2014 - 12:21
कथा आवडली. भाषणबाजी टाळणे, कथेच्या शेवटी आनंदच्या डोळ्यात खंत उतरवून वाचकाला बाटलीत उतरवण्याचा टिपिकलपणा टाळून कथेतील पात्राशी प्रामाणिकता साधल्याने कथा अधिकच आवडली. बाकी असे खरेच घडते का याचा संशय असणार्‍यांनी तरूण तेजपाल आठवावा. === अन यश आणि यशस्वीतेची परिमाणे प्रत्येकाची वेगळी असल्याने, यशस्वी कोणास म्हणावे हे स्थल-काल-व्यक्ती सापेक्ष असणारच

धर्मराजमुटके गुरुवार, 09/04/2014 - 12:48
कथा जमलीये ! लिहित रहा. वाचकांनी ती कथा म्हणूनच वाचावी. प्रत्यक्ष जीवनात असे घडते की नाही याचा विचार करु नये. कधीकधी सत्य हे कल्पनेपेक्षा भयंकर असू शकते.

योगी९०० गुरुवार, 09/04/2014 - 13:15
बाकी असे खरेच घडते का याचा संशय असणार्‍यांनी तरूण तेजपाल आठवावा. पुर्वी असल्या गोष्टींवर विश्वास नव्हता. पण माझ्याच कंपनीत एक अशी केस आहे. ती केस ८ वर्षापुर्वी माझ्या दोन लेवल जुनिअर होती. आज केवळ बॉब म्हणतो म्हणून ही केस परदेशात आहे आणि माझा परफॉरमन्स (म्हणजे ऑफिसमधील कामातला) ह्या केस पेक्षा दहा पटीने उत्तम असून सुद्धा ही मुलगी आज मला एक लेवल सिनिअर आहे.

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 14:41
तुलना बरोबर नाही हो ही. स्वतःच्या प्रगतीसाठी स्वतः खपणं वेगळं आणि जोडीदाराला खपायला लावणं वेगळं. मॅडमच्या नवर्‍यानं तर नाही ना काही तडजोड केलेली?

योगी९०० गुरुवार, 09/04/2014 - 15:22
मॅडमच्या नवर्‍यानं तर नाही ना काही तडजोड केलेली? मॅडमच्या नवर्‍याने घटस्फोट घेऊन तडजोड दिली... स्वतःच्या प्रगतीसाठी स्वतः खपणं वेगळं आम्ही स्वतः आमच्या प्रगतीसाठी खपतोच की...पण अशातर्हेने नव्हे.

पैसा गुरुवार, 09/04/2014 - 13:45
या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे. लिहीत रहा. जास्त सफाईदार लिहाल हळूहळू.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:55
पुढे रेटला जाऊ शकतो याची कल्पना आली. आता याचा सिक्वेल येऊ द्या! पूजा जॉब करतीये, तिला कंट्री हेड व्हायचंय. सिग्रेट फुंकत आणि दोन पेग चढवून ती जेनीला फोन करते. जेनी `डन' म्हणते आणि दुसर्‍या दिवशी घरी हजर होते. तिला पुरणपोळीचं जेवण घालून पूजा तिची खणा-नारळानं ओटी भरते (सवाष्णच घरी आलीये ना!). मग गाडीतून दोघांना हॉटेलवर सोडते आणि म्हणते अजिबात संकोच करु नकोस, आमच्या संस्कृतीत अतिथी देव समजला जातो, तुम्ही यथेच्छ बागडा. आणि रुमचं दार स्वहस्ते बंद करुन शांतपणे घरी येते. _______________________ या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:59
या संकेतस्थळावर वैचारिक प्रतिवाद तरी शक्य आहे असं म्हणता येईल!

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 16:44
आनंदला आता वर्ल्ड हेड व्हायचंय. पूजा तर काय कशालाही तयार आहे. सध्या टॉम कंपनीचा वर्ल्ड हेड आहे. आनंद सहा पेग लावतो आणि तिसर्‍या सिग्रेटचा दुसरा झुरका मारत, टॉमला न्यूयॉर्क ऑफिसमधे फोन लावतो. असली भारी ऑफर म्हटल्यावर टॉम वेळात वेळ काढून यांच्या घरी येतो. पूजानं तिच्या आणखी चार सख्या स्वागताला बोलावलेल्या असतात. सगळ्या सुरेख नऊवारी नेसून आणि नथी वगैरे घालून टॉमची पंचारती करतात. मग सगळे यथेच्छ खाऊन पिऊन हॉटेलवर जातात. टॉम कावराबावरा होतो (कारण मूळ ऑफर दोनची असते), तेव्हा आनंद म्हणतो, अरे तुम भी क्या याद करोगे, ऐष करो. या स्वागतानं टॉम इतका गहिवरून जातो की आनंदला मिठी मारुन म्हणतो, `आय रिझाईन!'. आनंदला वाटतं असा एनवेळी का माघार घेतोयं हा टॉम? जरा जास्तच स्वागत झालेलं दिसतंय. पण तेवढ्यात टॉम पुढे म्हणतो...नॉट फ्रॉम धिस लवली सिश्युएशन माय डिअर, बट फ्रॉम द कंपनी; यू आर द नेक्स्ट वर्ल्ड हेड नाऊ! यावर आनंद म्हणतो आता दार तरी कशाला लावतोस ? मी आहे ना पाहार्‍याला उभा! _______________________ या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे.

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 16:51
या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे.
सर, डोळ्यासमोर अंधारी आली हसून हसून! शेवटचा पंच ब्येश्ट!

नगरीनिरंजन गुरुवार, 09/04/2014 - 16:55
कै च्या कै गोष्ट आणि अशा कै च्या कै लिखाणाला भरपूर ट्यार्पी देऊन कै च्या कै लेखन वरती ठेवण्याची परंपरा पाळली जात असल्याचे पाहून एक मिपाकर म्हणून संतोष जाहला.

दिनेश सायगल गुरुवार, 09/04/2014 - 17:21
इथल्या स्वयंघोषित सर्वज्ञांनी कॉर्पोरेट जगातल्या भानगडी कधी ऐकल्या नाहीत काय? का स्वतःच्या मुलींवर बलात्कार करणारे बाप आणि मुलींना वेश्या बनवणारे बाप यांच्या बातम्या कधी पेपरात वाचल्या नाहीत? तुम्ही लिहा विक्रमादित्य साहेब. आणि तुमच्या लिखाणाला शिव्याशाप देणार्‍यांचे आभार मानायला विसरू नका. त्यांच्यामुळेच तुमच्या कथेला एवढा ट्यार्पी मिळालाय! :D

रामपुरी Fri, 09/05/2014 - 02:11
"स्वयंघोषित सर्वज्ञ" हे विशेषण भलतंच आवडलं. फालतू फालतू म्हणत दहा दहा वेळा प्रतिसाद द्यायला धाग्यावर हजर... :) :) :)

कपिलमुनी Fri, 09/05/2014 - 14:58
तरी बरं , हा लेख पलिकडच्या संस्थळावर असता तर लेखकाकडे विदा मागुन फेफरं आणला असता ;)

दशानन Wed, 09/03/2014 - 23:45
थोडे पचायला कठीण, पण असे घडू शकतच नाही हे मान्य करावयाच मी तयार नाही. कथेची उत्तम मांडणी, व कथा देखील. ही कथा अजून पुढे जाऊ शकते, ती या सर्वावर कशी प्रतिसाद देते इत्यादी इत्यादी.

नेत्रेश Wed, 09/03/2014 - 23:55
अगदी याच कथेवर एक नाटक १५ वर्षांपुर्वी पाहीले होते. बहुतेक क्षमा राज चे 'वर्तुळ' असावे. त्यात फक्त बॉस हा कुणी गुज्जु होता.

विश्वनाथ मेहेंदळे गुरुवार, 09/04/2014 - 00:38
तुषार दळवी आणि सोनाली कुलकर्णी होते। चाहुल की काहीसे छोटेसे नाव होते. मग काही वर्षांनी सुबोध भावे चे पण एक आले होते.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 00:08
सगळ्या क्राइम्समागे दोनच गोष्टी असतात असा पोलिसांचा दावा आहे, बाई आणि पैसा! पूजा ही त्याच लायकीची आणि आनंदही तसलाच.

माईसाहेब कुरसूंदीकर गुरुवार, 09/04/2014 - 00:11
प्रत्य्क्षात घडण्याची शक्यता कमी.(तशी घडू शकते पण अमेरिकेला पोस्टिंग पाहिजे व कंट्रि हेडसाठी शक्यता कमी वाटते) वैयक्तिक यश,करीयर करत असताना कुठल्या थराला जायचे हे ज्याचे त्याने ठरवायचे. दुसर्या दिवशी सकाळी बॉबने दरवाजा उघडल्यावर समोर पोलिस दिसले की मग बॉब जेलमध्ये. होय ना?

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 00:18
पूजाच एवढ्या तयारीची म्हटल्यावर ती आनंदला टांग मारुन, बॉब बरोबर परदेशी जायला कमी करणार नाही.

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 09/04/2014 - 02:32
अरे आनंदा, तुला तर माहितच आहे बाळा कि ज्या शाळेतुन मी प्रिंसिपल म्हणुन रिटायर झालो तिथेच मी गरीब मुलांना शिकवतो, शिवाय तुझ्या आईबरोबर गावातील समाजकार्य, ह्यातुन वेळ मिळत नाही रे. अरेरे! गरीब मुलांना शिक्षण आणि गावातील समाजकार्याच्या धावपळीत, बिचारे बाबा, आनंदवर चांगले संस्कार करायचेच विसरून गेले.

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 08:31
अरेरे! गरीब मुलांना शिक्षण आणि गावातील समाजकार्याच्या धावपळीत, बिचारे बाबा, आनंदवर चांगले संस्कार करायचेच विसरून गेले.
खिक्क! हे पेठकर काका नको तेवढंच बरोबर वाचतात. :D

चिगो Tue, 12/16/2014 - 17:06
अरेरे! गरीब मुलांना शिक्षण आणि गावातील समाजकार्याच्या धावपळीत, बिचारे बाबा, आनंदवर चांगले संस्कार करायचेच विसरून गेले.
ठ्ठॉ ऽऽक.. ;-) जबराच हाणलाय, काका..

इनिगोय गुरुवार, 09/04/2014 - 06:03
याच्या उलट कथानक असलेला एक सिनेमा येऊन गेलाय मध्यंतरी. बाॅसची बायको त्याच्या हाताखालच्या कर्मचा-याला असं वागायला नकार दिल्याबद्दल अडकवते, अशी काहीशी कथा होती.

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 08:30
ऐतराज सिनेमा होता तो. त्यात बॉस म्हातारा अमरीश पुरी होता आणि त्याची बायको प्रियांका चोप्रा होती अन् तिच्या हाताखाली काम करणारा कामगार अक्की होता. सेक्श्युअल हॅरॅसमेंटची केस दाखल करते त्याच्यावर. गाणी एक नंबर होती ब्वॉ.

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 12:14
'डिस्क्लोजर' हा मायकल ड्ग्लस आणि डेमी मूरचा १९९४ चा चित्रपट खूपच जबरदस्त होता. त्यावरून चोरलेला 'ऐतराज' जमला नव्हता पण गाणी बरी होती. "वो तसव्वुर का आलम, वो दिल-ए-आशिकी", "गेला गेला गेला दिल गेला गेला...", "तलातुम तलातुम" अशी छान गाणी होती. "वो तसव्वूर का आलम.." मध्ये करीना कपूर काय सुरेख दिसली होती. डोळ्याचं पारणं फेडलं तिने. वा वा...

मदनबाण गुरुवार, 09/04/2014 - 12:24
'डिस्क्लोजर' हा मायकल ड्ग्लस आणि डेमी मूरचा १९९४ चा चित्रपट खूपच जबरदस्त होता. त्यावरून चोरलेला 'ऐतराज' जमला नव्हता पण गाणी बरी होती. अगदी ! डेमी ने अगदी जबरदस्त काम केले आहे ! ;) http://veehd.com/video/3974301_DISCLOSURE-1994-Michael-Douglas-Demi-Moore

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- 8 Reasons Why A New Global Financial Crisis Could Be On The Way {We are now in a post-crisis period.}:- NASDAQ.com

अमित मुंबईचा Wed, 09/10/2014 - 14:29
डेमी मूरचाच इंडिसेण्ट प्रपोज़ल याच धाटणीचा होता, मायकल डग्लस सुद्धा आहे पण नकारात्मक भूमिकेत.

किसन शिंदे गुरुवार, 09/04/2014 - 12:24
"वो तसव्वूर का आलम.." मध्ये करीना कपूर काय सुरेख दिसली होती. डोळ्याचं पारणं फेडलं तिने. वा वा...
वरचा प्रतिसाद लिहितानाही हे गाणं अन् ती करीना कपूरच डोळ्यासमोर होती राव. :-)

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 13:35
तिचा गाण्यातला तो नखरा, खांदे हलकेच हलवत सरळ खाली जाऊन पुन्हा वर येणे, चेहर्‍यावरचे खट्याळ हसू...वा वा...

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 13:45
हम्म्म. चित्रपटांचं भारतीयकरण करताना काही गोष्टी अकारण सकारण येतात/ निसटतात त्याचं उत्तम उदाहरण. काही 'विशिष्ट सीन्स' ऐवजी हिंदी चित्रपटांमध्ये कवायत दृश्य करत गाणी गायली जातात. प्रेम हे दोघांचं वैयक्तिक खटलं असलं तरी भारतानं क्रिकेट मॅच जिंकल्यावर जसं अनोळखी लोक पण एकमेकांना मिठ्या मारतात तसं आजूबाजूला उपस्थित यच्चयावत जनता ह्या घटनेला (पक्षी नायक नायिकेच्या प्रेमाला) आपलंसं करत आपला कार्यभाग उरकून घेतात. आम्ही त्या मॉबला वडापाववाला मॉब म्हणतो. वडा पाव देऊन आणलेला मॉब. (कुणाच्या भावना दुखावल्या असतील तर.... ह्या ह्या ह्या)

बॅटमॅन गुरुवार, 09/04/2014 - 13:55
भारतानं क्रिकेट मॅच जिंकल्यावर जसं अनोळखी लोक पण एकमेकांना मिठ्या मारतात तसं आजूबाजूला उपस्थित यच्चयावत जनता ह्या घटनेला (पक्षी नायक नायिकेच्या प्रेमाला) आपलंसं करत आपला कार्यभाग उरकून घेतात.
=)) बाकी, "कार्यभाग उरकून घेतात" हे वाचल्यावर बहिर्दिशेस जातात असे दृश्य डॉळ्यांसमोर तरळून गेले =))

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 14:02
चेहर्‍यावर फारसे भाव नसतात हो. यांत्रिकपणं कार्यक्रम सुरु असतात. नायक नायिका प्रणयात धुंद आणि मागच्यांचं एक-दोन-तीन-चार-एक. स्टेप चुकली तर मास्तर मारेल असा थाट. कार्यभागच. ;)

बॅटमॅन गुरुवार, 09/04/2014 - 14:59
चेहर्‍यावर फारसे भाव नसतात हो. यांत्रिकपणं कार्यक्रम सुरु असतात.
आणि सोबत प्रणयधुंद वैग्रे पाहून काही भलत्याच रोचक शक्यता तरळून गेल्या. ;) येका हालिवुड पिच्चरात (नाव इसारलो :( ) असा सीन पाहिल्याचे आठवते. कार्यभागासमवेतच हाय हॅलो इ. नेहमीची चर्चाही सुरू असते.

बॅटमॅन गुरुवार, 09/04/2014 - 16:26
आयच्यान् सांगतो खरंच विसरलोय. धोरणीपणा कसला ***चा? तुम्हांला माहिती असेल तर सांगा, तेवढाच जुन्या आठवणींना पुनरेकवार उजाळा मिळेल. ;)

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 16:38
अ. पा. भाग ६ (अर्थात हे माझ्या माहितीतलं उदाहरण झालं. तुमची आणि माझी माहिती जुळत नसेल, तर काय सांगता येत नाही. एक सीन दोन पिक्चरमध्ये असणं ही शक्य आहे.)

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 17:17
म्हणजे आपल्या माहितीत अजून तिसराच पिच्चर आहे होय? आठवला की सांगा नाव त्याचं. आम्हीपण माहितीकरता धन्यवाद देऊ न विसरता!! ;-)

प्यारे१ गुरुवार, 09/04/2014 - 17:57
प्रणयात धुंद म्हणजे हिंदी चित्रपटात झेपेल एवढंच हो. तुम्ही लई 'पुढं' गेलासा की पोट्टेहो!

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 06:52
म्हणजे तुम्हाला ऐश करायचीये ना? मग माझ्या एकट्याच्या जीवावर जमणार नाही, तुम्ही पण कामाला लागा!

स्पंदना गुरुवार, 09/04/2014 - 07:16
वाल्याकोळी आवडल. बाकि पूजा कामाला लागली पण मुलगा कसा हातभार लावतोय काही कळल नाही. बाकी प्रपे काकांचा प्रतिसाद आवडला.

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:22
कदाचित अश्या गोष्टी घडत असतील / कदाचित घडत नसतील ही ! पण माझा एक विश्वास आहे की, चारित्र्य ही आयुष्यात यशस्वी होण्यासाठी अत्यंत महत्वाची बाब आहे. त्याबरोबर अन्य गोष्टी असायलाच हव्यात, जश्या की , क्षमता , कार्यकुशलता, संघ भावनेने काम करण्याची वृत्ती, परिश्रमाची तयारी, वक्तशीरपणा, इ. इ. पण या सार्‍या बरोबर जर चारित्र्य नसेल तर मनुष्य यशस्वी होत नाही. असा माझा २७ वर्षांचा अनुभव आहे ! फार कशाला , आणखी काही मजेशीर निरिक्षणं सांगतो, १. आई- बापाशी न पटणार्‍या माणसाचे करिअर देखील फार चांगले असत नाही ! अर्थात अपवाद असतीलच. २.हाताखालच्या माणसांशी न पटणारे "हरि साण्डु" आयुष्यात कधीतरी सॉलीड आपटी खातात. लोकांचे शिव्या-शाप आणि आशीर्वाद करियर मध्ये लागतातच ! याला अपवाद माझ्या पाहण्यात नाही. ३. चांगला माणूसच चांगला बॉस बनू शकतो. याठिकाणी अनेक होतकरु तरुण - तरूणी ही कथा वाचत असतील , त्यांना चुकीचा संदेश जाऊ नये असे वाटले म्हणून जरा विस्ताराने आणि ठासून लिहिले. बाकी कथा म्हणून उत्तम आहेच !

माईसाहेब कुरसूंदीकर गुरुवार, 09/04/2014 - 10:08
लोकांचे शिव्या-शाप आणि आशीर्वाद करियर मध्ये लागतातच
अगदी योग्य बोललात. भारतापुरतेच उदाहरण घेऊ. विजय मल्ल्या,सहारा ग्रुप हे परवापर्‍यंत हवेत उडत होते.श्रीमंती थाटमाट,मोठमोठ्या गप्पा.बोलताना जाणवणारा एक दर्प. शेवटी कोसळलेच. याउलट तुमच्या त्या विप्रो,इन्फोसिसची माणसे. साधी राहणी,सरळ बोलणे व स्वच्छ चारित्र्य.यशाचा लेख चढताच आहे.

सुबोध खरे गुरुवार, 09/04/2014 - 10:09
विटेकर साहेब आपली तिन्ही निरीक्षणे पटली नाहीत आई बापाला गरीब म्हणून सोडून दिलेला एक तरुण उच्च पदावर सरकारी नोकरीत यशस्वी आहे. आणी अशी बरीच उदाहरणे आजूबाजूला दिसतात. बायकोच्या सांगण्यावरून आई बापांशी फटकून वागणारे कितीतरी यशस्वी लोक आपल्या आजू बाजूला दिसतात. हाताखालच्या माणसाना गुलामासारखे वागवणारे कित्येक यशस्वी उद्योगपती दिसतात. एका अशा वरीष्ठाशी न पटल्याने मी नोकरी सोडून दिली. त्याचे आजही उत्तम चालले आहे. माणूस चांगला असणे आणी चांगला बॉस बनणे या पूर्णपणे वेगळ्या गोष्टी आहेत. काहीवेळा धंद्यात भरभराटी साठी दुद्धाचार्याना किंवा निकामी माणसाना निर्दयतेने तोडून टाकावे लागते. चांगला माणूस असे निर्णय घ्यायला वेळ लावतो आणी स्वतःचे नुकसान करुन घेतो. शेवटी काय माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. आणी या तिन्ही गोष्टींची भरपूर उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला दिसत राहतात. जाता जाता --उच्च पदस्थ सरकारी नोकर (पन्नाशीचा) अमेरिकेत वकिलातीत वर्णी लागावी म्हणून आपली बायको दिल्लीतील आपल्या उच्च्पदस्थाकडे पाठवीत असे. शेवटी जेंव्हा परदेशी जाणार्या अधिकाऱ्यांची यादी आली तेंव्हा त्याचे नाव नव्हते म्हणून त्याने डायरेक्टर जनरल कडे तक्रार केली. DG ने हा तुमचा आपसातील राजीखुशीचा मामला आहे म्हणून हात झटकले. पुढे काय झाले ते कळले नाही.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 10:16
माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. आणी या गोष्टींची भरपूर उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला दिसत राहतात.
माझे गाण्याचे मास्तर म्हणतात : `आपलं इमान आपल्याकडे, दुसर्‍यानं कसं वागवं तो त्याचा प्रश्न' !

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 11:58
कधी मूड आला तर एखादी ऑडिओ क्लिप खफवर अपलोड करीन. पण ऑडिओ अपलोडींग क्लिष्टयं असा अनुभव आहे.

मदनबाण गुरुवार, 09/04/2014 - 11:07
शेवटी काय माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. आणी या तिन्ही गोष्टींची भरपूर उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला दिसत राहतात. डॉकशी पूर्णपणे सहमत ! जाता जाता :- थोड्यावेळा पूर्वीच "मकडी" चित्रपट फेम श्वेता बसूला सेक्स रॅकेटमध्ये अटक झाल्याची बातमी वाचली ! तिने सांगितले की परिस्थीतीमुळे तिला वेश्याव्यवसाय करावा लागत होता ! च्यामारी... परिस्थीतीमुळे हायप्रोफाइल वेश्याव्यवसाय ? हल्ली काय घडेल तेच सांगता येत नाही आणि समजत सुद्धा नाही.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- 8 Reasons Why A New Global Financial Crisis Could Be On The Way {We are now in a post-crisis period}:- NASDAQ.com

समीरसूर गुरुवार, 09/04/2014 - 13:29
आज टाईम्समध्ये ही बातमी वाचली. नाव नव्हते त्यात पण मी अंदाज बांधला की ती मकडीमधली मुलगी असू शकेल आणि तो खरा निघाला....

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 10:39
तुमचे निरिक्षण कदाचित खरेही असेल. मी माझा अनुभव मांडला. एकाच विदातून दोन परस्पर भिन्न गोष्टी देखील सिद्ध करता येऊ शकतात. कदाचित यशाची व्याख्या भिन्न असू शकेल. Saw a thought, reap in action Saw an action, reap a habit Saw a habit, reap a character, Saw a character, reap a destiny. - Samuel Smiles स्टिफन कोवे ( सात सवयी) ने गेल्या शतकांतील यशस्वी लोकांच्या चरित्राचा अभ्यास करुन यशस्वी होण्यात चारित्र्य हे व्यक्तिमत्वापेक्षा महत्वाचे असते असा सिद्धांत मांडला आहे.

विटेकर Mon, 09/08/2014 - 14:29
saw ऐवजी sow असे वाचावे. मिपाच्या जागरुक वाचकाने ही चूक व्यनि करुन निदर्शनास आणून दिली. धन्यवाद ! ( पण ही मिपाचे पद्धत नव्हे ! मिपा बदलते आहे काय असा एकोळीचा धागा काढावा असा विचार करत आहे ) तसेही या धाग्याचे वारेमाप पिक आले आहे ,.... !

डॉ सुहास म्हात्रे गुरुवार, 09/04/2014 - 15:52
शेवटी काय माणूस चांगला असणे आणी आयुष्यात यशस्वी होणे या दोन गोष्टींचा परस्पर संबंध नाही. शंभर नंबरी सत्य... हे वाक्यावरचा प्रतिसाद इतका मोठा झाला की येथे अवांतर करणाऐवजी ते विचार मिपावरच्या वेगळ्या धाग्यात येथे लिहून ठेवले आहेत.

साती गुरुवार, 09/04/2014 - 10:16
गोष्टं पटली नाही. इतक्याश्या प्रलोभनाला आय टी मधली अमेरिकेतील बॉस लोक बळी पडत असतील असे वाटत नाही. राजरोस बायका/पुरुष/मुले पैसे फेकून सर्वत्र आणि भारतातही उपभोगायला मिळत असताना कुणी अमेरिकी बॉस अशी 'निळू फुले' गिरी करणार नाही.

मृत्युन्जय गुरुवार, 09/04/2014 - 10:32
Indecent Proposal आठवला. शक्यता नाकारता येत नाही. अवांतरः लेखकाला नाऊमेद करवत नाही. पण एक कथा म्हणुन खुप सामान्य वाटली. लेखन वाचुन असे वाटते (कारण कही नाही. पण वाटले) की लेखक अजुन चांगले लिखाण करु शकतो. त्यामुळे पुलेशु.

vikramaditya गुरुवार, 09/04/2014 - 10:36
The story is not related to "IT field" - Country head / US posting could be for FMCG or Pharma or any other sector. Yes - Money may buy everything, but when one has ample money, then its the 'power' that gives him/ her the real 'kick'. (observe the politicians) The fact that you have the power to make your subordinate do anything is a 'power' many perverts enjoy.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 11:35
The fact that you have the power to make your subordinate do anything is a 'power' many perverts enjoy.
पैश्यापुढे बेईमान वाकतो. बॉबची कसली आलीये पॉवर? आनंदला अक्कल हवी. आणि पूजा तर काय....जाऊं द्या. आता निदान लेखन जस्टीफाय तरी करु नका.

कानडाऊ योगेशु Wed, 09/10/2014 - 19:25
भीती निर्माण करण्यासाठी बॉसलोक अशा पॉवरचा उपयोग करु शकतात. उदा.नोकरी जाण्याची भीती ती ही घराचे भले मोठे कर्ज तुमच्या डोक्यावर असताना.मग ती टिकविण्यासाठी कामाव्यतिरिक्त इतर पध्दतीनीही बॉस ला खुश ठेवण्याचा प्रयत्न केला जाऊ शकतो.

कपिलमुनी गुरुवार, 09/04/2014 - 11:59
मिपावर मचाक विभाग सुरु करा. ते पीडन वाले ई.ई. ना खुशाल गोंधळ घालू द्या

ऋषिकेश गुरुवार, 09/04/2014 - 12:21
कथा आवडली. भाषणबाजी टाळणे, कथेच्या शेवटी आनंदच्या डोळ्यात खंत उतरवून वाचकाला बाटलीत उतरवण्याचा टिपिकलपणा टाळून कथेतील पात्राशी प्रामाणिकता साधल्याने कथा अधिकच आवडली. बाकी असे खरेच घडते का याचा संशय असणार्‍यांनी तरूण तेजपाल आठवावा. === अन यश आणि यशस्वीतेची परिमाणे प्रत्येकाची वेगळी असल्याने, यशस्वी कोणास म्हणावे हे स्थल-काल-व्यक्ती सापेक्ष असणारच

धर्मराजमुटके गुरुवार, 09/04/2014 - 12:48
कथा जमलीये ! लिहित रहा. वाचकांनी ती कथा म्हणूनच वाचावी. प्रत्यक्ष जीवनात असे घडते की नाही याचा विचार करु नये. कधीकधी सत्य हे कल्पनेपेक्षा भयंकर असू शकते.

योगी९०० गुरुवार, 09/04/2014 - 13:15
बाकी असे खरेच घडते का याचा संशय असणार्‍यांनी तरूण तेजपाल आठवावा. पुर्वी असल्या गोष्टींवर विश्वास नव्हता. पण माझ्याच कंपनीत एक अशी केस आहे. ती केस ८ वर्षापुर्वी माझ्या दोन लेवल जुनिअर होती. आज केवळ बॉब म्हणतो म्हणून ही केस परदेशात आहे आणि माझा परफॉरमन्स (म्हणजे ऑफिसमधील कामातला) ह्या केस पेक्षा दहा पटीने उत्तम असून सुद्धा ही मुलगी आज मला एक लेवल सिनिअर आहे.

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 14:41
तुलना बरोबर नाही हो ही. स्वतःच्या प्रगतीसाठी स्वतः खपणं वेगळं आणि जोडीदाराला खपायला लावणं वेगळं. मॅडमच्या नवर्‍यानं तर नाही ना काही तडजोड केलेली?

योगी९०० गुरुवार, 09/04/2014 - 15:22
मॅडमच्या नवर्‍यानं तर नाही ना काही तडजोड केलेली? मॅडमच्या नवर्‍याने घटस्फोट घेऊन तडजोड दिली... स्वतःच्या प्रगतीसाठी स्वतः खपणं वेगळं आम्ही स्वतः आमच्या प्रगतीसाठी खपतोच की...पण अशातर्हेने नव्हे.

पैसा गुरुवार, 09/04/2014 - 13:45
या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे. लिहीत रहा. जास्त सफाईदार लिहाल हळूहळू.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:55
पुढे रेटला जाऊ शकतो याची कल्पना आली. आता याचा सिक्वेल येऊ द्या! पूजा जॉब करतीये, तिला कंट्री हेड व्हायचंय. सिग्रेट फुंकत आणि दोन पेग चढवून ती जेनीला फोन करते. जेनी `डन' म्हणते आणि दुसर्‍या दिवशी घरी हजर होते. तिला पुरणपोळीचं जेवण घालून पूजा तिची खणा-नारळानं ओटी भरते (सवाष्णच घरी आलीये ना!). मग गाडीतून दोघांना हॉटेलवर सोडते आणि म्हणते अजिबात संकोच करु नकोस, आमच्या संस्कृतीत अतिथी देव समजला जातो, तुम्ही यथेच्छ बागडा. आणि रुमचं दार स्वहस्ते बंद करुन शांतपणे घरी येते. _______________________ या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 14:59
या संकेतस्थळावर वैचारिक प्रतिवाद तरी शक्य आहे असं म्हणता येईल!

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 16:44
आनंदला आता वर्ल्ड हेड व्हायचंय. पूजा तर काय कशालाही तयार आहे. सध्या टॉम कंपनीचा वर्ल्ड हेड आहे. आनंद सहा पेग लावतो आणि तिसर्‍या सिग्रेटचा दुसरा झुरका मारत, टॉमला न्यूयॉर्क ऑफिसमधे फोन लावतो. असली भारी ऑफर म्हटल्यावर टॉम वेळात वेळ काढून यांच्या घरी येतो. पूजानं तिच्या आणखी चार सख्या स्वागताला बोलावलेल्या असतात. सगळ्या सुरेख नऊवारी नेसून आणि नथी वगैरे घालून टॉमची पंचारती करतात. मग सगळे यथेच्छ खाऊन पिऊन हॉटेलवर जातात. टॉम कावराबावरा होतो (कारण मूळ ऑफर दोनची असते), तेव्हा आनंद म्हणतो, अरे तुम भी क्या याद करोगे, ऐष करो. या स्वागतानं टॉम इतका गहिवरून जातो की आनंदला मिठी मारुन म्हणतो, `आय रिझाईन!'. आनंदला वाटतं असा एनवेळी का माघार घेतोयं हा टॉम? जरा जास्तच स्वागत झालेलं दिसतंय. पण तेवढ्यात टॉम पुढे म्हणतो...नॉट फ्रॉम धिस लवली सिश्युएशन माय डिअर, बट फ्रॉम द कंपनी; यू आर द नेक्स्ट वर्ल्ड हेड नाऊ! यावर आनंद म्हणतो आता दार तरी कशाला लावतोस ? मी आहे ना पाहार्‍याला उभा! _______________________ या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे.

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 16:51
या पृथ्वीवर काहीही शक्य आहे.
सर, डोळ्यासमोर अंधारी आली हसून हसून! शेवटचा पंच ब्येश्ट!

नगरीनिरंजन गुरुवार, 09/04/2014 - 16:55
कै च्या कै गोष्ट आणि अशा कै च्या कै लिखाणाला भरपूर ट्यार्पी देऊन कै च्या कै लेखन वरती ठेवण्याची परंपरा पाळली जात असल्याचे पाहून एक मिपाकर म्हणून संतोष जाहला.

दिनेश सायगल गुरुवार, 09/04/2014 - 17:21
इथल्या स्वयंघोषित सर्वज्ञांनी कॉर्पोरेट जगातल्या भानगडी कधी ऐकल्या नाहीत काय? का स्वतःच्या मुलींवर बलात्कार करणारे बाप आणि मुलींना वेश्या बनवणारे बाप यांच्या बातम्या कधी पेपरात वाचल्या नाहीत? तुम्ही लिहा विक्रमादित्य साहेब. आणि तुमच्या लिखाणाला शिव्याशाप देणार्‍यांचे आभार मानायला विसरू नका. त्यांच्यामुळेच तुमच्या कथेला एवढा ट्यार्पी मिळालाय! :D

रामपुरी Fri, 09/05/2014 - 02:11
"स्वयंघोषित सर्वज्ञ" हे विशेषण भलतंच आवडलं. फालतू फालतू म्हणत दहा दहा वेळा प्रतिसाद द्यायला धाग्यावर हजर... :) :) :)

कपिलमुनी Fri, 09/05/2014 - 14:58
तरी बरं , हा लेख पलिकडच्या संस्थळावर असता तर लेखकाकडे विदा मागुन फेफरं आणला असता ;)
लेखनविषय:
कथा
लेखनप्रकार
लेख
आनंद आपल्या कॅबिनमध्ये शिरला आणि एसीची थंड हवा खात शांत बसुन राहिला. आज तो ऑफ़िसमध्ये जरा लवकरच आला होता. समोरच्या कागदांची त्याने चाळवाचाळव केली. पण त्यात त्याचे लक्ष नव्हते. तो एका खास फोनची वाट बघत होता. घड्याळाचा काटा जसा जसा पुढे सरकु लागला तसा तो बेचैन झाला. अखेर त्याचा फोन वाजला. अमेरिकेहुन बॉबचा फोन होता. "ॲन्डी?" " येस, बॉब, थॅंक्स बॉब. शुअर बॉब." त्याने फोन ठेवला आणि टेबलावर जोरात हाथ आपटला. "येस्स, आय मेड इट!" त्याने लगेच पुजाला फोन लावला. "पुजा, इट्स थ्रु" "कॉंग्रॅटस" पुजा जवळ जवळ ओरडलीच.

व्यक्त : कारण आणि परिणाम

वडापाव ·

दशानन Wed, 09/03/2014 - 22:33
मी जवळपास अडीच वेळा पूर्ण वाचला लेख, पहिल्यांदा दोनदा पूर्ण व आता अर्धाच. नेमकं तुम्हाला काय म्हणायचे आहे हे मला खरचं समजले नाही. जर वेळ असेल तर कृपया समजवून सांगा.

संजय क्षीरसागर Wed, 09/03/2014 - 23:48
कौस्तुभ, हे एका अर्थानं बरोबर आहे. थोडक्यात, मला जे समजलंय ते तुम्हाला पटतंय का पाहा आणि पटलं तर माझ्या विचारांवर, किंवा आकलनावर शिक्कामोर्तब झालं. थोडक्यात, मी जे गाणं वाजवतोयं त्यानं तुम्हाला आनंद झाला म्हणजे ते चांगलं वाजतंय. पण अभिव्यक्तीला एक दुसरा पैलू देखिल आहे. मला एक नवी गोष्ट समजलीये ती मी तुमच्याशी शेअर करतोयं. या परिस्थितीत सगळ्यांना ती समजेल किंवा कुणालाही समजणार नाही. अशा वेळी माझी विचारसरणी जर अनुभवातून आलेली असेल, तर दुसर्‍याचं समजणं किंवा न समजणं हा माझ्या आकलनाचा भाग राहात नाही.

सोत्रि गुरुवार, 09/04/2014 - 00:43
व्यक्त होणं म्हणजे शोधलेल्या उत्तरांची पडताळणी असते!
हॅट्स ऑफ! खुपच सहमत!! - (पडताळणी करणारा)सोकाजी

वडापाव गुरुवार, 09/04/2014 - 06:52
माझा फोकस दुस-या पैलूवर आहे :) कारण स्वतःच्या व्यक्त कृतीबाबत साशंक असल्याखेरीज मी दुस-यांकडे शिक्कामोर्तबासाठी जाणार नाही. ज्या अर्थी मी दुस-यांकडून पडताळणी होण्याची अपेक्षा करतोय त्या अर्थी मी अजून माझ्या विचारांवर ठाम झालो नाहीये. दुस-याने शिक्कामोर्तब केलं तरी तिसरा ते नाकारू शकतो आणि मग आपला गोंधळ उडू शकतो. मग पडताळणी कधीच व्हायची नाही. आणि आपण एकदा स्वबळावर पडताळणी केली, की दुस-यांच्या मतांनी, शंकांनी आपल्याला फरक पडत नाही आणि त्यांना आपण सडेतोड उत्तरं देऊ शकतो.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 07:15
म्हणजे तिचा भाव, अभिव्यक्तीपेक्षा `विचारणा' असा हवा. तू म्हटल्याप्रमाणे :
थोडक्यात, ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो.
असा, `उत्सर्ग' ज्यांना तारतम्य नाही त्यांची दिशाभूल करु शकतो. आणि एखाद्या चुकीच्या विचाराला दुर्दैवानं अनुमोदन मिळत गेलं तर अनर्थ ओढवू शकतो. उदा. `ज्यू लोक हेच सर्व प्रश्नाचं मूळ आहेत' हा हिटलरचा विचार (खरं तर व्यक्तिगत कोंडमार्‍यामुळे झालेला उत्सर्ग)!

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 13:23
पण अभिव्यक्तीला एक दुसरा पैलू देखिल आहे. मला एक नवी गोष्ट समजलीये ती मी तुमच्याशी शेअर करतोयं. या परिस्थितीत सगळ्यांना ती समजेल किंवा कुणालाही समजणार नाही. अशा वेळी माझी विचारसरणी जर अनुभवातून आलेली असेल, तर दुसर्‍याचं समजणं किंवा न समजणं हा माझ्या आकलनाचा भाग राहात नाही.
हेच मी लेखातही शोधत होतो. व्यक्त होणं म्हणजे फक्त चाचपडणं असं कसं असेल? मार्गदर्शन हेही एक प्रकारचे व्यक्त होणे असते. आणि मार्गदर्शकाचे विचार ठाम असणे हे अत्यावश्यक आहे.

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:56
आपल्या सार्‍यांचे मूळ अव्यक्तामधे आहे आणि आपले सारे अस्तित्व म्हणजे व्यक्तमध्य, जे पुन्हा अव्यक्तामध्येच जाणार आहे. या व्यक्तमध्यात तुम्ही असे " व्यक्त " होता हे महत्वाचे आहे की नाही हे मला सांगता येणार नाही पण कधीतरी ( खरेतरं केव्हाही ) पुन्हा एकदा अव्यक्तात जायच आहे त्याची तयारी मात्र जरुर करावी. आणि व्यक्तमध्यात असताना जे व्यक्त केले आहे त्याच्या मोह सोडून पुन्हा अव्यक्तात जायचे आहे ते ही सुखनैव .. शोक न करता ! अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत | अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवता || गीता २-२८ || भूतांचे मूळ अव्यक्ति, व्यक्त तो मध्य भासतो | पुन्हा शेवटी अव्यक्ती त्यामधे शोक कायसा || गीताई ||

वडापाव गुरुवार, 09/04/2014 - 12:24
आपल्या सार्‍यांचे मूळ अव्यक्तामधे आहे आणि आपले सारे अस्तित्व म्हणजे व्यक्तमध्य, जे पुन्हा अव्यक्तामध्येच जाणार आहे.
यावर एक वेगळा लेख लिहीलाय. छापेनच एक दोन दिवसांत.

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 12:42
छान लिहाल तुम्ही , तुमची हातोटी चांगली आहे ( इथल्या काही लोकांची सोपा विषय अवघड करण्याची हातोटी विलक्षण बेशर्त आहे असे म्हणणार होतो पण मोह टाळतो ! ) व्यक्तमध्याचे माझे आकलन : टेकऑफ - जन्म लान्डिंग - मृत्यु रफ वेदर - पट्टे आवळा - आयुष्यातील दु:खे जलपान सेवा - सुखे सहप्रवासी - आपले नशीब !

माहितगार गुरुवार, 09/04/2014 - 17:16
कौस्तुभ अनिल पेंढारकर यांचा सदर धागा लेख दशानन यांच्या प्रमाणेच सुरवातीस मलाही अवघड गेला. मी माझ्या परीने हा लेख समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो आहे. (चु.भू.दे.घे.) चौथा परिच्छेदातून त्यांची भूमीका अधीक सुलभपणे प्रकट होते असे वाटते. साधारणत: कलेसाठी कला हि कलेची प्रेरणा असल्यामुळे "....आणि स्वत:च स्वत:कडे व्यक्त होत असतो" अशी कौस्तुभ पेंढारकरांची भूमीका असावी असे त्यांच्या चौथ्या परिच्छेदावरून वाटते. त्यांच्यामते "......... व्यक्त होणं हे दुस-याला दाखवण्यासाठी नसून ते स्वत:च्या समजुतीच्या सुलभीकरणासाठी असतं." 'सजीव वस्तूंपेक्षा निर्जीव वस्तूंचा वापर कृतीतून समाधानकार करित्या व्यक्त होण्यास साहाय्यकारी ठरतो' असं त्यांच मत असाव अस वाटत. हे मत बऱ्यापैकी पटल तरी व्यक्ती सापेक्ष असाव अस वाटत. काही व्यक्ती काही वेळा निर्जीव साधनांपेक्षा सजीवांकडे/समोर अधीक चांगल्या पद्धतीने व्यक्त होऊ शकतील (हे माझ मत). अगदीच खीस पाडायचा झाला तर ते म्हणतात "....... ‘माणसाने व्यक्त होणं’ हेच माणसाच्या जगण्यामागचं कारण आहे " वाक्य बाकी ठिक पण "हेच" या शब्दाचा उपयोग एकमेवत्व दर्शवत आणि ह्या कारणाचे एकमेवत्व काथ्याकुट करु इच्छिणाऱ्यांच्या व्यक्त होण्यासाठी कारण का ठरू नये ? त्यांचा व्यक्तहोण्या बाबत आधीच्या आणि नंतरच्या परिच्छेदातून उत्सर्जीत झालेला उत्सर्जन तर्क झेलायला जरा अंमळ जड जात आहे. "..... ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो...." कौस्तुभ आणि इतरांना, माझा प्रतीप्रश्न, आपापली विचारप्रक्रिया स्वत:ची स्वत:ला झेपणाऱ्या व्यक्ती व्यक्तच होऊ शकत नाहीत, का, निश्चीतपणे पणे कमी प्रतीने व्यक्त होतात ? आणि सर्वच मानवी उत्सर्जने (लेखक महोदयांचीच उदाहरणे: शरीराला न चालणारे वायू, विष्ठेतून - पचन न झालेले घटक, मूत्रातून - अतिरिक्त पाणी आणि त्या पाण्याबरोबर शरीराला न पचलेली इतर द्रव्यं,उलट्या, जुलाब, वाताचा त्रास, व्यक्त होणे असतात का ? हा प्रश्न पडण्याच कारण कौस्तुभ म्हणतात "....आपल्याला न पटलेले विचार, आपल्या मनात मूळ धरू न शकलेल्या भावना, आणि अनुभवाचं आकलन करताना न समजलेल्या गोष्टी आपण काहीशा अशाच पद्धतीत उत्सर्जित करत असतो........थोडक्यात, ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो." हे उत्सर्जन तत्व समजून घेतल्या शिवाय त्यांच्या पाचव्या परिच्छेदाचा नीटसा उलगडा होत नाही. समजून घेण्याचा प्रयत्न केला तरीही "....आपल्या कृतींच्या परिणामांवरून आपलं यश-अपयश आपण ठरवतो आणि त्याच्या अनुभवानुसार आपली भविष्यातली विचारसरणी ठरवतो. शरीराच्या इतर उत्सर्जित पदार्थांच्या बाबतीतही तेच होत असतं. म्हणूनच शरीराला विकारांनी ग्रासल्यावर आपल्या मलमूत्राची, रक्ताची तपासणी केली जाते....." या लेखनातील तुलना करणार उत्सर्जनाच्या रुपकाची चपखल (?) निवड उमगण्यास मलातरी जरा कठीण जाते आहे. उत्सर्जनाच रुपक जड गेल तरीही एक, कदाचीत याला आपण साधे व्यक्त होणे आणि अभिव्यक्त होणे यातील फरक म्हणू शकू का असा अल्पसा प्रश्न मला पडला किंवा व्यक्त होणे आणि अभिव्यक्त होणे यातील फरक समजण्याच्या बाबतीत मी अद्याप आधांरात तरी चाचपडत आहे. दुसरे त्यांचा चौथा परिच्छेद त्यांच्या व्यक्त होण्या मागच्या प्रेरणा समजून घेण्यास निश्चीत उपयूक्त वाटतो.

सूड गुरुवार, 09/04/2014 - 18:58
तुझ्या आतापर्यंत लिहीलेल्या हलक्याफुलक्या कथा, मुक्तकांच्या मानाने हा लेख कितीतरी पटीनं उजवा आहे. >>'त्यामुळे आपण जी उत्तरं दुसरीकडे शोधत बसतो ती आपल्याकडेच आहेत हे ढळढळीतपणे मला दिसायला लागलं' हे तुला जिथे कळलंय तिथे माझ्यासारख्याने फार काही लिहायची गरज नाही. :) पुभाप्र!!

दशानन Wed, 09/03/2014 - 22:33
मी जवळपास अडीच वेळा पूर्ण वाचला लेख, पहिल्यांदा दोनदा पूर्ण व आता अर्धाच. नेमकं तुम्हाला काय म्हणायचे आहे हे मला खरचं समजले नाही. जर वेळ असेल तर कृपया समजवून सांगा.

संजय क्षीरसागर Wed, 09/03/2014 - 23:48
कौस्तुभ, हे एका अर्थानं बरोबर आहे. थोडक्यात, मला जे समजलंय ते तुम्हाला पटतंय का पाहा आणि पटलं तर माझ्या विचारांवर, किंवा आकलनावर शिक्कामोर्तब झालं. थोडक्यात, मी जे गाणं वाजवतोयं त्यानं तुम्हाला आनंद झाला म्हणजे ते चांगलं वाजतंय. पण अभिव्यक्तीला एक दुसरा पैलू देखिल आहे. मला एक नवी गोष्ट समजलीये ती मी तुमच्याशी शेअर करतोयं. या परिस्थितीत सगळ्यांना ती समजेल किंवा कुणालाही समजणार नाही. अशा वेळी माझी विचारसरणी जर अनुभवातून आलेली असेल, तर दुसर्‍याचं समजणं किंवा न समजणं हा माझ्या आकलनाचा भाग राहात नाही.

सोत्रि गुरुवार, 09/04/2014 - 00:43
व्यक्त होणं म्हणजे शोधलेल्या उत्तरांची पडताळणी असते!
हॅट्स ऑफ! खुपच सहमत!! - (पडताळणी करणारा)सोकाजी

वडापाव गुरुवार, 09/04/2014 - 06:52
माझा फोकस दुस-या पैलूवर आहे :) कारण स्वतःच्या व्यक्त कृतीबाबत साशंक असल्याखेरीज मी दुस-यांकडे शिक्कामोर्तबासाठी जाणार नाही. ज्या अर्थी मी दुस-यांकडून पडताळणी होण्याची अपेक्षा करतोय त्या अर्थी मी अजून माझ्या विचारांवर ठाम झालो नाहीये. दुस-याने शिक्कामोर्तब केलं तरी तिसरा ते नाकारू शकतो आणि मग आपला गोंधळ उडू शकतो. मग पडताळणी कधीच व्हायची नाही. आणि आपण एकदा स्वबळावर पडताळणी केली, की दुस-यांच्या मतांनी, शंकांनी आपल्याला फरक पडत नाही आणि त्यांना आपण सडेतोड उत्तरं देऊ शकतो.

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 09/04/2014 - 07:15
म्हणजे तिचा भाव, अभिव्यक्तीपेक्षा `विचारणा' असा हवा. तू म्हटल्याप्रमाणे :
थोडक्यात, ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो.
असा, `उत्सर्ग' ज्यांना तारतम्य नाही त्यांची दिशाभूल करु शकतो. आणि एखाद्या चुकीच्या विचाराला दुर्दैवानं अनुमोदन मिळत गेलं तर अनर्थ ओढवू शकतो. उदा. `ज्यू लोक हेच सर्व प्रश्नाचं मूळ आहेत' हा हिटलरचा विचार (खरं तर व्यक्तिगत कोंडमार्‍यामुळे झालेला उत्सर्ग)!

असंका गुरुवार, 09/04/2014 - 13:23
पण अभिव्यक्तीला एक दुसरा पैलू देखिल आहे. मला एक नवी गोष्ट समजलीये ती मी तुमच्याशी शेअर करतोयं. या परिस्थितीत सगळ्यांना ती समजेल किंवा कुणालाही समजणार नाही. अशा वेळी माझी विचारसरणी जर अनुभवातून आलेली असेल, तर दुसर्‍याचं समजणं किंवा न समजणं हा माझ्या आकलनाचा भाग राहात नाही.
हेच मी लेखातही शोधत होतो. व्यक्त होणं म्हणजे फक्त चाचपडणं असं कसं असेल? मार्गदर्शन हेही एक प्रकारचे व्यक्त होणे असते. आणि मार्गदर्शकाचे विचार ठाम असणे हे अत्यावश्यक आहे.

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 09:56
आपल्या सार्‍यांचे मूळ अव्यक्तामधे आहे आणि आपले सारे अस्तित्व म्हणजे व्यक्तमध्य, जे पुन्हा अव्यक्तामध्येच जाणार आहे. या व्यक्तमध्यात तुम्ही असे " व्यक्त " होता हे महत्वाचे आहे की नाही हे मला सांगता येणार नाही पण कधीतरी ( खरेतरं केव्हाही ) पुन्हा एकदा अव्यक्तात जायच आहे त्याची तयारी मात्र जरुर करावी. आणि व्यक्तमध्यात असताना जे व्यक्त केले आहे त्याच्या मोह सोडून पुन्हा अव्यक्तात जायचे आहे ते ही सुखनैव .. शोक न करता ! अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत | अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवता || गीता २-२८ || भूतांचे मूळ अव्यक्ति, व्यक्त तो मध्य भासतो | पुन्हा शेवटी अव्यक्ती त्यामधे शोक कायसा || गीताई ||

वडापाव गुरुवार, 09/04/2014 - 12:24
आपल्या सार्‍यांचे मूळ अव्यक्तामधे आहे आणि आपले सारे अस्तित्व म्हणजे व्यक्तमध्य, जे पुन्हा अव्यक्तामध्येच जाणार आहे.
यावर एक वेगळा लेख लिहीलाय. छापेनच एक दोन दिवसांत.

विटेकर गुरुवार, 09/04/2014 - 12:42
छान लिहाल तुम्ही , तुमची हातोटी चांगली आहे ( इथल्या काही लोकांची सोपा विषय अवघड करण्याची हातोटी विलक्षण बेशर्त आहे असे म्हणणार होतो पण मोह टाळतो ! ) व्यक्तमध्याचे माझे आकलन : टेकऑफ - जन्म लान्डिंग - मृत्यु रफ वेदर - पट्टे आवळा - आयुष्यातील दु:खे जलपान सेवा - सुखे सहप्रवासी - आपले नशीब !

माहितगार गुरुवार, 09/04/2014 - 17:16
कौस्तुभ अनिल पेंढारकर यांचा सदर धागा लेख दशानन यांच्या प्रमाणेच सुरवातीस मलाही अवघड गेला. मी माझ्या परीने हा लेख समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो आहे. (चु.भू.दे.घे.) चौथा परिच्छेदातून त्यांची भूमीका अधीक सुलभपणे प्रकट होते असे वाटते. साधारणत: कलेसाठी कला हि कलेची प्रेरणा असल्यामुळे "....आणि स्वत:च स्वत:कडे व्यक्त होत असतो" अशी कौस्तुभ पेंढारकरांची भूमीका असावी असे त्यांच्या चौथ्या परिच्छेदावरून वाटते. त्यांच्यामते "......... व्यक्त होणं हे दुस-याला दाखवण्यासाठी नसून ते स्वत:च्या समजुतीच्या सुलभीकरणासाठी असतं." 'सजीव वस्तूंपेक्षा निर्जीव वस्तूंचा वापर कृतीतून समाधानकार करित्या व्यक्त होण्यास साहाय्यकारी ठरतो' असं त्यांच मत असाव अस वाटत. हे मत बऱ्यापैकी पटल तरी व्यक्ती सापेक्ष असाव अस वाटत. काही व्यक्ती काही वेळा निर्जीव साधनांपेक्षा सजीवांकडे/समोर अधीक चांगल्या पद्धतीने व्यक्त होऊ शकतील (हे माझ मत). अगदीच खीस पाडायचा झाला तर ते म्हणतात "....... ‘माणसाने व्यक्त होणं’ हेच माणसाच्या जगण्यामागचं कारण आहे " वाक्य बाकी ठिक पण "हेच" या शब्दाचा उपयोग एकमेवत्व दर्शवत आणि ह्या कारणाचे एकमेवत्व काथ्याकुट करु इच्छिणाऱ्यांच्या व्यक्त होण्यासाठी कारण का ठरू नये ? त्यांचा व्यक्तहोण्या बाबत आधीच्या आणि नंतरच्या परिच्छेदातून उत्सर्जीत झालेला उत्सर्जन तर्क झेलायला जरा अंमळ जड जात आहे. "..... ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो...." कौस्तुभ आणि इतरांना, माझा प्रतीप्रश्न, आपापली विचारप्रक्रिया स्वत:ची स्वत:ला झेपणाऱ्या व्यक्ती व्यक्तच होऊ शकत नाहीत, का, निश्चीतपणे पणे कमी प्रतीने व्यक्त होतात ? आणि सर्वच मानवी उत्सर्जने (लेखक महोदयांचीच उदाहरणे: शरीराला न चालणारे वायू, विष्ठेतून - पचन न झालेले घटक, मूत्रातून - अतिरिक्त पाणी आणि त्या पाण्याबरोबर शरीराला न पचलेली इतर द्रव्यं,उलट्या, जुलाब, वाताचा त्रास, व्यक्त होणे असतात का ? हा प्रश्न पडण्याच कारण कौस्तुभ म्हणतात "....आपल्याला न पटलेले विचार, आपल्या मनात मूळ धरू न शकलेल्या भावना, आणि अनुभवाचं आकलन करताना न समजलेल्या गोष्टी आपण काहीशा अशाच पद्धतीत उत्सर्जित करत असतो........थोडक्यात, ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो." हे उत्सर्जन तत्व समजून घेतल्या शिवाय त्यांच्या पाचव्या परिच्छेदाचा नीटसा उलगडा होत नाही. समजून घेण्याचा प्रयत्न केला तरीही "....आपल्या कृतींच्या परिणामांवरून आपलं यश-अपयश आपण ठरवतो आणि त्याच्या अनुभवानुसार आपली भविष्यातली विचारसरणी ठरवतो. शरीराच्या इतर उत्सर्जित पदार्थांच्या बाबतीतही तेच होत असतं. म्हणूनच शरीराला विकारांनी ग्रासल्यावर आपल्या मलमूत्राची, रक्ताची तपासणी केली जाते....." या लेखनातील तुलना करणार उत्सर्जनाच्या रुपकाची चपखल (?) निवड उमगण्यास मलातरी जरा कठीण जाते आहे. उत्सर्जनाच रुपक जड गेल तरीही एक, कदाचीत याला आपण साधे व्यक्त होणे आणि अभिव्यक्त होणे यातील फरक म्हणू शकू का असा अल्पसा प्रश्न मला पडला किंवा व्यक्त होणे आणि अभिव्यक्त होणे यातील फरक समजण्याच्या बाबतीत मी अद्याप आधांरात तरी चाचपडत आहे. दुसरे त्यांचा चौथा परिच्छेद त्यांच्या व्यक्त होण्या मागच्या प्रेरणा समजून घेण्यास निश्चीत उपयूक्त वाटतो.

सूड गुरुवार, 09/04/2014 - 18:58
तुझ्या आतापर्यंत लिहीलेल्या हलक्याफुलक्या कथा, मुक्तकांच्या मानाने हा लेख कितीतरी पटीनं उजवा आहे. >>'त्यामुळे आपण जी उत्तरं दुसरीकडे शोधत बसतो ती आपल्याकडेच आहेत हे ढळढळीतपणे मला दिसायला लागलं' हे तुला जिथे कळलंय तिथे माझ्यासारख्याने फार काही लिहायची गरज नाही. :) पुभाप्र!!
लेखनविषय:
वावर
जीवनमान
तंत्र
राहणी
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
लेख
मत
माणसाचं शरीर हा एक भव्य कारखाना आहे. या कारखान्यात बाहेरून कच्चा माल मागवला जातो, जो श्वासाच्या, अन्नाच्या, आणि कुठल्याही प्रकारच्या अनुभवाच्या रूपाने येतो. त्यावर प्रक्रिया होते. अन्नाचं पचन होतं. श्वास मंदज्वलनासाठी ऒक्सिजन पुरवतो. आणि अनुभवावर बेतलेली विचारप्रक्रिया मनात सुरू होते. या प्रक्रियांच्या अंताला आपल्या शरीराकडे बरीच उत्पादनं तयार झालेली असतात. काही वापरण्यासाठी, म्हणजे कृती करण्यासाठी; तर काही उत्सर्जित करण्यासाठी - ज्यांना आपण टाकाऊ म्हणतो. पण खरंच ती टाकाऊ असतात का? टाकाऊ म्हणजे नेमकी कुठल्या प्रकारची उत्पादनं असतात ही?

आदि कैलास,ओमपर्वतदर्शन आणि पार्वती सरोवर परिक्रमा.भाग-७

खुशि ·

एस Wed, 09/03/2014 - 23:03
सहावा दिवस. गालागढ ते बुधी. २२ किमी. उंची १०६०० फूट. आजही कालच्याप्रमाणेच नाश्त्याचे पार्सल घेऊन प्रस्थान ठेवले. आज हवा कुंद होती, ढगाळ वातावरण होते. पण निसर्ग इतका सुंदर की त्रास अजिबात वाटत नव्हता. थोड्याच वेळात त्या सुप्रसिद्ध ४४४४ खडांज्या समोर ठाकल्या. सुरुवातीला छोट्या टेकडीवर एक सुबकसे मंदिर होते. दर्शन घेतले. तिथे एक गंमत दिसली. देवळाच्या मागच्या बाजूला एका उंचवट्यावर दोन खांबांना एक आडवी तुळई बांधलेली होती आणि तिला मोठी घंटा टांगली होती. तिचे प्रयोजन समजले नाही. कदाचित गावकर्‍यांशी संपर्क साधण्यासाठी ती योजना असावी. खडांज्या उतरायला सुरुवात केली. मोठे कठीण होते ते उतरणे! एका बाजूला खोल दरी आणि एका बाजूला डोंगर. काही ठिकाणी रेलिंग लावलेले आहे, पण त्याची अवस्था यथातथाच आहे. जीव मुठीत धरुन उतरलो त्या खडांज्या. पायवाटेला लागलो. डोंगरातून वाट होती. उजव्या हाताला खोल दरीत कालीमैय्या संतापाने रोंरावत सुसाट धावत होती. तिचे हे रुप पाहून भीतीने गाळण उडाली होती. काही ठिकाणी डोक्याला लागतील अशा उंचीचा कातळ फोडून रस्ता तयार केलेला होता. ठिकठिकाणी डोंगरावरुन कोसळणारे प्रचंड जलप्रपात कालीच्या संतापात भर घालत असतात. काही ठिकाणी अशा जल प्रपाताखालून काढलेल्या रस्त्याने जावे लागते. कानठळ्या बसवणारा कालीच्या पाण्याचा आवाज प्रतिध्वनीरुपाने आपल्या डोक्यावरुनही प्रचंड प्रवाह वाहतो आहे असा आभास निर्माण करतो. एका ठिकाणी डोंगराच्या आधाराने फळ्यांचा पूल असाच एक जलप्रताप पार करण्यासाठी केलेला होता. तो पार करताना खूप भीती वाटत होती. जरासा तोल गेला असता तर त्या प्रवाहात नखही दृष्टीस पडले नसते. पार झालो आणि लगेच असे झाले की आमच्यासोबतच्या पटवर्धनांची हातातील पिशवी पडली आणि क्षणार्धात कालीमध्ये कुठे गडप झाली ते दिसलेही नाही. याच प्रवासात जिथे १९९८ मध्ये डोंगर ढासळण्याची जी भयानक दुर्घटना घडली होती ते मालपा गाव लागते. त्यात प्रोतिमा बेदी या प्रसिद्ध न्रुत्यांगना-अभिनेत्रीसह त्यावेळचे कैलास यात्रेकरु, घोडेवाले, घोडे, सर्व तंबू, निगमचे कर्मचारी आणि गावकरी, त्यांची घरे, गुरेढोरे, आख्खे मालपा गाव दगडा-धोंड्यांच्या ढिगाखाली गाडले गेले होते. या दुर्घटनेला कारणीभूत झालेला जलप्रपात आणि तो ढिगारा ओलांडून जाताना जीव अगदी गलबलुन गेला. आपण आपल्याच भाऊबंदांच्या उरावर पाय ठेवुन त्यांना तुडवत जात आहोत या विचाराने कसेतरीच वाटत होते. जवळच त्यांच्या स्मृतीप्रीत्यर्थ उभारलेले शिवशिल्प आहे. तिथे मौन पाळून श्रद्धांजली वाहिली आणि पुढे निघालो. वाटेत दोन-तीन घरेवजा क्षुधाशांतीगृहे लागली. तिथेच एका ठिकाणी नाश्ता केला. गावकरी हसतमुखाने स्वागत करत होते. लामारी हे त्यातल्यात्यात मोठे गाव आले. या गावापासून प्लास्टिक-फ्री झोन सुरू होतो. तसेच इंडो-तिबेट बॉर्डर पोलीस चौक्या सुरू होतात. आमच्यातील एका बंधूंनी बिस्किटे खाऊन कागद सवयीने रस्त्यात टाकून दिला. डोंगरात कुठेतरी उभ्या असलेल्या सैनिकाने ते पाहिले आणि खाली आला. बरोबर कागद टाकलेल्या बंधूंजवळ येउन त्यांच्या हातातच तो कागद देऊन शांतपणे म्हणाला, "ये आपने फेका। थैली में रखो और मुकाम पर जाने के बाद डस्टबिन में डालो। ये प्लास्टिक-फ्री झोन है। आपने बोर्ड पढा नही शायद।" किती कर्तव्य तत्परता आणि विनम्रता! गाला ते बुधी या प्रवासाला लागले बारा तास. बुधीचे मुक्कामाचे तंबू उंच डोंगरावर आहेत. खूप वेळ आधीपासून दिसत होते, पण तिथे पोहोचता पोहोचता नाकी नऊ आले. हा डोंगर खचण्याच्या अवस्थेत आहे. कधीही एखादी दुर्घटना घडू शकेल. पण आहे मात्र खूप सुंदर. हवा थंड. ऑक्सिजनची थोडी कमतरता जाणवते. तंबूंभोवती सुंदर बाग-बगीचा आहे. छान सुखद मुक्काम असतो बुधीचा. बुधी म्हणजे बुद्धीवान लोकांचा गाव. गावात सगळे शिकलेले. घरटी दोन-तीन जण तरी पदवीधर म्हणजे डॉक्टर, इंजिनियर आहेत. मोठमोठे हुद्देदार आहेत. अर्थात सर्व शहरात राहतात. कधीतरी सणासुदीला येतात आपल्या गावाला. या गावाच्या खोर्‍यात निर्माण होते आहे एक मोठे स्पोर्टग्राउंड. तिथे हॉकी, क्रिक्रेट यांसारखे आंतरराष्ट्रीय खेळ खेळले जातील.

स्पंदना गुरुवार, 09/04/2014 - 07:06
आले एकदाची धावत पळत बरोबर. खुषिताई अतिशय सुंदर वर्णन. मला जरा फोटो अल्बमची लिंक देता का? आणि जमल तर अल्बम मधल्या फोटोंना नावे द्या म्हणजे काही निवडक येहे चिटकवता येतील. अतिशय सुरेख वर्णन. अन तुमच्या धडाडीला सलाम. तुमची जोडी अशीच मनसोक्त फिरत राहो अशी ईश्वरचरणी प्रार्थना. स्वॅप्स...खुषिताई मनापासुन प्रय्त्न करताहेत, त्यात तुमची मदत अतिशय मोलाची आहे.

खुशि गुरुवार, 09/04/2014 - 13:21
pikasa web album-vandana paranjape. फोटो सार्वजनिक केलेले आहेत.वर्णनही लिहिलेले आहे.गुगल खाते उघडले तरी दिसतील फोटो असे वाटते.जुन्या अल्बम मधील फोटोंचे पुन्हा फोटो काढले आणि कॉम्प्युटरला टाकुन पिकासा,गुगलवर टाकले आहेत.

कविता१९७८ गुरुवार, 09/04/2014 - 12:26
सुंदर वर्णन , तुमचं लेखन वाचुन मला पुन्हा माझी पदयात्रा पुन्हा केव्हा सुरु होईल असं झालंय , कामामुळे वर्षातनं एकदाच जाणं होतं पदयात्रेला, नाहीतर वर्षातनं ३-४ वेळा तरी गेले असते . आत्ताच एप्रिल मधे जाउन आले आता परत मार्च पर्यंत वाट पहावी लागणार.

एस Wed, 09/03/2014 - 23:03
सहावा दिवस. गालागढ ते बुधी. २२ किमी. उंची १०६०० फूट. आजही कालच्याप्रमाणेच नाश्त्याचे पार्सल घेऊन प्रस्थान ठेवले. आज हवा कुंद होती, ढगाळ वातावरण होते. पण निसर्ग इतका सुंदर की त्रास अजिबात वाटत नव्हता. थोड्याच वेळात त्या सुप्रसिद्ध ४४४४ खडांज्या समोर ठाकल्या. सुरुवातीला छोट्या टेकडीवर एक सुबकसे मंदिर होते. दर्शन घेतले. तिथे एक गंमत दिसली. देवळाच्या मागच्या बाजूला एका उंचवट्यावर दोन खांबांना एक आडवी तुळई बांधलेली होती आणि तिला मोठी घंटा टांगली होती. तिचे प्रयोजन समजले नाही. कदाचित गावकर्‍यांशी संपर्क साधण्यासाठी ती योजना असावी. खडांज्या उतरायला सुरुवात केली. मोठे कठीण होते ते उतरणे! एका बाजूला खोल दरी आणि एका बाजूला डोंगर. काही ठिकाणी रेलिंग लावलेले आहे, पण त्याची अवस्था यथातथाच आहे. जीव मुठीत धरुन उतरलो त्या खडांज्या. पायवाटेला लागलो. डोंगरातून वाट होती. उजव्या हाताला खोल दरीत कालीमैय्या संतापाने रोंरावत सुसाट धावत होती. तिचे हे रुप पाहून भीतीने गाळण उडाली होती. काही ठिकाणी डोक्याला लागतील अशा उंचीचा कातळ फोडून रस्ता तयार केलेला होता. ठिकठिकाणी डोंगरावरुन कोसळणारे प्रचंड जलप्रपात कालीच्या संतापात भर घालत असतात. काही ठिकाणी अशा जल प्रपाताखालून काढलेल्या रस्त्याने जावे लागते. कानठळ्या बसवणारा कालीच्या पाण्याचा आवाज प्रतिध्वनीरुपाने आपल्या डोक्यावरुनही प्रचंड प्रवाह वाहतो आहे असा आभास निर्माण करतो. एका ठिकाणी डोंगराच्या आधाराने फळ्यांचा पूल असाच एक जलप्रताप पार करण्यासाठी केलेला होता. तो पार करताना खूप भीती वाटत होती. जरासा तोल गेला असता तर त्या प्रवाहात नखही दृष्टीस पडले नसते. पार झालो आणि लगेच असे झाले की आमच्यासोबतच्या पटवर्धनांची हातातील पिशवी पडली आणि क्षणार्धात कालीमध्ये कुठे गडप झाली ते दिसलेही नाही. याच प्रवासात जिथे १९९८ मध्ये डोंगर ढासळण्याची जी भयानक दुर्घटना घडली होती ते मालपा गाव लागते. त्यात प्रोतिमा बेदी या प्रसिद्ध न्रुत्यांगना-अभिनेत्रीसह त्यावेळचे कैलास यात्रेकरु, घोडेवाले, घोडे, सर्व तंबू, निगमचे कर्मचारी आणि गावकरी, त्यांची घरे, गुरेढोरे, आख्खे मालपा गाव दगडा-धोंड्यांच्या ढिगाखाली गाडले गेले होते. या दुर्घटनेला कारणीभूत झालेला जलप्रपात आणि तो ढिगारा ओलांडून जाताना जीव अगदी गलबलुन गेला. आपण आपल्याच भाऊबंदांच्या उरावर पाय ठेवुन त्यांना तुडवत जात आहोत या विचाराने कसेतरीच वाटत होते. जवळच त्यांच्या स्मृतीप्रीत्यर्थ उभारलेले शिवशिल्प आहे. तिथे मौन पाळून श्रद्धांजली वाहिली आणि पुढे निघालो. वाटेत दोन-तीन घरेवजा क्षुधाशांतीगृहे लागली. तिथेच एका ठिकाणी नाश्ता केला. गावकरी हसतमुखाने स्वागत करत होते. लामारी हे त्यातल्यात्यात मोठे गाव आले. या गावापासून प्लास्टिक-फ्री झोन सुरू होतो. तसेच इंडो-तिबेट बॉर्डर पोलीस चौक्या सुरू होतात. आमच्यातील एका बंधूंनी बिस्किटे खाऊन कागद सवयीने रस्त्यात टाकून दिला. डोंगरात कुठेतरी उभ्या असलेल्या सैनिकाने ते पाहिले आणि खाली आला. बरोबर कागद टाकलेल्या बंधूंजवळ येउन त्यांच्या हातातच तो कागद देऊन शांतपणे म्हणाला, "ये आपने फेका। थैली में रखो और मुकाम पर जाने के बाद डस्टबिन में डालो। ये प्लास्टिक-फ्री झोन है। आपने बोर्ड पढा नही शायद।" किती कर्तव्य तत्परता आणि विनम्रता! गाला ते बुधी या प्रवासाला लागले बारा तास. बुधीचे मुक्कामाचे तंबू उंच डोंगरावर आहेत. खूप वेळ आधीपासून दिसत होते, पण तिथे पोहोचता पोहोचता नाकी नऊ आले. हा डोंगर खचण्याच्या अवस्थेत आहे. कधीही एखादी दुर्घटना घडू शकेल. पण आहे मात्र खूप सुंदर. हवा थंड. ऑक्सिजनची थोडी कमतरता जाणवते. तंबूंभोवती सुंदर बाग-बगीचा आहे. छान सुखद मुक्काम असतो बुधीचा. बुधी म्हणजे बुद्धीवान लोकांचा गाव. गावात सगळे शिकलेले. घरटी दोन-तीन जण तरी पदवीधर म्हणजे डॉक्टर, इंजिनियर आहेत. मोठमोठे हुद्देदार आहेत. अर्थात सर्व शहरात राहतात. कधीतरी सणासुदीला येतात आपल्या गावाला. या गावाच्या खोर्‍यात निर्माण होते आहे एक मोठे स्पोर्टग्राउंड. तिथे हॉकी, क्रिक्रेट यांसारखे आंतरराष्ट्रीय खेळ खेळले जातील.

स्पंदना गुरुवार, 09/04/2014 - 07:06
आले एकदाची धावत पळत बरोबर. खुषिताई अतिशय सुंदर वर्णन. मला जरा फोटो अल्बमची लिंक देता का? आणि जमल तर अल्बम मधल्या फोटोंना नावे द्या म्हणजे काही निवडक येहे चिटकवता येतील. अतिशय सुरेख वर्णन. अन तुमच्या धडाडीला सलाम. तुमची जोडी अशीच मनसोक्त फिरत राहो अशी ईश्वरचरणी प्रार्थना. स्वॅप्स...खुषिताई मनापासुन प्रय्त्न करताहेत, त्यात तुमची मदत अतिशय मोलाची आहे.

खुशि गुरुवार, 09/04/2014 - 13:21
pikasa web album-vandana paranjape. फोटो सार्वजनिक केलेले आहेत.वर्णनही लिहिलेले आहे.गुगल खाते उघडले तरी दिसतील फोटो असे वाटते.जुन्या अल्बम मधील फोटोंचे पुन्हा फोटो काढले आणि कॉम्प्युटरला टाकुन पिकासा,गुगलवर टाकले आहेत.

कविता१९७८ गुरुवार, 09/04/2014 - 12:26
सुंदर वर्णन , तुमचं लेखन वाचुन मला पुन्हा माझी पदयात्रा पुन्हा केव्हा सुरु होईल असं झालंय , कामामुळे वर्षातनं एकदाच जाणं होतं पदयात्रेला, नाहीतर वर्षातनं ३-४ वेळा तरी गेले असते . आत्ताच एप्रिल मधे जाउन आले आता परत मार्च पर्यंत वाट पहावी लागणार.
सहावा दिवस. गालागढ ते बुधी. २२ किमी. उंची १०६०० फूट. आजही कालच्याप्रमाणेच नाश्त्याचे पार्सल घेऊन प्रस्थान ठेवले. आज हवा कुंद होती, ढगाळ वातावरण होते. पण निसर्ग इतका सुंदर की त्रास अजिबात वाटत नव्हता. थोड्याच वेळात त्या सुप्रसिद्ध ४४४४ खडांज्या समोर ठाकल्या. सुरुवातीला छोट्या टेकडीवर एक सुबकसे मंदिर होते. दर्शन घेतले. तिथे एक गंमत दिसली. देवळाच्या मागच्या बाजूला एका उंचवट्यावर दोन खांबांना एक आडवी तुळई बांधलेली होती आणि तिला मोठी घंटा टांगली होती. तिचे प्रयोजन समजले नाही. कदाचित गावकर्‍यांशी संपर्क साधण्यासाठी ती योजना असावी. खडांज्या उतरायला सुरुवात केली. मोठे कठीण होते ते उतरणे!

भविष्य (शतशब्दकथा)

खेडूत ·

एस Wed, 09/03/2014 - 19:49
एकशे एक शब्द आहेत एकूण. :-P बाकी कथा आवडली.

एस Wed, 09/03/2014 - 19:49
एकशे एक शब्द आहेत एकूण. :-P बाकी कथा आवडली.
लेखनविषय:
कथा
लेखनप्रकार
आस्वाद
विरंगुळा
''गेली साडेचार वर्षं तुम्ही आमच्या वाहिनीवर साप्ताहिक भविष्य सांगितलेत. अत्यंत लोकप्रिय कार्यक्रम होता- टीआरपी पण मस्तच ! पण म्हणतात ना , प्रत्येक गोष्टीला शेवट असतोच. आता जरा चेंज पाहिजे असं ग्रोवरसाहेब. . आय मीन लोकं म्हणतायत.'' ''पण एव्हढं वर्षं पूर्ण झालं असतं तर . . . '' ''कसं आहे काका, मला पण असंच वाटतं, पण माझ्या हातात नाही हो ते! म्हणाल तर त्रिवेदीला सांगून आमच्याच समूहात हिंदी च्यानलवर प्रयत्न करूयात.'' ''नको. . . हिंदीत नको. '' ''मग वास्तुशास्त्र, अंकशास्त्र असं काही कराल ?'' ''छेछे , भलतंच काय?'' ''ठीकाय तुमची इच्छा!

केमिकल लोच्या

फुंटी ·

कवितानागेश Wed, 09/03/2014 - 09:36
विचार ,भावना शब्दात नेमक लिहिण जमलं नाही कुणाच्या बापाला .... लिहिणारे लिहोत त्यांच्या भावना.... चार चौघांना पटणाऱ्या असतीलही .... तू कशा आणणार रे चार चौघांना पटणाऱ्या भावना ,विचार >> हे आवडलं.

भिंगरी Wed, 09/03/2014 - 10:27
विचार ,भावना शब्दात नेमक लिहिण जमलं नाही कुणाच्या बापाला .... लिहिणारे लिहोत त्यांच्या भावना.... साला सब केमिकल लोच्या है... या मांसाच्या गोळ्यात .... पण मात्र आपण नेमक्याच शब्दात भावना व्यक्त केल्या आहेत. मनाला स्पर्श करणाऱ्या.

सूड गुरुवार, 09/04/2014 - 16:34
>>>बरळून घे बरळून घे.....हेच आहे हक्काचं व्यासपीठ ... तुझ्या येड्झवेगीरीला समजणार ...मोकळ करणार .. हे वाचून कोणता डुआयडी असावा की काय अशी शंका येऊन गेली, बाकी मस्त जमलंय मुक्तक!!

कवितानागेश Wed, 09/03/2014 - 09:36
विचार ,भावना शब्दात नेमक लिहिण जमलं नाही कुणाच्या बापाला .... लिहिणारे लिहोत त्यांच्या भावना.... चार चौघांना पटणाऱ्या असतीलही .... तू कशा आणणार रे चार चौघांना पटणाऱ्या भावना ,विचार >> हे आवडलं.

भिंगरी Wed, 09/03/2014 - 10:27
विचार ,भावना शब्दात नेमक लिहिण जमलं नाही कुणाच्या बापाला .... लिहिणारे लिहोत त्यांच्या भावना.... साला सब केमिकल लोच्या है... या मांसाच्या गोळ्यात .... पण मात्र आपण नेमक्याच शब्दात भावना व्यक्त केल्या आहेत. मनाला स्पर्श करणाऱ्या.

सूड गुरुवार, 09/04/2014 - 16:34
>>>बरळून घे बरळून घे.....हेच आहे हक्काचं व्यासपीठ ... तुझ्या येड्झवेगीरीला समजणार ...मोकळ करणार .. हे वाचून कोणता डुआयडी असावा की काय अशी शंका येऊन गेली, बाकी मस्त जमलंय मुक्तक!!
लेखनविषय:
मुक्तक
कोण रे तू? मासाच्या गोळ्यात अडकलेला तू , त्या मांसाच्या फ्रेशनेस वर अवलंबून आहेत तुझी इथली वर्ष , बाकी नियती वगैरे सगळेच खेळ मासातल्या काही सूक्ष्म तंतूंचे अशाच दोन मांसाच्या गोळ्यांच्या असंख्य अदृश्य शक्तीपैकी एक सूक्ष्म अंश तू , कसल्या भ्रमाचे ,कल्पनांचे मनोरे नाचवायला निघालाहेस?? विश्व वगैरे अस काही नसत तुझ्या कवटीच्या बाहेर.... येडा कुठला ....
Subscribe to