गझल

थांबले ट्राफीक आता. माग लवकर भीक आता. शांततेचा पॅक्ट झाला वाढले सैनीक आता जा पुरा व्यवहार झाला तुझि नको जवळीक आता! लग्न झाले..ते हि झाले चांगले सोशीक आता.. दु:ख झाले भोगुनीया हासणे ऐच्छिक आता.! (प्रश्न झाले मांडुनिया उत्तरे ऐच्छिक आता!) लागु केली कर्जमाफी काढ लवकर पीक आता! उंच त्याचा भाव नेला वाढले भावीक आता...! विसर सारे शीकलेले एवढे तू शीक आता चेहरा सभ्य दिसावा शिकुन घे ही ट्रीक आता. हा लढा अंतिम आहे फक्त थोडे टीक आता - कानडाऊ योगेशु

..तुला पाहण्याचा मला छंद राणी.. दिव्यांना नको तू करु मंद राणी तुला पाहण्याचा मला छंद राणी पुरे सर्व निर्बंध टाळूनि इथले खुली मुक्त हो आज स्वच्छंद राणी मला घे मिठीच्याच कैदेत आणि नको गे करु तू खुले बंध राणी तुला मी मला तू असे प्राशवावे.. पुरी रात व्हावी मधू धुंद राणी.. तुला लागला सावळा रंग माझा तुझ्या मोगर्याचा मला गंध राणी - कानडाऊ योगेशु

उगा हासरा तुझा चेहरा! भरपूर झाला इथे आसरा उजेडात आला जुना कोपरा पायात रडला पुन्हा उंबरा उत्क्रांत झाला किती वानरा !! झालास तू ही बैल वासरा !! वॉन्टेड आहे तू ही ईश्वरा! पत्ता तुझा दे एक अंबरा! दिसलाच अंती मूळ चेहरा! झाकुन घे तू डाग पांढरा तोडुन गेली गाय आसरा दुष्काळ आहे परत पाखरा फिरतोच आहे अजुन भोवरा उघडाच आहे सोड पिंजरा! अंधार गेला नीघ भास्करा! बोलुनि गेली काय मंथरा? वनवास आहे थांब उत्तरा! जवळुन गेला हाय मोगरा गाऊन जा तू फक्त अंतरा! मुलगाच आहे मार शंकरा! मृत्यु असावा खास सोयरा! - कानडाऊ योगेशु

किती कोसावर कोनाची कहानी बदलते नदी वाह्यत जाते सयरात पानी बदलते कई बदलन का रस्ता आपला वैनगंगा? बदलते चुलबन, चन्दन अन् कठानी बदलते तुयी ताकत काउन त्याच्या गुलामीत जाते? इस्यारा कर तू बाप्पू, राजधानी बदलते उधारीची जिनगी जगला तई थो समजला उधारीच्या जिनगीवर का जवानी बदलते? इस्यारा समजन का थो पारधी, जंगलाचा? निस्याना हुकला होता, थो मचानी बदलते * कई = कधी * थो = तो * चंदन, कठानी आणि चुलबन(चुलबंद) ह्या वैनगंगेच्या उपनद्या आहेत. बाकी सगळे सोपे आहेच.

आज थोडा वेगळा प्रयत्न करुन पाहिला. बघू कसा वाटतो ते...

एक ना कारण सबळ होते पण तुझे जाणे अटळ होते हे कसे नाते दुराव्याचे जे कधीकाळी जवळ होते कोणता येथे ऋतू आहे देहभर ही पानगळ होते चेततो वणवा फुलापासुन नी झुळुकही वावटळ होते रोषणाई केवढी आहे सावल्यांची सरमिसळ होते डॉ. सुनील अहिरराव

या पोस्ट चा ब्लॉग दुवा हा ग म्हटलं की गाणं, ग म्हटलं की ग़ज़ल आणि ग म्हटलं की ग़ुलाम अली ही साधी समीकरणं आहेत. माझी ग़ज़ल या संगीतप्रकाराशी, काव्यप्रकाराशी ओळख झाली ती ग़ुलाम अलींच्या चुपके चुपके आणि मेहदी हसन च्या रंजिश ही सही पासून. ग़ुलाम अलींचा सूर अन सूर, शब्द अन शब्द अगदी जवळचा वाटला. मेहदी हसनही नेहमीच आवडत राहिले पण एका अंतरावरूनच. अंतर; फ़ासला. हे म्हटलं की तत्क्षणी आठवते ती ही ग़ज़ल, फ़ासले ऐसे भी होंगे ये कभी सोचा न था सामने बैठा था मेरे, और वो मेरा न था ग़ुलाम अलींच्या आवडणा-या अनेक ग़ज़लांपैकी ही एक.

एकतर्फी प्रेम झाले आवरी संताप तू वेदना मी बाळगावी हा दिला का शाप तू वाटही पाहून झाली काळ तो सरला किती ना घरी ओलांडले या उंबऱ्याचे माप तू झुरत का मी राहिलो तव घेतल्या वचनावरी का कधी शंका न आली मारली मज थाप तू प्रेम केले तुजवरी मी सोडुनी धर्मासही जागली धर्मास अपुल्या उलटुनीया साप तू जन्म दुसरा खास घेइन गाठ पडण्या तुजसवे मीहि देतो शाप तुजला घे शिरावर पाप तू .. .

डॉक्टर साहेबांची माफी मागुन आपले काव्य पुष्प मी मिपारसिकांच्या चरणी सविनय सादर करतो. या अज्ञबालकाचे चार तोडके मोडके बोबडे बोल तुम्ही गोड मानून घ्याल ही आशा करतो वेळ संध्याकाळची मी पाळतो मी विलायती ‘नीट’ घेणे टाळतो फारसे चखणे नसावे वाटीतही मी उगाचच मेन्युकार्डही चाळतो ही मळलेली वाट आहे पण इथे परताना मी किती ठेचकाळतो कोणते असतात ग्रेव्हीत हे कलर रंग शर्टाचा कसा डागाळतो केवढे जडशीळ झाले हे नयन देव जाणे कसा तोल सांभाळतो चालला असता अजुनही एक स्मॉल मी कुठे मोजून मापून ढोसतो पैजारबुवा,