ना गावही तो राहिला ठाम पहिल्यासारखा ना काळही भासे अता उद्दाम पहिल्यासारखा त्या वादळाला सांग ना थांबायला आता जरा प्रगतीस नाही वेग तो बेफाम पहिल्यासारखा आता पुन्हा मिरवेन मी बुरखा जुना, समजा जुन्या नाही जमाना राहिला बदनाम पहिल्यासारखा झालो अता बघ मोकळा वागायला मजसारखा ना राहिलो माझ्यात मी सुतराम पहिल्यासारखा जगलोच जेत्या सारखा मृत्यूसही ललकारतो भोगावया तय्यार मी परिणाम पहिल्यासारखा विशाल

नवकविता ब-याच वाचनात येतायत आजकाल. माझाही प्रयत्न. :D विडंबन वगैरे समजू नये. मनावर सततच्या होणा-या वारांमुळे अविरत चिघळत रहाणारी जी जखम आहे त्यातून स्त्रवलेलं हे काव्य आहे. प्लीज रिस्पेक्ट दॅट.

बापू जिकडे तिकडे हिंसा आता दिसते बापू जनतेला या गरिबी अजून पिसते बापू जेव्हा जेव्हा लूट पाहतो मी सत्याची तुझीच प्रतिमा मनात माझ्या वसते बापू शेतीचाही कणा मोडला दुष्काळाने शेतकय्रांचे जीवन झाले सस्ते बापू मातीमोल रे तुझी अहिंसा झाली आता सदा मनाला चिंता याची डसते बापू भिंतींवरचे फोटो नुसते नावापुरते जनता तुजला जयंतीलाच पुसते बापू खोटे नाटे सारे हे व्यवहार चालती कुठे कुणीही आज कसे रे फसते बापू? खरेच जर तू आठवला असता देशाला खून, दरोडे, बलात्कारही नसते बापू चुकलो आम्ही घे पदराला गुन्हे आमचे दाव खर्‍याचे सर्वांना तू रस्ते बापू मला दिलासा नको कुणाचा जगण्यासाठी हेच मला आधार जगाचे "हसते बापू"

बैसलो होतो पानटपरीवर उगाच फुंकित बिड्या, करीत खेळ आगिशी पेटविल्या अनंत काड्या ऊठुन बैसलो घेतला दगड टाकिला पत्र्यावरी आवाज जाहले शेजारचे कुत्रे पळता भुई थोडी. धाप लागिली घाम फुटला नरड्यात माझ्या कोरड. हाड कुत्र्या छौ साल्या बंद कर तुझी ती ओरड. झाड दिसले चढलो वरती बैसलोय मटकुळं करून. बैसलयं खाली बघतयं वरी कुत्रं खाकरून. एक थेरीडा बघुन प्रसंग गेलाय बावचळुन. हासडुनी शिव्या मजला गेला कुत्र्याला घेऊन. रोखुन मज दाखवा कुणी चालिलो मी अड्ड्यावर. चार शिपुरडे नेई मजला पुन्हा टपरीवर. क्रमश: