गझल | मिसळपाव

तू तरी कोठे तशी हसतेस आता बोलक्या मौनासही जपतेस आता पालखी माथ्यावरी रुतलीच आहे जोखडांना सौख्य तू म्हणतेस आता कुंकवाचा भार ना होतो कपाळी 'भाग्य' म्हणुनी त्यास का फसतेस आता कोडगा तो उंबरा हसतो मुक्याने का स्वतःची वंचना करतेस आता दांभिकांचे दंभ तू नाकार वेडे तूच दुर्गा, कालिका असतेस आता विशाल

क्रेकन द मॉन्स्तर! क्रेकनने त्याला गिळले. आणि तो एका अंधार पोकळीत घुसला! अंधार आणि फक्त अंधार! डोळ्यात बोट घातले तरी कळणार नाही. "आलास तू?" त्या पोकळीतून धीरगंभीर आवाज आला. "हो" अरब म्हणाला. "शैतानाची कलमे लक्षात आहेत?" "हो" "वागशील त्यानुसार?" "हो" "चांगलं की वाईट?" "वाईट" "नाग की गरुड़?" "नाग" "बकरा की गाय?" "बकरा" "स्वर्ग की नरक?" "नरक" "प्रेम की द्वेष?" "द्वेष" तो हसला! "शेवटचा प्रश्न जमीन की समुद्र?" "जमीन!" "नाग आणि बकरे तुला मदत करतील." तो अंधार पोकळीतून बाहेर आला. समोर पूर्ण वाळवंट! वाळवंटात एक जहाज बाहेर येत होती. त्याच्या कानात आवाज घुमला 'तू जमीन निवडलीस' पायरेट ऑफ़ डेज़र्ट! पायरेट

Rose Gif GIFs - Find & Share - Love You Swthrt

सर्वांनी बंद केल्या मजकडे येणार्या वाटा राहिली फ़क्त तुझ्या पाऊलाची वाट आत्ता स्वत:चे जीर्णावशेष घेवुन सोबतीला जुन्या स्मृतींच्या आधारे उभा गाभारा माझ्या स्वप्न राज्यात ना राणी ना प्रजा विना प्रजेच्या राज्याचा मी हा अभागी राजा न उगवताच कशी मावळते चांदणी किनार्यास न भेटताच परततात लाटा सुमनावरती स्वप्न शय्या सजलीच नाही फ

काव्यरस

gajhal

घोस्टहंटर-१ www.misalpav.com/node/34123 घोस्टहंटर-२ www.misalpav.com/node/34140 घोस्टहंटर-३ www.misalpav.com/node/34145 घोस्टहंटर-४ www.misalpav.com/node/34161 घोस्टहंटर-५ www.misalpav.com/node/34185 घोस्टहंटरच्या निमित्ताने! www.misalpav.com/node/34200 घोस्टहंटर - पायरेट ऑफ़ अरेबिया १

मुकी जाहली आज सारीच झाडे, जणु जाहल्या सुन्न या रानवेली जिथे भेटलो बोललो रोज होतो, रया तेथली आज सारीच गेली कधी पाखरे गायली रोज होती, तुझ्या स्वागताची किती गोड गाणी आता पाखरांचा कुठे न सुगावा, कशाने अशी पाखरे पांगलेली असे साचली या जगतात साऱ्या, तुझी आठवण अती रम्य वेडी हवी वाटते जी मनाला तरीही, उगा अंतरी या कुठे बोचलेली कधी झेलुनी चांदणे ओंजळीत, सडा शिंपला तू इथे काळजात जणु जाहलो मी छटा अंबराची, तुझ्या चांदण्यांनी जी तेजाळलेली मला सापडेना मुळी तोच धागा, सुटे काळजाची जिथे प्रश्नमाला कसा श्रावणाचा उन्हाळाच झाला, किती घालमेल मनी चाललेली आता सोबती त्या रिकाम्याच वाटा, जिथे ना निवारा नसे गारवाही

काव्यरस

मराठी गझल

चार शब्दांचा सहारा होत नाही तेवढ्यावरती गुजारा होत नाही खूप काही लागते जगण्यास येथे प्रेम काही ऊनवारा होत नाही गगनचुंबी हे तुझे आहे शहर पण चांदतार्यांचा नजारा होत नाही जिंदगी नुसतीच लुकलुकते दुरातुन रोज आताशा इशारा होत नाही टाळले मजला बरे केलेस तूही (दु:ख दु:खावर उतारा होत नाही) मी मनाला शिस्त आहे लावलेली फारसा आता पसारा होत नाही डॉ.सुनील अहिरराव

काव्यरस

gajhal

gazal

मराठी गझल

'चुपके चुपके रात दिन' आयुष्यात पहिल्यांदा ऐकलेली गझल, ती पण तुमच्या आवाजात आणि पाहता पाहता अशी रुतत गेली की बस्स्स.... आता तर ती जगण्याचा अविभाज्य घटक झालीय. हे सर्व झालं ते तुमच्या मुळे. जशी समज वाढायला लागली तसं तसं गुलाम अली काय चिज आहे हे एकेका गझले मधून उलगड़ायला लागलं. कोजागिरी च्या रात्री तिच्या सोबत ऐकलेल्या 'कल चौदहवी की रात थी' ने ती पुन्हा एकदा उलगडली.

बांधले आहेत आम्ही दोर जगण्याशी नव्याने रोज घेतो जन्म आम्ही वैर मरणाशी नव्याने कोरड्या डोळ्यात येथे आग नित्याचीच आहे जोडले नाते जगाने यार सरणाशी नव्याने भाकरी किंवा कट्यारी काय निवडावे कळेना जोडती संबंध दोघी उदरभरणाशी नव्याने जिंकण्याचे भास होती रोज लढताना स्वत:शी नाळ जुडता वास्तवाशी, मैत्र हरण्याशी नव्याने रोज रस्ते शोधतो, वाटा नव्या धुंडाळतो मी ओळखी होतात तेव्हा मग हरवण्याशी नव्याने विशाल

काव्यरस

मराठी गझल

ना कुठला पापी होतो ना व्यसनी टुकार होतो नियतीच्या खेळामध्ये मी दुबळी शिकार होतो दुःखात माखला जन्म त्या जखमा पदोपदीच्या अनिवार यातना ज्यांचा मी मुकाच हुंकार होतो सन्मार्ग चाललो तरीही हे दारात उभे दुर्भाग्य नजरेत जणु दैवाच्या मी अगदी भिकार होतो त्या बेफाम सागरामध्ये मी क्षुद्र जणु नावाडी प्रलयास द्यावया झुंज मी कुठे चमत्कार होतो अविरत जरीही लढलो सुखशिल्प नवे कोराया परि स्वर्ग निर्मिण्या येथे मी खुजा शिल्पकार होतो ही गुढ भासली दुनिया स्वार्थाच्या जंजाळातील पण गुढ उकलण्याजोगा मी कुठे जाणकार होतो हे अंगण फितुर झाले त्या स्वप्नांच्या पर्णकुटीचे अन् इतका असुन द्रोह मी कसा निर्विकार होतो त्या फ

काव्यरस

मराठी गझल

पुन्हा मुकाट पेरतोच स्वप्न अंगणात मी

लेखक विशाल कुलकर्णी यांनी गुरुवार, 26/11/2015 14:34 या दिवशी प्रकाशित केले.

नव्या-जुन्या किती खुणा दिल्यात आन्दणात मी कळेल का कधी तुला, किती तुझ्या ऋणात मी उगाच हट्ट भोवती रहायचा तुझा खुळा किती पडाव बदलतो इथे क्षणाक्षणात मी किती उरात घाव या, जखम तरी नवी हवी सरे न आस कोणतीच झुंझतो रणात मी क्षणोक्षणी पराजयास भेटतो सुखासुखी पुन्हा मुकाट पेरतोच स्वप्न अंगणात मी मरेन मी, सरेन मी, तरी इथे उरेन मी अजिंक्य ना, अवध्य ना, तरी कणाकणात मी विशाल (२६-११-२०१५)

काव्यरस

मराठी गझल

शांतरस