रंक कधीही राजा होणे नाही (त्याचा गाजावाजा होणे नाही) तू राणी आहेस चार भिंतीतच खुला अता दरवाजा होणे नाही तू तेथे मीही येथे आहे पण मला तुझा अंदाजा होणे नाही मी सारे विसरुन चाललो आहे घाव नव्याने ताजा होणे नाही मी नेकी दर्यात टाकली आहे (शांत अता या गाजा होणे नाही) डॉ. सुनील अहिरराव

मागचा सारा चुकारा मागते दु: ख अवघा धृवतारा मागते थेंबही नाही उभ्या रानात अन जिंदगानी शेतसारा मागते केवढे जहरुन हे गेले शहर वीषही आता उतारा मागते वेदना ओथंबुनी येतात अन सूख मोराचा पिसारा मागते जो कधी उधळून ती जाते स्वत: प्रीत तो सारा पसारा मागते डॉ. सुनील अहिरराव

(हि गझल मला पूर्वी डिसेंबरच्या महिन्यात इथे टाकल्यासारखी वाटतेय. पण आता कुठेच सापडत नाहीये मिपावर त्यामुळे गोंधळलोय. पुनरावृत्ती होत असल्यास कृपया कुठली तरी एकच प्रत ठेवावी ही संपादक मंडळाला विनंती.) माणसांना बदलण्याला वेळ कोठे लागतो ? बदलण्याने काळ ही माणूस कोठे बदलतो? नित्य येथे हातघाई अन लढाई प्राक्तनी हारण्याचे लाख रस्ते, रोज आता शोधतो भाकरीचे शोधताना चंद्र रस्ता हरवला वाटमारी जीवनाची कोण येथे टाळतो ? पोर कोणाची गुलाबी स्वप्न विकते हासुनी नजर चुकवुन रोज मी ही काच का हो चढवतो? पाठ थोपटते कुणीसे, लाज मग धिक्कारते ओढुनी पडदे मनाचे मी स्वतःला शोधतो ! विशाल कुलकर्णी ...

शोधतो मौनात कविता, वाहणे आता नव्याने मूळ अस्तित्वास फिरुनी शोधणे आता नव्याने कोणत्या त्या राऊळी वसतो हरी सांगा गड्यांनो माणसांच्या अंतरी डोकावणे आता नव्याने भूक, तृष्णा, वासनाही वाटती कां क्षुद्र आता? अस्मितेला मृगजळी धुंडाळणे आता नव्याने तू मला गोंजारणेही सोडले आहे अताशा वंचनांचे खर्चही पडताळणे आता नव्याने माणसांना शोधतो मी श्वापदांची कोण गर्दी लष्कराच्या भाकरी बघ भाजणे आता नव्याने मोल भक्तीला न उरले, 'जा'च तू येवू नको रे विघ्नहर्त्या हात जोडुन मागणे आता नव्याने विशाल कुलकर्णी

उकलत मनाची पाकळी सांज हळवी होते; कधीतरी..... भिजवून पापणी ओली रात्र हळवी होते; कधीतरी..... चुकवून पाहारे सारे नजरा-नजर होते; कधीतरी..... मोडून मनाची दारे, तिची आठवण उच ...! येते; ऊ...च...!!ऊ...च...!!! (इतक्या रात्री कोण आठवण करतय कोण जाणे ?) कधीतरी..... -मुकुंद

अनुवादीत लोक अकारण निमत्त विचारतील उदासीनतेचं विचारतील कारण तुझ्या बेचैन होण्याचं बोटं दाखवतील सोडलेल्या तुझ्या केसांकडे दृष्टी लावून पहातील व्यतीत झालेल्या काळाकडे पाहून कंकणाकडे काही करतील पोटात मळमळ पाहून थरथरत्या हाताला करतील काही खळखळ होऊन आततायी ताने देतील अनेक बोलण्या बोलण्यात करतील माझा उल्लेख नको होऊस प्रभावित त्यांच्या बोलण्यावर समजून जातील पाहूनी छ्टा तुझ्या चेहर्‍यावर नको विचारू प्रश्न त्यांना काही झाले तर नको बोलूंस त्यांच्याकडे माझ्या विषयावर दूर पर्यंत जाईल तो विषय निघाला तर श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

चित्र श्री संदीप डांगे यांजकडून साभार ब्लॉग दुवा रागाची ती उचल काय, दगड! विचारांची मजल काय, दगड! जात पात वजा भाग गणित गणिताची उकल काय, दगड! अभेद्य त्यांच्या आयुष्याची शिल्पं पुतळे तोडून तुटंल काय, दगड! देऊळ म्हणून आत गेलो बघत गर्दीपुढे अचल काय, दगड! बळावलेला ज्वर आहे, जबर औषधानं निघंल काय, दगड! तोड-फोड टीका निषेध कहर सरतेशेवटी सफल काय, दगड! नीट बघा, कळणार नाही फर

व्यर्थ धावाधाव झाली, पण खरोखर जीवना नाराज मी नाही तुझ्यावर मी किती कोठे दडू पाहुन तुम्हाला आठवांनो घाव घाला.. या..! मनावर फेरफटका मारण्याचे टाळते मी आठवांची वाट झाली खूप खडतर तू नको घालूस फुंकर , ऐक वाऱ्या या निखाऱ्याला पुन्हा येईल गहिवर आपले नाते सुगंधी राहिले ना पण तरी सजवू फुलांनी आपुले घर मन पुन्हा गर्भार झालेले व्यथेने वेदना पुरवेल डोहाळे परस्पर फक्त डोळ्यांनीच केले बोलणे अन् मौन समजावून गेले कोरडा स्वर शोधसी ‘प्राजू’ खुणांतूनी कुणाला सांग निर्माल्यात का भेटेल ईश्वर? - प्राजू

कळले नाही कोठे चाललो मी.. तुझ्याच दारी जणु भुललो मी.. प्रेमात तुझ्या जरी पडलो परि.. अंतरी तुझ्या पार हरलो मी.. संपले दुवे सारे संपली आशा.. आभाळी कोठे धुंद विरलो मी.. आकांक्षा सार्या गेल्या उडूनी माझ्या.. स्वप्नात फक्त आता उरलो मी.. होतीस तेंव्हा तूच मनाची आस.. अजूनी का तुझ्यात अडलो मी?...