राहिले नाही कधी सुख सोबतीला 

दुःख तर पुजलेच होते पाचवीला 

बायको असतेच महत्त्वाची परंतू 

लागते हल्ली जपावे नोकरीला 

संगणक मदतीस आला माणसाच्या 

अन विसरले लोक दिडकी पावकीला 

स्पर्श मायेचा असावा जाहलेला 

उब म्हणून जास्त असते गोधडीला 

एवढा तो सूर्य यंदा कोपला की 

शोधताना वृक्ष दिसले सावलीला 

कैकदा नामोहरम शत्रूस केले

मात्र कायम हारलो मी यादवीला 

मायचे फिटणार नाही ऋण कधीही 

प्रेरणा असलेली मूळ गझल इथे वाचून शकता... 

तरीही.... 

नाजूक उंड्याचा सावरते मी तोल, तरीही 

का होईना पोळी माझी गोल तरीही....

 पिठी घातली घट्ट कराया पूरण थोडे.. 

अजून का ही पूरणामध्ये ओल तरीही.... 

काठाकाठाने लाटतसे, यत्न न सोडी...

 तव्यावरी जाता, मी मारी शीळ तरीही....

 भेटत नाहीत सख्या मला या 'कीटी' शिवाय 

म्हणूनी खास हा त्यांच्यासाठी घोळ तरीही....