कथा आवडली

कथा छान रंगवली आहे.

अकुंची शकु आवडली.

हं! छान लिहलयं. वाचताना पकड घेतली कथेने.

आवडली कथा!

कथा आवडली

कथा छान रंगवली आहे.

अकुंची शकु आवडली.

हं! छान लिहलयं. वाचताना पकड घेतली कथेने.

आवडली कथा!

टिकलेले आनि व्यवसथित चालु असे एकमेव हे एकाच आहे

०. मिपावर मोजी लिहितात

मिपा सुंदर आहे

खच्चून विडंबन पडणे..हे ही १ मि.पा.चे(च ;) ) वैशेष्ठ्य आहे!

मिपा नं.१

विडंबन आवडले.

फक्त १०? यो तो बहुत नाइन्साफी हय! -(इन्साफपसंद) सोकाजी

"मी पयला" हा प्रकार मिपावर सुरु झालाय.

चोप्य पेस्त, रच्यकन, कृ.ह.घे. हे अन असे बरेच शब्द ही मिपाची देण आहे. सतिश भौंची कविता ही मिपाची नवकाव्याची पायाभुत देणगी आहे.

नुसते पाकृृचे फोटू पाहुन वारणारे,खपणारे मिपाकर आणि तसल्या कातिल पाकृृ देणारे अट्टल शेफही मिपाकर!

१. मिसळपावाकडे बघताना कधी एकदा पावाचा पहिला तुकडा रश्श्यात बुडवून तोंडात भरतो असे होते. २.मिसळ पावात उसळ कोणती असेल मटकीची वाटण्याची की बिरड्याची याची एका नजरेत खात्री होते. ३.काही वेळेस तर्रीचा तवंग यकदम मखमाली दिसला तरी रश्यात थोडासा गूळ घातला असेल तर " आरतिच्यायला , बामणी मिसळ दिसतीय " असा प्रेमभंग झालेला दिसतो. ४. मिसळपावात शीत सम व उष्ण रंगस़ंगति दिसते तवंग, पावाचा करपलेला भाग ही उष्ण तर शेव फरसाण ई सम तर कोथिंबीर शीत रंगसंगति दर्शविते. ५.मिसळ पाव हा आनंदाचा ठेवा असला तरी काही लोकाना कोल्हापुरी मिसळ हा कोठ्स्तापाचा ( मनस्ताप या धर्तीवर ) विषय होउन शकतो. ६.मिसळपाव खाण्यास जर चार पाच जण जमले व त्यातले काही अध्यात्मवादी असले तर पुणेरी, कोल्हापुरी, पनवेल कुठली मिसळ बेस्ट व कुठली केवळ वेस्ट यावर हमरीतुमरीने वाद होतात.इतके की एखादा म्हणतो " गाढवाला मिसळीची चव काय ? तुम्हाला काय कळते मिसळीतले ई. ई ७.काही लोकं विदा देण्यात पटाईत ( सराईत ???) असतात. ते निरनिराळ्या ठिकाणच्या मिसळीतील पदार्थांचे विश्लेषण ग्राफ टाकून करतात.काही मिसळीच्या खपाचे आकडे एक्सेल वापरून देतात. ८. काही लोकाना मिसळीच्या इतिहासात रस असतो. सातवाहन काळातील एखादी दगडी बशी आढळली तर हे लोक त्यावेळी त्यावरून त्याकाळी मिसळीत चिकनचे तुकडे टाकीत असावेत की नाही यावर अचूक अंदाज व्यक्त करतात.तर्दुअरे तर कंबोडियात आजही एका वेगळया प्रकारची मांसाहारी मिसळ मिळते अशी म्हाईती देतात. ९.मिसळीचा रस्सा तयार करायचा गॅस काही कारणाने संपला तर दरम्यान मिसळीचे शौकिन तात्पुरता वडा पाव खातात. ( बाहेर जाउन )पण जरा अस्वस्थतेच. कारण मिसळवाला जादा बसायला वेळ देतो तसे वडवाला देईलच असे नाही. १०.कप बशांचे आवाज , चर्चांचे आवाज सारे काहीसे गोंगाटाचे असले तरी तर्रीचा मोह काही संपत नाही पाय पुनपुन्हा हाटेलाकडे वळतात. कधी स्वत: चे पैसे खर्च करून तर कधी हपिसातील व्हाव्हचर चोरून वापरून .

मराठी भाषेतील आदराचे आणि आवडीचे असलेले संस्थळ म्हणूनच मिपाचा उल्लेख करावा लागेल. पूर्वी मी बर्‍यापैकी मिपावर असे. अनेक विषय, चर्चा आणि वाद-संवाद मिपावर झडताना पाहिले. वार-प्रहार आणि हार याचाही आनंद घेतला. कधीकधी मुखवटेही वापरले. मिपाला माझ्या भावविश्वात एक वेगळेच स्थान आहे. आता जेंव्हाही वेळ मिळतो किंवा मिळवतो तेंव्हा मिपावर यावेसे वाटतेच वाटते. तात्या आणि निलकांत यांनी मिपा निर्माण केले आणि वाढवले असे म्हणता येइल.

ज्या समुहात आपल्या पोस्ट्स व लाईकक्स ला सकारात्मक प्रतिसाद मिळतो त्या समुहात सभासद रमतो... मिसळपाव ची एक खास खासियत आहे... माझे अनेक धागे उडवले जातात.. तरी मला मी.पा समुह आवडतो.. प्रेम तु़झ्यावर करतो मी रे..लव्ह यु इथे हिरे व हिराबाई दोनहि आहेत

लेखाइतकेच कधीकधी लेखापेक्षाही ,प्रतिसाद जास्त अभ्यासपूर्ण अन वाचनीय असतात.

प्यारेबुवा, एक विसरलात. ज्यांना मिपा अधिकृतपणे आवडत नै त्यांच्या ल्यापटोपावर पण सबंध दिवस मिपा उघडून ठेवलेलं असतं आणि मिपा बंद पडतं तेव्हा ही मंडळी सगळ्यात जास्त अस्वस्थ होतात.

मिपावर ह भ प प्यारेमहाराज वाईकर आहेत!!

नवीनच झालोय अ‍ॅक्टीव इथे!!! बरंय रेडी रेकनर हाताशीच सापडला :biggrin:

नाही सरकार, मी केंद्रसरकारात बाबुगिरी करतो, "लायझन ऑफिसर " असे दणदणीत नाव धारण करुन शेवटी खर्डेघाशी!!!! (आपण वझ्याचे बैल आहोत हे कबुल करुन टाकावे कसे:) )

मिपा कट्टा! कुठल्याही वेळी / ठिकाणी होणारे, कितीही वेळ चालणारे मिपाकरांचे कट्टे आणि त्यानंतर त्याचा सचित्र वृत्तांत. खादाडीचे फोटो अत्यावश्यक! भटकंती! एक्का काका आणि 'इतर' यांच्याकडुन टाकलेल्या जग सफरीची सचित्र माहिती. पाककृती! विकांताला स्वत: च्या घरी प्रयोग करून सोमवारी सकाळी टाकण्यात येणारे पाकृचे सचित्र धागे!

आणि एक च्या पासन शेंबडा पत्तोर कुटल्याबी इशयावर हित्त घसरुन पडेस्तोवर कुटाकुट चालती. आणि आणि येक...बॅचलर पाकृ नावाचा नवा परकार हित्त जनमला आणि खपला बी. (आता हे "खपला" ...आणि ओंकारेश्वरी तिचे दहन झाले....च्या तालात वाचा न्हायतर ....चालुन जातो.... अस्स वाचा. आमची कायबी हरकत न्हाय)

कधी कधी असं वाटतं की खरच ह्यांना काही दुसरा पोटापाण्याचा उद्योग नसावा… (ह. घ्या)

टिकलेले आनि व्यवसथित चालु असे एकमेव हे एकाच आहे

०. मिपावर मोजी लिहितात

मिपा सुंदर आहे

खच्चून विडंबन पडणे..हे ही १ मि.पा.चे(च ;) ) वैशेष्ठ्य आहे!

मिपा नं.१

विडंबन आवडले.

फक्त १०? यो तो बहुत नाइन्साफी हय! -(इन्साफपसंद) सोकाजी

"मी पयला" हा प्रकार मिपावर सुरु झालाय.

चोप्य पेस्त, रच्यकन, कृ.ह.घे. हे अन असे बरेच शब्द ही मिपाची देण आहे. सतिश भौंची कविता ही मिपाची नवकाव्याची पायाभुत देणगी आहे.

नुसते पाकृृचे फोटू पाहुन वारणारे,खपणारे मिपाकर आणि तसल्या कातिल पाकृृ देणारे अट्टल शेफही मिपाकर!

१. मिसळपावाकडे बघताना कधी एकदा पावाचा पहिला तुकडा रश्श्यात बुडवून तोंडात भरतो असे होते. २.मिसळ पावात उसळ कोणती असेल मटकीची वाटण्याची की बिरड्याची याची एका नजरेत खात्री होते. ३.काही वेळेस तर्रीचा तवंग यकदम मखमाली दिसला तरी रश्यात थोडासा गूळ घातला असेल तर " आरतिच्यायला , बामणी मिसळ दिसतीय " असा प्रेमभंग झालेला दिसतो. ४. मिसळपावात शीत सम व उष्ण रंगस़ंगति दिसते तवंग, पावाचा करपलेला भाग ही उष्ण तर शेव फरसाण ई सम तर कोथिंबीर शीत रंगसंगति दर्शविते. ५.मिसळ पाव हा आनंदाचा ठेवा असला तरी काही लोकाना कोल्हापुरी मिसळ हा कोठ्स्तापाचा ( मनस्ताप या धर्तीवर ) विषय होउन शकतो. ६.मिसळपाव खाण्यास जर चार पाच जण जमले व त्यातले काही अध्यात्मवादी असले तर पुणेरी, कोल्हापुरी, पनवेल कुठली मिसळ बेस्ट व कुठली केवळ वेस्ट यावर हमरीतुमरीने वाद होतात.इतके की एखादा म्हणतो " गाढवाला मिसळीची चव काय ? तुम्हाला काय कळते मिसळीतले ई. ई ७.काही लोकं विदा देण्यात पटाईत ( सराईत ???) असतात. ते निरनिराळ्या ठिकाणच्या मिसळीतील पदार्थांचे विश्लेषण ग्राफ टाकून करतात.काही मिसळीच्या खपाचे आकडे एक्सेल वापरून देतात. ८. काही लोकाना मिसळीच्या इतिहासात रस असतो. सातवाहन काळातील एखादी दगडी बशी आढळली तर हे लोक त्यावेळी त्यावरून त्याकाळी मिसळीत चिकनचे तुकडे टाकीत असावेत की नाही यावर अचूक अंदाज व्यक्त करतात.तर्दुअरे तर कंबोडियात आजही एका वेगळया प्रकारची मांसाहारी मिसळ मिळते अशी म्हाईती देतात. ९.मिसळीचा रस्सा तयार करायचा गॅस काही कारणाने संपला तर दरम्यान मिसळीचे शौकिन तात्पुरता वडा पाव खातात. ( बाहेर जाउन )पण जरा अस्वस्थतेच. कारण मिसळवाला जादा बसायला वेळ देतो तसे वडवाला देईलच असे नाही. १०.कप बशांचे आवाज , चर्चांचे आवाज सारे काहीसे गोंगाटाचे असले तरी तर्रीचा मोह काही संपत नाही पाय पुनपुन्हा हाटेलाकडे वळतात. कधी स्वत: चे पैसे खर्च करून तर कधी हपिसातील व्हाव्हचर चोरून वापरून .

मराठी भाषेतील आदराचे आणि आवडीचे असलेले संस्थळ म्हणूनच मिपाचा उल्लेख करावा लागेल. पूर्वी मी बर्‍यापैकी मिपावर असे. अनेक विषय, चर्चा आणि वाद-संवाद मिपावर झडताना पाहिले. वार-प्रहार आणि हार याचाही आनंद घेतला. कधीकधी मुखवटेही वापरले. मिपाला माझ्या भावविश्वात एक वेगळेच स्थान आहे. आता जेंव्हाही वेळ मिळतो किंवा मिळवतो तेंव्हा मिपावर यावेसे वाटतेच वाटते. तात्या आणि निलकांत यांनी मिपा निर्माण केले आणि वाढवले असे म्हणता येइल.

ज्या समुहात आपल्या पोस्ट्स व लाईकक्स ला सकारात्मक प्रतिसाद मिळतो त्या समुहात सभासद रमतो... मिसळपाव ची एक खास खासियत आहे... माझे अनेक धागे उडवले जातात.. तरी मला मी.पा समुह आवडतो.. प्रेम तु़झ्यावर करतो मी रे..लव्ह यु इथे हिरे व हिराबाई दोनहि आहेत

लेखाइतकेच कधीकधी लेखापेक्षाही ,प्रतिसाद जास्त अभ्यासपूर्ण अन वाचनीय असतात.

प्यारेबुवा, एक विसरलात. ज्यांना मिपा अधिकृतपणे आवडत नै त्यांच्या ल्यापटोपावर पण सबंध दिवस मिपा उघडून ठेवलेलं असतं आणि मिपा बंद पडतं तेव्हा ही मंडळी सगळ्यात जास्त अस्वस्थ होतात.

मिपावर ह भ प प्यारेमहाराज वाईकर आहेत!!

नवीनच झालोय अ‍ॅक्टीव इथे!!! बरंय रेडी रेकनर हाताशीच सापडला :biggrin:

नाही सरकार, मी केंद्रसरकारात बाबुगिरी करतो, "लायझन ऑफिसर " असे दणदणीत नाव धारण करुन शेवटी खर्डेघाशी!!!! (आपण वझ्याचे बैल आहोत हे कबुल करुन टाकावे कसे:) )

मिपा कट्टा! कुठल्याही वेळी / ठिकाणी होणारे, कितीही वेळ चालणारे मिपाकरांचे कट्टे आणि त्यानंतर त्याचा सचित्र वृत्तांत. खादाडीचे फोटो अत्यावश्यक! भटकंती! एक्का काका आणि 'इतर' यांच्याकडुन टाकलेल्या जग सफरीची सचित्र माहिती. पाककृती! विकांताला स्वत: च्या घरी प्रयोग करून सोमवारी सकाळी टाकण्यात येणारे पाकृचे सचित्र धागे!

आणि एक च्या पासन शेंबडा पत्तोर कुटल्याबी इशयावर हित्त घसरुन पडेस्तोवर कुटाकुट चालती. आणि आणि येक...बॅचलर पाकृ नावाचा नवा परकार हित्त जनमला आणि खपला बी. (आता हे "खपला" ...आणि ओंकारेश्वरी तिचे दहन झाले....च्या तालात वाचा न्हायतर ....चालुन जातो.... अस्स वाचा. आमची कायबी हरकत न्हाय)

कधी कधी असं वाटतं की खरच ह्यांना काही दुसरा पोटापाण्याचा उद्योग नसावा… (ह. घ्या)

नंबर नोंदवून ठेवला आहे. बाकी सर्व इतर प्रतिक्रिया आल्यवर.

नाद नाही करायचा!!

बेबी चारदा आल्यास काय?

>>अचानक ती मेन रोडवरुन जाताना काही बदमाश गुंडानी अडवण्याचा प्रयत्न केला,पण तीचे मौन पाहुन त्या गुंडानीच आपली वाट बदलली कित्ती सभ्य नै आजकालचे गुंड!

कथेच्या नावात अनुस्वाराचा उपयोग न केल्याबद्दल जीवन भौंचे शतशः ऋणी आहोत. कथा चार भागातली तीन भागात करण्याच्या प्रयत्नाला 'शुंभेच्छा'!

:-))

*ROFL*

बेबी नाही हो बेंबी बेंबी.

'ओ माय गाँड' अश्लील अश्लील ! ! !

इस ष्टुरी मे दम है॥। आपली प्रिय वाचक

जाँन

=)) याचा उच्चार कसा करायचा?

मस्त.... झक्कास... जी़व़ऩभा़ऊ़ मिपाची शान आहेंत...

>> * (प्रिय वाचक, ही कथा जास्ती जास्त चार भागात आसेल, तरी मी तीन भागामध्ये कथा पुर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन) निर्वाण प्राप्त झाले आहे! -(जीवनभौचा पंखा) सोकाजी

पु. भा. प्र.

ही एक जबरी रहस्यकथा आहे असे वाटते. दोन्ही बहिणींच्या वेडसरपणाची झलक दाखवल्यामुळे जयवंत दळवींच्या एका कथेची आठवण येते. कथानायिकेला साधे कान नसून, 'जोरात कान' आहेत हे वाचून वाचक संभ्रमात पडतो. तसेच तिचे मौन इतके भीतिदायक का असावे, की गुंडही घाबरतील, याचा अर्थ लावण्यात गुंग होतो. पुढे ती स्वतःला 'स्वीट' म्हणते ते गोड या अर्थी की हॉटेलातला 'स्वीट' असतो त्याअर्थी, हेही गौडबंगालच आहे. एकूण काय, नेहमीप्रमाणेच जीमोंच्या फॅन्सना मेजवानी आहे.(कोण तो नतद्रष्ट, जीमो पानशेतच्या पुरात वाहून गेले अशी अफवा उठवत होता?)

मलाच लवकरा लवकर सायकालाँजी ट्रेंटमेट दिली पाहिजे!! =))

प्रतिसादाँमधे मपल्या गुर्जींच्याबी फुडं जायचा बेत दिसतोय... जरा नजर ठिवायला हँव्वी.

&&मेले आहे

माँहीते जीवाँन. हे एकताच तीने आपले जोरात कान ही बंद केले पुन्हा आपले कान बंद करते. अजुन एक...(प्रिय वाचक, ही कथा जास्ती जास्त चार भागात आसेल, तरी मी तीन भागामध्ये कथा पुर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन).....हे असे हवे होते का ? (प्रिय वाँचक, ही कथाँ जाँस्ती जाँस्त चाँर भाँगाँत आँसेल तरी मी तीन भाँगाँमध्ये कथाँ पुर्ण करण्याँचाँ प्रयत्न करेन) संपाँदक मंडळी वॉट्सअ‍ॅप सारख्या स्मायली द्यायची किरपा करतील काँय !

पुढचा भाग कधी?

एकाच दिवशी येऊनही अकुकाकांनी मोजींवर मात केली हे पाहून एक मिपाकर म्ह. श. वा.

पुढचा भाग कधी?

५ दिवसात फक्त २६ प्रतिसाद ?? मोजींभौंचं ग्लॅमर कमी झालेलं दिसतयं ..

आख्या मिपाचा दावा हय जी़व़ऩभौ छावा हय... चार भागांची कथा पाच भागात आली तरी चालेल... तुमी फ़क्त यौंद्या... फकस्त येक डाव आमची रीकेस्ट माना राव... ती "अपहरण कीं खूण" तुम्ही निम्यात सोडल्यापासून राँर्बट, कैरीची खूप आठवण येते, त्यांना या कथेत चानस द्या.

नंबर नोंदवून ठेवला आहे. बाकी सर्व इतर प्रतिक्रिया आल्यवर.

नाद नाही करायचा!!

बेबी चारदा आल्यास काय?

>>अचानक ती मेन रोडवरुन जाताना काही बदमाश गुंडानी अडवण्याचा प्रयत्न केला,पण तीचे मौन पाहुन त्या गुंडानीच आपली वाट बदलली कित्ती सभ्य नै आजकालचे गुंड!

कथेच्या नावात अनुस्वाराचा उपयोग न केल्याबद्दल जीवन भौंचे शतशः ऋणी आहोत. कथा चार भागातली तीन भागात करण्याच्या प्रयत्नाला 'शुंभेच्छा'!

:-))

*ROFL*

बेबी नाही हो बेंबी बेंबी.

'ओ माय गाँड' अश्लील अश्लील ! ! !

इस ष्टुरी मे दम है॥। आपली प्रिय वाचक

जाँन

=)) याचा उच्चार कसा करायचा?

मस्त.... झक्कास... जी़व़ऩभा़ऊ़ मिपाची शान आहेंत...

>> * (प्रिय वाचक, ही कथा जास्ती जास्त चार भागात आसेल, तरी मी तीन भागामध्ये कथा पुर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन) निर्वाण प्राप्त झाले आहे! -(जीवनभौचा पंखा) सोकाजी

पु. भा. प्र.

ही एक जबरी रहस्यकथा आहे असे वाटते. दोन्ही बहिणींच्या वेडसरपणाची झलक दाखवल्यामुळे जयवंत दळवींच्या एका कथेची आठवण येते. कथानायिकेला साधे कान नसून, 'जोरात कान' आहेत हे वाचून वाचक संभ्रमात पडतो. तसेच तिचे मौन इतके भीतिदायक का असावे, की गुंडही घाबरतील, याचा अर्थ लावण्यात गुंग होतो. पुढे ती स्वतःला 'स्वीट' म्हणते ते गोड या अर्थी की हॉटेलातला 'स्वीट' असतो त्याअर्थी, हेही गौडबंगालच आहे. एकूण काय, नेहमीप्रमाणेच जीमोंच्या फॅन्सना मेजवानी आहे.(कोण तो नतद्रष्ट, जीमो पानशेतच्या पुरात वाहून गेले अशी अफवा उठवत होता?)

मलाच लवकरा लवकर सायकालाँजी ट्रेंटमेट दिली पाहिजे!! =))

प्रतिसादाँमधे मपल्या गुर्जींच्याबी फुडं जायचा बेत दिसतोय... जरा नजर ठिवायला हँव्वी.

&&मेले आहे

माँहीते जीवाँन. हे एकताच तीने आपले जोरात कान ही बंद केले पुन्हा आपले कान बंद करते. अजुन एक...(प्रिय वाचक, ही कथा जास्ती जास्त चार भागात आसेल, तरी मी तीन भागामध्ये कथा पुर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन).....हे असे हवे होते का ? (प्रिय वाँचक, ही कथाँ जाँस्ती जाँस्त चाँर भाँगाँत आँसेल तरी मी तीन भाँगाँमध्ये कथाँ पुर्ण करण्याँचाँ प्रयत्न करेन) संपाँदक मंडळी वॉट्सअ‍ॅप सारख्या स्मायली द्यायची किरपा करतील काँय !

पुढचा भाग कधी?

एकाच दिवशी येऊनही अकुकाकांनी मोजींवर मात केली हे पाहून एक मिपाकर म्ह. श. वा.

पुढचा भाग कधी?

५ दिवसात फक्त २६ प्रतिसाद ?? मोजींभौंचं ग्लॅमर कमी झालेलं दिसतयं ..

आख्या मिपाचा दावा हय जी़व़ऩभौ छावा हय... चार भागांची कथा पाच भागात आली तरी चालेल... तुमी फ़क्त यौंद्या... फकस्त येक डाव आमची रीकेस्ट माना राव... ती "अपहरण कीं खूण" तुम्ही निम्यात सोडल्यापासून राँर्बट, कैरीची खूप आठवण येते, त्यांना या कथेत चानस द्या.

चांगली माहिती .चांगला खेळ .इकडे दुर्लक्ष का करतात मुलं ?

मस्तच माहिती. सी सर्फिंगवर कृपया अजून माहिती येऊ द्यात.

शेवटाचा फोटू अवडला.

मस्त !! हिवाळ्यात खेळून बघायला पाहिजे !!!

चांगली माहिती .चांगला खेळ .इकडे दुर्लक्ष का करतात मुलं ?

मस्तच माहिती. सी सर्फिंगवर कृपया अजून माहिती येऊ द्यात.

शेवटाचा फोटू अवडला.

मस्त !! हिवाळ्यात खेळून बघायला पाहिजे !!!

तुम्ही थोडे मोठे भाग का टाकत नाही? वर्णन पकड घ्यायला लागता लागताच मध्येच गुंडाळलं असं वाटतं.

रणशुर! शेवटी त्याला हवं ते साध्य झाल तर!

तुम्ही थोडे मोठे भाग का टाकत नाही? वर्णन पकड घ्यायला लागता लागताच मध्येच गुंडाळलं असं वाटतं.

रणशुर! शेवटी त्याला हवं ते साध्य झाल तर!

अतिशय माहीतीपुर्ण लेख.

>>> साध्या सर्दीसाठी अपण ४-४ वेळा आल्याचा चहा करुन घेतो. मग मन रडत असताना 'आपोआप ठिकाणावर येइल', असे म्हणून सोडून का देतो? >>> खरोखरच जग इतके वाईट आहे का की अतिसंवेदनशील माणसाना ते सामावून घेऊ शकत नाही? का त्यांना असे वास्तवाचे भान सोडून, वेगळ्याच जगात का पळून जावसे वाटत असेल? त्यातूनही पुन्हा जगातूनच का पळून जावसे वाटत असेल? >>> हे खरोखरच थांबवता येईल का? हे महत्त्वाचं आहे. लवकर उपाय झाले तर शक्य होतं. मुळात मानसिक आजार होऊ नयेत म्हणून मनाचा खुराक योग्य आणि संतुलित असणं आवश्यक आहे. 'अति सर्वत्र वर्ज्य' केलं की किमान जमायला हरकत नाही. बाकी केस स्टडीज आणि त्यावर उपाय हे तज्ज्ञ लोकांचं काम आहे. मुळात 'केस आहे' हे समजून घेतलं गेलं पाहिजे. 'सर्दीपासून कॅन्सर' पर्यंत पेशन्टच तसं 'रडू फुटणं ते आत्महत्या करावीशी वाटणं' पर्यंत पेशन्टच.

अवघड आहे, देवराई मधुन या विषयाच गांभिर्य समजले होते. दुर्दैवाने या आजराने ग्रस्त लोकांची संख्या आजुबाजुला वाढताना दिसते आहे. पैजारबुवा,

लेख आवडला.

साध्या सर्दीसाठी अपण ४-४ वेळा आल्याचा चहा करुन घेतो. मग मन रडत असताना 'आपोआप ठिकाणावर येइल', असे म्हणून सोडून का देतो?

हे वाक्य कळीचं आहे. अजूनही मानसिक आजारांबाबत पुरेशी जागरुकता नाही.

एकदा रागाचा उद्रेक झाल्यावर आणि त्या भरात त्यानी खिडकीची काच फोडल्यावर घरातले जागे झाले आणि औषधे सुरु केली.

असं काहीतरी टोकाचं दिसतं तेव्हाच उपचार केले जातात. जेव्हा आपला दात दुखतो तेव्हा आपण स्वतःलाच दोष देऊन 'मीच असा का?' असा प्रश्न विचारत नाही. दाताला जशी कीड लागू शकते तशी मनालाही लागू शकते. अनेक वेळा ती योग्य उपचारांनी बरीही करता येते. दात व्यवस्थित असले तरीही डेंटिस्टकडे दर सहा महिन्यांतून एकदा जाऊन दाखवून यावेत हा सल्ला स्वीकारार्ह वाटतो. मात्र दर सहा महिन्यांतून एकदा सायकॉलॉजिस्टकडे जाऊन तपासणी करून यावी असं म्हटलं तर ते आपल्याला विचित्र वाटतं. 'मला काही झालं नाही, मी ठीकठाक आहे, हे जे थोडंफार होतं ते सगळ्यांनाच होतं की...' असंच म्हणण्याची प्रवृत्ती असते. जेव्हा आपण अशा रोगाने ग्रासलेल्या कोणाकडे बघतो तेव्हाही आपल्याला आत कुठेतरी, काहीतरी बिनसलेलं असावं असं जाणवतं. बऱ्याचवेळा हिमनगाच्या टोकाप्रमाणे ते अगदीच नगण्य असतं. सामान्यच पण थोडंसं वेगळं काहीतरी वर्तन वाटावं असं. पाण्याखाली किती दडलेलं आहे हे सांगता येत नाही. काय करावा हेही कधी कधी कळत नाही. जवळच्या लोकांनी इंटरव्हेन्शन करणं हा एक मार्ग असतो. त्यासाठी असे रोग असतात, त्यांची लक्षणं ही ही असतात आणि यावर समजुतीचे चार शब्द सांगण्यापलिकडे उपाय असतात याची माहिती असणं महत्त्वाचं ठरतं. एके काळी उपचार घेणं म्हणजे वेड्यांचं हॉस्पिटल, शॉक ट्रीटमेंट वगैरे ढोबळ समजुती होत्या (निदान माझ्या तरी). गेल्या काही दशकांत याबाबत जागृती वाढते आहे. पण जितकी गरज आहे त्यामानाने ती नगण्यच आहे.

या रोगाने अक्षरश:ग्रासलेला एक परिचीत आहे.तो नेहेमी ग्रँड स्केलवर बोलायचा.त्याच्यात काहीच आजार नाही अशी कुटुंबियांनी समजूत करुन घेतली.त्याला जगात सर्वत्र लागणारे काँम्प्युटर पेपर्स त्याचे संशोधन आहे आणि ते कोणीतरी चोरले आहे असे वाटते.पण तू हे संशोधन करायला कुठे ,कधी गेला होतास,हे सांगताना त्याच्या मेंदुमध्ये काहीतरी गडबड आहे वाटायला लागले होतेच.त्याच्या घरच्यांना हे सांगण्याचा प्रयत्न केल्याने त्यांनी कायमचे अामच्याशी बोलणे टाकले होते.तो काहीही नोकरी धंदा करु शकत नसे हा म्हणे त्याचा करारी स्वभाव.त्याचे लग्न झाले.हळुहळु तो आक्रमक होऊन घरच्यांवर धावून जाणे,तर कधीकधी महिना महिना अस्वच्छ राहून मौनात.त्यात त्याला मुलगाही झालेला तोवर.दुर्दैैवाने आता त्या मुलातही मानसिक आजार आहे पण त्याच्यावर ट्रीटमेंट चालू केली आहे.

बर्‍याचवेळा हा 'आजार' आहे, आणि बरा होउ शकेल हीच जाग नसते. 'देवराई' बघतान तर हे 'फॅक्ट' सतत अंगावर येतं. अशक्य नाही, पण Paranoid schizophrenia मध्ये काहीही करणं फार कठीण जातं. कारण मूळात रुग्णाचा आपल्यावरचा विश्वास कुठल्या क्षणी उडेल याचच भरवसा नसतो. इतर मानसिक आजारात कुठे ना कुठेतरी युक्तीनी काही करणं शक्य नसतं. मी पाहिलेल्या बर्‍याच केसेस् मध्ये जवळच्या नातेवाईकांवर रुग्णाला नकळत औषधे देण्याची वेळ आलेली आहे.

एलोपथीमधे मनोरोगावर औषध हे बहुशः संवेदना बधीर करणारी सीडेटिव्हज असतात. ही औषधे वर्षानुवर्षे घ्यावी लागतात.

खरं पाहता अतिसंवेदनशिल व्यक्तीने अशा विषयावर अतिवाचनही करू नये. ह्याच विषयाच्या भोवती भोवती आपली विचारचक्र फिरत राहून आपल्यातही ह्या मनोविकाराची लक्षणे दिसू लागतात. नाटकात सतत, मन लावून, वेड्याची भूमिका करून शेवटी शेवटी त्या, अन्यथा सर्वसामान्य, नटाला देखिल वेडाचे झटके आल्याचे ऐकले आहे.

अतिशय माहितीपूर्ण आणि संवेदनाशील लिखाण. लेख खूप आवडला आणि एका जवळच्या पाहण्यातल्या मुलाची शोकांतिका जी विसरायचा आत्यंतिक प्रयत्न केला आहे ती परत मनात ठाण मांडून बसली. आणखी एका मूळच्या अत्यंत हुशार नातेवाईकाला ट्रीटमेंट सुरू झाल्यानंतर भाजीपाल्यासारखे आयुष्य जगताना पाहिले आहे आणि त्याच्याबरोबर त्याचे सगळे घर आजारी बनलेले पाहिले आहे. स्वॅप्स, तुमचे म्हणणे बरोबर आहे, हा लेख सायकिअ‍ॅट्रिस्ट डॉक्टरने लिहिलेला नाही, आणि यावर कोणी उपाय आधारित ठेवणार नाही, पण जवळच्या नात्यातला काही जणांबरोबर सायकिअ‍ॅट्रिस्टकडे गेल्यावर त्या डॉक्टरने जनरल प्रॅक्टिशनरसारखी औषधे लिहून देताना खूप पाहिले आहे. बहुधा सायकिअ‍ॅट्रिस्ट लोकांना कौन्सेलिंगसाठी आवश्यक वेळ देता येत नसावा. यापैकी काही डॉक्टर्स एक/दोन सेशन्सनंतर दुसर्‍या अनुभवी सायकॉलॉजिस्टवर अवलंबून राहतात आणि पेशंट आला की आधीची प्रिस्किप्शन्स पाहून जुजबी प्रश्न विचारून पुढच्या महिनाभरासाठी औषधे लिहून देतात. माझा डेंटिस्टसुद्धा यापेक्षा जास्त वेळ माझ्यासाठी खर्च करतो. अर्थात वेळ कमी आणि पेशंट्स जास्त अशी अवस्था असल्याने हे होत असेल हे मान्य आहे.

माहितीपूर्ण लेखन आहे. वाईट वाटते असे काही वाचले की, पण असे पेशंटस आणि त्यांच्या नातेवाईकांबद्दल धैर्याबद्दल विसरून चालणार नाही.

माहितीपूर्ण लेख आवडला, स्वाती

माहितीपूर्ण लेख आवडला - वर स्वाती आणि रेवतीसारखेच म्हणते.

माऊ ताई लेख आवडला. खरचं खुप खुप संवेदनशील म्हणता येईल असा विषय आहे. ह्या आणि तत्सम विषयांची व्याप्ती एवढी मोठी आहे की आता प्रसिद्ध अभिनेते रॉबिन व्हिलियमस यांचे डिप्रेशन मुळे आत्महत्या झाल्यावर एकदम जाग आल्यासारखी प्रसिद्धि मिळाली असं वाटतयं( मला कल्पना आहे कि हे दोन्ही वेगवेगळे विषय आहेत तरिही). पैसा ताई म्हणतात त्याप्रमाणे संपूर्ण घर आजारी पडतं. त्या रुग्णाच्या नातेवाईक विशेषतः आई वडील, भाउ बहीण ह्यांची घरात आणि घराबाहेर जी कुंचबणा, अवहेलना होते त्याची मोजदाद शक्यच नाही. बरेच वेळेस ह्या आजाराचा बराचसा वेळ अक्षरशः वाया जातो असचं बघण्यात आलयं. शिवाय ह्यामध्ये स्वःत रुग्ण एका वेगळ्याच विश्वात असल्यावर डॉ. कडे घेउन जाणं हे ही तितकच दिव्य आहे. म्ह्णजे अशी उदा. पाहिली आहेत की खुप अतिउच्चित शिक्षण घेतलेले, किमान २ विषयांत पीएच्डी मिळवलेले, पण व्यवहार माहीती नाही.. मुलांची काळजी आईची जबाबदारी..फक्त आणि फक्त २४ तास घरात बसुन राहाणे हेच एक आवडते काम. लेख आणि प्रतिसादांमधुनही बरीच माहीती मिळते आहे. -मयुरा.

पाहिला आहे असला पेशंट .पूर्वी याला घराण्यातच यांच्या वेड आहे म्हणत .एखाद्या कुटुंबात आत्महत्या करणारे ,थोडेसे भ्रमिष्ट ,ठार वेडे ,अधुनमधून वेडे निपजतांना दिसतात .थोडेसे अनुवंशिक आहे .आता राहिला प्रश्न उपचारांचा आणि त्याला समजून घेण्याचा .इतर शारिरिक रोगांसारखे या मानसिक रोगाचे रुग्ण स्वत: औषध मागायला जात नाहीत .यांना धरून न्यावे लागते आणि नेणाऱ्यालाही थंड राहाण्याची गोळी सतत घ्यावी लागते .

ADHD/ADD हा मानसिक आजार आहे का? पुण्यात यावर कुणी जाणकार आहे का?

हे आनुवंशिक असू शकतं का? >>खरोखरच जग इतके वाईट आहे का की अतिसंवेदनशील माणसाना ते सामावून घेऊ शकत नाही? हे खरोखरच थांबवता येईल का? दोन्ही प्रश्नाचं उत्तर 'माहित नाही' असंच द्यावंसं वाटतंय, निदान आता तरी!!

अतिशय माहीतीपुर्ण लेख.

>>> साध्या सर्दीसाठी अपण ४-४ वेळा आल्याचा चहा करुन घेतो. मग मन रडत असताना 'आपोआप ठिकाणावर येइल', असे म्हणून सोडून का देतो? >>> खरोखरच जग इतके वाईट आहे का की अतिसंवेदनशील माणसाना ते सामावून घेऊ शकत नाही? का त्यांना असे वास्तवाचे भान सोडून, वेगळ्याच जगात का पळून जावसे वाटत असेल? त्यातूनही पुन्हा जगातूनच का पळून जावसे वाटत असेल? >>> हे खरोखरच थांबवता येईल का? हे महत्त्वाचं आहे. लवकर उपाय झाले तर शक्य होतं. मुळात मानसिक आजार होऊ नयेत म्हणून मनाचा खुराक योग्य आणि संतुलित असणं आवश्यक आहे. 'अति सर्वत्र वर्ज्य' केलं की किमान जमायला हरकत नाही. बाकी केस स्टडीज आणि त्यावर उपाय हे तज्ज्ञ लोकांचं काम आहे. मुळात 'केस आहे' हे समजून घेतलं गेलं पाहिजे. 'सर्दीपासून कॅन्सर' पर्यंत पेशन्टच तसं 'रडू फुटणं ते आत्महत्या करावीशी वाटणं' पर्यंत पेशन्टच.

अवघड आहे, देवराई मधुन या विषयाच गांभिर्य समजले होते. दुर्दैवाने या आजराने ग्रस्त लोकांची संख्या आजुबाजुला वाढताना दिसते आहे. पैजारबुवा,

लेख आवडला.

साध्या सर्दीसाठी अपण ४-४ वेळा आल्याचा चहा करुन घेतो. मग मन रडत असताना 'आपोआप ठिकाणावर येइल', असे म्हणून सोडून का देतो?

हे वाक्य कळीचं आहे. अजूनही मानसिक आजारांबाबत पुरेशी जागरुकता नाही.

एकदा रागाचा उद्रेक झाल्यावर आणि त्या भरात त्यानी खिडकीची काच फोडल्यावर घरातले जागे झाले आणि औषधे सुरु केली.

असं काहीतरी टोकाचं दिसतं तेव्हाच उपचार केले जातात. जेव्हा आपला दात दुखतो तेव्हा आपण स्वतःलाच दोष देऊन 'मीच असा का?' असा प्रश्न विचारत नाही. दाताला जशी कीड लागू शकते तशी मनालाही लागू शकते. अनेक वेळा ती योग्य उपचारांनी बरीही करता येते. दात व्यवस्थित असले तरीही डेंटिस्टकडे दर सहा महिन्यांतून एकदा जाऊन दाखवून यावेत हा सल्ला स्वीकारार्ह वाटतो. मात्र दर सहा महिन्यांतून एकदा सायकॉलॉजिस्टकडे जाऊन तपासणी करून यावी असं म्हटलं तर ते आपल्याला विचित्र वाटतं. 'मला काही झालं नाही, मी ठीकठाक आहे, हे जे थोडंफार होतं ते सगळ्यांनाच होतं की...' असंच म्हणण्याची प्रवृत्ती असते. जेव्हा आपण अशा रोगाने ग्रासलेल्या कोणाकडे बघतो तेव्हाही आपल्याला आत कुठेतरी, काहीतरी बिनसलेलं असावं असं जाणवतं. बऱ्याचवेळा हिमनगाच्या टोकाप्रमाणे ते अगदीच नगण्य असतं. सामान्यच पण थोडंसं वेगळं काहीतरी वर्तन वाटावं असं. पाण्याखाली किती दडलेलं आहे हे सांगता येत नाही. काय करावा हेही कधी कधी कळत नाही. जवळच्या लोकांनी इंटरव्हेन्शन करणं हा एक मार्ग असतो. त्यासाठी असे रोग असतात, त्यांची लक्षणं ही ही असतात आणि यावर समजुतीचे चार शब्द सांगण्यापलिकडे उपाय असतात याची माहिती असणं महत्त्वाचं ठरतं. एके काळी उपचार घेणं म्हणजे वेड्यांचं हॉस्पिटल, शॉक ट्रीटमेंट वगैरे ढोबळ समजुती होत्या (निदान माझ्या तरी). गेल्या काही दशकांत याबाबत जागृती वाढते आहे. पण जितकी गरज आहे त्यामानाने ती नगण्यच आहे.

या रोगाने अक्षरश:ग्रासलेला एक परिचीत आहे.तो नेहेमी ग्रँड स्केलवर बोलायचा.त्याच्यात काहीच आजार नाही अशी कुटुंबियांनी समजूत करुन घेतली.त्याला जगात सर्वत्र लागणारे काँम्प्युटर पेपर्स त्याचे संशोधन आहे आणि ते कोणीतरी चोरले आहे असे वाटते.पण तू हे संशोधन करायला कुठे ,कधी गेला होतास,हे सांगताना त्याच्या मेंदुमध्ये काहीतरी गडबड आहे वाटायला लागले होतेच.त्याच्या घरच्यांना हे सांगण्याचा प्रयत्न केल्याने त्यांनी कायमचे अामच्याशी बोलणे टाकले होते.तो काहीही नोकरी धंदा करु शकत नसे हा म्हणे त्याचा करारी स्वभाव.त्याचे लग्न झाले.हळुहळु तो आक्रमक होऊन घरच्यांवर धावून जाणे,तर कधीकधी महिना महिना अस्वच्छ राहून मौनात.त्यात त्याला मुलगाही झालेला तोवर.दुर्दैैवाने आता त्या मुलातही मानसिक आजार आहे पण त्याच्यावर ट्रीटमेंट चालू केली आहे.

बर्‍याचवेळा हा 'आजार' आहे, आणि बरा होउ शकेल हीच जाग नसते. 'देवराई' बघतान तर हे 'फॅक्ट' सतत अंगावर येतं. अशक्य नाही, पण Paranoid schizophrenia मध्ये काहीही करणं फार कठीण जातं. कारण मूळात रुग्णाचा आपल्यावरचा विश्वास कुठल्या क्षणी उडेल याचच भरवसा नसतो. इतर मानसिक आजारात कुठे ना कुठेतरी युक्तीनी काही करणं शक्य नसतं. मी पाहिलेल्या बर्‍याच केसेस् मध्ये जवळच्या नातेवाईकांवर रुग्णाला नकळत औषधे देण्याची वेळ आलेली आहे.

एलोपथीमधे मनोरोगावर औषध हे बहुशः संवेदना बधीर करणारी सीडेटिव्हज असतात. ही औषधे वर्षानुवर्षे घ्यावी लागतात.

खरं पाहता अतिसंवेदनशिल व्यक्तीने अशा विषयावर अतिवाचनही करू नये. ह्याच विषयाच्या भोवती भोवती आपली विचारचक्र फिरत राहून आपल्यातही ह्या मनोविकाराची लक्षणे दिसू लागतात. नाटकात सतत, मन लावून, वेड्याची भूमिका करून शेवटी शेवटी त्या, अन्यथा सर्वसामान्य, नटाला देखिल वेडाचे झटके आल्याचे ऐकले आहे.

अतिशय माहितीपूर्ण आणि संवेदनाशील लिखाण. लेख खूप आवडला आणि एका जवळच्या पाहण्यातल्या मुलाची शोकांतिका जी विसरायचा आत्यंतिक प्रयत्न केला आहे ती परत मनात ठाण मांडून बसली. आणखी एका मूळच्या अत्यंत हुशार नातेवाईकाला ट्रीटमेंट सुरू झाल्यानंतर भाजीपाल्यासारखे आयुष्य जगताना पाहिले आहे आणि त्याच्याबरोबर त्याचे सगळे घर आजारी बनलेले पाहिले आहे. स्वॅप्स, तुमचे म्हणणे बरोबर आहे, हा लेख सायकिअ‍ॅट्रिस्ट डॉक्टरने लिहिलेला नाही, आणि यावर कोणी उपाय आधारित ठेवणार नाही, पण जवळच्या नात्यातला काही जणांबरोबर सायकिअ‍ॅट्रिस्टकडे गेल्यावर त्या डॉक्टरने जनरल प्रॅक्टिशनरसारखी औषधे लिहून देताना खूप पाहिले आहे. बहुधा सायकिअ‍ॅट्रिस्ट लोकांना कौन्सेलिंगसाठी आवश्यक वेळ देता येत नसावा. यापैकी काही डॉक्टर्स एक/दोन सेशन्सनंतर दुसर्‍या अनुभवी सायकॉलॉजिस्टवर अवलंबून राहतात आणि पेशंट आला की आधीची प्रिस्किप्शन्स पाहून जुजबी प्रश्न विचारून पुढच्या महिनाभरासाठी औषधे लिहून देतात. माझा डेंटिस्टसुद्धा यापेक्षा जास्त वेळ माझ्यासाठी खर्च करतो. अर्थात वेळ कमी आणि पेशंट्स जास्त अशी अवस्था असल्याने हे होत असेल हे मान्य आहे.

माहितीपूर्ण लेखन आहे. वाईट वाटते असे काही वाचले की, पण असे पेशंटस आणि त्यांच्या नातेवाईकांबद्दल धैर्याबद्दल विसरून चालणार नाही.

माहितीपूर्ण लेख आवडला, स्वाती

माहितीपूर्ण लेख आवडला - वर स्वाती आणि रेवतीसारखेच म्हणते.

माऊ ताई लेख आवडला. खरचं खुप खुप संवेदनशील म्हणता येईल असा विषय आहे. ह्या आणि तत्सम विषयांची व्याप्ती एवढी मोठी आहे की आता प्रसिद्ध अभिनेते रॉबिन व्हिलियमस यांचे डिप्रेशन मुळे आत्महत्या झाल्यावर एकदम जाग आल्यासारखी प्रसिद्धि मिळाली असं वाटतयं( मला कल्पना आहे कि हे दोन्ही वेगवेगळे विषय आहेत तरिही). पैसा ताई म्हणतात त्याप्रमाणे संपूर्ण घर आजारी पडतं. त्या रुग्णाच्या नातेवाईक विशेषतः आई वडील, भाउ बहीण ह्यांची घरात आणि घराबाहेर जी कुंचबणा, अवहेलना होते त्याची मोजदाद शक्यच नाही. बरेच वेळेस ह्या आजाराचा बराचसा वेळ अक्षरशः वाया जातो असचं बघण्यात आलयं. शिवाय ह्यामध्ये स्वःत रुग्ण एका वेगळ्याच विश्वात असल्यावर डॉ. कडे घेउन जाणं हे ही तितकच दिव्य आहे. म्ह्णजे अशी उदा. पाहिली आहेत की खुप अतिउच्चित शिक्षण घेतलेले, किमान २ विषयांत पीएच्डी मिळवलेले, पण व्यवहार माहीती नाही.. मुलांची काळजी आईची जबाबदारी..फक्त आणि फक्त २४ तास घरात बसुन राहाणे हेच एक आवडते काम. लेख आणि प्रतिसादांमधुनही बरीच माहीती मिळते आहे. -मयुरा.

पाहिला आहे असला पेशंट .पूर्वी याला घराण्यातच यांच्या वेड आहे म्हणत .एखाद्या कुटुंबात आत्महत्या करणारे ,थोडेसे भ्रमिष्ट ,ठार वेडे ,अधुनमधून वेडे निपजतांना दिसतात .थोडेसे अनुवंशिक आहे .आता राहिला प्रश्न उपचारांचा आणि त्याला समजून घेण्याचा .इतर शारिरिक रोगांसारखे या मानसिक रोगाचे रुग्ण स्वत: औषध मागायला जात नाहीत .यांना धरून न्यावे लागते आणि नेणाऱ्यालाही थंड राहाण्याची गोळी सतत घ्यावी लागते .

ADHD/ADD हा मानसिक आजार आहे का? पुण्यात यावर कुणी जाणकार आहे का?

हे आनुवंशिक असू शकतं का? >>खरोखरच जग इतके वाईट आहे का की अतिसंवेदनशील माणसाना ते सामावून घेऊ शकत नाही? हे खरोखरच थांबवता येईल का? दोन्ही प्रश्नाचं उत्तर 'माहित नाही' असंच द्यावंसं वाटतंय, निदान आता तरी!!