आम्हाला रावण राजा "झालाच पायजे!"

सीता पळवापळवी हे प्रकरण सोडलं तर रावण हा एक आदर्श राजा होता म्हणे. मग तो म्हाराष्ट्राचा मुख्यमंत्री कसा बनु शकेल?

कविता एकदम मस्त आहे

आम्हाला रावण राजा "झालाच पायजे!"

सीता पळवापळवी हे प्रकरण सोडलं तर रावण हा एक आदर्श राजा होता म्हणे. मग तो म्हाराष्ट्राचा मुख्यमंत्री कसा बनु शकेल?

कविता एकदम मस्त आहे

मैत्रीची नवी व्याख्या आवडली. पण एक पाहिलंय. माझ्या कॉलेजमधल्या मुलीला फेसबुकवर असेच शेकडो मित्र्/मैत्रिणी आहेत, पण ती म्हणते, यातले बरेच फक्त 'फ्रेंडस रिक्वेस्टमधून आलेले'. ते सगळेच जण एवढे आपले वाटत नाहीत. त्यातले काही फक्त 'ओळख' एवढ्याच पातळीवर राहतात. म्हणजे माध्यम बदलंल तरी कोणी जास्त आपला वाटतो कोणी नाही वाटत. ही मानवी मनाची वागणूक तशीच रहाते. पूर्वी शाळा कॉलेजातून बाहेर पडल्यावर माझ्यासारख्या अत्यंत बिझी ठिकाणी काम करणार्‍याना नवे मित्र मैत्रिणी मिळणं कठीणच असायचं. कारण ऑफिसच्या वेळात सतत काम असतं तर ऑफिस संपताच घराचे वेध लागतात. पण आता घरबसल्याच फेसबुकवरून नवे मित्र मैत्रिणी मिळतात, त्यानाही थोडा वेळ देता येतो. हा मोठाच फायदा!

खंरंच .. कसं काय जमतं हो कोदा तुम्हाला इतकं छाण लिहायला ? टेक्नॉलॉजी चं वर्तमान आणि भविष्य आणि त्याची आपल्या संस्कृतीशी असलेली गुंफण एवढी गुंतागुंतीची प्रक्रिया पण आपण एका सुलभ निबंधाद्वारे अशी काही उलगडुन सांगितली आहे जशी हैदराबाद च्या पॅराडाईज च्या बिर्याणी मधल्या परफेक्ट शिजलेल्या चिकन चा एकेक थ्रेड काढावा. आपल्या शब्दांची नजाकत , त्यातलं ते खोलवर विचारमंथन करुन ओतलेलं शब्दामृततुल्य त्यांना बहुआयामी वाक्यरचनेत बसवनं आणि त्याची वास्तवाशी सुरेख गुंफण , व्वा ! जवाव नही कोदा का ! कृतीशील समाज , टेक्नॉलॉजीचं खरं संचित , ई-मित्रमैत्रिणी , "आय थिंग " ( बहुतेक थिंक ) , बंध फुलणे , मित्र दु:खात बुडणे ,इर्षेचं जग , मित्रता फुलणे , मित्रसंकल्पना ब्रॉड होणे , वैचारिक मैत्री आणि मैत्रीची वीण , आजचं फास्ट लाईफ , मैत्री सैल होण , गाढ दोस्ती ,आजच्या काळात गौण झालेला फिजिकल प्रेसेंस , दुबैहुन तब्बल एक तास गफ्फा हाणनारे बहुआयामी मित्र आणि खुप म्हणजे खुपच समृद्ध असलेलात उमचा मित्र परिवार , एवढा सगळा सुकामेवा म्हणजे जणु पुण्याच्या सुप्रसिद्ध लक्ष्मिणारायण चिवड्यातले काजु आहेत काजु. व्वा ! अफलातुन निबंधलेखन . तुमचे १२६७ च्या वर मित्र आहेत म्हणजेच बघा ना , तुमची लोकप्रियता लवकर ९९९९९९९ च्या वर पोहचो आणि असेच एकसे एक व्हर्चुअल मैत्रीचे सुरेख शब्दकाजुंची/ शब्दपिस्तांची शिंपडण केलेली सुरेख गुंफन पहायला मिळो , आणि आमच्या सारख्या वाळवंट रुपी वाचकांना वाचनाची तहान भागवण्या करिता तुमच्या सुरेखसंगम लेखणाचे निबंधामृत मिळो अशी तुमच्या गांडदोस्त चरणी प्रार्थना करतो आणि आमचा छोटा प्रतिसाद आवरता घेतो. -(फेसबुक वर फक्त सिलेक्टेड मित्र असलेला) केसबुक ”सामानशीले सामान व्यसनेषु”

जिवलग मित्र व चांगली बायको नशीबात असला हवी बाबा.. ह्या दोन्ही गोष्टी शोधुन सापडत नाहीत.

छान लेख.

छान लेखन. अजून येऊ दे.....! बाकी, आभासी जगातील मित्रांवर किती विश्वास टाकला पाहिजे याबद्दल मी जरा सांशक आहे. -दिलीप बिरुटे

लेखन आवडले. खरे मित्र फार दुर्मिळच असतात.

व्हर्च्युअल मित्रांची खर्‍या आयुष्यातल्या मित्रांशी तुलना करणेच मुळात विचित्र आहे. शिवाय विनायक यांना खर्‍या आयुष्यात तुलना करण्यालायक मित्र मिळालेले नसल्याचे त्यांनी स्वतःच नमूद केलेले आहे. त्यामुळे त्यांनी अशी तुलना करणे सुसंगत आहे का, हा प्रश्न पडतो. हा, पण त्याला पर्याय दिलाय या नव्या माध्यमांनी .. कधीकाळी याच माध्यमाचा लोक आयडेंटीटी झाकून मैत्री करायला वापर करायचे. ती खऱ्या मैत्रीपासूनची पळवाट होती. पण, त्यालाही कंटाळल्यवर लोक खऱ्या नावानं पुढे आले आणि नवे बंध तयार होऊ लागले. मुळात म्हणजे, या मैत्रीला कसलेही सामाजिक बंधन नाही. स्त्री-पुरूष, जात-पात, जेवण्या-खाण्याचा, आवडीनिवडी काही नाही.. समान सांस्कृतिक, वा इतर जाणिवेनं एकत्र आलेली लोकं..बहुतांश वेळा सुजाण, वैचारिक मैत्रीसाठी आणि, मैत्रीची वीण झाली की प्रत्यक्ष भेट ओघाने येतेच, पण मैत्रीसाठी ती नीड नाही.. व्हर्च्युअल जग असल्याने टेन्शन नाही. आणि कोणीच कोणाचे मिंदे नसल्याने भांडतानादेखील दडपण नाही. आणि एखाद्याचे आपले जमत नाही म्हटल्यावर लगेच बाजुला व्हायची सोय .. आणि बोलताना समोरच्याचा स्टेटस, पत, प्रतिष्ठा कशाचा संबंध नाही.. हा परिच्छेद अजिबातच पटला नाही. या सर्व 'सोयी' खर्‍या आयुष्यातल्या मैत्रीमधेसुद्धा जशाच्या तशा लागू असतात, हे विनायक यांना सांगू इच्छितो. 'सायबर मैत्री' हे पेन फ्रेन्डचे विस्तारीत रूप म्हणून किंवा एक नवे दालन म्हणून उदयाला आले आहे आणि त्याचे स्वतःचे असे एक महत्वपूर्ण स्थान एखाद्याच्या आयुष्यात असू शकते, हे मान्य आहे. पण खर्‍या आयुष्यातल्या मित्रांना हा पर्याय असू शकतो असा जो काही लेखकाचा सूर आहे, त्याच्याशी सहमत होऊ शकत नाही. (यात श्रेष्ठ-कनिष्ठ असे काहीच ठरवायचे नाही. मित्र हे मित्र असतात, त्यात असे सबसेट करू नयेत असे वाटते.)

कुठेतरी मित्राची एक साधी आणि सरळ व्याख्या वाचली होती आणि ती अजूनही बदलावीशी वाटत नाहीये. जो तुमच्या घरी हक्काने जेवतो आणि ज्याच्या घरी तुम्ही हक्काने जाऊन जेवू शकता तो तुमचा मित्र.

खरी मैत्री फक्त प्रत्यक्ष जगातूनच (सूरू झालेली) असते/होते. फेसबूक वगैरे फक्त समवीचारी लोकांना एकत्र जमण्याचे, वैचारीक देवाण घेवाण मारण्याचे अथवा स्वतःला मीरवण्याचे माध्यम असते, म्हणून तीथे खरी मैत्री जोपासणे वगैरे बाबतीत जरा जपूनच...... असतीलही कदाचीत पण हे वर्चूअल मीत्र रीयल जगातील गरजा/ भावनांसाठी कधीच पूरे पडत नाहीत.

कधीकाळी याच माध्यमाचा लोक आयडेंटीटी झाकून मैत्री करायला वापर करायचे. ती खऱ्या मैत्रीपासूनची पळवाट होती. पण, त्यालाही कंटाळल्यवर लोक खऱ्या नावानं पुढे आले आणि नवे बंध तयार होऊ लागले. मुळात म्हणजे, या मैत्रीला कसलेही सामाजिक बंधन नाही. स्त्री-पुरूष, जात-पात, जेवण्या-खाण्याचा, आवडीनिवडी काही नाही.. समान सांस्कृतिक, वा इतर जाणिवेनं एकत्र आलेली लोकं..बहुतांश वेळा सुजाण, वैचारिक मैत्रीसाठी आणि, मैत्रीची वीण झाली की प्रत्यक्ष भेट ओघाने येतेच, पण मैत्रीसाठी ती नीड नाही.. व्हर्च्युअल जग असल्याने टेन्शन नाही. आणि कोणीच कोणाचे मिंदे नसल्याने भांडतानादेखील दडपण नाही. आणि एखाद्याचे आपले जमत नाही म्हटल्यावर लगेच बाजुला व्हायची सोय .. आणि बोलताना समोरच्याचा स्टेटस, पत, प्रतिष्ठा कशाचा संबंध नाही

तूम्ही नक्की फेसबूक बाबतच बोलताय ना ?

जो तुमच्या घरी हक्काने जेवतो आणि ज्याच्या घरी तुम्ही हक्काने जाऊन जेवू शकता तो तुमचा मित्र.

:) मस्तच.

लेख आवडला विनायका..

काय?? मटामधे 'गां*दोस्त' शब्द छापले तर चालतात?? हर हर हर रामा शिवा गोविंदा आणि हो, कोदा जपून बर का - हा लेख वाचण्यात आला. पण, नवे बंध फुलतायत हे नक्की आणि आजच्या ईर्षेच्या जगात हे फुलणंच महत्वाचे आहे. ’मित्र’ संकल्पना अधिक ब्रॉड होतीय.. भावनिक वीण किंचीतशी कमी झालीय, पण, सर्व बंधन तुटुन हेल्दी नाती निर्माण होत आहेत. हे म्हणजे सुरवातीला झटून ३०-३५ रन्स केल्यावर पुन्हा आउटसाईड द ऑफ स्टंप चेंडूला 'पोक' करायला जाण्यासारखे वाटले.. जसे पटकथेची गरज असताना चुंबन दृश्य सिनेमात असावे पण रेलचेल असली की दिग्दर्शक स्वतंत्र बुद्धीचा वाटत नाही, निर्मात्याच्या मागणी व वेळापत्रकानुसार चालणारा वाटतो. थोडक्यात जितके इंग्रजी वर्डस वापरले गेले आहेत ते सगळेच गरजेचे नव्हते असे वाटते. अर्थात वृत्तपत्रात आजकाल दर चार वाक्यांमधे किमान दोन, तीन आंग्ल शब्द आवश्यक हा नियम असल्यास मुद्दा बाद समजावा.

>>>>मला अत्यंत जीवाभावाचा असा मित्र नाही. भो*** ज्या वयात पोरांबरोबर हुंदडायचं, पोरी बघायच्या, (चोरुन) बीअर प्यायच्या, भटकंती करायची, आणि बर्‍याच येड** गोष्टी करायच्या त्या वयात हे 'असले' उद्योग केल्यावर दुसरे काय होणार??? पहिल्या वाक्यानंतर पुढचा लेख वाचला नाही. फू बाई फू च्या एका एपिसोड मधे (सौ.) किशोरी गोडबोले याणी साकारलेली पूजा भट्ट आणि तिच्या तोंडचे ' नोबडी कुड अंडरस्टँड मी बिकॉज आय वॉज टेन इयर्स अहेड ऑफ द जनरेशन' हे वाक्य आठवले आणि ड्वाले हस्सून हस्सून पाणावले. कोदा.... कोदा.... (चीअरअप साटी क्लेप करत वाच्तात ने तसे वाचा)

मांडलायपण चांगला.. जरा बोजड शब्द न वापरता लिहिलास तर अजुन चांगला होईल..

फेसबुकवर १२६७ मित्र. अरे बापरे. चांगलेय. अभिज्ञ.

लेखन या दृष्टीने बघीतल तर अतिशय सुन्दर म्हणाव लागेल विनायक, पण जर 'ही' परिस्थीती असेल तर तुझ या कंम्प्युटर नामक मित्रा समोर बसण अगदी ताबडतोब कमी कर. तु स्वतः जेंव्हा निखळ मैत्रीचा हात पुढे करशील, तेंव्हाच दुसरी व्यक्ती तुझी मित्र वा मैत्रीण होउ शकते. वर ननींनी लिहिल्या प्रमाणे माझी मैत्रीण होती, वर तर वर शाकाहारी. कधीही तीच्या घरी गेल तर जेवायच्या वेळी जेवुन परत येणारी मी, ती माझ्या घरी आल्यावर अगदी न संकोचता तीच्या समोर मांसाहार करत असे. अर्थात तीच्या साठी वेगळ शाकाहारी बनवुनच! असा वेळ सरायचा तीच्या बरोबर! परवा परवा पर्यंत तीला असेल तीथुन खणुन काढणे हा माझा हातखंडा होता, पण या वर्षी आले अन काही कारणान तीचा बदललेला पत्ता शोधायला नाही जमल मला तर , कुठउनशी खबर मिळाल्यावर पठ्ठीने अक्षय्चा नंबर शोधुन काढुन इकडे फोन करुन वर्षाचा शिव्याम्चा कोठा पूर्ण करुन घेतला. चेहरा बघितला की काहीतरी बिनसलय हे समजणारा, अगदी स्वतःच्या चुका ज्याच्यासमोर कबुल कराव्या असा वाटायला लावणारा अन आपल चुकल तरीही आपल्याला जगाच्या दृष्टीने न जोखणारा असा मित्र निदान मला तरी साक्षात शरीरान समोरच हवा.

जीवश्च कंठ्श्च मित्र लाभणे ही जर दुर्मीळ गोष्ट असेल तर मी धन्य आहे या बाबतीत.

(जीव ओवाळुन टाकणारे मित्र म्हणजे नेमके काय? माझा जीव ओवाळुन खुंटीवर टांगणारे असा जर असेल तर आणी तरंच )

मित्र म्हणजे तो जो 'सगळं काही ठीक' असं उत्तर दिल्यानंतर तुम्हाला म्हणतो "चल, आता खरं खरं सांग काय झालंय ते?"

>>>जीवश्च कंठ्श्च मित्र ऐकिव फोडः जीव जाईपर्यंत कंठ दाबून धरणारा.

लेखातल्या अनेक संकल्पना आणि व्याख्या मजेशीर वाटल्या, ह्या गमतीची सुरवात लेखाच्या शिर्षकापासुन होते ते म्हणजे'डेफिनेशन बदललेला मित्र' , मला नाही कळाले. मित्र म्हणजे मित्र, त्यात कसल्या डेफिनिशन्स आल्या ? माहिती-तंत्रज्ञानामुळे 'समानशीले समान व्यसनेषु' मित्र जवळ येतात ही एक अजुन गंमतशीर संकल्पना वाटली. गंमत सांगतो, आमच्या लहानपणी आमच्या इथे सुट्टी मिळाली की नदीच्या वाळवंटात क्रिकेट खेळायला जायची पद्धत होती, तिकडे आमची अनेकांशी 'ओळख' झाली. होळीला लाकडं पळवायला दुसर्‍या गल्लीत गेल्यावर भांडनातुन तिकडे नव्या 'ओळखी' व्हायच्या. गणपतीच्या काळात अजुन नव्या 'ओळखी' व्हायच्या. पुण्यात तर इतक्या ठिकाणी इतक्या प्रकारच्या लोकांशी 'ओळख' झाली की काही विचारु नका. नोकरी, शहरं बदलली, अनेक ओळखीही बदलल्या ... आंतरजालावर आलो, पुन्हा अनेक नव्या 'ओळखी' झाल्या ... पण ह्या सर्व 'ओळखीच्यांना' मी मित्र म्हणु का ? अर्थात ह्या ओळखीच्यातले काही अत्यंत चांगले मित्र झाले आहेत हे सत्य आहे, पण किती हे प्रमाण अत्यंत नगण्य आहे, हाताच्या बोटावर मोजता येईल इतके नगण्य आहे. आंतरजाल आणि माहिती-तंत्रज्ञानाच्या क्रांतीमुळे सगळे दालनच खुले झाले हे मान्य, पण मला ह्यात अजुन वैयक्तिकरित्या दोस्त बनवता नाही येत हे कबुल करतो. अर्थात आंतरजालाने कधीही नाव घेण्यासारखे ८-१० दोस्त जरुर दिले हे आवर्जुन उल्लेख करण्यासारखे आहे. मात्र अजुनसुद्धा मी आंतरजालावरच्या दोस्तंबाबत तितकासा कंफर्टेबल नाही, मला त्याची आवड नाही आणि रसही नाही, बहुसंख्यवेळा मला हे तापदायकच वाटत आले आहे हे सत्य आहे. बर्‍याचदा मी हे अनुभवातुन शिकलो आहे. असो, लेख चांगला आहेच मात्र काही संकल्पना मजेशीर वाटल्या म्हणुन एवढे खरडले. बाकी आमचे विचाराल तर आमचे दोस्त फैल्यपासुन आहे तसे आहेत, गेल्या काही वर्षात भयंकर बदल झाले आहेत, परिस्थिती, आचर-विचार आणि इतर अनेक बाबीत, पण ते साला दोस्तीची डेफिनिशन वगैरे नाय बदलली हो अजुन, ते ***चे अजुन आहे तसे आहेत, म्हणुन ते आमचे दोस्त आहेत, असो. - छोटा डॉन

माझ्या फेसबुक मित्रांची संख्या आत्ताच्या घडीला १२६७ आहे व यातल्या बऱ्याच जणाशी माझ्या खुप चांगल्या गप्पा होत असतात. अगदी चांगले शेअरिंग होत असते विनायक भाउ या वाक्यात एक खरी गोष्ट दडलेली आहे. एक विचारतो. तुम्ही जर प्रत्यक्ष लोकांशी बोलत असतात तर इतके मित्र झाले असते का हो? कॉम्प्युटरसमोर बसून जगभर फिरून आलात तरी एका चहाच्या घोटाचा आनन्द मित्राबरोबर येतो तो काही आगळाच. कॉम्प्युटर समोर बसून तुम्ही इतके मित्र जोडलेत याचाच दुसरा अर्थ असा की तुम्ही प्रत्यक्ष लोकांशी थेट मैत्री करायला वेळच देत नाही. याचा परीणाम तुम्ही कदाचित एकलकोंडे होण्यात होतो. आभासी विश्वातले आयडी हेच खरे मानुन त्यात रममाण होने हे भंगलेल्या आत्ममग्नतेचे एक लक्षण आहे. आभासी प्रतिमा खर्‍या असत्या तर मिपा कट्ट्याला एकत्र यावे असे लोकाना वाटले नसते. प्रत्यक्षात भेटण्याची ओढ वाटली नसती. आभासी जगातल्या मैत्रीपेक्षा प्रत्यक्ष भेटल्यानन्तर होणारी मैत्री ही कितीतरी भक्कम बंध निर्माण करते. एके काळी मी देखील चॅटिंगला अ‍ॅडिक्ट झालो होतो. ती नशा लवकरच उतरली . तुम्हाला जालावर १२६७ मित्र आहेत याबद्दल प्रौढीने सांगावे असे काही नाही. त्यातलया काहींकडून व्यावसायीक फायदा होईलही. पण तुम्ही जितके हाडामाम्साच्या लोकांत वावराल तितका तुमचा स्वभावातील अट्टाहासीपणा/ माझे तेच खरे वगैरे कमी होत जातो. टीमस्पीरीट /खेळकरपणा वाढत जातो १२६७ जालावरील व्यक्ती हे समीकरण बघताना आपण घरताल्या लग्नाला निमन्त्रणे देताना अगदी आठवूनसुद्धा नावांची संख्या ३०० /३५० च्यावर जात नाही. हे वास्तवदेखील लक्षात घ्यावे. आनन्दात सुखदु:त सहभागी होतो मार्गदर्शन करतो तो मित्र. तो कदाचित तुमचे दु:ख दूर करणार नाही पण निदान ऐकून तरी घेईल.

मैत्रीची नवी व्याख्या आवडली. पण एक पाहिलंय. माझ्या कॉलेजमधल्या मुलीला फेसबुकवर असेच शेकडो मित्र्/मैत्रिणी आहेत, पण ती म्हणते, यातले बरेच फक्त 'फ्रेंडस रिक्वेस्टमधून आलेले'. ते सगळेच जण एवढे आपले वाटत नाहीत. त्यातले काही फक्त 'ओळख' एवढ्याच पातळीवर राहतात. म्हणजे माध्यम बदलंल तरी कोणी जास्त आपला वाटतो कोणी नाही वाटत. ही मानवी मनाची वागणूक तशीच रहाते. पूर्वी शाळा कॉलेजातून बाहेर पडल्यावर माझ्यासारख्या अत्यंत बिझी ठिकाणी काम करणार्‍याना नवे मित्र मैत्रिणी मिळणं कठीणच असायचं. कारण ऑफिसच्या वेळात सतत काम असतं तर ऑफिस संपताच घराचे वेध लागतात. पण आता घरबसल्याच फेसबुकवरून नवे मित्र मैत्रिणी मिळतात, त्यानाही थोडा वेळ देता येतो. हा मोठाच फायदा!

खंरंच .. कसं काय जमतं हो कोदा तुम्हाला इतकं छाण लिहायला ? टेक्नॉलॉजी चं वर्तमान आणि भविष्य आणि त्याची आपल्या संस्कृतीशी असलेली गुंफण एवढी गुंतागुंतीची प्रक्रिया पण आपण एका सुलभ निबंधाद्वारे अशी काही उलगडुन सांगितली आहे जशी हैदराबाद च्या पॅराडाईज च्या बिर्याणी मधल्या परफेक्ट शिजलेल्या चिकन चा एकेक थ्रेड काढावा. आपल्या शब्दांची नजाकत , त्यातलं ते खोलवर विचारमंथन करुन ओतलेलं शब्दामृततुल्य त्यांना बहुआयामी वाक्यरचनेत बसवनं आणि त्याची वास्तवाशी सुरेख गुंफण , व्वा ! जवाव नही कोदा का ! कृतीशील समाज , टेक्नॉलॉजीचं खरं संचित , ई-मित्रमैत्रिणी , "आय थिंग " ( बहुतेक थिंक ) , बंध फुलणे , मित्र दु:खात बुडणे ,इर्षेचं जग , मित्रता फुलणे , मित्रसंकल्पना ब्रॉड होणे , वैचारिक मैत्री आणि मैत्रीची वीण , आजचं फास्ट लाईफ , मैत्री सैल होण , गाढ दोस्ती ,आजच्या काळात गौण झालेला फिजिकल प्रेसेंस , दुबैहुन तब्बल एक तास गफ्फा हाणनारे बहुआयामी मित्र आणि खुप म्हणजे खुपच समृद्ध असलेलात उमचा मित्र परिवार , एवढा सगळा सुकामेवा म्हणजे जणु पुण्याच्या सुप्रसिद्ध लक्ष्मिणारायण चिवड्यातले काजु आहेत काजु. व्वा ! अफलातुन निबंधलेखन . तुमचे १२६७ च्या वर मित्र आहेत म्हणजेच बघा ना , तुमची लोकप्रियता लवकर ९९९९९९९ च्या वर पोहचो आणि असेच एकसे एक व्हर्चुअल मैत्रीचे सुरेख शब्दकाजुंची/ शब्दपिस्तांची शिंपडण केलेली सुरेख गुंफन पहायला मिळो , आणि आमच्या सारख्या वाळवंट रुपी वाचकांना वाचनाची तहान भागवण्या करिता तुमच्या सुरेखसंगम लेखणाचे निबंधामृत मिळो अशी तुमच्या गांडदोस्त चरणी प्रार्थना करतो आणि आमचा छोटा प्रतिसाद आवरता घेतो. -(फेसबुक वर फक्त सिलेक्टेड मित्र असलेला) केसबुक ”सामानशीले सामान व्यसनेषु”

जिवलग मित्र व चांगली बायको नशीबात असला हवी बाबा.. ह्या दोन्ही गोष्टी शोधुन सापडत नाहीत.

छान लेख.

छान लेखन. अजून येऊ दे.....! बाकी, आभासी जगातील मित्रांवर किती विश्वास टाकला पाहिजे याबद्दल मी जरा सांशक आहे. -दिलीप बिरुटे

लेखन आवडले. खरे मित्र फार दुर्मिळच असतात.

व्हर्च्युअल मित्रांची खर्‍या आयुष्यातल्या मित्रांशी तुलना करणेच मुळात विचित्र आहे. शिवाय विनायक यांना खर्‍या आयुष्यात तुलना करण्यालायक मित्र मिळालेले नसल्याचे त्यांनी स्वतःच नमूद केलेले आहे. त्यामुळे त्यांनी अशी तुलना करणे सुसंगत आहे का, हा प्रश्न पडतो. हा, पण त्याला पर्याय दिलाय या नव्या माध्यमांनी .. कधीकाळी याच माध्यमाचा लोक आयडेंटीटी झाकून मैत्री करायला वापर करायचे. ती खऱ्या मैत्रीपासूनची पळवाट होती. पण, त्यालाही कंटाळल्यवर लोक खऱ्या नावानं पुढे आले आणि नवे बंध तयार होऊ लागले. मुळात म्हणजे, या मैत्रीला कसलेही सामाजिक बंधन नाही. स्त्री-पुरूष, जात-पात, जेवण्या-खाण्याचा, आवडीनिवडी काही नाही.. समान सांस्कृतिक, वा इतर जाणिवेनं एकत्र आलेली लोकं..बहुतांश वेळा सुजाण, वैचारिक मैत्रीसाठी आणि, मैत्रीची वीण झाली की प्रत्यक्ष भेट ओघाने येतेच, पण मैत्रीसाठी ती नीड नाही.. व्हर्च्युअल जग असल्याने टेन्शन नाही. आणि कोणीच कोणाचे मिंदे नसल्याने भांडतानादेखील दडपण नाही. आणि एखाद्याचे आपले जमत नाही म्हटल्यावर लगेच बाजुला व्हायची सोय .. आणि बोलताना समोरच्याचा स्टेटस, पत, प्रतिष्ठा कशाचा संबंध नाही.. हा परिच्छेद अजिबातच पटला नाही. या सर्व 'सोयी' खर्‍या आयुष्यातल्या मैत्रीमधेसुद्धा जशाच्या तशा लागू असतात, हे विनायक यांना सांगू इच्छितो. 'सायबर मैत्री' हे पेन फ्रेन्डचे विस्तारीत रूप म्हणून किंवा एक नवे दालन म्हणून उदयाला आले आहे आणि त्याचे स्वतःचे असे एक महत्वपूर्ण स्थान एखाद्याच्या आयुष्यात असू शकते, हे मान्य आहे. पण खर्‍या आयुष्यातल्या मित्रांना हा पर्याय असू शकतो असा जो काही लेखकाचा सूर आहे, त्याच्याशी सहमत होऊ शकत नाही. (यात श्रेष्ठ-कनिष्ठ असे काहीच ठरवायचे नाही. मित्र हे मित्र असतात, त्यात असे सबसेट करू नयेत असे वाटते.)

कुठेतरी मित्राची एक साधी आणि सरळ व्याख्या वाचली होती आणि ती अजूनही बदलावीशी वाटत नाहीये. जो तुमच्या घरी हक्काने जेवतो आणि ज्याच्या घरी तुम्ही हक्काने जाऊन जेवू शकता तो तुमचा मित्र.

खरी मैत्री फक्त प्रत्यक्ष जगातूनच (सूरू झालेली) असते/होते. फेसबूक वगैरे फक्त समवीचारी लोकांना एकत्र जमण्याचे, वैचारीक देवाण घेवाण मारण्याचे अथवा स्वतःला मीरवण्याचे माध्यम असते, म्हणून तीथे खरी मैत्री जोपासणे वगैरे बाबतीत जरा जपूनच...... असतीलही कदाचीत पण हे वर्चूअल मीत्र रीयल जगातील गरजा/ भावनांसाठी कधीच पूरे पडत नाहीत.

कधीकाळी याच माध्यमाचा लोक आयडेंटीटी झाकून मैत्री करायला वापर करायचे. ती खऱ्या मैत्रीपासूनची पळवाट होती. पण, त्यालाही कंटाळल्यवर लोक खऱ्या नावानं पुढे आले आणि नवे बंध तयार होऊ लागले. मुळात म्हणजे, या मैत्रीला कसलेही सामाजिक बंधन नाही. स्त्री-पुरूष, जात-पात, जेवण्या-खाण्याचा, आवडीनिवडी काही नाही.. समान सांस्कृतिक, वा इतर जाणिवेनं एकत्र आलेली लोकं..बहुतांश वेळा सुजाण, वैचारिक मैत्रीसाठी आणि, मैत्रीची वीण झाली की प्रत्यक्ष भेट ओघाने येतेच, पण मैत्रीसाठी ती नीड नाही.. व्हर्च्युअल जग असल्याने टेन्शन नाही. आणि कोणीच कोणाचे मिंदे नसल्याने भांडतानादेखील दडपण नाही. आणि एखाद्याचे आपले जमत नाही म्हटल्यावर लगेच बाजुला व्हायची सोय .. आणि बोलताना समोरच्याचा स्टेटस, पत, प्रतिष्ठा कशाचा संबंध नाही

तूम्ही नक्की फेसबूक बाबतच बोलताय ना ?

जो तुमच्या घरी हक्काने जेवतो आणि ज्याच्या घरी तुम्ही हक्काने जाऊन जेवू शकता तो तुमचा मित्र.

:) मस्तच.

लेख आवडला विनायका..

काय?? मटामधे 'गां*दोस्त' शब्द छापले तर चालतात?? हर हर हर रामा शिवा गोविंदा आणि हो, कोदा जपून बर का - हा लेख वाचण्यात आला. पण, नवे बंध फुलतायत हे नक्की आणि आजच्या ईर्षेच्या जगात हे फुलणंच महत्वाचे आहे. ’मित्र’ संकल्पना अधिक ब्रॉड होतीय.. भावनिक वीण किंचीतशी कमी झालीय, पण, सर्व बंधन तुटुन हेल्दी नाती निर्माण होत आहेत. हे म्हणजे सुरवातीला झटून ३०-३५ रन्स केल्यावर पुन्हा आउटसाईड द ऑफ स्टंप चेंडूला 'पोक' करायला जाण्यासारखे वाटले.. जसे पटकथेची गरज असताना चुंबन दृश्य सिनेमात असावे पण रेलचेल असली की दिग्दर्शक स्वतंत्र बुद्धीचा वाटत नाही, निर्मात्याच्या मागणी व वेळापत्रकानुसार चालणारा वाटतो. थोडक्यात जितके इंग्रजी वर्डस वापरले गेले आहेत ते सगळेच गरजेचे नव्हते असे वाटते. अर्थात वृत्तपत्रात आजकाल दर चार वाक्यांमधे किमान दोन, तीन आंग्ल शब्द आवश्यक हा नियम असल्यास मुद्दा बाद समजावा.

>>>>मला अत्यंत जीवाभावाचा असा मित्र नाही. भो*** ज्या वयात पोरांबरोबर हुंदडायचं, पोरी बघायच्या, (चोरुन) बीअर प्यायच्या, भटकंती करायची, आणि बर्‍याच येड** गोष्टी करायच्या त्या वयात हे 'असले' उद्योग केल्यावर दुसरे काय होणार??? पहिल्या वाक्यानंतर पुढचा लेख वाचला नाही. फू बाई फू च्या एका एपिसोड मधे (सौ.) किशोरी गोडबोले याणी साकारलेली पूजा भट्ट आणि तिच्या तोंडचे ' नोबडी कुड अंडरस्टँड मी बिकॉज आय वॉज टेन इयर्स अहेड ऑफ द जनरेशन' हे वाक्य आठवले आणि ड्वाले हस्सून हस्सून पाणावले. कोदा.... कोदा.... (चीअरअप साटी क्लेप करत वाच्तात ने तसे वाचा)

मांडलायपण चांगला.. जरा बोजड शब्द न वापरता लिहिलास तर अजुन चांगला होईल..

फेसबुकवर १२६७ मित्र. अरे बापरे. चांगलेय. अभिज्ञ.

लेखन या दृष्टीने बघीतल तर अतिशय सुन्दर म्हणाव लागेल विनायक, पण जर 'ही' परिस्थीती असेल तर तुझ या कंम्प्युटर नामक मित्रा समोर बसण अगदी ताबडतोब कमी कर. तु स्वतः जेंव्हा निखळ मैत्रीचा हात पुढे करशील, तेंव्हाच दुसरी व्यक्ती तुझी मित्र वा मैत्रीण होउ शकते. वर ननींनी लिहिल्या प्रमाणे माझी मैत्रीण होती, वर तर वर शाकाहारी. कधीही तीच्या घरी गेल तर जेवायच्या वेळी जेवुन परत येणारी मी, ती माझ्या घरी आल्यावर अगदी न संकोचता तीच्या समोर मांसाहार करत असे. अर्थात तीच्या साठी वेगळ शाकाहारी बनवुनच! असा वेळ सरायचा तीच्या बरोबर! परवा परवा पर्यंत तीला असेल तीथुन खणुन काढणे हा माझा हातखंडा होता, पण या वर्षी आले अन काही कारणान तीचा बदललेला पत्ता शोधायला नाही जमल मला तर , कुठउनशी खबर मिळाल्यावर पठ्ठीने अक्षय्चा नंबर शोधुन काढुन इकडे फोन करुन वर्षाचा शिव्याम्चा कोठा पूर्ण करुन घेतला. चेहरा बघितला की काहीतरी बिनसलय हे समजणारा, अगदी स्वतःच्या चुका ज्याच्यासमोर कबुल कराव्या असा वाटायला लावणारा अन आपल चुकल तरीही आपल्याला जगाच्या दृष्टीने न जोखणारा असा मित्र निदान मला तरी साक्षात शरीरान समोरच हवा.

जीवश्च कंठ्श्च मित्र लाभणे ही जर दुर्मीळ गोष्ट असेल तर मी धन्य आहे या बाबतीत.

(जीव ओवाळुन टाकणारे मित्र म्हणजे नेमके काय? माझा जीव ओवाळुन खुंटीवर टांगणारे असा जर असेल तर आणी तरंच )

मित्र म्हणजे तो जो 'सगळं काही ठीक' असं उत्तर दिल्यानंतर तुम्हाला म्हणतो "चल, आता खरं खरं सांग काय झालंय ते?"

>>>जीवश्च कंठ्श्च मित्र ऐकिव फोडः जीव जाईपर्यंत कंठ दाबून धरणारा.

लेखातल्या अनेक संकल्पना आणि व्याख्या मजेशीर वाटल्या, ह्या गमतीची सुरवात लेखाच्या शिर्षकापासुन होते ते म्हणजे'डेफिनेशन बदललेला मित्र' , मला नाही कळाले. मित्र म्हणजे मित्र, त्यात कसल्या डेफिनिशन्स आल्या ? माहिती-तंत्रज्ञानामुळे 'समानशीले समान व्यसनेषु' मित्र जवळ येतात ही एक अजुन गंमतशीर संकल्पना वाटली. गंमत सांगतो, आमच्या लहानपणी आमच्या इथे सुट्टी मिळाली की नदीच्या वाळवंटात क्रिकेट खेळायला जायची पद्धत होती, तिकडे आमची अनेकांशी 'ओळख' झाली. होळीला लाकडं पळवायला दुसर्‍या गल्लीत गेल्यावर भांडनातुन तिकडे नव्या 'ओळखी' व्हायच्या. गणपतीच्या काळात अजुन नव्या 'ओळखी' व्हायच्या. पुण्यात तर इतक्या ठिकाणी इतक्या प्रकारच्या लोकांशी 'ओळख' झाली की काही विचारु नका. नोकरी, शहरं बदलली, अनेक ओळखीही बदलल्या ... आंतरजालावर आलो, पुन्हा अनेक नव्या 'ओळखी' झाल्या ... पण ह्या सर्व 'ओळखीच्यांना' मी मित्र म्हणु का ? अर्थात ह्या ओळखीच्यातले काही अत्यंत चांगले मित्र झाले आहेत हे सत्य आहे, पण किती हे प्रमाण अत्यंत नगण्य आहे, हाताच्या बोटावर मोजता येईल इतके नगण्य आहे. आंतरजाल आणि माहिती-तंत्रज्ञानाच्या क्रांतीमुळे सगळे दालनच खुले झाले हे मान्य, पण मला ह्यात अजुन वैयक्तिकरित्या दोस्त बनवता नाही येत हे कबुल करतो. अर्थात आंतरजालाने कधीही नाव घेण्यासारखे ८-१० दोस्त जरुर दिले हे आवर्जुन उल्लेख करण्यासारखे आहे. मात्र अजुनसुद्धा मी आंतरजालावरच्या दोस्तंबाबत तितकासा कंफर्टेबल नाही, मला त्याची आवड नाही आणि रसही नाही, बहुसंख्यवेळा मला हे तापदायकच वाटत आले आहे हे सत्य आहे. बर्‍याचदा मी हे अनुभवातुन शिकलो आहे. असो, लेख चांगला आहेच मात्र काही संकल्पना मजेशीर वाटल्या म्हणुन एवढे खरडले. बाकी आमचे विचाराल तर आमचे दोस्त फैल्यपासुन आहे तसे आहेत, गेल्या काही वर्षात भयंकर बदल झाले आहेत, परिस्थिती, आचर-विचार आणि इतर अनेक बाबीत, पण ते साला दोस्तीची डेफिनिशन वगैरे नाय बदलली हो अजुन, ते ***चे अजुन आहे तसे आहेत, म्हणुन ते आमचे दोस्त आहेत, असो. - छोटा डॉन

माझ्या फेसबुक मित्रांची संख्या आत्ताच्या घडीला १२६७ आहे व यातल्या बऱ्याच जणाशी माझ्या खुप चांगल्या गप्पा होत असतात. अगदी चांगले शेअरिंग होत असते विनायक भाउ या वाक्यात एक खरी गोष्ट दडलेली आहे. एक विचारतो. तुम्ही जर प्रत्यक्ष लोकांशी बोलत असतात तर इतके मित्र झाले असते का हो? कॉम्प्युटरसमोर बसून जगभर फिरून आलात तरी एका चहाच्या घोटाचा आनन्द मित्राबरोबर येतो तो काही आगळाच. कॉम्प्युटर समोर बसून तुम्ही इतके मित्र जोडलेत याचाच दुसरा अर्थ असा की तुम्ही प्रत्यक्ष लोकांशी थेट मैत्री करायला वेळच देत नाही. याचा परीणाम तुम्ही कदाचित एकलकोंडे होण्यात होतो. आभासी विश्वातले आयडी हेच खरे मानुन त्यात रममाण होने हे भंगलेल्या आत्ममग्नतेचे एक लक्षण आहे. आभासी प्रतिमा खर्‍या असत्या तर मिपा कट्ट्याला एकत्र यावे असे लोकाना वाटले नसते. प्रत्यक्षात भेटण्याची ओढ वाटली नसती. आभासी जगातल्या मैत्रीपेक्षा प्रत्यक्ष भेटल्यानन्तर होणारी मैत्री ही कितीतरी भक्कम बंध निर्माण करते. एके काळी मी देखील चॅटिंगला अ‍ॅडिक्ट झालो होतो. ती नशा लवकरच उतरली . तुम्हाला जालावर १२६७ मित्र आहेत याबद्दल प्रौढीने सांगावे असे काही नाही. त्यातलया काहींकडून व्यावसायीक फायदा होईलही. पण तुम्ही जितके हाडामाम्साच्या लोकांत वावराल तितका तुमचा स्वभावातील अट्टाहासीपणा/ माझे तेच खरे वगैरे कमी होत जातो. टीमस्पीरीट /खेळकरपणा वाढत जातो १२६७ जालावरील व्यक्ती हे समीकरण बघताना आपण घरताल्या लग्नाला निमन्त्रणे देताना अगदी आठवूनसुद्धा नावांची संख्या ३०० /३५० च्यावर जात नाही. हे वास्तवदेखील लक्षात घ्यावे. आनन्दात सुखदु:त सहभागी होतो मार्गदर्शन करतो तो मित्र. तो कदाचित तुमचे दु:ख दूर करणार नाही पण निदान ऐकून तरी घेईल.

वा वा वा !! तोंड लाळावले ... बादलीभर लाळ गळाली .. विकांताला नक्की करुन पाहिन .. अगदी ढासु स्टायलीत :) अवांतर : ढेकुण कढी ही भाकरीबरोबर उत्तम लागते. झुरळं एक दिवस आधी पाण्यात भिजत ठेवल्यास भाजीला छाण तर्री येते :) - कैप्टण कुक

माहीतीपुर्ण लेखाबद्दल विभौ चे ढण्यवाद आणि अभिणंदन.

तुमच्या गुज्जु ढोकळ्यात घालुन कसे लागतील हो? पाकृ करुन खातानाचा फोटु टाका ना.

या तिघांमध्ये ढेकूण घरासाठी सर्वाधिक त्रासदायक असतो असे आमचे मत. एकतर झुरळे विचारी पेस्ट कंट्रोल केल्यावर निमूटपणे गायब होतात पण ढेकणाचे तसे नाही. साध्या साध्या कीटकनाशकांच्या मार्‍यातूनही हे जिवंत राहतात. चिरडले तरी हे परत जिवंत होतात म्हणे म्हणून त्यांना रावणाची उपमाही दिली जाते. यांना मारण्याचा जालीम उपाय म्हणजे पकडून रॉकेलमध्ये टाकणे. यांचा प्रादुर्भाव खूप वाढला तर घरचे फर्निचर विकायची पाळी येते व ते विकतही कोणी घेत नसल्याने शेवटी जाळूनच टाकावे लागते. यांना इंद्रजितासारखी अद्दृश्य होण्याची शक्तीही लाभलीय म्हणे. चावतांना हे महाशय दिसत नाहीत कारण हे चावल्यानंतर बधिर करणारे रसायन सोडतात व रक्तप्राशन केल्यानंतर हे महाशय सुखरूप दूर पळतात व बरेच वेळाने आपणास चावल्याची जाणीव होती. यांचा त्रास विशेषतः घरच्या स्त्रियांना जास्त प्रमाणात होतो तो मासनिकच जास्त असावा. घरात उग्र रसायनांचा वास आला की खुश्शाल समजावे की घरातल्या पुरुष मंडळींची तोंडाला फडके बांधून ढेकूण मारण्याची मोहीम चालू आहे. किशोरकुमारने पण यांची महती वर्णन केली आहे. धीरे रे से आजा रे खटीयन में रे खटमल धीरे से आजा रे | सोयी है राजकुमारी.........||

वा काय उपमा आहे खाटेतला मल्ल तो 'खट्मल'

झुरळ हा एकमेव प्रानी आहे जो प्रियकरला ऐन वेळि मदत करतो. (प्रेयसिला मिठीत घेण्यासाठी) लेख मंजे सर्व गुन संपन्न एक शंका : एडस झालेल्या मानसाला चावलेला ढेकुन चावल्याने एडस होतो का ?

क्या बात है ! जबरा विजुभाउ!! ह्याच बरोबर त्यांना पाळण्याची कृती दिली असती तर बरे झाले असते. संपादन किंवा अन्य कुठल्याही बाबतीत संपादकीय कारवाईचा उल्लेख टाळावा. यापुढे असे प्रतिसाद काढून टाकले जातील. - नीलकांत

संपादन किंवा अन्य कुठल्याही बाबतीत संपादकीय कारवाईचा उल्लेख टाळावा. यापुढे असे प्रतिसाद काढून टाकले जातील. - नीलकांत

अजुन काही किटक मानवांवर प्रेम करतात त्यात ढेकुण,पिसु,ऊवा,लिखा किंवा गोचीड ह्याबद्दल देखिल विजुभौना लिहता आले असते.

अप्रतीम छायाचीत्रांच कलेक्शन...असलेच लीहीत रहा. आणी प्रसीध्द पण करा.

जनरली ह्या कीटकांना पाहुन ईईईईईईईईईईईईईईई असेच वाटते पण जे काही फोटो या लेखात टाकले आहे ते पाहुन यांना क्युट कीटक म्हणावेसे वाटतेय.

धन्यवाद

माझी एक मुलगी जरा जास्त गॅप नंतर झाली. ( असा "क्लीन बोल्ड "तुमच्यापैकी काही जणांचा झाला असेलच तेंव्हा फार हसू नका ! ) तर सांगत काय होतो. आता सनलाच्या गिलावा असणार्‍या मुलायम भिंती आल्या. ढेकणाना चिकटण्यासाठी कपार मिळेनाशी झाली. गेल्या २३ वर्षात आमचे घरी ढेकूण नाही.मुलगी विचारते 'बाबा ढेकूण हा काय प्रकार आहे ? आता तिला विजूभौ चा फोटो .... अरे अर माफ करा विजुभौ ने डकविलेला फोटू दाखवितो. विजू भौ, पोरीच्या हट्टा साठी खालील फोटू चिकटवावे फिरकीचा तांब्या मायाळूची भाजी टाकळ्याची भाजी डिंगर्‍या घोळूची भाजी वैलाची चूल नेवेग्र्या भुशाची शेगडी कोळशाची इस्त्री खांडसरी साखर

वा वा वा !! तोंड लाळावले ... बादलीभर लाळ गळाली .. विकांताला नक्की करुन पाहिन .. अगदी ढासु स्टायलीत :) अवांतर : ढेकुण कढी ही भाकरीबरोबर उत्तम लागते. झुरळं एक दिवस आधी पाण्यात भिजत ठेवल्यास भाजीला छाण तर्री येते :) - कैप्टण कुक

माहीतीपुर्ण लेखाबद्दल विभौ चे ढण्यवाद आणि अभिणंदन.

तुमच्या गुज्जु ढोकळ्यात घालुन कसे लागतील हो? पाकृ करुन खातानाचा फोटु टाका ना.

या तिघांमध्ये ढेकूण घरासाठी सर्वाधिक त्रासदायक असतो असे आमचे मत. एकतर झुरळे विचारी पेस्ट कंट्रोल केल्यावर निमूटपणे गायब होतात पण ढेकणाचे तसे नाही. साध्या साध्या कीटकनाशकांच्या मार्‍यातूनही हे जिवंत राहतात. चिरडले तरी हे परत जिवंत होतात म्हणे म्हणून त्यांना रावणाची उपमाही दिली जाते. यांना मारण्याचा जालीम उपाय म्हणजे पकडून रॉकेलमध्ये टाकणे. यांचा प्रादुर्भाव खूप वाढला तर घरचे फर्निचर विकायची पाळी येते व ते विकतही कोणी घेत नसल्याने शेवटी जाळूनच टाकावे लागते. यांना इंद्रजितासारखी अद्दृश्य होण्याची शक्तीही लाभलीय म्हणे. चावतांना हे महाशय दिसत नाहीत कारण हे चावल्यानंतर बधिर करणारे रसायन सोडतात व रक्तप्राशन केल्यानंतर हे महाशय सुखरूप दूर पळतात व बरेच वेळाने आपणास चावल्याची जाणीव होती. यांचा त्रास विशेषतः घरच्या स्त्रियांना जास्त प्रमाणात होतो तो मासनिकच जास्त असावा. घरात उग्र रसायनांचा वास आला की खुश्शाल समजावे की घरातल्या पुरुष मंडळींची तोंडाला फडके बांधून ढेकूण मारण्याची मोहीम चालू आहे. किशोरकुमारने पण यांची महती वर्णन केली आहे. धीरे रे से आजा रे खटीयन में रे खटमल धीरे से आजा रे | सोयी है राजकुमारी.........||

वा काय उपमा आहे खाटेतला मल्ल तो 'खट्मल'

झुरळ हा एकमेव प्रानी आहे जो प्रियकरला ऐन वेळि मदत करतो. (प्रेयसिला मिठीत घेण्यासाठी) लेख मंजे सर्व गुन संपन्न एक शंका : एडस झालेल्या मानसाला चावलेला ढेकुन चावल्याने एडस होतो का ?

क्या बात है ! जबरा विजुभाउ!! ह्याच बरोबर त्यांना पाळण्याची कृती दिली असती तर बरे झाले असते. संपादन किंवा अन्य कुठल्याही बाबतीत संपादकीय कारवाईचा उल्लेख टाळावा. यापुढे असे प्रतिसाद काढून टाकले जातील. - नीलकांत

संपादन किंवा अन्य कुठल्याही बाबतीत संपादकीय कारवाईचा उल्लेख टाळावा. यापुढे असे प्रतिसाद काढून टाकले जातील. - नीलकांत

अजुन काही किटक मानवांवर प्रेम करतात त्यात ढेकुण,पिसु,ऊवा,लिखा किंवा गोचीड ह्याबद्दल देखिल विजुभौना लिहता आले असते.

अप्रतीम छायाचीत्रांच कलेक्शन...असलेच लीहीत रहा. आणी प्रसीध्द पण करा.

जनरली ह्या कीटकांना पाहुन ईईईईईईईईईईईईईईई असेच वाटते पण जे काही फोटो या लेखात टाकले आहे ते पाहुन यांना क्युट कीटक म्हणावेसे वाटतेय.

धन्यवाद

माझी एक मुलगी जरा जास्त गॅप नंतर झाली. ( असा "क्लीन बोल्ड "तुमच्यापैकी काही जणांचा झाला असेलच तेंव्हा फार हसू नका ! ) तर सांगत काय होतो. आता सनलाच्या गिलावा असणार्‍या मुलायम भिंती आल्या. ढेकणाना चिकटण्यासाठी कपार मिळेनाशी झाली. गेल्या २३ वर्षात आमचे घरी ढेकूण नाही.मुलगी विचारते 'बाबा ढेकूण हा काय प्रकार आहे ? आता तिला विजूभौ चा फोटो .... अरे अर माफ करा विजुभौ ने डकविलेला फोटू दाखवितो. विजू भौ, पोरीच्या हट्टा साठी खालील फोटू चिकटवावे फिरकीचा तांब्या मायाळूची भाजी टाकळ्याची भाजी डिंगर्‍या घोळूची भाजी वैलाची चूल नेवेग्र्या भुशाची शेगडी कोळशाची इस्त्री खांडसरी साखर

सही एंट्री टाकलीत राव बॅरिस्टर अमर विश्वासची. मज्जा येणार आता.....

अब आगे क्या...? लवकर लिही रे.. स्वाती

मस्त रे पर्‍या ... क्रमश: असलं तरी चालु राहु देत मालिका ...

ओ परा भाऊ असे नानू भाग का हो लिवता तुम्ही.... वाचायला सुरुवात केल्यावरच भाग संपला .... एवढ्या दिवसांचा ब्रेक घेताय तर जरा जास्त लिवा... बाकी हा भाग पण जबराट :)

इतक्या दिवसांचा ब्रेक????? आता आधीचे भाग परत चाळावे लागणार आधी.

पुढचे भाग पटापट लिही. उगा उत्सुकता ताणून धरू नकोस.

अतिशय सुंदर लिहित आहात, मस्त लिहित रहा ... वाचत आहे

खलास.. म्हणजे आता पुढे कोर्टातल्या सीन्सची मेजवानीही मिळणार अशी आशा जागी झाली..हा आमचा अत्यंत आवडता भाग.. पराभौ..मानलं तुम्हाला..फक्कड जमत चाललीय कथेची रेसिपी..

माझ्यासाठी तर हाच पहिला भाग आहे मी याआधीचे वाचलेले नाही ,आता वाचावे लागतील.

पराशेठ, अमर विश्वासची एंट्री फक्कड! पुढील भागांच्या प्रतिक्षेत. थोडं पटापट लिवा की!

परावळकर, सही चाललीये गाडी!!! पुलेशु!!! --असुर

मस्त रे.... पुढच्या भागासाठी एवढा वेळ लावु नको राव. - सूर्य.

सुहास शिरवळकर हा माझा अत्‍यंत आवडता लेखक. जेव्‍हा खूप काम करुन कंटाळा आलेला असेल किंवा फ्रेश व्‍हायचे असेल तेव्‍हा मी सुशि ची कुठलीही कादंबरी घेते आणि वाचूनच परत ठेवते. तुम्‍ही एकत्र आणलेले सर्वच नायक आपापल्‍या वैशिष्‍टयांसकट वेगळे आणि तरीही ते एकत्र आलेले प्रचंड आवडले. सहजच चाळता चाळता ही कथा वाचली आणि एकदम युरेका असा गलका करावसा वाटला. मग रोजच पुढचा भाग टाकलाय का हे बघण्‍याची सवयच लागली. सगळेच भाग वाचलेत आणि सगळेच्‍या सगळे जमलेत अगदी सुशि स्‍टाइल. हा ही भाग मस्‍तच. आता अमर विश्‍वास ची एंट्री म्‍हणजे मग दीक्षितांचे काही खरे नाही. पुढच्‍या भागासाठी शुभेच्‍छा आणि प्रतीक्षेत.

मस्तच, पुढचा भाग लवकर टा़का परु शेठ..........

धमाल मजा येते आहे, लिहा लिहा पुढचा भाग लवकर आणि मोठा. पुलेशु.

पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत!

टपल्या टपल्या... आला रे आला, अमर आला !! येकच लंबर, पराशेठ... >>"अरे हो मंदार, तुला सांगायचेच राहिले. आमच्या गस्ती पथकाने कोळीवाड्याच्या जवळ फिरोजला अटक केलीये. त्याच्या गाडीत चारी खुनांसाठी वापरलेले पिस्तूल देखील सापडले आहे आणि गंमत म्हणजे त्याने खुनांची कबुली देखील दिली आहे." आयचा घो, हे काय इपरीत? :-( >>"मला ब्रम्हदेवाची काळजी नाहीये दीक्षित... ह्या तिघांची केस बॅरिस्टर अमर विश्वासने घेतली आहे." कमिशनर साहेबांचे वाक्य पूर्णं झाले आणि छातीत आलेली कळ दाबत दाबत दीक्षित ऑफिस बाहेर पळाले. अर्रा ब्वॉ, झ्यॅन्ग फटॅन्ग... :-)

आला रे आला... अमर विश्वास पण आला!!!

पुढे??

पुढे ?

तुमची ही कथा वाचून आता सुशि यांच्या मूळ कथा वाचण्याची इच्छा निर्माण झालीये ! पुढचा भाग थोडा लवकर लिहा ... भाग ३ आणि ४ मध्ये बराच वेळ गेला तसं नका करू. आणि हो ... वाढदिवसाच्या आणि पुढील लिखाणास शुभेच्छा !

पुढचे भाग लवकर टाका बुवा.

"मला ब्रम्हदेवाची काळजी नाहीये दीक्षित... ह्या तिघांची केस बॅरिस्टर अमर विश्वासने घेतली आहे." जबरी रे! वाचतो आहे. पुढील भाग लवकर यावा...

झ्याक रे परा !!

सह्ही ! पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

आणि अजूनही टकलावर खारका मारतात की नाही?

सही एंट्री टाकलीत राव बॅरिस्टर अमर विश्वासची. मज्जा येणार आता.....

अब आगे क्या...? लवकर लिही रे.. स्वाती

मस्त रे पर्‍या ... क्रमश: असलं तरी चालु राहु देत मालिका ...

ओ परा भाऊ असे नानू भाग का हो लिवता तुम्ही.... वाचायला सुरुवात केल्यावरच भाग संपला .... एवढ्या दिवसांचा ब्रेक घेताय तर जरा जास्त लिवा... बाकी हा भाग पण जबराट :)

इतक्या दिवसांचा ब्रेक????? आता आधीचे भाग परत चाळावे लागणार आधी.

पुढचे भाग पटापट लिही. उगा उत्सुकता ताणून धरू नकोस.

अतिशय सुंदर लिहित आहात, मस्त लिहित रहा ... वाचत आहे

खलास.. म्हणजे आता पुढे कोर्टातल्या सीन्सची मेजवानीही मिळणार अशी आशा जागी झाली..हा आमचा अत्यंत आवडता भाग.. पराभौ..मानलं तुम्हाला..फक्कड जमत चाललीय कथेची रेसिपी..

माझ्यासाठी तर हाच पहिला भाग आहे मी याआधीचे वाचलेले नाही ,आता वाचावे लागतील.

पराशेठ, अमर विश्वासची एंट्री फक्कड! पुढील भागांच्या प्रतिक्षेत. थोडं पटापट लिवा की!

परावळकर, सही चाललीये गाडी!!! पुलेशु!!! --असुर

मस्त रे.... पुढच्या भागासाठी एवढा वेळ लावु नको राव. - सूर्य.

सुहास शिरवळकर हा माझा अत्‍यंत आवडता लेखक. जेव्‍हा खूप काम करुन कंटाळा आलेला असेल किंवा फ्रेश व्‍हायचे असेल तेव्‍हा मी सुशि ची कुठलीही कादंबरी घेते आणि वाचूनच परत ठेवते. तुम्‍ही एकत्र आणलेले सर्वच नायक आपापल्‍या वैशिष्‍टयांसकट वेगळे आणि तरीही ते एकत्र आलेले प्रचंड आवडले. सहजच चाळता चाळता ही कथा वाचली आणि एकदम युरेका असा गलका करावसा वाटला. मग रोजच पुढचा भाग टाकलाय का हे बघण्‍याची सवयच लागली. सगळेच भाग वाचलेत आणि सगळेच्‍या सगळे जमलेत अगदी सुशि स्‍टाइल. हा ही भाग मस्‍तच. आता अमर विश्‍वास ची एंट्री म्‍हणजे मग दीक्षितांचे काही खरे नाही. पुढच्‍या भागासाठी शुभेच्‍छा आणि प्रतीक्षेत.

मस्तच, पुढचा भाग लवकर टा़का परु शेठ..........

धमाल मजा येते आहे, लिहा लिहा पुढचा भाग लवकर आणि मोठा. पुलेशु.

पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत!

टपल्या टपल्या... आला रे आला, अमर आला !! येकच लंबर, पराशेठ... >>"अरे हो मंदार, तुला सांगायचेच राहिले. आमच्या गस्ती पथकाने कोळीवाड्याच्या जवळ फिरोजला अटक केलीये. त्याच्या गाडीत चारी खुनांसाठी वापरलेले पिस्तूल देखील सापडले आहे आणि गंमत म्हणजे त्याने खुनांची कबुली देखील दिली आहे." आयचा घो, हे काय इपरीत? :-( >>"मला ब्रम्हदेवाची काळजी नाहीये दीक्षित... ह्या तिघांची केस बॅरिस्टर अमर विश्वासने घेतली आहे." कमिशनर साहेबांचे वाक्य पूर्णं झाले आणि छातीत आलेली कळ दाबत दाबत दीक्षित ऑफिस बाहेर पळाले. अर्रा ब्वॉ, झ्यॅन्ग फटॅन्ग... :-)

आला रे आला... अमर विश्वास पण आला!!!

पुढे??

पुढे ?

तुमची ही कथा वाचून आता सुशि यांच्या मूळ कथा वाचण्याची इच्छा निर्माण झालीये ! पुढचा भाग थोडा लवकर लिहा ... भाग ३ आणि ४ मध्ये बराच वेळ गेला तसं नका करू. आणि हो ... वाढदिवसाच्या आणि पुढील लिखाणास शुभेच्छा !

पुढचे भाग लवकर टाका बुवा.

"मला ब्रम्हदेवाची काळजी नाहीये दीक्षित... ह्या तिघांची केस बॅरिस्टर अमर विश्वासने घेतली आहे." जबरी रे! वाचतो आहे. पुढील भाग लवकर यावा...

झ्याक रे परा !!

सह्ही ! पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.

आणि अजूनही टकलावर खारका मारतात की नाही?

नुकताच ट्रॉय पाहिला...लेखन असले तरी नक्कीच ट्रॉयसारखा पट विश्वास पाटलांनी पानीपतमध्ये उभा केलाय.. विश्वास पाटलांचा आणखी एक मास्टरपीस म्हणजे "महानायक!" धनंजय कीर यांनी लिहीलेल्या स्वा. सावरकर, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर या वास्तवादी चरित्रानंतर विश्वास पाटलांच्या ऐतिहासिक कादंबर्‍यांमधून खरोखर असा पट उभा करण्याची ताकद दिसली.

अप्पाजी... काहीसं असंच...ज्या एका युद्धानं मराठी इतिहासाला कायमचं वळण लावलं, ज्यानं मराठी माणसांविषयी कितीतरी पैलु उघडुन दाखवले ...ते लिहीणार्‍या विश्वास पाटलांना मानलंच पाहिजे.....अक्षरशः कित्येक वेळेला नर्मदा ओलांडण्याच्या प्रकरणापासुन पुढे वाचण्याचा प्रयत्न केला पण पुढे पुस्तक हातात धरणंच शक्य झालं नाही इतका भेदक परिणाम हे पुस्तक करुन जातं. तुम्ही पाहिलेल्या मुलाखतीची कुठे लिंक असेल तर इथे देता आली तर पहा...इच्छुकांना त्याचा फायदाच होइल....कारण ही काळाच्या पडद्याआड गेलेली माणसं आणि त्यांचे विचार बघायला/ऐकायला मिळणं ही एक चांगली संधीच आहे... - वाट्या...

विश्वास पाटील !!!!!!!!!काय उच्च लिहिलंय पुस्तक ;सुरुवातीचा रघुनाथराव,होळकर आणि नजीब संबंध दाखवणारा एक प्रसंग आहे तो तर डोळ्यासमोर उभा राहतो. मनामध्ये भावनांचा कल्लोळ माजवून देणारे त्यांचे लिखाण कुठेही वास्तवातले तपशील सोडत नाही आणि अतिरंजित सुद्धा वाटत नाही अगदी बरोबर बोललात . ऐतहासिक पुस्तकांची काहीच पार्श्वभूमी माहित नसताना मी हे पुस्तक घेतले होते.खरोखर खिळवून ठेवणारे पुस्तक आहे .

पानिपत वाचताना अगदी असाच अनुभव आला होता. इतीहासात निर्णायक क्षणी एका-दोघाने केलेले कृत्य पुढे किती खोलवर परिणाम करुन जातात याचा पाढा पानिपतात वाचायला मिळतो. विश्वासरावांचे महानायक सुद्धा ग्रेटच. "महात्म्याचा", आब राखुन, बुरखा इतका टराटरा क्वचितच कुणी फाडला असेल . तसेच त्यांची "संभाजी" हि कादंबरी. 'छावा' पेक्षा मला ती दसपट चांगली वाटली. अर्धवटराव

परत एकदा वाचावे म्हणतो.

मस्त रे अप्पा बर्याच दिवसांनी लिहिता झालास, अभिनंदन :)

पानिपताची शेवट शेवटची प्रकरणे वाचवत नाहीत.

आयबीएन लोकमतचे संपादक निखिल वागळे यांनी विश्वास पाटील यांची घेतलेली मुलाखतीची लिंक-http://www.youtube.com/watch?v=FMgP4D8lC-o

जोगळेकर, पानिपत नाहीये माझ्याकडे इकडे, तर तुम्हाला शक्य असेल तर एकदा ती 'दो मोती गलत..' ची ओळ लिहा इथे! वर्ष झाली पानिपत वाचून, पण त्या ओळींचा इफेक्ट विसरायला होत नाही! आणि काही प्रसंगही विसरायला होत नाहीत अजिबात. समशेर घेऊन कल्लोळात विरुन गेलेले सदाशिवरावभाऊ, जनकोजीला मारून बकर्‍यांच्या खड्ड्यात पुरल्याचा प्रसंग, अब्दाली आणि इब्राहिमखानाची शाब्दिक जुगलबंदी, समशेर बहाद्दराचे अखेरचे दिवस नि अजून काय काय! काटा येतो अंगावर ही वर्णनं वाचताना... कुणाला तरी सांगून मागवून घेतो हे पुस्तक आता !!! --असुर

पुस्तकातील एक वाक्य आठ्वते.. विश्वासराव च्या प्रेताकडे पाहात. " मौत के बाद भी कितना हसिन दिख्ता है ."....अब्दाली चे वाक्य.... (महिला मध्ये 'मस्तानी' आणी पुरुषा मध्ये 'विश्वासराव )

अप्पा .. खुप छान लिहिले आहे आपण येथे. पुन्हा त्या सळसळणार्या इतिहासाच्या पानांची आठवण काढुन दिल्याबद्दल धन्यवाद. --- विश्वास पाटील यांची दुसरी पुस्तके वाचली नाहीत असे लिहिले आहे. म्हणुन एक सांगु इच्छितो की तुम्ही महानायक नक्कीच वाचा, खरेच ते ही पुस्तक खुप उच्च दर्जाचे आहे. खुपच ह्रद्यस्पर्षी लिखान आहे त्यात ही. महानायक रीलीज होताना त्यांचे उरुळी कांचन ला झालेल्या वसंत व्याखेनमालेतील भाषण आठवते आहे, सलग ८ वर्षे कसा प्रवास केला, जपानी आझाद हिंद सेनेचे शुर शिपाई .. म्यानमार ची धावपट्टी यांचे उल्लेख वगैरे खुपच उत्साह ओसांडुन वाहणारे होते. त्याचवेळेस घरच्यांची आणि कलेक्टर असुनही दिलेल्या सवलतीची ही त्यांनी खरेच खुप कळवळुन आभारी असल्याचे सांगितले होते. झाडाझडती बद्दल तुम्ही निगेटीव्ह लिहिले आहे, तरीही बरेच दिवस झाले त्यांचे लेखन वाचले नसल्याने हे पुस्तक घेणार आहे असे ठरवले आहे. बघु या. तुम्ही सांगितले आहे तरीही वाचणार आहे.. कारण विश्वास पाटलांच्या लेखनाने अगदी वेड लावलेले आहे. ऐतिहाशिक कादंबरी मी खुप कमी वाजतो, पण विश्वास पाटलांमुळे त्या वाचणात ही एक जान निर्मान होते. --

नुकताच ट्रॉय पाहिला...लेखन असले तरी नक्कीच ट्रॉयसारखा पट विश्वास पाटलांनी पानीपतमध्ये उभा केलाय.. विश्वास पाटलांचा आणखी एक मास्टरपीस म्हणजे "महानायक!" धनंजय कीर यांनी लिहीलेल्या स्वा. सावरकर, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर या वास्तवादी चरित्रानंतर विश्वास पाटलांच्या ऐतिहासिक कादंबर्‍यांमधून खरोखर असा पट उभा करण्याची ताकद दिसली.

अप्पाजी... काहीसं असंच...ज्या एका युद्धानं मराठी इतिहासाला कायमचं वळण लावलं, ज्यानं मराठी माणसांविषयी कितीतरी पैलु उघडुन दाखवले ...ते लिहीणार्‍या विश्वास पाटलांना मानलंच पाहिजे.....अक्षरशः कित्येक वेळेला नर्मदा ओलांडण्याच्या प्रकरणापासुन पुढे वाचण्याचा प्रयत्न केला पण पुढे पुस्तक हातात धरणंच शक्य झालं नाही इतका भेदक परिणाम हे पुस्तक करुन जातं. तुम्ही पाहिलेल्या मुलाखतीची कुठे लिंक असेल तर इथे देता आली तर पहा...इच्छुकांना त्याचा फायदाच होइल....कारण ही काळाच्या पडद्याआड गेलेली माणसं आणि त्यांचे विचार बघायला/ऐकायला मिळणं ही एक चांगली संधीच आहे... - वाट्या...

विश्वास पाटील !!!!!!!!!काय उच्च लिहिलंय पुस्तक ;सुरुवातीचा रघुनाथराव,होळकर आणि नजीब संबंध दाखवणारा एक प्रसंग आहे तो तर डोळ्यासमोर उभा राहतो. मनामध्ये भावनांचा कल्लोळ माजवून देणारे त्यांचे लिखाण कुठेही वास्तवातले तपशील सोडत नाही आणि अतिरंजित सुद्धा वाटत नाही अगदी बरोबर बोललात . ऐतहासिक पुस्तकांची काहीच पार्श्वभूमी माहित नसताना मी हे पुस्तक घेतले होते.खरोखर खिळवून ठेवणारे पुस्तक आहे .

पानिपत वाचताना अगदी असाच अनुभव आला होता. इतीहासात निर्णायक क्षणी एका-दोघाने केलेले कृत्य पुढे किती खोलवर परिणाम करुन जातात याचा पाढा पानिपतात वाचायला मिळतो. विश्वासरावांचे महानायक सुद्धा ग्रेटच. "महात्म्याचा", आब राखुन, बुरखा इतका टराटरा क्वचितच कुणी फाडला असेल . तसेच त्यांची "संभाजी" हि कादंबरी. 'छावा' पेक्षा मला ती दसपट चांगली वाटली. अर्धवटराव

परत एकदा वाचावे म्हणतो.

मस्त रे अप्पा बर्याच दिवसांनी लिहिता झालास, अभिनंदन :)

पानिपताची शेवट शेवटची प्रकरणे वाचवत नाहीत.

आयबीएन लोकमतचे संपादक निखिल वागळे यांनी विश्वास पाटील यांची घेतलेली मुलाखतीची लिंक-http://www.youtube.com/watch?v=FMgP4D8lC-o

जोगळेकर, पानिपत नाहीये माझ्याकडे इकडे, तर तुम्हाला शक्य असेल तर एकदा ती 'दो मोती गलत..' ची ओळ लिहा इथे! वर्ष झाली पानिपत वाचून, पण त्या ओळींचा इफेक्ट विसरायला होत नाही! आणि काही प्रसंगही विसरायला होत नाहीत अजिबात. समशेर घेऊन कल्लोळात विरुन गेलेले सदाशिवरावभाऊ, जनकोजीला मारून बकर्‍यांच्या खड्ड्यात पुरल्याचा प्रसंग, अब्दाली आणि इब्राहिमखानाची शाब्दिक जुगलबंदी, समशेर बहाद्दराचे अखेरचे दिवस नि अजून काय काय! काटा येतो अंगावर ही वर्णनं वाचताना... कुणाला तरी सांगून मागवून घेतो हे पुस्तक आता !!! --असुर

पुस्तकातील एक वाक्य आठ्वते.. विश्वासराव च्या प्रेताकडे पाहात. " मौत के बाद भी कितना हसिन दिख्ता है ."....अब्दाली चे वाक्य.... (महिला मध्ये 'मस्तानी' आणी पुरुषा मध्ये 'विश्वासराव )

अप्पा .. खुप छान लिहिले आहे आपण येथे. पुन्हा त्या सळसळणार्या इतिहासाच्या पानांची आठवण काढुन दिल्याबद्दल धन्यवाद. --- विश्वास पाटील यांची दुसरी पुस्तके वाचली नाहीत असे लिहिले आहे. म्हणुन एक सांगु इच्छितो की तुम्ही महानायक नक्कीच वाचा, खरेच ते ही पुस्तक खुप उच्च दर्जाचे आहे. खुपच ह्रद्यस्पर्षी लिखान आहे त्यात ही. महानायक रीलीज होताना त्यांचे उरुळी कांचन ला झालेल्या वसंत व्याखेनमालेतील भाषण आठवते आहे, सलग ८ वर्षे कसा प्रवास केला, जपानी आझाद हिंद सेनेचे शुर शिपाई .. म्यानमार ची धावपट्टी यांचे उल्लेख वगैरे खुपच उत्साह ओसांडुन वाहणारे होते. त्याचवेळेस घरच्यांची आणि कलेक्टर असुनही दिलेल्या सवलतीची ही त्यांनी खरेच खुप कळवळुन आभारी असल्याचे सांगितले होते. झाडाझडती बद्दल तुम्ही निगेटीव्ह लिहिले आहे, तरीही बरेच दिवस झाले त्यांचे लेखन वाचले नसल्याने हे पुस्तक घेणार आहे असे ठरवले आहे. बघु या. तुम्ही सांगितले आहे तरीही वाचणार आहे.. कारण विश्वास पाटलांच्या लेखनाने अगदी वेड लावलेले आहे. ऐतिहाशिक कादंबरी मी खुप कमी वाजतो, पण विश्वास पाटलांमुळे त्या वाचणात ही एक जान निर्मान होते. --

आज दोन्ही भाग वाचले. शबरीची ही कथा माहित नव्हती प्राजु. धन्यवाद. अतिशय आवडली. आता मला माहित असलेली शबरी ची पुढील जन्मीची कथा 'काव्यात' लिहिते.

प्राजु ताई, आवडली शबरीची कथा. आधी कधी वाचण्यात अ‍ॅकण्यात आली नव्हती. शबरी म्हणलं की बोरं आणि राम असंच माहीती होतं. त्या मागचं काहि माहित नव्हतं. अतिशय धन्यवाद. हर्षद.

छान आहे कथा धन्यवाद तुमच्यामुळे कळली

मीसुद्धा ही कथा पुर्वी कधी ऐकली नव्हती. शेवटी क्रमशः टाकायच राहिलय का गं?

खुप सुरेख लिहिले आहेस प्राजुतै.

उठ मुली. तू या अरण्यातली कंद आणतेस ना काढून? फ़ळ-फ़ुलं आणतेस ना? त्या वृक्ष लतांना स्पर्श करतेस ना? त्यांना होतो तुझा विटाळ? ही सरिता... पूर्णा.. ती कधी म्हणाली तुला.. की माझे पाणी घेऊ नकोस.. स्नान करु नकोस?? नाही ना! या परमेश्वराने चराचराची उत्पत्ती करताना मनुष्या मनुष्या मध्ये नाही फ़रक केला... तर आपण कोण आहोत उच्च -नीच ठरवणारे?

हे तर खासच. तू (क्रमशः) लिहिले नाहीयेस म्हणुन तुझे लेखन पुर्ण झाले असे समजुन थोडी भर घालतो. शबरीला आपल्या आश्रमात मातंग ऋषींनी दिलेला आश्रय त्यांच्या कोणत्याच शिष्याला पसंत नव्हता, आजुबाजुच्या इतर ऋषींनी तर मातंग आणि त्यांच्या आश्रमावर बहिष्कारच घातला होता. मातंग ऋषी मात्र ठाम होते. काही वर्षांनी देह सोडण्याच्या आधी त्यांनी शबरीला 'तुला श्रीरामाच्या रुपात तुझ्या देवाचे दर्शन मिळेल' असे सांगीतले. पुढे पुढे तर श्रीरामाच्या दर्शनासाठी व्याकुळ झालेली शबरी अरण्यातल्या प्रत्येक झाडाला, फुलाला, पानांना "श्रीराम प्रभु कधी येणार ?"असे विचारत असे. आणि जेंव्हा श्रीराम खरच चित्रकुटात अवतरले तेंव्हा ह्या सगळ्यां पाना-फुलांनी "श्रीराम आले, शबरीचे श्रीराम आले" असा ओरडून गजर केला. मातंगाच्या शिष्यांकडून श्रीराम आल्याचे कळल्यावर शबरी धावत त्यांना भेटायला निघाली. वाटेत तिची धडक एका ऋषीवरांना बसली. खालच्या जातीतल्या स्त्रीचा स्पर्ष झाल्याने नुकतेच स्नान करुन येणारे ऋषी संतापले आणि त्यांनी शबरीला 'तुला किडे पडतील ' असा शाप दिला. शबरीचे तिकडे लक्षच न्हवते. शबरीच्या स्पर्शाने अपवित्र झाल्याची भावना धरुन हे ऋषी पुन्हा स्नानाला तळ्यात उतरले आणि गंमत म्हणजे त्यांचा स्पर्श होताच पुर्ण तळे किडे आणि आळ्यांनी भरुन गेले. देवाच्या भक्तीत लिन झालेली शबरी अशा पदाला पोचली होती की तीला दिलेला शाप उलट त्यांच्यावरच उलटला होता. पुढे श्रीरामाने आपल्या दर्शनाला आलेल्या सर्व ऋषींना सांगीतले की आता केवळ शबरीच्या स्पर्शानेच हे पाणी पुन्हा शुद्ध होऊ शकेल. खुप सुंदर गोष्ट आहे. तू खरेतर पुर्ण लिहायला हवी होतीस. तुझ्याकडून वाचताना मजा आली असती.

अरे वा धन्यवाद परा तु ती स्टोरी पुर्ण केलि आहेस

संपली नसावी अशी अपेक्षा आहे कारण शबरीचा पूढील प्रवास कसा घडला याबाबत जाणून घ्यायची फार ऊत्सूकता आहे.

कथा मस्तच फुलते आहे.

हा भागही छान झाला आहे प्राजु, स्वाती

आज दोन्ही भाग वाचले. शबरीची ही कथा माहित नव्हती प्राजु. धन्यवाद. अतिशय आवडली. आता मला माहित असलेली शबरी ची पुढील जन्मीची कथा 'काव्यात' लिहिते.

प्राजु ताई, आवडली शबरीची कथा. आधी कधी वाचण्यात अ‍ॅकण्यात आली नव्हती. शबरी म्हणलं की बोरं आणि राम असंच माहीती होतं. त्या मागचं काहि माहित नव्हतं. अतिशय धन्यवाद. हर्षद.

छान आहे कथा धन्यवाद तुमच्यामुळे कळली

मीसुद्धा ही कथा पुर्वी कधी ऐकली नव्हती. शेवटी क्रमशः टाकायच राहिलय का गं?

खुप सुरेख लिहिले आहेस प्राजुतै.

उठ मुली. तू या अरण्यातली कंद आणतेस ना काढून? फ़ळ-फ़ुलं आणतेस ना? त्या वृक्ष लतांना स्पर्श करतेस ना? त्यांना होतो तुझा विटाळ? ही सरिता... पूर्णा.. ती कधी म्हणाली तुला.. की माझे पाणी घेऊ नकोस.. स्नान करु नकोस?? नाही ना! या परमेश्वराने चराचराची उत्पत्ती करताना मनुष्या मनुष्या मध्ये नाही फ़रक केला... तर आपण कोण आहोत उच्च -नीच ठरवणारे?

हे तर खासच. तू (क्रमशः) लिहिले नाहीयेस म्हणुन तुझे लेखन पुर्ण झाले असे समजुन थोडी भर घालतो. शबरीला आपल्या आश्रमात मातंग ऋषींनी दिलेला आश्रय त्यांच्या कोणत्याच शिष्याला पसंत नव्हता, आजुबाजुच्या इतर ऋषींनी तर मातंग आणि त्यांच्या आश्रमावर बहिष्कारच घातला होता. मातंग ऋषी मात्र ठाम होते. काही वर्षांनी देह सोडण्याच्या आधी त्यांनी शबरीला 'तुला श्रीरामाच्या रुपात तुझ्या देवाचे दर्शन मिळेल' असे सांगीतले. पुढे पुढे तर श्रीरामाच्या दर्शनासाठी व्याकुळ झालेली शबरी अरण्यातल्या प्रत्येक झाडाला, फुलाला, पानांना "श्रीराम प्रभु कधी येणार ?"असे विचारत असे. आणि जेंव्हा श्रीराम खरच चित्रकुटात अवतरले तेंव्हा ह्या सगळ्यां पाना-फुलांनी "श्रीराम आले, शबरीचे श्रीराम आले" असा ओरडून गजर केला. मातंगाच्या शिष्यांकडून श्रीराम आल्याचे कळल्यावर शबरी धावत त्यांना भेटायला निघाली. वाटेत तिची धडक एका ऋषीवरांना बसली. खालच्या जातीतल्या स्त्रीचा स्पर्ष झाल्याने नुकतेच स्नान करुन येणारे ऋषी संतापले आणि त्यांनी शबरीला 'तुला किडे पडतील ' असा शाप दिला. शबरीचे तिकडे लक्षच न्हवते. शबरीच्या स्पर्शाने अपवित्र झाल्याची भावना धरुन हे ऋषी पुन्हा स्नानाला तळ्यात उतरले आणि गंमत म्हणजे त्यांचा स्पर्श होताच पुर्ण तळे किडे आणि आळ्यांनी भरुन गेले. देवाच्या भक्तीत लिन झालेली शबरी अशा पदाला पोचली होती की तीला दिलेला शाप उलट त्यांच्यावरच उलटला होता. पुढे श्रीरामाने आपल्या दर्शनाला आलेल्या सर्व ऋषींना सांगीतले की आता केवळ शबरीच्या स्पर्शानेच हे पाणी पुन्हा शुद्ध होऊ शकेल. खुप सुंदर गोष्ट आहे. तू खरेतर पुर्ण लिहायला हवी होतीस. तुझ्याकडून वाचताना मजा आली असती.

अरे वा धन्यवाद परा तु ती स्टोरी पुर्ण केलि आहेस

संपली नसावी अशी अपेक्षा आहे कारण शबरीचा पूढील प्रवास कसा घडला याबाबत जाणून घ्यायची फार ऊत्सूकता आहे.

कथा मस्तच फुलते आहे.

हा भागही छान झाला आहे प्राजु, स्वाती

अरे अजून काही राहिले का? प्रतिसाद : मागितले नसताना मिळतात आणि मागितले तर मिळत नाहीत.( तुमच्या धाग्याचे मार्गदर्शक..... तुम्ही काय लिहीले आहे या पेक्षाही प्रतिसादकर्त्याला चर्चा कुठे न्यायची आहे यावर प्रतिसाद अवलंबून असतो) अवांतरः लेखकाच्या मनाची स्थिती. अती अवांतरः विमनस्कपणाची सीमा

चांगले आहे कलेक्शन.. आवडले.

अजून काही व्याख्या सुचत असतील तर लिहिण्यास हरकत नाही.. तेवढेच कलेक्शन वाढेल

Digestive System : " The System which start by right hand and by left hand"

....

मजाचे...

IT वाली - श्रीमंत नवरा मिळावा म्हणून स्पेशल ट्रेनिंग घेतलेली स्त्री

डेफिनिशन जाम हुकलेली आहे !!! त्यामुळे नविन डेफिनिशन देत आहे. स्पा :- अभ्यास न करता लेख गाळणारा इसम -(सैपाक येणारी आय्टीवाली पोर्गी गटवलेला) टारझन

श्रीमंत नवरा - चालतं बोलतं atm कार्ड हे एकदम खरे आहे. अजुन एक डेफिनिशन. नरेशकुमार : काहीही न करता देवाने सगळे काही पुरवलेला इसम.

डेफिनिशन जाम हुकलेली आहे !!! त्यामुळे नविन डेफिनिशन देत आहे. टारझन भाऊ हलकं घ्या या विज्ञानाच्या व्याख्या नाहीयेत, (त्याला सुद्धा अपवाद असतात...) मजा म्हणून वाचा, सोडून द्या स्पा :- अभ्यास न करता लेख गाळणारा इसम आपण आमच्यावर उधळलेल्या मुक्तफलांसाठी धन्यवाद (सैपाक येणारी आय्टीवाली पोर्गी गटवलेला) टारझन असो.. पण तुम्ही सैपाक येणारी आय्टीवाली पोर्गी गटाव्लीत, हार्दिक हभीनंदन !!!

(पुसीकॅटप्रेमी) झा टार्या कहर आहेस (तुझ्या व्याख्या वाचायला आवडतील)

सिगरेट = तंबाखु भरलेली एक कागदाची नळी जिच्या एका टोकाला आग आणि दुसर्या टोकाला एक मुर्ख माणुस ( कोण म्हणाला रे धम्या म्हणुन ) ..;)

व्याख्येची व्याख्या काय?

१ जनासाठी आत्महत्या : एक मोठा दोर घ्या . गळ्यात अडकवा . छताला लटका ! २ जनानसाठी आत्महत्या : एक मंगळसूत्र घ्या . ते एका मुलीच्या गळ्यात अडकवा !!!!

स्पावड्या, 'व्याख्या'न आवडलं :)

मस्त रे स्पावड्या, लगे रहो,

दारुडा - जिवंतपणी स्वर्गात जाऊन येणारी व्यक्ती

रियालिटी :- अ‍ॅन इल्ल्युजन कॉज्ड बाय अल्कोहोल डेफिसियन्सी.

चांगली बायको - जी नव-याचा संसार सुखाचा करते वाईट बायको - जी नव-याला तत्ववेत्ता बनवते. प्रेरणा - इफ यु गेट गुड वाईफ यु बिकम हॅप्पी, इफ यु गेट अ बॅड वन यु बिकम फिलॉसॉफर.

स्पा काका अमदावादला जाऊन मराठीचा क्रॅश कोर्स केलात वाटतं, व्याख्या वैगरे देताय म्हणून म्हटलं !! :D

सही रे स्पा!! बहुतही मनभावक कलेक्सन किये हो!!! मी अजून एक अ‍ॅडतो यात!!! विचारवंत: ज्यांना वैचारिक वांत्या होण्याचा आजार आहे असे!!! =)) =)) कृपया विचारवंतांनी हलके घ्यावे. उगा पुन्हा त्रास झाल्यास आम्ही जबाबदार नाही! =)) =)) --असुर

वैचारिक वांत्या

लाइफ : सेक्सुअली ट्रांन्समिटेड डिसिज.

आत्तच एक मेल आला New Financial definitions in India : · 1 Lac = 1 Peti; · 1 Crore = 1 Khoka; · 500 Crore = 1 Koda; · 1,000 Crore = 1 Radia; · 10,000 Crore = 1 Kalmadi; · 10 KALMADI = 1 Raja; · 10 RAJA = 1 PAWAR; · 10 PAWAR = 1 Madam..

>>नवरात्र - कंडोमचा खप वाढणारा काळ स्पायड्या, ही कळली नाही भौ.. :-( >>घोरणे - नवर्याने /बायकोने केलेल्या दिवसभराच्या अन्यायाचा बदला रात्री घेण्याची निसर्गाने बहाल केलेली देणगी >>चुंबन - रेशनकार्डाशिवाय मिळणारी साखर ह्या तर येकदम झक्कास... ;-) एक खडा माझापण... SMILE - the second best thing you can do with your lips...

नवरात्र - कंडोमचा खप वाढणारा काळ---स्पायड्या, ही कळली नाही भौ. अरे मेल्या चीगो, मुंबई आणि उपनगरात हल्ली.. नवरात्राला बीभत्स स्वरूप आलेले आहे... गरबा आणि दांडियाच्या नावाखाली, तरुण मुला मुली, बिनधास्त रात्री घराबाहेर भटकत असतात. कर्कश, घाणेरडी आणि थिल्लर गाणी लावून, एकूणच या उत्सवाला गालबोट लावण्याचे काम हल्लीचे DJ इमनेइत्बरे करत असतातच. आणि शिवाय, गरब्याला जातोय सांगून अनेक मुलं/मुली भलतीकडेच वाहव्वत जात आहेत... म्हणून ती व्याख्या आता कल्ल का?

अरे स्पा मित्रा खरोखर चान चान लिहीलयंस रे.. मनापासुन आवडला धागा! :) कीप इट अप! :)

कांही व्याख्या (इंग्रजीतून अनुवादित) १) माणसाचा मेंदू हे एक अद्भुत इंद्रीय आहे. हे तुम्ही सकाळी उठल्या-उठल्या काम करायला सुरुवात करते आणि तुम्ही ऑफीसमध्ये पोचेपर्यंत अविरत काम करत रहाते!-रॉबर्ट फ्रॉस्ट २) आपल्याला "सुदैवा"वर विश्वास ठेवायलाच हवा. नाहीं तर मग आपण आपल्या नावडत्या माणसांच्या यशाचे श्रेय कुणाला देणार?-जीन कॉक्चुरान

माणसाचा मेंदू हे एक अद्भुत इंद्रीय आहे. हे तुम्ही सकाळी उठल्या-उठल्या काम करायला सुरुवात करते आणि तुम्ही ऑफीसमध्ये पोचेपर्यंत अविरत काम करत रहाते! एकदम खतरनाक, काका :)

अरे अजून काही राहिले का? प्रतिसाद : मागितले नसताना मिळतात आणि मागितले तर मिळत नाहीत.( तुमच्या धाग्याचे मार्गदर्शक..... तुम्ही काय लिहीले आहे या पेक्षाही प्रतिसादकर्त्याला चर्चा कुठे न्यायची आहे यावर प्रतिसाद अवलंबून असतो) अवांतरः लेखकाच्या मनाची स्थिती. अती अवांतरः विमनस्कपणाची सीमा

चांगले आहे कलेक्शन.. आवडले.

अजून काही व्याख्या सुचत असतील तर लिहिण्यास हरकत नाही.. तेवढेच कलेक्शन वाढेल

Digestive System : " The System which start by right hand and by left hand"

....

मजाचे...

IT वाली - श्रीमंत नवरा मिळावा म्हणून स्पेशल ट्रेनिंग घेतलेली स्त्री

डेफिनिशन जाम हुकलेली आहे !!! त्यामुळे नविन डेफिनिशन देत आहे. स्पा :- अभ्यास न करता लेख गाळणारा इसम -(सैपाक येणारी आय्टीवाली पोर्गी गटवलेला) टारझन

श्रीमंत नवरा - चालतं बोलतं atm कार्ड हे एकदम खरे आहे. अजुन एक डेफिनिशन. नरेशकुमार : काहीही न करता देवाने सगळे काही पुरवलेला इसम.

डेफिनिशन जाम हुकलेली आहे !!! त्यामुळे नविन डेफिनिशन देत आहे. टारझन भाऊ हलकं घ्या या विज्ञानाच्या व्याख्या नाहीयेत, (त्याला सुद्धा अपवाद असतात...) मजा म्हणून वाचा, सोडून द्या स्पा :- अभ्यास न करता लेख गाळणारा इसम आपण आमच्यावर उधळलेल्या मुक्तफलांसाठी धन्यवाद (सैपाक येणारी आय्टीवाली पोर्गी गटवलेला) टारझन असो.. पण तुम्ही सैपाक येणारी आय्टीवाली पोर्गी गटाव्लीत, हार्दिक हभीनंदन !!!

(पुसीकॅटप्रेमी) झा टार्या कहर आहेस (तुझ्या व्याख्या वाचायला आवडतील)

सिगरेट = तंबाखु भरलेली एक कागदाची नळी जिच्या एका टोकाला आग आणि दुसर्या टोकाला एक मुर्ख माणुस ( कोण म्हणाला रे धम्या म्हणुन ) ..;)

व्याख्येची व्याख्या काय?

१ जनासाठी आत्महत्या : एक मोठा दोर घ्या . गळ्यात अडकवा . छताला लटका ! २ जनानसाठी आत्महत्या : एक मंगळसूत्र घ्या . ते एका मुलीच्या गळ्यात अडकवा !!!!