शाळा

मस्त!

त्या दिवशी मला कळलं की शाळेची मजा कशात आहे ते. वर्ग आहेत,बाकं आहेत, पोरंपोरी आहेत,सर आहेत,गणित आहे, भूगोल आहे,नागरिकशास्त्रसुध्दा; पण आपण त्यात कशातच नाही. आपण त्या गाईंच्या पाठीवर बसणार्‍या पांढर्‍या पक्ष्यांसारखे मुक्त आहोत.त्यांच्या शाळेत बसलेलो असलो तरी आपल्या मनात एक वेगळीच शाळा भरते.खास एकट्याचीच . त्या शाळेला वर्ग नाहीत,भिंती नाहीत,फ़ळा नाही,शिक्षक नाहीत; पण त्यातलं शिकणं फार सुंदर आहे.

लाजवाब वाक्य! पुस्तक नक्किच वाचायला हवं!

खुप आठवणी तरळुन गेल्या!.. नॉस्टॅल्जिक करणार्‍या हळुवार्..मोरपिशी,,,धमाल.. निरागस.. उमलत्या आठवणी. किती वेगळं आयुष्य होतं ना.... जगण्याच्या वास्तवापसुन दूर! अबोध!.. शाळेत जसे होतो तसे एक चार दिवस जरी परत मिळाले तर कित्ती छान होइल ना! ,, अजुन एक बाल कल्पना!..

छान.

रुईया महाविद्यालयाने ह्यावर कादंबरीवर एकांकिका करून प्रथम पारितोषिक मिळवले होते . हि त्याची क्लीप http://www.youtube.com/watch?v=33oc3609Slw बाकी शाळा ह्या कादंबरीवर मिपा वर एक नितांत सुंदर लेख वाचला होता .त्यात हि शाळा माझ्या जन्मभूमी डोंबिवली येथील असावी अशी एक वंदता होती .रुईया च्या ह्या एकांकिकेत देवळाचा जो प्रसंग आहे . .तो डोंबिवलीवरील गणपती मंदिराचा भास निर्माण करतो . आजही आमच्या शाळेतील अनेक वर्ग मित्र आणि लग्न झालेल्या वर्ग भगिनी सोशल नेटवर्किंग मुळे संपर्कात आहेत .आमोद ( शाळेतील सुधीर गाडगीळ) सारखा मित्र मिपा वर आहे तर वर्गातील १० अ १९९६ ची ओर्कुट वर कम्युनिटी आहे . २००१ साली आम्हा वर्गमित्रांचे स्नेहसंमेलन भरले होते .आता परत कधी भरणार देव जाणे. कारण बरीच मंडळी अमेरिका /युके /आखतात आणि युरोपात पसरली आहेत .शाळेच्या माझी विद्यार्थी मंडळाचे सदस्य सुध्धा असेच विखुरले गेले आहेत. .शालांत परीक्षेच्या यादीत येण्यासाठी वर्गातील उच्चभ्रू असे झपाटून गेले होते . .कि त्याची लागण वर्गातील समस्त मंडळींना ८ वी पासून लागली होती . सांस्कृतिक कायर्क्रम हे सरकार दरबारी ज्या पद्धतीने होतात त्या पद्धतीने व्हायचे .पौगुंदावस्था वैगेरे असा काही प्रकार नव्हता टक्केवारीच्या बोजाखाली सगळेच अकाली प्रौढ झाले होते . कशासाठी हा सर्व उपद्याव तर तीच भर पोटासाठी .अरे बबडू म्हणतो तसे '' पैसा काय साली फुल्या फुल्या पण कमावते . '' मग त्यासाठी आयुष्यातील मयुरपंखी क्षण आम्ही असे मातीमोल केले त्याबद्दल खंत वाटते . आजही कधी वर्गमित्रांचा कट्टा जमला कि जुन्या आठवणी ताज्या होतात . अनेक माहित नसलेल्या गोष्टी /आठवणी नव्याने समजतात .आम्ही मामा/ काका झाल्याचे हि बरेचदा कळते प्रत्येक शाळेला शारदाश्रम सारखे आचरेकर सर लाभले तर तर देशात अनेक सचिन विविध खेळांमध्ये निर्माण होतील .(सचिन एक संज्ञा ह्या नात्याने शब्द वापरत आहे .) गेले ते दिस गेले .

जियो मृत्युंजय ! मस्त लिहिले आहे एकदम. पुन्हा एकदा शाळेच्या आठवणी जाग्या झाल्या राव. साला आमची शाळा बॉईज हायस्कुल असल्याने 'पपी लव्ह' वगैरेला चान्सच मिळाला नाही. आणि नशिब पण इतके फुटके की आम्ही १२ वी पास होउन बाहेर पडलो आणि त्याच वर्षी शाळेने मुला-मुलींची LIC ब्रँच ४ वर्गात भरवायला सुरुवात केली. बहुदा अखिल आर्यावर्तातील 'वापिलिंपी' शाळेतुन बाहेर पडायची शाळा वाट बघत असावी.

मस्त लेख आहे. आवडला आठवणींच्या जुन्या गाठी सोडवू, पूर्वीच्या घड्या पुन्हा उलगडू।। परत एकदा लहान होऊ, पुन्हा आपण वर्गात बसू। वह्या उलगडून रोजच्या प्रश्नांना, मग्न व्यापातून उत्तरं लिहिताना। थोडं थांबून व्यस्त जीवनात, हरवून जाऊ स्नेह बंधनात। सर्व जगच जिथे शाळा, पूर्ण आयुष्य त्याचा फळा। जे मिळाले ते नशीब कोरले, जे गमावले ते हसून पुसले। आठवणींच्या जुन्या गाठी सोडवू, पूर्वीच्या घड्या पुन्हा उलगडू।।

तुम्ही शाळा वाचा Smile >>> नक्कीच धन्यवाद खुप दिवसान्पासुन वाचाय्चे होते आता ह्या वीकान्ताला 'शाळा' च

काय योगायोग आहे पहा, नुकतीच 'शाळा' वाचून पूर्ण केली ... आपला लेख आणि त्यावरील प्रतिक्रिया सुंदरच ...

काय योगायोग आहे पहा, नुकतीच 'शाळा' वाचून पूर्ण केली ... आपला लेख आणि त्यावरील प्रतिक्रिया सुंदरच ...

छान लिहिलय मृत्युन्जय..’शाळा’ पुस्तकाविषयी जेवढं बोलाव तेवढ कमी आहे. रुईया ची ’ग म भ न’ एकांकिका शिवाजी मंदीरात पाहिली तेव्हाच हे पुस्तक मिळवुन वाचायचे ठरवले होते. ३ वेळा वाचलं आहे. पुन्हा वाचायचे आहे

"त्या दिवशी मला कळलं की शाळेची मजा कशात आहे ते. वर्ग आहेत,बाकं आहेत, पोरंपोरी आहेत,सर आहेत,गणित आहे, भूगोल आहे,नागरिकशास्त्रसुध्दा; पण आपण त्यात कशातच नाही. आपण त्या गाईंच्या पाठीवर बसणार्‍या पांढर्‍या पक्ष्यांसारखे मुक्त आहोत.त्यांच्या शाळेत बसलेलो असलो तरी आपल्या मनात एक वेगळीच शाळा भरते.खास एकट्याचीच . त्या शाळेला वर्ग नाहीत,भिंती नाहीत,फ़ळा नाही,शिक्षक नाहीत; पण त्यातलं शिकणं फार सुंदर आहे."

फोटो - http://www.rupeshtalaskar.blogspot.com/

'शाळा' वाचायला हवेच..

हे पुस्तक. धन्यवाद.

मी शाळा वाचलं ते धम्याचं 'इचिभनं' म्हणजे काय ते मला कळलं नाही, आणि ते मी त्याला विचारतोय तेवढ्यात मितानतै खव त लिहून गेली "मिलिंद बोकिलांचं शाळा वाच ". आता वाटतं मी ते का वाचलं ?? कारण त्या पुस्तकाच्या आठवणीने जाणीव होते....यार !! आपण खरंच कायतरी मिस करुन बसलोय.

मस्तं लिहलंय . आता हे पुस्तक वाचायलाच हवं.

मिपावर आलेला 'शाळा' वरचा हा दुसरा की तिसरा धागा! ( http://www.misalpav.com/node/659 ) खरंच ग्रेट आहे ती कादंबरी. कितीही वेळा वाचली तरी कंटाळा येत नाही. मृत्युंजयने लिहिलंयही छानच.

मिलिंद बोकील ची 'शाळा' वाचताना अन http://www.youtube.com/watch?v=jyheffu5ojM&feature=related ही लिंक बघताना संदीप खरेंची खालील कविता आठवून गेली (शब्द थोडीफार चुकले ही असेतील पण जेवढी आठवली तेवढी टंकली) काय ती करते खुणा, अन् काय माझ्या कल्पना, काय बोले सत्य अणि काय् माझ्या वल्गना.... एकदा ती हासली, नी जन्म झाला सार्थ हा, क्षणभरावर नोंद केवळ, युग भरावर वंचना... क्रूर हे रस्ते तुझे पण मीही इतका निश्चयी, टोचत्या काट्यास आता पाय देती सांन्तवना... त्या तुझ्या वाटेवरी मज ठेच जेव्हा लागली, गात उठले घाव ते अन् नाचल्या त्या वेदना.. एवढेही तू नको घेउ मनावर शब्द हे, जा तुला म्हटलो खरा मी, पण् जराशी थांब ना... गाव माझे सोडताना एवढे तू ऐक ना, नाव माझे टाकताना तू उसासा टाक ना..... ---- संदीप खरे.

याच अजरामर कादंबरीवर बेतलेल्या याच नावाच्या चित्रपटाची झलक पहायला मिळाली. काही महिन्यांतच प्रदर्शित होऊ घातलेल्या या चित्रपटाविषयी उत्कंठा वाढली आहे.

ह्या कादंबरीवर आधी एक हिंदी चित्रपट येऊन गेला आहे त्याचे नाव "हमने जीना सीख लिया" असे होते.

झकास लेख !

त्यांच्या शाळेत बसलेलो असलो तरी आपल्या मनात एक वेगळीच शाळा भरते.खास एकट्याचीच . त्या शाळेला वर्ग नाहीत,भिंती नाहीत,फ़ळा नाही,शिक्षक नाहीत; पण त्यातलं शिकणं फार सुंदर आहे."

शाळातलं हे तर खुपच भावलेलं शाळा कादंबरी भन्नाटच आहे ! वाचताना आपलीच शाळा आपण जगत राहतोय असं वाटतं ! मला शाळा सिनेमा देखिल खुप आवडला. कादंबरीचा इसेन्स सिनेमात बर्‍याच अंश उतरला आहे. मुकुंद जोशीच्या भुमिकेतला अंशुमन जोशी आवडुन गेला. केतकी माटेगावकरची तर वेगळीच क्रेझ निर्माण झालेली !