प्रेमकाव्य

एक हलकी फुलकी कविता.

बायको कोण असते...

कधी ती पायात लुडबुडणारी मांजर असते
कधी ती लाडिक चाळे करणारी प्रेयसी असते

कधी ती अटीतटीने भांडणारी विरुद्ध पार्टी असते
कधी समजून घेणारी मित्र असते

कधी त्रास देणारी डोकेदुखी असते
कधी मस्का लावणारी असते

कधी जवळ असावी असे वाटताना गैरहजर असते
आणि कधी नको असताना जवळ असते

कधी न सांगता समजून घेते
कधी गैरसमज करून घेते

कधी मुलांची काळजी करते
कधी स्वतःच्या रुपाची तारीफ करते

कधी नवर्याला नावे ठेवते
कधी नवर्याचा पगार वाढवून सांगते

तशी तू देवभोळी नाहीस
पण नास्तिक नक्कीच नाहीस..
अन मी कुंपणावरच्या सरड्यासारखा...
सोयीनुसार आस्तिक
सोयीनुसार नास्तिक असा.
कुठल्या टुरिस्ट स्थळी फिरताना
माझे नेहेमीचे द्वंद्व..
देवळे टाळावीत का नको...?
तू मात्र अश्यावेळी..
माहेरी आल्यागत...
अन आईला वा बापाला
भेटायला जाण्यागत उत्सुक...
इथवर आलोच आहोत तर
जाऊन येऊ...
अन एरवी संपूर्ण प्रवास
टी शर्ट-जीन्स अथवा
सलवार सुट अश्या
सुटसुटीत..
पोशाखात करणारी तू..
देवी दर्शनाला जाताना मात्र..
नखशिखांत पारंपारिक
पोशाखात निघतेस..
साडी चोळी सोबत..

थांबल्या पळी या प्रेमाच्या
क्षण एक तू डोळ्यांत पहा
कृत्रीमतेचा उतरवून साज
रेशमी मिठीत सजून पहा

दे शब्दांना आधार तुझ्या
गंधीत मौनाच्या साथीचा
दे स्पर्श पुन्हा हळुवारपणे
थरथरत्या हळव्या अधरांचा

शीतल छाया, मी घनदाट तरू
तू वळणारी खळखळ सरिता
मी एक डोलता प्राण अचल
तुज पाहून, अविचल वाहता

मी धागा अतूट प्रितीचा
तू फूल एक नाजूकसे
गुंफता प्रित, गुंतता हृदय
प्रेममाला सुरेख शोभतसे

परिणीती, धुंद श्वासांची
लयदार काव्यात व्हावी
सूर जुळता ही तमवसने
कोमल स्वरात न्हावी

..तुला पाहण्याचा मला छंद राणी..

दिव्यांना नको तू करु मंद राणी
तुला पाहण्याचा मला छंद राणी

पुरे सर्व निर्बंध टाळूनि इथले
खुली मुक्त हो आज स्वच्छंद राणी

मला घे मिठीच्याच कैदेत आणि
नको गे करु तू खुले बंध राणी

तुला मी मला तू असे प्राशवावे..
पुरी रात व्हावी मधू धुंद राणी..

तुला लागला सावळा रंग माझा
तुझ्या मोगर्याचा मला गंध राणी

- कानडाऊ योगेशु

मार्केटयार्डामधुन आठवड्याची भाजी घेउन येताना
अचानक मला सोसायटी मधली मैत्रिण भेटते
ती एकटीच आलेली असते भाजी घ्यायला
दोन मोठाल्या पिशव्या हतात् घेउन, अवघडून ,
अर्धातास, निमुट उभा रहात,
आमच्या गप्पा ऐकणार्या
तुझ्या कडे तिरप्या नजरेने बघत ती म्हणते
“आमचे हे काल रात्री उशिरा कामावरुन आले
दमुन झोपले आहेत बिचारे.
नाही तर आम्ही दोघेच येतो भाजी घ्यायला ”
त्या वेळी मी पण तिला ठसक्यात सांगते
“हा पण काल रात्री दोन वाजता घरी आला आहे”
त्यावेळी तिच्या कडे बघून न बघितल्यासारखे
करणारा तू मला फार म्हणजे फार आवडतोस

वैधानिक इशारा : वरील कवितेतील पात्रांचे विचार्/दृष्टीकोन सर्वस्वी कवीचे आहेत.सदर घटना सत्य आहे का काल्पनिक ह्याबाबतीत कवी मौन बाळगत आहे.

..
..
रात्रीच्या रेल्वे प्रवासात
नेहेमीसारखेच
तु लोअर बर्थवर व मी मिडल बर्थवर पडतो..
झोपायच्या आधी मी पुन्हा
समोरच्या साईडबर्थवर पहुडलेले
सुंदर प्रकरण
किलकिल्या डोळ्यांनी
बोगीच्या सरकारी मंद प्रकाशात..
न्याहाळण्याचा
प्रयत्न करत असतो..
थोडा वेळ जातो आणि अचानक
कबरीतुन एखादा खूनी हात वर यावा तसा... (आभार रामसे बंधु)
तुझा हात येतो..
अन पाठोपाठ तुझा आवाज...
..अहो... झोपलात का?
...नाही?
...हात द्या हातात...!
हे नेहेमीचेच असते!
मी ही हातात हात देतो..
माझ्या बोटांशी लडिवाळपणे तू खेळत राहतेस..

तिचं म्हणणं..
मी तुम्हाला मुळीच आवडत नाही..
अन माझा मुद्दा..
तु मला कधी आवडत नाहीस ते सांग..!

बोलताना असे बोलुन गेलो..
तु जशी घरात आवडतेस.. तशी तू प्रवासातही आवडतेस..!

ती मग अडुनच बसली... घरातले नंतर पाहु..
प्रवासात कशी आवडते हे सांगा..!

तू फूल कुणाचे देखणे?
नको उन्हात हासत राहू!
तू श्वास फुलांचा हलका
जा निघून त्यांच्या देशा!

रुजताना होईल अंत
नसेल कोणास खंत
तू जीव कुणा मायेचा?
जा निघून हलक्या पायाने....

तू फूल कुणाचे देखणे?
नको उन्हात हासत राहू.....

-शिवकन्या

काळजी वाटी मजला
तुज्याच प्रीतीने-2
चाहुली दाटी भोवती
तुझ्याच प्रीतीने-2

तुज्या वीन राहु कसा
गीत हे गाऊ कसा
स्वप्न हे पाहू कसा
तुज्याच प्रीतीचे
काळजी वाटी मजला
तुज्याच प्रीतीने-2
चाहुली दाटी भोवती
तुझ्याच प्रीतीने-2

भास सारे हे छळती
भाव मजला न कळती
साद का ऐकू येते
सांग ना रे......
का कुठे मी हरवतो
मीच मजला मिरवतो
चाहुली का पुन्हा या
सांग ना रे
परतुनी ये तू ग पुन्हा...
सांग वेडे माझा गुन्हा
ये पुन्हा...तू प्रिये...वाट बघते ही मीठी...