प्रेमकाव्य

आज थोडा वेगळा प्रयत्न करुन पाहिला. बघू कसा वाटतो ते... :-)

म्हटलं तर...

म्हटलं तर मी एक प्रियकर हाय, म्हटलं तर येडपट हाय
म्हटलं तर ह्या दोन्ही गोष्टी खोट्या हायेत, वटवट हाय

म्हटलं तर हे जीवाचं दुखणं जीव ओतून ऐकवलं हाय
म्हटलं तर अजून इतकंच असंल, अर्धं म्या लपवलं हाय

म्हटलं तर तुला खुश करायला म्या कारणं रचली हाय
म्हटलं तर तुझ्या डोळ्यांमधे अजबच नशा भरली हाय

म्हटलं तर हा रोग हाय खोटा, खोटं प्रेम आमचं हाय.
म्हटलं तर ह्या प्रेमाच्या रोगात कठिण जगणं आमचं हाय

एक ना कारण सबळ होते
पण तुझे जाणे अटळ होते

हे कसे नाते दुराव्याचे
जे कधीकाळी जवळ होते

कोणता येथे ऋतू आहे
देहभर ही पानगळ होते

चेततो वणवा फुलापासुन
नी झुळुकही वावटळ होते

रोषणाई केवढी आहे
सावल्यांची सरमिसळ होते

डॉ. सुनील अहिरराव

एकतर्फी प्रेम झाले आवरी संताप तू
वेदना मी बाळगावी हा दिला का शाप तू

वाटही पाहून झाली काळ तो सरला किती
ना घरी ओलांडले या उंबऱ्याचे माप तू

झुरत का मी राहिलो तव घेतल्या वचनावरी
का कधी शंका न आली मारली मज थाप तू

प्रेम केले तुजवरी मी सोडुनी धर्मासही
जागली धर्मास अपुल्या उलटुनीया साप तू

जन्म दुसरा खास घेइन गाठ पडण्या तुजसवे
मीहि देतो शाप तुजला घे शिरावर पाप तू ..
.

गद्य लिहू का पद्य फारच गोंधळ झाला. सध्या आमचं दिल के चैन रातोंकी नींद लुटून शांत झोपलेल्या एका मैनेस हे काव्यपुष्प द्यायचे आहे. तुम्हाला काय वाटतं?
कसं झालंय?

तू आहेस ना...
अगदीच वेडी आहेस
कुठल्या तरी वेगळ्याच जगातली

आजकाल तूच असते सगळीकड
माझ्या मनात माझ्या स्वप्नात
चाहूल पण लागून देत नाहीस
तू आलीस की असं
मोरपीस फिरवल्यासारख वाटतं

असं वाटतं
खूप खूप बोलावं
खूप खूप ऐकावं
मनातलं गुपित सांगून टाकाव
पण तुला पाहिलं की
काही सुचतच नाही

मागे वळून पाहताना त्रास होतो-
मागे वळून पाहू नकोस!
आठवून भूतकाळ वाईट वाटतं-
मागचं काही आठवू नकोस!

दिल्या-घेतल्या वचनांची
फिकिर तू करू नकोस
ठोकरलेल्या प्रियकरास
दया बिलकूल दावू नकोस!

गेलीस निघुनी सोडून मला
एक मागणी नाकारु नकोस
या जन्मी भेटलिस, कृपया
पुढल्या जन्मी भेटू नकोस!!

(जुनी कविता- बहुदा 9वी/10वी ला असताना केली होती.)

मिटल्या डोळ्यांत माझ्या स्वप्न तुझे जागते
घे मिठीत गुंफुन सख्या ही रात्र आहे सरते

कसा संपेल अबोला मी शब्द जोगवा मागते
तुझ्यापाशी सख्या का माझे हे वैभव हरते

हुरहूर ही असे मनी तरी का शांत शांत वाटते
तप्त धरेवर जशी अचानक श्रावणसर कोसळते

उमजले ना नाते तरीही जन्मांची ओळख पटते
तळहाताची रेषा माझी तुझ्या हाती का उमटते

मित्रांनो, खूप दिवस झाले मनात काही तरी घोळत होते, पण सांगड बसत नव्हती... आणि अशातच 'व्हॅलेन्टाईन डे'ला कुठून तरी प्रेरणा मिळाली आणि गोष्टी आपोआप जुळत गेल्या... शब्द साधे आहेत, कुठे चुकलो तर समजून घ्या...

तू डोळे, मी काजळ
तू डोंगर, मी नदी
तू ढग, मी वारा
तू कमळ, मी चिखल...

तू रस्ता मी दिशा
तू श्वास, मी ध्यास
तू पाऊस, मी छत्री
तू ऊन, मी सावली...

तू टेबल, मी खुर्ची
तू अंगठी, मी बोट
तू चंद्र, मी तारा
तू मांजर, मी कुत्रा...

तू फळा, मी खडू
तू सवय, मी खोड
तू सुई, मी दोरा
तू चष्मा, मी नाक...

वाटेवरी कुणाच्या
आहे अजून चाफा!
मंद परी जीवघेणा,
आहे तसा पसारा!

ऊन उठून येते रात्री,
घर गोळा होते नेत्री!
कुणी दिसते, कुणी विरते!
परी चाफ्यापाशी सारे,
हताश होऊन बसते!

मंद परी जीवघेणा
आहे तसा पसारा
वाटेवरी कुणाच्याही
असू नये गं चाफा!

-शिवकन्या