सुखाचा संसार फुलवु नये कुणी
एखाद्याच आयुष्य माती मोल करुन
.
.
नर्सरीत सुरक्षित जीवन जगण्या-या गुलाबाला काय तमा?
जंगलातल्या वणव्यात भाजणा-या रान फुलांची

शेतामध्ये राबतो माझा शेतकरी राजा
मन त्याचे साधेभोळे, नाही कुणाचा हेवा
मनाच्या गाभार्यात शोधता नाव
त्याचेच सापडे अशी कशी वेडी मी
त्याच्या वरी प्रेम करे
माझ्या सुखासाठी तो रात्रंदिस झरे
असा माझा साधाभोळा शेतकरी राजा
मन जीवन कोरे पान माझे त्यावरी
नाव त्याचे मी लिहिले माझे सौभाग्य
त्याचे अर्धांगिणी मी झाले
सात जन्मांची साथ आमची
जगा सांगुणही न कळे प्रीती त्याची
त्याच्या वेदनांना औषध माझ्या प्रेमाचे
काट्यांच्या वाटेवर गाव त्याचे लागते
मन माझे त्या काट्यांच्या वाटेवरही
त्यालाच शोधते, शोधते मन जिथे तो
नसतो माझा हा वेडेपणा पाहून

तुझी आठवण आता येतच नाही ,
समजावलय मी या वेड्या मनाला.
पहिल्यांदा खुप त्रास झाला ग वेडे,
पण या काळजावर दगड ठेवला ..
तुझा तो हसरा चेहरा खरच खुप आवडत होता ग मला ,
मग का नकार दिलास तु या वेड्या जीवाला.
तुझ्या डोळ्यातील ती काजळ मला क्षणात घायाळ करायची सखे.
पण हळुहळु ती काजळ फिकी पडली.
आता तुला माझी नजर नाही शोधणार ..
कारण तुझे बिन काजळीचे डोळे मला नाही आवडणार.

तुझ्या विना खरचं मी काहीच नाही .
पण आता अस वाटतय मी एकटा आहे हेच बरं आहे.
तु माझी मी तुझा हे आता होणे अशक्यच आहे.

( स्वप्नातली शामली)

आमचे एक मिपाकर परममित्र आणी त्यांच्या हिरवीनीला समर्पित! :)
______________________________________________

अरे हटाव बाजू, हिमालया
आन फेअर ॲन्ड लवलीच्या
कापूसभरल्या भावल्यांना
    तूच माझी खरी हिरवीन ग!
    एकच बावनकशी ब्युटी ग!

झालो तर्राट आन लैच्च सैराट
खुळा झालोय, सकाळ संध्याकाळ
लोकं बघणार कायबाय बोलणार,
    तरीबी, तुझच ध्यान काढीत बसणार ग!
    आता ही येवढीच माझी ड्युटी ग!

....तेव्हा तू मला फार फार आवडतेस....प्रवास ५

..किती लौकरच आज उजाडलं बाई..

सजणाच्या मिठीमध्ये कळालच नाही
किती लौकरच आज उजाडलं बाई...

सजणाच्या प्रेमाला ह्या नाही वेळ काळ
झोपलयं पहा कसं कुक्कुलसं बाळ..
झोपमोड त्याची मला करवत नाही..

चांदण्यात न्हालो दोघे काल पुरी रात्र..
अमृताने तृप्त झाली,हर एक गात्र..
वाटे सकाळच कधी उगवणार नाही..!

तसा आहे आज छान रविवार सुस्त..
घ्यावी गडे अजुनिया..झोप थोडी मस्त...
लावले मी दूर त्याला पिटाळुन बाई..
सजणाच्या प्रेमालाही काळवेळ नाही...

किती लौकरच आज उजाडलं बाई

+ कानडाऊ योगेशु

....विश्वाची उलगड होते.....

केसांस झटकता सखये,ह्रदयाची पडझड होते..
केसांत माळता गजरा,ह्रदयाची फुलझड होते..

पंखांस विसरतो जेव्हा,(तू) सदनाचा पत्ता देते.
मी ऊंच भरारी घेतो,पंखांची फडफड होते.

तू कविता बनूनी भिनता,श्वासांचे ध्रुपद होते!
मी गीत लिहाया बसतो,शब्दांची गडबड होते.

मी चाळली किति समिकरणे,पण गुढ उकलले नाही
तव मिठित सखये अवघ्या,विश्वाची उलगड होते.**

असतेस जवळि तू जेव्हा..जगण्याचे गाणे होते...
नसतेस जवळि तू तेव्हा....जगण्याची तडफड होते