मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

छायाचित्रणकला स्पर्धा क्र.१२ : पाऊस: निकाल

संपादक मंडळ ·

चौकटराजा 04/09/2015 - 05:33
आमची हीच स्मायली पण डोळे हिरवे नाहीत असे समजावे. ते नारायण धारपांच्या कथेतील वाटतात. आमचे मन हिरवे आहे ! मी काढलेला फोटो त्यावेळी कॅमेरा वापरणे अशक्य होते अशा वेळी काढला. रपरप पाउस व दरीतून येणारे भन्नाट वारे असे चित्र होते. विजेत्यांचे अभिनंदन !

चौकटराजा 04/09/2015 - 14:32
मला चिंचवडात रहायचेय ! व कप्तान तसा आडनावाशी बेईमान आहे. पयशे भरतो सर्वांच्या चा चे ! मागेपुढे पहात नाही.

ढंप्या 05/09/2015 - 18:41
सर्व विजेत्यांचे हार्दीक अभिनंदन !!! सं. मं. एक विनंती.... (आधीच करायची होती पण स्पर्धक असल्याने नाही करवली) फोटो स्पर्धेसाठी देताना, जी माहीती देतो त्यात फोटो कशाने काढला ते पण देतो म्हणजे, मोबाईल,किंवा पाँईट-शूट / प्रो .... वगैरे वगैरे... त्याच्या आधारावरच जर वर्गवारी करून निकाल दिला तर.... म्हणजे मोबाईलच्या फोटोचे वेगळे विजेते, पाँईट-शूट / प्रो चे वेगळे विजेते असे... काय आहे.... तंत्राबरोबर उपकरणाने पण बराच फरक पडतो... बघा जरा मनावर घ्या.........!!!

एस 06/09/2015 - 12:07
एक छायाचित्रकार म्हणून या प्रतिसादातील मुद्द्याबद्दल मत देतो. तंत्राबरोबर उपकरणाने बराच फरक पडतो हे मान्य. पण तंत्रच नसेल तर उपकरण काही कामाचे नसते. डीएसएलआर सोडा, अगदी हासेलब्लाड बाळगणारेदेखील काहीही छायाचित्रे काढत बसतात हे पाहिले आहे. आणि अगदी मोबाइलच्या व्हीजीए कॅमेर्‍यानेसुद्धा उपलब्ध परिस्थितीचा पुरेपूर वापर करून नेत्रसुखद छायाचित्रण करू शकणारेही पाहिले आहेत. तंत्र विरुद्ध उपकरण असे जर पहावयाचे झाले तर तंत्र म्हणजेच कौशल्य हे केव्हाही सरस ठरेल. त्यामुळे जसे एखाद्या निष्णात शेफला आपण त्याच्या महागड्या कुकर, चमचे, कढया यासारख्या वस्तूंवरून भाव न देता त्याच्या स्वयंपाकाच्या कौशल्यालाच फक्त आदर देतो तसेच छायाचित्रकारालासुद्धा तुम्ही कोणता कॅमेरा वापरला, कुठली लेन्स वापरली असे प्रश्न तशीच तांत्रिक गरज नसताना विचारून त्याच्या/तिच्या कौशल्याचा अपमान करू नये. मला माझ्याकडे असणार्‍या गिअर (उपकरणांचा संच) बद्दल कुणी विचारल्यास मी अजिबात उत्तर देत नाही. कारण कॅमेर्‍यामागील माझा डोळा हा कॅमेरा व लेन्सपेक्षा जास्त महत्त्वाचा असतो. माझा कॅमेरा दुसर्‍याला देऊन त्याला माझ्यासारखी छायाचित्रे घेता येणे तेव्हाच शक्य होईल जेव्हा त्या व्यक्तीकडेही तसेच कौशल्य आणि तीच कलासक्त नजर असेल. याच कारणामुळे महागडी उपकरणे घेण्याची स्वप्ने पाहणार्‍या उतावीळ लोकांना मी आधी त्यांच्याकडे असणार्‍या उपकरणांच्या क्षमतेला 'आउटग्रो' करण्याचा सल्ला देतो. राहता राहिला प्रश्न उपकरणांच्या वर्गवारीनुसार स्पर्धेचे विभाग करण्याचा, तर ही स्वागतार्ह सूचना आहे. हल्ली 'बेटर फोटोग्राफी' सारखी मासिकेही केवळ मोबाइलने घेतलेल्या छायाचित्रांची स्पर्धा घेऊ लागलेली आहेत, तसाच प्रयोग मिपावरही करण्यास हरकत नाही. एखादी स्पर्धा फक्त मोबाइल छायाचित्रणाची घ्यावी. पण सारांश - उपकरणांचे अवडंबर माजवू नये.

ढंप्या 06/09/2015 - 21:32
उपकरणांचे अवडंबर माजवू नये.
अगदी मान्य..... _____/\_____
मासिकेही केवळ मोबाइलने घेतलेल्या छायाचित्रांची स्पर्धा घेऊ लागलेली आहेत, तसाच प्रयोग मिपावरही करण्यास हरकत नाही.
एवढीच मागणी....!!!

पैसा 08/09/2015 - 21:04
स्वॅप्सचा प्रतिसाद महत्त्वाचा. आवडला. मोबाईलवर काढलेल्या फोटोंसाठी स्वतंत्र स्पर्धा घ्यायचा विचार जरूर आहे. सध्या सणासुदीचे विषय आणि विशेष परीक्षकांकडून एक स्पर्धा झाल्यानंतर हा प्रकार प्राधान्याने घेऊ.

चौकटराजा 04/09/2015 - 05:33
आमची हीच स्मायली पण डोळे हिरवे नाहीत असे समजावे. ते नारायण धारपांच्या कथेतील वाटतात. आमचे मन हिरवे आहे ! मी काढलेला फोटो त्यावेळी कॅमेरा वापरणे अशक्य होते अशा वेळी काढला. रपरप पाउस व दरीतून येणारे भन्नाट वारे असे चित्र होते. विजेत्यांचे अभिनंदन !

चौकटराजा 04/09/2015 - 14:32
मला चिंचवडात रहायचेय ! व कप्तान तसा आडनावाशी बेईमान आहे. पयशे भरतो सर्वांच्या चा चे ! मागेपुढे पहात नाही.

ढंप्या 05/09/2015 - 18:41
सर्व विजेत्यांचे हार्दीक अभिनंदन !!! सं. मं. एक विनंती.... (आधीच करायची होती पण स्पर्धक असल्याने नाही करवली) फोटो स्पर्धेसाठी देताना, जी माहीती देतो त्यात फोटो कशाने काढला ते पण देतो म्हणजे, मोबाईल,किंवा पाँईट-शूट / प्रो .... वगैरे वगैरे... त्याच्या आधारावरच जर वर्गवारी करून निकाल दिला तर.... म्हणजे मोबाईलच्या फोटोचे वेगळे विजेते, पाँईट-शूट / प्रो चे वेगळे विजेते असे... काय आहे.... तंत्राबरोबर उपकरणाने पण बराच फरक पडतो... बघा जरा मनावर घ्या.........!!!

एस 06/09/2015 - 12:07
एक छायाचित्रकार म्हणून या प्रतिसादातील मुद्द्याबद्दल मत देतो. तंत्राबरोबर उपकरणाने बराच फरक पडतो हे मान्य. पण तंत्रच नसेल तर उपकरण काही कामाचे नसते. डीएसएलआर सोडा, अगदी हासेलब्लाड बाळगणारेदेखील काहीही छायाचित्रे काढत बसतात हे पाहिले आहे. आणि अगदी मोबाइलच्या व्हीजीए कॅमेर्‍यानेसुद्धा उपलब्ध परिस्थितीचा पुरेपूर वापर करून नेत्रसुखद छायाचित्रण करू शकणारेही पाहिले आहेत. तंत्र विरुद्ध उपकरण असे जर पहावयाचे झाले तर तंत्र म्हणजेच कौशल्य हे केव्हाही सरस ठरेल. त्यामुळे जसे एखाद्या निष्णात शेफला आपण त्याच्या महागड्या कुकर, चमचे, कढया यासारख्या वस्तूंवरून भाव न देता त्याच्या स्वयंपाकाच्या कौशल्यालाच फक्त आदर देतो तसेच छायाचित्रकारालासुद्धा तुम्ही कोणता कॅमेरा वापरला, कुठली लेन्स वापरली असे प्रश्न तशीच तांत्रिक गरज नसताना विचारून त्याच्या/तिच्या कौशल्याचा अपमान करू नये. मला माझ्याकडे असणार्‍या गिअर (उपकरणांचा संच) बद्दल कुणी विचारल्यास मी अजिबात उत्तर देत नाही. कारण कॅमेर्‍यामागील माझा डोळा हा कॅमेरा व लेन्सपेक्षा जास्त महत्त्वाचा असतो. माझा कॅमेरा दुसर्‍याला देऊन त्याला माझ्यासारखी छायाचित्रे घेता येणे तेव्हाच शक्य होईल जेव्हा त्या व्यक्तीकडेही तसेच कौशल्य आणि तीच कलासक्त नजर असेल. याच कारणामुळे महागडी उपकरणे घेण्याची स्वप्ने पाहणार्‍या उतावीळ लोकांना मी आधी त्यांच्याकडे असणार्‍या उपकरणांच्या क्षमतेला 'आउटग्रो' करण्याचा सल्ला देतो. राहता राहिला प्रश्न उपकरणांच्या वर्गवारीनुसार स्पर्धेचे विभाग करण्याचा, तर ही स्वागतार्ह सूचना आहे. हल्ली 'बेटर फोटोग्राफी' सारखी मासिकेही केवळ मोबाइलने घेतलेल्या छायाचित्रांची स्पर्धा घेऊ लागलेली आहेत, तसाच प्रयोग मिपावरही करण्यास हरकत नाही. एखादी स्पर्धा फक्त मोबाइल छायाचित्रणाची घ्यावी. पण सारांश - उपकरणांचे अवडंबर माजवू नये.

ढंप्या 06/09/2015 - 21:32
उपकरणांचे अवडंबर माजवू नये.
अगदी मान्य..... _____/\_____
मासिकेही केवळ मोबाइलने घेतलेल्या छायाचित्रांची स्पर्धा घेऊ लागलेली आहेत, तसाच प्रयोग मिपावरही करण्यास हरकत नाही.
एवढीच मागणी....!!!

पैसा 08/09/2015 - 21:04
स्वॅप्सचा प्रतिसाद महत्त्वाचा. आवडला. मोबाईलवर काढलेल्या फोटोंसाठी स्वतंत्र स्पर्धा घ्यायचा विचार जरूर आहे. सध्या सणासुदीचे विषय आणि विशेष परीक्षकांकडून एक स्पर्धा झाल्यानंतर हा प्रकार प्राधान्याने घेऊ.
http://www.misalpav.com/node/32108 छायाचित्रणकला स्पर्धा क्र.१२ : पाऊस: निकाल नमस्कार मंडळी! बाराव्या स्पर्धेचा निकाल जाहीर करायला काही अपरिहार्य कारणाने उशीर झाला त्यासाठी क्षमस्व. निकाल जाहीर करताना अतिशय आनंद होत आहे. पाऊस हा तसा सोपा विषय होता मात्र पाऊस कमी झाल्याने की काय कोणजाणे, छायाचित्रे जरा कमी आली. पण तरी काही खूप छान छायाचित्रे बघायला मिळाली. पहिला क्रमांक आला कपिलमुनी यांच्या छायाचित्राचा.
छायाचित्रण
अभिनंदन

नात्यातले लुकडे जाडे

श्रीगुरुजी ·

कैलासवासी सोन्याबापु 05/09/2015 - 08:56
१. जाड़े - यूरोपियन लुकडे - सीरियन पोरगे २. जाड़े - ठोकणारे ऑस्ट्रेलियन लुकडे - ठोकले जाणारे भारतीय ३. जाड़े - आपण मराठी लुकडे - उत्तर भारतीय ४. जाड़े - तमिळ लोक लुकडे - नॉन तमिलियन जनता गापै , कितीतरी जोड्या लावता येतील मला वाटते दर वेळी "हिंदु-????" करण्यात काही हशील नाही. हे माझे वैयक्तिक मत आहे भूलचूक माफ़ी (सेक्युलर अन कदाचित तुमच्या भाषेत सिक्युलर) बाप्या

श्रीगुरुजी 05/09/2015 - 12:43
बापरे! काय चाललंय हे? मी हे विडंबन गंमत म्हणून लिहिलं तेव्हा मला स्वप्नात सुद्धा वाटलं नव्हतं की काही जण हे गांभीर्याने घेऊन थेट हिंदू-अहिंदू, मराठी-उत्तर भारतीय असा संबंध लावतील ते. आता विडंबन सुद्धा समजावून सांगायची वेळ आलीये.

गामा पैलवान 06/09/2015 - 12:27
श्रीगुरुजी, लेखनप्रकार आणि लेखनविषय पाहून अंदाज आला होता की ही गंमत असणारे. म्हणून मीही थोडी गंमत केली. ;-) आ.न., -गा.पै.

भीमराव 05/09/2015 - 08:41
'वजनाने लुकडे' ? लुकडे वजनाने असतात का आकाराने?

कैलासवासी सोन्याबापु 05/09/2015 - 08:56
१. जाड़े - यूरोपियन लुकडे - सीरियन पोरगे २. जाड़े - ठोकणारे ऑस्ट्रेलियन लुकडे - ठोकले जाणारे भारतीय ३. जाड़े - आपण मराठी लुकडे - उत्तर भारतीय ४. जाड़े - तमिळ लोक लुकडे - नॉन तमिलियन जनता गापै , कितीतरी जोड्या लावता येतील मला वाटते दर वेळी "हिंदु-????" करण्यात काही हशील नाही. हे माझे वैयक्तिक मत आहे भूलचूक माफ़ी (सेक्युलर अन कदाचित तुमच्या भाषेत सिक्युलर) बाप्या

श्रीगुरुजी 05/09/2015 - 12:43
बापरे! काय चाललंय हे? मी हे विडंबन गंमत म्हणून लिहिलं तेव्हा मला स्वप्नात सुद्धा वाटलं नव्हतं की काही जण हे गांभीर्याने घेऊन थेट हिंदू-अहिंदू, मराठी-उत्तर भारतीय असा संबंध लावतील ते. आता विडंबन सुद्धा समजावून सांगायची वेळ आलीये.

गामा पैलवान 06/09/2015 - 12:27
श्रीगुरुजी, लेखनप्रकार आणि लेखनविषय पाहून अंदाज आला होता की ही गंमत असणारे. म्हणून मीही थोडी गंमत केली. ;-) आ.न., -गा.पै.

भीमराव 05/09/2015 - 08:41
'वजनाने लुकडे' ? लुकडे वजनाने असतात का आकाराने?
कोणत्याही नात्यामध्ये दोघांपैकी जो वजनाने मोठा असतो त्याचेकडून सतत डाएटिंगची आणि जास्त कामाची अपेक्षा केली जाते. केवळ वजनाने मोठा आहे म्हणून सगळ्यांचे त्याला ऎकून घ्यावे लागते व खाण्यापिण्याला आणि आरामाला मुरड घालावी लागते. पण हाच जाड्या असलेला व्यक्ती जेव्हा लुकड्याला एखादा उपदेश करतो, दोष दाखवतो, आज्ञा करतो तेव्हा मात्र लुकडा जर त्याचे ऎकत नसेल आणि जाड्याला योग्य तो मान मिळत नसेल तर मात्र त्या नात्याला एकतर्फी नाते म्हणता येईल.
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कला
नृत्य
नाट्य
संगीत
धर्म
पाकक्रिया
इतिहास
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
kathaa
राहणी
औषधोपचार
प्रवास
भूगोल
देशांतर
राहती जागा
नोकरी
विज्ञान
क्रीडा
अर्थकारण
अर्थव्यवहार
गुंतवणूक
ज्योतिष
फलज्योतिष
सामुद्रिक
कृष्णमुर्ती
राशी
राजकारण
शिक्षण
मौजमजा
चित्रपट
छायाचित्रण
रेखाटन
स्थिरचित्र
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
प्रतिक्रिया
आस्वाद
समीक्षा
माध्यमवेध
लेख
बातमी
अनुभव
मत
शिफारस
सल्ला
माहिती
संदर्भ
चौकशी
प्रश्नोत्तरे
मदत
वाद
प्रतिभा
भाषांतर
विरंगुळा

क्रीडायुद्धस्य कथा - दहा सेकंदांचं युद्ध

जे.पी.मॉर्गन ·

चांदणे संदीप 29/08/2015 - 14:32
खिळवून ठेवणारा बोल्ट आणि तसाच वेगवान लेख! ह्या अंतीम फेरीआधी आम्हा मित्रांमध्ये बोल्ट हरणार बहुतेक अशीच चर्चा होती, पण अर्थातच बोल्टने आम्हांलाही हरवले! मग तो जिंकल्यावर तासभर त्याचे फोटो गुगलून पाहिले, विकीपिडीयावरची त्याची माहिती पुन्हा पुन्हा वाचून काढली. युवराजसिंग आणि ख्रिस गेलबरोबरचे फोटो आवडीने मित्रांना दाखवले.

चतुरंग 29/08/2015 - 18:55
उसेन (लाईटनिंग) बोल्ट असंच त्याचं वर्णन केलं जातं. अरे शर्यत सुरु झाली म्हणेपर्यंत संपतेदेखील. खस जेपीट्च असलेले वर्णन वाचून दिवस मस्त सुरु झाला. बीबीसीने बनवलेली बोल्टवरची डॉ़यूमेंट्री, बहुतेक बघितलीच असेल पण तरीही दुवा - https://www.youtube.com/watch?v=UB_ZQfxXbTc -रंगा

तुमचा अभिषेक 30/08/2015 - 01:35
कमाल कमाल लेख आहे अक्षर्शा !! लहानपणी थिएटरमध्ये जो जिता वही सिकंदर पाहिलेला तेव्हा एक फिनिशलाईनचा थरार अनुभवलेला, तशीच अनुभुती या लिखाणाने दिली ..

सौंदाळा 31/08/2015 - 10:39
शर्यतीइतकाच थरारक लेख. धोनी (का रैना ?) च्या एका मुलाखतीतला त्याने सांगितलेला किस्सा. धोनी देहभान हरपुन बोल्ट्ची १०० मी. शर्यत बघत होता. रैनाने विचारले, "अरे त्यात काय इतके बघण्यासारखे असते?" धोनी म्हणाला, "ते समोरच्या खोलीचे दार दिसतय का, इथुन ५ मीटरवर असेल तिकडे तु एक सेकंदात जाऊन दाखव." रैना म्हणाला, "१ सेकंदात ५ मीटर! हे तर कोणालाही अशक्य आहे" धोनी : "हे सगळे लोक १०० मीटरची शर्यत १० सेकंदाच्या आत पुर्ण करतात म्हणजे एका सेकंदात १० मीटरपेक्षासुद्धा थोडे जास्तच. मी तर तुला फक्त ५ मीटर सांगतोय" रैना हे ऐकुन चाट पडला आणि म्हणाला, "मी तर असा विचारच केला नव्हता." आणि उत्साहात धोनीबरोबर शर्यत बघायला बसला.

खटपट्या 31/08/2015 - 14:02
जबरद्स्त लेख. कार्ल लुईस आणि बेन जॉनसन यांच्यातील ठसन आठवली. त्यावेळेला ड्रग्ज घेउन का होईना बेन जॉन्सनने दीलेली वेळ कार्ल लूईसला देखील अविश्वसनीय वाटली होती. (९.५७/६८ अशी काहीतरी होती)

यमन 31/08/2015 - 14:40
जेंव्हा जेंव्हा मी वैतागतो ;कंटाळतो तेंव्हा तेंव्हा बोल्ट ची फायनल बघतो खेळा वर लिहावं ते तुम्हीच . लिहिते रहा . बोल्ट ला कोणीतरी पाठवा रे हे समालोचन ...

मी-सौरभ 31/08/2015 - 18:06
सुंदर जे पी मॉर्गन (आता एक अजून आय डि आहे ना जेपी नावाचा) शैलीतला फर्मास लेख_/\_

निमिष ध. 31/08/2015 - 22:22
जबरदस्त शर्यत आणि तितकीच जबरदस्त ओळख करून दिलीत मॉर्गनराव तुम्ही! आता भरपूर लिहीत रहा खंड पडू देवू नका :)

कैलासवासी सोन्याबापु 02/09/2015 - 10:39
जेपी, आधी प्रतिक्रिया दिली आहेच मी आवडल्याची पोचपावती ह्या प्रकारात पण थोड़े सविस्तर बोलायचे झाले तर हा थरार अनुभवणे मला साक्षात् आमच्या पिताश्रीनी शिकवले आहे, ते स्वतः यूनिवर्सिटी अन स्टेट चैंपियन एथेलीट होते (२०० मीटर व् चारशे मीटर) नेहमी सांगतात १० सेकंड चा थरार भयानक असतो, अन एथेलेटिक्स ला "स्लो डेथ" असे डिफाइन करतात कारण इतका भयानक वेग साधण्यात एथेलीट लोकांची जी काही शारीरिक झीज होते ती बियॉन्ड रिपेयर प्रकारातली असते व त्याचे इफ़ेक्ट शरीरावर उतारवयात भयानक दिसतात, ह्याची कल्पना अन सेकंड सेकंड चा थरार ह्यावरुन लक्षात यावा की जिल्हा क्रीड़ा स्पर्धेत १०० मीटर पळणार पोरगे (शालेय) अन नॅशनल रिकार्ड्स ह्यात जास्तीत जास्त ४ सेकंड चे अंतर असते ४ सेकंड म्हणायला इतकुसा वेळ वाटतो पण एका सीरियस एथेलीट ला तो भरून त्या लेवल चा रनर व्हायला किमान पुढली ६ वर्षे सराव करावा लागतो त्यानंतर ही बदलती रेकॉर्ड्स अन पद्धत अन ट्रेनिंग मेथडोलॉजी पाई तो कम्पटीशन ला टिकेल का नाही ह्याची काहीच गारंटी नसते

जे.पी.मॉर्गन 02/09/2015 - 18:43
धन्यवाद सोन्याबापू, >>एथेलेटिक्स ला "स्लो डेथ" असे डिफाइन करतात साहजिक आहे हो. मी वाचलं होतं की बोल्टचा सर्वोत्तम "१० मीटर्सचा वेग" हा ०.८० सेकंद असतो (पीक स्पीड). म्हणजे टेक्निकली त्या वेगात तो १०० मीटर्स ८ - ८.२ सेकंदांत पूर्ण करू शकतो. म्हणून आता तो त्याच्या पिक अप वर काम करतोय म्हणजे ९.५९ पेक्षा चांगली वेळ नोंदवता येईल. म्हणे ९.४ गाठणं शक्य आहे! एक-एका शतांश सेकंदासाठी किती तो आटापिटा. आपल्याकडे दुर्दैवानी खेळाडू "बिनधास्तपणे" खेळात करियर करू शकत नाहीत. काही झालं तुला तर आम्ही आहोत... तुला एक चांगली नोकरी आणि ३ बी एच के मिळवून देण्याची जबाबदारी आमची" अस कोणी सांगितलं तर तो पण जीव लावून मेहेनत करेल. परिस्थिती बदलते आहे म्हणा. रियोमध्ये दोन आकडी पदकं मिळावीत अशी इच्छा तरी आहे. (आशवादी) जे.पी.

श्रीरंग 02/09/2015 - 19:16
अफलातून लिखाण. जेपींचे लिएंडर पेस आणी मॅन्चेस्टर युनायटेडवरील लेख वाचल्यापासूनच मी त्यंच्या लेखनशैलीचा प्रचंड मोठा फॅन झालो. हा लेख पण तसाच खिळवून ठेवणारा.. रोमांच उभे करणारा. खूप खूप धन्यवाद जेपी. अधिकाधिक लिहीत रहा!

चांदणे संदीप 29/08/2015 - 14:32
खिळवून ठेवणारा बोल्ट आणि तसाच वेगवान लेख! ह्या अंतीम फेरीआधी आम्हा मित्रांमध्ये बोल्ट हरणार बहुतेक अशीच चर्चा होती, पण अर्थातच बोल्टने आम्हांलाही हरवले! मग तो जिंकल्यावर तासभर त्याचे फोटो गुगलून पाहिले, विकीपिडीयावरची त्याची माहिती पुन्हा पुन्हा वाचून काढली. युवराजसिंग आणि ख्रिस गेलबरोबरचे फोटो आवडीने मित्रांना दाखवले.

चतुरंग 29/08/2015 - 18:55
उसेन (लाईटनिंग) बोल्ट असंच त्याचं वर्णन केलं जातं. अरे शर्यत सुरु झाली म्हणेपर्यंत संपतेदेखील. खस जेपीट्च असलेले वर्णन वाचून दिवस मस्त सुरु झाला. बीबीसीने बनवलेली बोल्टवरची डॉ़यूमेंट्री, बहुतेक बघितलीच असेल पण तरीही दुवा - https://www.youtube.com/watch?v=UB_ZQfxXbTc -रंगा

तुमचा अभिषेक 30/08/2015 - 01:35
कमाल कमाल लेख आहे अक्षर्शा !! लहानपणी थिएटरमध्ये जो जिता वही सिकंदर पाहिलेला तेव्हा एक फिनिशलाईनचा थरार अनुभवलेला, तशीच अनुभुती या लिखाणाने दिली ..

सौंदाळा 31/08/2015 - 10:39
शर्यतीइतकाच थरारक लेख. धोनी (का रैना ?) च्या एका मुलाखतीतला त्याने सांगितलेला किस्सा. धोनी देहभान हरपुन बोल्ट्ची १०० मी. शर्यत बघत होता. रैनाने विचारले, "अरे त्यात काय इतके बघण्यासारखे असते?" धोनी म्हणाला, "ते समोरच्या खोलीचे दार दिसतय का, इथुन ५ मीटरवर असेल तिकडे तु एक सेकंदात जाऊन दाखव." रैना म्हणाला, "१ सेकंदात ५ मीटर! हे तर कोणालाही अशक्य आहे" धोनी : "हे सगळे लोक १०० मीटरची शर्यत १० सेकंदाच्या आत पुर्ण करतात म्हणजे एका सेकंदात १० मीटरपेक्षासुद्धा थोडे जास्तच. मी तर तुला फक्त ५ मीटर सांगतोय" रैना हे ऐकुन चाट पडला आणि म्हणाला, "मी तर असा विचारच केला नव्हता." आणि उत्साहात धोनीबरोबर शर्यत बघायला बसला.

खटपट्या 31/08/2015 - 14:02
जबरद्स्त लेख. कार्ल लुईस आणि बेन जॉनसन यांच्यातील ठसन आठवली. त्यावेळेला ड्रग्ज घेउन का होईना बेन जॉन्सनने दीलेली वेळ कार्ल लूईसला देखील अविश्वसनीय वाटली होती. (९.५७/६८ अशी काहीतरी होती)

यमन 31/08/2015 - 14:40
जेंव्हा जेंव्हा मी वैतागतो ;कंटाळतो तेंव्हा तेंव्हा बोल्ट ची फायनल बघतो खेळा वर लिहावं ते तुम्हीच . लिहिते रहा . बोल्ट ला कोणीतरी पाठवा रे हे समालोचन ...

मी-सौरभ 31/08/2015 - 18:06
सुंदर जे पी मॉर्गन (आता एक अजून आय डि आहे ना जेपी नावाचा) शैलीतला फर्मास लेख_/\_

निमिष ध. 31/08/2015 - 22:22
जबरदस्त शर्यत आणि तितकीच जबरदस्त ओळख करून दिलीत मॉर्गनराव तुम्ही! आता भरपूर लिहीत रहा खंड पडू देवू नका :)

कैलासवासी सोन्याबापु 02/09/2015 - 10:39
जेपी, आधी प्रतिक्रिया दिली आहेच मी आवडल्याची पोचपावती ह्या प्रकारात पण थोड़े सविस्तर बोलायचे झाले तर हा थरार अनुभवणे मला साक्षात् आमच्या पिताश्रीनी शिकवले आहे, ते स्वतः यूनिवर्सिटी अन स्टेट चैंपियन एथेलीट होते (२०० मीटर व् चारशे मीटर) नेहमी सांगतात १० सेकंड चा थरार भयानक असतो, अन एथेलेटिक्स ला "स्लो डेथ" असे डिफाइन करतात कारण इतका भयानक वेग साधण्यात एथेलीट लोकांची जी काही शारीरिक झीज होते ती बियॉन्ड रिपेयर प्रकारातली असते व त्याचे इफ़ेक्ट शरीरावर उतारवयात भयानक दिसतात, ह्याची कल्पना अन सेकंड सेकंड चा थरार ह्यावरुन लक्षात यावा की जिल्हा क्रीड़ा स्पर्धेत १०० मीटर पळणार पोरगे (शालेय) अन नॅशनल रिकार्ड्स ह्यात जास्तीत जास्त ४ सेकंड चे अंतर असते ४ सेकंड म्हणायला इतकुसा वेळ वाटतो पण एका सीरियस एथेलीट ला तो भरून त्या लेवल चा रनर व्हायला किमान पुढली ६ वर्षे सराव करावा लागतो त्यानंतर ही बदलती रेकॉर्ड्स अन पद्धत अन ट्रेनिंग मेथडोलॉजी पाई तो कम्पटीशन ला टिकेल का नाही ह्याची काहीच गारंटी नसते

जे.पी.मॉर्गन 02/09/2015 - 18:43
धन्यवाद सोन्याबापू, >>एथेलेटिक्स ला "स्लो डेथ" असे डिफाइन करतात साहजिक आहे हो. मी वाचलं होतं की बोल्टचा सर्वोत्तम "१० मीटर्सचा वेग" हा ०.८० सेकंद असतो (पीक स्पीड). म्हणजे टेक्निकली त्या वेगात तो १०० मीटर्स ८ - ८.२ सेकंदांत पूर्ण करू शकतो. म्हणून आता तो त्याच्या पिक अप वर काम करतोय म्हणजे ९.५९ पेक्षा चांगली वेळ नोंदवता येईल. म्हणे ९.४ गाठणं शक्य आहे! एक-एका शतांश सेकंदासाठी किती तो आटापिटा. आपल्याकडे दुर्दैवानी खेळाडू "बिनधास्तपणे" खेळात करियर करू शकत नाहीत. काही झालं तुला तर आम्ही आहोत... तुला एक चांगली नोकरी आणि ३ बी एच के मिळवून देण्याची जबाबदारी आमची" अस कोणी सांगितलं तर तो पण जीव लावून मेहेनत करेल. परिस्थिती बदलते आहे म्हणा. रियोमध्ये दोन आकडी पदकं मिळावीत अशी इच्छा तरी आहे. (आशवादी) जे.पी.

श्रीरंग 02/09/2015 - 19:16
अफलातून लिखाण. जेपींचे लिएंडर पेस आणी मॅन्चेस्टर युनायटेडवरील लेख वाचल्यापासूनच मी त्यंच्या लेखनशैलीचा प्रचंड मोठा फॅन झालो. हा लेख पण तसाच खिळवून ठेवणारा.. रोमांच उभे करणारा. खूप खूप धन्यवाद जेपी. अधिकाधिक लिहीत रहा!
"तुला माहित्ये .... सगळे नऊच्या नऊ ग्रह जर एका लायनित आले ना..... त्या दिवशी पृथ्वी खतम होऊन जाणार!" आमचे ८ वर्षांचे ज्येष्ठ मित्रवर्य आम्हा ६ वर्षाच्या पोरांना सांगायचे. ते ऐकून जी टरकली होती म्हणता....त्यानंतरचे बरेच दिवस आकाशाकडे बघून सगळ्या ग्रह तार्यांची पोझिशन तपासण्यात गेले होते. जाम टेन्शन आलं होतं तेव्हा. तेव्हाच्या प्रदुषणविरहित आकाशात नेहमी दिसणारे गुरू, शनी, मंगळ वगैरे एकमेकांपासून हातभर अंतर ठेऊन आहेत बघितलं की हायसं वाटायचं. पल्याड शुक्र, बुध आणि न दिसणारे राहू केतू काही का गोंधळ घालेनात. जोपर्यंत ही नऊ लोकं एकत्र येत नाहीत तो पर्यंत प्रॉब्लेम इल्ले.
क्रीडा
अभिनंदन
आस्वाद
विरंगुळा

बाबासाहेब पुरंदरे "महाराष्ट्र भूषण" यांचे अभिनंदन

शीतल जोशी ·

एक एकटा एकटाच 23/08/2015 - 09:16
पण कॅप्टन यांनी दिलेली सुचना योग्य आहे. तुमच्या लेखांमध्ये किमान २-३ दिवसांचे अंतर ठेवा. जेणेकरुन इतर लेखकांचे लिखाणही वाचण्यास उपलब्ध राहील. पुढिल लिखाणास शुभेच्छा.

एक एकटा एकटाच 23/08/2015 - 09:16
पण कॅप्टन यांनी दिलेली सुचना योग्य आहे. तुमच्या लेखांमध्ये किमान २-३ दिवसांचे अंतर ठेवा. जेणेकरुन इतर लेखकांचे लिखाणही वाचण्यास उपलब्ध राहील. पुढिल लिखाणास शुभेच्छा.
काही व्यक्ती या आयुष्यभर एक वेड घेऊन जगतात. त्यांचे सारे आयुष्याच जणू भारलेले असते. तसाच एक अवलिया महाराष्ट्रात जन्माला आला यांचा आम्हाला अभिमान वाटतो . तुम्हाला प्रत्यक्ष पाहण्याचा योग दोन वेळा आला आणि ऐकतानाचा योग प्रत्यक्ष एकदा आणि दूरचित्रवाणी आणि अन्य मार्गांनी अनेकदा आला. तुमच्या वाणी तून केवळ आणि केवळ राजे आमच्या समोर उभेच राहतात असे नाही पण त्या महान योद्ध्याचा आणि राजाचा, उभा जीवन पटच डोळ्या समोरून सरकत जातो. पंढरीचे भक्त ज्या भक्तिभावाने दर वर्षी वारी चालत जातात, त्याच भक्तिभावाने आपण शिवाजी महाराजांना गड किल्ल्यांवर भेटण्यासाठी जाता.
हे ठिकाण
अभिनंदन

अमेरिकेत स्वातंत्र्यदिनाच्या संचलनाला ३८,००० जणांची उपस्थिती !

डॉ सुहास म्हात्रे ·

राघवेंद्र 15/08/2015 - 21:41
आमच्या गावाच्या बातमी साठी धन्यवाद. परंतु फोटो चुकीचे आहॆत. ते मागच्या वर्षीच्या न्यु यॉर्क च्या परेडचे आहेत. बरेच वर्ष एडिसन व इजलीन या शेजाशेजारील गावात वेगवेगळी परेड होत होती ती आता एकत्र होत आहे. यामुळे एकत्रित लोकांचा प्रतिसाद प्रचंड होता. मराठी ढोल-ताशा पथक आणि मल्लखांब प्रत्यीक्षिके ही मराठमोळी आकर्षणे असतात. उद्या न्यू यॉर्क मध्ये परेड आहे आणि तिथे अजुन गर्दी असेल.

डॉ सुहास म्हात्रे 15/08/2015 - 23:36
फोटो संदर्भात दिलेल्या ताज्या (२०१५ मधल्या) बातमीमधून घेतले आहेत. म्या गरीब भारतात र्‍हातो... मले काय मालूम त्येनं गेल्या सालचे फोटो दिलते त्ये ? :( तरीही, आय माय स्वारी ! कोणत्याही परिस्थितीत, ३८००० लोकांची परेड भारतातही दिल्ली सोडून इतर ठिकाणी क्वचितच होत असेल, यामुळेच या बातमीने लक्ष वेधून घेतले.

गवि 15/08/2015 - 22:09
..भारतात अन्य देशीय रहिवाशांनी त्यांच्या स्वातंत्र्यदिनाला अशी मोठी गर्दी करुन देशभक्ती (अन्य देशाप्रती) दाखवत सोहळा केला तर कितपत स्वीकारला जाईल? ..उपस्थितांपैकी कितींनी अमेरिकन नागरिकत्व घेतले असावे?

राघवेंद्र 15/08/2015 - 22:35
मित्रा, या गोष्टी भारतीय अमेरिकन नागरिकांमुळे शक्य होतात. या परेड मध्ये सुरुवातीला स्थानिक नगराध्यक्ष व सिनेट मेम्बर चे भाषणे होतात.

अर्धवटराव 16/08/2015 - 12:04
पण ति सार्वत्रीक नाहि. आणि ति अजुन पुरेशी ( किंवा अजीबातच ) डिफाइन झाली नाहि. या सामावशतेमागे स्विकाराची निकोप प्रेरणा नाहि. विवीध संस्थांच्या आपापल्या जबाबदार्‍या पार पाडण्याच्या क्षमता, दुर्दैवी परिस्थीतीतुन सुदैवाने सतत पुढचं बघायची लागलेली गरज व पुढे तिच सवय, अशा काहि स्तंभांवर हि समावेशता स्थिरावली आहे. आज तरि तिला आव्हान नाहि. पण डोलारा जितका मोठा त्याच्या भव्यतेच्या मानाने पाया मजबूत नाहि हे नक्की.

डॉ सुहास म्हात्रे 16/08/2015 - 13:31
सर्वसमावेशकता नेहमीच सापेक्ष असते... १. जर्सीच्या वरील भागात १२-१५% भारतीय वंशाचे लोक (मतदार असू शकणारे :) ) आहेत. २. अमेरिकेच्या दक्षिण-पश्चिम राज्यांत काही शाळांत (अ) मुलींनी कपाळावर गंध/बिंदी लावू नये असे नियम आहेत, (आ) योग ही एक हिंदू प्रणाली असल्याने शाळेत त्याचे वर्ग घेण्यास बंदी असावी असे खटले कोर्टापर्यंत गेलेले आहेत. ३. ब्रिटनच्या गेल्या सार्वत्रिक निवडणुकीत (अ) कॅमरन दांपत्त्याने कपाळावर लाल टिळा लावून आणि व्दीपप्रज्वलन करून सभा घेतल्या होत्या व (आ) बॉलीवूडची गाणी वापरून बनवलेल्या जाहिराती वापरल्या होत्या... आणि या सगळ्याचा निवडणूकीच्या निकालावर टोरी पक्षासाठी सकारात्मक प्रभाव पडला होता. ४. गेली काही दशके या दोन देशांत, हळू हळू, भारतीय वंशाचे लोक राजकारणात आणि लोकमानसात ठसा उमटवू लागले आहेत... (अ) कीथ वाझ (१९८७ पासून सलग आमदार, २००६ पासून प्रिव्हि काऊंसिल सभासद, २००७ पासून होम अफेअर्स कमिटी चेअरमन, इ) आणि बॉबी जिंदाल (लुसिनिया राज्यपाल, कॉग्रेसमन, पुढच्या अमेरिकन राष्ट्रपती निवडणूकीतले संभाव्य उमेदवार, इ) ही दोन राजकारणातली महत्वाची उदाहरणे आहेत. (आ) मोठ्या उद्योगधंद्यातले धुरीण; डॉक्टर; वकील; अकाऊंटंटस आणि छोट्या व मध्यम उद्योगांतली उदाहरणे तर असंख्य आहेत. वरच्या आणि इतरही बर्‍याच गोष्टी अमेरिकेत आणि युकेमध्ये भारतीय वंशाच्या लोकांच्या वाढत्या मृदुप्रभावाची (सॉफ्ट पॉवर) लक्षणे आहेत... अनाक्रमक, मैत्रीपूर्ण आणि मुख्य म्हणजे स्थानिक अर्थ आणि/किंवा राजकीय व्यवस्थेला फायदेशीर प्रभावाला कोठेच फारसा विरोध होत नाही... अर्थातच, काही खास "सन्माननिय अपवाद" असलेले देश वगळूनच. ====== तसा भारतही फार कमी सर्वसमावेशक नाही असे नाही... १. मुंबईत व्यापारात काम करणारा मराठीचा अभिमान असणारा मराठी माणूस गुजराती भाषेचा मुक्त वापर करतो... यात त्याला आणि इतर मराठी माणसांनाही काही जगावेगळे आहे असे वाटत नाही. २. परदेशी वंशाची व्यक्ती सद्या सर्वात जुन्या भारतीय राजकीय पक्षाच्या सर्वोच्च पदी विराजमान आहे. ======== अवांतर : विलगतावादाचे पुरस्कर्ते असलेल्या तथाकथित नेत्यांना आमंत्रण देऊन पाकिस्तानी वकिलातीला आपण दिल्लीत भारताच्या संविधानाविरोधी मते मांडू देतोच की नाही ? यापेक्षा अधिक सर्वसमावेशक देश या पृथ्वीतलावर कोणता आहे ! :) ;) :(

विकास 16/08/2015 - 17:49
भारतात अन्य देशीय इतक्या संख्येने रहाणारे नाहीत. तरी देखील एक पाकीस्तान सोडल्यास इतर कुणाचेही सोहळे स्विकारले जातील या बद्दल खात्री आहे. आपल्याकडे असे धर्मांच्या बाबतीत गेली दोन सहस्त्रके झाले आहेच. अमेरीकन नागरीकत्व घेतलेले अनेक असतीलच पण तसेच न घेतलेले देखील असतील. त्याशिवाय अमेरीकन्स पण असतात ज्यांचे वंशाने अथवा इतर कुठल्याही कारणने भारताशी नाते नसते. यात देशभक्ती /देशप्रेम इतकेच असते असे नाही.

विकास 17/08/2015 - 00:13
पद्धती वेगळ्या असतात आणि त्याचे महत्व वेगळे वाटलेले असू शकते. नेपाळवर भारताइतके पारतंत्र्य कधी नव्हते आणि भारताला अनुभवायला आलेले शेकडो वर्षांचे पारतंत्र्य (पक्षी: बाह्य आक्रमणे) देखील अनुभवावे लागले नसावे. कम्युनिस्ट वाढे पर्यंत नेपाळला राजा होता अगदी ब्रिटीशांशी लढावे लागलेल्या काहीशाच काळामधे देखील. त्यामुळेच एकंदरीतच नेपाळमधे त्यांचा स्वातंत्र्योत्सव कसा पाळला जातो हे माहीत नाही. अजून एक गोष्ट - नेपाळ्यांची भारतातील संख्या कितीही असली तरी ती बहुतांशी मर्यादीत गोष्टींच्या संदर्भातच अधिक आहे... एक म्हणजे गुरखा (राखणदार - घराची आणि देशाची देखील) आणि दुसरी दुर्दैवी मुली/स्त्रीयांची ज्यांना पळवून आणले जाते त्यांची.. त्यातही अजून एक भाग म्हणजे नेपाळ आणि भारत हे वेगळे देश असले तरी ते एकमेकांना अलग समजत नाहीत. भारत ही त्यांची पुण्यभू आहेच. म्हणूनच त्यांचे बोधवाक्य हे "जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी" हे आहे. (जरूई त्यात जननी म्हणजे भारतमाताअसा अर्थ नसला/नसावा तरी) वसुंधरा राजे (माधवराव शिंद्यांची आई) या नेपाळी होत्या. मनिषा कोईराला माहीत आहेतच. अजूनही असे असतील पण मर्यादीत. परीणामी त्यांचा स्वातंत्र्यदिन साजरा होत नसेल, पण त्यांना भिती वाटत असेल असे वाटत नाही. तुम्हाला असे का वाटले की त्यांना भिती वाटत असेल? कधी काही ऐकले/पाहीले आहे का? या संदर्भात, पुर्वांचल प्रदेशातील - विशेष करून अरूणाचल प्रदेशींना जेंव्हा उर्वरीत भारतातील लोकं नेपाळी समजतात तेंव्हा त्यांना राग येतो. (अपमानास्पद/ऑफेन्सिव्ह वाटते).

प्यारे१ 17/08/2015 - 01:48
अनुनासिक आवाज :- कोण येणार कोणंय तुमच्या या असल्या देशात कायमचं रहायला??????? सीरियसली :- भारतात कायदेशीररित्या येऊन राहण्याची काही गरज आहे? मुख्यत्वे भारतात कामासाठी येणारे आणि प्रदीर्घ काळ राहणारे लोक म्हणजे नेपाळी आणि बांग्लादेशी. यात नेपाळी लोक आपल्यासारखे सण साजरे करणारे असावेत किंवा त्यांना इथंच कुणी म्हटल्याप्रमाणं स्वत:चा वॉइस नसावा. राहिले बांग्लादेशी. या देशातले लोक वेगळेपणानं ओळखण्याची ना कुणाला राजकीयदृष्टया गरज आहे ना धार्मिक शिकवणीमुळं कुणाला त्याबद्दल मातृ पितृभूमि म्हणून वाटणारं प्रेम.... जन्माला येताना जुळं जन्मावं नि एक बरं नई दुसरं पांगळं जन्मावं, त्यातही त्याला काही विकार जडावा असा देश आहे तो....

माईसाहेब कुरसूंदीकर 15/08/2015 - 23:45
बरे वाटले रे सुहास बघून. भारतात परतण्यास त्यांच्यातले किती जण उत्सुक आहेत? आमचा न्युजर्सीचा शिरिषच्या केबीनमध्ये कलाम्,शिवाजी,विवेकानंदांचे फोटो आहेत.

डॉ सुहास म्हात्रे 16/08/2015 - 00:03
वा, वा ! सुस्वागतम् माईसाहेब ! बराच काळ तुमची अनुपस्थिती पाहून काळजी वाटत होती ;) तुमच्या 'ह्यां'चे मत दिसले नाही त्यामुळे तुमच्या प्रतिसादातला सगळा पंच निघून गेला की वो ! सगळे बरे आहे ना तिकडचे ? =)) =))

विकास 16/08/2015 - 18:24
भारतीय स्वातंत्र्यदिनाचे कार्यक्रम अमेरीकेत अनेक ठिकाणी होतात. त्यातील न्यूयॉर्क आणि न्यूजर्सीत मोठ्याप्रमाणावर होतात कारण भारतीयांची लोकसंख्या.... एडीसन न्यू जर्सीत "अमेरीकन स्वातंत्र्यदिन साजरा करण्यात आला," ही कदाचीत बातमी ठरू शकेल. ;) बॉस्टनला देखील दोन ठिकाणि कार्यक्रम होतात. तेच इतरत्र. यात अमेरीकेशी प्रतारणा नसते आणि अमेरीकन्सना तसे वाटत देखील नाही. प्रजासत्ताक दिन पण साजरा होतो पण तेंव्हा कडाक्याची थंडी असल्याने कुठल्यातरी शाळेत/हॉळमधेच कार्यक्रम करावा लागतो. भारतीयांच्या बाहेर माहीत असलेले तीन प्रमुख भारतीय सण म्हणजे - स्वातंत्र्यदिन, दिवाळी आणि होळी....

डॉ सुहास म्हात्रे 16/08/2015 - 23:39
न्युयॉर्कच्या परेडला १,२०,००० लोकांची उपस्थिती असल्याचा अंदाज वर्तवला गेला आहे !

पिलीयन रायडर 17/08/2015 - 10:06
आज न्युयॉर्क इथली परेड पाहिली. फार मजा आली. सगळ्यात सुरवातीला जी परडे आली ती पाहुन हसुन मुरकुंडी वळली माझी तरी. ज्यांचे ग्रीनकार्ड बॅकलॉग मध्ये अडकले आहेत असे लोक ह्या रॅलीमध्ये होते. आणि what do we want?? Green Card..!!! अशा आरोळ्या देत चालले होते!!! बाकी फोटो टाकते नंतर.

पिलीयन रायडर 17/08/2015 - 18:45
हं तेच.. म्हणजे ग्रीनकार्ड मागा, त्याबद्दल काही म्हणणे नाही. पण कधी? भारताचा स्वतंत्र्यदिन त्यांना फक्त आपली मागणी मांडण्याची संधी वाटली ह्याचं वाईट वाटलं.

डॉ सुहास म्हात्रे 18/08/2015 - 00:32
भारतीय स्वातंत्र्यदिनाच्या निमित्त न्युयॉर्कमधिल एंपायर स्टेट इमारतीवर तिरंगी रोषणाई केली गेली...

.

.

. याशिवाय, काही दिवसापूर्वी, त्याच इमारतीवर कालीमातेचे चलत्चित्र असलेली रोषणाई केली गेली. त्यातली काही क्षणचित्रे...

.

.

.

अर्धवटराव 18/08/2015 - 02:14
हे जरा अतीच झालं असं वाटतय. सॅम काकंचं कोणतं एव्हढं धबाड आहे भारतात? हिरव्या पत्राची भीक मागणार्‍या ( दुर्दैवाने असं लिहावं लागतय) देशी मंडळींची अशी काय मोठी लॉबी आहे ? किंवा असा काय दोस्ताना उतू चाललाय त्यांचा भारताशी ? मला शिवाजी टर्मीनलवर कुणाही देशाच्या स्वातंत्र दिनानिमीत्त त्यांच्या ध्वजाची रोषणाई वगैरे आवडणार नाहि. साला आमची ( प्र.पु.आ.) मनोवृत्तीच कोती...

थॉर माणूस 18/08/2015 - 14:50
ही रोशणाई अमेरीकन इव्हेंट शिवाय फक्त भारतासाठीच करतात असं काही नाही हो. हे घ्या... इद-उल-फित्र test ऑस्ट्रेलिया डे test मेक्सिकन इंडीपेंडन्स डे test कॅरीबिअन वीक test चायनिज न्यू इअर test अजून बरेच आहेत... मागणी तसा पुरवठा तत्वावर रोशणाई करत असावेत बहुतेक.

विकास 18/08/2015 - 16:48
एम्पायर स्टेट वर काली देवता दाखवण्यामागचे कारण रोचक आहे... Artist Andrew Jones designed the portrait of the goddess to make the point that Mother Nature now more than ever needs a fierce avatar to fight the dangers of pollution and extinction, Firstpost.com reported.

थॉर माणूस 18/08/2015 - 17:23
अजून जरा गुगलल्यावर या विषयीदेखील सापडलं... Racing Extinction नावाच्या डॉक्युमेंटरीचं प्रमोशन म्हणून एक प्रोजेक्शन प्रोजेक्ट केला होता त्यांनी. सगळ्या लुप्त होत असलेल्या प्रजातींची चित्रे इमारतीवर प्रोजेक्ट करण्यात आली होती. आणि आपण हे वेळीच थांबवले नाही तर आधी शांत असलेली निसर्गदेवता उग्र रूप धारण करेल ज्याचे परीणाम आपल्याला भोगावे लागतील असा काहीसा संदेश होता यात. प्रोजेक्शन चा व्हिडीओ...

पद्मावति 18/08/2015 - 15:21
खूपच छान वाटलं तिरंगी रोषणाई आणि ती सुद्धा अमेरिकेत बघून.कालिमाता पण छान.

प्यारे१ 18/08/2015 - 02:13
हे असं रोषणाई वगैरे करून भारतीय समाजमनाची दखल घेण्याची पावलं म्हणजे अमेरिकेचं खरं भारतप्रेम आहे की राजकीय, सामाजिक आणि आर्थिक अपरिहार्यता??? राजकीय- भारतीय वंशाचे मतदार, सामाजिक- वाढलेला भारतीय समाज आणि अनुषंगानं होणारे व्यवहार आर्थिक- स्वत: प्रचंड आर्थिक तुटीच्या बोजाखाली असताना भारत हीच मुख्य बाजारपेठ असणं 90 च्यानंतर मला वाटतं हे सगळा वाढीस लागत लागत आता अगदी नजरेत भरण्यासारखं सुरु आहे.

राघवेंद्र 15/08/2015 - 21:41
आमच्या गावाच्या बातमी साठी धन्यवाद. परंतु फोटो चुकीचे आहॆत. ते मागच्या वर्षीच्या न्यु यॉर्क च्या परेडचे आहेत. बरेच वर्ष एडिसन व इजलीन या शेजाशेजारील गावात वेगवेगळी परेड होत होती ती आता एकत्र होत आहे. यामुळे एकत्रित लोकांचा प्रतिसाद प्रचंड होता. मराठी ढोल-ताशा पथक आणि मल्लखांब प्रत्यीक्षिके ही मराठमोळी आकर्षणे असतात. उद्या न्यू यॉर्क मध्ये परेड आहे आणि तिथे अजुन गर्दी असेल.

डॉ सुहास म्हात्रे 15/08/2015 - 23:36
फोटो संदर्भात दिलेल्या ताज्या (२०१५ मधल्या) बातमीमधून घेतले आहेत. म्या गरीब भारतात र्‍हातो... मले काय मालूम त्येनं गेल्या सालचे फोटो दिलते त्ये ? :( तरीही, आय माय स्वारी ! कोणत्याही परिस्थितीत, ३८००० लोकांची परेड भारतातही दिल्ली सोडून इतर ठिकाणी क्वचितच होत असेल, यामुळेच या बातमीने लक्ष वेधून घेतले.

गवि 15/08/2015 - 22:09
..भारतात अन्य देशीय रहिवाशांनी त्यांच्या स्वातंत्र्यदिनाला अशी मोठी गर्दी करुन देशभक्ती (अन्य देशाप्रती) दाखवत सोहळा केला तर कितपत स्वीकारला जाईल? ..उपस्थितांपैकी कितींनी अमेरिकन नागरिकत्व घेतले असावे?

राघवेंद्र 15/08/2015 - 22:35
मित्रा, या गोष्टी भारतीय अमेरिकन नागरिकांमुळे शक्य होतात. या परेड मध्ये सुरुवातीला स्थानिक नगराध्यक्ष व सिनेट मेम्बर चे भाषणे होतात.

अर्धवटराव 16/08/2015 - 12:04
पण ति सार्वत्रीक नाहि. आणि ति अजुन पुरेशी ( किंवा अजीबातच ) डिफाइन झाली नाहि. या सामावशतेमागे स्विकाराची निकोप प्रेरणा नाहि. विवीध संस्थांच्या आपापल्या जबाबदार्‍या पार पाडण्याच्या क्षमता, दुर्दैवी परिस्थीतीतुन सुदैवाने सतत पुढचं बघायची लागलेली गरज व पुढे तिच सवय, अशा काहि स्तंभांवर हि समावेशता स्थिरावली आहे. आज तरि तिला आव्हान नाहि. पण डोलारा जितका मोठा त्याच्या भव्यतेच्या मानाने पाया मजबूत नाहि हे नक्की.

डॉ सुहास म्हात्रे 16/08/2015 - 13:31
सर्वसमावेशकता नेहमीच सापेक्ष असते... १. जर्सीच्या वरील भागात १२-१५% भारतीय वंशाचे लोक (मतदार असू शकणारे :) ) आहेत. २. अमेरिकेच्या दक्षिण-पश्चिम राज्यांत काही शाळांत (अ) मुलींनी कपाळावर गंध/बिंदी लावू नये असे नियम आहेत, (आ) योग ही एक हिंदू प्रणाली असल्याने शाळेत त्याचे वर्ग घेण्यास बंदी असावी असे खटले कोर्टापर्यंत गेलेले आहेत. ३. ब्रिटनच्या गेल्या सार्वत्रिक निवडणुकीत (अ) कॅमरन दांपत्त्याने कपाळावर लाल टिळा लावून आणि व्दीपप्रज्वलन करून सभा घेतल्या होत्या व (आ) बॉलीवूडची गाणी वापरून बनवलेल्या जाहिराती वापरल्या होत्या... आणि या सगळ्याचा निवडणूकीच्या निकालावर टोरी पक्षासाठी सकारात्मक प्रभाव पडला होता. ४. गेली काही दशके या दोन देशांत, हळू हळू, भारतीय वंशाचे लोक राजकारणात आणि लोकमानसात ठसा उमटवू लागले आहेत... (अ) कीथ वाझ (१९८७ पासून सलग आमदार, २००६ पासून प्रिव्हि काऊंसिल सभासद, २००७ पासून होम अफेअर्स कमिटी चेअरमन, इ) आणि बॉबी जिंदाल (लुसिनिया राज्यपाल, कॉग्रेसमन, पुढच्या अमेरिकन राष्ट्रपती निवडणूकीतले संभाव्य उमेदवार, इ) ही दोन राजकारणातली महत्वाची उदाहरणे आहेत. (आ) मोठ्या उद्योगधंद्यातले धुरीण; डॉक्टर; वकील; अकाऊंटंटस आणि छोट्या व मध्यम उद्योगांतली उदाहरणे तर असंख्य आहेत. वरच्या आणि इतरही बर्‍याच गोष्टी अमेरिकेत आणि युकेमध्ये भारतीय वंशाच्या लोकांच्या वाढत्या मृदुप्रभावाची (सॉफ्ट पॉवर) लक्षणे आहेत... अनाक्रमक, मैत्रीपूर्ण आणि मुख्य म्हणजे स्थानिक अर्थ आणि/किंवा राजकीय व्यवस्थेला फायदेशीर प्रभावाला कोठेच फारसा विरोध होत नाही... अर्थातच, काही खास "सन्माननिय अपवाद" असलेले देश वगळूनच. ====== तसा भारतही फार कमी सर्वसमावेशक नाही असे नाही... १. मुंबईत व्यापारात काम करणारा मराठीचा अभिमान असणारा मराठी माणूस गुजराती भाषेचा मुक्त वापर करतो... यात त्याला आणि इतर मराठी माणसांनाही काही जगावेगळे आहे असे वाटत नाही. २. परदेशी वंशाची व्यक्ती सद्या सर्वात जुन्या भारतीय राजकीय पक्षाच्या सर्वोच्च पदी विराजमान आहे. ======== अवांतर : विलगतावादाचे पुरस्कर्ते असलेल्या तथाकथित नेत्यांना आमंत्रण देऊन पाकिस्तानी वकिलातीला आपण दिल्लीत भारताच्या संविधानाविरोधी मते मांडू देतोच की नाही ? यापेक्षा अधिक सर्वसमावेशक देश या पृथ्वीतलावर कोणता आहे ! :) ;) :(

विकास 16/08/2015 - 17:49
भारतात अन्य देशीय इतक्या संख्येने रहाणारे नाहीत. तरी देखील एक पाकीस्तान सोडल्यास इतर कुणाचेही सोहळे स्विकारले जातील या बद्दल खात्री आहे. आपल्याकडे असे धर्मांच्या बाबतीत गेली दोन सहस्त्रके झाले आहेच. अमेरीकन नागरीकत्व घेतलेले अनेक असतीलच पण तसेच न घेतलेले देखील असतील. त्याशिवाय अमेरीकन्स पण असतात ज्यांचे वंशाने अथवा इतर कुठल्याही कारणने भारताशी नाते नसते. यात देशभक्ती /देशप्रेम इतकेच असते असे नाही.

विकास 17/08/2015 - 00:13
पद्धती वेगळ्या असतात आणि त्याचे महत्व वेगळे वाटलेले असू शकते. नेपाळवर भारताइतके पारतंत्र्य कधी नव्हते आणि भारताला अनुभवायला आलेले शेकडो वर्षांचे पारतंत्र्य (पक्षी: बाह्य आक्रमणे) देखील अनुभवावे लागले नसावे. कम्युनिस्ट वाढे पर्यंत नेपाळला राजा होता अगदी ब्रिटीशांशी लढावे लागलेल्या काहीशाच काळामधे देखील. त्यामुळेच एकंदरीतच नेपाळमधे त्यांचा स्वातंत्र्योत्सव कसा पाळला जातो हे माहीत नाही. अजून एक गोष्ट - नेपाळ्यांची भारतातील संख्या कितीही असली तरी ती बहुतांशी मर्यादीत गोष्टींच्या संदर्भातच अधिक आहे... एक म्हणजे गुरखा (राखणदार - घराची आणि देशाची देखील) आणि दुसरी दुर्दैवी मुली/स्त्रीयांची ज्यांना पळवून आणले जाते त्यांची.. त्यातही अजून एक भाग म्हणजे नेपाळ आणि भारत हे वेगळे देश असले तरी ते एकमेकांना अलग समजत नाहीत. भारत ही त्यांची पुण्यभू आहेच. म्हणूनच त्यांचे बोधवाक्य हे "जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी" हे आहे. (जरूई त्यात जननी म्हणजे भारतमाताअसा अर्थ नसला/नसावा तरी) वसुंधरा राजे (माधवराव शिंद्यांची आई) या नेपाळी होत्या. मनिषा कोईराला माहीत आहेतच. अजूनही असे असतील पण मर्यादीत. परीणामी त्यांचा स्वातंत्र्यदिन साजरा होत नसेल, पण त्यांना भिती वाटत असेल असे वाटत नाही. तुम्हाला असे का वाटले की त्यांना भिती वाटत असेल? कधी काही ऐकले/पाहीले आहे का? या संदर्भात, पुर्वांचल प्रदेशातील - विशेष करून अरूणाचल प्रदेशींना जेंव्हा उर्वरीत भारतातील लोकं नेपाळी समजतात तेंव्हा त्यांना राग येतो. (अपमानास्पद/ऑफेन्सिव्ह वाटते).

प्यारे१ 17/08/2015 - 01:48
अनुनासिक आवाज :- कोण येणार कोणंय तुमच्या या असल्या देशात कायमचं रहायला??????? सीरियसली :- भारतात कायदेशीररित्या येऊन राहण्याची काही गरज आहे? मुख्यत्वे भारतात कामासाठी येणारे आणि प्रदीर्घ काळ राहणारे लोक म्हणजे नेपाळी आणि बांग्लादेशी. यात नेपाळी लोक आपल्यासारखे सण साजरे करणारे असावेत किंवा त्यांना इथंच कुणी म्हटल्याप्रमाणं स्वत:चा वॉइस नसावा. राहिले बांग्लादेशी. या देशातले लोक वेगळेपणानं ओळखण्याची ना कुणाला राजकीयदृष्टया गरज आहे ना धार्मिक शिकवणीमुळं कुणाला त्याबद्दल मातृ पितृभूमि म्हणून वाटणारं प्रेम.... जन्माला येताना जुळं जन्मावं नि एक बरं नई दुसरं पांगळं जन्मावं, त्यातही त्याला काही विकार जडावा असा देश आहे तो....

माईसाहेब कुरसूंदीकर 15/08/2015 - 23:45
बरे वाटले रे सुहास बघून. भारतात परतण्यास त्यांच्यातले किती जण उत्सुक आहेत? आमचा न्युजर्सीचा शिरिषच्या केबीनमध्ये कलाम्,शिवाजी,विवेकानंदांचे फोटो आहेत.

डॉ सुहास म्हात्रे 16/08/2015 - 00:03
वा, वा ! सुस्वागतम् माईसाहेब ! बराच काळ तुमची अनुपस्थिती पाहून काळजी वाटत होती ;) तुमच्या 'ह्यां'चे मत दिसले नाही त्यामुळे तुमच्या प्रतिसादातला सगळा पंच निघून गेला की वो ! सगळे बरे आहे ना तिकडचे ? =)) =))

विकास 16/08/2015 - 18:24
भारतीय स्वातंत्र्यदिनाचे कार्यक्रम अमेरीकेत अनेक ठिकाणी होतात. त्यातील न्यूयॉर्क आणि न्यूजर्सीत मोठ्याप्रमाणावर होतात कारण भारतीयांची लोकसंख्या.... एडीसन न्यू जर्सीत "अमेरीकन स्वातंत्र्यदिन साजरा करण्यात आला," ही कदाचीत बातमी ठरू शकेल. ;) बॉस्टनला देखील दोन ठिकाणि कार्यक्रम होतात. तेच इतरत्र. यात अमेरीकेशी प्रतारणा नसते आणि अमेरीकन्सना तसे वाटत देखील नाही. प्रजासत्ताक दिन पण साजरा होतो पण तेंव्हा कडाक्याची थंडी असल्याने कुठल्यातरी शाळेत/हॉळमधेच कार्यक्रम करावा लागतो. भारतीयांच्या बाहेर माहीत असलेले तीन प्रमुख भारतीय सण म्हणजे - स्वातंत्र्यदिन, दिवाळी आणि होळी....

डॉ सुहास म्हात्रे 16/08/2015 - 23:39
न्युयॉर्कच्या परेडला १,२०,००० लोकांची उपस्थिती असल्याचा अंदाज वर्तवला गेला आहे !

पिलीयन रायडर 17/08/2015 - 10:06
आज न्युयॉर्क इथली परेड पाहिली. फार मजा आली. सगळ्यात सुरवातीला जी परडे आली ती पाहुन हसुन मुरकुंडी वळली माझी तरी. ज्यांचे ग्रीनकार्ड बॅकलॉग मध्ये अडकले आहेत असे लोक ह्या रॅलीमध्ये होते. आणि what do we want?? Green Card..!!! अशा आरोळ्या देत चालले होते!!! बाकी फोटो टाकते नंतर.

पिलीयन रायडर 17/08/2015 - 18:45
हं तेच.. म्हणजे ग्रीनकार्ड मागा, त्याबद्दल काही म्हणणे नाही. पण कधी? भारताचा स्वतंत्र्यदिन त्यांना फक्त आपली मागणी मांडण्याची संधी वाटली ह्याचं वाईट वाटलं.

डॉ सुहास म्हात्रे 18/08/2015 - 00:32
भारतीय स्वातंत्र्यदिनाच्या निमित्त न्युयॉर्कमधिल एंपायर स्टेट इमारतीवर तिरंगी रोषणाई केली गेली...

.

.

. याशिवाय, काही दिवसापूर्वी, त्याच इमारतीवर कालीमातेचे चलत्चित्र असलेली रोषणाई केली गेली. त्यातली काही क्षणचित्रे...

.

.

.

अर्धवटराव 18/08/2015 - 02:14
हे जरा अतीच झालं असं वाटतय. सॅम काकंचं कोणतं एव्हढं धबाड आहे भारतात? हिरव्या पत्राची भीक मागणार्‍या ( दुर्दैवाने असं लिहावं लागतय) देशी मंडळींची अशी काय मोठी लॉबी आहे ? किंवा असा काय दोस्ताना उतू चाललाय त्यांचा भारताशी ? मला शिवाजी टर्मीनलवर कुणाही देशाच्या स्वातंत्र दिनानिमीत्त त्यांच्या ध्वजाची रोषणाई वगैरे आवडणार नाहि. साला आमची ( प्र.पु.आ.) मनोवृत्तीच कोती...

थॉर माणूस 18/08/2015 - 14:50
ही रोशणाई अमेरीकन इव्हेंट शिवाय फक्त भारतासाठीच करतात असं काही नाही हो. हे घ्या... इद-उल-फित्र test ऑस्ट्रेलिया डे test मेक्सिकन इंडीपेंडन्स डे test कॅरीबिअन वीक test चायनिज न्यू इअर test अजून बरेच आहेत... मागणी तसा पुरवठा तत्वावर रोशणाई करत असावेत बहुतेक.

विकास 18/08/2015 - 16:48
एम्पायर स्टेट वर काली देवता दाखवण्यामागचे कारण रोचक आहे... Artist Andrew Jones designed the portrait of the goddess to make the point that Mother Nature now more than ever needs a fierce avatar to fight the dangers of pollution and extinction, Firstpost.com reported.

थॉर माणूस 18/08/2015 - 17:23
अजून जरा गुगलल्यावर या विषयीदेखील सापडलं... Racing Extinction नावाच्या डॉक्युमेंटरीचं प्रमोशन म्हणून एक प्रोजेक्शन प्रोजेक्ट केला होता त्यांनी. सगळ्या लुप्त होत असलेल्या प्रजातींची चित्रे इमारतीवर प्रोजेक्ट करण्यात आली होती. आणि आपण हे वेळीच थांबवले नाही तर आधी शांत असलेली निसर्गदेवता उग्र रूप धारण करेल ज्याचे परीणाम आपल्याला भोगावे लागतील असा काहीसा संदेश होता यात. प्रोजेक्शन चा व्हिडीओ...

पद्मावति 18/08/2015 - 15:21
खूपच छान वाटलं तिरंगी रोषणाई आणि ती सुद्धा अमेरिकेत बघून.कालिमाता पण छान.

प्यारे१ 18/08/2015 - 02:13
हे असं रोषणाई वगैरे करून भारतीय समाजमनाची दखल घेण्याची पावलं म्हणजे अमेरिकेचं खरं भारतप्रेम आहे की राजकीय, सामाजिक आणि आर्थिक अपरिहार्यता??? राजकीय- भारतीय वंशाचे मतदार, सामाजिक- वाढलेला भारतीय समाज आणि अनुषंगानं होणारे व्यवहार आर्थिक- स्वत: प्रचंड आर्थिक तुटीच्या बोजाखाली असताना भारत हीच मुख्य बाजारपेठ असणं 90 च्यानंतर मला वाटतं हे सगळा वाढीस लागत लागत आता अगदी नजरेत भरण्यासारखं सुरु आहे.
अमेरिकेतल्या न्यु जर्सी राज्यातील एडिसन नावाच्या शहरातील भारतीय स्वातंत्र्यदिनाच्या संचलनाला ३८,००० जणांनी उपस्थिती नोंदवली ! या संचलनात २० चित्ररथ, डझनावारी जथे, ११० सभासद असलेल्या वाद्यवृंदाने आणि शंभराहून जास्त संघटनांनी भाग घेतला होता. या कार्यक्रमाला अनेक नामांकीत व्यक्तींची उपस्थिती होती. समारंभाची काही क्षणचित्रे...

.

समाज
जीवनमान
अभिनंदन
प्रतिक्रिया

मराठी विकिपीडियावरून स्वांतत्र्य दिवसाच्या शुभेच्छा देण्याची संधी

माहितगार ·

पैसा 14/08/2015 - 22:20
सर्वांना शुभेच्छा! धागा वर येण्यासाठी हा प्रतिसाद देत आहे. तसेही वाचनमात्र ठेवला तर तो झपाट्याने दुसर्‍या तिसर्‍या पानावर जाईल. त्यामुळे इथेही थोड्याफार पतिक्रिया द्यायला हरकत नसावी. शिवाय तिथे विकि वर शुभेच्छा देऊच!

माहितगार 17/08/2015 - 11:20
_/\_ या निमीत्ताने अनेक शुभेच्छा संदेश प्राप्त झाले आणि मराठी विकिपीडियाच्या असंख्य वाचकांपर्यंत पोहोचले. आणि उद्देश्य परिपुर्तीसही चांगले साहाय्य झाले या बद्दल सर्वांचे मनःपुर्वक आभार

पैसा 14/08/2015 - 22:20
सर्वांना शुभेच्छा! धागा वर येण्यासाठी हा प्रतिसाद देत आहे. तसेही वाचनमात्र ठेवला तर तो झपाट्याने दुसर्‍या तिसर्‍या पानावर जाईल. त्यामुळे इथेही थोड्याफार पतिक्रिया द्यायला हरकत नसावी. शिवाय तिथे विकि वर शुभेच्छा देऊच!

माहितगार 17/08/2015 - 11:20
_/\_ या निमीत्ताने अनेक शुभेच्छा संदेश प्राप्त झाले आणि मराठी विकिपीडियाच्या असंख्य वाचकांपर्यंत पोहोचले. आणि उद्देश्य परिपुर्तीसही चांगले साहाय्य झाले या बद्दल सर्वांचे मनःपुर्वक आभार
नमस्कार, ऑगस्ट महिन्यात मराठी विकिपीडियास सर्वाधीक वाचकांच्या भेटी मिळतात. या कालावधीत नवनवीन सदस्यांना मराठी विकिपीडियाशी जोडण्यासाठी आणि लिहिते करण्यासाठी काही वेगळे करून पहाण्याचा मानस होता आणि आहे. या वेळी स्वांतत्र्य दिवसा निमीत्त मराठी विकिपीडियावर आत्तापर्यंत फारसे लेखन न केलेल्या लोकांनी दिलेले - म्हणजे तुमचे स्वतःचे शुभेच्छा संदेश ठळक पणे प्रसिद्ध करण्याचा मानस आहे. उद्देश हाच कि लिहिण्याच्या फारशा अटी ठेवायच्या नाही आणि काय लिहू हा प्रश्नही कमीत कमी ठेवायचा. आजकाल प्रत्येक प्रसंगी प्रत्येकाला हॅप्पी...
वावर
संस्कृती
प्रकटन
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
अनुभव

छायाचित्रकला स्पर्धा क्र. ११: प्रतीक्षा : निकाल

संपादक मंडळ ·

श्रीरंग_जोशी 13/07/2015 - 23:28
सर्व विजेत्यांचे अभिनंदन. नव्या भागासाठी विषय म्हणून निसर्गचित्रे हा विषय सुचवतो. खरं तर त्याचे विविध उपविषय घेता येतील जसे, नदी, जलाशय, समुद्र, डोंगरदर्‍या, वाळवंटी प्रदेश इत्यादी.

नाखु 14/07/2015 - 08:20
अभिनंदन मान्य्वरांचे आभार आणि मत्दारांचे विशेष कवतीक कारण धुराळी धाग्यात मतदानाला येण फार अवघड आहे. आता उरलो प्रतीसादापुरता !

ऋतुराज चित्रे 14/07/2015 - 11:43
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. छायाचित्रणकला स्पर्धेला कमी प्रतिसाद मिळण्याची कारणे, १) कठीण विषय २) प्रवेशिका पाठविण्यापासून ते निकालापर्यंतचा काळ ३) निरुत्साही मतदान ४) निकाल पद्धत असे करता येईल का? १) सोपा विषय व कठीण विषय आलटून पालटून दिल्यास नवशिक्यांनाही ह्या स्पर्धेत भाग घेता येईल. २) प्रवेशिका पाठविण्याचा काळ १५ दिवस , मतदानासाठी ७ दिवस पुरेसे आहेत. ३) मतदान काळ अधिक ठेवल्याने अधिक मतदान होते असे काही दिसत नाही. पहिल्या ७ दिवसांपर्यंतच मतदारांचा उत्साह दिसून येतो. मतदान अधिकाअधिक व्हावे ह्यासाठी मतदारांना प्रोत्साहन देणे गरजेचे आहे. उत्तम प्रतिसादाचा निकालात उल्लेख करावा, ज्यामुळे मतदार छायाचित्राला नुसते क्रमांक न देता त्याबद्दल टिप्पणीही करतील. ४) नेहमीच्या पद्धतीच्या निकालाबरोबर क्रिटिक अ‍ॅवार्डही ठेवावे. परिक्षकाचे विजेत्या छायाचित्रांवर कॉमेंट असल्यास उत्तम.

ज्ञानोबाचे पैजार 14/07/2015 - 11:54
विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन, सं.मं. कडे कळवलेली मते हे गुप्त मतदान आहे का? स्पर्धेच्या नियमांमधे याचा उल्लॆख नाही. अशा गोष्टींमुळे मनात उगाचच शंका निर्माण होतात. पैजारबुवा,

पैसा 14/07/2015 - 13:40
सुरुवातीच्या स्पर्धांचे धागे बघा. त्यात हे पण आहे की ज्यांना आपले नाव कळू द्यायचे नसेल ते थेट सं मं ला व्यनि करून आपले मत देऊ शकतात. सर्व नियम आधीच्या स्पर्धांप्रमाणे म्हटले की हे आलेच त्यात.

ज्ञानोबाचे पैजार 15/07/2015 - 09:30
असे असेल तर आक्षेपाबद्दल क्षमस्व, असा नियम कुठे लिहिलेला माझ्या वाचण्यात आला नव्हता म्हणून कदाचित माझा असा गैरसमज झाला असेल. पैजारबुवा

मोहन 15/07/2015 - 12:03
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन ! पुढील विषय - "स्वातंत्र्य दिन" सुचवत आहे

श्रीरंग_जोशी 13/07/2015 - 23:28
सर्व विजेत्यांचे अभिनंदन. नव्या भागासाठी विषय म्हणून निसर्गचित्रे हा विषय सुचवतो. खरं तर त्याचे विविध उपविषय घेता येतील जसे, नदी, जलाशय, समुद्र, डोंगरदर्‍या, वाळवंटी प्रदेश इत्यादी.

नाखु 14/07/2015 - 08:20
अभिनंदन मान्य्वरांचे आभार आणि मत्दारांचे विशेष कवतीक कारण धुराळी धाग्यात मतदानाला येण फार अवघड आहे. आता उरलो प्रतीसादापुरता !

ऋतुराज चित्रे 14/07/2015 - 11:43
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन. छायाचित्रणकला स्पर्धेला कमी प्रतिसाद मिळण्याची कारणे, १) कठीण विषय २) प्रवेशिका पाठविण्यापासून ते निकालापर्यंतचा काळ ३) निरुत्साही मतदान ४) निकाल पद्धत असे करता येईल का? १) सोपा विषय व कठीण विषय आलटून पालटून दिल्यास नवशिक्यांनाही ह्या स्पर्धेत भाग घेता येईल. २) प्रवेशिका पाठविण्याचा काळ १५ दिवस , मतदानासाठी ७ दिवस पुरेसे आहेत. ३) मतदान काळ अधिक ठेवल्याने अधिक मतदान होते असे काही दिसत नाही. पहिल्या ७ दिवसांपर्यंतच मतदारांचा उत्साह दिसून येतो. मतदान अधिकाअधिक व्हावे ह्यासाठी मतदारांना प्रोत्साहन देणे गरजेचे आहे. उत्तम प्रतिसादाचा निकालात उल्लेख करावा, ज्यामुळे मतदार छायाचित्राला नुसते क्रमांक न देता त्याबद्दल टिप्पणीही करतील. ४) नेहमीच्या पद्धतीच्या निकालाबरोबर क्रिटिक अ‍ॅवार्डही ठेवावे. परिक्षकाचे विजेत्या छायाचित्रांवर कॉमेंट असल्यास उत्तम.

ज्ञानोबाचे पैजार 14/07/2015 - 11:54
विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन, सं.मं. कडे कळवलेली मते हे गुप्त मतदान आहे का? स्पर्धेच्या नियमांमधे याचा उल्लॆख नाही. अशा गोष्टींमुळे मनात उगाचच शंका निर्माण होतात. पैजारबुवा,

पैसा 14/07/2015 - 13:40
सुरुवातीच्या स्पर्धांचे धागे बघा. त्यात हे पण आहे की ज्यांना आपले नाव कळू द्यायचे नसेल ते थेट सं मं ला व्यनि करून आपले मत देऊ शकतात. सर्व नियम आधीच्या स्पर्धांप्रमाणे म्हटले की हे आलेच त्यात.

ज्ञानोबाचे पैजार 15/07/2015 - 09:30
असे असेल तर आक्षेपाबद्दल क्षमस्व, असा नियम कुठे लिहिलेला माझ्या वाचण्यात आला नव्हता म्हणून कदाचित माझा असा गैरसमज झाला असेल. पैजारबुवा

मोहन 15/07/2015 - 12:03
सर्व विजेत्यांचे हार्दिक अभिनंदन ! पुढील विषय - "स्वातंत्र्य दिन" सुचवत आहे
नमस्कार मंडळी! छायाचित्रणकला स्पर्धा क्र. ११ प्रतीक्षा चा निकाल जाहीर करताना अतिशय आनंद होत आहे. विषय जरा कठीण ठेवल्यामुळे यावेळी चित्रे थोडी कमी प्रमाणात आली. मात्र लोकांनी चोखंदळपणे निवड केली आहे. इथे नोंदलेली मते आणि सं.मं. कडे कळवलेली मते विचारात घेऊन निकाल जाहीर करत आहोत. निकालाला काही अपरिहार्य कारणाने जरा उशीर होत आहे त्याबद्दल क्षमस्व. स्पर्धेसाठी आलेली सर्वच चित्रे उल्लेखनीय होती. त्यातही पहिल्या क्रमांकाचे चित्र कोणते याबद्दल कोणालाही शंका नसेल! क्र.
छायाचित्रण
अभिनंदन

सायकलिंग ह्या स्पोर्टमध्ये भारतीयांनी मिळवलेला विजय,

वेल ·

डॉ सुहास म्हात्रे 29/06/2015 - 18:37
वाहवा ! ब्राव्हो !! डॉ महेन्द्र महाजन आणि डॉ हितेन्द्र महाजन यांचे हार्दीक अभिनंदन !!! ३९ आणि ४४ अशी त्यांची वये पाहता अनेक (भारतीय आणि परदेशीही) तरुणांना त्यांनी लाज वाटायला लावली असेल. पण, त्याहून जास्त, ते अनेकांचे स्फुर्तीस्थान ठरोत अशी शुभेच्छा आहे ! नाशिकच्या कल्पतरू फाऊंडेशनने आदिवासींच्या डोळ्याच्या ४८ शल्यक्रिया करण्याचा संकल्प सोडला आहे तोही स्पृहणिय आहे. आजचा दिवस चांगला आहे !

वेल 29/06/2015 - 18:49
थोडा बदल आहे. लिहिताना थोडी चूक झाली. प्रत्येक १०० किमी मागे ५ कॅटॅरॅक्ट आणि १ कॉर्नियल इम्प्लांट असा संकल्प आहे. मला लेख संपादित करता येत नाही म्हणून इथे लिहित आहे.

पैसा 29/06/2015 - 18:52
त्यांचे हार्दिक अभिनंदन! कल्पतरू फौंडेशनचा उपक्रमसुद्धा कौतुक करण्यासारखा!

संदीप डांगे 29/06/2015 - 18:53
डेथ रेसबद्दल त्यांचे अनुभव वाचले होते तेव्हा पासून त्यांच्याबद्दल मनात अपार आदर आहे. दोघांना एक कडक सॅल्यूट, देशांची मान अभिमानाने उंचावल्याबद्दल.

वेल 29/06/2015 - 19:35
RAAM बद्दल थोडेसे - रॅम ही अल्ट्रा लाँग डिस्टन सायकलींग रेस आहे. ३००० माईल्स ( किमी नव्हे) हे ठरलेल्या वेळे आधी पूर्ण करावे लागतात. त्याबद्दल ह्या साईट वर जास्त माहिती मिळेल. http://www.raceacrossamerica.org/raam/raamfp.php?N_webcat_id=1 ह्या टीमने रीले प्रकारात भाग घेतला होता.

चिगो 29/06/2015 - 19:49
विजेत्यांच्या आणि त्यांना पाठींबा देणार्‍या कल्पतरु फाऊंडेशनचे अभिनंदन..

डॉ सुहास म्हात्रे 29/06/2015 - 18:37
वाहवा ! ब्राव्हो !! डॉ महेन्द्र महाजन आणि डॉ हितेन्द्र महाजन यांचे हार्दीक अभिनंदन !!! ३९ आणि ४४ अशी त्यांची वये पाहता अनेक (भारतीय आणि परदेशीही) तरुणांना त्यांनी लाज वाटायला लावली असेल. पण, त्याहून जास्त, ते अनेकांचे स्फुर्तीस्थान ठरोत अशी शुभेच्छा आहे ! नाशिकच्या कल्पतरू फाऊंडेशनने आदिवासींच्या डोळ्याच्या ४८ शल्यक्रिया करण्याचा संकल्प सोडला आहे तोही स्पृहणिय आहे. आजचा दिवस चांगला आहे !

वेल 29/06/2015 - 18:49
थोडा बदल आहे. लिहिताना थोडी चूक झाली. प्रत्येक १०० किमी मागे ५ कॅटॅरॅक्ट आणि १ कॉर्नियल इम्प्लांट असा संकल्प आहे. मला लेख संपादित करता येत नाही म्हणून इथे लिहित आहे.

पैसा 29/06/2015 - 18:52
त्यांचे हार्दिक अभिनंदन! कल्पतरू फौंडेशनचा उपक्रमसुद्धा कौतुक करण्यासारखा!

संदीप डांगे 29/06/2015 - 18:53
डेथ रेसबद्दल त्यांचे अनुभव वाचले होते तेव्हा पासून त्यांच्याबद्दल मनात अपार आदर आहे. दोघांना एक कडक सॅल्यूट, देशांची मान अभिमानाने उंचावल्याबद्दल.

वेल 29/06/2015 - 19:35
RAAM बद्दल थोडेसे - रॅम ही अल्ट्रा लाँग डिस्टन सायकलींग रेस आहे. ३००० माईल्स ( किमी नव्हे) हे ठरलेल्या वेळे आधी पूर्ण करावे लागतात. त्याबद्दल ह्या साईट वर जास्त माहिती मिळेल. http://www.raceacrossamerica.org/raam/raamfp.php?N_webcat_id=1 ह्या टीमने रीले प्रकारात भाग घेतला होता.

चिगो 29/06/2015 - 19:49
विजेत्यांच्या आणि त्यांना पाठींबा देणार्‍या कल्पतरु फाऊंडेशनचे अभिनंदन..
नाशिक मधील डॉ महेन्द्र महाजन वय ३९ आणि डॉ हितेन्द्र महाजन वय ४४ यांनी जगातली एक अत्यंत कठिण सायकल रेस अमेरिकेतील RAAM आज पूर्ण केली. ही रेस त्यांनी team india:vision for tribals ह्या नावाने टीम रेस म्हणून पूर्ण केली. ३००० मैलाची ही रेस दोन जणांच्या ह्या टीमला नऊ दिवसात पूर्ण करायची होती. ती त्यांनी आठ दिवस चौदा तास आणी ५५ मिनिटांमध्ये पूर्ण केली. अमेरिकेच्या एका टोकापासून दुसर्‍या टोकापर्यंचे अंतर ह्यात पार करायचे होते. अनेक घाटांमधून जाणार्‍या रस्त्यावर ९००० फूट उंचीचा सर्वात मोठा पासदेखील होता.
क्रीडा
शुभेच्छा
अभिनंदन

हे हृदय कसे बापाचे......!

शिव कन्या ·

एस 21/06/2015 - 07:56
वा! खूपच छान माहिती. अशाच प्रकारचे अजून एक उदाहरण म्हणजे हॉर्नबिल किंवा धनेश या पक्ष्याचे. एखाद्या झाडाच्या ढोलीत मादी अंडी घालते. मग नर त्या ढोलीत बसून ती उबवतो. मादी बाहेरून ती ढोली चिखलाने बंद करते आणि केवळ चारा आतल्या नराला देता येईल इतपतच छिद्र ठेवते. आतापर्यंत पक्षिसंशोधकांचा असा समज होता की आत मादी असते. पण खरेतर ढोलीत स्वतःला दिवसेंदिवस कोंडून घेणारा नर असतो. (माहिती साभार पक्षितज्ञ श्री. मारुती चितमपल्ली यांच्या एका पुस्तकातून.) आणखीही उदाहरणे सांगता येतील. एम्परर पेंग्वीन या अ‍ॅन्टार्क्टिका खंडात आढळणार्‍या पक्ष्यातही मादी मासे पकडून घेऊन येण्याची जबाबदारी स्वीकारते, तर नर हा तिथल्या जीवघेण्या थंडीत काहीही न खातापिता अंडे उबवत बसतो. सस्तन प्राण्यांमध्ये मात्र पिलांच्या संगोपनाची जबाबदारी ही मादीवर बहुतांश वेळेस आलेली दिसून येते.

स्पंदना 21/06/2015 - 08:33
वा तर्री ताई. अगदी दिन विषेश साधून हां लेख आला. स्वैप्स यांची माहिती सुद्धा खरच अवाक करणारी. माझ्या सुद्धा माहिती प्रमाणे मादी आत आणि नर बाहेर असच होत.

एस 21/06/2015 - 07:56
वा! खूपच छान माहिती. अशाच प्रकारचे अजून एक उदाहरण म्हणजे हॉर्नबिल किंवा धनेश या पक्ष्याचे. एखाद्या झाडाच्या ढोलीत मादी अंडी घालते. मग नर त्या ढोलीत बसून ती उबवतो. मादी बाहेरून ती ढोली चिखलाने बंद करते आणि केवळ चारा आतल्या नराला देता येईल इतपतच छिद्र ठेवते. आतापर्यंत पक्षिसंशोधकांचा असा समज होता की आत मादी असते. पण खरेतर ढोलीत स्वतःला दिवसेंदिवस कोंडून घेणारा नर असतो. (माहिती साभार पक्षितज्ञ श्री. मारुती चितमपल्ली यांच्या एका पुस्तकातून.) आणखीही उदाहरणे सांगता येतील. एम्परर पेंग्वीन या अ‍ॅन्टार्क्टिका खंडात आढळणार्‍या पक्ष्यातही मादी मासे पकडून घेऊन येण्याची जबाबदारी स्वीकारते, तर नर हा तिथल्या जीवघेण्या थंडीत काहीही न खातापिता अंडे उबवत बसतो. सस्तन प्राण्यांमध्ये मात्र पिलांच्या संगोपनाची जबाबदारी ही मादीवर बहुतांश वेळेस आलेली दिसून येते.

स्पंदना 21/06/2015 - 08:33
वा तर्री ताई. अगदी दिन विषेश साधून हां लेख आला. स्वैप्स यांची माहिती सुद्धा खरच अवाक करणारी. माझ्या सुद्धा माहिती प्रमाणे मादी आत आणि नर बाहेर असच होत.
(उद्या जगभरात माणसांच्या दुनियेत Father’s Day साजरा होईल. पण पक्ष्यांच्या मुक्त जगातला हा रोजचा Father’s Day वाचकांसाठी....) रणरणते वाळवंट. निर्मम सूर्य. नजर टाकली तरी, आपले डोळे भाजून जावेत! अशा ठिकाणी कुठला पक्षी रहात असेल, वस्ती करीत असेल, मनातही येत नाही. पण निसर्गाची किमया आणि माया अगाध! ............. ............. ................ एक पक्षीण आपल्या नवजात पिलांना पोटाशी घेऊन खुरट्या झुडपांआड बसलेली. पिलेही आपल्या आईच्या पोटाच्या सावलीला बिलगून, आजूबाजूला टुकूटुकू पाहतायेत. असल्या रणरणत्या वाळवंटात त्यांना दानापाणी कुठून मिळत असेल?
मांडणी
वावर
संस्कृती
समाज
जीवनमान
राहणी
भूगोल
विज्ञान
प्रकटन
प्रतिसाद
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
प्रतिक्रिया
आस्वाद
माध्यमवेध
लेख
संदर्भ
विरंगुळा

ये दोस्ती ......

शिव कन्या ·

स्नेहानिकेत 09/06/2015 - 23:18
छान आहे कथा. स्वतःमधील व्यंगावर जिद्दीने मात करून किती सुंदर फुलवले आहे जीवन ह्या दोघांनी स्वतःचे आणि इतरांचे देखील!!!! आपण अनेकदा आपल्या बारीकसारिक गोष्टींचा उगीचच बाऊ करत असतो. ह्या अश्या कथांमुळे खूप प्रेरणा मिळते पुढे जाण्यासाठी.

एस 09/06/2015 - 23:46
अप्रतिम! हे मौक्तिक खास इथे दिल्याबद्दल मनःपूर्वक धन्यवाद!

नाखु 10/06/2015 - 10:42
अगदी असेच म्हणतो. काही विधायक/प्रेरणादायी वाचायला मिळणे हे दुरापास्तच झाले आहे आज काल. वाचक नाखु

शिव कन्या 10/06/2015 - 19:15
उत्तम प्रश्न. उत्तर चीनचा बराचसा भाग औद्योगिकरणाच्या जाळ्यात अडकलेला. या कथेत जी नदी उल्लेखलेली आहे, ती सुद्धा प्रदूषित आहे. खाली video clip चा धागा दिला आहे. त्यात दिसेल.तसेच एकूण जमीन आणि हवा पाहता, ती काही सुफळ झाडे वाटत नाहीत. पण, स्थानिक प्रशासनाने त्याना सुरवातीला तुटपुंजी आर्थिक मदत केल्याचा उल्लेख आणखी एका बातमीत वाचला. [त्याचा धागा हरवला बघा. मिळाला परत तर टाकीन.] चीनच्या बेसुमार लोकांमध्ये जिथे धडधाकट लोकांनाच काम मिळायची मारामार, तिथे अपंगांना फारसे काम मिळत नाही. सुरुवात भयानकच होती. पण जसजशी झाडी मोठी होऊ लागली, तसतशी वेगवेगळ्या कारणांसाठी वाळलेला लाकूडफाटा विकून थोडेबहुत पैसे सुटायचे. लोकांना त्यांची माहिती होऊ लागली, तशी त्यांना ते व्यक्तिगत मदत करू लागले. शिवाय, पायाने लिहून दाखवणे, विणकाम करून दाखवणे यातून मिळणारे थोडे बहुत पैसे, वेंकी मित्राला मदत म्हणून देई. पण एकूण, सगळे कष्टप्रद! पण हे काम करता करता, त्यांच्या मनाने जी उभारी धरली ती सगळ्या संकटांवर मात करणारी आहे. आज ते म्हणतात, हि झाडं आमच्या मुलांप्रमाणे आहेत. ती विकावीशी वाटत नाहीत. आम्ही नाही, पण आमच्या पुढच्या पिढीला यांची फळे मिळतील. ज्यांच्याकडे खायचीही भ्रांत आहे, त्यांच्याकडे हे शहाणपण कुठून येते?

पुणेकर भामटा 10/06/2015 - 08:31
कुसुमाग्रजान्च्या ओळि आठ्वल्या अनन्त आमुचि ध्येय्यासक्ति अनन्त अन आशा... किनारा तुला पामराला... ---- कोलम्बसाचे गर्वगीत.

डॉ सुहास म्हात्रे 10/06/2015 - 18:28
सुंदर प्रेरणादायक कथा ! ही कथा वाचून भारतीय जादव पायेंगची आठवण झाली. या एकांड्या शिलेदाराने आसाममध्ये १३६० एकरांत जंगल निर्माण केले आहे. त्याबद्दल मिपावर एक लेखही आल्याचे आठवते.

हाडक्या 10/06/2015 - 20:16
एक तार्किक प्रश्न.. अशा गोष्टी वाचल्या की एक लॉजिकल प्रश्न डोक्यात येतो, तो म्हणजे त्या हात नसलेल्याने (अथवा त्याच्या इतर कोणी कुटुंबियांनी/नात्यातल्यांनी) त्यांचा एक डोळा दुसर्‍यास दान दिला असता तर चालले नसते का ? म्हणजे त्यातही काही अडथळे (वैद्यकिय वगैरे) आहेत का ? अन्यथा हाच त्यांचा प्रवास किती तरी सोप्पा झाला असता असे वाटते.

आनंदी गोपाळ 11/06/2015 - 09:57
१. नेत्रदान हे मरणोत्तरच केले जाते. २. डोळा दान केला की कोणत्याही अंधाला दृष्टी आली असे होत नाही. फक्त कॉर्निअल ऑपॅसिटी उर्फ डोळ्याची समोरची काच खराब असेल, तर बदलता येते, त्यातही जर-तर आहेतच. ३. कथेत लिहिलेला जन्मतः मोतीबिंदू व नेत्रपेढी यांचा एकमेकांशी काडीचाही संबंध नाही.

आनंदी गोपाळ 11/06/2015 - 10:01
(प्रतिसाद देताना अर्धवट व दोनदा प्रकाशित झाला होता.) दगड लागून खराब झालेल्या डोळ्यास मात्र नेत्रदानाने पुन्हा नजर येऊ शकते.

अजया 11/06/2015 - 21:26
अतिशय प्रेरणादायी कथा.तुम्ही सातत्याने अशा नवनविन कथा उत्तम अनुवाद करुन मिसळपाववर आणता.मागच्याही सर्वच कथांची निवड विचारपूर्वक केलेली होती. धन्यवाद !

चिगो 11/06/2015 - 21:36
अपंगत्वावर एकमेकांच्या सहाय्याने केलेली ही मात खरंच प्रेरणादायी आहे.. त्यांच्या ह्या जिद्दीला सलाम करुनही जादेव पायेंगशी तुलना अप्रस्तुत आहे. कारणे दोन.. १. हे दोघे सरकारी मोबदल्यात, अत्यल्प का होईना, झाडे लावलात.. जादेवने जंगलावरील प्रेमापोटी ते केलेय. २. स्केल: ते अपंग आहेत, हे मान्य करुनही तीन हेक्टर जंगल लागवडीची तुलना १३६० एकर जंगल उभारणीशी करता येत नाही.. थोडा जास्तच ऑब्जेक्टीव्ह झाल्याबद्दल क्षमस्व.. 'ईको टास्क फोर्स'द्वारा भारतीय सैन्यपण आसाममधे कोकरझार आणि नामेरी येथे जंगल जोपासण्याचं काम करतेय. वर्षाला जवळपास ४-५ लाख झाडे लावणे व जोपासणे हे या टास्कफोर्सचं काम.. पुन्हा एकदा जादेशवी तुलना नाहीच, कारण की 'इस्टर्न प्लान्टर्स'नावाची अख्खी बटालीअन लागली आहे ह्या कामात..

शिव कन्या 11/06/2015 - 23:53
चिगो, वाचून प्रतिक्रिया दिलीत धन्यवाद. तुलना करणे अप्रस्तुत नाहीच. उलट या निमित्ताने, आपल्या देशात, बाहेर कोण कोण एकांडे शिलेदार काय आणि किती धडपड करतात, ते कळले तर चांगलेच. होय, ETF चे काम दमदार आहे. आणि ते तसेच होणे गरजेचेही आहे.

स्नेहानिकेत 09/06/2015 - 23:18
छान आहे कथा. स्वतःमधील व्यंगावर जिद्दीने मात करून किती सुंदर फुलवले आहे जीवन ह्या दोघांनी स्वतःचे आणि इतरांचे देखील!!!! आपण अनेकदा आपल्या बारीकसारिक गोष्टींचा उगीचच बाऊ करत असतो. ह्या अश्या कथांमुळे खूप प्रेरणा मिळते पुढे जाण्यासाठी.

एस 09/06/2015 - 23:46
अप्रतिम! हे मौक्तिक खास इथे दिल्याबद्दल मनःपूर्वक धन्यवाद!

नाखु 10/06/2015 - 10:42
अगदी असेच म्हणतो. काही विधायक/प्रेरणादायी वाचायला मिळणे हे दुरापास्तच झाले आहे आज काल. वाचक नाखु

शिव कन्या 10/06/2015 - 19:15
उत्तम प्रश्न. उत्तर चीनचा बराचसा भाग औद्योगिकरणाच्या जाळ्यात अडकलेला. या कथेत जी नदी उल्लेखलेली आहे, ती सुद्धा प्रदूषित आहे. खाली video clip चा धागा दिला आहे. त्यात दिसेल.तसेच एकूण जमीन आणि हवा पाहता, ती काही सुफळ झाडे वाटत नाहीत. पण, स्थानिक प्रशासनाने त्याना सुरवातीला तुटपुंजी आर्थिक मदत केल्याचा उल्लेख आणखी एका बातमीत वाचला. [त्याचा धागा हरवला बघा. मिळाला परत तर टाकीन.] चीनच्या बेसुमार लोकांमध्ये जिथे धडधाकट लोकांनाच काम मिळायची मारामार, तिथे अपंगांना फारसे काम मिळत नाही. सुरुवात भयानकच होती. पण जसजशी झाडी मोठी होऊ लागली, तसतशी वेगवेगळ्या कारणांसाठी वाळलेला लाकूडफाटा विकून थोडेबहुत पैसे सुटायचे. लोकांना त्यांची माहिती होऊ लागली, तशी त्यांना ते व्यक्तिगत मदत करू लागले. शिवाय, पायाने लिहून दाखवणे, विणकाम करून दाखवणे यातून मिळणारे थोडे बहुत पैसे, वेंकी मित्राला मदत म्हणून देई. पण एकूण, सगळे कष्टप्रद! पण हे काम करता करता, त्यांच्या मनाने जी उभारी धरली ती सगळ्या संकटांवर मात करणारी आहे. आज ते म्हणतात, हि झाडं आमच्या मुलांप्रमाणे आहेत. ती विकावीशी वाटत नाहीत. आम्ही नाही, पण आमच्या पुढच्या पिढीला यांची फळे मिळतील. ज्यांच्याकडे खायचीही भ्रांत आहे, त्यांच्याकडे हे शहाणपण कुठून येते?

पुणेकर भामटा 10/06/2015 - 08:31
कुसुमाग्रजान्च्या ओळि आठ्वल्या अनन्त आमुचि ध्येय्यासक्ति अनन्त अन आशा... किनारा तुला पामराला... ---- कोलम्बसाचे गर्वगीत.

डॉ सुहास म्हात्रे 10/06/2015 - 18:28
सुंदर प्रेरणादायक कथा ! ही कथा वाचून भारतीय जादव पायेंगची आठवण झाली. या एकांड्या शिलेदाराने आसाममध्ये १३६० एकरांत जंगल निर्माण केले आहे. त्याबद्दल मिपावर एक लेखही आल्याचे आठवते.

हाडक्या 10/06/2015 - 20:16
एक तार्किक प्रश्न.. अशा गोष्टी वाचल्या की एक लॉजिकल प्रश्न डोक्यात येतो, तो म्हणजे त्या हात नसलेल्याने (अथवा त्याच्या इतर कोणी कुटुंबियांनी/नात्यातल्यांनी) त्यांचा एक डोळा दुसर्‍यास दान दिला असता तर चालले नसते का ? म्हणजे त्यातही काही अडथळे (वैद्यकिय वगैरे) आहेत का ? अन्यथा हाच त्यांचा प्रवास किती तरी सोप्पा झाला असता असे वाटते.

आनंदी गोपाळ 11/06/2015 - 09:57
१. नेत्रदान हे मरणोत्तरच केले जाते. २. डोळा दान केला की कोणत्याही अंधाला दृष्टी आली असे होत नाही. फक्त कॉर्निअल ऑपॅसिटी उर्फ डोळ्याची समोरची काच खराब असेल, तर बदलता येते, त्यातही जर-तर आहेतच. ३. कथेत लिहिलेला जन्मतः मोतीबिंदू व नेत्रपेढी यांचा एकमेकांशी काडीचाही संबंध नाही.

आनंदी गोपाळ 11/06/2015 - 10:01
(प्रतिसाद देताना अर्धवट व दोनदा प्रकाशित झाला होता.) दगड लागून खराब झालेल्या डोळ्यास मात्र नेत्रदानाने पुन्हा नजर येऊ शकते.

अजया 11/06/2015 - 21:26
अतिशय प्रेरणादायी कथा.तुम्ही सातत्याने अशा नवनविन कथा उत्तम अनुवाद करुन मिसळपाववर आणता.मागच्याही सर्वच कथांची निवड विचारपूर्वक केलेली होती. धन्यवाद !

चिगो 11/06/2015 - 21:36
अपंगत्वावर एकमेकांच्या सहाय्याने केलेली ही मात खरंच प्रेरणादायी आहे.. त्यांच्या ह्या जिद्दीला सलाम करुनही जादेव पायेंगशी तुलना अप्रस्तुत आहे. कारणे दोन.. १. हे दोघे सरकारी मोबदल्यात, अत्यल्प का होईना, झाडे लावलात.. जादेवने जंगलावरील प्रेमापोटी ते केलेय. २. स्केल: ते अपंग आहेत, हे मान्य करुनही तीन हेक्टर जंगल लागवडीची तुलना १३६० एकर जंगल उभारणीशी करता येत नाही.. थोडा जास्तच ऑब्जेक्टीव्ह झाल्याबद्दल क्षमस्व.. 'ईको टास्क फोर्स'द्वारा भारतीय सैन्यपण आसाममधे कोकरझार आणि नामेरी येथे जंगल जोपासण्याचं काम करतेय. वर्षाला जवळपास ४-५ लाख झाडे लावणे व जोपासणे हे या टास्कफोर्सचं काम.. पुन्हा एकदा जादेशवी तुलना नाहीच, कारण की 'इस्टर्न प्लान्टर्स'नावाची अख्खी बटालीअन लागली आहे ह्या कामात..

शिव कन्या 11/06/2015 - 23:53
चिगो, वाचून प्रतिक्रिया दिलीत धन्यवाद. तुलना करणे अप्रस्तुत नाहीच. उलट या निमित्ताने, आपल्या देशात, बाहेर कोण कोण एकांडे शिलेदार काय आणि किती धडपड करतात, ते कळले तर चांगलेच. होय, ETF चे काम दमदार आहे. आणि ते तसेच होणे गरजेचेही आहे.
( १८ एप्रिल २०१५ रोजी या http://www.bbc.co.uk/news/blogs-ouch-32325809 संकेत स्थळावर दोन मित्रांची एक प्रेरणादायी कहाणी वाचनात आली. तिचे मराठी कथेत रुपांतर करताना, केवळ आणि केवळ एकच हेतू मनात आहे – लिहिणाऱ्या/वाचणाऱ्या सर्वांनी ‘एक तरी झाड लावावे, जगवावे, वाचवावे!’ ) हेग्झिया आणि वेंकी. उत्तर चीन मधील येली या छोट्याशा खेड्यातील दोन शाळूमित्र. दोघांत एखाद वर्षाचा फरक. पाठच्या भावंडासारखे सोबत वाढले. हसले. खेळले. ..... आणि दोघांच्या वाट्याला आलेले दुर्दैव आणि त्यावर केलेली मातही जगावेगळी! ..... ........ ........ हेग्झियाच्या डाव्या डोळ्यात जन्मतःच मोतीबिंदू होता.
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कथा
समाज
जीवनमान
राहणी
भूगोल
विज्ञान
शिक्षण
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
प्रतिक्रिया
आस्वाद
माध्यमवेध
लेख
बातमी
मत
शिफारस
सल्ला
माहिती
संदर्भ
भाषांतर
विरंगुळा
Subscribe to अभिनंदन
© 2026 मिसळपाव