मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

अविस्मरणीय ग्रीस - भाग २ - अथेन्स

सानिकास्वप्निल ·

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 06:49
फोटो आणि व्रुत्तांत, दोन्ही मस्तच... बाकी, १. एव्हझोन्सची उंची, कमीतकमी ६'१२" असावी लागते. हे वाक्य समजले नाही. आमचे गणित चांगलेच कच्चे आहे. २. बेल टॉवरवर नांव लिहिलेले पाहून, ग्रीकांचे आणि भारतीयांचे नक्कीच पटत असणार. ३. आता लवकरच मिपावर, काही अप्रतिम ग्रीक पदार्थ, अशी लेखमाला यायची शक्यता आहे.

सानिकास्वप्निल Fri, 06/27/2014 - 07:12
हम्म्म
१. एव्हझोन्सची उंची, कमीतकमी ६'१२" असावी लागते. हे वाक्य समजले नाही. आमचे गणित चांगलेच कच्चे आहे.
दुरुस्ती करण्यात आली आहे, गल्तीसे मिशेट्क हो गयी :)
२. बेल टॉवरवर नांव लिहिलेले पाहून, ग्रीकांचे आणि भारतीयांचे नक्कीच पटत असणार.
बर्‍याच ठिकाणी असल्या ग्रफीटीचे दर्शन होते, त्यांच्या मेट्रो तर अख्ख्या ग्रफिटीने भरलेल्या आहेत :(
३. आता लवकरच मिपावर, काही अप्रतिम ग्रीक पदार्थ, अशी लेखमाला यायची शक्यता आहे.
लेखमाला? हॅ हॅ हॅ पाकृ देईन एखाद दुसरी :)

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 07:31
तुम्ही मस्त तिकडे ग्रीक खाद्यपदार्थांचा आस्वाद घ्या आणि मिपाकरांची मात्र, एखाद्या पा.क्रु. वर बोळवण करा....

यशोधरा Fri, 06/27/2014 - 06:59
छान लिहिलं आहे. फोटोही सुरेख. प्राचीन बांधकामाच्या अवशेषांवरुन एके काळी हेच बांधाकम, इमारती, प्रासाद किती देखणे दिसत असतील, असे वाटले..

अजया Fri, 06/27/2014 - 08:11
टेकडीवरुन दिसणारे अक्रोपोलीस चा फोटो खूप आवडला. सगळं अ‍ॅक्रोपोलीस एका नजरेत सामवलं आहे ! वर्णन छानच . ग्रीक खाऊची वर्णनं आमच्या लाडक्या शेफ पा.कृ लिहायला विसरल्या नाहियेत याची खात्री करुन देत आहेत *wink*

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 18:08
फोटो मस्तच आहेत, पण ते थिएटर ऑफ डायोनिसिअस पाहिले नैत काय ओ तुम्ही? आधीच्याही भागात उल्लेख कुठे दिसला नै म्हणून म्हटलं. तिकडे अख्ख्या ग्रीसमध्ये जगप्रसिद्ध असलेले नाटकांचे प्रयोग व्हायचे. बाकी खाद्यपदार्थ इ.इ. नेहमीप्रमाणेच झकास!!! कामचलाऊ ग्रीक शब्द वापरून मजाही तुम्हांला करता येईल, उदा. "पॉस ईस्ते?" कसे आहात? "कालिमेऽरा!" गुड मॉर्निंग, "कालिनिख्ता", गुड नैट, "एफ्खारिस्तो पॉल्ला", थँक्यू व्हेरी मच, "ओला काला", ऑल राईट, इ.इ.

सानिकास्वप्निल Fri, 06/27/2014 - 20:45
डायोनिसिअस चा रंगमंच नाही बघीतला कारण आम्ही जेव्हा तिथे गेलो तेव्हा आम्हाला असे सांगण्यात आले की थिएटरात काही शोज होतात आणि त्यांचा त्यादिवशीचा शो रात्री होता त्यामुळे दुपारी आतून रंगमंच बघायला मनाई होती. आम्हाला रात्री जमणं शक्य नव्हतं म्हणून तो राहून गेला, पुन्हा केव्हातरी :)
कामचलाऊ ग्रीक शब्द वापरून मजाही तुम्हांला करता येईल
हो मीसुद्धा काही बेसिक ग्रीक शब्द शिकून घेतले होते उदा: कॅलिस्पेऽर - गुड ईव्हनिंग, नॅ - येस, एफ्खारिस्तो - थँक्यू, सिम्फोनी- ओके, पोसो कानी- हाऊ मच इज ईट?, सिग्नोमी- सॉरी, कातालवा- आय गेट ईट, पॅरॅकॅएलो - एस्क्युज मी तालिमेएरागोतेरा - सी यू लेटर :) धन्यवाद.

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 23:35
ओह ओक्के :) बाकी ग्रीक शिकून घेतलेत हे उत्तम केलेत. :) अवांतरः मायसीनीला (ग्रीक उच्चार मिकेनाइ) गेलेलात काय? अ‍ॅटिकामध्ये नाही, पेलोपोनीसमध्ये आहे पण अथेन्सहून तसे जवळ आहे. कदाचित पुढच्या भागात येत असेलही त्याचे वर्णन पण शेवटी आगामेम्नॉनच्या घराबद्दल उत्सुकता मावत नाही म्हणून विचारले इतकेच. :)

सानिकास्वप्निल Fri, 06/27/2014 - 23:48
आम्ही अथेन्समध्ये फक्त दोनच दिवस होतो आणि जे पाहिले त्याबद्दल वृत्तांत लिहिले आहेच :) बाकी पुन्हा संधी कधी मिळाली तर नक्की हे सगळं बघु हाकानाका :) धन्यवाद

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 06/27/2014 - 18:15
मस्त चाललीय सफर ! मस्त फोटो. "लायकाबेट्टसवरुन दिसणारा अॅक्रोपोलिस" विषेश आवडला. "ह्याचे बांधकाम १९६० मध्ये पूर्ण झाले व १९६५ ला हिचे उद्घाटन झाले." यावरून ग्रीक आणि भारतीय संस्कृत्यांचे नाते किती अभेद्य आहे हे अधोरेखीत झाले ;) पुभाप्र

पैसा Mon, 06/30/2014 - 10:40
प्रवासवर्णन आणि फटु अप्रतिम आहेत. त्या ग्रीक सैनिकांचे कपडे अजून जुन्या स्टायलीतले दिसताहेत. असे घेराचे अंगरखे आपल्याकडेही मुघल काळात वापरात होते.

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 06:49
फोटो आणि व्रुत्तांत, दोन्ही मस्तच... बाकी, १. एव्हझोन्सची उंची, कमीतकमी ६'१२" असावी लागते. हे वाक्य समजले नाही. आमचे गणित चांगलेच कच्चे आहे. २. बेल टॉवरवर नांव लिहिलेले पाहून, ग्रीकांचे आणि भारतीयांचे नक्कीच पटत असणार. ३. आता लवकरच मिपावर, काही अप्रतिम ग्रीक पदार्थ, अशी लेखमाला यायची शक्यता आहे.

सानिकास्वप्निल Fri, 06/27/2014 - 07:12
हम्म्म
१. एव्हझोन्सची उंची, कमीतकमी ६'१२" असावी लागते. हे वाक्य समजले नाही. आमचे गणित चांगलेच कच्चे आहे.
दुरुस्ती करण्यात आली आहे, गल्तीसे मिशेट्क हो गयी :)
२. बेल टॉवरवर नांव लिहिलेले पाहून, ग्रीकांचे आणि भारतीयांचे नक्कीच पटत असणार.
बर्‍याच ठिकाणी असल्या ग्रफीटीचे दर्शन होते, त्यांच्या मेट्रो तर अख्ख्या ग्रफिटीने भरलेल्या आहेत :(
३. आता लवकरच मिपावर, काही अप्रतिम ग्रीक पदार्थ, अशी लेखमाला यायची शक्यता आहे.
लेखमाला? हॅ हॅ हॅ पाकृ देईन एखाद दुसरी :)

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 07:31
तुम्ही मस्त तिकडे ग्रीक खाद्यपदार्थांचा आस्वाद घ्या आणि मिपाकरांची मात्र, एखाद्या पा.क्रु. वर बोळवण करा....

यशोधरा Fri, 06/27/2014 - 06:59
छान लिहिलं आहे. फोटोही सुरेख. प्राचीन बांधकामाच्या अवशेषांवरुन एके काळी हेच बांधाकम, इमारती, प्रासाद किती देखणे दिसत असतील, असे वाटले..

अजया Fri, 06/27/2014 - 08:11
टेकडीवरुन दिसणारे अक्रोपोलीस चा फोटो खूप आवडला. सगळं अ‍ॅक्रोपोलीस एका नजरेत सामवलं आहे ! वर्णन छानच . ग्रीक खाऊची वर्णनं आमच्या लाडक्या शेफ पा.कृ लिहायला विसरल्या नाहियेत याची खात्री करुन देत आहेत *wink*

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 18:08
फोटो मस्तच आहेत, पण ते थिएटर ऑफ डायोनिसिअस पाहिले नैत काय ओ तुम्ही? आधीच्याही भागात उल्लेख कुठे दिसला नै म्हणून म्हटलं. तिकडे अख्ख्या ग्रीसमध्ये जगप्रसिद्ध असलेले नाटकांचे प्रयोग व्हायचे. बाकी खाद्यपदार्थ इ.इ. नेहमीप्रमाणेच झकास!!! कामचलाऊ ग्रीक शब्द वापरून मजाही तुम्हांला करता येईल, उदा. "पॉस ईस्ते?" कसे आहात? "कालिमेऽरा!" गुड मॉर्निंग, "कालिनिख्ता", गुड नैट, "एफ्खारिस्तो पॉल्ला", थँक्यू व्हेरी मच, "ओला काला", ऑल राईट, इ.इ.

सानिकास्वप्निल Fri, 06/27/2014 - 20:45
डायोनिसिअस चा रंगमंच नाही बघीतला कारण आम्ही जेव्हा तिथे गेलो तेव्हा आम्हाला असे सांगण्यात आले की थिएटरात काही शोज होतात आणि त्यांचा त्यादिवशीचा शो रात्री होता त्यामुळे दुपारी आतून रंगमंच बघायला मनाई होती. आम्हाला रात्री जमणं शक्य नव्हतं म्हणून तो राहून गेला, पुन्हा केव्हातरी :)
कामचलाऊ ग्रीक शब्द वापरून मजाही तुम्हांला करता येईल
हो मीसुद्धा काही बेसिक ग्रीक शब्द शिकून घेतले होते उदा: कॅलिस्पेऽर - गुड ईव्हनिंग, नॅ - येस, एफ्खारिस्तो - थँक्यू, सिम्फोनी- ओके, पोसो कानी- हाऊ मच इज ईट?, सिग्नोमी- सॉरी, कातालवा- आय गेट ईट, पॅरॅकॅएलो - एस्क्युज मी तालिमेएरागोतेरा - सी यू लेटर :) धन्यवाद.

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 23:35
ओह ओक्के :) बाकी ग्रीक शिकून घेतलेत हे उत्तम केलेत. :) अवांतरः मायसीनीला (ग्रीक उच्चार मिकेनाइ) गेलेलात काय? अ‍ॅटिकामध्ये नाही, पेलोपोनीसमध्ये आहे पण अथेन्सहून तसे जवळ आहे. कदाचित पुढच्या भागात येत असेलही त्याचे वर्णन पण शेवटी आगामेम्नॉनच्या घराबद्दल उत्सुकता मावत नाही म्हणून विचारले इतकेच. :)

सानिकास्वप्निल Fri, 06/27/2014 - 23:48
आम्ही अथेन्समध्ये फक्त दोनच दिवस होतो आणि जे पाहिले त्याबद्दल वृत्तांत लिहिले आहेच :) बाकी पुन्हा संधी कधी मिळाली तर नक्की हे सगळं बघु हाकानाका :) धन्यवाद

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 06/27/2014 - 18:15
मस्त चाललीय सफर ! मस्त फोटो. "लायकाबेट्टसवरुन दिसणारा अॅक्रोपोलिस" विषेश आवडला. "ह्याचे बांधकाम १९६० मध्ये पूर्ण झाले व १९६५ ला हिचे उद्घाटन झाले." यावरून ग्रीक आणि भारतीय संस्कृत्यांचे नाते किती अभेद्य आहे हे अधोरेखीत झाले ;) पुभाप्र

पैसा Mon, 06/30/2014 - 10:40
प्रवासवर्णन आणि फटु अप्रतिम आहेत. त्या ग्रीक सैनिकांचे कपडे अजून जुन्या स्टायलीतले दिसताहेत. असे घेराचे अंगरखे आपल्याकडेही मुघल काळात वापरात होते.
अविस्मरणीय ग्रीस - प्रस्तावना अविस्मरणीय ग्रीस - भाग १ - अथेन्स . सकाळी उठून, नाश्ता करून आम्ही हॉटेल खालूनचं टॅक्सी पकडली आणि अरिस्तेप्पू स्ट्रीटवरच्या लायकाबेट्टस टेलेफेरीकला पोहोचलो. टेलेफेरीक ही एक केबल रेल्वे आहे जी तुम्हाला डोंगरमाथ्यावर घेऊन जाते. ह्याला फनीक्युलर रेल्वे असे ही म्हटले जाते.

दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही

संजय क्षीरसागर ·

चाणक्य Fri, 06/27/2014 - 09:54
हसनजींनी सुरूवात खरच जीवघेणी केलीये...तुमच्या लिखाणाची सुरूवातही मस्त. आणि तुम्ही लिहीलेल्या ग्रेसच्या ओळी सुद्धा लाजवाब.

माधुरी विनायक Fri, 06/27/2014 - 13:10
उर्दू ही प्रेमाच्या अभिव्यक्तीची देखणी भाषा. खूपच सुरेख लिहिलंय तुम्ही.. कोणे एके काळी ऐकलेल्या आणि नकळत लक्षात राहिलेल्या अशाच दोन तरल ओळी आठवल्या.. गुनगुनाती हुई आती है फ़लक से बुंदें कोई बदली तेरे पाज़ेब से टकराई है... पाजेब - पैंजण

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 07/01/2014 - 09:01
भूलेसे मुस्कुराओ तो, मोती बरस पडे पलकें उठाके देखो तो, कलीयां भी हस पडे खुशबू तुम्हारी जुल्फकी, फूलोंसे कम नही । स्स्ही...!!! संक्षीसेठ, गझल भारी आहे, पण मी अजून ''मरिजे मुहब्बत''मधुन बाहेर पडलो नाही. :)
इरादा था तर्के़ मुहोब्बतका लेकिन फ़रेबे तबस्सुमें फिर आ गए हम |
-दिलीप बिरुटे

संजय क्षीरसागर Tue, 07/01/2014 - 10:23
मरीज़े मुहोब्बतचा स्वरसाज, गुलाम अलींचा पहिल्या शब्दापासून लागलेला लक्षवेधी स्वर आणि प्रत्येक शेराच्या शेवटी दिसणारी उस्ताद क़मर जलालवींची कमाल प्रतिभा, ग़ज़लचा मूड क्षणोक्षणी वाढवत नेते. तीन-चार पेग झाल्या नंतर कुणी फर्माईश केली तर, मलाही नेमकी तीच ग़ज़ल आठवते! `दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही' चा माहौल वेगळा आहे. शब्द साधे आहेत, चाल सोपी आहे पण आषय उत्कट आहे. ही ग़ज़ल अभिव्यक्तीपेक्षा अनुभवात सरस आहे. फक्त प्रेम करता यायला हवं, मग प्रेयसीबद्दल कोणताही शिकवा राहात नाही कारण तीनं तुमची दुनिया जन्नत केलेली असते!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 07/02/2014 - 21:12
तीन-चार पेग झाल्या नंतर कुणी फर्माईश केली तर, मलाही नेमकी तीच ग़ज़ल आठवते! :) संक्षीसेठ, बिना पेगची 'ती'आणि 'मरिजे मुहोब्बत' या गझलेची आठवण व्हावी अशी ती सुंदर गझल. आणि पेग घेतल्यावर तर ''इरादा था तर्के़ मुहोब्बतका लेकिन फ़रेबे तबस्सुमें फिर आ गए हम'' वर माणुस घुटमळु लागेल आणि मग आनंदापेक्षा त्रास व्हायला लागेल. दिलकश असलेली ही गझल केवळ सुंदरच. बशीर बद्रचा एक सुंदर शेर आहे- चांद चेहरा, जुल्फ दरया, बात खुशबु, दिल चमन इक तुम्हे दे कर खुदा ने दे दिया क्या क्या मु़झे. सालं सर्व तुला दिलं आणि आमच्या वाट्याला काय तर ''दिल मुश्तरिब है'' हेच वाट्याला येतं, एक तर प्रेम या गोष्टीपासून माणसाने चार हात दूर राहावं (असं दूर थोडी राहता येतं म्हणा) आणि एकदा की तुमच्या मनाने मनकायाप्रवेश केला मी मग तुम्ही कुठलेच उरत नाही म्हणुन तुम्हे ''दिल लगाने को किसने कहा था'' असे ऐकावं लागतं. `दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही' चा माहोल वेगळ आहे हे मान्यच. शब्द साधे आहेत म्हणुन म्हणा किंवा चाल म्हणुन म्हणा तुलनेत 'मरिजे मुहोब्बत' शब्द, आशयात भारीच आणि गायन असं की आत नुसतं काहुर माजावं इतकी ती सुंदर आहे, असे मला वाटते. प्रेयसीने दुनिया जन्नत केलेली असते हे खरं आहे पण खरी मजा गिला शिकवातच आहे, मग दुनिया जन्नत होते असे मला वाटते. असो, अशाच चांगल्या चांगल्या गझला आणा ऐकायला त्यांच्या भावार्थाचा आनंद लुटायला मजा येत आहे. आभार. अवांतर : आपल्या इतर प्रतिसादांपेक्षा गझल आणि कवितांवरचे प्रतिसाद मला आवडतात, हा आपला मुड काही खास आहे, असे वाटते. -दिलीप बिरुटे

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 07/03/2014 - 00:28
आपल्या इतर प्रतिसादांपेक्षा गझल आणि कवितांवरचे प्रतिसाद मला आवडतात, हा आपला मूड काही खास आहे, असे वाटते.
सर, संदर्भ वेगळे असतात म्हणून मूड वेगळा वाटतो, माणूस एकच आहे! इतर वेळी दिमाग दिमागसे उलझता है, ग़ज़ल तो दिलका दिलसे उलझ जाना है|
चांद चेहरा, जुल्फ दरिया, बात खुशबु, दिल चमन इक तुम्हे दे कर खुदा ने, दे दिया क्या क्या मु़झे |
आयला, तुम्ही सुद्धा एकदम शायराना मिज़ाज़ आहात. तुम्हें दिल लगानेको किसने कहा था, बहेल जाएगा दिल बहेलते बहेलते | या ओळीत तर क़मर जलालवींची, काव्यविषयाशी एकतानता ठेवण्याची आणि आयुष्याची एक दारुण वास्तविकता सहजपणे लिहून जाण्याची, प्रतिभा काही और आहे. जिच्याशी मुहोब्बत केली ती मिळत नाही, तो सल तर कायम राहातो आणि तिच्याशिवाय जगतांना हेच वाटत राहातं की, दिवस तसेही सरलेच असते, कशाला कुणासमोर इतका हळवा झालो. हमने तो दिलको आपके कदमोंपे रख़ दिया, इस दिलका क्या करेंगे ये, अब आप सोचिए |
प्रेयसीने दुनिया जन्नत केलेली असते हे खरं आहे पण खरी मजा गिला शिकवातच आहे, मग दुनिया जन्नत होते असे मला वाटते.
सहमत!

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 07/03/2014 - 01:35
जिच्याशी मुहोब्बत केली तिच्याशीच शादी केली, त्यामुळे कदाचित मला `दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही', माझीच ग़ज़ल वाटते. रोज इतके गिले-शिकवे होतात, इतक्या वर्षात इतक्या प्रसंगातून गेलो, पण अनुबंध पहिल्या दिवसा सारखाच आहे. मुहोब्बतची जादू अशीये की तिला कालाचं बंधन नाही, तुमच्यासाठी ती तशीच राहाते. एकदा तीनं विचारलं देखिल की, `मी गेले तर तुम्ही पुन्हा लग्न कराल'? तिला वाटलं मी खोटं बोलेन, पण मी म्हणालो, `लगेच!' ती म्हणाली `वाटलंच!' मी म्हणालो, `तसं नाही, मला इश्काची जादू कळलीये, तुझ्यावर जितकं बेतहाशा प्रेम करतो, तितकंच तिच्यावर देखिल करीन! आपण दोघंही नसू, पण प्रेम जगात तसंच राहील. मी गेलो तर तू दु:खी होऊ नकोस, जो मनापासून आवडेल त्याच्याशी पुन्हा विवाहबद्ध हो. जितकं माझ्यावर करतेस, तितकंच प्रेम, त्याच्यावर कर. दुनिया स्मृतींशी इमान राखत असेल, तू प्रेमाशी इमान ठेव.' तुम बादशा-ए-हुस्न हो, हुस्ने जहान हो जाने वफ़ा हो और, मोहोब्बतकी शान हो | ही वफा़दारी मुहोब्बतशी आहे, स्मृतींशी नाही. प्रेमी असतील, नसतील, पण प्रेम कायम असेल. ज्यांना त्याची जादू कळेल ते एकमेकांशी जोडले जातील आणि तीच इश्काची खरी शान आहे. आणि ज्यांना ती कळली, त्यांच्यासाठी दुनिया जन्नत आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Sat, 07/05/2014 - 10:44
जिच्याशी मुहोब्बत केली तिच्याशीच शादी केली, आय हाय.... खल्ल्लास...! सही संक्षीसेठ. :) रोज इतके गिले-शिकवे होतात, इतक्या वर्षात इतक्या प्रसंगातून गेलो, पण अनुबंध पहिल्या दिवसा सारखाच आहे. मुहोब्बतची जादू अशीये की तिला कालाचं बंधन नाही, तुमच्यासाठी ती तशीच राहाते. वॉव...! सुंदर. एकदा तीनं विचारलं देखिल की, `मी गेले तर तुम्ही पुन्हा लग्न कराल'? तिला वाटलं मी खोटं बोलेन, पण मी म्हणालो, `लगेच!' ती म्हणाली `वाटलंच!' मी म्हणालो, `तसं नाही, मला इश्काची जादू कळलीये, तुझ्यावर जितकं बेतहाशा प्रेम करतो, तितकंच तिच्यावर देखिल करीन! आपण दोघंही नसू, पण प्रेम जगात तसंच राहील. मान्य नाही. मी गेलो तर तू दु:खी होऊ नकोस, जो मनापासून आवडेल त्याच्याशी पुन्हा विवाहबद्ध हो. जितकं माझ्यावर करतेस, तितकंच प्रेम, त्याच्यावर कर. दुनिया स्मृतींशी इमान राखत असेल, तू प्रेमाशी इमान ठेव.' असं कुठं असतं काहो. प्रेम असं दहादा करता येत असतं का ? आणि एकावर प्रेम केलंत तस्सचं दुस-यावर करता येत असत का ? आणि वेळ, काळ परिस्थितीनुसार जरी कोणी आवडलं तरी पहिल्याप्रेमासारखं हे दुसरं प्रेम रंगवता येईल का ? आपल्याच्याने शक्य नाही बॉ. पहिलंच प्रेम सतत समुद्राच्या लांटासारखे मनावर आदळत राहील. आणि असं नाही झालं तर माणसंच नव्हे तर मला पानं, फुलं, हवा, मंदिरं, रस्ते, शब्द,कवितेच्या ओळी आणि तिच्या सहवासातील प्रत्येक एकेक गोष्ट विचारेल की अरे ती कुठेय...? मी काय बोलणार. इन्हीं रास्तो ने जिन पर कभी तुम थे साथ मेरे मुझे रोक रोक के पुछा की तेरा हम सफर कहा है -दिलीप बिरुटे

संजय क्षीरसागर Sat, 07/05/2014 - 11:07
भावनिकतेचा कौल नेहमी तुमच्या बाजूनं आहे. पण वास्तवाशी हुज्जत घालता येत नाही. इट इज ऑलरेडी देअर. स्ट्रेट इन फ्रंट ऑफ यू. मी गेलो तर, उर्वरित आयुष्यात ती दु:खी राहून काय उपयोग? आणि प्रेमात प्रतारणा होऊ शकत नाही हे मान्य, पण स्मृतींशी इमान राखून, दु:खच पदरी येत असेल, तर दृष्टीकोन बदलायला हवा. काल्पनिक गोष्ट असल्यानं नेमका निर्णय होऊ शकत नाही. पण मला वाटतं, प्रश्न प्रेमाचा आहे. व्यक्ती आता परत येणारच नाही म्हटल्यावर, भूतकाळ बाजूला ठेवून वर्तमान स्विकारायला हवा.... आणि वर्तमानाची जन्नत करायची असेल तर, पुन्हा प्रेमात पडायला हवं! देअर इज नो वे. दुनिया समजत असेल पण, ती व्यक्तीशी प्रतारणा नाही, प्रेमाची शान आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Mon, 03/07/2016 - 20:06
प्रिय संक्षीसेठ, आबेदा प्रवीणच्या गायकीवर तुम्ही लिहिणार की नै एवढंच सांगा. नसेल लिहायचं तर आपली दोस्ती खतम. जब से तुने मुझे दिवाना बना रखा है. -दिलीप बिरुटे

चाणक्य Fri, 06/27/2014 - 09:54
हसनजींनी सुरूवात खरच जीवघेणी केलीये...तुमच्या लिखाणाची सुरूवातही मस्त. आणि तुम्ही लिहीलेल्या ग्रेसच्या ओळी सुद्धा लाजवाब.

माधुरी विनायक Fri, 06/27/2014 - 13:10
उर्दू ही प्रेमाच्या अभिव्यक्तीची देखणी भाषा. खूपच सुरेख लिहिलंय तुम्ही.. कोणे एके काळी ऐकलेल्या आणि नकळत लक्षात राहिलेल्या अशाच दोन तरल ओळी आठवल्या.. गुनगुनाती हुई आती है फ़लक से बुंदें कोई बदली तेरे पाज़ेब से टकराई है... पाजेब - पैंजण

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 07/01/2014 - 09:01
भूलेसे मुस्कुराओ तो, मोती बरस पडे पलकें उठाके देखो तो, कलीयां भी हस पडे खुशबू तुम्हारी जुल्फकी, फूलोंसे कम नही । स्स्ही...!!! संक्षीसेठ, गझल भारी आहे, पण मी अजून ''मरिजे मुहब्बत''मधुन बाहेर पडलो नाही. :)
इरादा था तर्के़ मुहोब्बतका लेकिन फ़रेबे तबस्सुमें फिर आ गए हम |
-दिलीप बिरुटे

संजय क्षीरसागर Tue, 07/01/2014 - 10:23
मरीज़े मुहोब्बतचा स्वरसाज, गुलाम अलींचा पहिल्या शब्दापासून लागलेला लक्षवेधी स्वर आणि प्रत्येक शेराच्या शेवटी दिसणारी उस्ताद क़मर जलालवींची कमाल प्रतिभा, ग़ज़लचा मूड क्षणोक्षणी वाढवत नेते. तीन-चार पेग झाल्या नंतर कुणी फर्माईश केली तर, मलाही नेमकी तीच ग़ज़ल आठवते! `दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही' चा माहौल वेगळा आहे. शब्द साधे आहेत, चाल सोपी आहे पण आषय उत्कट आहे. ही ग़ज़ल अभिव्यक्तीपेक्षा अनुभवात सरस आहे. फक्त प्रेम करता यायला हवं, मग प्रेयसीबद्दल कोणताही शिकवा राहात नाही कारण तीनं तुमची दुनिया जन्नत केलेली असते!

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 07/02/2014 - 21:12
तीन-चार पेग झाल्या नंतर कुणी फर्माईश केली तर, मलाही नेमकी तीच ग़ज़ल आठवते! :) संक्षीसेठ, बिना पेगची 'ती'आणि 'मरिजे मुहोब्बत' या गझलेची आठवण व्हावी अशी ती सुंदर गझल. आणि पेग घेतल्यावर तर ''इरादा था तर्के़ मुहोब्बतका लेकिन फ़रेबे तबस्सुमें फिर आ गए हम'' वर माणुस घुटमळु लागेल आणि मग आनंदापेक्षा त्रास व्हायला लागेल. दिलकश असलेली ही गझल केवळ सुंदरच. बशीर बद्रचा एक सुंदर शेर आहे- चांद चेहरा, जुल्फ दरया, बात खुशबु, दिल चमन इक तुम्हे दे कर खुदा ने दे दिया क्या क्या मु़झे. सालं सर्व तुला दिलं आणि आमच्या वाट्याला काय तर ''दिल मुश्तरिब है'' हेच वाट्याला येतं, एक तर प्रेम या गोष्टीपासून माणसाने चार हात दूर राहावं (असं दूर थोडी राहता येतं म्हणा) आणि एकदा की तुमच्या मनाने मनकायाप्रवेश केला मी मग तुम्ही कुठलेच उरत नाही म्हणुन तुम्हे ''दिल लगाने को किसने कहा था'' असे ऐकावं लागतं. `दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही' चा माहोल वेगळ आहे हे मान्यच. शब्द साधे आहेत म्हणुन म्हणा किंवा चाल म्हणुन म्हणा तुलनेत 'मरिजे मुहोब्बत' शब्द, आशयात भारीच आणि गायन असं की आत नुसतं काहुर माजावं इतकी ती सुंदर आहे, असे मला वाटते. प्रेयसीने दुनिया जन्नत केलेली असते हे खरं आहे पण खरी मजा गिला शिकवातच आहे, मग दुनिया जन्नत होते असे मला वाटते. असो, अशाच चांगल्या चांगल्या गझला आणा ऐकायला त्यांच्या भावार्थाचा आनंद लुटायला मजा येत आहे. आभार. अवांतर : आपल्या इतर प्रतिसादांपेक्षा गझल आणि कवितांवरचे प्रतिसाद मला आवडतात, हा आपला मुड काही खास आहे, असे वाटते. -दिलीप बिरुटे

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 07/03/2014 - 00:28
आपल्या इतर प्रतिसादांपेक्षा गझल आणि कवितांवरचे प्रतिसाद मला आवडतात, हा आपला मूड काही खास आहे, असे वाटते.
सर, संदर्भ वेगळे असतात म्हणून मूड वेगळा वाटतो, माणूस एकच आहे! इतर वेळी दिमाग दिमागसे उलझता है, ग़ज़ल तो दिलका दिलसे उलझ जाना है|
चांद चेहरा, जुल्फ दरिया, बात खुशबु, दिल चमन इक तुम्हे दे कर खुदा ने, दे दिया क्या क्या मु़झे |
आयला, तुम्ही सुद्धा एकदम शायराना मिज़ाज़ आहात. तुम्हें दिल लगानेको किसने कहा था, बहेल जाएगा दिल बहेलते बहेलते | या ओळीत तर क़मर जलालवींची, काव्यविषयाशी एकतानता ठेवण्याची आणि आयुष्याची एक दारुण वास्तविकता सहजपणे लिहून जाण्याची, प्रतिभा काही और आहे. जिच्याशी मुहोब्बत केली ती मिळत नाही, तो सल तर कायम राहातो आणि तिच्याशिवाय जगतांना हेच वाटत राहातं की, दिवस तसेही सरलेच असते, कशाला कुणासमोर इतका हळवा झालो. हमने तो दिलको आपके कदमोंपे रख़ दिया, इस दिलका क्या करेंगे ये, अब आप सोचिए |
प्रेयसीने दुनिया जन्नत केलेली असते हे खरं आहे पण खरी मजा गिला शिकवातच आहे, मग दुनिया जन्नत होते असे मला वाटते.
सहमत!

संजय क्षीरसागर गुरुवार, 07/03/2014 - 01:35
जिच्याशी मुहोब्बत केली तिच्याशीच शादी केली, त्यामुळे कदाचित मला `दुनिया किसीके प्यारमे जन्नतसे कम नही', माझीच ग़ज़ल वाटते. रोज इतके गिले-शिकवे होतात, इतक्या वर्षात इतक्या प्रसंगातून गेलो, पण अनुबंध पहिल्या दिवसा सारखाच आहे. मुहोब्बतची जादू अशीये की तिला कालाचं बंधन नाही, तुमच्यासाठी ती तशीच राहाते. एकदा तीनं विचारलं देखिल की, `मी गेले तर तुम्ही पुन्हा लग्न कराल'? तिला वाटलं मी खोटं बोलेन, पण मी म्हणालो, `लगेच!' ती म्हणाली `वाटलंच!' मी म्हणालो, `तसं नाही, मला इश्काची जादू कळलीये, तुझ्यावर जितकं बेतहाशा प्रेम करतो, तितकंच तिच्यावर देखिल करीन! आपण दोघंही नसू, पण प्रेम जगात तसंच राहील. मी गेलो तर तू दु:खी होऊ नकोस, जो मनापासून आवडेल त्याच्याशी पुन्हा विवाहबद्ध हो. जितकं माझ्यावर करतेस, तितकंच प्रेम, त्याच्यावर कर. दुनिया स्मृतींशी इमान राखत असेल, तू प्रेमाशी इमान ठेव.' तुम बादशा-ए-हुस्न हो, हुस्ने जहान हो जाने वफ़ा हो और, मोहोब्बतकी शान हो | ही वफा़दारी मुहोब्बतशी आहे, स्मृतींशी नाही. प्रेमी असतील, नसतील, पण प्रेम कायम असेल. ज्यांना त्याची जादू कळेल ते एकमेकांशी जोडले जातील आणि तीच इश्काची खरी शान आहे. आणि ज्यांना ती कळली, त्यांच्यासाठी दुनिया जन्नत आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Sat, 07/05/2014 - 10:44
जिच्याशी मुहोब्बत केली तिच्याशीच शादी केली, आय हाय.... खल्ल्लास...! सही संक्षीसेठ. :) रोज इतके गिले-शिकवे होतात, इतक्या वर्षात इतक्या प्रसंगातून गेलो, पण अनुबंध पहिल्या दिवसा सारखाच आहे. मुहोब्बतची जादू अशीये की तिला कालाचं बंधन नाही, तुमच्यासाठी ती तशीच राहाते. वॉव...! सुंदर. एकदा तीनं विचारलं देखिल की, `मी गेले तर तुम्ही पुन्हा लग्न कराल'? तिला वाटलं मी खोटं बोलेन, पण मी म्हणालो, `लगेच!' ती म्हणाली `वाटलंच!' मी म्हणालो, `तसं नाही, मला इश्काची जादू कळलीये, तुझ्यावर जितकं बेतहाशा प्रेम करतो, तितकंच तिच्यावर देखिल करीन! आपण दोघंही नसू, पण प्रेम जगात तसंच राहील. मान्य नाही. मी गेलो तर तू दु:खी होऊ नकोस, जो मनापासून आवडेल त्याच्याशी पुन्हा विवाहबद्ध हो. जितकं माझ्यावर करतेस, तितकंच प्रेम, त्याच्यावर कर. दुनिया स्मृतींशी इमान राखत असेल, तू प्रेमाशी इमान ठेव.' असं कुठं असतं काहो. प्रेम असं दहादा करता येत असतं का ? आणि एकावर प्रेम केलंत तस्सचं दुस-यावर करता येत असत का ? आणि वेळ, काळ परिस्थितीनुसार जरी कोणी आवडलं तरी पहिल्याप्रेमासारखं हे दुसरं प्रेम रंगवता येईल का ? आपल्याच्याने शक्य नाही बॉ. पहिलंच प्रेम सतत समुद्राच्या लांटासारखे मनावर आदळत राहील. आणि असं नाही झालं तर माणसंच नव्हे तर मला पानं, फुलं, हवा, मंदिरं, रस्ते, शब्द,कवितेच्या ओळी आणि तिच्या सहवासातील प्रत्येक एकेक गोष्ट विचारेल की अरे ती कुठेय...? मी काय बोलणार. इन्हीं रास्तो ने जिन पर कभी तुम थे साथ मेरे मुझे रोक रोक के पुछा की तेरा हम सफर कहा है -दिलीप बिरुटे

संजय क्षीरसागर Sat, 07/05/2014 - 11:07
भावनिकतेचा कौल नेहमी तुमच्या बाजूनं आहे. पण वास्तवाशी हुज्जत घालता येत नाही. इट इज ऑलरेडी देअर. स्ट्रेट इन फ्रंट ऑफ यू. मी गेलो तर, उर्वरित आयुष्यात ती दु:खी राहून काय उपयोग? आणि प्रेमात प्रतारणा होऊ शकत नाही हे मान्य, पण स्मृतींशी इमान राखून, दु:खच पदरी येत असेल, तर दृष्टीकोन बदलायला हवा. काल्पनिक गोष्ट असल्यानं नेमका निर्णय होऊ शकत नाही. पण मला वाटतं, प्रश्न प्रेमाचा आहे. व्यक्ती आता परत येणारच नाही म्हटल्यावर, भूतकाळ बाजूला ठेवून वर्तमान स्विकारायला हवा.... आणि वर्तमानाची जन्नत करायची असेल तर, पुन्हा प्रेमात पडायला हवं! देअर इज नो वे. दुनिया समजत असेल पण, ती व्यक्तीशी प्रतारणा नाही, प्रेमाची शान आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Mon, 03/07/2016 - 20:06
प्रिय संक्षीसेठ, आबेदा प्रवीणच्या गायकीवर तुम्ही लिहिणार की नै एवढंच सांगा. नसेल लिहायचं तर आपली दोस्ती खतम. जब से तुने मुझे दिवाना बना रखा है. -दिलीप बिरुटे
लेखनविषय:
मांडणी
लेखनप्रकार
प्रकटन
आस्वाद
तुमच्या हृदयात फक्त एक दिलरुबा हवी, मग स्वर्ग आकाशाच्या पलिकडे नाही. तुमचं रोजचं आयुष्यच जन्नत आहे. तुमची दिलरुबाच तुमची परी आहे. फक्त नज़रिया बदलायचा अवकाश, एखादीनं तुम्हाला मोहवण्याचा अवकाश आहे. सम्राट अकबर, युवराज सलीमला विचारतो, ‘या नाचिज़ अनारकलीत तू असं काय पाहिलंस’? अकबराला वाटतं, युवराजाच्या मेहेर नज़रेची आस असणार्‍या, सल्तनतेत इतक्या लावण्यवती आहेत की त्याचं मन बदलणं अवघड नाही. आणि सलीम अकबराला कमालीचं दिलकष उत्तर देतो, ‘जहांपनाह, अनारकलीको देखनेके लिए तो सलीमकी नज़र चाहीए’. तुमची दिलरुबा दुनियेसाठी काय आहे यानं काही फरक पडत नाही.

एक वाचलेच पाहिजे असे पुस्तक...नशायात्रा....लेखक: तुषार नातू (उर्फ, माझ्या द्रुष्टीने आधूनिक वाल्मिकी...)

मुक्त विहारि ·

रामपुरी Fri, 06/27/2014 - 03:02
पूर्णपणे ताबा मिळवता येत असेल तर त्याला "व्यसन" कसे म्ह्णता येईल? :)

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 11:45
शिंदे साहेब माझा स्वतःवर संपूर्णपणे ताबा आहे असे म्हणणारे गर्द च्या व्यसनातून बाहेर पडू शकत नाहीत. नौदलाच्या व्यसनमुक्ती केंद्रात काम करताना आलेले प्रत्यक्ष अनुभव आहेत( ऐकीव नाहीत) त्यामुळे कोणताही माणूस किंवा स्त्री जर केवळ गम्मत म्हणून किंवा किक म्हणून किंवा एक अनुभव म्हणून जर गर्द किंवा अफूचे सेवन करणार असेल तर त्याला कळकळीने परावृत्त करणे हे फार महत्त्वाचे आहे. चार किंवा पाच डोस मध्ये आयुष्यभरासाठी विळख्यात अडकणारे कित्येक लोक आहेत. गर्द बद्दल खरच अशी परिस्थिती आहे कि विषाची परिक्षासुद्धा पाहू नये

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 06/27/2014 - 12:14
व्यसन लागणे हेच स्वत:वरचा ताबा सुटल्याचे सर्वोत्तम डायग्नोस्टीक लक्षण आहे. कारण स्वत:वरचा ताबा सुटणे हेच व्यसनाचे प्रमुख लक्षण आहे. हे सत्य लक्षात न घेता "आपल्या व्यसनावर ज्याला पुर्णपणे ताबा मिळवता येतो त्यानेच व्यसन करावं." असा गैरसमज करून घेऊन व्यस॑नाधिन झालेली उदाहरणं नेहमिचीच आहेत. एखाद्या व्यसनमुक्ती केंद्राला भेट दिल्यास (कारण तेथे आपल्या व्यसनाबद्दल खरेपणाने बोलणारी मंडळी सापडण्याची जास्त शक्यता असते) खात्री करून घेता येईल.

प्रसाद गोडबोले Fri, 06/27/2014 - 12:22
आपल्या व्यसनावर ज्याला पुर्णपणे ताबा मिळवता येतो त्यानेच व्यसन करावं.
करेकट ! ( माझ्या कपाटात ग्लेन्लेव्हिट खंबा ऑक्टोबर महिन्यापासुन आहे ....पण "निर्विकार" अवस्था अनुभवतानाच दारु प्यायची *i-m_so_happy* ह्या अटी मुळे पडुन आहे *sad* ह्याला ताबा म्हणता येईल काय ? *biggrin* ) बाकी तंबाखु आणि तंबाकुजन्य व्यसनं करणं हा तर शुध्द गाढवपणा आहे ... रादर गाढवही तंबाखु खात नाही ...गाढवच काय , कोणताच प्राणी तंबाखुच्या झाडाला तोंड लावत नाही असे ऐकुन आहे ! गांजा किंव्वा भांग सारखी व्यसनं "जीवनमुक्त" माणसांनी करायला हरकत नाही असे आपले स्पष्ट मत आहे *crazy* उरलेल्या इतर व्यसनांच्या बाबतीत बोलायचा आपल्याला "अधिकार" आणि "अभ्यासही" नाही *biggrin*

मृत्युन्जय Fri, 06/27/2014 - 13:30

बाकी तंबाखु आणि तंबाकुजन्य व्यसनं करणं हा तर शुध्द गाढवपणा आहे ... रादर गाढवही तंबाखु खात नाही ...गाढवच काय , कोणताच प्राणी तंबाखुच्या झाडाला तोंड लावत नाही

सामान्यतः गाढव दारु देखील पीत नाही किंवा गांजा देखील ओढत नाही.

गवि Fri, 06/27/2014 - 13:36
सामान्यतः गाढव दारु देखील पीत नाही
अगदी अगदी.. गाढवच ते.. (हा निव्वळ जोक आहे. ही व्यसने हानीकारक आहेत याची नोंद वाचकांनी घ्यावी..)

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 15:10
गाढवाला दारुची चव काय? अतिअवांतरः गाढवाइतका क्यूट प्राणी आजवर पाहिला नाही. एकदा घराच्या गेटजवळ सावलीत एक गाढव उभे होते. त्याच्या समोर उभा राहिलो. ते जरा बिचकले, पण मी तिथेच उभा राहिलो. एक पाऊल पुढे गेलो. जरा बिचकले, पण तिथेच उभा राहिलो. असे करतकरत त्याला हात लावला, त्यानेही लावून घेतला. लय मजा आली.

सुनील Fri, 06/27/2014 - 15:38
त्याच्या समोर उभा राहिलो
छॅ! गाढवाच्या समोर उभे राहण्यात काय मजा नाय. मागे उभे राहून पहा!! ;)

मृत्युन्जय Fri, 06/27/2014 - 17:51
च्यामारी पण तुला गाढवाला हात लावुन बघायची इतकी उत्सुकता का होती म्हणे. बाकी गाढवाची पिल्ले असत्तात खुप निरागस. मोठ्या गाढवांच्या कधी मागे नाही गेलो ;)

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 17:59
च्यामारी पण तुला गाढवाला हात लावुन बघायची इतकी उत्सुकता का होती म्हणे.
अशीच. गाढव हा प्राणी मला आवडायचा तरी लोकं उगीच दुस्वास करायचे ते आवडत नव्हतं, शिवाय गाढवं जवळ गेलो तर बुजायची. म्हणताना मग एकदा अनायासे घराजवळच दिसलं गाढव नि हात लावला झालं. :) बाकी लहान पिल्लांना त्यांच्या आया हात लावू देत नाहीत, सबब मोठ्या गाढवावरच समाधान मानावे लागले.

वॉल्टर व्हाईट Sat, 06/28/2014 - 03:25
गाढव बॅचलर होते का ? ( लहान पिल्लांना त्यांच्या आया हात लावू देत नाहीत, यासबबी नुसार मोठ्या गाढवांवर त्यांच्या बायकांचा हक्क असावा )

बॅटमॅन Mon, 06/30/2014 - 12:32
कल्पना नाही ओ. मंगळसूत्र किंवा अंगठी/तोडा यांपैकी काहीच दिसले नाही, शिवाय आम्हांस गर्दभी प्राकृत येत नसल्याने ते विचारताही आले नाही.

निशदे Fri, 06/27/2014 - 03:55
व्यसन हा एक मानसिक आणि शारिरिक रोगच असतो. 'नॉर्मल' मेंदूमध्ये जशी साद-प्रतिसादांची मालिका चालू असते तशी व्यसनी लोकांमध्येही त्यांची स्वतःची अ‍ॅक्शन-रिअ‍ॅक्शन मालिका चालू असते. दुर्दैवाने लोकांना सदर मनुष्य स्वतःच्या मर्जीने असे करतोय असेच वाटत असते आणि मग व्यसनी मनुष्य त्यातून बाहेर येण्याऐवजी 'lack of support' मुळे अधिकाधिक गर्तेत रुतत जातो.

प्रचेतस Fri, 06/27/2014 - 07:16
भयानक व्यसन आहे हे. तुषार नातूंची कहाणीचा एक भाग याआधीही वाचला होताच. ग्रेगरी डेविड रॉबर्ट्स यांच्या सुप्रसिद्ध 'शांताराम' कादंबरीतूनही गर्दच्या व्यसनाचे, कोल्ड टर्कीचे भयानक दर्शन झाले होते.

इनिगोय Fri, 06/27/2014 - 08:10
मुवि, हे मिपावर आणल्याबद्दल आभार. तुषार नातूंच्या ब्लाॅगची ओळख एका मिपाकराकडूनच झाली. ब्लाॅगवरचं जवळजवळ सगळं लेखन वाचलं आहे. हा माणूस अतिशय सरळसोटपणे जे जे घडलं ते सगळं लिहित गेला आहे. सुन्न व्हायला होतं, त्यांच्या कुटुंबीयांनी किती, किती काळ आणि कसं सहन केलं असेल याचा विचार येत राहतो. गर्दच्या नादापायी या माणसाने घेऊ नये ते ते सगळे अनुभव घेतले आहेत. आणि ते सगळे शब्दात मांडले आहेत. व्यसनी ते (यशस्वी.. हे खूप महत्त्वाचं आहे) समुपदेशक हा त्यांचा प्रवास मूळीच सोपा नाही. लिहिणार्यासाठीही नाही आणि वाचणार्यासाठीही नाही. किंबहुना वाचता वाचता या माणसाची कीव येते, चीड येते, आणि त्याचवेळी कौतुकही वाटतं. वरच्या उतार्यात दिलेला प्रसंग काहीच नाही अशा घटना नातूंच्या आयुष्यात घडल्या आहेत, आणि तिरस्करणीय असलं तरी लोकांना व्यसनी माणसाची मानसिकता समजायलाच हवी म्हणून त्यांनी ते लिहून काढलं आहे. गर्दचा "विळखा" या शब्दाची यथार्थता प्रत्येक ब्लाॅगपोस्टमधून जाणवत राहते. व्यसनी माणसांबाबत कळकळ असणार्यांनी, आणि नसणार्यांनीही हे अनुभव जरूर वाचण्यासारखे आहेत.

एसमाळी Fri, 06/27/2014 - 09:09
तुषार नातु यांचे सर्वलेखन चेपुवर एका बंदिस्त कम्युनिटीत वाचले होते.काही दिवसापुर्वी लोकसत्तामध्ये पण या पुस्तकाचा काही भाग आलता.जमल्यास लिंक देतो.निरागस पणे मांडलय सगळ.

एस Fri, 06/27/2014 - 11:15
जीवघेणा अनुभव आहे. व्यसनी माणसाच्या आयुष्याची वाट लागते त्यापेक्षा त्या व्यक्तीच्या कुटुंबाची काय वाताहत होते हे जवळच्या नात्यात पाहतो आहे. पुस्तकाची ओळख करून दिल्याबद्दल धन्यवाद!

धर्मराजमुटके Fri, 06/27/2014 - 11:30
बोलल्या जात नाही, केल्या जात नाही सारख्या शब्दांचे शुद्धलेखन सुधारा असा एक आपुलकीचा सल्ला. एकंदरीतच अशा प्रकारे चुकीचे लिहीण्याचा ट्रेंड वाढत चालला आहे असे दिसत आहे.

धर्मराजमुटके Fri, 06/27/2014 - 11:47
बोली भाषेत आणि लिहिण्याच्या भाषेत साधारणपणे बदल असतो. तसा तो असावा. एखाद्या कथेतले संवाद त्या त्या पात्रांच्या तोंडी बोलीभाषेत असले तर चांगले वाटतात. तशी ती गरजच असते. लेखकाने लिहीलेले लिखाण हे परिचय निवेदन आहे. जाता जाता : ना की अशुद्ध भाषा हे मटा टाईप "न की अशुद्ध भाषा" ह्या हिंदी वाक्याचे सरळसरळ मराठी रुपांतर आहे काय ?

प्रचेतस Fri, 06/27/2014 - 11:51
एखाद्या कथेतले संवाद त्या त्या पात्रांच्या तोंडी बोलीभाषेत असले तर चांगले वाटतात.
ह्याबाबतीत सहमत. पण तरीही प्रमाणभाषेत लिहितांना बोलीभाषेचा वापर केला तर त्यात वावगे अथवा अशुद्ध आहे असे मला वाटत नाही. उदा. श्री.ना. पेंडसे अथवा गोनीदांचे लेखन पहा.
ना की अशुद्ध भाषा हे मटा टाईप "न की अशुद्ध भाषा" ह्या हिंदी वाक्याचे सरळसरळ मराठी रुपांतर आहे काय ?
माहीत नै ब्वा.

धर्मराजमुटके Fri, 06/27/2014 - 12:21
आपण ज्या लेखनाचा संदर्भ देत आहात ती बहुतेक सर्व कथा, कादंबर्‍या किंवा ललीत लिखाण आहे. रिपोर्ताज पद्धतीच्या लि़खाणात बोलीभाषेचा वापर करु नये असे माझे मत. याउपर ही चर्चा येथेच थांबवूया. धाग्याचा मुळ उद्देश हा पुस्तक परिचयाचा आहे त्या अनुषंगाने प्रतिसाद येवोत. धागा विनाकारण भरकटविण्याचे श्रेय की पाप :) आपल्या माथी नको !

गवि Fri, 06/27/2014 - 13:40
या चार्टवरुन एलेसडी, भांग आदि पदार्थ तंबाखू आणि मद्यापेक्षा कमी सवयखोर आणि कमी हानीकारक आहेत असं मत होतं. आणि असं मत होणं डेंजरस आहे. सर्व पदार्थांतला फरक १ २ ३ अशा "रिलेटिव्ह" फरकाच्या अंकांनी दिलेला आहे, आणि त्यात अ‍ॅडिक्टिव पोटेन्शियल आणि हानीकारकपणात फार जास्त अंतर नसावं.

प्रसाद गोडबोले Fri, 06/27/2014 - 13:44
सर्व पदार्थांतला फरक १ २ ३ अशा "रिलेटिव्ह" फरकाच्या अंकांनी दिलेला आहे, आणि त्यात अ‍ॅडिक्टिव पोटेन्शियल आणि हानीकारकपणात फार जास्त अंतर नसावं. >>> करेक्ट ! हा ग्राफ विकीपेडीयावर मिळालाय ... ह्यात नक्की स्केल काय आहे ते पहायला हवे ...

चौकटराजा Fri, 06/27/2014 - 13:09
आमच्या अगोदरच्या म्हणजे १९२० चे सुमारास जन्माला आले व २००० पर्यंत मरण पावले अशा पिढीत जवळ जवळ प्रत्येकाला सुपारी, पान, तंबाखू, जर्दा, तपकीर, सिगरेट, दारू चहा ई पैकी कशाचे तरी व्यसन असायचेच. आता त्यानंतर या प्रकारच्या व्यसनांच्या प्रमाणात खूपच सुधारणा झाली आहे. निदान भारतात तरी. माझ्या सख्या मामीचा सख्खा पुतण्या गर्द च्या व्यसनात सापडून देवाला प्रिय झाला. माझे मामे आते ई प्रकारचे सर्व भाउ या सर्वांपासून दूर आहेत. पण त्यांचे वडील मात्र नव्हते. माझा स्वता: चा एक अनुभव असा की २००३ साली माझ्या हाताला कंपाउंड फ्रॅकचर झाले त्यावेळी मला भूल देण्यासाठी जो पदार्थ वापरला तो या नार्कोटिक्सच्या पैकी एक होता. त्याच्या सहवासात मला जो अनुभव आला तो माझ्या ६१ वर्षाच्या आयुष्यातील सर्वात आनंददायी अनुभव आहे. त्यामुळे सिगरेट ( ही ही मी एकदा ओढून पाहिली आहे ) पेक्षा नर्कोटिक्स यात माणूस वेगाने का ओढला जातो याची कल्पना मी करू शकतो. असे कुठेतरी वाचले आहे की त्याचे अत्याकर्षण पेशीच्या पातळीला तयार होते. ( असेच साखरेचे आकर्षण मधुमेह झाल्यावर होत असावे काय ? ) माझे स्वता: चे मत असे आहे की तुम्ही फ्लर्ट असत रहा. म्हणजे व्यसन लागत नाही. अगदी रोजचा मोर्निगं वॉक देखील एकाच मार्गावरून करू नका. पैशाची चटक , आरामाची चटक, महत्वाकांक्षेची चटक, उद्ममाची चटक ही सारी तुम्ही आजारी असल्याची लक्षणे आहेत.

मृत्युन्जय Fri, 06/27/2014 - 13:32
सख्या मामीचा सख्खा पुतण्या तुमच्या मामीचा पुतण्या तुमचा मामेभाऊच असणार की? इतके लांबवुन का सांगितले नाते?

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 15:22
चौरा साहेब, ]माझ्या छातीत पाणी झाले होते तेंव्हा ते काढून त्याची तपासणी करायची होती. तेंव्हा मला १५ मिग्राम मोर्फिन दंडात इंजेक्शन ने दिले होते. आणि पाणी काढणारा डॉक्टर माझा कॉलेजमध्ये ३ वर्षे वरिष्ठ होता. मार्च चा महिना आणि पुण्यातील सकाळ तेंव्हा मला फार छान वाटत होते. सगळीकडे आनंद भरून राहिला होता. माझा वरिष्ठ माझ्या छातीतून पाणी काढण्यासाठी सुई घेऊन आला तेंव्हा मी स्वतःहून पोझिशन घेऊन बसलो आणि त्याच्याशी गप्पा मारू लागलो.त्याने मला बधिर करणारे इंजेक्शन दिले आणि माझ्या छातीत सुई खुपसली पण त्यातून पाणी आले नाही त्यावर मी त्याला म्हटले कि सर असे होते टेन्शन घेऊ नका. कदाचित तुम्ही लिव्हर मध्ये गेला असाल. परत प्रयत्न करा आणि जर वर सुई घुसवा. त्यावर त्याला अधिकच टेन्शन आले. पण दुसर्या वेळेस सुई घातल्यावर पाणी आले. ते एका परीक्षनळीत आणि बाटलीत घेऊन त्यांनी सुई काढली आणि मला परत वार्डात नेले. मी त्यांना मजेत म्हणत होतो कि सर तुम्ही उगाच टेन्शन घेतले जसे काही हा प्रकार दुसर्याच व्यक्तीवर चालू होता. हा अनुभव अगदी पूर्ण शुद्धीत असताना आणि पूर्ण ज्ञानासह घेतला आहे. परंतु हा अनुभव सर्वात जास्त आनंददायी आहे असे वाटले नाही त्यापेक्षा सेक्स(ORGASM) चा आनंद वैयक्तिक दृष्ट्या मला अत्त्युच्च आनंदाचा वाटतो.

चौकटराजा Fri, 06/27/2014 - 18:40
मी घेतलेला अनुभव अर्ध बेहोशीतला असावा . पार सप्तस्वर्ग फिरून आलो. नंतर आय सी यू त डॉ ना म्हणालो' ईटस वोज एस्पीरियन्स ओफ लाईफ टाईम ' त्यावर ते मला म्हणाले 'तसे काही नसते तुम्ही एकदम मेरी मूडमधे अनास्थेशियात गेलात म्हणून तुम्हाला असा अनुभव आला असावा.

प्रसाद गोडबोले Fri, 06/27/2014 - 13:12
पैशाची चटक , आरामाची चटक, महत्वाकांक्षेची चटक, उद्ममाची चटक ही सारी तुम्ही आजारी असल्याची लक्षणे आहेत.
आणि जगत रहाण्याची चटक ?

चौकटराजा Fri, 06/27/2014 - 13:22
यावर एक उपाय असा की त्यातही विचारांशी फ्लर्टिंग करीत रहायचे.. जीवन सुंदर आहे असे अनुभवतानाच मरणात खरोखर जग जगते किंवा सुंदर मी होणार हो मरणाने जगणार अशा कवितांचा ही संस्कार मनावर करायचा. न जीवनाची आसक्ती न आत्महत्येचे आकर्षण असा प्रयत्न करायचा !!!

म्हैस Fri, 06/27/2014 - 13:56
व्यसन म्हणजे "स्वत: विकत घेतलेले" मानसीक अपंगत्व. व्यसन लागणे हेच स्वत:वरचा ताबा सुटल्याचे सर्वोत्तम डायग्नोस्टीक लक्षण आहे. कारण स्वत:वरचा ताबा सुटणे हेच व्यसनाचे प्रमुख लक्षण आहे.
अगदी अगदी .. लोकांना काळात असतं पण वळत नसत.

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 15:01
....डोंबिवलीच्या मॅजेस्टिक मध्ये सध्या उपलब्ध आहे.... लेखकाच्या ब्लॉगचा पत्ता देत आहे.त्यांची टेलीफोनिक परवानगी घेतली आहे.... http://tusharnatu2013.blogspot.in/2013/03/introductory-post.html

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 15:26
एका मिपाकराने दुसर्‍या मिपाकराचे , आभार मानू नयेत असे वाटते. आभार मानायचेच असतील तर, तुषार नातू यांचे माना.

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 15:23
आणि समजा जर एखादा व्यसनांच्या आहारी गेलाच असेल तर घरच्यांनी काय उपाय-योजना करावी? ह्याची पण सुंदर माहिती दिली आहे. पुस्तक शक्यतो विकत घेऊन वाचा, कारण ह्या पुस्तकाची रॉयल्टी त्यांना मिळणार आहे. एखादा मनुष्य जर, स्वतःच्या चुका कबूल करून आणि त्याचे योग्य ते प्रायश्र्चित्त घेऊन, परत समाजात यायला तयार असेल तर समाजाने पण त्याला परत स्वतःच्या पायावर उभे रहायला मदत केली पाहिजे. एका सशक्त स्माजाचे ते पण एक अंग असावे, असे मला वाटते.

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 06/27/2014 - 17:42
+१०० एखादा मनुष्य जर, स्वतःच्या चुका कबूल करून आणि त्याचे योग्य ते प्रायश्र्चित्त घेऊन, परत समाजात यायला तयार असेल तर समाजाने पण त्याला परत स्वतःच्या पायावर उभे रहायला मदत केली पाहिजे. एका सशक्त स्माजाचे ते पण एक अंग असावे, असे मला वाटते.

प्यारे१ Fri, 06/27/2014 - 16:36
वाचायलाच हवं असं पुस्तक दिसतंय. इच्छाशक्ती कमी पडून इंद्रियं धाव घेतील तसं त्यांच्या मागं जाणं म्हणजे व्यसनच म्हणावं लागेल. दारु, ड्रग्स चे दुष्परिणाम लगेच दिसतात, बाकीचे लगेच नाहीत दिसत पण परिणाम करुन जातातच. आधीच नकार हे एक उत्तर जास्त परिणामकारक असणार आहे असं वाटतं. देर आये दुरुस्त आये वगैरे बोलायला सोपं असलं तरी वागताना कमीजास्त आठवण करुन देणारंच असतंय. भविष्यात कधीही काहीही झालं की लगेच जनता बोलायला मोकळी असते... 'म्हत्लं नव्हतं? हे तसलंच आहे म्हणून' असं काही सुरु होतं.

आदूबाळ Fri, 06/27/2014 - 17:16
इच्छाशक्ती कमी पडून इंद्रियं धाव घेतील तसं त्यांच्या मागं जाणं म्हणजे व्यसनच म्हणावं लागेल
ये बात!

विटेकर Mon, 06/30/2014 - 11:55
स्साला २ दिवस अस्वस्थ होतो.. सगळा ब्लोग वाचून काढला.. लै म्हन्जे लैच त्रास झाला.. अदभुत आणि भयचकित होऊन नकळत पुन्हा पुन्हा ब्लोग्वर जात होतो... धड वाचवत नव्हते आणि ना ही सोडवत ! नारायण धारपांच्या कथेसारखे ! फरक इतकाच हे सारे खरे खरे घडलेले होते ... मी ललित लेखन सहसा वाचत नाही .. आता फारशी आवड ही राहीली नाही .. पण हे एक हाती वाचले ! आमचा साष्टांग नमस्कार तुमच्या मित्राच्या कुटुंबीयाना आणि नन्तर त्यांनाही कळवा. ..... .. . राहून राहून एक सतत वाटत राहीले , इतक्या सहज ब्राउन शुगर मिळते कशी ? कायद्याचे रक्षक , माणसे आहेत की राक्षस ? कुटूम्बे उद्धस्त होतात आणि तरीही आमचे शासन जागे होत नाही ?

प्रसाद प्रसाद Mon, 06/30/2014 - 15:37
अगदी असेच वाटले...... अगदी मी जे अनुभवले ते तुम्ही लिहून सांगितले आहे विटेकर साहेब. तुमच्याइतके व्यवस्थित कदाचित मला लिहिता आले नसते.

पैसा Mon, 06/30/2014 - 12:34
पुस्तकाची ओळख चांगली आहे. पण मला वाचणे शक्य नाही. कुत्र्याचेही असे हाल करू शकतो तो इसम माणूस राहिलेला नसतोच. त्याच्याबद्दल कितीही प्रयत्न केला तरी दया/सहानुभूती वाटून घेणे शक्य दिसत नाही. त्यातून बाहेर आल्याबद्दल श्री नातू यांचे अभिनंदन. पण परत फिरण्यासाठी फक्त एक डोस पुरेसा असतो असं ऐकून आहे. "Once a bearer cheque always a bearer cheque" अशी काहीशी परिस्थिती आहे ही. आपल्या जवळचे कोणी या भयानक परिस्थितीत सापडू नये एवढी प्रार्थनाच आपण करू शकतो.

प्यारे१ गुरुवार, 07/03/2014 - 15:37
>>> पण परत फिरण्यासाठी फक्त एक डोस पुरेसा असतो असं ऐकून आहे. श्री. नातूंबद्दल शक्यता कमी वाटत आहे. कारण त्यांच्या फेबु प्रोफाईल वरुन ते स्वतः मुक्तांगण ला समुपदेशक म्हणून काम करत आहेत असं वाटतंय. बाकी इन जनरल सहमती.

बॅटमॅन गुरुवार, 07/03/2014 - 15:22
मलाही..'स्टोरी ऑफ इंडिया' नामक डाकुमेंट्रीत मायकेल वुड पेशावरला गेला असताना हे करून पाहतो, साला लय हेवा वाटला होता त्याचा.

मराठी कथालेखक गुरुवार, 07/03/2014 - 15:48
(तेरा वर्षांच्या करिअर मध्ये सात जॉब करुन आठव्याचे वेध लागल्यावर पडलेला प्रश्न) *scratch_one-s_head* वारंवार नोकरी बदलणे /बदलाविशी वाटणे हे पण एक व्यसन असेल का ? असल्यास नोकरीबदलाच्या इच्छेवर नियंत्रण कसे मिळवावे

प्रसाद गोडबोले गुरुवार, 07/03/2014 - 15:52
असल्यास नोकरीबदलाच्या इच्छेवर नियंत्रण कसे मिळवावे
>>> स्काळ संध्याकाळ काली फॉसीफोरम ६ ३० घेत चला... शाबुदाण्याच्या गोळ्यातुन *lol*

रामपुरी Fri, 06/27/2014 - 03:02
पूर्णपणे ताबा मिळवता येत असेल तर त्याला "व्यसन" कसे म्ह्णता येईल? :)

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 11:45
शिंदे साहेब माझा स्वतःवर संपूर्णपणे ताबा आहे असे म्हणणारे गर्द च्या व्यसनातून बाहेर पडू शकत नाहीत. नौदलाच्या व्यसनमुक्ती केंद्रात काम करताना आलेले प्रत्यक्ष अनुभव आहेत( ऐकीव नाहीत) त्यामुळे कोणताही माणूस किंवा स्त्री जर केवळ गम्मत म्हणून किंवा किक म्हणून किंवा एक अनुभव म्हणून जर गर्द किंवा अफूचे सेवन करणार असेल तर त्याला कळकळीने परावृत्त करणे हे फार महत्त्वाचे आहे. चार किंवा पाच डोस मध्ये आयुष्यभरासाठी विळख्यात अडकणारे कित्येक लोक आहेत. गर्द बद्दल खरच अशी परिस्थिती आहे कि विषाची परिक्षासुद्धा पाहू नये

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 06/27/2014 - 12:14
व्यसन लागणे हेच स्वत:वरचा ताबा सुटल्याचे सर्वोत्तम डायग्नोस्टीक लक्षण आहे. कारण स्वत:वरचा ताबा सुटणे हेच व्यसनाचे प्रमुख लक्षण आहे. हे सत्य लक्षात न घेता "आपल्या व्यसनावर ज्याला पुर्णपणे ताबा मिळवता येतो त्यानेच व्यसन करावं." असा गैरसमज करून घेऊन व्यस॑नाधिन झालेली उदाहरणं नेहमिचीच आहेत. एखाद्या व्यसनमुक्ती केंद्राला भेट दिल्यास (कारण तेथे आपल्या व्यसनाबद्दल खरेपणाने बोलणारी मंडळी सापडण्याची जास्त शक्यता असते) खात्री करून घेता येईल.

प्रसाद गोडबोले Fri, 06/27/2014 - 12:22
आपल्या व्यसनावर ज्याला पुर्णपणे ताबा मिळवता येतो त्यानेच व्यसन करावं.
करेकट ! ( माझ्या कपाटात ग्लेन्लेव्हिट खंबा ऑक्टोबर महिन्यापासुन आहे ....पण "निर्विकार" अवस्था अनुभवतानाच दारु प्यायची *i-m_so_happy* ह्या अटी मुळे पडुन आहे *sad* ह्याला ताबा म्हणता येईल काय ? *biggrin* ) बाकी तंबाखु आणि तंबाकुजन्य व्यसनं करणं हा तर शुध्द गाढवपणा आहे ... रादर गाढवही तंबाखु खात नाही ...गाढवच काय , कोणताच प्राणी तंबाखुच्या झाडाला तोंड लावत नाही असे ऐकुन आहे ! गांजा किंव्वा भांग सारखी व्यसनं "जीवनमुक्त" माणसांनी करायला हरकत नाही असे आपले स्पष्ट मत आहे *crazy* उरलेल्या इतर व्यसनांच्या बाबतीत बोलायचा आपल्याला "अधिकार" आणि "अभ्यासही" नाही *biggrin*

मृत्युन्जय Fri, 06/27/2014 - 13:30

बाकी तंबाखु आणि तंबाकुजन्य व्यसनं करणं हा तर शुध्द गाढवपणा आहे ... रादर गाढवही तंबाखु खात नाही ...गाढवच काय , कोणताच प्राणी तंबाखुच्या झाडाला तोंड लावत नाही

सामान्यतः गाढव दारु देखील पीत नाही किंवा गांजा देखील ओढत नाही.

गवि Fri, 06/27/2014 - 13:36
सामान्यतः गाढव दारु देखील पीत नाही
अगदी अगदी.. गाढवच ते.. (हा निव्वळ जोक आहे. ही व्यसने हानीकारक आहेत याची नोंद वाचकांनी घ्यावी..)

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 15:10
गाढवाला दारुची चव काय? अतिअवांतरः गाढवाइतका क्यूट प्राणी आजवर पाहिला नाही. एकदा घराच्या गेटजवळ सावलीत एक गाढव उभे होते. त्याच्या समोर उभा राहिलो. ते जरा बिचकले, पण मी तिथेच उभा राहिलो. एक पाऊल पुढे गेलो. जरा बिचकले, पण तिथेच उभा राहिलो. असे करतकरत त्याला हात लावला, त्यानेही लावून घेतला. लय मजा आली.

सुनील Fri, 06/27/2014 - 15:38
त्याच्या समोर उभा राहिलो
छॅ! गाढवाच्या समोर उभे राहण्यात काय मजा नाय. मागे उभे राहून पहा!! ;)

मृत्युन्जय Fri, 06/27/2014 - 17:51
च्यामारी पण तुला गाढवाला हात लावुन बघायची इतकी उत्सुकता का होती म्हणे. बाकी गाढवाची पिल्ले असत्तात खुप निरागस. मोठ्या गाढवांच्या कधी मागे नाही गेलो ;)

बॅटमॅन Fri, 06/27/2014 - 17:59
च्यामारी पण तुला गाढवाला हात लावुन बघायची इतकी उत्सुकता का होती म्हणे.
अशीच. गाढव हा प्राणी मला आवडायचा तरी लोकं उगीच दुस्वास करायचे ते आवडत नव्हतं, शिवाय गाढवं जवळ गेलो तर बुजायची. म्हणताना मग एकदा अनायासे घराजवळच दिसलं गाढव नि हात लावला झालं. :) बाकी लहान पिल्लांना त्यांच्या आया हात लावू देत नाहीत, सबब मोठ्या गाढवावरच समाधान मानावे लागले.

वॉल्टर व्हाईट Sat, 06/28/2014 - 03:25
गाढव बॅचलर होते का ? ( लहान पिल्लांना त्यांच्या आया हात लावू देत नाहीत, यासबबी नुसार मोठ्या गाढवांवर त्यांच्या बायकांचा हक्क असावा )

बॅटमॅन Mon, 06/30/2014 - 12:32
कल्पना नाही ओ. मंगळसूत्र किंवा अंगठी/तोडा यांपैकी काहीच दिसले नाही, शिवाय आम्हांस गर्दभी प्राकृत येत नसल्याने ते विचारताही आले नाही.

निशदे Fri, 06/27/2014 - 03:55
व्यसन हा एक मानसिक आणि शारिरिक रोगच असतो. 'नॉर्मल' मेंदूमध्ये जशी साद-प्रतिसादांची मालिका चालू असते तशी व्यसनी लोकांमध्येही त्यांची स्वतःची अ‍ॅक्शन-रिअ‍ॅक्शन मालिका चालू असते. दुर्दैवाने लोकांना सदर मनुष्य स्वतःच्या मर्जीने असे करतोय असेच वाटत असते आणि मग व्यसनी मनुष्य त्यातून बाहेर येण्याऐवजी 'lack of support' मुळे अधिकाधिक गर्तेत रुतत जातो.

प्रचेतस Fri, 06/27/2014 - 07:16
भयानक व्यसन आहे हे. तुषार नातूंची कहाणीचा एक भाग याआधीही वाचला होताच. ग्रेगरी डेविड रॉबर्ट्स यांच्या सुप्रसिद्ध 'शांताराम' कादंबरीतूनही गर्दच्या व्यसनाचे, कोल्ड टर्कीचे भयानक दर्शन झाले होते.

इनिगोय Fri, 06/27/2014 - 08:10
मुवि, हे मिपावर आणल्याबद्दल आभार. तुषार नातूंच्या ब्लाॅगची ओळख एका मिपाकराकडूनच झाली. ब्लाॅगवरचं जवळजवळ सगळं लेखन वाचलं आहे. हा माणूस अतिशय सरळसोटपणे जे जे घडलं ते सगळं लिहित गेला आहे. सुन्न व्हायला होतं, त्यांच्या कुटुंबीयांनी किती, किती काळ आणि कसं सहन केलं असेल याचा विचार येत राहतो. गर्दच्या नादापायी या माणसाने घेऊ नये ते ते सगळे अनुभव घेतले आहेत. आणि ते सगळे शब्दात मांडले आहेत. व्यसनी ते (यशस्वी.. हे खूप महत्त्वाचं आहे) समुपदेशक हा त्यांचा प्रवास मूळीच सोपा नाही. लिहिणार्यासाठीही नाही आणि वाचणार्यासाठीही नाही. किंबहुना वाचता वाचता या माणसाची कीव येते, चीड येते, आणि त्याचवेळी कौतुकही वाटतं. वरच्या उतार्यात दिलेला प्रसंग काहीच नाही अशा घटना नातूंच्या आयुष्यात घडल्या आहेत, आणि तिरस्करणीय असलं तरी लोकांना व्यसनी माणसाची मानसिकता समजायलाच हवी म्हणून त्यांनी ते लिहून काढलं आहे. गर्दचा "विळखा" या शब्दाची यथार्थता प्रत्येक ब्लाॅगपोस्टमधून जाणवत राहते. व्यसनी माणसांबाबत कळकळ असणार्यांनी, आणि नसणार्यांनीही हे अनुभव जरूर वाचण्यासारखे आहेत.

एसमाळी Fri, 06/27/2014 - 09:09
तुषार नातु यांचे सर्वलेखन चेपुवर एका बंदिस्त कम्युनिटीत वाचले होते.काही दिवसापुर्वी लोकसत्तामध्ये पण या पुस्तकाचा काही भाग आलता.जमल्यास लिंक देतो.निरागस पणे मांडलय सगळ.

एस Fri, 06/27/2014 - 11:15
जीवघेणा अनुभव आहे. व्यसनी माणसाच्या आयुष्याची वाट लागते त्यापेक्षा त्या व्यक्तीच्या कुटुंबाची काय वाताहत होते हे जवळच्या नात्यात पाहतो आहे. पुस्तकाची ओळख करून दिल्याबद्दल धन्यवाद!

धर्मराजमुटके Fri, 06/27/2014 - 11:30
बोलल्या जात नाही, केल्या जात नाही सारख्या शब्दांचे शुद्धलेखन सुधारा असा एक आपुलकीचा सल्ला. एकंदरीतच अशा प्रकारे चुकीचे लिहीण्याचा ट्रेंड वाढत चालला आहे असे दिसत आहे.

धर्मराजमुटके Fri, 06/27/2014 - 11:47
बोली भाषेत आणि लिहिण्याच्या भाषेत साधारणपणे बदल असतो. तसा तो असावा. एखाद्या कथेतले संवाद त्या त्या पात्रांच्या तोंडी बोलीभाषेत असले तर चांगले वाटतात. तशी ती गरजच असते. लेखकाने लिहीलेले लिखाण हे परिचय निवेदन आहे. जाता जाता : ना की अशुद्ध भाषा हे मटा टाईप "न की अशुद्ध भाषा" ह्या हिंदी वाक्याचे सरळसरळ मराठी रुपांतर आहे काय ?

प्रचेतस Fri, 06/27/2014 - 11:51
एखाद्या कथेतले संवाद त्या त्या पात्रांच्या तोंडी बोलीभाषेत असले तर चांगले वाटतात.
ह्याबाबतीत सहमत. पण तरीही प्रमाणभाषेत लिहितांना बोलीभाषेचा वापर केला तर त्यात वावगे अथवा अशुद्ध आहे असे मला वाटत नाही. उदा. श्री.ना. पेंडसे अथवा गोनीदांचे लेखन पहा.
ना की अशुद्ध भाषा हे मटा टाईप "न की अशुद्ध भाषा" ह्या हिंदी वाक्याचे सरळसरळ मराठी रुपांतर आहे काय ?
माहीत नै ब्वा.

धर्मराजमुटके Fri, 06/27/2014 - 12:21
आपण ज्या लेखनाचा संदर्भ देत आहात ती बहुतेक सर्व कथा, कादंबर्‍या किंवा ललीत लिखाण आहे. रिपोर्ताज पद्धतीच्या लि़खाणात बोलीभाषेचा वापर करु नये असे माझे मत. याउपर ही चर्चा येथेच थांबवूया. धाग्याचा मुळ उद्देश हा पुस्तक परिचयाचा आहे त्या अनुषंगाने प्रतिसाद येवोत. धागा विनाकारण भरकटविण्याचे श्रेय की पाप :) आपल्या माथी नको !

गवि Fri, 06/27/2014 - 13:40
या चार्टवरुन एलेसडी, भांग आदि पदार्थ तंबाखू आणि मद्यापेक्षा कमी सवयखोर आणि कमी हानीकारक आहेत असं मत होतं. आणि असं मत होणं डेंजरस आहे. सर्व पदार्थांतला फरक १ २ ३ अशा "रिलेटिव्ह" फरकाच्या अंकांनी दिलेला आहे, आणि त्यात अ‍ॅडिक्टिव पोटेन्शियल आणि हानीकारकपणात फार जास्त अंतर नसावं.

प्रसाद गोडबोले Fri, 06/27/2014 - 13:44
सर्व पदार्थांतला फरक १ २ ३ अशा "रिलेटिव्ह" फरकाच्या अंकांनी दिलेला आहे, आणि त्यात अ‍ॅडिक्टिव पोटेन्शियल आणि हानीकारकपणात फार जास्त अंतर नसावं. >>> करेक्ट ! हा ग्राफ विकीपेडीयावर मिळालाय ... ह्यात नक्की स्केल काय आहे ते पहायला हवे ...

चौकटराजा Fri, 06/27/2014 - 13:09
आमच्या अगोदरच्या म्हणजे १९२० चे सुमारास जन्माला आले व २००० पर्यंत मरण पावले अशा पिढीत जवळ जवळ प्रत्येकाला सुपारी, पान, तंबाखू, जर्दा, तपकीर, सिगरेट, दारू चहा ई पैकी कशाचे तरी व्यसन असायचेच. आता त्यानंतर या प्रकारच्या व्यसनांच्या प्रमाणात खूपच सुधारणा झाली आहे. निदान भारतात तरी. माझ्या सख्या मामीचा सख्खा पुतण्या गर्द च्या व्यसनात सापडून देवाला प्रिय झाला. माझे मामे आते ई प्रकारचे सर्व भाउ या सर्वांपासून दूर आहेत. पण त्यांचे वडील मात्र नव्हते. माझा स्वता: चा एक अनुभव असा की २००३ साली माझ्या हाताला कंपाउंड फ्रॅकचर झाले त्यावेळी मला भूल देण्यासाठी जो पदार्थ वापरला तो या नार्कोटिक्सच्या पैकी एक होता. त्याच्या सहवासात मला जो अनुभव आला तो माझ्या ६१ वर्षाच्या आयुष्यातील सर्वात आनंददायी अनुभव आहे. त्यामुळे सिगरेट ( ही ही मी एकदा ओढून पाहिली आहे ) पेक्षा नर्कोटिक्स यात माणूस वेगाने का ओढला जातो याची कल्पना मी करू शकतो. असे कुठेतरी वाचले आहे की त्याचे अत्याकर्षण पेशीच्या पातळीला तयार होते. ( असेच साखरेचे आकर्षण मधुमेह झाल्यावर होत असावे काय ? ) माझे स्वता: चे मत असे आहे की तुम्ही फ्लर्ट असत रहा. म्हणजे व्यसन लागत नाही. अगदी रोजचा मोर्निगं वॉक देखील एकाच मार्गावरून करू नका. पैशाची चटक , आरामाची चटक, महत्वाकांक्षेची चटक, उद्ममाची चटक ही सारी तुम्ही आजारी असल्याची लक्षणे आहेत.

मृत्युन्जय Fri, 06/27/2014 - 13:32
सख्या मामीचा सख्खा पुतण्या तुमच्या मामीचा पुतण्या तुमचा मामेभाऊच असणार की? इतके लांबवुन का सांगितले नाते?

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 15:22
चौरा साहेब, ]माझ्या छातीत पाणी झाले होते तेंव्हा ते काढून त्याची तपासणी करायची होती. तेंव्हा मला १५ मिग्राम मोर्फिन दंडात इंजेक्शन ने दिले होते. आणि पाणी काढणारा डॉक्टर माझा कॉलेजमध्ये ३ वर्षे वरिष्ठ होता. मार्च चा महिना आणि पुण्यातील सकाळ तेंव्हा मला फार छान वाटत होते. सगळीकडे आनंद भरून राहिला होता. माझा वरिष्ठ माझ्या छातीतून पाणी काढण्यासाठी सुई घेऊन आला तेंव्हा मी स्वतःहून पोझिशन घेऊन बसलो आणि त्याच्याशी गप्पा मारू लागलो.त्याने मला बधिर करणारे इंजेक्शन दिले आणि माझ्या छातीत सुई खुपसली पण त्यातून पाणी आले नाही त्यावर मी त्याला म्हटले कि सर असे होते टेन्शन घेऊ नका. कदाचित तुम्ही लिव्हर मध्ये गेला असाल. परत प्रयत्न करा आणि जर वर सुई घुसवा. त्यावर त्याला अधिकच टेन्शन आले. पण दुसर्या वेळेस सुई घातल्यावर पाणी आले. ते एका परीक्षनळीत आणि बाटलीत घेऊन त्यांनी सुई काढली आणि मला परत वार्डात नेले. मी त्यांना मजेत म्हणत होतो कि सर तुम्ही उगाच टेन्शन घेतले जसे काही हा प्रकार दुसर्याच व्यक्तीवर चालू होता. हा अनुभव अगदी पूर्ण शुद्धीत असताना आणि पूर्ण ज्ञानासह घेतला आहे. परंतु हा अनुभव सर्वात जास्त आनंददायी आहे असे वाटले नाही त्यापेक्षा सेक्स(ORGASM) चा आनंद वैयक्तिक दृष्ट्या मला अत्त्युच्च आनंदाचा वाटतो.

चौकटराजा Fri, 06/27/2014 - 18:40
मी घेतलेला अनुभव अर्ध बेहोशीतला असावा . पार सप्तस्वर्ग फिरून आलो. नंतर आय सी यू त डॉ ना म्हणालो' ईटस वोज एस्पीरियन्स ओफ लाईफ टाईम ' त्यावर ते मला म्हणाले 'तसे काही नसते तुम्ही एकदम मेरी मूडमधे अनास्थेशियात गेलात म्हणून तुम्हाला असा अनुभव आला असावा.

प्रसाद गोडबोले Fri, 06/27/2014 - 13:12
पैशाची चटक , आरामाची चटक, महत्वाकांक्षेची चटक, उद्ममाची चटक ही सारी तुम्ही आजारी असल्याची लक्षणे आहेत.
आणि जगत रहाण्याची चटक ?

चौकटराजा Fri, 06/27/2014 - 13:22
यावर एक उपाय असा की त्यातही विचारांशी फ्लर्टिंग करीत रहायचे.. जीवन सुंदर आहे असे अनुभवतानाच मरणात खरोखर जग जगते किंवा सुंदर मी होणार हो मरणाने जगणार अशा कवितांचा ही संस्कार मनावर करायचा. न जीवनाची आसक्ती न आत्महत्येचे आकर्षण असा प्रयत्न करायचा !!!

म्हैस Fri, 06/27/2014 - 13:56
व्यसन म्हणजे "स्वत: विकत घेतलेले" मानसीक अपंगत्व. व्यसन लागणे हेच स्वत:वरचा ताबा सुटल्याचे सर्वोत्तम डायग्नोस्टीक लक्षण आहे. कारण स्वत:वरचा ताबा सुटणे हेच व्यसनाचे प्रमुख लक्षण आहे.
अगदी अगदी .. लोकांना काळात असतं पण वळत नसत.

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 15:01
....डोंबिवलीच्या मॅजेस्टिक मध्ये सध्या उपलब्ध आहे.... लेखकाच्या ब्लॉगचा पत्ता देत आहे.त्यांची टेलीफोनिक परवानगी घेतली आहे.... http://tusharnatu2013.blogspot.in/2013/03/introductory-post.html

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 15:26
एका मिपाकराने दुसर्‍या मिपाकराचे , आभार मानू नयेत असे वाटते. आभार मानायचेच असतील तर, तुषार नातू यांचे माना.

मुक्त विहारि Fri, 06/27/2014 - 15:23
आणि समजा जर एखादा व्यसनांच्या आहारी गेलाच असेल तर घरच्यांनी काय उपाय-योजना करावी? ह्याची पण सुंदर माहिती दिली आहे. पुस्तक शक्यतो विकत घेऊन वाचा, कारण ह्या पुस्तकाची रॉयल्टी त्यांना मिळणार आहे. एखादा मनुष्य जर, स्वतःच्या चुका कबूल करून आणि त्याचे योग्य ते प्रायश्र्चित्त घेऊन, परत समाजात यायला तयार असेल तर समाजाने पण त्याला परत स्वतःच्या पायावर उभे रहायला मदत केली पाहिजे. एका सशक्त स्माजाचे ते पण एक अंग असावे, असे मला वाटते.

डॉ सुहास म्हात्रे Fri, 06/27/2014 - 17:42
+१०० एखादा मनुष्य जर, स्वतःच्या चुका कबूल करून आणि त्याचे योग्य ते प्रायश्र्चित्त घेऊन, परत समाजात यायला तयार असेल तर समाजाने पण त्याला परत स्वतःच्या पायावर उभे रहायला मदत केली पाहिजे. एका सशक्त स्माजाचे ते पण एक अंग असावे, असे मला वाटते.

प्यारे१ Fri, 06/27/2014 - 16:36
वाचायलाच हवं असं पुस्तक दिसतंय. इच्छाशक्ती कमी पडून इंद्रियं धाव घेतील तसं त्यांच्या मागं जाणं म्हणजे व्यसनच म्हणावं लागेल. दारु, ड्रग्स चे दुष्परिणाम लगेच दिसतात, बाकीचे लगेच नाहीत दिसत पण परिणाम करुन जातातच. आधीच नकार हे एक उत्तर जास्त परिणामकारक असणार आहे असं वाटतं. देर आये दुरुस्त आये वगैरे बोलायला सोपं असलं तरी वागताना कमीजास्त आठवण करुन देणारंच असतंय. भविष्यात कधीही काहीही झालं की लगेच जनता बोलायला मोकळी असते... 'म्हत्लं नव्हतं? हे तसलंच आहे म्हणून' असं काही सुरु होतं.

आदूबाळ Fri, 06/27/2014 - 17:16
इच्छाशक्ती कमी पडून इंद्रियं धाव घेतील तसं त्यांच्या मागं जाणं म्हणजे व्यसनच म्हणावं लागेल
ये बात!

विटेकर Mon, 06/30/2014 - 11:55
स्साला २ दिवस अस्वस्थ होतो.. सगळा ब्लोग वाचून काढला.. लै म्हन्जे लैच त्रास झाला.. अदभुत आणि भयचकित होऊन नकळत पुन्हा पुन्हा ब्लोग्वर जात होतो... धड वाचवत नव्हते आणि ना ही सोडवत ! नारायण धारपांच्या कथेसारखे ! फरक इतकाच हे सारे खरे खरे घडलेले होते ... मी ललित लेखन सहसा वाचत नाही .. आता फारशी आवड ही राहीली नाही .. पण हे एक हाती वाचले ! आमचा साष्टांग नमस्कार तुमच्या मित्राच्या कुटुंबीयाना आणि नन्तर त्यांनाही कळवा. ..... .. . राहून राहून एक सतत वाटत राहीले , इतक्या सहज ब्राउन शुगर मिळते कशी ? कायद्याचे रक्षक , माणसे आहेत की राक्षस ? कुटूम्बे उद्धस्त होतात आणि तरीही आमचे शासन जागे होत नाही ?

प्रसाद प्रसाद Mon, 06/30/2014 - 15:37
अगदी असेच वाटले...... अगदी मी जे अनुभवले ते तुम्ही लिहून सांगितले आहे विटेकर साहेब. तुमच्याइतके व्यवस्थित कदाचित मला लिहिता आले नसते.

पैसा Mon, 06/30/2014 - 12:34
पुस्तकाची ओळख चांगली आहे. पण मला वाचणे शक्य नाही. कुत्र्याचेही असे हाल करू शकतो तो इसम माणूस राहिलेला नसतोच. त्याच्याबद्दल कितीही प्रयत्न केला तरी दया/सहानुभूती वाटून घेणे शक्य दिसत नाही. त्यातून बाहेर आल्याबद्दल श्री नातू यांचे अभिनंदन. पण परत फिरण्यासाठी फक्त एक डोस पुरेसा असतो असं ऐकून आहे. "Once a bearer cheque always a bearer cheque" अशी काहीशी परिस्थिती आहे ही. आपल्या जवळचे कोणी या भयानक परिस्थितीत सापडू नये एवढी प्रार्थनाच आपण करू शकतो.

प्यारे१ गुरुवार, 07/03/2014 - 15:37
>>> पण परत फिरण्यासाठी फक्त एक डोस पुरेसा असतो असं ऐकून आहे. श्री. नातूंबद्दल शक्यता कमी वाटत आहे. कारण त्यांच्या फेबु प्रोफाईल वरुन ते स्वतः मुक्तांगण ला समुपदेशक म्हणून काम करत आहेत असं वाटतंय. बाकी इन जनरल सहमती.

बॅटमॅन गुरुवार, 07/03/2014 - 15:22
मलाही..'स्टोरी ऑफ इंडिया' नामक डाकुमेंट्रीत मायकेल वुड पेशावरला गेला असताना हे करून पाहतो, साला लय हेवा वाटला होता त्याचा.

मराठी कथालेखक गुरुवार, 07/03/2014 - 15:48
(तेरा वर्षांच्या करिअर मध्ये सात जॉब करुन आठव्याचे वेध लागल्यावर पडलेला प्रश्न) *scratch_one-s_head* वारंवार नोकरी बदलणे /बदलाविशी वाटणे हे पण एक व्यसन असेल का ? असल्यास नोकरीबदलाच्या इच्छेवर नियंत्रण कसे मिळवावे

प्रसाद गोडबोले गुरुवार, 07/03/2014 - 15:52
असल्यास नोकरीबदलाच्या इच्छेवर नियंत्रण कसे मिळवावे
>>> स्काळ संध्याकाळ काली फॉसीफोरम ६ ३० घेत चला... शाबुदाण्याच्या गोळ्यातुन *lol*
लेखनविषय:
वाङ्मय
समाज
जीवनमान
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
आपण ज्या समाजात राहतो, त्या समाजामध्ये बर्‍याच प्रकारची, किंबहूना अंगी नाना कळा असणारी बरीच माणसे असतात.

कोण हा ब्लडी पिडली पायलट ऑफिसर?

शशिकांत ओक ·
लेखनविषय:
मांडणी
मौजमजा
लेखनप्रकार
अनुभव
विरंगुळा
 माझे हवाईदलातील दिवस ब्लॉगची लिंक
“...बुरी तरहसे फँसा तू रे’ असं मी मला म्हणत होतो. कुठून या चंदीगडला आलो व आल्या आल्या आता माझ्याविरुद्धरिपोर्ट वगैरे ऐकून मला भिती वाटायला लागली... ...‘साहेब,अहो बँडवादनात माझी जिंदगी सरली. इथे फक्त परेडच्या सरावाला,15 ऑगस्ट, 26 जानेवारीअन पार्टीच्या वेळी ‘बँडइन अटेंडन्स’असेल तर ‘डायनिंगइन नाईट’च्यावेळी बोलावणे येते. 4-6 रमच्या बाटल्या आम्हाला देऊन “शाबाश”म्हणून बोळवण केली जाते...’ ...मलात्या उद्गारांची आठवण कायम लक्षात राहावी अशी मनावर कोरली गेली.

घर कसं बाळमुठीत कोंदणात सजणार -----------------

डॉ. दत्ता फाटक ·
लेखनविषय:
कविता
घर शेणाच, घर मेणाच, माती दगड वीटानचे घर कसं ही पण घर हवं ------------------- माउलीच्या साउलीच, अश्रुभरल्या ओलाव्याच, घर हसतं, घर रांगत , घर बाळमुठीत कोंदणात सजतं , घर कसही पण घर हवं ---------------------- लडिवाळ , घर हवं गाउलीच्या सायी सारखं , घर मधु मक्षिकेच, मधभरल्या ओलाव्याच, मधभरल्या माधुर्याच---------------------------- घर कसं सजतं ---------------------------- घर कणाकणानी सजलेलं , घामाच्या रेघांच घर घराचे घरपण टिकविणारे , ---------- सांजवाऱ्यासवे घराकडे ओढावणार ------ घर कसं असंच --------------

रंगरेषा ......... अन ......... मी .........

डॉ. दत्ता फाटक ·
लेखनविषय:
मुक्तक
.

आठवणी दाटतात .......... !!

डॉ. दत्ता फाटक ·

psajid Tue, 07/01/2014 - 15:04
जुने दिवस डोळ्यापुढे उभे राहिले ! लेख अजून विस्ताराने, अलंकारिक आणि वर्णनात्मक लिहला असता तर अजून रंजकता आली असती. बाकी लेख सुंदर !

psajid Tue, 07/01/2014 - 15:04
जुने दिवस डोळ्यापुढे उभे राहिले ! लेख अजून विस्ताराने, अलंकारिक आणि वर्णनात्मक लिहला असता तर अजून रंजकता आली असती. बाकी लेख सुंदर !
लेखनविषय:
साहित्यिक
लेखनप्रकार
अनुभव
ते दिवस खूप म्हणजे खूपच छान होते, गांवकुसाकडे एवढी प्रगती झाली नव्हती, आमची दगडी शाळा नांनदुरकीच्या झाडा-जवळ भरायची, एकच मोठा वर्ग, त्यात पहिली ते तिसरीचे वर्ग भरायचे, बाकडी वगैरे कांही नव्हती, एकाखालीएकशा चौरस पट्टे पंधरा- सोळाफूट लांबीचे मुरुमाच्या मातीचे ताशीवदगडी ची-याचे बांध माती ओघळू नये म्हणूनचे, एकच खुर्ची-टेबल, बसायला तरटाची बसकणं, भरपूर धूळ, बंडोपंत परांजपे मास्तर, एकहाती कळकीचा फोक, एकहाती खडू, डोक्यावर तिरकस स्वभावाप्रमाणे तिरकस टोपी, हात-धुलाईचा झब्बा, कंचं बांधलेलं भोंगळ धोतर, उभंगंध, आणि अनुनासिक बोलणं, दोनचार खास शिव्या तोंडी लावायला, भारी मा- रकुटा मास्तर, एकदा वर्गात

जडण-घडण...4

माधुरी विनायक ·

एस गुरुवार, 06/26/2014 - 16:50
कोणाच्याही सोबतीसाठी अडून राहायचं नाही, हा खूप मोठा धडा शिकले मी तेव्हा. खरंच, पुढे अनेकदा या धड्याने मला आणखी खंबीर बनवलं.
अभिनंदन. पहा, आधीच्या भागापर्यंतच थांबला असतात तर आम्हांला इतकं चांगलं वाचायला मिळालं नसतं. वाचतोय. पुभाप्र.

सखी गुरुवार, 06/26/2014 - 22:09
आम्हांला इतकं चांगलं वाचायला मिळालं नसतं. - अगदी अगदी. अनुभव व लेखन दोन्ही आवडलं आणि परत तेच जाणवलं त्या अश्या वागल्या म्हणुन खूपदा आपणही अद्द्ल घडवण्यासाठी तसचं किंवा अजुन काहीतरी करायला जातो किंवा करत नाही (मदत या अर्थी). मला नेहमी तेव्हा वाटतं त्यांनी गाय मारली तर आपण वासरु कशाला मारायला पाहीजे, तुम्ही तसे केले नाहीत याच अर्थातच कौतुक वाटतं. पुलेशु. बाकी मधुराच्या क्वीन या लेखाची आठवण मलाही झाली जमल्यास नक्की वाचा.

बहुगुणी गुरुवार, 06/26/2014 - 17:05
जिद्द आवडली, आणि कोत्या वृत्तीच्या मैत्रिणींनाही शेवटी मदत करण्याचा दिलदारपणा देखील आवडला. अनुभव इथे शेअर केल्याबद्दल धन्यवाद! लिहित रहा!

मधुरा देशपांडे गुरुवार, 06/26/2014 - 22:29
छान लिहिलंय. मलाही माझ्याच लेखातल्या या ओळी आठवल्या.
आपल्या सगळ्यांमध्ये एक रानी दडलेली आहेच. त्यासाठी लंडन काय आणि मुंबई काय? कधी कुठल्या घटनेतून हे घडेल तो प्रत्येकीचा चित्रपट...
:) तुमच्यातली रानी वाचून आनंद झाला. जडण घडण चे पुढचे भाग वाचायला आवडतील.

यशोधरा Fri, 06/27/2014 - 07:51
कोणाच्याही सोबतीसाठी अडून राहायचं नाही, हा खूप मोठा धडा शिकले मी तेव्हा. खरंच, पुढे अनेकदा या धड्याने मला आणखी खंबीर बनवलं.
अगदी खरं आहे! सुरेख जमला आहे हा भाग.

माधुरी विनायक Mon, 06/30/2014 - 11:29
मधुरा, क्वीन वरचा लेख मस्त. सखी, लेखाच्या दुव्यासाठी खरंच आभार आणि सर्वांच्या प्रतिसादांबद्दलही आभार. गाता गळा, शिंपता मळा च्या धर्तीवर हात लिहिता ठेवायचा प्रयत्न नक्कीच करेन.

मराठी कथालेखक Fri, 05/13/2016 - 15:46
लेखनशैली आवडली. जुन्या आठवणी, प्रसंग तपशीलात लिहले आहेत पण पाल्हाळिक वाटत नाही. का कुणास ठावूक मला स्वतःच्या अशा अतिशय जुन्या आठवणीत (शाळेतील, कॉलेजातील) रमायला , किंबहूना त्या कुणाला सांगायला वा स्वतःशीच आठवायला आवडत नाही (शाळेतील तर नाहीच नाही.) पण इतरांच्या वाचायला आवडतात.. :)

एस गुरुवार, 06/26/2014 - 16:50
कोणाच्याही सोबतीसाठी अडून राहायचं नाही, हा खूप मोठा धडा शिकले मी तेव्हा. खरंच, पुढे अनेकदा या धड्याने मला आणखी खंबीर बनवलं.
अभिनंदन. पहा, आधीच्या भागापर्यंतच थांबला असतात तर आम्हांला इतकं चांगलं वाचायला मिळालं नसतं. वाचतोय. पुभाप्र.

सखी गुरुवार, 06/26/2014 - 22:09
आम्हांला इतकं चांगलं वाचायला मिळालं नसतं. - अगदी अगदी. अनुभव व लेखन दोन्ही आवडलं आणि परत तेच जाणवलं त्या अश्या वागल्या म्हणुन खूपदा आपणही अद्द्ल घडवण्यासाठी तसचं किंवा अजुन काहीतरी करायला जातो किंवा करत नाही (मदत या अर्थी). मला नेहमी तेव्हा वाटतं त्यांनी गाय मारली तर आपण वासरु कशाला मारायला पाहीजे, तुम्ही तसे केले नाहीत याच अर्थातच कौतुक वाटतं. पुलेशु. बाकी मधुराच्या क्वीन या लेखाची आठवण मलाही झाली जमल्यास नक्की वाचा.

बहुगुणी गुरुवार, 06/26/2014 - 17:05
जिद्द आवडली, आणि कोत्या वृत्तीच्या मैत्रिणींनाही शेवटी मदत करण्याचा दिलदारपणा देखील आवडला. अनुभव इथे शेअर केल्याबद्दल धन्यवाद! लिहित रहा!

मधुरा देशपांडे गुरुवार, 06/26/2014 - 22:29
छान लिहिलंय. मलाही माझ्याच लेखातल्या या ओळी आठवल्या.
आपल्या सगळ्यांमध्ये एक रानी दडलेली आहेच. त्यासाठी लंडन काय आणि मुंबई काय? कधी कुठल्या घटनेतून हे घडेल तो प्रत्येकीचा चित्रपट...
:) तुमच्यातली रानी वाचून आनंद झाला. जडण घडण चे पुढचे भाग वाचायला आवडतील.

यशोधरा Fri, 06/27/2014 - 07:51
कोणाच्याही सोबतीसाठी अडून राहायचं नाही, हा खूप मोठा धडा शिकले मी तेव्हा. खरंच, पुढे अनेकदा या धड्याने मला आणखी खंबीर बनवलं.
अगदी खरं आहे! सुरेख जमला आहे हा भाग.

माधुरी विनायक Mon, 06/30/2014 - 11:29
मधुरा, क्वीन वरचा लेख मस्त. सखी, लेखाच्या दुव्यासाठी खरंच आभार आणि सर्वांच्या प्रतिसादांबद्दलही आभार. गाता गळा, शिंपता मळा च्या धर्तीवर हात लिहिता ठेवायचा प्रयत्न नक्कीच करेन.

मराठी कथालेखक Fri, 05/13/2016 - 15:46
लेखनशैली आवडली. जुन्या आठवणी, प्रसंग तपशीलात लिहले आहेत पण पाल्हाळिक वाटत नाही. का कुणास ठावूक मला स्वतःच्या अशा अतिशय जुन्या आठवणीत (शाळेतील, कॉलेजातील) रमायला , किंबहूना त्या कुणाला सांगायला वा स्वतःशीच आठवायला आवडत नाही (शाळेतील तर नाहीच नाही.) पण इतरांच्या वाचायला आवडतात.. :)
लेखनविषय:
मुक्तक
लेखनप्रकार
अनुभव
अशी खूप वर्षं सरली. दहावी इयत्तेनंतर गावी जाण्याचं प्रमाण हळूहळू कमी होत गेलं. शिक्षण सुरूच होतं. फारसा विचार किंवा प्रयास न करता चांगल्या कॉलेजमध्ये प्रवेश मिळून गेला. एखाद-दुसरा अपवाद वगळता ओळखीचं फारसं कुणी नव्हतं. कोणाच्या अध्यात-मध्यात नाही, अशी ती अकरावी-बारावीची दोन वर्षं निघून गेली. बारावीचा निकाल लागला आणि मी आमच्याच कॉलेजमध्ये पुढच्या वर्षासाठी प्रवेश घेतला. त्या छोट्याश्या कालावधीतही लक्षात राहिलेले शिक्षक म्हणजे अनंत भावे सर. मराठी शिकवायचे. हाताच्या बोटावर मोजता येतील, इतकीच त्यांची लेक्चर्स ऐकता आली.

लहानांचे दंतोपचार : वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न ... भाग दोन - टूथपेस्ट आणि ब्रशिंग

भडकमकर मास्तर ·

आयुर्हित गुरुवार, 06/26/2014 - 14:12
टूथपेस्टच्या जाहिरातींबद्दल स्पष्ट मत मांडल्याबद्दल मनापासुन धन्यवाद. अतिशय उपयुक्त लेख! सेन्सिटिविटीचे अजुन इतर कारणे काय असू शकतात?

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 06/26/2014 - 14:37
दाताची झीज होऊन डेन्टीन उघडे पडणे आणि दाताला गार, गरमच्या कळा लागणे, किंवा दात सळसळ करणे म्हणजे सेन्सिटिविटी. सेन्सिटिविटी/ दाताची झीज होण्याची महत्त्वाची कारणे : ~एब्रेजन ( यांत्रिक घासले जाऊन) : चुकीची प्रेशर ब्रशिंग पद्धती, आणि झोपेत दात खाणारी ( क्लेन्चिंग किंवा ब्रुक्सिझमचा त्रास असणारी) किंवा अति कठीण पदार्थ सतत चावणारी मंडळी, यांचे उतार वयात दात आणि दाढ प्रचंड झिजतात आणि सेन्सिटिव होतात. इरोजन ( रसायनांमुळे) : १. आम्लपित्ताचा खूप त्रास असणार्‍यांच्या पोटातून सतत अ‍ॅसिड तोंदात येत राहते आणि ते दाढांवर साठून राहते. erosion किंवा लिंबे आणि लिंबूवर्गीय फळे अति खाल्ल्याने त्यातली आम्ले दातावर साठून राहतात, दात झिजतात आणि सेन्सिटिव होतात. उपाय : मोठ्या झिजलेल्या खड्ड्यांना फिलिंग करता येते किंवा कॅप बसवता येते. माफक सेन्सिटिविटी असेल तर सेन्सिटिविटीच्या पेस्ट्स वापराव्या लागतात.

अजया गुरुवार, 06/26/2014 - 14:17
महागडे ब्रश आणि पेस्ट लिहुन मागणार्‍या लोकांना मी एक घरातले उदाहरण देते, तुम्ही एक्दम चकाचक इम्पोर्टेड झाडू आणलाय किंवा फ्लोअर क्लिनर आणलय पण जर तो झाडू तुम्ही घराच्या सर्व कानाकोपर्‍यातून नाही फिरवला तर झाडू न फिरवलेला भाग खराब होणारच ! साधनाचा बाऊ फार आणि साध्य दूर असा काहिसा प्रकार !!

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 06/26/2014 - 14:21
:) अगदी अगदी ... मी विचारतो , " खोली झाडणार नाही पण नुसतेच फिनेल टाकणार, असे चालेल का ? नाही ना? हे तसेच आहे. एकदा सगळे घर चकाचक कानाकोपर्‍यातून झाडून काढा , मग काय रसायने, क्लीनर, फिनेल वापरायचे ते वापरा "

ऋषिकेश गुरुवार, 06/26/2014 - 17:00
उत्तम. आता दरवेळी आभार म्हणण्यापेक्षा शेवटी एकदाच आभारप्रदर्शन करेन :) ;) 'लिस्टरीन'सम माऊथवॉथ रिंझिंग कितीवेळा व नक्की किती प्रमाणात करावे? काँन्सट्रेटेड असते त्याला किती डायल्युट करावे? अतिवापराने वा योग्य डायल्युट न केल्याने काही अपाय होतो का?

इनिगोय गुरुवार, 06/26/2014 - 22:56
वाचत आहे. ब्रशला पर्याय नाही असं तुम्ही लिहिलं आहे. तसंच पावडर वापरू नका हेही. माझे वडील साठाव्या वर्षी दररोज सकाळी विको पावडर वापरून बोटाने आणि रात्री टूथपेस्टने दात घासतात. दोनेक रूट कॅनाल वगळता अद्यापही दात उत्तम आहेत. तेव्हा पावडर वापरून/ब्रशशिवाय दात स्वच्छ करण्याचीही काही योग्य पद्धत असू शकेल का?

भडकमकर मास्तर Fri, 06/27/2014 - 10:44
गेल्या लेखात सांगितल्याप्रमाणे मागच्या पिढीतल्या लोकांच्या दातांना आजच्या मुलांच्या दातांपेक्षा कीड कमीच लागते का, चे उत्तर पहा .. पेस्ट आणि ब्रशने त्यांचे दात अधिक बरे राहिले असते असे माझे मत आहे. ( पण त्यांचे दात पावडर वापरून बरे राहिले म्हणून लहान मुलांचे दात पावडरने बरे टिकतील असे नाही कारण आहारात प्रचंड फरक आहे.) ... हिरड्यांच्या आत जाऊन बसलेली पावडर आणि प्लाक बोटाने काढता येत नाही, ब्रशने पुढच्या पृष्ठभागावरचा प्लाक निघतो, फ्लॉसिंगने आणि इन्टरडेन्टल ब्रशने दोन दातांमधला प्लाक निघतो .... पण माझा असा अनुभव आहे की बोटाने पावडर वापरणारे लोक ब्रश वापरा सांगितले की ब्रश हे अत्यंत विषारी किंवा महागडं प्रकरण असल्यासारखं त्या संकल्पनेशी निकराने लढा देत राहतात. " बाकी काहीही करायला सांगा पण ब्रश नको" वगैरे वगैरे... त्यामुळे दातांची सफाई पावडर वापरून : माझ्या मते ना ही ब्रशशिवाय : माझ्या मते ना ही च ना ही बाकी एखाद्याला खर्च करायचाच असेल तर दात स्वच्छतेचा हा एक प्रकार सांगायचा राहिला ... सॉनिक एनर्जी वापरून दात स्वच्छ करणारा पॉवर फ्लॉसर power flosser साडेतीन हजार रुपयांपर्यन्त मिळतो.. पाण्याचा फवारा तोंडात मारतो वगैरे वगैरे. त्याच्या विविध टिप्स उपलब्ध आहेत. पण हा इथे सर्वांनाच वापरायला सांगण्यात काही अर्थ नाही. ( अर्थात घेणारे घेतात पण बहुसंख्य लोकांना देण्यात अर्थ नाही. ) तोंडात भरपूर इम्प्लांट केलेले रुग्ण, हिरड्यांची सर्जरी झालेले किंवा काही कारणाने ज्यांना ब्रशिंग करणे शक्य नाही, आजारी, इम्युनोकॉम्प्रमाईज्ड वगैरे मंडळींना शिफारस करतात.

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 11:33
इनिगोय ताई मी जसे पहिल्या भागात माझ्या प्रतिसादात लिहिले आहे कि व्यवस्थित दोन वेळा दात घासण्यापासून जे काही शक्य आहे ते मी करत आलो तरीही माझे दात लवकर खराब होतात. तसेच असून सुदैवाने माझ्या बायकोचे आणि मुलांचे होत नाहीत. याचे कारण आपल्या दाताचे आरोग्य मुळातून कसे आहे यावर आपले नियंत्रण नसते. श्री विन्स्टन चर्चिल दारू /सिगार वर्षानुवर्षे पिऊनही नव्वदीच्या दशकापर्यंत पोहोचले म्हणून एखादा माणूस तसेच करू लागला तर पन्नाशीतच गोवर्या मोजायला लागतील. तशीच परिस्थिती आपल्या वडिलांच्या दातांची असावी. म्हणून आपण तसे राहिलात तर आपले दात तितके उत्तम राहतील असे नाही. त्यामुळे अशी उदाहरणे सर्वसामान्य माणसाना अपवाद म्हणूनच दाखवावी लागतील. आंधळी माणसे सुरळीतपणे रस्ता पार करतातच म्हणून आपण डोळे मिटून रस्ता पार करणे कितपत व्यवहार्य आहे?

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 11:25
मास्तर, विको वज्रदंती वापरल्याने दाताचे इनामाल झिजून गेल्याचे बरेच रुग्ण पाहण्यात येतात असे मुंबईच्या नायर रुग्णालयातून कळले. दात साफ होण्यासाठी त्यात वापरलेली तत्वे जास्त कठीण असल्याने असे होते असे कळले.( दुर्दैवाने आयुर्वेदिक उत्पादनांवर कोणतेच निर्बंध नाहीत यामुळे त्यावर काही करता येत नाही) आपला अनुभव काय आहे या बाबत?

भडकमकर मास्तर Fri, 06/27/2014 - 11:37
मंजन, पावडर यातील अ‍ॅब्रेजिव्ज ( घर्षण करून स्वच्छ करणारे खरखरीत कण) हानिकारक असतात ... त्यामुळे दात झिजू शकतात पण माझ्या मते पेशंटची दाब देऊन अधिक काळ पावडर घासायची सवय असेल तर झीज नक्कीच होणार... पण बोटाने थोडा काळ पावडर करणार्‍यांची दाताची झीज तितकी होणार नाही जितकी खरखरीत मंजन आणि ब्रशच्या खूप वेळ केलेल्या प्रेशर ब्रशिंगमुळे होईल.... माझ्या मते ( माझ्याकडे विदा नाही) विकोच वापरायची तर विको पेस्ट वापरा, पावडर नको.

असंका Fri, 06/27/2014 - 11:40
आमच्या फॅमिली डॉक्टरांनी विविध लेख वगैरे दाखवून आमच्या लेकीच्या दातांसाठी दोन गोष्टी सांगितल्या होत्या. एक म्हण्जे तिचे दात तिच्या आईनेच घासायचे, आंणि ती चौथी पास झाली की तिचं प्रगतीपुस्तक त्यांना दाखवून, मगच तिचे तिला दात घासू द्यायचे. तोपर्यंत ते काम आमचं. आणि दुसरी गोष्ट तिच्या नखं खाण्यासंदर्भात होती, ती काय ते नक्की आता आठवत नाही. काहीतरी भीती (का नखं खातात) वगैरे संदर्भात होती. पण ते कसं बंद करावं आणि मुळात का टाळावं - जरा पुढच्या भागांमध्ये काही यावरही सांगता आलं तर बघा ही विनंती.....

आयुर्हित गुरुवार, 06/26/2014 - 14:12
टूथपेस्टच्या जाहिरातींबद्दल स्पष्ट मत मांडल्याबद्दल मनापासुन धन्यवाद. अतिशय उपयुक्त लेख! सेन्सिटिविटीचे अजुन इतर कारणे काय असू शकतात?

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 06/26/2014 - 14:37
दाताची झीज होऊन डेन्टीन उघडे पडणे आणि दाताला गार, गरमच्या कळा लागणे, किंवा दात सळसळ करणे म्हणजे सेन्सिटिविटी. सेन्सिटिविटी/ दाताची झीज होण्याची महत्त्वाची कारणे : ~एब्रेजन ( यांत्रिक घासले जाऊन) : चुकीची प्रेशर ब्रशिंग पद्धती, आणि झोपेत दात खाणारी ( क्लेन्चिंग किंवा ब्रुक्सिझमचा त्रास असणारी) किंवा अति कठीण पदार्थ सतत चावणारी मंडळी, यांचे उतार वयात दात आणि दाढ प्रचंड झिजतात आणि सेन्सिटिव होतात. इरोजन ( रसायनांमुळे) : १. आम्लपित्ताचा खूप त्रास असणार्‍यांच्या पोटातून सतत अ‍ॅसिड तोंदात येत राहते आणि ते दाढांवर साठून राहते. erosion किंवा लिंबे आणि लिंबूवर्गीय फळे अति खाल्ल्याने त्यातली आम्ले दातावर साठून राहतात, दात झिजतात आणि सेन्सिटिव होतात. उपाय : मोठ्या झिजलेल्या खड्ड्यांना फिलिंग करता येते किंवा कॅप बसवता येते. माफक सेन्सिटिविटी असेल तर सेन्सिटिविटीच्या पेस्ट्स वापराव्या लागतात.

अजया गुरुवार, 06/26/2014 - 14:17
महागडे ब्रश आणि पेस्ट लिहुन मागणार्‍या लोकांना मी एक घरातले उदाहरण देते, तुम्ही एक्दम चकाचक इम्पोर्टेड झाडू आणलाय किंवा फ्लोअर क्लिनर आणलय पण जर तो झाडू तुम्ही घराच्या सर्व कानाकोपर्‍यातून नाही फिरवला तर झाडू न फिरवलेला भाग खराब होणारच ! साधनाचा बाऊ फार आणि साध्य दूर असा काहिसा प्रकार !!

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 06/26/2014 - 14:21
:) अगदी अगदी ... मी विचारतो , " खोली झाडणार नाही पण नुसतेच फिनेल टाकणार, असे चालेल का ? नाही ना? हे तसेच आहे. एकदा सगळे घर चकाचक कानाकोपर्‍यातून झाडून काढा , मग काय रसायने, क्लीनर, फिनेल वापरायचे ते वापरा "

ऋषिकेश गुरुवार, 06/26/2014 - 17:00
उत्तम. आता दरवेळी आभार म्हणण्यापेक्षा शेवटी एकदाच आभारप्रदर्शन करेन :) ;) 'लिस्टरीन'सम माऊथवॉथ रिंझिंग कितीवेळा व नक्की किती प्रमाणात करावे? काँन्सट्रेटेड असते त्याला किती डायल्युट करावे? अतिवापराने वा योग्य डायल्युट न केल्याने काही अपाय होतो का?

इनिगोय गुरुवार, 06/26/2014 - 22:56
वाचत आहे. ब्रशला पर्याय नाही असं तुम्ही लिहिलं आहे. तसंच पावडर वापरू नका हेही. माझे वडील साठाव्या वर्षी दररोज सकाळी विको पावडर वापरून बोटाने आणि रात्री टूथपेस्टने दात घासतात. दोनेक रूट कॅनाल वगळता अद्यापही दात उत्तम आहेत. तेव्हा पावडर वापरून/ब्रशशिवाय दात स्वच्छ करण्याचीही काही योग्य पद्धत असू शकेल का?

भडकमकर मास्तर Fri, 06/27/2014 - 10:44
गेल्या लेखात सांगितल्याप्रमाणे मागच्या पिढीतल्या लोकांच्या दातांना आजच्या मुलांच्या दातांपेक्षा कीड कमीच लागते का, चे उत्तर पहा .. पेस्ट आणि ब्रशने त्यांचे दात अधिक बरे राहिले असते असे माझे मत आहे. ( पण त्यांचे दात पावडर वापरून बरे राहिले म्हणून लहान मुलांचे दात पावडरने बरे टिकतील असे नाही कारण आहारात प्रचंड फरक आहे.) ... हिरड्यांच्या आत जाऊन बसलेली पावडर आणि प्लाक बोटाने काढता येत नाही, ब्रशने पुढच्या पृष्ठभागावरचा प्लाक निघतो, फ्लॉसिंगने आणि इन्टरडेन्टल ब्रशने दोन दातांमधला प्लाक निघतो .... पण माझा असा अनुभव आहे की बोटाने पावडर वापरणारे लोक ब्रश वापरा सांगितले की ब्रश हे अत्यंत विषारी किंवा महागडं प्रकरण असल्यासारखं त्या संकल्पनेशी निकराने लढा देत राहतात. " बाकी काहीही करायला सांगा पण ब्रश नको" वगैरे वगैरे... त्यामुळे दातांची सफाई पावडर वापरून : माझ्या मते ना ही ब्रशशिवाय : माझ्या मते ना ही च ना ही बाकी एखाद्याला खर्च करायचाच असेल तर दात स्वच्छतेचा हा एक प्रकार सांगायचा राहिला ... सॉनिक एनर्जी वापरून दात स्वच्छ करणारा पॉवर फ्लॉसर power flosser साडेतीन हजार रुपयांपर्यन्त मिळतो.. पाण्याचा फवारा तोंडात मारतो वगैरे वगैरे. त्याच्या विविध टिप्स उपलब्ध आहेत. पण हा इथे सर्वांनाच वापरायला सांगण्यात काही अर्थ नाही. ( अर्थात घेणारे घेतात पण बहुसंख्य लोकांना देण्यात अर्थ नाही. ) तोंडात भरपूर इम्प्लांट केलेले रुग्ण, हिरड्यांची सर्जरी झालेले किंवा काही कारणाने ज्यांना ब्रशिंग करणे शक्य नाही, आजारी, इम्युनोकॉम्प्रमाईज्ड वगैरे मंडळींना शिफारस करतात.

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 11:33
इनिगोय ताई मी जसे पहिल्या भागात माझ्या प्रतिसादात लिहिले आहे कि व्यवस्थित दोन वेळा दात घासण्यापासून जे काही शक्य आहे ते मी करत आलो तरीही माझे दात लवकर खराब होतात. तसेच असून सुदैवाने माझ्या बायकोचे आणि मुलांचे होत नाहीत. याचे कारण आपल्या दाताचे आरोग्य मुळातून कसे आहे यावर आपले नियंत्रण नसते. श्री विन्स्टन चर्चिल दारू /सिगार वर्षानुवर्षे पिऊनही नव्वदीच्या दशकापर्यंत पोहोचले म्हणून एखादा माणूस तसेच करू लागला तर पन्नाशीतच गोवर्या मोजायला लागतील. तशीच परिस्थिती आपल्या वडिलांच्या दातांची असावी. म्हणून आपण तसे राहिलात तर आपले दात तितके उत्तम राहतील असे नाही. त्यामुळे अशी उदाहरणे सर्वसामान्य माणसाना अपवाद म्हणूनच दाखवावी लागतील. आंधळी माणसे सुरळीतपणे रस्ता पार करतातच म्हणून आपण डोळे मिटून रस्ता पार करणे कितपत व्यवहार्य आहे?

सुबोध खरे Fri, 06/27/2014 - 11:25
मास्तर, विको वज्रदंती वापरल्याने दाताचे इनामाल झिजून गेल्याचे बरेच रुग्ण पाहण्यात येतात असे मुंबईच्या नायर रुग्णालयातून कळले. दात साफ होण्यासाठी त्यात वापरलेली तत्वे जास्त कठीण असल्याने असे होते असे कळले.( दुर्दैवाने आयुर्वेदिक उत्पादनांवर कोणतेच निर्बंध नाहीत यामुळे त्यावर काही करता येत नाही) आपला अनुभव काय आहे या बाबत?

भडकमकर मास्तर Fri, 06/27/2014 - 11:37
मंजन, पावडर यातील अ‍ॅब्रेजिव्ज ( घर्षण करून स्वच्छ करणारे खरखरीत कण) हानिकारक असतात ... त्यामुळे दात झिजू शकतात पण माझ्या मते पेशंटची दाब देऊन अधिक काळ पावडर घासायची सवय असेल तर झीज नक्कीच होणार... पण बोटाने थोडा काळ पावडर करणार्‍यांची दाताची झीज तितकी होणार नाही जितकी खरखरीत मंजन आणि ब्रशच्या खूप वेळ केलेल्या प्रेशर ब्रशिंगमुळे होईल.... माझ्या मते ( माझ्याकडे विदा नाही) विकोच वापरायची तर विको पेस्ट वापरा, पावडर नको.

असंका Fri, 06/27/2014 - 11:40
आमच्या फॅमिली डॉक्टरांनी विविध लेख वगैरे दाखवून आमच्या लेकीच्या दातांसाठी दोन गोष्टी सांगितल्या होत्या. एक म्हण्जे तिचे दात तिच्या आईनेच घासायचे, आंणि ती चौथी पास झाली की तिचं प्रगतीपुस्तक त्यांना दाखवून, मगच तिचे तिला दात घासू द्यायचे. तोपर्यंत ते काम आमचं. आणि दुसरी गोष्ट तिच्या नखं खाण्यासंदर्भात होती, ती काय ते नक्की आता आठवत नाही. काहीतरी भीती (का नखं खातात) वगैरे संदर्भात होती. पण ते कसं बंद करावं आणि मुळात का टाळावं - जरा पुढच्या भागांमध्ये काही यावरही सांगता आलं तर बघा ही विनंती.....
लेखनविषय:
जीवनमान
राहणी
औषधोपचार
लेखनप्रकार
विचार
सल्ला
माहिती
लहानांचे दंतोपचार : भाग दोन दात स्वच्छतेची घरगुती सफ़ाईची उपकरणे ... टूथपेस्ट आणि ब्रशिंग या उपकरणांचे साधारणपणे दोन प्रकार असतात. यांत्रिक आणि रासायनिक. यांत्रिक म्हणजे टूथब्रश , फ़्लॉस आणि इन्टरडेन्टल ब्रश रासायनिक प्रकार : टूथ पेस्ट्स, जेल, मलमे, माउथवॉश वगैरे. बर्‍याचदा रुग्णांची डेन्टिस्टकडून आग्रहाची अपेक्षा असते की डेन्टिस्टने त्यांना असे काही औषध / गोळी / मलम / रसायन द्यावे की ज्यायोगे दात कुठल्याही यांत्रिक उपकरणाने स्वच्छ करायची गरजच राहणार नाही, कधीच कीड लागणार नाही आणि सर्व त्रास संपेल.

तुम्ही मिपा विश्रांती अवस्थेत असताना काय करता ?

माहितगार ·

प्रसाद गोडबोले गुरुवार, 06/26/2014 - 12:57
हा प्रश्न बहुतेक आधी चर्चिला गेलाय ... मिपा बंद असताना मी इतर संकेतस्थळांवरचे लेखन वाचतो ... मनोगत आणि मायबोली विषेष करुन :)

एस गुरुवार, 06/26/2014 - 13:39
प्राडाँचा धागा होता. कुणीतरी लिंक द्या.

विश्वनाथ मेहेंदळे Fri, 06/27/2014 - 10:28
मेलास रे, आपल्या कर्माने मेलास. आता तू **** सर्टीफाईड मिपाद्वेष्टा झालास. **** च्या जागी कुठली नावे घालायची ते एव्हाना समजले असेलच ;-)

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 10:54
अंशतः मान्य पण मी सहसा स्पेसीफीक ऑडीअन्स डोळ्या समोर ठेऊन लिहितो आणि त्या लिहिण्यालाही मूड लागतो. आणि नेमका लिहिण्याचा मूड असताना संकेतस्थळ बंद असेल तर हिरमोड व्हावयास होते.

एस गुरुवार, 06/26/2014 - 23:20
अहो त्यात काय! मिपा उघडलेलं असतंच. एखादी पाककृती टेकवायची आणि म्हणायचं नाउ ऑल द बेस्ट!

पैसा गुरुवार, 06/26/2014 - 23:25
आयडिया चांगली आहे! पण बहुतेक "हा कॉम्प्युटर स्क्रीन कूकरमधे कसा घालू?" असं उत्तर येईल! *new_russian*

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 15:47
तुम्हाला का चवकश्या? -> स्वतःचेच प्रतिसाद न मिळणारे धागे पाहून वैतागलो होतो म्हटले एखादा तर शतकी धागा व्यायला पाह्यजेल. आधी चर्चा झालीए सांगत सुद्धा कसे प्रतिसाद येतायत बघा. आम्ही सर्वनामांचा जप केला तेव्हा कोणी म्हणून फिरकले नव्हते; तेव्हाच प्रश्न पडला होता की हे मिपाकर आमच्या धाग्यांवर येत नाहीत तेव्हा जातात कुठेशीक पण तसे विचारणे औचीत्याला सोडून आणि कदाचित आ बैल मुझे मार झाले असते! अनवधानात असताना अप्रत्यक्ष माहिती काढण्याची युक्ती समजा हवे तर, कसें ? (ह.घ्या.हेवेसानल) ;) चव+ कशी = चवकशी :) अनुभवी लोकांच मार्गदर्शन पाह्यजेना !

सूड गुरुवार, 06/26/2014 - 16:03
>>आम्ही सर्वनामांचा जप केला तेव्हा कोणी म्हणून फिरकले नव्हते; तो बर्‍यापैकी अभ्यासाचा विषय आहे, हो. आणि अर्थातच स्तुत्य आहे. बादवे तुम्ही लिस्टवलेल्या भाषांत एक आणखी भाषा अ‍ॅडवा. सामवेदी!! ही भाषा वसई आणि आजूबाजूच्या भागातले ब्राह्मण, पाचकळशे ज्यांना पोर्तुगीजांनी धर्मांतरित केलं अशा ख्रिस्ती लोकांत बोलली जाते. या भाषेवर आणखी माहिती मिळवायची आहे. तुम्हाला आणखी माहिती मिळवता आली तर बघा.

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:07
हम्म माझ्याही आंतरजालावरील पहिल्या शोध फेरीत फारशी माहिती उपलब्ध झाली नाही.(मराठी विकिपीडियावर लेख चालू करतो आहे.) सर्वच बोली भाषांची आंतरजालावर माहिती नसल्यातच जमा आहे (छापील माध्यमात सुद्धा कमीच असणार आहे). असंख्य छोट्या बोली भाषांचा अजून वीस वर्षांनंतर मागमूसही आढळणे कठीण जाणार आहे. भटकंती प्रेमी मराठी मंडळींनी थोडासा अधीक वेळ काढून जुन्या पिढीतील लोकांकडून महाराष्ट्रातील बोली भाषांची माहिती मिळवून आंतरजालावर टाकल्यास बरे पडेल असे वाटते. टाकणकार नावाच्या छोट्या समाज गटातील तरुण मंडळी आंतरजालाच्या माध्यमातून आपल्या भाषेची जपणूक करण्याच्या प्रयत्नात दिसतात किमान तेवढीतरी इतरांनी करावी असे वाटते. बादवे (माझ्या अज्ञाना साठी माफ करा) हे सामवेदी ब्राह्मण चित्पावनींपेक्षा वेगळे होते ना ? विचारण्याचा उद्देश चित्पावनी बोली आणि सामवेदी बोलीत काही समानताही असतील का त्या वेगळ्याच असण्याची शक्यता अधीक असेल ?

प्रचेतस गुरुवार, 06/26/2014 - 17:13
कोर्लई कोळीवाड्यातले लोक मराठी-पोर्तुगीज अशा मिक्स 'क्रिऑल' भाषेत बोलताना मी स्वतः पाहिले आहे. जाम भारी वाटते त्यांची भाषा ऐकतांना.

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:43
पुन्हा संधी मिळाल्यास आंतरजालावर मिपा किंवा विक्शनरीवर अधिक माहिती नक्की द्यावी. आजकाल मोबाईलवरही चटकन रेकॉर्डींग घेता येते. मला जमत नाही पण माझ्या मुलींना इतरांचे बोलणे अनपेक्षीत रेकॉर्ड करून नंतर खिदी खिदी हसण्याची सवय बरेच दिवस होती :)

सूड गुरुवार, 06/26/2014 - 17:22
>>चित्पावनी बोली आणि सामवेदी बोलीत काही समानताही बालकांड मध्ये वाचलेली चित्पावनी आणि थोडीफार कानावर पडलेली सामवेदी यात भेद्/समानता शोधणे अजून शक्य झालेले नाहीये. पण आलो, जेवलो ही क्रियापदे सामवेदीत 'आलॉ','जिवलॉ' अशी होतात. 'च' चा 'स' होतो. जेवणं उरकायची असतील तर जेवलात का या प्रश्नाचं उत्तर सामवेदीत 'जिव्यासा हाय' असं येतं. तूर्तास येवढंच. अजून किती माहिती मिळतेय बघू.

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:50
आलो, जेवलो ही क्रियापदे सामवेदीत 'आलॉ','जिवलॉ' अशी होतात. 'च' चा 'स' होतो. जेवणं उरकायची असतील तर जेवलात का या प्रश्नाचं उत्तर सामवेदीत 'जिव्यासा हाय' असं येतं.
आपले हे वाक्य मराठी विकिपीडिया सामवेदी बोली लेखात आपल्या या प्रतिसादाचा संदर्भ जोडून च्योपपेस्त केले. आपला प्रतिसाद प्रताधिकारमुक्त होतो आहे हे वाक्य रिट्रोस्पेक्टीव्हली जोडतो आहे. :) (अर्थात च्योपपेस्त नको असल्यास सांगावे माझ्या शब्दात पुन्हा लिहिन)

सूड गुरुवार, 06/26/2014 - 19:28
आपल्या परवानगीशिवाय सदर लेखात काही मला योग्य वाटलेले बदल केले आहेत. न रुचल्यास पुन्हा पूर्वीप्रमाणे करावे. :)

प्रचेतस गुरुवार, 06/26/2014 - 20:06
म्हणूनच विकिपेडिया मला आवडत नाही. माहितीची अचूकता किती ह्याची ग्यारंटी नाही. हे अर्थात तुम्हा दोघांस उद्देशून नाही पण कोणीही कसेही बदल करू शकतो यावर आहे.

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 10:17
.....पण कोणीही कसेही बदल करू शकतो यावर आहे..........माहितीची अचूकता किती ह्याची ग्यारंटी नाही
वल्ली, आपल्या मनमोकळ्या प्रतिसादासाठी धन्यवाद. या विषयावर पाच-सहावर्षापुर्वी मनोगतावर चर्चा केली होती.(हि मिपा चालू होण्या पुर्वीची गोष्ट) त्यावेळी विकिपीडियावर अशीच मनमोकळी टिका करणार्‍या मंडळीं सावकाशीने मराठी विकिपीडियावर येऊन खूप नाही पण थोडी थोडी संपादने करून गेली. मनोगतावरील चर्चेत तात्या अभ्यंकर आघाडीचे टिकाकार होते पण तेही लेखन,संपादने करून गेले (मनोगत चालू झाल्यानंतर मनोगतावर विकिविषयक चर्चा करण्याचे अगत्याने आमंत्रणही देऊन गेले), बिरुटेसरांनीही लेखन केले इतरांनीही केलेच (आपणही केले असल्यास कल्पना नाही). तुम्ही त्या मंडळींचा अनुभव विचारा की त्यांनी केलेल्या लेखनात किती चूकीचे बदल जोडले गेले. सामजिक-राजकीय विषयांवरील लेखांना स्थैर्य प्राप्त होण्यास विकिपीडिया रचनेत दीर्घ कालावधी लागतो हे मान्य. इंग्रजी विकिपीडियात सामजिक-राजकीय विषयांवर अती कडकपणाचा राग इतर लेखांवर काढला जातो तसे मराठी विकिपीडियावर होत नाही मराठी मंडळी चर्चा पानांवर आवाज करतील पण सामाजिक-राजकीय विवाद्य विषय त्यांच्या विभूती पुजा असे अपवाद सोडले तर ज्ञानविषयक लेखात येऊन लोकांनी चूका जोडल्या उत्पात माजवले असे फारसे पाहण्यात नाही. उलट मराठी माणसाला विकिपीडिया प्रकल्पाने मराठी भाषेस होणार्‍या फायद्याच्या जाणीवेने सर्वसाधारण मराठी माणूस मराठी विकिपीडियाच्या बाबतीत अत्यंत जबाबदारीने वागतो असा अनुभव आहे. अर्थात विश्वास ठेऊन विश्वास संपादन करण्यात मराठी विकिपीडियाचे यश मलातरी समाधानकारक वाटत आले आहे. अख्ख्या दहा वर्षांच्या १३ लाखांवरून संपादनात लेखपानात जाणीवपुर्वक उत्पात संपादनांची संख्या पन्नास शंभरच्या पलिकडे गेली नाही. लेखपानांमध्ये उत्पात केला म्हणून दोन पेक्षा अधिक सदस्यांना तेही एकवर्षापेक्षा अधिक काळा करता ब्लॉक करण्याची वेळ मराठी विकिपीडियावर अद्याप आलेली नाही. आकडेवारी माहित नाही मराठी विकिपीडिया पेक्षा कितीतरी अधिक संख्येने मराठी संकेतस्थळांवर ब्लॉकींग होत असेल. हा प्रत्यक्ष अनुभवाचा सकारात्मक भाग झाला. लोक रस्त्यावर कचरा टाकतील किंवा तलावात खडा फेकतील म्हणून रस्त्याच्या/तलावाच्या बांधकामासाठी सार्वजनिक सहभागाचे आवाहन असेल तर आपण पाठ फिरवू का ? गांधीगिरीने रस्ता तलाव निर्मळ ठेवत राहण्याचा प्रयत्न आपण करू; विकिपीडियाचेही असेच असावे असे मला वाटते. सामाजिक-राजकीय विवाद्य आणि विभूतीपूजा लेखांना फाट्यावर मारा, इतर ज्ञानविषयक लेखात लेखन संपादने करून पहा आणि पाच-दहा वर्षांनी आपणच पहा की किती तुमच्या लेखनात किती चुकीचे बदल केले गेले ते अनुभवून पहा. मला वाटत नाही की फारसे व्हावेत. मनमोकळ्या प्रतिसादासाठी पुन्हा एकदा धन्यवाद.

प्रचेतस Fri, 06/27/2014 - 11:20
सविस्तर प्रतिसादाविषयी धन्यवाद.
अख्ख्या दहा वर्षांच्या १३ लाखांवरून संपादनात लेखपानात जाणीवपुर्वक उत्पात संपादनांची संख्या पन्नास शंभरच्या पलिकडे गेली नाही
आपल्या प्रतिसादावरून विकीवर लोक जाणीवपूर्वक खोटी माहिती पसरवत आहेत असा माझा समज असल्याचे तुम्ही गृहित धरलेले दिसतेय. मला जाणीवपूर्वक उत्पात अभिप्रेत नसून अजाणतेपणी होणार्‍या चुका अभिप्रेत आहेत. कित्येक लोक पुरेशा माहितीअभावी किंवा विकीवर माहिती चढवण्याच्या उत्साहापोटी अजाणता चुकीची माहिती घुसडत आहेत. उदा. गौतमीपुत्र सातकर्णी हे विकीपान पहा. यातील काही चुकीचे मुद्दे बघा १. शालिवाहन हे शक सातवाहन राजांशी संबंधित आहे योग्य उत्तर: हा शक कुशाणवंशीय कनिष्काने प्रचलित केला आणि त्याच्या क्षत्रपांनी प्रचलित ठेवला म्हणूनच पुढे याचे नामकरण शक संवत असेच झाले. पुढे कधीतरी ९व्या १० व्या शतकात ह्याला शालिवाहन नाम चिकटले. (हे डॉ. वा. वि.मिराशी, डॉ. शोभना गोखले आणि इअतर्ही कित्येक संशोधकांच्या संशोधनातून व्यक्त केले आहे.) २. त्यामुळे महाराष्ट्र, व शेजारील प्रदेशावरील सातवाहनांचे वर्चस्व संपले आणि त्यांना दक्षिणेत जावे लागले योग्य उत्तरः सातवाहनांची उत्तर आणि पश्चिम महाराष्ट्रावरील सत्ता संपुष्टात आली होती मात्र पैठण आणि त्या खालचे परिसरात अजूनही ह्यांची राजवट होतीच. ३. सातवाहन राजांमध्ये मातृसत्ताक पद्धत होती मातृसत्ताक ह्याचा अर्थ म्हणजे स्त्री हीच राज्यावर असणे. निव्वळ नावापुढे आईचे नाव लावणे म्हणजे मातृसत्ताक पद्धती नव्हे. अशा प्रकारच्या इतरही अनेक ढोबळ चुका मराठी विकीवरील इतर विकीपानांमध्येही आहेत. अर्थात ह्याला जाणीवपूर्वक उत्पात म्हणता येत नाही पण त्याचबरोबर विकीवर पूर्णपणे अवलंबून राहणे शक्य नाही हे पण सांगता येते. मी विकीचा विरोधक अथवा टीकाकार नव्हे. फक्त माहितीच्या अचूकतेची खात्री नाही इतकेच माझे म्हणणे आहे. अर्थात 'नोबडी इज परफेक्ट' हे आहेच. :)

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 15:28
सहमत, साधारणता हाच उद्देश ठेऊन खात्रीशीर माहिती सांगा हा धागा मिपावर चालू केला. त्यात आदूबाळ यांना एक प्रतिसाद दिला आहे त्यात आपण म्हणता त्याचा अंशतः उहापोह झाला आहे. कुणीतरी पर्वतापाशी यावे का पर्वताने कुणापाशी जावे अशा अर्थाची म्हण आत्ता नेमकी आठवत नाही आहे पण तसा मराठी विकिपीडियावर लिहिण्याच विशीष्ट आवाहन अथवा जाहीरात न करता केवळ माहिती घेण्या साठी विवीध धागे घेऊन मीच सध्या मिपावर पोहोचतो आहे. एका मराठी संस्थे मार्फत महाविद्यालयीन विद्यार्थ्यांना दिलेल्या उपक्रमात सध्याच्या लेखातील संदर्भ तपासणे आणि तज्ञांसोबत लेखन (एडीट वीथ एक्सपर्ट) असे दोन उपक्रम सुचवलेत. पाहू महाविद्यालयीन विद्यार्थी यात किती रस घेतील ते येत्या काळात कळेलच. ऑनलाईन संदर्भ स्रोतांची मराठी भाषेत कमतरता हाही मोठा प्रश्न आहे. मराठी विकिस्रोतसारखा प्रकल्प या दृष्टीने महत्वाचा आहे. बाकी आपल्या प्रतिसादातील आक्षेप संबंधीत लेखपानाच्या चर्चा पानावर नोंदवेन. लक्षवेधण्यासाठी धन्यवाद

राजेंद्र मेहेंदळे गुरुवार, 06/26/2014 - 15:31
ऑफिसात चेपु, तुनळी आणि जीमेल ब्लॉक केलेय त्यामुळे http://www.batmya.com/ हे संस्थळ उघडतो आणि सगळे पेपर वाचुन काढतो...बाकी ऑनलाईन पेपरात मटा बेस्ट वाटतो.

धन्या गुरुवार, 06/26/2014 - 16:10
बाकी ऑनलाईन पेपरात मटा बेस्ट वाटतो.
सहमत आहे. मात्र मटाची ऑनलाईन एडीशन जितकी चांगली आहे, तितकीच भंगार प्रिंट एडीशन.

ऋषिकेश गुरुवार, 06/26/2014 - 17:05
मिपा विश्रांती अवस्थेत जाणार असल्यास काही वेळे आधी कळवण्यात येईल मात्र तरी सुध्दा सर्व लेखकांनी आपल्या लेखनाची एक प्रत साठवून ठेवावी ही विनंती.
प्रशासनाला विनंती की त्यांनी विदागाराचाच तात्पुरता ब्याकप घेऊन ठेवावा. इतक्या वर्षातील इतक्या लेखनाची प्रत साठवणे आवाक्या बाहेरचे आहे. शिवाय चोप्य पस्ते करून एकवेळ लेख साठवायचा विचार करता यावा. प्रतिसाद!

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:57
व्वा, आमच्या अगदी मनातलं बोललात, या प्रित्यर्थ आपणास आमच्याकडून घी सक्खर ! आमचा हा धागा काढण्याचा खरा उद्देश हेच नमुद करण्याचा आहे. मराठीतील संकेतस्थळ मालकांनी आपापसात सहकार्य करून काही मार्ग शोधायला हवा असे वाटते.

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 09:16
=)) अहो कधी कधी असा (आमचा संभावित) निरागसपणाच कामास येतो की. शॅम पेक्षा श्याम बराना ! ;) (मराठी संकेतस्थळ मालकांनो ह. घ्या. वरीजनल श्यामनी असं दुख्ररं वाक्य लिहिल नसतना म्हणून आम्ही.. ) -पुन्हा एकदा शॅम (माहितगार)

टवाळ कार्टा Fri, 06/27/2014 - 09:23
मराठीतील संकेतस्थळ मालकांनी आपापसात सहकार्य करून
=)) मराठी माणसे खेकड्यासारखी वागायची कधीच सोडणार नाहीत...अगदी स्वता त्यावर तावातावाने बोलूनसुध्धा

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Fri, 06/27/2014 - 09:54
आमचा धागा हायजॅक केल्याबद्दल आपला निषेध व्यक्त करतो. :) मिपा विश्रांती अवस्थेत जातंच कशासाठी असं वाटतं. काय काम करायचं ते मिपा चालु असतांनाच केलं पाहिजे. पण, मालकाचं कोणी मालकं असतं का ? नै ना. मग सोसा. :) -दिलीप बिरुटे

प्रसाद गोडबोले गुरुवार, 06/26/2014 - 12:57
हा प्रश्न बहुतेक आधी चर्चिला गेलाय ... मिपा बंद असताना मी इतर संकेतस्थळांवरचे लेखन वाचतो ... मनोगत आणि मायबोली विषेष करुन :)

एस गुरुवार, 06/26/2014 - 13:39
प्राडाँचा धागा होता. कुणीतरी लिंक द्या.

विश्वनाथ मेहेंदळे Fri, 06/27/2014 - 10:28
मेलास रे, आपल्या कर्माने मेलास. आता तू **** सर्टीफाईड मिपाद्वेष्टा झालास. **** च्या जागी कुठली नावे घालायची ते एव्हाना समजले असेलच ;-)

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 10:54
अंशतः मान्य पण मी सहसा स्पेसीफीक ऑडीअन्स डोळ्या समोर ठेऊन लिहितो आणि त्या लिहिण्यालाही मूड लागतो. आणि नेमका लिहिण्याचा मूड असताना संकेतस्थळ बंद असेल तर हिरमोड व्हावयास होते.

एस गुरुवार, 06/26/2014 - 23:20
अहो त्यात काय! मिपा उघडलेलं असतंच. एखादी पाककृती टेकवायची आणि म्हणायचं नाउ ऑल द बेस्ट!

पैसा गुरुवार, 06/26/2014 - 23:25
आयडिया चांगली आहे! पण बहुतेक "हा कॉम्प्युटर स्क्रीन कूकरमधे कसा घालू?" असं उत्तर येईल! *new_russian*

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 15:47
तुम्हाला का चवकश्या? -> स्वतःचेच प्रतिसाद न मिळणारे धागे पाहून वैतागलो होतो म्हटले एखादा तर शतकी धागा व्यायला पाह्यजेल. आधी चर्चा झालीए सांगत सुद्धा कसे प्रतिसाद येतायत बघा. आम्ही सर्वनामांचा जप केला तेव्हा कोणी म्हणून फिरकले नव्हते; तेव्हाच प्रश्न पडला होता की हे मिपाकर आमच्या धाग्यांवर येत नाहीत तेव्हा जातात कुठेशीक पण तसे विचारणे औचीत्याला सोडून आणि कदाचित आ बैल मुझे मार झाले असते! अनवधानात असताना अप्रत्यक्ष माहिती काढण्याची युक्ती समजा हवे तर, कसें ? (ह.घ्या.हेवेसानल) ;) चव+ कशी = चवकशी :) अनुभवी लोकांच मार्गदर्शन पाह्यजेना !

सूड गुरुवार, 06/26/2014 - 16:03
>>आम्ही सर्वनामांचा जप केला तेव्हा कोणी म्हणून फिरकले नव्हते; तो बर्‍यापैकी अभ्यासाचा विषय आहे, हो. आणि अर्थातच स्तुत्य आहे. बादवे तुम्ही लिस्टवलेल्या भाषांत एक आणखी भाषा अ‍ॅडवा. सामवेदी!! ही भाषा वसई आणि आजूबाजूच्या भागातले ब्राह्मण, पाचकळशे ज्यांना पोर्तुगीजांनी धर्मांतरित केलं अशा ख्रिस्ती लोकांत बोलली जाते. या भाषेवर आणखी माहिती मिळवायची आहे. तुम्हाला आणखी माहिती मिळवता आली तर बघा.

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:07
हम्म माझ्याही आंतरजालावरील पहिल्या शोध फेरीत फारशी माहिती उपलब्ध झाली नाही.(मराठी विकिपीडियावर लेख चालू करतो आहे.) सर्वच बोली भाषांची आंतरजालावर माहिती नसल्यातच जमा आहे (छापील माध्यमात सुद्धा कमीच असणार आहे). असंख्य छोट्या बोली भाषांचा अजून वीस वर्षांनंतर मागमूसही आढळणे कठीण जाणार आहे. भटकंती प्रेमी मराठी मंडळींनी थोडासा अधीक वेळ काढून जुन्या पिढीतील लोकांकडून महाराष्ट्रातील बोली भाषांची माहिती मिळवून आंतरजालावर टाकल्यास बरे पडेल असे वाटते. टाकणकार नावाच्या छोट्या समाज गटातील तरुण मंडळी आंतरजालाच्या माध्यमातून आपल्या भाषेची जपणूक करण्याच्या प्रयत्नात दिसतात किमान तेवढीतरी इतरांनी करावी असे वाटते. बादवे (माझ्या अज्ञाना साठी माफ करा) हे सामवेदी ब्राह्मण चित्पावनींपेक्षा वेगळे होते ना ? विचारण्याचा उद्देश चित्पावनी बोली आणि सामवेदी बोलीत काही समानताही असतील का त्या वेगळ्याच असण्याची शक्यता अधीक असेल ?

प्रचेतस गुरुवार, 06/26/2014 - 17:13
कोर्लई कोळीवाड्यातले लोक मराठी-पोर्तुगीज अशा मिक्स 'क्रिऑल' भाषेत बोलताना मी स्वतः पाहिले आहे. जाम भारी वाटते त्यांची भाषा ऐकतांना.

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:43
पुन्हा संधी मिळाल्यास आंतरजालावर मिपा किंवा विक्शनरीवर अधिक माहिती नक्की द्यावी. आजकाल मोबाईलवरही चटकन रेकॉर्डींग घेता येते. मला जमत नाही पण माझ्या मुलींना इतरांचे बोलणे अनपेक्षीत रेकॉर्ड करून नंतर खिदी खिदी हसण्याची सवय बरेच दिवस होती :)

सूड गुरुवार, 06/26/2014 - 17:22
>>चित्पावनी बोली आणि सामवेदी बोलीत काही समानताही बालकांड मध्ये वाचलेली चित्पावनी आणि थोडीफार कानावर पडलेली सामवेदी यात भेद्/समानता शोधणे अजून शक्य झालेले नाहीये. पण आलो, जेवलो ही क्रियापदे सामवेदीत 'आलॉ','जिवलॉ' अशी होतात. 'च' चा 'स' होतो. जेवणं उरकायची असतील तर जेवलात का या प्रश्नाचं उत्तर सामवेदीत 'जिव्यासा हाय' असं येतं. तूर्तास येवढंच. अजून किती माहिती मिळतेय बघू.

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:50
आलो, जेवलो ही क्रियापदे सामवेदीत 'आलॉ','जिवलॉ' अशी होतात. 'च' चा 'स' होतो. जेवणं उरकायची असतील तर जेवलात का या प्रश्नाचं उत्तर सामवेदीत 'जिव्यासा हाय' असं येतं.
आपले हे वाक्य मराठी विकिपीडिया सामवेदी बोली लेखात आपल्या या प्रतिसादाचा संदर्भ जोडून च्योपपेस्त केले. आपला प्रतिसाद प्रताधिकारमुक्त होतो आहे हे वाक्य रिट्रोस्पेक्टीव्हली जोडतो आहे. :) (अर्थात च्योपपेस्त नको असल्यास सांगावे माझ्या शब्दात पुन्हा लिहिन)

सूड गुरुवार, 06/26/2014 - 19:28
आपल्या परवानगीशिवाय सदर लेखात काही मला योग्य वाटलेले बदल केले आहेत. न रुचल्यास पुन्हा पूर्वीप्रमाणे करावे. :)

प्रचेतस गुरुवार, 06/26/2014 - 20:06
म्हणूनच विकिपेडिया मला आवडत नाही. माहितीची अचूकता किती ह्याची ग्यारंटी नाही. हे अर्थात तुम्हा दोघांस उद्देशून नाही पण कोणीही कसेही बदल करू शकतो यावर आहे.

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 10:17
.....पण कोणीही कसेही बदल करू शकतो यावर आहे..........माहितीची अचूकता किती ह्याची ग्यारंटी नाही
वल्ली, आपल्या मनमोकळ्या प्रतिसादासाठी धन्यवाद. या विषयावर पाच-सहावर्षापुर्वी मनोगतावर चर्चा केली होती.(हि मिपा चालू होण्या पुर्वीची गोष्ट) त्यावेळी विकिपीडियावर अशीच मनमोकळी टिका करणार्‍या मंडळीं सावकाशीने मराठी विकिपीडियावर येऊन खूप नाही पण थोडी थोडी संपादने करून गेली. मनोगतावरील चर्चेत तात्या अभ्यंकर आघाडीचे टिकाकार होते पण तेही लेखन,संपादने करून गेले (मनोगत चालू झाल्यानंतर मनोगतावर विकिविषयक चर्चा करण्याचे अगत्याने आमंत्रणही देऊन गेले), बिरुटेसरांनीही लेखन केले इतरांनीही केलेच (आपणही केले असल्यास कल्पना नाही). तुम्ही त्या मंडळींचा अनुभव विचारा की त्यांनी केलेल्या लेखनात किती चूकीचे बदल जोडले गेले. सामजिक-राजकीय विषयांवरील लेखांना स्थैर्य प्राप्त होण्यास विकिपीडिया रचनेत दीर्घ कालावधी लागतो हे मान्य. इंग्रजी विकिपीडियात सामजिक-राजकीय विषयांवर अती कडकपणाचा राग इतर लेखांवर काढला जातो तसे मराठी विकिपीडियावर होत नाही मराठी मंडळी चर्चा पानांवर आवाज करतील पण सामाजिक-राजकीय विवाद्य विषय त्यांच्या विभूती पुजा असे अपवाद सोडले तर ज्ञानविषयक लेखात येऊन लोकांनी चूका जोडल्या उत्पात माजवले असे फारसे पाहण्यात नाही. उलट मराठी माणसाला विकिपीडिया प्रकल्पाने मराठी भाषेस होणार्‍या फायद्याच्या जाणीवेने सर्वसाधारण मराठी माणूस मराठी विकिपीडियाच्या बाबतीत अत्यंत जबाबदारीने वागतो असा अनुभव आहे. अर्थात विश्वास ठेऊन विश्वास संपादन करण्यात मराठी विकिपीडियाचे यश मलातरी समाधानकारक वाटत आले आहे. अख्ख्या दहा वर्षांच्या १३ लाखांवरून संपादनात लेखपानात जाणीवपुर्वक उत्पात संपादनांची संख्या पन्नास शंभरच्या पलिकडे गेली नाही. लेखपानांमध्ये उत्पात केला म्हणून दोन पेक्षा अधिक सदस्यांना तेही एकवर्षापेक्षा अधिक काळा करता ब्लॉक करण्याची वेळ मराठी विकिपीडियावर अद्याप आलेली नाही. आकडेवारी माहित नाही मराठी विकिपीडिया पेक्षा कितीतरी अधिक संख्येने मराठी संकेतस्थळांवर ब्लॉकींग होत असेल. हा प्रत्यक्ष अनुभवाचा सकारात्मक भाग झाला. लोक रस्त्यावर कचरा टाकतील किंवा तलावात खडा फेकतील म्हणून रस्त्याच्या/तलावाच्या बांधकामासाठी सार्वजनिक सहभागाचे आवाहन असेल तर आपण पाठ फिरवू का ? गांधीगिरीने रस्ता तलाव निर्मळ ठेवत राहण्याचा प्रयत्न आपण करू; विकिपीडियाचेही असेच असावे असे मला वाटते. सामाजिक-राजकीय विवाद्य आणि विभूतीपूजा लेखांना फाट्यावर मारा, इतर ज्ञानविषयक लेखात लेखन संपादने करून पहा आणि पाच-दहा वर्षांनी आपणच पहा की किती तुमच्या लेखनात किती चुकीचे बदल केले गेले ते अनुभवून पहा. मला वाटत नाही की फारसे व्हावेत. मनमोकळ्या प्रतिसादासाठी पुन्हा एकदा धन्यवाद.

प्रचेतस Fri, 06/27/2014 - 11:20
सविस्तर प्रतिसादाविषयी धन्यवाद.
अख्ख्या दहा वर्षांच्या १३ लाखांवरून संपादनात लेखपानात जाणीवपुर्वक उत्पात संपादनांची संख्या पन्नास शंभरच्या पलिकडे गेली नाही
आपल्या प्रतिसादावरून विकीवर लोक जाणीवपूर्वक खोटी माहिती पसरवत आहेत असा माझा समज असल्याचे तुम्ही गृहित धरलेले दिसतेय. मला जाणीवपूर्वक उत्पात अभिप्रेत नसून अजाणतेपणी होणार्‍या चुका अभिप्रेत आहेत. कित्येक लोक पुरेशा माहितीअभावी किंवा विकीवर माहिती चढवण्याच्या उत्साहापोटी अजाणता चुकीची माहिती घुसडत आहेत. उदा. गौतमीपुत्र सातकर्णी हे विकीपान पहा. यातील काही चुकीचे मुद्दे बघा १. शालिवाहन हे शक सातवाहन राजांशी संबंधित आहे योग्य उत्तर: हा शक कुशाणवंशीय कनिष्काने प्रचलित केला आणि त्याच्या क्षत्रपांनी प्रचलित ठेवला म्हणूनच पुढे याचे नामकरण शक संवत असेच झाले. पुढे कधीतरी ९व्या १० व्या शतकात ह्याला शालिवाहन नाम चिकटले. (हे डॉ. वा. वि.मिराशी, डॉ. शोभना गोखले आणि इअतर्ही कित्येक संशोधकांच्या संशोधनातून व्यक्त केले आहे.) २. त्यामुळे महाराष्ट्र, व शेजारील प्रदेशावरील सातवाहनांचे वर्चस्व संपले आणि त्यांना दक्षिणेत जावे लागले योग्य उत्तरः सातवाहनांची उत्तर आणि पश्चिम महाराष्ट्रावरील सत्ता संपुष्टात आली होती मात्र पैठण आणि त्या खालचे परिसरात अजूनही ह्यांची राजवट होतीच. ३. सातवाहन राजांमध्ये मातृसत्ताक पद्धत होती मातृसत्ताक ह्याचा अर्थ म्हणजे स्त्री हीच राज्यावर असणे. निव्वळ नावापुढे आईचे नाव लावणे म्हणजे मातृसत्ताक पद्धती नव्हे. अशा प्रकारच्या इतरही अनेक ढोबळ चुका मराठी विकीवरील इतर विकीपानांमध्येही आहेत. अर्थात ह्याला जाणीवपूर्वक उत्पात म्हणता येत नाही पण त्याचबरोबर विकीवर पूर्णपणे अवलंबून राहणे शक्य नाही हे पण सांगता येते. मी विकीचा विरोधक अथवा टीकाकार नव्हे. फक्त माहितीच्या अचूकतेची खात्री नाही इतकेच माझे म्हणणे आहे. अर्थात 'नोबडी इज परफेक्ट' हे आहेच. :)

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 15:28
सहमत, साधारणता हाच उद्देश ठेऊन खात्रीशीर माहिती सांगा हा धागा मिपावर चालू केला. त्यात आदूबाळ यांना एक प्रतिसाद दिला आहे त्यात आपण म्हणता त्याचा अंशतः उहापोह झाला आहे. कुणीतरी पर्वतापाशी यावे का पर्वताने कुणापाशी जावे अशा अर्थाची म्हण आत्ता नेमकी आठवत नाही आहे पण तसा मराठी विकिपीडियावर लिहिण्याच विशीष्ट आवाहन अथवा जाहीरात न करता केवळ माहिती घेण्या साठी विवीध धागे घेऊन मीच सध्या मिपावर पोहोचतो आहे. एका मराठी संस्थे मार्फत महाविद्यालयीन विद्यार्थ्यांना दिलेल्या उपक्रमात सध्याच्या लेखातील संदर्भ तपासणे आणि तज्ञांसोबत लेखन (एडीट वीथ एक्सपर्ट) असे दोन उपक्रम सुचवलेत. पाहू महाविद्यालयीन विद्यार्थी यात किती रस घेतील ते येत्या काळात कळेलच. ऑनलाईन संदर्भ स्रोतांची मराठी भाषेत कमतरता हाही मोठा प्रश्न आहे. मराठी विकिस्रोतसारखा प्रकल्प या दृष्टीने महत्वाचा आहे. बाकी आपल्या प्रतिसादातील आक्षेप संबंधीत लेखपानाच्या चर्चा पानावर नोंदवेन. लक्षवेधण्यासाठी धन्यवाद

राजेंद्र मेहेंदळे गुरुवार, 06/26/2014 - 15:31
ऑफिसात चेपु, तुनळी आणि जीमेल ब्लॉक केलेय त्यामुळे http://www.batmya.com/ हे संस्थळ उघडतो आणि सगळे पेपर वाचुन काढतो...बाकी ऑनलाईन पेपरात मटा बेस्ट वाटतो.

धन्या गुरुवार, 06/26/2014 - 16:10
बाकी ऑनलाईन पेपरात मटा बेस्ट वाटतो.
सहमत आहे. मात्र मटाची ऑनलाईन एडीशन जितकी चांगली आहे, तितकीच भंगार प्रिंट एडीशन.

ऋषिकेश गुरुवार, 06/26/2014 - 17:05
मिपा विश्रांती अवस्थेत जाणार असल्यास काही वेळे आधी कळवण्यात येईल मात्र तरी सुध्दा सर्व लेखकांनी आपल्या लेखनाची एक प्रत साठवून ठेवावी ही विनंती.
प्रशासनाला विनंती की त्यांनी विदागाराचाच तात्पुरता ब्याकप घेऊन ठेवावा. इतक्या वर्षातील इतक्या लेखनाची प्रत साठवणे आवाक्या बाहेरचे आहे. शिवाय चोप्य पस्ते करून एकवेळ लेख साठवायचा विचार करता यावा. प्रतिसाद!

माहितगार गुरुवार, 06/26/2014 - 17:57
व्वा, आमच्या अगदी मनातलं बोललात, या प्रित्यर्थ आपणास आमच्याकडून घी सक्खर ! आमचा हा धागा काढण्याचा खरा उद्देश हेच नमुद करण्याचा आहे. मराठीतील संकेतस्थळ मालकांनी आपापसात सहकार्य करून काही मार्ग शोधायला हवा असे वाटते.

माहितगार Fri, 06/27/2014 - 09:16
=)) अहो कधी कधी असा (आमचा संभावित) निरागसपणाच कामास येतो की. शॅम पेक्षा श्याम बराना ! ;) (मराठी संकेतस्थळ मालकांनो ह. घ्या. वरीजनल श्यामनी असं दुख्ररं वाक्य लिहिल नसतना म्हणून आम्ही.. ) -पुन्हा एकदा शॅम (माहितगार)

टवाळ कार्टा Fri, 06/27/2014 - 09:23
मराठीतील संकेतस्थळ मालकांनी आपापसात सहकार्य करून
=)) मराठी माणसे खेकड्यासारखी वागायची कधीच सोडणार नाहीत...अगदी स्वता त्यावर तावातावाने बोलूनसुध्धा

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Fri, 06/27/2014 - 09:54
आमचा धागा हायजॅक केल्याबद्दल आपला निषेध व्यक्त करतो. :) मिपा विश्रांती अवस्थेत जातंच कशासाठी असं वाटतं. काय काम करायचं ते मिपा चालु असतांनाच केलं पाहिजे. पण, मालकाचं कोणी मालकं असतं का ? नै ना. मग सोसा. :) -दिलीप बिरुटे
गेल्या काही काळापासून मिपाच्या डेटाबेस (विदा) ला काही अडचणी येत आहेत. आजपासून त्याच्या दुरूस्तीचे काम सुरू करीत आहोत. मिपा विश्रांती अवस्थेत जाणार असल्यास काही वेळे आधी कळवण्यात येईल मात्र तरी सुध्दा सर्व लेखकांनी आपल्या लेखनाची एक प्रत साठवून ठेवावी ही विनंती.
अशी सूचना मिपाच्या मुखपृष्ठावर दिसते आहे. माझे एक सहकारी जो कागद जी फाईल गेल्या सात दिवसात उघडली नाही ती प्रत्येक शनीवारी पुन्हा उघडून न पाहताच नष्ट करतात. गेल्या सात दिवसात ज्याची गरज पडली नाही ती कशाला सांभाळायची असा साधा सरळ हिशेब.
Subscribe to