पण ऐडी बदला......लेखनपिपासु.

अत्याचार...

अलॉखे ,पिलॉखे घेत का - कु करत :)) फार्रच फन्नी लिह्यता ब्वॉ तुम्मी.

पुढील शुद्धलेखनास शुभेच्छा

सॉरी, माझा पहिलाच प्रयत्न होता, एकदा टाकलेला लेख कसा डिलीट करावा ?

हाहाहहा ! वाट्ट लागली वो तुमची ! अरेरे.

जमलंय, नागपूरचं मराठी वाचल्यागत वाटलं.

बायकोच्या सांगण्यानूसार तुम्ही शाॅपिंग तर केलं, पण मग तिच्या सहमतीशिवाय/'ऐक्नोलोज्मेन्त' न घेताच अगदी 'ओवर कॉन्फिडेन्सने' हा लेख टाकलेला दिसतो आणि म्हणूनच तुमचा पार बाजार उठलाय इथे. पुढच्या वेळी टाकताना बायकोकडून शुद्धलेखन तपासून घ्या आणि मग टाका. हाकानाका!

आमहल्ला तर आवद्लि बुवा तुम्चि बहाशा. अगडि अस्याच बहाशेत लिलिहित राहा. वाचल्या वाचल्ल्या जर अरथ कलला तर त्यत काय मन्ज्या ?? जरा दोक वाप्राव लगल तर मज्या.

मोकलाया दाहि दिशा

गोष्ट छान झाली आहे पण शुद्धलेखनामुळे फारशी वाचवत नाही. उदा. "जरा सेंटी मारली , तो बिचारा वितलळा" ह्यात "वितलळा" हा शब्द बघा, तुम्हाला ल आणि ळ दोन्ही अक्षरं लिहीता येतात असं दिसतं. पुढच्या वेळेला दोन तीन रिविजन झाल्याशिवाय पोस्ट करू नका.

आणैचा ,

हे वाचून " इकडून आणणे झाले का" असा प्रश्न ऐकू आला.

दुकानाच्या बाहेर पौल टाकल ना टाकला

तोच मोबाइल वाजला फोन पीक केला

,

तिकडून प्रश्न -- आत्ता कुठाई ?

वाक्या वाक्याला विकेट जातेय आमची.

हा प्रश्ना मणजे असा वाटला "अभिमन्यू चक्रउूह मे फास गया है तू" , सांगितला असता की दुकानाच्या बाहेर आहे , मणजे अजुन 5-7 नवीन आइटम्स च्या चक्रवीहुआत अडक्लो असतो .

हे मुद्दाम लिहीलय का माहीत नाही मात्र "मोकलाया दाही दिश्या" ला हे गद्य उत्तर आहे. झक्कास.

बाकी अन्भव कमेदी झालंय. :) -दिलीप बिरुटे (अलॉखे पिलॉखे देत लेख वाचत असलेला)

फक्कड जमलयं. असेच लिहिते रहा...आणि माझ्या मराठिच्या शब्दकोशात नवनविन शब्दांची भर घालत चला. ऑल दि बेस्ट!!! तर ह्या लेखामधुन शीकलेलॉ सॉरी सॉरी ते आपलं शीकलेले शब्दः "अलॉखे ,पिलॉख, मणजे, आणैचे, फ़ाइदे, खेलाईची गरझ....." छे बुवा दमलो लिहुन पण शब्द काई संपत नाईत

मिपाकर्स्-मस्तक-पिपासू !

भजीवाला कांद्याची पात का विकर होता ते कळले नाही. पण मिपावर च्या भाषापंडीतांना बोली भाषेचे कौतुकच नाही. सदाशिवपेठी मराठीच तेव्हडी बरोबर वाटते. :-)

वचुन मझा पूर्ण पानिपत जाले.

आज कुछ तूफानी पड्ते है.. टम्ब्स्स्स्प भौ ! *good*

हे लिखाण मजेशीर आहे.

आईग्ग आधीच डोकि पिकले होते. त्यात भर. आता कुठे जावे :)

काही असो...धाग्याला ट्यार्पी चांगला मिळालाय असे नमूद करतो

य लेखतील अमालाभा व्लेली कही साउन्दर्य स्थ स्ठले: ताणून द्याईचा प्लान होता...समान आणैईचा होता... अलॉखे ,पिलॉखे घेत ... 2 फ़ाइदे .... खेळ खेलाईची गरझ नाही ...उद्या जौन तुमच्या वर आरोप...समान आले अशी साही न शिक्का पण घ्यैला हरकत नई ऐक्नोलोज्मेन्त म्हणून ... त्या पासून सवरक्षण ... मोठ्या फुल्ल स्केप वाहीच्या कागदावर ... निघालो,किव्हा घरातून धकल्ल्या गेलो ... घरतून निघाल्याच्या 5 मिंटा पासून तुमचा ... एक गोष्टा आणैची होती ... ब्लूटूथ फार उपुओगला पडतो ...मला एक काळात नई ...अस वातट ... ... दुकानाच्या बाहेर पौल टाकल ना टाकला तोच... फोन पीक केला... आत्ता कुठाई ? ... अजुन काही आणैईचा होता का ? ... फ्रेश पातीचा कान्दआ ... भजिवाल्याने ... कै झला ? ...माझी व्ह्याचि ती फाजिती झॅलेली होती ... दूध होता अवेलबल ... दुकन्दाराला मी त्याचा किती इमानदार गीरैक् आहे ...जरा सेंटी मारली , तो बिचारा वितलळा ... मोठ्या फुशार्किनी सांगितल... मी म्हणल देने का बताओ ... मझा पूर्ण पानिपत....तिक्दुन शॉपिंग संपल्याचा तोफा काही वजणार नाहीत

लेखनशैली ओळखीची वाटते. आशू परतूनी आला. (?) :)

सॉरी पण कंटाळलो वाचताना. अ‍ॅलोखे पिळॉखे देतही संपवणे जमले नाही

वाचून खूप मजा आली. मराठीच्या पाठ्यपुस्तकातील चक्रधरांच्या "लीळाचरित्रा"तील एखादा पाठ वाचत असल्याचा भास झाला. अशुद्ध लेखनामुळे अनावधानाने लेख तुफान विनोदी झाला आहे. विशेषतः खालील वाक्ये/परिच्छेद वाचून बहुत मझा आला. ______________________________________________________________________________ थोडा समान आणैईचा होता मार्केट मधून .....!! अलॉखे ,पिलॉखे घेत का - कु करत हो म्हणत तयार झालो . ती मणजे बाहेर कोणतेही आणि कितीही समान आणैचे असल्यास , एक लिस्ट करून घ्यावी सामानाची . लिस्ट करण्याचे 2 फ़ाइदे , एक तर तुमाला स्मरण शक्तीचे खेळ खेलाईची गरझ नाही , आणि दुसर आणि महत्वाचा ,उद्या जौन तुमच्या वर आरोप होऊ शकतो की ही गोष्टा सांगितली होती आणि ती नई आणली , अशी साही न शिक्का पण घ्यैला हरकत नई ऐक्नोलोज्मेन्त म्हणून Smile हा सगळा सोपस्कार मणजे उद्या जौन तुमच्या वर हल्ला झला तर त्या पासून सवरक्षण , जस लहान असताना कपडे वाढत्या अंगाचे शिवतात तसा ,सामानाच्या लिस्ट चा कागद वाढत्या आइटम्स चा असु देत. किव्हा घरातून धकल्ल्या गेलो म्हणा ,आणि हो गाडीवर जाताना तुमच्या भ्रमण ध्वनी चा निल् दंत असेल मंजे मोबाइल चा ब्लूटूथ डिवाइस कानात लवािला असेल तर फार बर,कारण घरतून निघाल्याच्या 5 मिंटा पासून तुमचा मोबाइल वाजू लागेल , अजुन एक गोष्टा आणैची होती विसरलेच होते ..:-) अश्या वेळेस ब्लूटूथ फार उपुओगला पडतो , प्रतेक वेळेस गाडी बाजूला घेऊन बोलाईची गरझ नाही . संगाईला नकोच लिस्ट मधे आइटम्स ची वाढ होतच होती बॅकग्राउंड मधे. खारेदी करता करता आलो दाळींच्या खरेदीवर,बर मला एक काळात नई या डाली इतक्या प्रकारच्या का असतात , अस वातट मी जेव्हा जेव्हा किराणा आणतो तेवा जस्ट या नवीन दाळींचा शोध लागला आणि आताच रैक मधे आणून ठेवली आहे ,प्रॉब्लेम होतो हो डाली ओळखता ओळखता. अश्या प्रकारे कस तरी करून शॉपिंग पूर्ण केली आणि दुकानाच्या बाहेर पौल टाकल ना टाकला तोच मोबाइल वाजला फोन पीक केला , तिकडून प्रश्न -- आत्ता कुठाई ? हा प्रश्ना मणजे असा वाटला "अभिमन्यू चक्रउूह मे फास गया है तू" , सांगितला असता की दुकानाच्या बाहेर आहे , मणजे अजुन 5-7 नवीन आइटम्स च्या चक्रवीहुआत अडक्लो असतो . म्हणून मी कुठे आहेस या बआउन्सर ला मस्त हुक शॉट मार्ल्याच्या रुबाबात म्हणल , आलोचा खालीच आहे , मणजे नवीन काही आणैची कट कट नई. तिकडून -- अरे असा कसा कै , मी नाही पहिला येताना , मी तर केवा पासून गैलरित् च उभी आहे , गाडी नई दिसली. संपला मी मिडविकेट ला कॅच. वेळ मारुन नेत मी म्हणल आलो म्हणजे हे खाली चौकात , नाक्या जवळच आलो , अजुन काही आणैईचा होता का ? इथे जरा मझा आती फाजील पणा नडला , उगीच लिस्ट मधे नसताना फ्रेश पातीचा कान्दआ घेऊन घरी काही ब्रोउनि पॉइण्ट्स मिळवण्याच्या नादात भाजी वाल्याला विचारला कसा किलो दिला पातीचा कान्दआ ? भजिवाल्याने जणू माझ्या नो-बॉल वर सङ्कुन् फ्री हीट् मारावा तसा सिक्सर मारला भजीवाला : कोणत्या गावचे तुमि ? मेमी ईकडे तिकडे बघत कोणी पहिला तर नई ना ,थोडा सावरत विचारले . कै झला ? कुठले कै विचारता , पुण्याचा आहे. भजीवाला : नई पातीचा कान्दआ किलो च्या भावाने विचारता ? माझी व्ह्याचि ती फाजिती झॅलेली होती , आता शेवटचा आइटम तेवढा राहिला होता , 2 पॅकेट दूध .इथे मझा ओवर कॉन्फिडेन्स नदला .आधिच दूध नई घेतला , विचार केला दूध कै कुठेही मिळेल. एका दुकानात विचारले,दुसर्या,तिसर्या कुठेचा मिळेना.आता मात्र मझा ओवर मधला कॉन्फिडेन्स बराचा कमी झला होता एवहाणा नाहीसाच झाला होता. स्वतला दोष देत होतो सगळ्यात पहिले सूपर मार्केट मधे दूध होता अवेलबल तेव्हाच का नई घेतला महणून . मी उगीच त्या दुकन्दाराला मी त्याचा किती इमानदार गीरैक् आहे असा सांगत होतो "क्या भया ऐइयसा करते हो क्या ? मै हमेशा आपसे सामान लेता हु, 2 पॅकेट दूध नई दे राहे हो" जरा सेंटी मारली , तो बिचारा वितलळा आणि दिले त्याने 2 पॅकेट्स काढून. अश्या प्रकारे आलो घरी , आणि मोठ्या फुशार्किनी सांगितल की मी आज बारगेन करून तेल आणले . तिकडून प्रश्न - कितीला आणला 1 पॅकेट मी - 110 रुपियेला , 125 रुपियेला होता , मी म्हणल देने का बताओ , ( हे देणे का बताओ म्हणल की आपण किती मोठे बारगेन पटू झॅलो अस वाटत असत ) तर दुकानदारने 110 ला दिला . तिकडून उत्तर - आक्च्युयली सगळी कडे तेल 100 ला मिळत ,पण आपल्या नेहमीच्या दुकानात 98 ला च मिळत. मझा पूर्ण पानिपत. या अश्या फाजिती पासून वाचण्या साठी जर तुमि सोबत शॉपिंग ला जाईचा विचार करत असाल तर तुमचा बाजीप्रभू झालाच मानून समजा , बिलिंग च्या खिंडीत तुम्ही लढत राहाल पण तिक्दुन शॉपिंग संपल्याचा तोफा काही वजणार नाहीत. अश्या प्रकारे मझा शॉपिंग युक्त रविवार पूर्णा झाला.

पण ऐडी बदला......लेखनपिपासु.

अत्याचार...

अलॉखे ,पिलॉखे घेत का - कु करत :)) फार्रच फन्नी लिह्यता ब्वॉ तुम्मी.

पुढील शुद्धलेखनास शुभेच्छा

सॉरी, माझा पहिलाच प्रयत्न होता, एकदा टाकलेला लेख कसा डिलीट करावा ?

हाहाहहा ! वाट्ट लागली वो तुमची ! अरेरे.

जमलंय, नागपूरचं मराठी वाचल्यागत वाटलं.

बायकोच्या सांगण्यानूसार तुम्ही शाॅपिंग तर केलं, पण मग तिच्या सहमतीशिवाय/'ऐक्नोलोज्मेन्त' न घेताच अगदी 'ओवर कॉन्फिडेन्सने' हा लेख टाकलेला दिसतो आणि म्हणूनच तुमचा पार बाजार उठलाय इथे. पुढच्या वेळी टाकताना बायकोकडून शुद्धलेखन तपासून घ्या आणि मग टाका. हाकानाका!

आमहल्ला तर आवद्लि बुवा तुम्चि बहाशा. अगडि अस्याच बहाशेत लिलिहित राहा. वाचल्या वाचल्ल्या जर अरथ कलला तर त्यत काय मन्ज्या ?? जरा दोक वाप्राव लगल तर मज्या.

मोकलाया दाहि दिशा

गोष्ट छान झाली आहे पण शुद्धलेखनामुळे फारशी वाचवत नाही. उदा. "जरा सेंटी मारली , तो बिचारा वितलळा" ह्यात "वितलळा" हा शब्द बघा, तुम्हाला ल आणि ळ दोन्ही अक्षरं लिहीता येतात असं दिसतं. पुढच्या वेळेला दोन तीन रिविजन झाल्याशिवाय पोस्ट करू नका.

आणैचा ,

हे वाचून " इकडून आणणे झाले का" असा प्रश्न ऐकू आला.

दुकानाच्या बाहेर पौल टाकल ना टाकला

तोच मोबाइल वाजला फोन पीक केला

,

तिकडून प्रश्न -- आत्ता कुठाई ?

वाक्या वाक्याला विकेट जातेय आमची.

हा प्रश्ना मणजे असा वाटला "अभिमन्यू चक्रउूह मे फास गया है तू" , सांगितला असता की दुकानाच्या बाहेर आहे , मणजे अजुन 5-7 नवीन आइटम्स च्या चक्रवीहुआत अडक्लो असतो .

हे मुद्दाम लिहीलय का माहीत नाही मात्र "मोकलाया दाही दिश्या" ला हे गद्य उत्तर आहे. झक्कास.

बाकी अन्भव कमेदी झालंय. :) -दिलीप बिरुटे (अलॉखे पिलॉखे देत लेख वाचत असलेला)

फक्कड जमलयं. असेच लिहिते रहा...आणि माझ्या मराठिच्या शब्दकोशात नवनविन शब्दांची भर घालत चला. ऑल दि बेस्ट!!! तर ह्या लेखामधुन शीकलेलॉ सॉरी सॉरी ते आपलं शीकलेले शब्दः "अलॉखे ,पिलॉख, मणजे, आणैचे, फ़ाइदे, खेलाईची गरझ....." छे बुवा दमलो लिहुन पण शब्द काई संपत नाईत

मिपाकर्स्-मस्तक-पिपासू !

भजीवाला कांद्याची पात का विकर होता ते कळले नाही. पण मिपावर च्या भाषापंडीतांना बोली भाषेचे कौतुकच नाही. सदाशिवपेठी मराठीच तेव्हडी बरोबर वाटते. :-)

वचुन मझा पूर्ण पानिपत जाले.

आज कुछ तूफानी पड्ते है.. टम्ब्स्स्स्प भौ ! *good*

हे लिखाण मजेशीर आहे.

आईग्ग आधीच डोकि पिकले होते. त्यात भर. आता कुठे जावे :)

काही असो...धाग्याला ट्यार्पी चांगला मिळालाय असे नमूद करतो

य लेखतील अमालाभा व्लेली कही साउन्दर्य स्थ स्ठले: ताणून द्याईचा प्लान होता...समान आणैईचा होता... अलॉखे ,पिलॉखे घेत ... 2 फ़ाइदे .... खेळ खेलाईची गरझ नाही ...उद्या जौन तुमच्या वर आरोप...समान आले अशी साही न शिक्का पण घ्यैला हरकत नई ऐक्नोलोज्मेन्त म्हणून ... त्या पासून सवरक्षण ... मोठ्या फुल्ल स्केप वाहीच्या कागदावर ... निघालो,किव्हा घरातून धकल्ल्या गेलो ... घरतून निघाल्याच्या 5 मिंटा पासून तुमचा ... एक गोष्टा आणैची होती ... ब्लूटूथ फार उपुओगला पडतो ...मला एक काळात नई ...अस वातट ... ... दुकानाच्या बाहेर पौल टाकल ना टाकला तोच... फोन पीक केला... आत्ता कुठाई ? ... अजुन काही आणैईचा होता का ? ... फ्रेश पातीचा कान्दआ ... भजिवाल्याने ... कै झला ? ...माझी व्ह्याचि ती फाजिती झॅलेली होती ... दूध होता अवेलबल ... दुकन्दाराला मी त्याचा किती इमानदार गीरैक् आहे ...जरा सेंटी मारली , तो बिचारा वितलळा ... मोठ्या फुशार्किनी सांगितल... मी म्हणल देने का बताओ ... मझा पूर्ण पानिपत....तिक्दुन शॉपिंग संपल्याचा तोफा काही वजणार नाहीत

लेखनशैली ओळखीची वाटते. आशू परतूनी आला. (?) :)

सॉरी पण कंटाळलो वाचताना. अ‍ॅलोखे पिळॉखे देतही संपवणे जमले नाही

वाचून खूप मजा आली. मराठीच्या पाठ्यपुस्तकातील चक्रधरांच्या "लीळाचरित्रा"तील एखादा पाठ वाचत असल्याचा भास झाला. अशुद्ध लेखनामुळे अनावधानाने लेख तुफान विनोदी झाला आहे. विशेषतः खालील वाक्ये/परिच्छेद वाचून बहुत मझा आला. ______________________________________________________________________________ थोडा समान आणैईचा होता मार्केट मधून .....!! अलॉखे ,पिलॉखे घेत का - कु करत हो म्हणत तयार झालो . ती मणजे बाहेर कोणतेही आणि कितीही समान आणैचे असल्यास , एक लिस्ट करून घ्यावी सामानाची . लिस्ट करण्याचे 2 फ़ाइदे , एक तर तुमाला स्मरण शक्तीचे खेळ खेलाईची गरझ नाही , आणि दुसर आणि महत्वाचा ,उद्या जौन तुमच्या वर आरोप होऊ शकतो की ही गोष्टा सांगितली होती आणि ती नई आणली , अशी साही न शिक्का पण घ्यैला हरकत नई ऐक्नोलोज्मेन्त म्हणून Smile हा सगळा सोपस्कार मणजे उद्या जौन तुमच्या वर हल्ला झला तर त्या पासून सवरक्षण , जस लहान असताना कपडे वाढत्या अंगाचे शिवतात तसा ,सामानाच्या लिस्ट चा कागद वाढत्या आइटम्स चा असु देत. किव्हा घरातून धकल्ल्या गेलो म्हणा ,आणि हो गाडीवर जाताना तुमच्या भ्रमण ध्वनी चा निल् दंत असेल मंजे मोबाइल चा ब्लूटूथ डिवाइस कानात लवािला असेल तर फार बर,कारण घरतून निघाल्याच्या 5 मिंटा पासून तुमचा मोबाइल वाजू लागेल , अजुन एक गोष्टा आणैची होती विसरलेच होते ..:-) अश्या वेळेस ब्लूटूथ फार उपुओगला पडतो , प्रतेक वेळेस गाडी बाजूला घेऊन बोलाईची गरझ नाही . संगाईला नकोच लिस्ट मधे आइटम्स ची वाढ होतच होती बॅकग्राउंड मधे. खारेदी करता करता आलो दाळींच्या खरेदीवर,बर मला एक काळात नई या डाली इतक्या प्रकारच्या का असतात , अस वातट मी जेव्हा जेव्हा किराणा आणतो तेवा जस्ट या नवीन दाळींचा शोध लागला आणि आताच रैक मधे आणून ठेवली आहे ,प्रॉब्लेम होतो हो डाली ओळखता ओळखता. अश्या प्रकारे कस तरी करून शॉपिंग पूर्ण केली आणि दुकानाच्या बाहेर पौल टाकल ना टाकला तोच मोबाइल वाजला फोन पीक केला , तिकडून प्रश्न -- आत्ता कुठाई ? हा प्रश्ना मणजे असा वाटला "अभिमन्यू चक्रउूह मे फास गया है तू" , सांगितला असता की दुकानाच्या बाहेर आहे , मणजे अजुन 5-7 नवीन आइटम्स च्या चक्रवीहुआत अडक्लो असतो . म्हणून मी कुठे आहेस या बआउन्सर ला मस्त हुक शॉट मार्ल्याच्या रुबाबात म्हणल , आलोचा खालीच आहे , मणजे नवीन काही आणैची कट कट नई. तिकडून -- अरे असा कसा कै , मी नाही पहिला येताना , मी तर केवा पासून गैलरित् च उभी आहे , गाडी नई दिसली. संपला मी मिडविकेट ला कॅच. वेळ मारुन नेत मी म्हणल आलो म्हणजे हे खाली चौकात , नाक्या जवळच आलो , अजुन काही आणैईचा होता का ? इथे जरा मझा आती फाजील पणा नडला , उगीच लिस्ट मधे नसताना फ्रेश पातीचा कान्दआ घेऊन घरी काही ब्रोउनि पॉइण्ट्स मिळवण्याच्या नादात भाजी वाल्याला विचारला कसा किलो दिला पातीचा कान्दआ ? भजिवाल्याने जणू माझ्या नो-बॉल वर सङ्कुन् फ्री हीट् मारावा तसा सिक्सर मारला भजीवाला : कोणत्या गावचे तुमि ? मेमी ईकडे तिकडे बघत कोणी पहिला तर नई ना ,थोडा सावरत विचारले . कै झला ? कुठले कै विचारता , पुण्याचा आहे. भजीवाला : नई पातीचा कान्दआ किलो च्या भावाने विचारता ? माझी व्ह्याचि ती फाजिती झॅलेली होती , आता शेवटचा आइटम तेवढा राहिला होता , 2 पॅकेट दूध .इथे मझा ओवर कॉन्फिडेन्स नदला .आधिच दूध नई घेतला , विचार केला दूध कै कुठेही मिळेल. एका दुकानात विचारले,दुसर्या,तिसर्या कुठेचा मिळेना.आता मात्र मझा ओवर मधला कॉन्फिडेन्स बराचा कमी झला होता एवहाणा नाहीसाच झाला होता. स्वतला दोष देत होतो सगळ्यात पहिले सूपर मार्केट मधे दूध होता अवेलबल तेव्हाच का नई घेतला महणून . मी उगीच त्या दुकन्दाराला मी त्याचा किती इमानदार गीरैक् आहे असा सांगत होतो "क्या भया ऐइयसा करते हो क्या ? मै हमेशा आपसे सामान लेता हु, 2 पॅकेट दूध नई दे राहे हो" जरा सेंटी मारली , तो बिचारा वितलळा आणि दिले त्याने 2 पॅकेट्स काढून. अश्या प्रकारे आलो घरी , आणि मोठ्या फुशार्किनी सांगितल की मी आज बारगेन करून तेल आणले . तिकडून प्रश्न - कितीला आणला 1 पॅकेट मी - 110 रुपियेला , 125 रुपियेला होता , मी म्हणल देने का बताओ , ( हे देणे का बताओ म्हणल की आपण किती मोठे बारगेन पटू झॅलो अस वाटत असत ) तर दुकानदारने 110 ला दिला . तिकडून उत्तर - आक्च्युयली सगळी कडे तेल 100 ला मिळत ,पण आपल्या नेहमीच्या दुकानात 98 ला च मिळत. मझा पूर्ण पानिपत. या अश्या फाजिती पासून वाचण्या साठी जर तुमि सोबत शॉपिंग ला जाईचा विचार करत असाल तर तुमचा बाजीप्रभू झालाच मानून समजा , बिलिंग च्या खिंडीत तुम्ही लढत राहाल पण तिक्दुन शॉपिंग संपल्याचा तोफा काही वजणार नाहीत. अश्या प्रकारे मझा शॉपिंग युक्त रविवार पूर्णा झाला.

दोन्ही बाजुंच्या माकडचेष्टांनी काय साध्य होते. >>>>>>>>>> तुमच्या प्रश्ना तच उत्तर आहे. "माकड"चेष्टा आहेत म्हणल्यावर त्यातुन साध्य काही होण्याची शक्यता नाहीच.

"वाघा" समारंभ पाहिल्यानंतर 'हे प्रकरण बंद करायला पाहिजे' असं वाटलं होतं. पण आपल्याकडच्या तथाकथित देशभक्तांना हे असलं मत रूचणार नाही हे माहिती होतं (या वाक्याचा मोदी सरकारशी काही संबंध नाही.) 'टुरिस्ट इकॉनॉमी' मध्ये असल्या गोष्टी खपून जातात - आपणही तितकंच पाहायचं. लोकांकडून पैसे घेत नाहीत तोवर बोलणार तरी काय?

सांप्रतकालिन अनेक शासकीय, कॉर्पोरेट, इ इ प्रथा अनावश्यक आहेत. लेगसी इफेक्ट जबरदस्त असतो, एखादी गोष्ट मूर्खपणा आहे हे कळणे देखिल अवघड असते.

:) तिथे पर्यटकांनी जाणे बंद करणे हा एकमेव उपाय. (जो मी पाळतो, इतरांनी पाळावा अशी आशा असली तरी अपेक्षा नाही) जर पर्यटक जाताहेत तरी त्यांनी कार्यक्रम ठेऊ नये हे योग्य वाटत नाही. त्याद्वारे स्थानिकांना बराच रोजगार मिळत असतो. त्यापेक्षा सरकारने प्रवेश व आसनव्यवस्था अधिक सुरक्षित कराव्यात व शिस्तबद्धता यावी इतपत अपेक्षा ठीक.

वाघा बॉर्डर पेक्षा अमृतसर जवळील हुसैनीवाला बॉर्डर वर गेलात तर कार्यक्रम तोच पण शांततेत, माफक घोषणा, संचलन (पाय आपटुनच याला पर्याय नाही) वर तिथेच भगतसिंह इ. च्या समाधी व्यवस्थित काळजी घेवुन राखलेल्या आहेत. तसेच पाकिस्तान बरोबर झालेल्या युद्धात तिथल्या इमारतींवर पडलेल्या तोफगोळ्यांच्या खुणाही पहावयास मिळतात. भगत सिंह व इतरांच्या समाधीवर उर अभिमानाने आणी डोळे पाण्याने भरुन येतात. ही तिच जागा आहे जिथे त्यांना "तडकाफडकी फाशी दिल्यानंतर" त्यांच्या मृतदेहाचे तुकडे करुन आणुन अर्धवट जाळण्याचा प्रयत्न केला होता.

माझाही अगदी हाच अनुभव. फरक हाच की ती गर्दी आणि तो थिल्लरपणा पाहून खूप वाईट वाटलं आणि कार्यक्रम बघायची इच्छाच मेली. मी आणि माझा मुलगा तिथल्या एका हॉटेलमध्ये निवांत गप्पा मारत बसलो. खूप उत्सुकता होती रिट्रीट परेड बघायची... पण तिकडचा माहोल बघितल्यावर पुढे जावंसं वाटलंच नाही. हुसैनीवालाबद्दल माहिती नव्हती. धन्यवाद इरसाल. फिरोझपुर अमृतसरपासून साधारण २ तासांवर आहे तेव्हा तिथे पोहोचणं फार कठीण नाही. पुढच्या येळी तिकडे. जे.पी.

हाच एकमेव उपाय आहे..तिकडे जाउन नंतर तक्रार करण्यात काय अर्थ?

प्रत्येक पर्यटनस्थळी एक तरी पकाऊ जागा असते .टुअरमधून जाणाऱ्यांना ती टाळता येत नाही .ग्रुपमध्ये असलात तरी कोणाच्या इच्छेखातर सर्वाँची वरात निघते .स्वतंत्र जाणारे टाळू शकतात .

जे ठिकाण (वा सिनेमा वगैरे सुद्धा) खूप गर्दी खेचणारे आणि लोकप्रिय वगैरे असेल, ते साफ टाळण्याचाच पायंडा फार वर्षांपासून पाळत असल्यामुळे असले एकही ठिकाण बघितलेले नाही. आपली ही सवय अगदी योग्यच असल्याचे असे लेख वगैरे वाचून वारंवार जाणवत आलेले आहे. देर्देकर साहेब, अश्या आणखी एका ठिकाणाची माहिती तुम्ही स्वतः अतोनात कष्ट झेलून दिल्याबद्दल आभार.

माहितीबद्दल आभार .. गर्दी, ढकलाढकली आणि चेंगराचेंगरी, गोंधळ आणि या सार्‍यात लहान मुले घेऊन जाणे अगदीच अवघड... . पूर्वी कदाचित गेलो असतो, आता हे सारे वाचून अजिबात जाणार नाही..

दे श भ क्ती चा त मा शा

कलियगामधे सगळेकाहेी विकले जाते.जेथे देवांचासुद्दधा बाजार मांडला जातो मग हेकाहेीचनाहेी !काहेी दिवसांतच पाचशे रुपयेसेीटानेतिथेबसायचेी जागाविकलेी जाईल. नाचण्याचे हजार रु एक्स्ट्रा. मग सगळे तथाकथित (! देशप्रेमेी लोकतिथे नाचायलाजातेील. जितके पैसे जास्त खर्च केल तेवढेी देशप्रेम जास्त ! त्याचे सर्टिफेकेट घेउन घरात टांगतेील !!!

प्रमोदराव अहो या २६ जानेवारी च्या ध्वज वंदनाच्या वेळी राष्ट्रगीत चालू असताना भ्रमण ध्वनीवर बोलणारे एक महाभाग मला सर्वाना २ वर्षे लष्करी शिक्षण सक्तीचे केले पाहिजे त्याशिवाय देश सुधारणार नाही हे सांगत होते. (एक मिनिटाच्या राष्ट्रगीताच्या वेळेत सुद्धा यांना सावधान मध्ये उभे राहता येत नाही. ) तेंव्हा मला खालील विनोदाची(मुळ विनोद इंग्रजीत आहे) आठवण झाली. एक मुलगी आपल्या मैत्रिणीला सांगते, "अग आजकाल लोकांना देवधर्म पावित्र्य इ बद्दल काहीच वाटेनासे झाले आहे. कालच मी चर्च मध्ये बसले होतो तेंव्हा एका दीड शहाण्याने तेथे सिगारेट पेटवली. मला इतका धक्का बसला कि माझ्या ग्लासातील बियर सांडली." आपण देश भक्त असणे जरुरीचे नाही पण "दाखवणे" मात्र जरुरीचे आहे.

सुबोध खरे - :- अगदी +१ आमच्या ऑफिसमध्ये रोज न चुकता १०.०० ठोक्याला "जन गण मन" चालु होते. त्यावेळी पुर्वसुचना दिली जाते की सगळ्यांनी उभे राहावे राष्ट्रगीत चालु होत आहे. तरी १० तले ३ जण तरी असे सापडतात की कोणी फोन वर बोलत असतात, काही जण पहिले कडवे चालु झाल्यावर सावकाश नाईलाजाने उठतात, तर काही जण शेवटचे कडवे पुर्ण होण्या आधीच धपकन खुर्चित बसातात. २ मि. त्यांना उभं राहवत नाही हो. हेच मॉलमध्ये भटकत असाताना, थिएटर मध्ये तिकिटाच्या रांगेत उभे असाताना, पॉपस्टारच्या गाण्याच्या प्रोग्राम तासंतास उभे राहुन पहाताना यांना काही होत नाही. काय बोलावे? भडकमकर मास्तर:- मी आणि माझ्या पत्नीने तेच मनात नक्की केलं की या पुढे कधी गर्दीच्या कोणत्याच ठिकाणी जायचं नाही,अगदी मंदिरात सुध्दा. कारण पुढे याच सहलीत काशीच्या विश्वनाथ मंदिरातही तोच अनुभव आला. तिथे तर एक ५० शीचा गृहस्थ (भैया होता) महिलांच्या रांगेत घुसायला पहात होता. ज्याला तिथल्या सिक्युरिटी गार्डच्या लोकांनी डोक्यावर खुप जोरात टपलीत मारत मारत त्याच्या कॉलरला पकडुन बाहेर काढले. तेव्हा खुप ढकलाढकली झाली आणि लहान मुलांना कसेबसे सावरत बाकीच्यांनी संयम दाखवला म्हणुन चंगरा चेंगरी झाली नाही. @ इरसालः- माहिती बद्द्ल धन्यवाद पुन्हा कधी योग आलाच तर नक्की तिथेच जाईन. (वाघा बॉर्डर रद्द) .

सूर्योदय/सूर्यास्त पाहण्याच्या जागा बद्दल खरं आहे . इतर ठिकाणे : वृंदावन (म्हैसूर) चे कारंजे (अतिशयोक्ती) , वृंदावन ( गलिच्छपणा) , अजमेर दर्गा (गर्दी ,पाकिटमारी) , नाथद्वारा (गर्दी ,कमी वेळ) , गुरुवायुर (गर्दी ,कमी वेळ) आणि शिर्डी येथे नाही गेलो तरी चालेल . इथली दैवते खरोखरच पावणारी असतील तर घरी बसून पावोत .

अगदी खरं आहे !!

इतकी भयानक अवस्था आहे सध्या तिकडे. ऑक्टो-नोव्हे २००८ मध्ये तिकडे गेलो होतो. गर्दी बऱ्यापैकी होती. पण इतकी बेकार परिस्थिती नक्कीच नव्हती. कदाचित दोन कारणे असू शकतील. १. मुलानां शाळेच्या सुट्टया असल्याने सगळे पालक आपल्या मुलाबाळांना घेऊन तिथे जात असतील. २. अचानक सगळ्यांना देशप्रेमाचे भरते आले असेल. पण ते प्रात्यक्षिक पहायला छान वाटले होते.

खरं आहे .जाणारे लिहितात त्यामुळे पुढचे सावध होतात .धन्यवाद देर्देकर .

देशभक्ति जर लि॑क्विडेट करता आलि तर या जागेचि देशभक्ति एकत्र करून पूर्ण भारत-पाकिस्तान सीमेवर सारखि पेरावि. काहि वष्रानपुर्वि भूजला गेलो तेव्हा एक उनटवाला म्हणाला ५०० रुपयात कराचिला सोडतो. मी म्हणालो, पासपोर्ट, विसा नाहि. तो म्हणाला ते काहि नको, फ्कत पैसे द्या. ??? काहि नाहि हो प्रमोद- पेट्रिओटिझम अ‍ॅट ईट्स चिझियेस्ट लेवल.

धन्यवाद

डिसेंबर २०१३ मध्ये मी बाघा सीमारेषा पाहण्यासाठी गेले होते. आपण म्हणता तशी गाणी वगैरे तिथे वाजत असलेली वा लोक नाचत वगैरे असलेले आठवत नाहीत. घोषणा आठवतात. हुल्लडबाजी मात्र अजिबात नव्हती हे ठळकपणे आठवते. उलट, काही लोकांनी जरुरीपेक्षा अधिक आरडाओरडा करण्याचा प्रयत्न केला असता तेथील एका सैनिकी अधिकार्‍याकडून व्यवस्थित काढली गेलेली खरडपट्टी चांगलीच आठवते. भयानक अवस्था वगैरे काही नाहीये. अतिशय उत्तम संचलन पाहताना अतिशय अभिमान वाटला होता. आपण म्हणता तशी गर्दीही होते, मी स्वतः परेडच्या रस्त्यावर जिथे ध्वज उतरवला जातो त्या दरवाजाच्या विरुद्ध बाजूच्या गेटपाशी बसून हा सोहळा पाहिला आहे, पण दर थोड्या अंतरावर सैन्यातील सैनिक, सुभेदार वगैरे असतात/ होते व गर्दीचे व्यवस्थित नियंत्रण करत होते, तसेच उगाच कोणाला उभे वगैरे राहू देत नव्हते. एकूणात बाघा बॉर्डरचा माझा अनुभव अतिशय उत्तम होता. पुन्हा एकदा भेट द्यायचे फार मनात आहे.

माझा अनुभव मध्यम आहे. आम्ही २०१० मध्ये अटारी सरहद्दीवर (आता वाघा सरहद्दीला अटारी सरहद्द म्हणतात.हे मी वर्तमानपत्रात वाचले आहे. तारीख सांगता येणार नाही.) गेलो होतो. ७ - ८ व्या पायरीवर बसायला जागा मिळाली होती. गाणी होती, फुगड्या, नाच, देशभक्तीपर गाणी, घोषणा..सर्व होतं. नंतर आलेल्या लोकांना त्रास झालाहि असेल. आमची तेथे पोहोचण्याची वेळ कदाचित नीट साधली गेली असेल.त्यामुळे आम्हाला फार त्रास झाला नाही.एव्ह्ढ्या संख्येने आलेल्या लोकांसमोर देशभक्तीपर वातावरण ठेवणे आवश्यकच आहे ना? त्यामुळे तशी गाणी, घोषणा इ. असावे. *clapping*

दोन्ही बाजुंच्या माकडचेष्टांनी काय साध्य होते. >>>>>>>>>> तुमच्या प्रश्ना तच उत्तर आहे. "माकड"चेष्टा आहेत म्हणल्यावर त्यातुन साध्य काही होण्याची शक्यता नाहीच.

"वाघा" समारंभ पाहिल्यानंतर 'हे प्रकरण बंद करायला पाहिजे' असं वाटलं होतं. पण आपल्याकडच्या तथाकथित देशभक्तांना हे असलं मत रूचणार नाही हे माहिती होतं (या वाक्याचा मोदी सरकारशी काही संबंध नाही.) 'टुरिस्ट इकॉनॉमी' मध्ये असल्या गोष्टी खपून जातात - आपणही तितकंच पाहायचं. लोकांकडून पैसे घेत नाहीत तोवर बोलणार तरी काय?

सांप्रतकालिन अनेक शासकीय, कॉर्पोरेट, इ इ प्रथा अनावश्यक आहेत. लेगसी इफेक्ट जबरदस्त असतो, एखादी गोष्ट मूर्खपणा आहे हे कळणे देखिल अवघड असते.

:) तिथे पर्यटकांनी जाणे बंद करणे हा एकमेव उपाय. (जो मी पाळतो, इतरांनी पाळावा अशी आशा असली तरी अपेक्षा नाही) जर पर्यटक जाताहेत तरी त्यांनी कार्यक्रम ठेऊ नये हे योग्य वाटत नाही. त्याद्वारे स्थानिकांना बराच रोजगार मिळत असतो. त्यापेक्षा सरकारने प्रवेश व आसनव्यवस्था अधिक सुरक्षित कराव्यात व शिस्तबद्धता यावी इतपत अपेक्षा ठीक.

वाघा बॉर्डर पेक्षा अमृतसर जवळील हुसैनीवाला बॉर्डर वर गेलात तर कार्यक्रम तोच पण शांततेत, माफक घोषणा, संचलन (पाय आपटुनच याला पर्याय नाही) वर तिथेच भगतसिंह इ. च्या समाधी व्यवस्थित काळजी घेवुन राखलेल्या आहेत. तसेच पाकिस्तान बरोबर झालेल्या युद्धात तिथल्या इमारतींवर पडलेल्या तोफगोळ्यांच्या खुणाही पहावयास मिळतात. भगत सिंह व इतरांच्या समाधीवर उर अभिमानाने आणी डोळे पाण्याने भरुन येतात. ही तिच जागा आहे जिथे त्यांना "तडकाफडकी फाशी दिल्यानंतर" त्यांच्या मृतदेहाचे तुकडे करुन आणुन अर्धवट जाळण्याचा प्रयत्न केला होता.

माझाही अगदी हाच अनुभव. फरक हाच की ती गर्दी आणि तो थिल्लरपणा पाहून खूप वाईट वाटलं आणि कार्यक्रम बघायची इच्छाच मेली. मी आणि माझा मुलगा तिथल्या एका हॉटेलमध्ये निवांत गप्पा मारत बसलो. खूप उत्सुकता होती रिट्रीट परेड बघायची... पण तिकडचा माहोल बघितल्यावर पुढे जावंसं वाटलंच नाही. हुसैनीवालाबद्दल माहिती नव्हती. धन्यवाद इरसाल. फिरोझपुर अमृतसरपासून साधारण २ तासांवर आहे तेव्हा तिथे पोहोचणं फार कठीण नाही. पुढच्या येळी तिकडे. जे.पी.

हाच एकमेव उपाय आहे..तिकडे जाउन नंतर तक्रार करण्यात काय अर्थ?

प्रत्येक पर्यटनस्थळी एक तरी पकाऊ जागा असते .टुअरमधून जाणाऱ्यांना ती टाळता येत नाही .ग्रुपमध्ये असलात तरी कोणाच्या इच्छेखातर सर्वाँची वरात निघते .स्वतंत्र जाणारे टाळू शकतात .

जे ठिकाण (वा सिनेमा वगैरे सुद्धा) खूप गर्दी खेचणारे आणि लोकप्रिय वगैरे असेल, ते साफ टाळण्याचाच पायंडा फार वर्षांपासून पाळत असल्यामुळे असले एकही ठिकाण बघितलेले नाही. आपली ही सवय अगदी योग्यच असल्याचे असे लेख वगैरे वाचून वारंवार जाणवत आलेले आहे. देर्देकर साहेब, अश्या आणखी एका ठिकाणाची माहिती तुम्ही स्वतः अतोनात कष्ट झेलून दिल्याबद्दल आभार.

माहितीबद्दल आभार .. गर्दी, ढकलाढकली आणि चेंगराचेंगरी, गोंधळ आणि या सार्‍यात लहान मुले घेऊन जाणे अगदीच अवघड... . पूर्वी कदाचित गेलो असतो, आता हे सारे वाचून अजिबात जाणार नाही..

दे श भ क्ती चा त मा शा

कलियगामधे सगळेकाहेी विकले जाते.जेथे देवांचासुद्दधा बाजार मांडला जातो मग हेकाहेीचनाहेी !काहेी दिवसांतच पाचशे रुपयेसेीटानेतिथेबसायचेी जागाविकलेी जाईल. नाचण्याचे हजार रु एक्स्ट्रा. मग सगळे तथाकथित (! देशप्रेमेी लोकतिथे नाचायलाजातेील. जितके पैसे जास्त खर्च केल तेवढेी देशप्रेम जास्त ! त्याचे सर्टिफेकेट घेउन घरात टांगतेील !!!

प्रमोदराव अहो या २६ जानेवारी च्या ध्वज वंदनाच्या वेळी राष्ट्रगीत चालू असताना भ्रमण ध्वनीवर बोलणारे एक महाभाग मला सर्वाना २ वर्षे लष्करी शिक्षण सक्तीचे केले पाहिजे त्याशिवाय देश सुधारणार नाही हे सांगत होते. (एक मिनिटाच्या राष्ट्रगीताच्या वेळेत सुद्धा यांना सावधान मध्ये उभे राहता येत नाही. ) तेंव्हा मला खालील विनोदाची(मुळ विनोद इंग्रजीत आहे) आठवण झाली. एक मुलगी आपल्या मैत्रिणीला सांगते, "अग आजकाल लोकांना देवधर्म पावित्र्य इ बद्दल काहीच वाटेनासे झाले आहे. कालच मी चर्च मध्ये बसले होतो तेंव्हा एका दीड शहाण्याने तेथे सिगारेट पेटवली. मला इतका धक्का बसला कि माझ्या ग्लासातील बियर सांडली." आपण देश भक्त असणे जरुरीचे नाही पण "दाखवणे" मात्र जरुरीचे आहे.

सुबोध खरे - :- अगदी +१ आमच्या ऑफिसमध्ये रोज न चुकता १०.०० ठोक्याला "जन गण मन" चालु होते. त्यावेळी पुर्वसुचना दिली जाते की सगळ्यांनी उभे राहावे राष्ट्रगीत चालु होत आहे. तरी १० तले ३ जण तरी असे सापडतात की कोणी फोन वर बोलत असतात, काही जण पहिले कडवे चालु झाल्यावर सावकाश नाईलाजाने उठतात, तर काही जण शेवटचे कडवे पुर्ण होण्या आधीच धपकन खुर्चित बसातात. २ मि. त्यांना उभं राहवत नाही हो. हेच मॉलमध्ये भटकत असाताना, थिएटर मध्ये तिकिटाच्या रांगेत उभे असाताना, पॉपस्टारच्या गाण्याच्या प्रोग्राम तासंतास उभे राहुन पहाताना यांना काही होत नाही. काय बोलावे? भडकमकर मास्तर:- मी आणि माझ्या पत्नीने तेच मनात नक्की केलं की या पुढे कधी गर्दीच्या कोणत्याच ठिकाणी जायचं नाही,अगदी मंदिरात सुध्दा. कारण पुढे याच सहलीत काशीच्या विश्वनाथ मंदिरातही तोच अनुभव आला. तिथे तर एक ५० शीचा गृहस्थ (भैया होता) महिलांच्या रांगेत घुसायला पहात होता. ज्याला तिथल्या सिक्युरिटी गार्डच्या लोकांनी डोक्यावर खुप जोरात टपलीत मारत मारत त्याच्या कॉलरला पकडुन बाहेर काढले. तेव्हा खुप ढकलाढकली झाली आणि लहान मुलांना कसेबसे सावरत बाकीच्यांनी संयम दाखवला म्हणुन चंगरा चेंगरी झाली नाही. @ इरसालः- माहिती बद्द्ल धन्यवाद पुन्हा कधी योग आलाच तर नक्की तिथेच जाईन. (वाघा बॉर्डर रद्द) .

सूर्योदय/सूर्यास्त पाहण्याच्या जागा बद्दल खरं आहे . इतर ठिकाणे : वृंदावन (म्हैसूर) चे कारंजे (अतिशयोक्ती) , वृंदावन ( गलिच्छपणा) , अजमेर दर्गा (गर्दी ,पाकिटमारी) , नाथद्वारा (गर्दी ,कमी वेळ) , गुरुवायुर (गर्दी ,कमी वेळ) आणि शिर्डी येथे नाही गेलो तरी चालेल . इथली दैवते खरोखरच पावणारी असतील तर घरी बसून पावोत .

अगदी खरं आहे !!

इतकी भयानक अवस्था आहे सध्या तिकडे. ऑक्टो-नोव्हे २००८ मध्ये तिकडे गेलो होतो. गर्दी बऱ्यापैकी होती. पण इतकी बेकार परिस्थिती नक्कीच नव्हती. कदाचित दोन कारणे असू शकतील. १. मुलानां शाळेच्या सुट्टया असल्याने सगळे पालक आपल्या मुलाबाळांना घेऊन तिथे जात असतील. २. अचानक सगळ्यांना देशप्रेमाचे भरते आले असेल. पण ते प्रात्यक्षिक पहायला छान वाटले होते.

खरं आहे .जाणारे लिहितात त्यामुळे पुढचे सावध होतात .धन्यवाद देर्देकर .

देशभक्ति जर लि॑क्विडेट करता आलि तर या जागेचि देशभक्ति एकत्र करून पूर्ण भारत-पाकिस्तान सीमेवर सारखि पेरावि. काहि वष्रानपुर्वि भूजला गेलो तेव्हा एक उनटवाला म्हणाला ५०० रुपयात कराचिला सोडतो. मी म्हणालो, पासपोर्ट, विसा नाहि. तो म्हणाला ते काहि नको, फ्कत पैसे द्या. ??? काहि नाहि हो प्रमोद- पेट्रिओटिझम अ‍ॅट ईट्स चिझियेस्ट लेवल.

धन्यवाद

डिसेंबर २०१३ मध्ये मी बाघा सीमारेषा पाहण्यासाठी गेले होते. आपण म्हणता तशी गाणी वगैरे तिथे वाजत असलेली वा लोक नाचत वगैरे असलेले आठवत नाहीत. घोषणा आठवतात. हुल्लडबाजी मात्र अजिबात नव्हती हे ठळकपणे आठवते. उलट, काही लोकांनी जरुरीपेक्षा अधिक आरडाओरडा करण्याचा प्रयत्न केला असता तेथील एका सैनिकी अधिकार्‍याकडून व्यवस्थित काढली गेलेली खरडपट्टी चांगलीच आठवते. भयानक अवस्था वगैरे काही नाहीये. अतिशय उत्तम संचलन पाहताना अतिशय अभिमान वाटला होता. आपण म्हणता तशी गर्दीही होते, मी स्वतः परेडच्या रस्त्यावर जिथे ध्वज उतरवला जातो त्या दरवाजाच्या विरुद्ध बाजूच्या गेटपाशी बसून हा सोहळा पाहिला आहे, पण दर थोड्या अंतरावर सैन्यातील सैनिक, सुभेदार वगैरे असतात/ होते व गर्दीचे व्यवस्थित नियंत्रण करत होते, तसेच उगाच कोणाला उभे वगैरे राहू देत नव्हते. एकूणात बाघा बॉर्डरचा माझा अनुभव अतिशय उत्तम होता. पुन्हा एकदा भेट द्यायचे फार मनात आहे.

माझा अनुभव मध्यम आहे. आम्ही २०१० मध्ये अटारी सरहद्दीवर (आता वाघा सरहद्दीला अटारी सरहद्द म्हणतात.हे मी वर्तमानपत्रात वाचले आहे. तारीख सांगता येणार नाही.) गेलो होतो. ७ - ८ व्या पायरीवर बसायला जागा मिळाली होती. गाणी होती, फुगड्या, नाच, देशभक्तीपर गाणी, घोषणा..सर्व होतं. नंतर आलेल्या लोकांना त्रास झालाहि असेल. आमची तेथे पोहोचण्याची वेळ कदाचित नीट साधली गेली असेल.त्यामुळे आम्हाला फार त्रास झाला नाही.एव्ह्ढ्या संख्येने आलेल्या लोकांसमोर देशभक्तीपर वातावरण ठेवणे आवश्यकच आहे ना? त्यामुळे तशी गाणी, घोषणा इ. असावे. *clapping*

मी प ... ही कहाणी खरी आहे काय ?

नशिबवान आहात आपण! आणि आपण सारे भारतिय!!!

ही कहाणी खरी असेल तर सांगा. चहाच्या कपाची गोष्ट पेपर मधे वाचली होती. पण नंतर अकबर बिरबला ची गोष्ट सांगीतली हे माहीती नव्हते.

सगळ्यांना कामाला लावायची भारी युक्ती आहे!

पंतप्रधानांनी आल्याआल्या "चाय पे चर्चा" चालू केली वाटतं! *biggrin* असो, बाकी तुम्ही खरेच पंतप्रधानांच्या कार्यालयात काम करत असलात तर आता मिपावर येण्यास वेळ कसा मिळवता ह्याबद्दल उत्सुकता आहे! *scratch_one-s_head*

विवेककाका पी एम ओ मधे आहेत. चला मी सर्टीफाय करतो.

वा. असा पाहिजे पुढारी. त्या प्रसंगानंतर आता कसेकाय असते तुमच्या हापिसातले वातावरण ? लोक व्यवस्थित राहू लागले, की पुन्हा ये रे माझ्या मागल्या ? दिल्लीच्या सरकारी हापिसात दहा वर्षे काम केलेले असल्याने विचारतो आहे. तुम्हाला नव्या पंतप्रधानांबद्दल, त्यांच्या कार्याबद्दल जेवढी माहिती देणे शक्य आणि योग्य असेल, ती अवश्य इथे देत रहावी, ही विनंती.

विवेक साहेब पिएमओ ऑफिस मध्ये आहेत ? वळख ठिवा मालक….

असाच प्रसंग विक्रांतवर झाला होता. कॅप्टन गणेश ( हे अणु पाणबुडी चक्र चे पहिले कमांडिंग अधिकारी होते तेथून ते सरळ विक्रांतचे कमांडिंग अधिकारी म्हणून आले होते ) विक्रांतची धुरा सांभाळली तेंव्हा त्यांना लक्षात आले कि काही अधिकारी वेळेचे पालन करीत नाहीत त्यावेळी ते जहाजाच्या शिडी शेजारी सकाळी ७. ५० ला उभे राहिले. मी ७.५५ ला आत आलो तर मला म्हणाले डॉक्टर जरा माझ्या शेजारी उभा राहा आणि गम्मत बघ. आम्ही गप्पा मारू लागलो. त्यांनी आपले मनगटी घड्याळ काढून खिशात ठेवले. कार्यालयाची वेळ ८. ०० ची होती. ८ नंतर आलेल्या प्रत्येक अधिकार्याला ते फक्त वेळ विचारत. अधिकारी काही सबब सांगू लागला कि ते फक्त म्हणत मी तुला उशीर का झाला ते विचारलेच नाही तू अधिकारी आहेस म्हणजे काही तरी कामासाठीच तुला उशीर झाला असणार. कारण सांगायची गरजच नाही. असे फक्त दोन दिवस त्यांनी केले पुढे एक वर्ष ते असे पर्यंत कोणाची उशिरा येण्याची हिम्मतही झाली नाही.

हि सत्य घटना आहे का ?मी हा लेख माझ्या facebook wall वर शेअर करू शकतो का ?

मोदी साहेबांचं कौतुक करावं का? मला तर दया आली त्यांची. पटाईत साहेब, पुढचा प्रतिसाद वैयक्तिक घेऊ नका ही विनंती. या लेखातून दुसरीही बाजू कळते (जी मीही अनुभवली आहे) ती म्हणजे मंत्रालयांमध्ये अतिशय घाण असते. बाहेरून सुंदर दिसणा-या इमारतींचा दबदबा आत गेला की कमी होतो. सरकारची फायलिंगची पद्धत अतिशय जुनाट आहे. पहिल्यांदा 'संचार भवन'मध्ये जॉईंट सेक्रेटरीसोबत बोलणं चालू असताना केबिनमधून उंदीर आणि घुशी आरामात हिंडताना पाहून दचकले होते - पुढे त्याची सवय झाली ;-) इतर दोन-तीन मंत्रालयातही हीच परिस्थिती जवळून पाहिली. एवढ्या शिकल्यासवरल्या प्रौढ माणसांना "चहाचे कप असे इकडेतिकडे टाकू नका " असं देशाच्या पंतप्रधानांनी सांगायची वेळ येते - यातच देशाचा कारभार कसा चालतो याची झलक दिसते. मोदी फार कडक वागले तर हीच नोकरशाही त्यांना गोत्यात आणू शकते - त्यामुळे त्यांनी किती शिस्त लावायला बघावी हा मोठा प्रश्न आहे.

मोदी फार कडक वागले तर हीच नोकरशाही त्यांना गोत्यात आणू शकते - त्यामुळे त्यांनी किती शिस्त लावायला बघावी हा मोठा प्रश्न आहे.

एका विशिष्ट मर्यादेपर्यंत असा कडक शिस्तीचा बडगा बाळगणारा नेता लोकांना मनापासून आवडतो. त्यामुळे 'वेळेवर या' असं ठासून सांगणाराला काही गोत्यात येण्याच्या शक्यतेपेक्षा प्रतिमा सुधारल्याने जनतेकडून मिळणारा फायदा अधिक आहे. यापलिकडे जाऊन सरकारी बाबूंच्या हितसंबंधांवर गदा आणली तर मात्र प्रश्न येईल खरा. पण मला तरी वाटतं की मोदींचा मोट्टो हा 'रिझल्ट्स मिळवा, लोकांसमोर प्रतिमा चांगली ठेवा, आणि मग वाटेल ते करा' असा असेल.

आपले प्रतंप्रधान स्वतः निर्णय घेउ शकतात हीच माझ्यासाठी मोठी आनंदाची बाब आहे, इतके वर्ष खिचडी सरकार आणि इतरांच्या हातात नाड्या असलेला केविलवाणा प्रतंपधान पाहुन वैताग आणि कंटाळा आला होता... मदनबाण..... आजची स्वाक्षरी :- रिमझिम गिरे सावन... :- मंझिल

शेकडो गोष्टी उपलब्ध असताना अकबर बिरबलची गोष्ट नमोजींनी सांगणे म्हणजे अप्रत्यक्षपणे हिंदु मुस्लिम ऐक्याची गोष्ट असावी असे वाटते.

मी प ... ही कहाणी खरी आहे काय ?

नशिबवान आहात आपण! आणि आपण सारे भारतिय!!!

ही कहाणी खरी असेल तर सांगा. चहाच्या कपाची गोष्ट पेपर मधे वाचली होती. पण नंतर अकबर बिरबला ची गोष्ट सांगीतली हे माहीती नव्हते.

सगळ्यांना कामाला लावायची भारी युक्ती आहे!

पंतप्रधानांनी आल्याआल्या "चाय पे चर्चा" चालू केली वाटतं! *biggrin* असो, बाकी तुम्ही खरेच पंतप्रधानांच्या कार्यालयात काम करत असलात तर आता मिपावर येण्यास वेळ कसा मिळवता ह्याबद्दल उत्सुकता आहे! *scratch_one-s_head*

विवेककाका पी एम ओ मधे आहेत. चला मी सर्टीफाय करतो.

वा. असा पाहिजे पुढारी. त्या प्रसंगानंतर आता कसेकाय असते तुमच्या हापिसातले वातावरण ? लोक व्यवस्थित राहू लागले, की पुन्हा ये रे माझ्या मागल्या ? दिल्लीच्या सरकारी हापिसात दहा वर्षे काम केलेले असल्याने विचारतो आहे. तुम्हाला नव्या पंतप्रधानांबद्दल, त्यांच्या कार्याबद्दल जेवढी माहिती देणे शक्य आणि योग्य असेल, ती अवश्य इथे देत रहावी, ही विनंती.

विवेक साहेब पिएमओ ऑफिस मध्ये आहेत ? वळख ठिवा मालक….

असाच प्रसंग विक्रांतवर झाला होता. कॅप्टन गणेश ( हे अणु पाणबुडी चक्र चे पहिले कमांडिंग अधिकारी होते तेथून ते सरळ विक्रांतचे कमांडिंग अधिकारी म्हणून आले होते ) विक्रांतची धुरा सांभाळली तेंव्हा त्यांना लक्षात आले कि काही अधिकारी वेळेचे पालन करीत नाहीत त्यावेळी ते जहाजाच्या शिडी शेजारी सकाळी ७. ५० ला उभे राहिले. मी ७.५५ ला आत आलो तर मला म्हणाले डॉक्टर जरा माझ्या शेजारी उभा राहा आणि गम्मत बघ. आम्ही गप्पा मारू लागलो. त्यांनी आपले मनगटी घड्याळ काढून खिशात ठेवले. कार्यालयाची वेळ ८. ०० ची होती. ८ नंतर आलेल्या प्रत्येक अधिकार्याला ते फक्त वेळ विचारत. अधिकारी काही सबब सांगू लागला कि ते फक्त म्हणत मी तुला उशीर का झाला ते विचारलेच नाही तू अधिकारी आहेस म्हणजे काही तरी कामासाठीच तुला उशीर झाला असणार. कारण सांगायची गरजच नाही. असे फक्त दोन दिवस त्यांनी केले पुढे एक वर्ष ते असे पर्यंत कोणाची उशिरा येण्याची हिम्मतही झाली नाही.

हि सत्य घटना आहे का ?मी हा लेख माझ्या facebook wall वर शेअर करू शकतो का ?

मोदी साहेबांचं कौतुक करावं का? मला तर दया आली त्यांची. पटाईत साहेब, पुढचा प्रतिसाद वैयक्तिक घेऊ नका ही विनंती. या लेखातून दुसरीही बाजू कळते (जी मीही अनुभवली आहे) ती म्हणजे मंत्रालयांमध्ये अतिशय घाण असते. बाहेरून सुंदर दिसणा-या इमारतींचा दबदबा आत गेला की कमी होतो. सरकारची फायलिंगची पद्धत अतिशय जुनाट आहे. पहिल्यांदा 'संचार भवन'मध्ये जॉईंट सेक्रेटरीसोबत बोलणं चालू असताना केबिनमधून उंदीर आणि घुशी आरामात हिंडताना पाहून दचकले होते - पुढे त्याची सवय झाली ;-) इतर दोन-तीन मंत्रालयातही हीच परिस्थिती जवळून पाहिली. एवढ्या शिकल्यासवरल्या प्रौढ माणसांना "चहाचे कप असे इकडेतिकडे टाकू नका " असं देशाच्या पंतप्रधानांनी सांगायची वेळ येते - यातच देशाचा कारभार कसा चालतो याची झलक दिसते. मोदी फार कडक वागले तर हीच नोकरशाही त्यांना गोत्यात आणू शकते - त्यामुळे त्यांनी किती शिस्त लावायला बघावी हा मोठा प्रश्न आहे.

मोदी फार कडक वागले तर हीच नोकरशाही त्यांना गोत्यात आणू शकते - त्यामुळे त्यांनी किती शिस्त लावायला बघावी हा मोठा प्रश्न आहे.

एका विशिष्ट मर्यादेपर्यंत असा कडक शिस्तीचा बडगा बाळगणारा नेता लोकांना मनापासून आवडतो. त्यामुळे 'वेळेवर या' असं ठासून सांगणाराला काही गोत्यात येण्याच्या शक्यतेपेक्षा प्रतिमा सुधारल्याने जनतेकडून मिळणारा फायदा अधिक आहे. यापलिकडे जाऊन सरकारी बाबूंच्या हितसंबंधांवर गदा आणली तर मात्र प्रश्न येईल खरा. पण मला तरी वाटतं की मोदींचा मोट्टो हा 'रिझल्ट्स मिळवा, लोकांसमोर प्रतिमा चांगली ठेवा, आणि मग वाटेल ते करा' असा असेल.

आपले प्रतंप्रधान स्वतः निर्णय घेउ शकतात हीच माझ्यासाठी मोठी आनंदाची बाब आहे, इतके वर्ष खिचडी सरकार आणि इतरांच्या हातात नाड्या असलेला केविलवाणा प्रतंपधान पाहुन वैताग आणि कंटाळा आला होता... मदनबाण..... आजची स्वाक्षरी :- रिमझिम गिरे सावन... :- मंझिल

शेकडो गोष्टी उपलब्ध असताना अकबर बिरबलची गोष्ट नमोजींनी सांगणे म्हणजे अप्रत्यक्षपणे हिंदु मुस्लिम ऐक्याची गोष्ट असावी असे वाटते.

लेखन पटलेय. यात न पटण्यासारखे काही नाही. तुम्ही यावर काय उपाय काढलाय हे वाचायला उत्सुक! जवळच्या मैत्रिणींना फक्त करियर, काम, पैसा यामागे धावताना बघून, तीशी पस्तीशीत वेगळाली आजारपणे पाठीशी लावून घेतलेली बघून बरीच ओरडले. वाईट ठरले, सिंगल आउट केली गेले. आता गप्प बसलेय. एकीचा नवरा ३७ व्या वर्षी गेला, दुसरीच्या नवर्‍याला चाळीशीत हृ. वि. झटका आला (त्यावर ती मला म्हणाली" मग काय झालं? आजकाल हे कॉमन आहे."), नवर्‍याचे दोन तीन मित्र चाळीशीत गेले. काही वर्षांपूर्वी एकीचा मुलगा १० व्या वर्षी आईच्या करियरला कंटाळून घरातून निघून गुपचुप माझ्या घरातल्या कोटस, शूजच्या क्लोजेटात लपलेला आढळला (रात्री ते माझ्या लक्षात आले नसते तर? हा विचार करणे आता सोडून दिलेय), नंतर कायदेशीर कारवाईत ओढले जाऊ नये म्हणून त्याच्या आईवडीलांनी हात जोडले, नवर्‍याने (लेक्चर मारून)तक्रार न करायचे कबूल केल्याने १० वर्षाच्या त्या मुलाने आपण होऊनच शाळेत कळवले व जे व्हायचे ते झाले. फार त्रास करून घ्यायचा नाही हे ठरवलेय. मला जे करायचेय ते करते तरी हे बघून मी खरच आनंदी आहे का हा प्रश्न पडलाय. माझा नवराही काही वर्षात हापिसातील काम घरी न आणण्याबाबत शिकला, रात्री बेरात्रीच्या मिटींगा आता घेत नाही तरी एखादी असतेच अठवड्यातून! असो, आम्ही शिकतोय. मी याबाबतीत गप्प बसायचे ठरवलेय तरी एवढे टंकलेच!

खूप कमी कंपन्या आहेत जिथे हि परिस्थिती नाहीये. बाकी सगळीकडे हीच परिस्थिती आहे. छंदांना वेळ द्यायला मिळत नाही

हे चित्र औद्योगिक क्रांति झाल्यावर लगेचच आले का ? नक्कीच नाही. देश म्हणजे कंपन्यांचे जाळे ही कल्पना पाश्च्यात्य देशात रूजली.माणसाच्या सहा गरजा आहेत. तीन भौतिक व तीन मानसिक अन्न, वस्त्र, निवारा ,प्रेम, करमणूक, कौतुक या त्या होत. त्या भागण्यासाठी खरे तर फार मोठे काही करावे लागत नाही. अमोरिकेच्या धर्तीची अर्थव्यवस्था ही आवश्यक नसलेल्या गरजा निर्माण करते व आम्ही त्यातून रोजगार निर्माण करतो हा समाजावर एक मोठा उपकार करतो असे राज्यकर्त्याना , विचारवंताना पटवून देते. पुल देशपांडे एका प्रश्नाला उत्तर देताना म्हणाले होते." जगात समाजवादाचा झालेला पराभव ही माझ्या नजरेत २० व्या शतकातील सर्वात दु:खद घटना आहे" . आपल्या आजच्या संपन्नतेतील दुखण्याचे खरे कारण पुलना कळले होते. समाजवाद म्हणजे गळचेपी असे चित्र रशिया व चीन यांच्या सारख्या देशातील राज्यकरर्यानी निर्माण केल्याने समाजवाद भांडवलशाही पेक्षा कितीतरी मुल्याधिष्ठीत असूनही बदनाम ठरला. " शराब बुरी नही होती शराबी उसे बदनाम करते है!" असेच झाले. देशाचे धीरण आज त्या त्य देशातील उद्योग ठरवतात कारण उद्योग मोठा करण्यासाठी सहन कराव्या लागणार्‍या प्रसूतिवेदना राजकारण्याना नको असतात. १९९१ मधे अशा वेदना नरसिंह रावाना नको झाल्या होत्या. वाईट परिस्थीती आणून देशातील सरकारी उद्योग राजकारणी व नोकरशहा यानी मिली भगत करून बुडवायला सुरूवात केली शराब को शराबी लोगोने बदनाम किया. आज ठराविक समाजाला दोन दोन फ्लॅट्स गाड्या ई मिळत असले तरी आयटी मधील अभियंत्यामधे आत्महत्येचे प्रमाणही वाढताना दिसत आहे. आजही आठ ते दहा मोठे उद्योग सरकारी बॅकांचे करोडो रुपये बुडवायला टपले आहेत. हे भांडवल शाही व समाजाच्या मालकीच्या बँका यांचे विचित्र साटोलोटे असल्याचे उत्तम उदाहरण आहे.

थोडासा याच धर्तीचा Self-inflected त्रास म्हणजे कार्यालयीन इ-मेल्स.. त्यासंदर्भात खूप विचारांती मी माझी सोडवणूक स्वतःलाच नियम घालून केली आहे; माझा नियम माझ्या इ-मेल सिग्नेचर मध्ये असा आहे: Let us use e-mails wisely and stay away from the "electronic leash". Technology is supposed to give us free time, not make us digital slaves! My Rule: Outside of a work-day, access e-mails only at defined times and respond quickly only if urgent. All other time is 'my time' :-) Try it, it keeps you stress-free! सुरूवातीला काही वरिष्ठांनी/ सहकार्‍यांनी कुरकुर केली, पण 'तुम्हाला capable मी हवा असेन तर हे असंच असेल' हे ठणकावून सांगितल्यावर इतरही सहकारी थोड्याफार याच मार्गाने चालू लागले. मी स्वतः कार्यालयीन वेळेनंतर कोणाला 'केवळ आठवलं म्हणून' इ-मेल / फोन करत नाही, (असे tasks फोनवर दुसर्‍या दिवसासाठी नोंदवून ठेवतो), इतरांकडूनही तशीच अपेक्षा आहे हेही स्पष्ट केलंय, त्यामुळे बराच कमी उद्वेग होतो.

हे स्वतःवरच अवलंबून असते. एकूण अनुभव असा आहे की ठराविक वेळेनंतर काम करायला नकार दिला तर जबरदस्तीने तुमच्यावर कोणी काम थोपू शकत नाही. ऑफिसचे काम, इमेल्स घरी घेऊन जाणे, न जाणे हा निर्णय सर्वस्वी व्यक्तीचा असतो.

बरेचजण यावर एवढा विचार न करता प्रवाहपतितासारखे वहात जातात. माझा यावरचा उपाय म्हणजे आमचे ऑफिशियल टाइमिंग १० ते ५ असल्याने ५ वाजेपर्यंत १००% काम करून बरोबर ५ वाजता बाहेर पडायचे. आमच्या एका सीएमडीने सर्क्युलर काढले होते की ऑफिसच्या वेळेबाहेर काम करणार्‍यांना मी अकार्यक्षम समजतो आणि त्या वेळेत ऑफिसमधे बसून तुम्ही ऑफिसची वीज, एसी, इंटरनेट यांचा गैरवापर करत आहात. अर्थात त्या सर्क्युलरकडे कोणीही लक्ष दिले नाही हे अपेक्षितच होते. मात्र गोष्ट विचार करण्यासारखी आहे खरी. मी स्वतःपुरता या रॅटरेसमधे न सापडण्याचा निर्णय घेतला. केवळ तेवढ्याचसाठी प्रमोशन्स घेतली नाहीत. आणि २५ वर्षे नोकरी करून नंतर स्वतःसाठी जगायचं हे आधीच ठरवलं होतं. त्यामुळे त्यादृष्टीने आवश्यक तेवढे पैसे साठवले आणि ठरल्याप्रमाणे नोकरी सोडून दिली. गेल्या एक दीड वर्षात त्याचा अजिबात पश्चात्ताप झालेला नाही. उलट हे अनुभव वाचले की मी स्वतःला सुदैवीच समजते.

प्रतिसादांबद्दल आभार्स. आहेत अशा काही कंपन्या जिथे वेळा पाळल्या पाहिजेत असं ठासवण्याची 'वेळ' येत नाही. बाकी अशा अनेक्क्क्क कंपन्या आहेत जिथे ही वेळ रोजच येते. असो.

वेल्लाभटांनो .... शेम टू शेम दु:ख की हो. . .

तरुण, लग्न न झालेल्या लोकांमध्ये रात्री उशीरापर्यंत बसायची हौस फार असते असे निरीक्षण आहे. आजकाल मुलांना वाढवतानाच 'गो-गेटर्स', स्मार्ट, हाय-परफॉर्मर वगैरे (साध्या भाषेत हावरट) करण्याचा प्रयत्न असतो. अशा मुलांना नोकरीला लागताच सरसर शिडी चढून जायची घाई असते. शिवाय करिअरशिवाय दुसरे काय करायचे हे माहितच नसल्याने संध्याकाळी घरी जाऊन छंद किंवा खेळ वगैरे खेळावेत हे डोक्यातच येत नाही. कंपन्याही याला उत्तेजन म्हणून रात्री उशीरा बसणार्‍यांसाठी फुकट जेवण व येण्या-जाण्याची सोय करुन ठेवतात. ही प्रवृत्ती आतातर खूप खोलवर रुजली आहे कारण उंदीर शर्यत आता आणखी तीव्र झाली आहे. नोकरी काय कॉलेज जॉईन करतानाच आपल्याला कायकाय घ्यायचंय याची यादी तयार असते. त्यात आता परिस्थिती बदलती आहे. ऊर्जा व इतर संसाधनांच्या टंचाईने जग एका अतिदीर्घ अशा आर्थिक संकटातून जात आहे. त्यामुळे विकसित देशांमध्येही नवीन बेरोजगार तरुणांची संख्या वाढत चालली आहे आणि तिथलीही कार्यसंस्कृती हळूहळू खराब होत चालली आहे. मध्यंतरी बँक ऑफ अमेरिका मेरिल लिंच या प्रख्यात कंपनीत काम करणार्‍या एका अमेरिकन तरुणाचा अतिकामाने मृत्यु झाला. त्यानंतर कंपनीने किमान रविवारीतरी सुट्टी घ्या असा आदेश काढला. ही घटना पुरेशी बोलकी आहे. अर्थात लोभाचे उदात्तीकरण इतके झाले आहे की त्यावरुन कोणी काही शिकेल अशी आशा करणे वेडेपणा आहे. याला विरोध करणे एकट्यादुकट्याचे काम नाही. विरोध करणार्‍याची अवस्था जीएंच्या हंस आणि कावळ्यांच्या गोष्टीतल्या हंसासारखी होते. जिथे लक्षावधी लोक वेडे आहेत तिथे वेडेपणालाच शहाणपणा म्हणतात.

आज परिस्थिती अशी आहे कि तुम्ही जास्त काम करीत नसाल तर तुमची जागा घेण्यास भरपूर लोक तयार असतात. त्यामुळे मी इतकाच वेळ काम करेन अशी "नवाबी" सर्व ठिकाणी चालत नाही. हि परिस्थिती बहुसंख्य क्षेत्रात आहे. दुर्दैवाने आजची पिढी आपल्या मुलांना वाढवताना "HE IS DOING WELL" म्हणजे भरपूर पैसे कमावतो या व्याख्येच्या आधाराने वाढवतात. मग जर मी हुशार आहे, जास्त पैसा कमावतो किंवा माझी आर्थिक सुस्थिती आहे तर माझ्या मुलाने पण भरपूर पैसा कमावला पाहिजे हिच अपेक्षा आहे या अपेक्षावर असलेली विचारांची बैठक घेऊन जर एखादे मुल आपल्या आयुष्याला सुरुवात करत असेल तर भरपूर पैसे कमावण्यासाठी वाटेल ते करायची तयारी त्याची आपसूक होते. मग दिवसाचे १५-१६ तास काम करणे हे त्याचा भागच झालेला आहे. माझ्यासारखे वेडे पीर फार कमी आहेत. १८ वर्षे सरकारी नोकरी करून विना निवृत्ती वेतन किंवा संतोष फंड(ग्रात्युइटी) बाहेर पडणारा माणूस किंवा मी ८ तासांच्या वर काम करणार नाही असे दोन कोर्पोरेट रुग्णालयांच्या मुलाखतीत सांगणारा माणूस एखादाच असतो. पण याचे मुळ कारण असे कि मला मोटार सायकल वर कोर्पोरेट रुग्णालयात विभाग प्रमुख म्हणूनहि जायला लाज वाटत नसे.किंवा मी माझ्या दवाखान्यात मोटार सायकलनेच जातो. आजही माझ्याकडे ८ वर्षे जुनी पेट्रोल इंडिका आहे. आपण आपल्या गरज वाढवून ठेवल्या कि त्या पूर्ण करण्यासाठी उरी फुटेस्तोवर धावतो आणि मग समाजाला दोष देतो. मुळात आपल्याला किती पैसा हवा आहे याचे कोणतेही मानक बहुसंख्य लोकांकडे नाही. एका विचारपूर्ण लेखात असे म्हटले होते कि आपल्याकडे असलेल्या गोष्टींपैकी ७० % गोष्टीचा आपण वापर करीत नाही. यात आपले घर किंवा कपडे किंवा बँकेत असलेला पैसा किंवा आपली मोटारगाडी आणि भ्रमणध्वनी या सर्व गोष्टींचा समावेश आहे.माझी गरज जरी मारुती स्वीफ्ट ने पुरी होत असेल तरी मी दुप्पट पैसे टाकून होंडा सिटी घेतो. कारण लोकांना दिसले पाहिजे कि I AM DOING WELL. मग या दुप्पट पैश्यांसाठी मला दुप्पट मेहनत करावी लागेल ते चालेल कारण "जमाने को दिखाना है". मी मुलुंड मधील डॉक्टराना २०१२ च्या नववर्षी एक संदेश पाठविला होता कि मरतेवेळी आपल्या बँक खात्यामध्ये असलेला पैसा हा आपण केलेल्या अनावश्यक मेहेनतीचे फळ आहे. (The amount of money in your bank account at the time of your death is the extra work you should not have done.). मूळ हि दुप्पट मेहनत एखाद्या शैक्षणिक पदवी किंवा कौशल्यासाठी वापरली तर आपण म्हणू त्या अटींवर आपल्याला नोकरी मिळवता येईल किंवा धंदा करता येईल. पण लक्षात कोण घेतो.