दाराला कड्या घालुन बसण्याची पद्धत अजुन सुरु झाली नव्हती..आणि बेल बसवली हे एका काळातील आहे. अँटेना नंतर आले आणि लोक टीव्हीला खिळुन एकमेकांकडे जायचे बंद झाले

थोडेसे प्रतिसाद इतर धाग्यांवरही वाटा की. सगळे इथेच टाकून दिलेन. ;-)

दाराला कड्या घालुन बसण्याची पद्धत अजुन सुरु झाली नव्हती..आणि बेल बसवली हे एका काळातील आहे. अँटेना नंतर आले आणि लोक टीव्हीला खिळुन एकमेकांकडे जायचे बंद झाले

थोडेसे प्रतिसाद इतर धाग्यांवरही वाटा की. सगळे इथेच टाकून दिलेन. ;-)

>>रुचिताला विनय दिसतो तेव्हाच पुढे काय होणार याचा अंदाज येतो. +१

त्याचीच वाट मीही बघत होतो =))

रच्याकने, हल्ली अकुकाका कुठे असतात ?

मला वाटले की या कथेत सुद्धा लुना .सायकल किंवा स्कूटीची टक्कर होऊन जीप / ट्रक नदीत पडेल.. =)) =)) =)) बेक्कार हसतोय.... अवांतर : भयकथा वाचून स्पा काकांची आठवण झाली. ;)

+१ हेडींग बदलावं अशा अपेक्षेत. ये तो बेचारा बेबस भूत हय. इसके प्रति दर्द महसूस होता हय. भय नही.

चिक्लात पाय गेला अन तुत्लि !

आशिकि २ मधे रत्रि १ वजता टमाटे विकत घेउन जात असते असे दाखव्लेय्,ते बरे चल्ते

एखाद्या घरात मदत मागायला जावं तर फटकन कोणीतरी अपमान करायची भिती.... “तुमचं घड्याळ बिघडलेलं वगैरे नाही न? कारण काय आहे, कि आत्ता ११ वाजलेत. आणि तेही रात्रीचे...आणि जनरली रात्री सगळे झोपलेले असतात. म्हणजे निदान आम्ही तरी झोपतो.. ह? तर तुम्हाला जे काय काम असेल ते उद्या...सकाळी ९ नंतर.” आणि वर तोंडावर दार लाऊन घेतात. आजकाल कोणीही मदत करत नाही स्वार्थ असल्याशिवाय... >>>>>>>> तुम्हीच लिहीले आहे की ती मदत शोधत होती म्हणुन. मोबाईल नव्हता बरोबर असे कधी असते का? रात्री ११ वाजता सुनसान रस्त्यावर एका मुलीने घरी न जाता चहा प्यावा हे अजिबात पटण्यासारखे नाही. काय चालू आहे आजुबाजुला वाचत नसावी ती.

मधुरा पहिला मुद्दा मान्य आहे. दुसर्‍या आणि तिसर्‍या मुद्द्याच्या स्पष्टीकरणा बद्दल जरा असहमती आहे. दुसरा मुद्दा >>>>चालताना थकल्यामुळे तिला चहा प्यावा वाटण,...('वाटण' हा शब्द मसाल्याचे 'वाटण' ह्या अर्थाचा आहे. तो 'वाटणं' किंवा 'वाटणे' असा पाहिजे.) कथेतील >>>>सगळा आहे-नाही तो धीर एकवटून ती तुटकी चप्पल रेटत-रेटत अंतर कमी करत होती. ह्या वाक्यानुसार ती भयंकर घाबरलेली होती. कुठल्याही घाबरलेल्या व्यक्तीची नैसर्गिक प्रतिक्रिया ही त्या भिती पासून दूर जाणे ही असते. अशा अत्यंतिक भितीच्या प्रसंगी कधी तहान-भूकेची जाणीव होत नाही तर, संकटाशी सामना करण्याच्या नैसर्गिक गरजेतून शरीर थकत नाही, त्याला अतिरिक्त बळ प्राप्त होतं. ती अगदी ८-१० किलोमिटर धावली असेल तर सांगता येत नाही, कोलमडून पडू शकते. पण चहा प्यायला जाणार नाही. निदानपक्षी, 'आपल्या हातून अपघात होऊन एक व्यक्ती पुलावरून खाली पडली आहे, आणि मृत्यू पावली असण्याची शक्यता पाहता कोणीही व्यक्ती आधी सुरक्षित ठिकाणी पोहोचण्याचाच विचार करेल. तिसरा मुद्दा>>>>तर कोणाचीही मदत अशी एकदम मागतली जात नाही. कथेतीलच सुत्र धरून सांगायचे झाले तर (विनय.....रुचिताचा मित्र.) विनय हा रुचिताचा मित्र असतो. 'कोणीही' अनोळखी नसतो. उलट अशा प्रसंगी जुना मित्र देवासारखा भेटल्यामुळे तिला आधार वाटायला हवा आणि तिने त्याला तिच्या घरापर्यंत साथ देण्याची विनंती करायला पाहिजे होती. असो. ह्या चुका मलाही जाणवल्या परंतु, तितक्या गंभीर वाटल्या नाहीत. कथालेखनात लेखिकेने घेतलेले स्वातंत्र्य म्हणून मी तिथे दुर्लक्ष केलं. पण तुमचा वरील प्रतिसाद पाहिल्यावर ह्या मुद्द्यांवर चर्चा करावी असे वाटून हा प्रतिसाद टाकला आहे.

पहिल्या मुद्द्याशी सहमत आहे.

मिपा सदस्य चोखंदळ आहेत. काहीही खपवून घेत नाहीत. तसेच, ह्या चिरफाडीचा फायदा लेककाला/लेखिकेला आपल्या लेखनाचा दर्जा सुधारण्यास मदत होते (निदान, मी तरी असे मानतो) आणि मिपावर ते अधिक कसदार लेखन करू शकतात.

>>रुचिताला विनय दिसतो तेव्हाच पुढे काय होणार याचा अंदाज येतो. +१

त्याचीच वाट मीही बघत होतो =))

रच्याकने, हल्ली अकुकाका कुठे असतात ?

मला वाटले की या कथेत सुद्धा लुना .सायकल किंवा स्कूटीची टक्कर होऊन जीप / ट्रक नदीत पडेल.. =)) =)) =)) बेक्कार हसतोय.... अवांतर : भयकथा वाचून स्पा काकांची आठवण झाली. ;)

+१ हेडींग बदलावं अशा अपेक्षेत. ये तो बेचारा बेबस भूत हय. इसके प्रति दर्द महसूस होता हय. भय नही.

चिक्लात पाय गेला अन तुत्लि !

आशिकि २ मधे रत्रि १ वजता टमाटे विकत घेउन जात असते असे दाखव्लेय्,ते बरे चल्ते

एखाद्या घरात मदत मागायला जावं तर फटकन कोणीतरी अपमान करायची भिती.... “तुमचं घड्याळ बिघडलेलं वगैरे नाही न? कारण काय आहे, कि आत्ता ११ वाजलेत. आणि तेही रात्रीचे...आणि जनरली रात्री सगळे झोपलेले असतात. म्हणजे निदान आम्ही तरी झोपतो.. ह? तर तुम्हाला जे काय काम असेल ते उद्या...सकाळी ९ नंतर.” आणि वर तोंडावर दार लाऊन घेतात. आजकाल कोणीही मदत करत नाही स्वार्थ असल्याशिवाय... >>>>>>>> तुम्हीच लिहीले आहे की ती मदत शोधत होती म्हणुन. मोबाईल नव्हता बरोबर असे कधी असते का? रात्री ११ वाजता सुनसान रस्त्यावर एका मुलीने घरी न जाता चहा प्यावा हे अजिबात पटण्यासारखे नाही. काय चालू आहे आजुबाजुला वाचत नसावी ती.

मधुरा पहिला मुद्दा मान्य आहे. दुसर्‍या आणि तिसर्‍या मुद्द्याच्या स्पष्टीकरणा बद्दल जरा असहमती आहे. दुसरा मुद्दा >>>>चालताना थकल्यामुळे तिला चहा प्यावा वाटण,...('वाटण' हा शब्द मसाल्याचे 'वाटण' ह्या अर्थाचा आहे. तो 'वाटणं' किंवा 'वाटणे' असा पाहिजे.) कथेतील >>>>सगळा आहे-नाही तो धीर एकवटून ती तुटकी चप्पल रेटत-रेटत अंतर कमी करत होती. ह्या वाक्यानुसार ती भयंकर घाबरलेली होती. कुठल्याही घाबरलेल्या व्यक्तीची नैसर्गिक प्रतिक्रिया ही त्या भिती पासून दूर जाणे ही असते. अशा अत्यंतिक भितीच्या प्रसंगी कधी तहान-भूकेची जाणीव होत नाही तर, संकटाशी सामना करण्याच्या नैसर्गिक गरजेतून शरीर थकत नाही, त्याला अतिरिक्त बळ प्राप्त होतं. ती अगदी ८-१० किलोमिटर धावली असेल तर सांगता येत नाही, कोलमडून पडू शकते. पण चहा प्यायला जाणार नाही. निदानपक्षी, 'आपल्या हातून अपघात होऊन एक व्यक्ती पुलावरून खाली पडली आहे, आणि मृत्यू पावली असण्याची शक्यता पाहता कोणीही व्यक्ती आधी सुरक्षित ठिकाणी पोहोचण्याचाच विचार करेल. तिसरा मुद्दा>>>>तर कोणाचीही मदत अशी एकदम मागतली जात नाही. कथेतीलच सुत्र धरून सांगायचे झाले तर (विनय.....रुचिताचा मित्र.) विनय हा रुचिताचा मित्र असतो. 'कोणीही' अनोळखी नसतो. उलट अशा प्रसंगी जुना मित्र देवासारखा भेटल्यामुळे तिला आधार वाटायला हवा आणि तिने त्याला तिच्या घरापर्यंत साथ देण्याची विनंती करायला पाहिजे होती. असो. ह्या चुका मलाही जाणवल्या परंतु, तितक्या गंभीर वाटल्या नाहीत. कथालेखनात लेखिकेने घेतलेले स्वातंत्र्य म्हणून मी तिथे दुर्लक्ष केलं. पण तुमचा वरील प्रतिसाद पाहिल्यावर ह्या मुद्द्यांवर चर्चा करावी असे वाटून हा प्रतिसाद टाकला आहे.

पहिल्या मुद्द्याशी सहमत आहे.

मिपा सदस्य चोखंदळ आहेत. काहीही खपवून घेत नाहीत. तसेच, ह्या चिरफाडीचा फायदा लेककाला/लेखिकेला आपल्या लेखनाचा दर्जा सुधारण्यास मदत होते (निदान, मी तरी असे मानतो) आणि मिपावर ते अधिक कसदार लेखन करू शकतात.

भाग १ भाग २ फोटो इकडे ठेवले आहेत.

कल्पना चांगली आहे. आळंदी पुणे किंवा पुणे सासवड हा टप्पा तर नक्कीच करता येईल. त्या टप्यांच्या यशापयशा नंतर दिंडीची कल्पना पुढे नेता येईल. पैजारबुवा,

भाग १ भाग २ फोटो इकडे ठेवले आहेत.

कल्पना चांगली आहे. आळंदी पुणे किंवा पुणे सासवड हा टप्पा तर नक्कीच करता येईल. त्या टप्यांच्या यशापयशा नंतर दिंडीची कल्पना पुढे नेता येईल. पैजारबुवा,

पुढच्या भागात अजुन चांगला प्रयत्न करीन

एवढी फॉर्मॅलिटी कशाला ताई? तुमची सुचना एकदम मान्य

कुंचा,झाडु,सळाती वेगवेगळे शब्द आहेत मराठीत.

जरुर प्रयत्न करेन पुढच्या लेखात

हा नाकात घालायचा दागिना आहे, छोटी रिंगच म्हणा ना पण त्यात वेगवेगळी डिझाईनपण असु शकतात

धन्यवाद पेठकरकाका...मालिका रंगतदार बनवायचा जरुर प्रयत्न करेन

पुढच्या भागात अजुन चांगला प्रयत्न करीन

एवढी फॉर्मॅलिटी कशाला ताई? तुमची सुचना एकदम मान्य

कुंचा,झाडु,सळाती वेगवेगळे शब्द आहेत मराठीत.

जरुर प्रयत्न करेन पुढच्या लेखात

हा नाकात घालायचा दागिना आहे, छोटी रिंगच म्हणा ना पण त्यात वेगवेगळी डिझाईनपण असु शकतात

धन्यवाद पेठकरकाका...मालिका रंगतदार बनवायचा जरुर प्रयत्न करेन

काही व्यक्तिचित्रे डोक्यात आहेत.पण लिहायला कधी जमेल सांगता येत नाही.जमल्यास मालिका करावी म्हणतो

मग करा की व्यक्त!! कुणी अडवलंयन्!!

येउंद्या की मग...

काही व्यक्तिचित्रे डोक्यात आहेत.पण लिहायला कधी जमेल सांगता येत नाही.जमल्यास मालिका करावी म्हणतो

मग करा की व्यक्त!! कुणी अडवलंयन्!!

येउंद्या की मग...