शांतरस

पाण्याला आवड असून चालत नाही रंगांची
अन् आरशाला प्रतिमांची
.
आरशाला तरी मुभा असते अंधारात डोळे मिटण्याची
कवीला मात्र पाण्यासारखेच राहावे लागते
अंधार असो वा उजेड
नावड असो वा आवड
त्याला लिहावीच लागते,
हृदयातून उमटणारी ओळ
.
जसे पाण्याला घ्यावाच लागतो,
त्यात मिसळणारा रंग
.
पडलाच उजेड तर दिसेलच कि जगाला
पाण्याचा रंग आणि
कवीची ओळ
म्हणूनच मी निवांत आहे
.
माझ्या ओळीच्या प्रारब्धिही
असेलच कि उजेड
उजळेल तेव्हा पाहूच की

|- मिसळलेला काव्यप्रेमी -|
(१४/०९/२०११)

किती सोपे असते ना
ADD AS FRIEND ...!! .. करणे
नुसते क्लिक केले की मित्र होणे
कुठला कोण मी ..?
पण पटकन तुमचा मित्र होऊन जाईल
तुमच्या मनाच्या खिडकीतून
हळूच मी डोकावेन
छानसे चांदणे होऊन
छानसा प्रकाश फुलवीन
तुमच्या हसण्यात मित्र होईन
तुमच्या दु:खात मी धीर देईन
किती सोपे आहे ना
ADD AS FRIEND ...!! .. करणे ..?
नुसते क्लिक केलेकी फ्रेंड होणे ..?

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
एक बेहद्द नाममात्र घोडा
पाठीवरती जीन मखमली
पायी रुपेरी तोडा
म्हणे कुणासाठी, कुणासाठी, कशासाठी, कुठवर
इमानाने जन्मभर रेटायचा ऐसा गाडा ?

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
भव्य हिमालय तुमचा अमुचा
ज्याच्या छातीचा फोडुनिया कोट ,
गुलाम केले गेले जयाने लोक तीस कोट.
बोलेना तो खळ मैंद म्हणती बळकट धश्चोट
कर्मठ जो प्राणी तो पोंचट.

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी
गणपत वाणी बिडी पिताना
चावायाचा जो नुसतिच काडी
नाही खर्चिली कवडी दमडी
नाहि वेचिला दाम
श्रीराम जयराम जयजय राम.

आई .. मिटलेला श्वास.. (१-१२) - https://www.misalpav.com/node/17166

आई ... १३ : आसवांची कोरीव लेणी

ढगभरल्या आसमंतात
दाटलेली आठवण तुझी
ओल्या नयनात उभी
आसवांची कोरीव लेणी

हृद्यावर उमटलेला
तव विचारसण
मेघकल्लोळात उमटे
मायेचा हंबर

शुभ्रधारा.. गंधवारा
रोमांचीत देह सारा
वलयांकित तेजोमय
आई.. मनाचा गाभारा

कृष्णानुराग संकीर्तन --
श्रीकृष्ण मोहन, सर्वज्ञान घन,
भक्त पूजित, श्याम मोहन |
रास-क्रीडा , रचित वल्लभ,
गोप गोपी जन, प्रिय मोहन ||

सर्व तुष्टीकर, सर्व पुष्टीकर,
धेनु वत्सल, गोप मोहन |
जगत चालक, भक्त भावन,
जगत पोषण, मुरली मोहन ||

भवताप भंजन, लोक रंजन
पाप नाशन, प्रेम मोहन |
कृष्ण कृपाकर, मोक्ष दायक
वैकुंठ नायक, विश्व मोहन ||
-- सागर लहरी २२-८-२०११

कालिंदीच्या तीरी वाजते पावरी
प्रवाहात बुडे घागर
राधाराणी जरा सावर ||

नंदाचा नंदन सावळा श्रीहरी भलता खट्याळ बाई
गोधने डोलवी, गोपिका भुलवी, गोजिरा, वेल्हाळ बाई
सूरमोहिनीत जाशील विरून
वेळीच मनाला आवर
राधाराणी जरा सावर ||

दहीदूधलोणी भरलेले माठ फोडून करतो चोरी
गोपसखे जमवून हा छेडतो, किती याची शिरजोरी
तक्रारी कृष्णाच्या किती ग कराव्या,
यशोदेला नाही पाझर
राधाराणी जरा सावर ||