शांतरस

" यक्ष प्रश्न "
अश्याच एका सुंदर संध्याकाळी
एकटाच होतो पण तू नव्हतीस
तुझ्या आठवणींची एक एक गाठ
उसवत चाललो होतो एकटाच
पाखरं आपल्या घराकडे येत होती
वाराही गारवा देत जात होता पुर्वीसारखाच
मनात तुझ्या आठवनींच काहुर पण दैव
या आठवनींना एकटेपणाची झालर

दहावी ला असताना आंम्हाला फकीरराव शिंदे यांची 'आई' ही कविता होती. शाळेत असताना आमच्या सर्वात जास्त आवडत्या कवितांमधीलच ही एक कविता! फ.मु. शिंदेंनी आपल्या प्रभावि अन् नेमक्या शब्दांत आई या शब्दाचा व्यापक अर्थ पटवुन दिला होता. तो खरोखरच हृदयाला स्पर्श करणारा होता.

तुझे पायी, गळे अभिमान
इथेच निधान, कैवल्याच

शब्दही निमाले, अश्रु ओघळले
कैसे हे उमाळे, अंतर्यामी

कारुण्य वात्सल्य, सखे तुझे प्रति
प्रिती की आसक्ती, ठाव नाही

एक मज ठाव, अंतरी जो भाव
त्याचे नाव गाव, पुसू नको

हृदयाची भाषा, न जाणे मस्तक
मौन मात्र एक, प्रकटन

असा हा ईश्वरीय , अनुभव सारा
प्रेममरस धारा, चिंब चिंब

उधळीत गुलाल, बडवीत मृदुंग,
सोहळा भक्तीचा, सुंदर सजतो ||
नाव घेती कोणी, कोणी धुंद होता
कल्लोळ भक्तीचा, दूर पसरतो ||

दूर पहा तिथे, बैसे कोणीतरी
हातातील नाणी, उगीच मोजतो ||
पोटाचेच जिथे, रोजचे सायास
कैसा भक्तीभाव, तयाला सुचतो ||

उडवती नाणी, ओवाळिती नोटा
सारे त्या भगवंता, लाच दाखविती ||
येई कोणी शेट, मागाहून पुढे
देवाहून जास्ती, सलाम ठोकिती ||

हा परी इथे, खातो शिळेपाके,
देवाच्या वाटी, साधा नमस्कार ||
भक्ती मनी दाटे, परी भूक लागे,
पोटापुढे नसतो, मनाचा विचार ||

कां वागतो माणूस असा? कां नाही जगत माणूस म्हणून?
.
आयुष्यभर सावल्यांशी खेळतो, सावल्यांमध्येच रमतो
सगळीच आंधळी कोशिंबीर, सावलीचा संसार सावलीशीच
लख्ख सूर्यासारखे सत्य डावलून सावलीचा आभास आपलासा करतो
कां? कां वागतो माणूस असा?

तिच्या वेड्या हृदयाला, माझे प्रेम कळेल का?
मित्रांनो, तुम्हीच सांगा, ती माझ्यावर प्रेम करेल का?

पावसाळ्याच्या त्या रात्रीत, ती चिंSS ब भिजली होती;
मला आठवते आमची, पहिली भेट तीच होती..!
झाडाखाली ऊभी राहून ती, रिक्शाची वाट पाहत होती;
अन् माझी वेडी नजर मात्र, तिच्यावरून हटत नव्हती.

मनात फक्त एकच विचार.. इतकं सुंदर कोण असेल का?
मित्रांनो, तुंम्हीच सांगा आता, ती मझ्यावर प्रेम करेल का?

तुला जमावे मला जमावे
त्रास जीवाचे सोडून देणे
डोळ्यामधल्या पाण्यालाही
जमून जावे वाहून जाणे

दोन मनांच्या मधले अंतर
आहे केवळ टोचत राहणे
कसे कळावे खुळ्या मनाला
निवडुंगाचे बहरून येणे

भास जगाचे खासच फसवे
त्यात जडावे दुर्धर रुसवे..
ओठांवरचे शब्द गरिबडे
श्वासागणती खडतर होणे

आठवणींचे गुलाब हळवे
नको उशाशी काटे जपणे
निर्माल्याचे प्राक्तन घेउनी
जन्मा यावे आपले जगणे