शांतरस

मिपावरच्या सर्व कार्ट्यांस समर्पित. (चालः चल री सजनी अब क्या सोचे) लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे लिही रे... जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे...

१. (ओवी) प्रश्न प्रश्नांचे उत्तर दु़:ख सुखाचे आधार माझ्यासाठी मीच आता एकलाच दारोदार || चांदण्यास चंद्र भार नेत्रातुनी संथ धार परका आप्तजनात एकलाच मुक स्वर || भावनांचा कोरा पुर स्वप्नांचाच स्वैर धुर मनास अनोळखी मी एकलाच दूर दूर || कोण कोणाचा इश्वर माणुसकीचा संहार कुरवाळत दु:खास एकलाच जातो दूर || २. गीत ( राग लक्षात नाहिये, कारण त्यातील मला कळत नाहीच काही.. पण या गाण्याला 'दयाघना' या गाण्यास जो राग आहे तो राग वापरलेला आहे असे मित्राने गाताना सांगितले होते..

तु मला अजुनहि जानलं नाहिस कारण तुझा स्वभाव च तसा आहे त्याला मि तरि काय करु. मि तर भरभरुन देतो... तुला घेता च येत नाहि , त्याला मि तरि काय करु. मि देता देता थकत नाहि, पण तु घेता घेता च थकतेस, त्याला मि तरि काय करु. मि तुला देतो ते हि तुला आवडत नाहि, मि तिला देतो ते हि तुला आवडत नाहि. कारण तुझा स्वभाव च तसा आहे.. त्याला मि तरि काय करु. मि तुला तिला सर्वानाच देतो ... तरि माझं पात्र रिकामं होत नाहि. मि सदैव त्रुप्त तु सदैव अत्रुप्त . आज मि तुला माझं अक्षयपात्र च देतो.. ते तरि तु निस्वन्शयि मनाने घे. नि मि जसा देतो तसं तु भरभरुन दे.

पुन्हा काल स्वप्नात आली गझल खुले पापणी अन् उडाली गझल कशी कोरडी मी, जरी वाहते तुझ्या आठवांच्या पखाली गझल? नसे वेगळे रूप माझे-तिचे, मला वारशाने मिळाली गझल "जरा एकटे वाटते, शब्द दे तुझे सोबतीला" म्हणाली गझल जुळे प्रेम एका कटाक्षामध्ये, क्षणार्धात माझीच झाली गझल! नको या प्रवासात थांबा कुठे, सवे आज माझ्या निघाली गझल

फुलपाखरांमागे धावताना, कधी झोक्यावर हिंदोळताना पावसात भिजून आणि ओल्या मातीत खोपे करताना दगडधोंडे उचकताना अन् काट्याफुफाट्यात हिंडताना कळलंच नाही की तो आहे आणि हळूच कानी म्हणतो आहे "भिऊ नकोस ... पण मी तुझ्या पाठीशी आहे." नवी नव्हाळी फुटताना, सगळं जग फुलताना नवी शिखरे चढताना, सागर पालथे घालताना छातीने पर्वत फोडताना अन् लाथेने पाणी काढताना दुर्लक्ष केलं उद्दामपणे जरी कळलं तो म्हणतोच आहे "भिऊ नकोस ...

माझ्या छोट्याश्या कौलारू घराच्या एका कोपर्यात धुनीवर टांगलेला आरसा तेजाळला आहे. नितळ आणि रिक्त आरशात तळ्यातल्या तरंगांचे प्रतिबिंब उमटते आहे. --- माझ्या पादुका दरवाजाजवळच्या कोनाड्यात धीरोदात्तपणे प्रतीक्षा करत आहेत. हे घर जिथे मी सारे जीवन व्यतीत केले. जिथे काही क्षणांपुर्वीच प्रखर सूर्यप्रकाशात सचेतन मी भलत्याच खोड्या काढत खळखळून हसायचो. --- आज इथे संतजन लोटले आहेत. एकतारी छेडत निर्गुणी भजने गात आहेत. त्यांचा आनंद...

3

चला मस्त तारुण्य फुललेय जरा मजेत जगूया कसे जगायचे त्याचे स्वातत्र्य घेऊया कशे प्रेम करायचे त्याचे गणित आपणच ठरवूया कशाला करायची कुणाची कॉपी आपण आपल्या पद्धतीने जगूया चला जरा मस्त सूर लावूया शोभादर्शक नि त्यात रंगीत काच तुकडे कसे छान शोभादर्शक बनते तसे काही तरी करुया प्रेमाचे क्षण आपल्याला हवे तसे आपल्या मनात मांडूया जमेल [?] खरेच जमेल ..! प्रयत्न करुया ..!! कशासाठी कुणाला लाजून प्रेमाचे सूर लपवायचे कुणावर असेल प्रेम तर कशासाठी दडवायचे ? ती आली त्या दिवशी कसे ढग भरून आले होते निळ्या निळ्या साडीमध्ये तिचे मन फुलत होते काळेभोर डोळे नि मस्त चेहरा तारुण्याचे एक

वरील मंडल श्रेयअव्हेर - सौजन्य जाल नक्की कोणतं वय असतं ज्या वयात आपली आई आपल्याला उमजते? नक्की कोणतं वय असतं जेव्

आता आंब्याचा सीज़न सुरु होईल. म्हणुनच हे ख़ास हे आंब्याच गाण आज लिहित आहे. हे मला माझ्या आजीच्या वहीतून मिळाल.