शांतरस

कधी कधी हलकासाच पेपर उचलून
मुद्दाम त्यावरच भाजी चिरून
कधी उगाच रद्दी निट रचून
नि रचेलेली रद्दी मुद्दाम पाडून
       चोरून चोरून तू वाचतेस, हो ना?

कधी धूळीवर, झाड़त असतांना
कधी भांडयांवर, ते घासतांना
काचेवर खिडक्या पुसतांना
तर पानांवर पाणी घालतांना
       चोरून चोरून तू लिहितेस, हो ना ?

आला पहा कवी तो - आला पहा कवी तो -
उलट्या दिशेस पळतो पाहून त्यास जो तो !
इकडून सिंह आला ; तिकडून बघ कवी तो
सिंहासमोर जो तो जबड्यात शिरु पहातो !
का वाटते कवीचे भय फार सज्जनाला
वाळीत का कवीला तो टाकण्यास बघतो !
जखमी कधी कुणाला ना वार करि कुणावर
अध्यात ना कुणाच्या मध्यात तोच नसतो !
आली जरी त्सुनामी ; लाटांवरी तियेच्या
हळुवार तो मनाने कविता करीत असतो !
ती एक ठेच साधी जखमी तुम्हांस करते

काही गाणी अगदी कायम मनात रुंजी घालत रहातात, ती आपल्याला का आवडतात हे सहजासहजी सांगता येत नाही, पण कधीतरी अचानक काही भाव, काही शब्द मदतीला धावून येतात आणि त्या गाण्याचं आणि आपलं नातं उलगडून देतात. अशा या आगळ्यावेगळ्या कल्पनेला इथूनवेचलं आणि पहिला प्रयत्न केला.

जखमा फुलतील नव्याने,
थरथरेल मन तृणपाते,
भगव्याशा आभाळाचे
क्षितिजाशी धुरकट नाते

त्या कातरवेळी माझ्या
वेदनेस कंठ फुटावा
हुरहुरत्या सांजेला मी
माळून पूरिया द्यावा!

तूही मीही
एकाच देशाचे नागरिक
असे म्हणतोस..

परंतु, मित्रा!
तुझा देश वेगळा,
माझा देश वेगळा..

तुझा देश
मातीचा..
माझा देश
माणसांचा..

तुझ्या देशाची सीमा
काट्यांच्या कुंपणांची..
माझ्या देशाची सीमा
फुलांच्या पाकळ्यांची..

तुझ्या राष्ट्रगीतांत
नुसतेच शब्द..
माझ्या राष्ट्रगीतांत
जिवंत संगीत..

तुझा देश
रक्तरंजित चरित्र,
माझा देश
सुंदरशी कविता..

तुझ्या देशांत
शिरगणती..
माझ्या देशांत
विचारगणती..

तुझा देश
कायद्याचे राज्य..
माझा देश
प्रीतिचे स्वराज्य..

बस स्टँड

परवाच खुप कधीचा गावाकडे गेलो.
तशी आठवण यायची पण सवड नव्हती होत.
म्हणून वेळात वेळ काढून गेलो.
आठवणीतल्या आठवणी आठवीत गेलो.

पूर्वी कसे छान दिवस होते
तारुण्याचे कसे एक गाणे होते
पत्र येईल येईल म्हणून मन वाट बघायचे
निळ्या पत्रात मन हरवून जायचे

शब्दांची रांगोळी कशी छान वाटायची
निळ्या निळ्या आभाळात कशी पाखरे उडायची
तिच्या घरासमोरचा पिंपळ सळसळताना दिसायचा
संध्याकाळी ती खिडकीतून दूरवर नजर टाकीत वाट बघायची
[अशी कल्पना त्याच्या डोक्यात यायची]
नुसत्या आठवणीने किती बहरून जायचे मन
जुनी पत्र चाळताना
किती हरवून जातेय मन ...!

पोस्टमनची वाट बघता बघता
कसा दिवस हरवून जायचा
स्वप्नात तिचा भास छळत राहायचा ..!!

बरसणार्‍या मेघधारांना वार्‍यावर पेटतांना
पहायचेय तिला एकदा या पावसात भिजतांना

सरीवर सर कोसळून हे कृष्ण मेघ गडगडतांना
पहायचेय तप्त धरेसह माझ्या मनास निवतांना

रुसलेल्या गुलाबाच्या कळीला हलकेच उमलतांना
पहायचेय क्षितिजावरील इंद्रधनुष्यातील सप्तरंगांना

ग्रीष्माचा दिवस सारून श्रावणसांज अवतरतांना
पहायचेय जाईवेलास फिरुनी तरुण होतांना

ओलेत्याने तिला माझी कविता गुणगुणतांना
पहायचेय मोहरून तो कोकीळकंठ पालवतांना

पहायचेय तिला एकदा या पावसात भिजतांना
पहायचेय तिने मला एकदा, मी तिला चिंबून पाहतांना