कधी ह्या देहात, कधी त्या देहात
आणि फिरतसे, अनेक योनीत
असे कुठे वास, मधल्या वेळेत?
आणि करे काय, नसता कशात?
ओळख तयाची, कोणत्या खात्यात?
तोच हा अमुक, कोण ठरवत?
आहे तो खरेच, कसे हे ठरत?
नसती भावना, प्राण्याच्या योनीत
अचानक येती, मानवी देहात
आज जारे बाबा, अमुक देहात
आणि कर मजा, तमुक योनीत
सांगा असे सारे, कोण त्यां सांगत?
आणि गुपचूप, कोण शिकवत?
जातो का शाळेत, मधल्या सुट्टीत?
वेदना जखम, काया ही झेलत
स्वत्वाची जाणीव, कायम सोबत
सतत कर्मात, असे हीच रत
तरी म्हणे भोग, असे हा भोगत
फळाची आसक्ती, नसावी कायेत
ह्यास मात्र फळ, मुक्तीच्या रुपात
ऐकावे नवल, गंमत जंमत
नाही रंग रूप, आकार बंधात
तरी लागे गुण, किंव
दिग्या अन जग्या मुडदे चोरायचे… स्मशानात पुरलेले. संशयाला जागाच सुटणार नाही असं परफेक्ट त्यांचं काम.