मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

सच्चे वरण

श्रीगुरुजी ·

पीके 06/09/2015 - 13:18
मला मराठी समजत नसल्यामुळे लेख समजला नाहि. फक्त जर्मन, ग्रीक आणी फ्रेंच भाषेतील शब्दांमुळे वरणावरती काहीतरि आहे एवढे कळले. क्रूपया कन्नड आनी तेलगु शब्द पण दिलात तर जास्त सोपे पडेल समजायला..

अभ्या.. 06/09/2015 - 13:52
@श्रीगुरुजी कच्चे हरण नावाची मांसाहारी आवृत्ती काढा. मग अच्चे सरण, जल तरण, जे काही काढायचे ते काढा पण एकदाचा हा विडंबनाचा तरास थांबवा. श्रीगुरुजी लिहितायत म्हणल्यावर मोदींच्या वरणभातावर नाहीतर दाळिंच्या भावावर, निदान डेरा सच्चा सौदावर लिहितील वाटले तर हे असले. :( काढून टाकतील हा तुम्हाला कार्यकारिणीतून. तुम्ही असले लिहिणे अपेक्षित नाही. ;)

नाखु 07/09/2015 - 10:04
त्यांनी "सत्तेचे कुरण" नावाचे पीठ आंबवायला घातले आहे. विरज्ण माईंकडे मागीतले पण त्या "नेहमीप्रमाणे" नाही म्हणाल्या मग अत्यंत जड अंतःकरणाने दादुमियांकडून अदमुरे लोणी आणले (त्यांचेकडील लोणीही आंबलेल्या दह्यापेक्षा जालीम असते अगदी रबडी-बासुंदीचेही दही बनवू शकते असा मिपामान्य समज्+संकेत आहे). पीठ पुरेसे लागेपर्यंत प्रतीक्षा करणेच आप्ल्या हाती आहे असे आमचा भोकरवाडीचा वार्ताहर चिमणु चोच्मारकर उर्फ "टोक्टॉक ताशीव" कळवीतो. अभामिपामांकसंचालीतवेळीदैनीक्तरूणभारतकासामनासकाळीवाचकांनाजागरण्त्रिकाळी यावर्तमानपत्रामधून साभार.

मारवा 06/09/2015 - 14:05
पेपरमधल्या बातम्या वाचुन भीती वाटते म्हणताय. अशा रुग्णांचे नातेवाइक ज्या जाहिराती टाकतात ती वाचुन तर चक्कर च येते. तुम्ही वाचली असेल बघा मराठी पेपरात छोट्या जाहीरातीत येते. अशी अमुक अमुक कामे करण्यासाठी विनापाश बाई पाहीजे. विनापाश म्हणजे नेमकी काय अपेक्षा असते अजुन कळलेल नाही. काही शब्द फिक्स होउन जातात जाहीरातवाल्यांचे होतकरु उमेदवार, गरजु, आणि ते मैत्री करायचीय? हिंदी पेपरात असतात अमुक अमुक बाबा लव्ह प्रोब्लम , सौतन से छुटकारा

मारवा 06/09/2015 - 14:18
जपानी भातशेती, भात आणि वजनाचा अन्योन्न संबंध धुतल्या तांदळासार खा खी म्हणजे नेमकी कशी भातखंडे यांचे भारतीय शास्त्रीय संगीतातील योगदान भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी पाट मांडला भाताचा गाता दंगल गाणी या कवितेची अस्तीत्ववादी समीक्षा भाता लोहाराचा कुठल्या मटेरीयल ने बनवतात त्याची समकालीन उपयुक्तता काय ? यादवकालीन भात्याची वैशिष्ट्ये कुठली ? हिंदीतल्या तेरी जुदाई दिल को नही भाती मधील भाती हि मराठी भातांची (जेवणातल्या एकुलती एक पत्नी की) लोहाराच्या भाताची भार्या याचा व्युत्पत्तीशास्त्रान्वये इंडॉलॉजीच्या अंगाने अभ्यासपुर्ण लेख येउ दया. अजुन काय काय आहे तुमच्या भात्यात सगळे येउ द्या. भातावर जमेल तेवढा प्रकाश टाका ह.घ्या.

बोका-ए-आझम 07/09/2015 - 00:07
भाते यांचा उल्लेख न केल्याबद्दल दुसरे ज्येष्ठ मिपाकर माहितगार यांचा कनिष्ठ मिपाकर बोका-ए-आझम यांच्याकडून मिशा फेंदारुन णिशेध!

तिमा 08/09/2015 - 16:43
सच्चे वरण मिळत नसेल तर सच्चे मरण मागावे, ते नक्की मिळेल.

पीके 06/09/2015 - 13:18
मला मराठी समजत नसल्यामुळे लेख समजला नाहि. फक्त जर्मन, ग्रीक आणी फ्रेंच भाषेतील शब्दांमुळे वरणावरती काहीतरि आहे एवढे कळले. क्रूपया कन्नड आनी तेलगु शब्द पण दिलात तर जास्त सोपे पडेल समजायला..

अभ्या.. 06/09/2015 - 13:52
@श्रीगुरुजी कच्चे हरण नावाची मांसाहारी आवृत्ती काढा. मग अच्चे सरण, जल तरण, जे काही काढायचे ते काढा पण एकदाचा हा विडंबनाचा तरास थांबवा. श्रीगुरुजी लिहितायत म्हणल्यावर मोदींच्या वरणभातावर नाहीतर दाळिंच्या भावावर, निदान डेरा सच्चा सौदावर लिहितील वाटले तर हे असले. :( काढून टाकतील हा तुम्हाला कार्यकारिणीतून. तुम्ही असले लिहिणे अपेक्षित नाही. ;)

नाखु 07/09/2015 - 10:04
त्यांनी "सत्तेचे कुरण" नावाचे पीठ आंबवायला घातले आहे. विरज्ण माईंकडे मागीतले पण त्या "नेहमीप्रमाणे" नाही म्हणाल्या मग अत्यंत जड अंतःकरणाने दादुमियांकडून अदमुरे लोणी आणले (त्यांचेकडील लोणीही आंबलेल्या दह्यापेक्षा जालीम असते अगदी रबडी-बासुंदीचेही दही बनवू शकते असा मिपामान्य समज्+संकेत आहे). पीठ पुरेसे लागेपर्यंत प्रतीक्षा करणेच आप्ल्या हाती आहे असे आमचा भोकरवाडीचा वार्ताहर चिमणु चोच्मारकर उर्फ "टोक्टॉक ताशीव" कळवीतो. अभामिपामांकसंचालीतवेळीदैनीक्तरूणभारतकासामनासकाळीवाचकांनाजागरण्त्रिकाळी यावर्तमानपत्रामधून साभार.

मारवा 06/09/2015 - 14:05
पेपरमधल्या बातम्या वाचुन भीती वाटते म्हणताय. अशा रुग्णांचे नातेवाइक ज्या जाहिराती टाकतात ती वाचुन तर चक्कर च येते. तुम्ही वाचली असेल बघा मराठी पेपरात छोट्या जाहीरातीत येते. अशी अमुक अमुक कामे करण्यासाठी विनापाश बाई पाहीजे. विनापाश म्हणजे नेमकी काय अपेक्षा असते अजुन कळलेल नाही. काही शब्द फिक्स होउन जातात जाहीरातवाल्यांचे होतकरु उमेदवार, गरजु, आणि ते मैत्री करायचीय? हिंदी पेपरात असतात अमुक अमुक बाबा लव्ह प्रोब्लम , सौतन से छुटकारा

मारवा 06/09/2015 - 14:18
जपानी भातशेती, भात आणि वजनाचा अन्योन्न संबंध धुतल्या तांदळासार खा खी म्हणजे नेमकी कशी भातखंडे यांचे भारतीय शास्त्रीय संगीतातील योगदान भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी पाट मांडला भाताचा गाता दंगल गाणी या कवितेची अस्तीत्ववादी समीक्षा भाता लोहाराचा कुठल्या मटेरीयल ने बनवतात त्याची समकालीन उपयुक्तता काय ? यादवकालीन भात्याची वैशिष्ट्ये कुठली ? हिंदीतल्या तेरी जुदाई दिल को नही भाती मधील भाती हि मराठी भातांची (जेवणातल्या एकुलती एक पत्नी की) लोहाराच्या भाताची भार्या याचा व्युत्पत्तीशास्त्रान्वये इंडॉलॉजीच्या अंगाने अभ्यासपुर्ण लेख येउ दया. अजुन काय काय आहे तुमच्या भात्यात सगळे येउ द्या. भातावर जमेल तेवढा प्रकाश टाका ह.घ्या.

बोका-ए-आझम 07/09/2015 - 00:07
भाते यांचा उल्लेख न केल्याबद्दल दुसरे ज्येष्ठ मिपाकर माहितगार यांचा कनिष्ठ मिपाकर बोका-ए-आझम यांच्याकडून मिशा फेंदारुन णिशेध!

तिमा 08/09/2015 - 16:43
सच्चे वरण मिळत नसेल तर सच्चे मरण मागावे, ते नक्की मिळेल.
सच्चे वरण ह्याचा अर्थ ’mageireména fakés / kalós fakés’ (ग्रीक शब्द) ", "gut Linsen (जर्मन शब्द)", "bien lentilles (फ्रेंच शब्द)" म्हणजेच "चांगले शिजलेले एकजीव झालेले वरण" असा होतो. प्रत्येक व्यक्तीला जेवणाची सुरवात चांगल्या वरणभाताने आणि शेवट चांगल्या ताकभाताने व्हावा असे वाटते. परंतु ते आपल्या हातात नसते. ’सच्चे वरण हवे’ असे अंथरूणाला खिळलेल्या आजारी व्यक्तीने सांगितले तरी घरातल्यांना ते पटत नाही. अंथरूणाला खिळलेल्या वृद्ध व रूग्णांना सच्चे वरण देणे अवघड असते. नवरा किंवा बायको असली तर त्यातल्या त्यात चांगले.
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कला
नृत्य
नाट्य
संगीत
धर्म
पाकक्रिया
इतिहास
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
kathaa
राहणी
औषधोपचार
प्रवास
भूगोल
देशांतर
राहती जागा
नोकरी
विज्ञान
क्रीडा
अर्थकारण
अर्थव्यवहार
गुंतवणूक
ज्योतिष
फलज्योतिष
सामुद्रिक
कृष्णमुर्ती
राशी
राजकारण
शिक्षण
मौजमजा
चित्रपट
छायाचित्रण
रेखाटन
स्थिरचित्र
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
प्रतिक्रिया
आस्वाद
समीक्षा
माध्यमवेध
लेख
बातमी
अनुभव
मत
शिफारस
सल्ला
माहिती
संदर्भ
चौकशी
प्रश्नोत्तरे
मदत
वाद
प्रतिभा
भाषांतर
विरंगुळा

अचंबीत करणारे तरीही सुखद.

नाखु ·

कैलासवासी सोन्याबापु 05/09/2015 - 10:51
महाराष्ट्रात असे खुप आहेत हीरे आमटे कुटुंबियांसारखे काम करणारे एक डॉ.कोल्हे कुटुंब ह्यांच्याबद्दल कालच कळले, ते अकोला जिल्ह्यात काम करतात (अर्थात सद्धया प्रमाण लोकबिरादरी इतके मोठे नाही) (अस्सल काच) बाप्या

नाव आडनाव 05/09/2015 - 22:44
डॉ.कोल्हेंची मुलाखत आयबीएन लोकमतच्या "ग्रेट भेट" मधे ऐकली होती. चांगल्या मुलाखती असायच्या - हिम्मतराव बाविस्कर, रघुनाथ माशेलकर पोपटराव पवार, तात्याराव लहाने, सुधा मूर्ती ... अश्या लोकांच्या कामाकडे बघून सामान्य माणसाला प्रेरणा मिळते, पण प्रश्न पडतो की ह्या लोकांना इतक्या मोठ्या कामाची प्रेरणा कुठून मिळत असेल. जे ते करतात, तसं आधी अजिबातही नसतं. नगरमधे आजही बर्‍याच गावांत चांगला रस्ता नाही. जिथे आहे तिथे बर्‍याच ठिकाणी तुटका फुटका सिंगल रोड (सिंगल लेन सुद्धा नाही). ६०-७० वर्षां आधी जेंव्हा हीच परिस्थीती अजून बेकार असेल, तेंव्हा रोड स्वतःच्या पैश्यातून आणि मेहनतीने करण्याचं ठरवणं सुद्धा किती अवघड असलं असेल - आणि तेही सारं दुसर्‍यांसाठी. मी संत बघितले नाहीत, पण जेंव्हा कधी असतील ते नक्की असेच असणार.

एस 05/09/2015 - 11:21
भापकर गुरुजींवर मिपाकर आयुर्हित यांनी सर्वप्रथम लेख लिहिला होता. मांझी हा चित्रपट आल्यानंतर एबीपी माझा ह्या वृत्तवाहिनीने त्यांची मुलाखत घेतली होती. भापकर गुरुजींनी केवळ ५७ किमीचे रस्ते स्वखर्चातून बनविले असे नाही तर जांभळासारख्या फळाच्या बियाही गोळा करून, विकत घेऊन जंगलही फुलवले आहे. फार प्रेरणादायक व्यक्तिमत्त्व!

मित्रहो 05/09/2015 - 18:38
छान माहीती दिली. मांझी चित्रपटामुळे आता अशा बऱ्याच लोकांच्या कार्याला प्रतिष्ठा मिळेल.

प्यारे१ 05/09/2015 - 19:23
रस्ते बनवणं ही सरकारची जबाबदारी आहे. या लोकांच्या कामाचं कौतुक आहेच पण त्यांना आनंदानं हे काम करावं लागत आहे की अगतिकतेमधून? भापकर गुरुजी अथवा मांझी हे ध्येयवेडे दुसर्‍या एखाद्या आणखी भव्य आणि जास्त उत्पादक कामांमध्ये आपली ऊर्जा वापरु शकले असते असं नाही वाटत? माझ्या मते त्यांना अकारण खस्ता खाव्या लागल्यात. त्यांच्या कार्याची महती कमी होत नाही हे निश्चित. एक ऐकीव माहिती: सातारा जिल्ह्यातून जाणारा एक राज्य महामार्ग कागदोपत्री चार पदरी आहे. प्रत्यक्षात तो दोनच पदरी आहे. रस्त्याचे दोन पदर नेमके कुठं गेले याचा याठिकाणी विचार करता 'राष्ट्रामध्ये वाद' निर्माण होण्यापूर्वी सरकार बदललं. ७ मीटर रुंदीचा एक किलोमीटर रस्ता बनवायला साधारण १ कोटी तरी पकडले तरी जिल्ह्यातला ६०-७० किमीचा रस्ता म्हणजे किती होतात याचा विचार करावा लागतो. दुपदरी रस्ता म्हणजे याच्या दुप्पट. घोटाळ्यांचं रुपडं आपल्याला बर्‍याचदा समजतच नाही ही वस्तुस्थिती आहे. भापकर गुरुजींना आयुष्य वेचावं लागलं यासाठी खरंतर वाईट वाटायला हवंय.

अभ्या.. 05/09/2015 - 19:39
सगळेच्या सगळे दोन पदर राष्ट्रात वाद करणार्‍यांकडे जात नसतात. त्यातला खडी पुरवणारा आपला शेजारी निघतो, अर्थमुव्हिंगला जेसीबी पुरवायचे कॉन्ट्रॅक्ट आपल्या एखाद्या सोयर्‍याने घेतेलेले असते. त्याच्या फार्म हाऊसचा डिझाईन प्लान आपल्या ऑफिसमधून गेलेला असतो. एखाद्या मित्राने त्या रस्त्याचे रेडियम बोर्ड बसवायचे काम घेतलेले आसते. त्याची पार्टी आपण झोडलेली असते. कसा झिरपत जातो हा गैरव्यवहार कुणास ठाऊक. उगी एकाला कुणाला सूळी चढवण्यात अर्थ नाही. गरज लागेल तसे लोक मार्ग काढतात हिच वस्तुस्थिती. दुसर्‍यांच्या गरजेसाठी काढणारे असे मांझी विरळे. म्हणून त्यांचे कौतुक आहेच.

प्यारे१ 05/09/2015 - 19:55
मान्य आहे रे भावा पण नदीवरचा पूल नि रस्ता आक्खाच्या अक्खा गायब होणं याबाबत काय म्हणशील? आणि यात कुठला एक बोट ठेवण्यासारखा नाही. हे साटंलोटं असतंय. बाकी आमच्या एवढ्या थोरामोठ्यांशी ओळखी नसल्यानं आम्हाला विशेष माहिती नाही. आणि वरच्या प्रतिसादात लिहिल्याप्रमाणं या ध्येयवेड्या लोकांच्या कामाचं मोल मोठं आहेच.

काळा पहाड 05/09/2015 - 21:56
त्या जनतेचा "जाणता" नेता शर्द्या सध्या रोज उपदेश द्यायला लागलाय. "पाणी जपून वापरा", म्हणजे उसवाल्यांना याला पाणी देता येईल. "दुष्काळात चारा छावण्या उघडा", म्हणजे तिथे टँकर पोचवून हा रग्गड पैसे कमावेल. दु:ख याचं नाही की हा बोलतो, दु:ख याचं की जनता याला आणि याच्या चमच्यांना मतं देते. तीच जनता सध्या मराठवाड्यामधून पावूस नाही आणि जमिनीतलं सगळं पाणी बोअर लावून उपसून संपवल्यावर आता स्थलांतर करते आहे.

कंजूस 08/09/2015 - 20:01
सह्याद्रीच्या पाऊलखुणा कार्यक्रमही चांगला असतो,परंतू कोणती चित्रफीत दाखवायची याची सुचना दिल्लीवरून वरळीला पाच दहा मिनिटे अगोदर येते त्यामुळे कार्यक्रम कोणता हे कळत नाही. ट दूरदर्शन : पाहिचं तर पहा { नाहीतर फुटा }, एमटीडीसी : राहिचं तर रहा { नाहीतर फुटा }

धर्मराजमुटके 08/09/2015 - 20:12
'मांझी' चित्रपट रिलीज झाल्यावर बर्‍याच वृत्तपत्रांत भापकर गुरुजींविषयी लेख लिहून आले होते. नक्की संदर्भ आठवत नाहीत. टीप : मिपावर 'तेथे माझे कर जुळती' किंवा अशाच एखाद्या शीर्षकाखाली महाराष्ट्रातील / भारतातील अशा प्रकारच्या हटके कामे करणार्‍यांबद्दल परिचयात्मक लेखन केले जाऊ शकते काय ? मात्र त्या व्यक्ती तुलनेने अप्रसिद्ध किंवा कमी प्रसिद्द असाव्यात. (प्रसिद्ध व्यक्तींबद्दल लिखाण असूच नये असे नाही पण बरेचदा प्रसिद्ध व्यक्तींबद्दलची माहिती इतर ठिकाणी ही सहज उपलब्ध असते म्हणून.)

एस 09/09/2015 - 00:26
मिपाला एक संस्थळ म्हणून काही मर्यादा आहेत. पण शेवटी ते इथे लिहिणार्‍यांच्या प्रतिभेवर आणि इच्छेवरही अवलंबून आहे. उदा. अशा स्वरूपाचा एखादा धागा तुम्ही काढू शकता व वेळोवेळी त्यात तुम्ही,तसेच इतर लेखक/प्रतिसादकर्ते भर घालू शकतील.

अभिजीत अवलिया 10/09/2015 - 09:22
भापकर गुरुजीन्बद्दल वाचले होते. त्यानी आपले संपूर्ण आयुष्य असे दुर्गम भागात रस्ते बनवण्यासाठी वेचले. पण त्यांचे अजून एक स्वप्न आहे ते म्हणजे ह्या रस्त्यावरून एस.टी वाहतुक सुरु करने. हे रस्ते त्यानी स्व खर्चातून बनवलेत, ते सरकारी नाहीत. त्यामुळे ह्या रस्त्यावरून एस.टी. महामंडळ गाड्या सोडत नाही. कारण कोणत्याही रस्त्यावरून एस.टी. सोडायची असेल तर तो रस्ता वाहतुकीला योग्य आहे असे सार्वजनिक बांधकाम विभागाचे पत्र लागते. आणी हे रस्ते सरकारी नसल्याने सार्वजनिक बांधकाम विभाग असे पत्र देईना.

कैलासवासी सोन्याबापु 05/09/2015 - 10:51
महाराष्ट्रात असे खुप आहेत हीरे आमटे कुटुंबियांसारखे काम करणारे एक डॉ.कोल्हे कुटुंब ह्यांच्याबद्दल कालच कळले, ते अकोला जिल्ह्यात काम करतात (अर्थात सद्धया प्रमाण लोकबिरादरी इतके मोठे नाही) (अस्सल काच) बाप्या

नाव आडनाव 05/09/2015 - 22:44
डॉ.कोल्हेंची मुलाखत आयबीएन लोकमतच्या "ग्रेट भेट" मधे ऐकली होती. चांगल्या मुलाखती असायच्या - हिम्मतराव बाविस्कर, रघुनाथ माशेलकर पोपटराव पवार, तात्याराव लहाने, सुधा मूर्ती ... अश्या लोकांच्या कामाकडे बघून सामान्य माणसाला प्रेरणा मिळते, पण प्रश्न पडतो की ह्या लोकांना इतक्या मोठ्या कामाची प्रेरणा कुठून मिळत असेल. जे ते करतात, तसं आधी अजिबातही नसतं. नगरमधे आजही बर्‍याच गावांत चांगला रस्ता नाही. जिथे आहे तिथे बर्‍याच ठिकाणी तुटका फुटका सिंगल रोड (सिंगल लेन सुद्धा नाही). ६०-७० वर्षां आधी जेंव्हा हीच परिस्थीती अजून बेकार असेल, तेंव्हा रोड स्वतःच्या पैश्यातून आणि मेहनतीने करण्याचं ठरवणं सुद्धा किती अवघड असलं असेल - आणि तेही सारं दुसर्‍यांसाठी. मी संत बघितले नाहीत, पण जेंव्हा कधी असतील ते नक्की असेच असणार.

एस 05/09/2015 - 11:21
भापकर गुरुजींवर मिपाकर आयुर्हित यांनी सर्वप्रथम लेख लिहिला होता. मांझी हा चित्रपट आल्यानंतर एबीपी माझा ह्या वृत्तवाहिनीने त्यांची मुलाखत घेतली होती. भापकर गुरुजींनी केवळ ५७ किमीचे रस्ते स्वखर्चातून बनविले असे नाही तर जांभळासारख्या फळाच्या बियाही गोळा करून, विकत घेऊन जंगलही फुलवले आहे. फार प्रेरणादायक व्यक्तिमत्त्व!

मित्रहो 05/09/2015 - 18:38
छान माहीती दिली. मांझी चित्रपटामुळे आता अशा बऱ्याच लोकांच्या कार्याला प्रतिष्ठा मिळेल.

प्यारे१ 05/09/2015 - 19:23
रस्ते बनवणं ही सरकारची जबाबदारी आहे. या लोकांच्या कामाचं कौतुक आहेच पण त्यांना आनंदानं हे काम करावं लागत आहे की अगतिकतेमधून? भापकर गुरुजी अथवा मांझी हे ध्येयवेडे दुसर्‍या एखाद्या आणखी भव्य आणि जास्त उत्पादक कामांमध्ये आपली ऊर्जा वापरु शकले असते असं नाही वाटत? माझ्या मते त्यांना अकारण खस्ता खाव्या लागल्यात. त्यांच्या कार्याची महती कमी होत नाही हे निश्चित. एक ऐकीव माहिती: सातारा जिल्ह्यातून जाणारा एक राज्य महामार्ग कागदोपत्री चार पदरी आहे. प्रत्यक्षात तो दोनच पदरी आहे. रस्त्याचे दोन पदर नेमके कुठं गेले याचा याठिकाणी विचार करता 'राष्ट्रामध्ये वाद' निर्माण होण्यापूर्वी सरकार बदललं. ७ मीटर रुंदीचा एक किलोमीटर रस्ता बनवायला साधारण १ कोटी तरी पकडले तरी जिल्ह्यातला ६०-७० किमीचा रस्ता म्हणजे किती होतात याचा विचार करावा लागतो. दुपदरी रस्ता म्हणजे याच्या दुप्पट. घोटाळ्यांचं रुपडं आपल्याला बर्‍याचदा समजतच नाही ही वस्तुस्थिती आहे. भापकर गुरुजींना आयुष्य वेचावं लागलं यासाठी खरंतर वाईट वाटायला हवंय.

अभ्या.. 05/09/2015 - 19:39
सगळेच्या सगळे दोन पदर राष्ट्रात वाद करणार्‍यांकडे जात नसतात. त्यातला खडी पुरवणारा आपला शेजारी निघतो, अर्थमुव्हिंगला जेसीबी पुरवायचे कॉन्ट्रॅक्ट आपल्या एखाद्या सोयर्‍याने घेतेलेले असते. त्याच्या फार्म हाऊसचा डिझाईन प्लान आपल्या ऑफिसमधून गेलेला असतो. एखाद्या मित्राने त्या रस्त्याचे रेडियम बोर्ड बसवायचे काम घेतलेले आसते. त्याची पार्टी आपण झोडलेली असते. कसा झिरपत जातो हा गैरव्यवहार कुणास ठाऊक. उगी एकाला कुणाला सूळी चढवण्यात अर्थ नाही. गरज लागेल तसे लोक मार्ग काढतात हिच वस्तुस्थिती. दुसर्‍यांच्या गरजेसाठी काढणारे असे मांझी विरळे. म्हणून त्यांचे कौतुक आहेच.

प्यारे१ 05/09/2015 - 19:55
मान्य आहे रे भावा पण नदीवरचा पूल नि रस्ता आक्खाच्या अक्खा गायब होणं याबाबत काय म्हणशील? आणि यात कुठला एक बोट ठेवण्यासारखा नाही. हे साटंलोटं असतंय. बाकी आमच्या एवढ्या थोरामोठ्यांशी ओळखी नसल्यानं आम्हाला विशेष माहिती नाही. आणि वरच्या प्रतिसादात लिहिल्याप्रमाणं या ध्येयवेड्या लोकांच्या कामाचं मोल मोठं आहेच.

काळा पहाड 05/09/2015 - 21:56
त्या जनतेचा "जाणता" नेता शर्द्या सध्या रोज उपदेश द्यायला लागलाय. "पाणी जपून वापरा", म्हणजे उसवाल्यांना याला पाणी देता येईल. "दुष्काळात चारा छावण्या उघडा", म्हणजे तिथे टँकर पोचवून हा रग्गड पैसे कमावेल. दु:ख याचं नाही की हा बोलतो, दु:ख याचं की जनता याला आणि याच्या चमच्यांना मतं देते. तीच जनता सध्या मराठवाड्यामधून पावूस नाही आणि जमिनीतलं सगळं पाणी बोअर लावून उपसून संपवल्यावर आता स्थलांतर करते आहे.

कंजूस 08/09/2015 - 20:01
सह्याद्रीच्या पाऊलखुणा कार्यक्रमही चांगला असतो,परंतू कोणती चित्रफीत दाखवायची याची सुचना दिल्लीवरून वरळीला पाच दहा मिनिटे अगोदर येते त्यामुळे कार्यक्रम कोणता हे कळत नाही. ट दूरदर्शन : पाहिचं तर पहा { नाहीतर फुटा }, एमटीडीसी : राहिचं तर रहा { नाहीतर फुटा }

धर्मराजमुटके 08/09/2015 - 20:12
'मांझी' चित्रपट रिलीज झाल्यावर बर्‍याच वृत्तपत्रांत भापकर गुरुजींविषयी लेख लिहून आले होते. नक्की संदर्भ आठवत नाहीत. टीप : मिपावर 'तेथे माझे कर जुळती' किंवा अशाच एखाद्या शीर्षकाखाली महाराष्ट्रातील / भारतातील अशा प्रकारच्या हटके कामे करणार्‍यांबद्दल परिचयात्मक लेखन केले जाऊ शकते काय ? मात्र त्या व्यक्ती तुलनेने अप्रसिद्ध किंवा कमी प्रसिद्द असाव्यात. (प्रसिद्ध व्यक्तींबद्दल लिखाण असूच नये असे नाही पण बरेचदा प्रसिद्ध व्यक्तींबद्दलची माहिती इतर ठिकाणी ही सहज उपलब्ध असते म्हणून.)

एस 09/09/2015 - 00:26
मिपाला एक संस्थळ म्हणून काही मर्यादा आहेत. पण शेवटी ते इथे लिहिणार्‍यांच्या प्रतिभेवर आणि इच्छेवरही अवलंबून आहे. उदा. अशा स्वरूपाचा एखादा धागा तुम्ही काढू शकता व वेळोवेळी त्यात तुम्ही,तसेच इतर लेखक/प्रतिसादकर्ते भर घालू शकतील.

अभिजीत अवलिया 10/09/2015 - 09:22
भापकर गुरुजीन्बद्दल वाचले होते. त्यानी आपले संपूर्ण आयुष्य असे दुर्गम भागात रस्ते बनवण्यासाठी वेचले. पण त्यांचे अजून एक स्वप्न आहे ते म्हणजे ह्या रस्त्यावरून एस.टी वाहतुक सुरु करने. हे रस्ते त्यानी स्व खर्चातून बनवलेत, ते सरकारी नाहीत. त्यामुळे ह्या रस्त्यावरून एस.टी. महामंडळ गाड्या सोडत नाही. कारण कोणत्याही रस्त्यावरून एस.टी. सोडायची असेल तर तो रस्ता वाहतुकीला योग्य आहे असे सार्वजनिक बांधकाम विभागाचे पत्र लागते. आणी हे रस्ते सरकारी नसल्याने सार्वजनिक बांधकाम विभाग असे पत्र देईना.
सध्या हाणामारी-राजकीय गदारोळाच्या वाहिन्या पाह्ण्यापेक्षा दूर्दर्शन सह्याद्रीच्या बातम्या पाहणे जास्त चांगले आणि हितावह वाटते. अगदी सरकारी वाहिनी असूनही पुरस्कृत केल्यासार्ख्या आक्रस्ताळी, व मिपा भाषा परीकोषानुसार पालीचा डायनासोर करीत नाहीत. मोजके आणि नेमके. अशातच काल रात्री साडे नऊच्या बातम्यात एक सुखद आणि आश्चर्य्जनक बातमी पाहिली आणि अवाक झालो.(टीप ज्यांना अगोदरपासून माहीत असेल त्यांनी माफ करावे) कारण नुकतेच मिपावर मांझी चित्रपटाचे परीक्षण समीक्षण वाचले गेले.
समाज
जीवनमान
माध्यमवेध

नात्यातले लुकडे जाडे

श्रीगुरुजी ·

कैलासवासी सोन्याबापु 05/09/2015 - 08:56
१. जाड़े - यूरोपियन लुकडे - सीरियन पोरगे २. जाड़े - ठोकणारे ऑस्ट्रेलियन लुकडे - ठोकले जाणारे भारतीय ३. जाड़े - आपण मराठी लुकडे - उत्तर भारतीय ४. जाड़े - तमिळ लोक लुकडे - नॉन तमिलियन जनता गापै , कितीतरी जोड्या लावता येतील मला वाटते दर वेळी "हिंदु-????" करण्यात काही हशील नाही. हे माझे वैयक्तिक मत आहे भूलचूक माफ़ी (सेक्युलर अन कदाचित तुमच्या भाषेत सिक्युलर) बाप्या

श्रीगुरुजी 05/09/2015 - 12:43
बापरे! काय चाललंय हे? मी हे विडंबन गंमत म्हणून लिहिलं तेव्हा मला स्वप्नात सुद्धा वाटलं नव्हतं की काही जण हे गांभीर्याने घेऊन थेट हिंदू-अहिंदू, मराठी-उत्तर भारतीय असा संबंध लावतील ते. आता विडंबन सुद्धा समजावून सांगायची वेळ आलीये.

गामा पैलवान 06/09/2015 - 12:27
श्रीगुरुजी, लेखनप्रकार आणि लेखनविषय पाहून अंदाज आला होता की ही गंमत असणारे. म्हणून मीही थोडी गंमत केली. ;-) आ.न., -गा.पै.

भीमराव 05/09/2015 - 08:41
'वजनाने लुकडे' ? लुकडे वजनाने असतात का आकाराने?

कैलासवासी सोन्याबापु 05/09/2015 - 08:56
१. जाड़े - यूरोपियन लुकडे - सीरियन पोरगे २. जाड़े - ठोकणारे ऑस्ट्रेलियन लुकडे - ठोकले जाणारे भारतीय ३. जाड़े - आपण मराठी लुकडे - उत्तर भारतीय ४. जाड़े - तमिळ लोक लुकडे - नॉन तमिलियन जनता गापै , कितीतरी जोड्या लावता येतील मला वाटते दर वेळी "हिंदु-????" करण्यात काही हशील नाही. हे माझे वैयक्तिक मत आहे भूलचूक माफ़ी (सेक्युलर अन कदाचित तुमच्या भाषेत सिक्युलर) बाप्या

श्रीगुरुजी 05/09/2015 - 12:43
बापरे! काय चाललंय हे? मी हे विडंबन गंमत म्हणून लिहिलं तेव्हा मला स्वप्नात सुद्धा वाटलं नव्हतं की काही जण हे गांभीर्याने घेऊन थेट हिंदू-अहिंदू, मराठी-उत्तर भारतीय असा संबंध लावतील ते. आता विडंबन सुद्धा समजावून सांगायची वेळ आलीये.

गामा पैलवान 06/09/2015 - 12:27
श्रीगुरुजी, लेखनप्रकार आणि लेखनविषय पाहून अंदाज आला होता की ही गंमत असणारे. म्हणून मीही थोडी गंमत केली. ;-) आ.न., -गा.पै.

भीमराव 05/09/2015 - 08:41
'वजनाने लुकडे' ? लुकडे वजनाने असतात का आकाराने?
कोणत्याही नात्यामध्ये दोघांपैकी जो वजनाने मोठा असतो त्याचेकडून सतत डाएटिंगची आणि जास्त कामाची अपेक्षा केली जाते. केवळ वजनाने मोठा आहे म्हणून सगळ्यांचे त्याला ऎकून घ्यावे लागते व खाण्यापिण्याला आणि आरामाला मुरड घालावी लागते. पण हाच जाड्या असलेला व्यक्ती जेव्हा लुकड्याला एखादा उपदेश करतो, दोष दाखवतो, आज्ञा करतो तेव्हा मात्र लुकडा जर त्याचे ऎकत नसेल आणि जाड्याला योग्य तो मान मिळत नसेल तर मात्र त्या नात्याला एकतर्फी नाते म्हणता येईल.
धोरण
मांडणी
वावर
संस्कृती
कला
नृत्य
नाट्य
संगीत
धर्म
पाकक्रिया
इतिहास
वाङ्मय
कथा
बालकथा
कविता
चारोळ्या
प्रेमकाव्य
बालगीत
मुक्तक
विडंबन
गझल
भाषा
उखाणे
प्रतिशब्द
म्हणी
वाक्प्रचार
व्याकरण
व्युत्पत्ती
शब्दक्रीडा
शब्दार्थ
शुद्धलेखन
सुभाषिते
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
kathaa
राहणी
औषधोपचार
प्रवास
भूगोल
देशांतर
राहती जागा
नोकरी
विज्ञान
क्रीडा
अर्थकारण
अर्थव्यवहार
गुंतवणूक
ज्योतिष
फलज्योतिष
सामुद्रिक
कृष्णमुर्ती
राशी
राजकारण
शिक्षण
मौजमजा
चित्रपट
छायाचित्रण
रेखाटन
स्थिरचित्र
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
सद्भावना
शुभेच्छा
अभिनंदन
प्रतिक्रिया
आस्वाद
समीक्षा
माध्यमवेध
लेख
बातमी
अनुभव
मत
शिफारस
सल्ला
माहिती
संदर्भ
चौकशी
प्रश्नोत्तरे
मदत
वाद
प्रतिभा
भाषांतर
विरंगुळा

झुंज (शतशब्दकथा)

पगला गजोधर ·

gogglya 24/08/2015 - 15:20
बाकी छायाचित्रामुळे सगळी उत्सुकता संपुन जात आहे नाही तर उत्तम गूढ निर्माण झाले असते.

मांत्रिक 24/08/2015 - 15:31
अरेरे हे चीनी लोक! मांजरं आणि कुत्रे कसे खाऊ वाटतात या नतद्रष्टांना! कुत्रा मांजर हे तर माणसाचे फार चांगले मित्र!

खटपट्या 24/08/2015 - 16:05
बाप्रे! मला चित्र दीसत नसल्यामुळे काहीच कळत नव्हते. आता अंदाज आला कसले चित्र असेल ते.

gogglya 24/08/2015 - 15:20
बाकी छायाचित्रामुळे सगळी उत्सुकता संपुन जात आहे नाही तर उत्तम गूढ निर्माण झाले असते.

मांत्रिक 24/08/2015 - 15:31
अरेरे हे चीनी लोक! मांजरं आणि कुत्रे कसे खाऊ वाटतात या नतद्रष्टांना! कुत्रा मांजर हे तर माणसाचे फार चांगले मित्र!

खटपट्या 24/08/2015 - 16:05
बाप्रे! मला चित्र दीसत नसल्यामुळे काहीच कळत नव्हते. आता अंदाज आला कसले चित्र असेल ते.
आपण पुन्हा कधीच जागं न येण्याकरिता या तुरुंगात झोपलोय आज, हे त्या सर्वांना कळलंही होतं एव्हाना…… घरदार दुरावलं, सगेसोयरे दुरावलें...... हिरवे डोळे आणि सुंदर मुलायम केसांचा एकेकाळचा तिचा सगळा राजस रुबाब धुवून निघाला होता, तरीही जगण्यातली सारी झुंज पुन्हा एकवटून, तुरुंगाचे गज आपल्या पकडीत घेऊन, त्या एका निकराच्या क्षणी आभाळाकडं पाहत ती ओरडते … मी अशी हरणार नाही...मी इथून निसटून जाईन..
शब्दक्रीडा
माध्यमवेध

आधार (शतशब्दकथा)

पगला गजोधर ·

अदि 24/07/2015 - 10:55
म्हणजे इथे पण हिंदूच वाईट का?? मुसलमान तेव्हढे चांगले????

पगला गजोधर 24/07/2015 - 11:14
सदर कथा ही सत्यघटनेवरून जरी प्रेरित असली, तरी, भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही.

चुकलामाकला 24/07/2015 - 11:32
प्रविण बुगाडिया, विश्वधर्म-परिषद अशी नाव घेउन पुन्हा हिन्दू वाईट, मुसलमान चांगला दाखवायचे . आणि वर सत्यघटनेशी आधरीत नाही म्हणायचे. पटले नाही .

पगला गजोधर 24/07/2015 - 11:42
आणि वर सत्यघटनेशी आधरीत नाही म्हणायचे. पटले नाही .
हे कुठे वाचले तुम्ही ? माझ्या भावा "भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही" असं लिहिलंय रे.

चुकलामाकला 24/07/2015 - 11:46
माफ करा , लिहिण्यातील चूक. "भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही" हेच म्हणायचे होते . प्रविण बुगाडिया विश्वधर्म-परिषद अशी नाव संबंध दखवतातच ना?

पगला गजोधर 24/07/2015 - 11:55
शेवटी गोष्टीतील "नावं" लक्षात ठेवायची, की गोष्टीमागची "आयडिया" लक्षात घ्यायची, हा ज्याचा त्याच्या चाँइस…

पैसा 24/07/2015 - 11:58
कधी कधी चांगलं लिहिता, पण ही कथा अगदीच "ऑब्व्हियस" वाटते आहे. या फॉर्मॅटमधे इतकं उघड दिसेलसं तात्पर्य, शेवट असू नये असे वाटते. हे माझे वैयक्तिक मत.

पगला गजोधर 24/07/2015 - 12:13
कथेत मी कुठल्याही धर्माला कमी लेखलेले नाही, पुढे जाउन मी तर असे म्हणेन, कि ह्या कथेत धर्म हा मुद्दाच नाहीये. उदा. कोलंबिया अमेरिका इथे केकेके या गौरवर्ण वर्चस्ववादी संघटनेच्या मोर्च्यात ४ दिवसापूर्वी घडलेला प्रसंगाचा फोटोवरून ही कथा प्रेरित असली. तरि इथे फोटोग्राफरला श्वेतवर्ण लोक वि. अश्वेतवर्ण लोक, असा फरक दाखवायचा नसून, वर्चस्ववादी मनोवृत्ती वि कर्तव्यदक्ष वृत्ती दाखवायची असावी. अर्थातच, 'हे' माझे वैयक्तिक मत आहे. )

तुडतुडी 24/07/2015 - 12:32
म्हणजे इथे पण हिंदूच वाईट का?? मुसलमान तेव्हढे चांगले????>>+111111111 प . गजोधर कथेतून नक्की काय सांगायचय ???? ह्या गोर्या माणसाचं नाव प्रविण बुगाडिया? तुम्ही पेपर वाचत , बातम्या ऐकत असाल , इतिहास वर्तमाना ची जर तरी जाणीव असेल अशी अशा आहे . आणि तुम्ही कदाचित अतिरेकी समाजाचे असाल अशी शंका येतेय

तुडतुडी 24/07/2015 - 12:35
कथेत मी कुठल्याही धर्माला कमी लेखलेले नाही, पुढे जाउन मी तर असे म्हणेन, कि ह्या कथेत धर्म हा मुद्दाच नाहीये.>>> कथेच्या किती विरोधात आहे हा प्रतिसाद . तुम्ही धडधडीत हिंदू धर्माला कमी लेखून इस्लाम्यांना मोठं ठरवलंय . कृपया कथा संपादित करावी

पगला गजोधर 24/07/2015 - 12:52
प . गजोधर कथेतून नक्की काय सांगायचय ????
वर्चस्ववादी मनोवृत्ती वि कर्तव्यदक्ष वृत्ती दाखवायची (आधीच्याच एका प्रतिसादात लिहिलंय, तरीपण पुन्हा इथे देतोय , कारण कसंय नं, कदाचित शांतपणे कथा वाचून, त्यावरचे प्रतिसाद वाचून, विचार करून प्रतिक्रिया लिहायची म्हणजे, प्रचंड उशीर होतोय, असं वाटतं कधी कधी काही जणांना.)
तुम्ही कदाचित अतिरेकी समाजाचे असाल अशी शंका येतेय
होकां ? बर बर ! अतिरेकी समाज पण असतो का ?
तुम्ही धडधडीत हिंदू धर्माला कमी लेखून इस्लाम्यांना मोठं ठरवलंय.
काल्पनिक कथेतील, काल्पनिक 'प्रवीण बुगाडिया', हा प्रत्यक्षातील एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी, आणि काल्पनिक कथेतील काल्पनिक पोलिस-अधिकारी हा प्रत्यक्षातील दुसऱ्या-एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी. या निष्कर्षप्रत तुम्ही केवळ १०० शब्दामध्ये पोहोचला ?? चान चान ! _/\_

शब्दबम्बाळ 24/07/2015 - 15:07
कथा कोणत्याही धर्माशी संबंधित ठेवायची नव्हती तर नावे न वापरता कल्पनाशक्तीला ताण देऊन काहीतरी रूपक वापरायला हवे होते! थोडा त्रास पडला असता पण मग हि कथा संतुलित म्हणता आली असती! इथे ठराविक धर्माला अनुसरून नावे आली आहेत. दोन लोकांच्या वागण्यावरून पूर्ण धर्माबद्दल मत बनवता येणार नाही हे जरी सत्य असले तरी तुमच्या पहिल्याच परिच्छेदात एका समाजाच्या "तरुणांचा" दंगली मध्ये आणि नरसंहारमध्ये सहभाग दाखवला आहे! ते तरुण म्हणजे "एक व्यक्ती" नव्हे! असो! तुम्ही बर्याच शतशब्दकथा लिहिल्या आहेत त्यामुळे १०० शब्दांची ताकद तुम्हाला माहित आहेच. लिखाणास शुभेच्छा!

पगला गजोधर 24/07/2015 - 15:20
ते तरुण म्हणजे "एक व्यक्ती" नव्हे!
बरोबर आहे तुमचं, परन्तु 'त्या तरुणांचा' स्कोप, एखाद्या विशिष्ठ 'देशातले', 'राज्यातले', 'गावातले ', का एखाद्या 'गल्लीतले', हा स्कोप वाचकाने ठरवावा.

तुडतुडी 27/07/2015 - 13:34
काल्पनिक 'प्रवीण बुगाडिया', हा प्रत्यक्षातील एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी, आणि काल्पनिक कथेतील काल्पनिक पोलिस-अधिकारी हा प्रत्यक्षातील दुसऱ्या-एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी. या निष्कर्षप्रत तुम्ही केवळ १०० शब्दामध्ये पोहोचला ?>>> तसं नसेल तर असली नावं वापरण्याची पण गरज नवती . निष्कर्षा पर्यंत पोचण्याचा प्रश्न येतोच कुठे ? प्रवीण बुगाडिया हा हिंदू आणि मोहम्मद हा मुस्लिम . हे शेंबड पोर सुधा सांगेल हो . तुम्हाला मात्र ते समजत नसेल तर धन्य आहात

द-बाहुबली 28/07/2015 - 15:22
डिसक्लेमर: सदर कथा ही सत्यघटनेवरून जरी प्रेरित असली, तरी, भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही.)
फटोवरुन तर काळे-पांढरे वादाचे म्याटर दिसते आहे...

अदि 24/07/2015 - 10:55
म्हणजे इथे पण हिंदूच वाईट का?? मुसलमान तेव्हढे चांगले????

पगला गजोधर 24/07/2015 - 11:14
सदर कथा ही सत्यघटनेवरून जरी प्रेरित असली, तरी, भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही.

चुकलामाकला 24/07/2015 - 11:32
प्रविण बुगाडिया, विश्वधर्म-परिषद अशी नाव घेउन पुन्हा हिन्दू वाईट, मुसलमान चांगला दाखवायचे . आणि वर सत्यघटनेशी आधरीत नाही म्हणायचे. पटले नाही .

पगला गजोधर 24/07/2015 - 11:42
आणि वर सत्यघटनेशी आधरीत नाही म्हणायचे. पटले नाही .
हे कुठे वाचले तुम्ही ? माझ्या भावा "भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही" असं लिहिलंय रे.

चुकलामाकला 24/07/2015 - 11:46
माफ करा , लिहिण्यातील चूक. "भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही" हेच म्हणायचे होते . प्रविण बुगाडिया विश्वधर्म-परिषद अशी नाव संबंध दखवतातच ना?

पगला गजोधर 24/07/2015 - 11:55
शेवटी गोष्टीतील "नावं" लक्षात ठेवायची, की गोष्टीमागची "आयडिया" लक्षात घ्यायची, हा ज्याचा त्याच्या चाँइस…

पैसा 24/07/2015 - 11:58
कधी कधी चांगलं लिहिता, पण ही कथा अगदीच "ऑब्व्हियस" वाटते आहे. या फॉर्मॅटमधे इतकं उघड दिसेलसं तात्पर्य, शेवट असू नये असे वाटते. हे माझे वैयक्तिक मत.

पगला गजोधर 24/07/2015 - 12:13
कथेत मी कुठल्याही धर्माला कमी लेखलेले नाही, पुढे जाउन मी तर असे म्हणेन, कि ह्या कथेत धर्म हा मुद्दाच नाहीये. उदा. कोलंबिया अमेरिका इथे केकेके या गौरवर्ण वर्चस्ववादी संघटनेच्या मोर्च्यात ४ दिवसापूर्वी घडलेला प्रसंगाचा फोटोवरून ही कथा प्रेरित असली. तरि इथे फोटोग्राफरला श्वेतवर्ण लोक वि. अश्वेतवर्ण लोक, असा फरक दाखवायचा नसून, वर्चस्ववादी मनोवृत्ती वि कर्तव्यदक्ष वृत्ती दाखवायची असावी. अर्थातच, 'हे' माझे वैयक्तिक मत आहे. )

तुडतुडी 24/07/2015 - 12:32
म्हणजे इथे पण हिंदूच वाईट का?? मुसलमान तेव्हढे चांगले????>>+111111111 प . गजोधर कथेतून नक्की काय सांगायचय ???? ह्या गोर्या माणसाचं नाव प्रविण बुगाडिया? तुम्ही पेपर वाचत , बातम्या ऐकत असाल , इतिहास वर्तमाना ची जर तरी जाणीव असेल अशी अशा आहे . आणि तुम्ही कदाचित अतिरेकी समाजाचे असाल अशी शंका येतेय

तुडतुडी 24/07/2015 - 12:35
कथेत मी कुठल्याही धर्माला कमी लेखलेले नाही, पुढे जाउन मी तर असे म्हणेन, कि ह्या कथेत धर्म हा मुद्दाच नाहीये.>>> कथेच्या किती विरोधात आहे हा प्रतिसाद . तुम्ही धडधडीत हिंदू धर्माला कमी लेखून इस्लाम्यांना मोठं ठरवलंय . कृपया कथा संपादित करावी

पगला गजोधर 24/07/2015 - 12:52
प . गजोधर कथेतून नक्की काय सांगायचय ????
वर्चस्ववादी मनोवृत्ती वि कर्तव्यदक्ष वृत्ती दाखवायची (आधीच्याच एका प्रतिसादात लिहिलंय, तरीपण पुन्हा इथे देतोय , कारण कसंय नं, कदाचित शांतपणे कथा वाचून, त्यावरचे प्रतिसाद वाचून, विचार करून प्रतिक्रिया लिहायची म्हणजे, प्रचंड उशीर होतोय, असं वाटतं कधी कधी काही जणांना.)
तुम्ही कदाचित अतिरेकी समाजाचे असाल अशी शंका येतेय
होकां ? बर बर ! अतिरेकी समाज पण असतो का ?
तुम्ही धडधडीत हिंदू धर्माला कमी लेखून इस्लाम्यांना मोठं ठरवलंय.
काल्पनिक कथेतील, काल्पनिक 'प्रवीण बुगाडिया', हा प्रत्यक्षातील एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी, आणि काल्पनिक कथेतील काल्पनिक पोलिस-अधिकारी हा प्रत्यक्षातील दुसऱ्या-एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी. या निष्कर्षप्रत तुम्ही केवळ १०० शब्दामध्ये पोहोचला ?? चान चान ! _/\_

शब्दबम्बाळ 24/07/2015 - 15:07
कथा कोणत्याही धर्माशी संबंधित ठेवायची नव्हती तर नावे न वापरता कल्पनाशक्तीला ताण देऊन काहीतरी रूपक वापरायला हवे होते! थोडा त्रास पडला असता पण मग हि कथा संतुलित म्हणता आली असती! इथे ठराविक धर्माला अनुसरून नावे आली आहेत. दोन लोकांच्या वागण्यावरून पूर्ण धर्माबद्दल मत बनवता येणार नाही हे जरी सत्य असले तरी तुमच्या पहिल्याच परिच्छेदात एका समाजाच्या "तरुणांचा" दंगली मध्ये आणि नरसंहारमध्ये सहभाग दाखवला आहे! ते तरुण म्हणजे "एक व्यक्ती" नव्हे! असो! तुम्ही बर्याच शतशब्दकथा लिहिल्या आहेत त्यामुळे १०० शब्दांची ताकद तुम्हाला माहित आहेच. लिखाणास शुभेच्छा!

पगला गजोधर 24/07/2015 - 15:20
ते तरुण म्हणजे "एक व्यक्ती" नव्हे!
बरोबर आहे तुमचं, परन्तु 'त्या तरुणांचा' स्कोप, एखाद्या विशिष्ठ 'देशातले', 'राज्यातले', 'गावातले ', का एखाद्या 'गल्लीतले', हा स्कोप वाचकाने ठरवावा.

तुडतुडी 27/07/2015 - 13:34
काल्पनिक 'प्रवीण बुगाडिया', हा प्रत्यक्षातील एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी, आणि काल्पनिक कथेतील काल्पनिक पोलिस-अधिकारी हा प्रत्यक्षातील दुसऱ्या-एका धर्माचा एकमेव प्रतिनिधी. या निष्कर्षप्रत तुम्ही केवळ १०० शब्दामध्ये पोहोचला ?>>> तसं नसेल तर असली नावं वापरण्याची पण गरज नवती . निष्कर्षा पर्यंत पोचण्याचा प्रश्न येतोच कुठे ? प्रवीण बुगाडिया हा हिंदू आणि मोहम्मद हा मुस्लिम . हे शेंबड पोर सुधा सांगेल हो . तुम्हाला मात्र ते समजत नसेल तर धन्य आहात

द-बाहुबली 28/07/2015 - 15:22
डिसक्लेमर: सदर कथा ही सत्यघटनेवरून जरी प्रेरित असली, तरी, भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही.)
फटोवरुन तर काळे-पांढरे वादाचे म्याटर दिसते आहे...
(डिसक्लेमर: सदर कथा ही सत्यघटनेवरून जरी प्रेरित असली, तरी, भारतातील कोणत्याही जिवंत अथवा मृत, व्यक्ती/संघटना/घटना यांच्याशी त्याच्या काहीही संबंध नाही.) डोकी भडकतील, अशी अतिरंजित भाषणे करून, दिशाभूल घडवणे, नंतर तरुणांच्या हातून दंगली, नरसंहार सारख्या घटना, घडवून आणणे, ही प्रविण बुगाडियाची स्पेश्यालीटी. धर्मरक्षणाचा गदर करून, विश्वधर्म-परिषदेवर, स्वतःची पकड मजबूत केलेली.
वावर
संस्कृती
धर्म
इतिहास
कथा
शब्दक्रीडा
समाज
जीवनमान
माध्यमवेध

तत्त्वभान ५ .युद्ध ते धर्मयुद्ध.. तत्त्वासाठी

निरन्जनदास ·

द-बाहुबली 22/07/2015 - 21:00
गुड... नमनाला आवश्यक तेल नक्किच वाहिले आहे त्यामुळे पुढीच्या भागाची विषेश आतुरतेने वाट बघणे आहे. लेट्स सी तत्वाने तत्व नेमके मारले कसे जाते ते....

द-बाहुबली 25/07/2015 - 15:29
"नमनाला आवश्यक तेल" च्या जागी आपण "नमनाला घडाभर" असे वाचावे. म्हणजे इतरांच्या निर्णयाच्याबरोबर स्वकृतीच्या (लिखाणातील) परिक्षणाचीही सवय लागुन जाइल अन्यथा.. आपण अजुन एक सर... या आधीचे सर तर लैच अफलातुन होते म्हणजे पब्लीक अगेंस्ट झालं लक्षात आलं की पब्लीक डीमांड्ची लिखाणे करुन लै मनोरंजन करत असत. फार मोठ्ठे लोक त्यांनी हे मनोरंजन्करुन जोडले होते... त्या सरांच्या सरसरीची सर तुम्हाला नाइ ;) आता ही काइ पेपरातील लेखमाला न्हाइ की पब्लीक वाचेल अन उसासे सोडून मोकळे होइल... हे अंजा आहे म्हणाजे चर्चा तर होणारच. बाय डिफाल्ट तत्व हा एक अनुभव आहे. अनुभव नसेल तर तत्व तत्व नाही आणी बाय डिफॉल्ट आपण मुळात असा कुठलाच अनुभव घेउ शकत नाही जो मुळात अनुभव नाही... ओब्जेक्ट ओरिएंटेशन्च्या भाषेत बोलले तर class experience{ } class fun:experience{ } class sorrow:experience{ } class element{ } experience a = new sorrow experience b = new fun experience c = new element // this would result in type mismatch error... मंग आता सांगा "तत्त्वभान" या पलिकडे आणखी काही उरते का ?

गामा पैलवान 22/07/2015 - 21:24
निरन्जनदास, प्रस्तुत लेख तत्त्वज्ञानापेक्षा युद्धाची अधिक चर्चा करतो आहे. याचे प्रयोजन कृपया समजावून सांगावे ही विनंती. आ.न., -गा.पै.

गामा पैलवान 25/07/2015 - 01:52
निरन्जनदास, तुमचे उत्तर एखाद्या वर्गशिक्षकाप्रमाणे आहे. मागील चारही लेख चर्चांसहित वाचून त्यातून युद्ध या विषयाची संगती लावणे साधारण वाचकास अवघड आहे. मी माझ्या परीने शोध घेतला तेव्हा हा एकमेव उल्लेख सापडला : >> तेव्हा न्याय-अन्याय, पोषण-शोषण, वर्ण-जात-जमात, छळछावण्या, युद्धे, शांतता या साऱ्या व्यवस्था मानवी >> ज्ञानशास्त्रीय जाणिवेचा आविष्कार आहेत. आता याचा तत्त्वज्ञानाशी सांधा कुठे जुळतो ते स्पष्ट करावे ही विनंती. आ.न., -गा.पै.

अत्रुप्त आत्मा 23/07/2015 - 00:30
उत्तम मांडणि . फ़क्त , @ कार्यकर्ता हा आपला पक्ष, संघटना यांच्या तत्त्वासाठी 'आदेश' म्हणून लढतो.>> याच्या पुढे "आणि त्याचे 'उद्दिष्ट' म्हणुनहि लढतो!" .. हे असे वाक्य असायला हवे,असे मला वाटते. :)

द-बाहुबली 22/07/2015 - 21:00
गुड... नमनाला आवश्यक तेल नक्किच वाहिले आहे त्यामुळे पुढीच्या भागाची विषेश आतुरतेने वाट बघणे आहे. लेट्स सी तत्वाने तत्व नेमके मारले कसे जाते ते....

द-बाहुबली 25/07/2015 - 15:29
"नमनाला आवश्यक तेल" च्या जागी आपण "नमनाला घडाभर" असे वाचावे. म्हणजे इतरांच्या निर्णयाच्याबरोबर स्वकृतीच्या (लिखाणातील) परिक्षणाचीही सवय लागुन जाइल अन्यथा.. आपण अजुन एक सर... या आधीचे सर तर लैच अफलातुन होते म्हणजे पब्लीक अगेंस्ट झालं लक्षात आलं की पब्लीक डीमांड्ची लिखाणे करुन लै मनोरंजन करत असत. फार मोठ्ठे लोक त्यांनी हे मनोरंजन्करुन जोडले होते... त्या सरांच्या सरसरीची सर तुम्हाला नाइ ;) आता ही काइ पेपरातील लेखमाला न्हाइ की पब्लीक वाचेल अन उसासे सोडून मोकळे होइल... हे अंजा आहे म्हणाजे चर्चा तर होणारच. बाय डिफाल्ट तत्व हा एक अनुभव आहे. अनुभव नसेल तर तत्व तत्व नाही आणी बाय डिफॉल्ट आपण मुळात असा कुठलाच अनुभव घेउ शकत नाही जो मुळात अनुभव नाही... ओब्जेक्ट ओरिएंटेशन्च्या भाषेत बोलले तर class experience{ } class fun:experience{ } class sorrow:experience{ } class element{ } experience a = new sorrow experience b = new fun experience c = new element // this would result in type mismatch error... मंग आता सांगा "तत्त्वभान" या पलिकडे आणखी काही उरते का ?

गामा पैलवान 22/07/2015 - 21:24
निरन्जनदास, प्रस्तुत लेख तत्त्वज्ञानापेक्षा युद्धाची अधिक चर्चा करतो आहे. याचे प्रयोजन कृपया समजावून सांगावे ही विनंती. आ.न., -गा.पै.

गामा पैलवान 25/07/2015 - 01:52
निरन्जनदास, तुमचे उत्तर एखाद्या वर्गशिक्षकाप्रमाणे आहे. मागील चारही लेख चर्चांसहित वाचून त्यातून युद्ध या विषयाची संगती लावणे साधारण वाचकास अवघड आहे. मी माझ्या परीने शोध घेतला तेव्हा हा एकमेव उल्लेख सापडला : >> तेव्हा न्याय-अन्याय, पोषण-शोषण, वर्ण-जात-जमात, छळछावण्या, युद्धे, शांतता या साऱ्या व्यवस्था मानवी >> ज्ञानशास्त्रीय जाणिवेचा आविष्कार आहेत. आता याचा तत्त्वज्ञानाशी सांधा कुठे जुळतो ते स्पष्ट करावे ही विनंती. आ.न., -गा.पै.

अत्रुप्त आत्मा 23/07/2015 - 00:30
उत्तम मांडणि . फ़क्त , @ कार्यकर्ता हा आपला पक्ष, संघटना यांच्या तत्त्वासाठी 'आदेश' म्हणून लढतो.>> याच्या पुढे "आणि त्याचे 'उद्दिष्ट' म्हणुनहि लढतो!" .. हे असे वाक्य असायला हवे,असे मला वाटते. :)
युद्ध ते धर्मयुद्ध..
हे ठिकाण
विचार
समीक्षा
माध्यमवेध

सिनेमे पाहायचेत.

इनिगोय ·

इनिगोय 16/07/2015 - 08:05
मला चटकन आठवलेले काही... मुलांची शेती या धाग्यात मुविंनी नोंदवलेला 'वेट अन्टिल डार्क' बेब अ लिटल् पिग (हा पुस्तकावरून बेतलेला आहे) कराटे किड हनी आय श्रंक द किडस् अॅलिस इन वंडरलँड (नवा, त्याचा आवडता सिनेमा आहे) (पहिल्या तीनांचे दुवे नाहीयत.)

श्रीरंग_जोशी 16/07/2015 - 08:06
चीपर बाय द डझन या प्रसिद्ध पुस्तकावर आधारीत अन हे काही. अधिक आठवले की लिहिनच.

रातराणी 16/07/2015 - 08:41
आपला तारे जमींपर छान आहे. जुन्यामधे परिचय आहे. मराठीतला आता आलेला एलिज़ाबेथ एकादशी पण मस्त आहे, फक्त मुलांसाठी असा जुना मराठी चित्रपट आता आठवत नाहीये. अजून काही आठवले कि लिहते.

अमृत 16/07/2015 - 09:45
एक अतिशय सुंदर डोक्युमेंट्री आहे 'होम' जरूर दाखवा. https://en.wikipedia.org/wiki/Home_(2009_film)

तिमा 16/07/2015 - 11:07
जुने गाजलेले, एपिक सिनेमे आता यू ट्यूब वर आहेत. मी लहानपणी बघितल्यापैकी सॅमसन अँड डिलायला, क्वो वादिस, हर्क्युलिस आणि असे अनेक सिनेमे आहेत तिथे.

आदूबाळ 16/07/2015 - 11:21
दहा वर्षांच्या मुलाला "लहान मुलांचे" या ट्यागपलीकडे जाऊन मोठ्यांचेही सिनेमे दाखवता येतील. जुन्या मालिका: - ब्योमकेश बक्षी - उड़ान - साराभाई वर्सेस साराभाई चित्रपट - लाखाची गोष्ट - गोलमाल

इनिगोय 16/07/2015 - 12:06
होय, हेच अपेक्षित आहे. मुलांचे साधे विषय घेऊनही खूप छान कलाकृती बनतात. जरूर सुचवा. उदाहरण द्यायचं तर माजिद माजिदीचा चिल्ड्रन आॅफ हेवन, (बहिणीसाठी बूट जिंकणार्या मुलाची गोष्ट) कलर आॅफ पॅराडाईज (शेवट जरा गंभीर आहे बहुधा)... पेशाने पोस्टमन असलेल्या बापलेकाची गोष्ट (नाव आठवत नाहीय) असे बरेच सिनेमे यात घेता येतील. मालिका नोंदवल्यात. :)

महामाया 14/09/2016 - 10:15
टीनएजर मुलाच्या भावविश्वावर एंडी हार्डी सीरिज मधे खूप छान चित्रपट आलेत... इंग्रजी देखील कसं सोपं आहे... गावात राहणारया जज हार्डी यांचा मुलगा एंडी. वयोमाना प्रमाणे त्याच्या समोर येणारया प्रसंगांना तो कसा सामाेरा जातो याचं झकास चित्रण आहे या चित्रपटां मधे. 75 व्या ऑस्कर सोहळ्यात कर्क डगलस सोबत माइकल डगलसला बघतांना मोठी मौज वाटत होती. बाप-लेक दोघं स्टेज वर होते. लेकाला दोनदा ऑस्कर मिळालंय, पण मला मात्र याने हुलकावणी दिली, ही खंत कर्कने बोलून दाखविली. नंतर नाॅमिनीचं नाव वाचून झाल्यावर माइकल नी लिफाफा आपल्या बापाला दिला. ते लिफाफा उघडूं लागले, तर माइकल म्हणाला-लिफाफा उघडण्या अगोदर म्हणावं लागतं- ‘एंड दि ऑस्कर गोज टू...’ तिकडे दुर्लक्ष करून ‘एंड दि विनर इज...’ म्हणत कर्कनी लिफाफा उघडून कागद अलगद बाहेर काढलां, त्याचे दोन तुकडे केले. एक माइकलला दिला आणि माइक समोर दोघे एकत्रच ओरडले-’शिकागो...’ छोटया पडद्यावर कर्क डगलसचा ‘स्पार्टाकस’ बघितला होता. सर लाॅरेंस ऑलिव्हिए समोर स्पार्टाकसच्या भूमिकेत कर्क डगलस शोभून दिसला होता. फार पूर्वी त्याचा ‘दि बोल्ड एंड दि ब्यूटीफुल’ बघतांना नकळत गुरुदत्तचा ‘कागज के फूल’ हा चित्रपट आठवला होता. विन्सेंट व्हेन गॉगच्या जीवनावर आधारित ‘दि लस्ट फॉर लाइफ’ देखील अप्रतिम होता. यात त्याचा सोबत एंथनी क्वीन होता...ही सगळी हॉलीवुडची दादा मंडळी... पण त्यादिवशी त्या सोहळ्यातील ऑस्कर एलबम मधे मिकी रूनी, मारग्रेट ओ ब्रायन ला बघून अंगावर सर्रकन काटा उभा राहिला. तेवढ्या वेळांत मिकी रूनी चे एंडी हार्डी सीरिजचे चित्रपट डोळ्यासमोर तरंगून गेले. ‘दि ह्यूमन कॉमेडी’ मधे पोस्टाची तार घरापर्यंत नेऊन त्यातील मजकूरा प्रमाणे वागणारा, ‘ब्वायज टाऊन’ मधे हाॅलीवुडचा दादा कलाकार असलेल्या स्पेंसर ट्रेसी समोर धिटाईने वागणारा छोकरा, ‘पपांनी आपल्या पहिल्या प्रेमपत्रांत तुला काय लिहिलं होतं’ (हे थेट आपल्या आईलाच विचारणारा) अशी मिकीची कितीतरी रूपे मला आठवली. भारतीय चित्रपटांमधे बाल कलाकारांच्या मानसिकतेची जाण ठेवून काढलेले चित्रपट बोटांवर मोजण्या इतकेच असतील. त्यांत देखील सुरवातीपासूनच केंद्र स्थानी नायक-नायिकाच. आयुष्याची पस्तीशी गाठली, तरी ती नायिकाच. त्या मानाने हॉलीवुडच्या मेट्रो गोल्डविन मेयर (एमजीएम) कंपनीने काढलेले एंडी हार्डी सीरिज चे चित्रपट अमेरिकेत कमालीचे लोकप्रिय ठरले. 1937 ते 1958 च्या दरम्यान या मालिकेचे एकूण 16 चित्रपट आले. 1937 साली ‘ए फैमिली अफेयर’ पासून या मालिकेची सुरवात झाली व 1958 साली ‘एंडी हार्डी कम्स होम’ वर थांबली. खरं म्हणजे या दोन्हीं चित्रपटांची गणती या मालिकेत केली जात नाही. ही मालिका सुरू झाली ती 1938 साली आलेल्या ‘यू आर ओन्ली यंग वन्स’ आणि 1946 साली ‘लव लाॅफ्स एट एंडी हार्डी’ सोबतच संपली. योजना नव्हती: खरंं म्हणजे एमजीएम ची एंडी हार्डी वर मालिका (सीक्वल्स) काढण्याची काहीच योजना नव्हती. पण ‘ए फैमिली अफेयर’ मधील एंडी हार्डीच्या भूमिकेत मिकी रूनी शोभून दिसला, त्याचा अभिनयामुळे हा चित्रपट यशस्वी ठरला. या यशामुळे एमजीएम ने पुढे मालिका तयार करण्याचं ठरवलं. ‘ए फैमिली अफेयर’ हा चित्रपट आयरानिया रावेरोल च्या ‘स्कीडिंग’ नाटकावर आधारित होता. यात जज हार्डींची भूमिका लियॉनाल बेरीमोर व मिसेस हार्डीची भूमिका स्प्रिंग ब्यिंगटन नी साकारली होती. हा चित्रपट हिट ठरल्यामुळे पुढचा चित्रपट ‘यू आर ओन्ली यंग वन्स’ आला, त्यांत याच भूमिका क्रमश: लेविस स्टोन आणि फे. होल्डन नी साकार केल्या. सोबत मिकी रूनी, सिसिलिया पार्कर व सारा हेडन देखील होते. याशिवाय एंडीची गर्ल फ्रेंड पाली बेनेडिक्ट बनली होती एन रदरफोर्ड. या टीम मधील मिकी रूनी व मिसेस हार्डी (फे. होल्डन) शेवट पर्यंत या चित्रपटांत त्याच भूमिकेत वावरले, इतर पात्र मात्र बदलत गेले. सुरवातीचे चित्रपट कुठल्याच पात्रावर (कैरेक्टर) केंद्रित नव्हते. त्यांचं कथानक ठळक पणे हार्डीच्या फैमिली भोवती केंद्रित होतं. पण मिकी रूनी च्या असामान्य प्रतिभेमुळे, त्याने साकारलेली एंडी हार्डीची भूमिका अमेरिकन टीन एजर्स मधे खूपच लोकप्रिय ठरली. हा व्रात्य, खोडकर, थोडासा आगाऊ असलेला ‘छोकरा’ किशोरवयीन मुलांमधे खूपच लोकप्रिय ठरला. म्हणून मग चौथ्या चित्रपटापासून एंडी केंद्रीय पात्र ठरला व त्याचं नाव चित्रपटाच्या शीर्षकातच सामील करण्यांत आलं. सर्वश्रेष्ठ चित्रपट: ‘लव फाइंड्स एंडी हार्डी’ पासून या मालिकेची खरी सुरवात मानली जाते. या चित्रपटा पासूनच एंडीच्या व्यक्तिरेखेचं महत्व वाढलं, अाणि ते 1946 पर्यंत अबाधित होतं. त्याच प्रमाणे हा चित्रपट या मालिकेतील सर्वश्रेष्ठ चित्रपट समजला जातो. यात मिकी रूनी सोबत जूडी गारलैंड व लाना टर्नर देखील होत्या. फर्स्ट फैमिली: 15 ऑगस्ट 1941 साली हॉलीवुडच्या ग्राउमन्स चाइनीज थिएटर मधे झालेल्या एका सोहळ्यांत या मालिकेतील प्रमुख कलावंत व सदस्यांनी एका फलकाचं उद्घाटन केलं. त्यावर लिहिलं होतं- ‘I, Mayor Fletcher Bowron, on behalf of the citizens of this community, Do hereby proclaim the family of Judge James K. Hardy, The first Family of Hollywood.’ हा फलक थिएटरच्या भिंतीवर लावण्यांत आला होता. पुढे 1943 साली एंडी हार्डी मालिकेच्या चित्रपटांना विशेष अकादमी पुरस्कार देऊन गौरविण्यांत आलं.

अमृत 16/07/2015 - 13:48
हा जरा ऑडमॅन आउट वाटतोय. कित्तेक मोठ्यांनादेखील यातले ऊच्चकोटीचे विनोद कळणार नाहीत. - साराभाई वर्सेस साराभाई चा चहाता

आदूबाळ 16/07/2015 - 21:53
सगळे विनोद समजले पाहिजेतच असं अर्थातच अपेक्षित नाही. साराभाई वर्सेस साराभाई सध्याच्या जगावर जबरदस्त तिरकस टिप्पणी करतं. त्यासाठी दाखवायला पाहिजे. हे जरी सोडलं तरी त्याच्या नुसत्या करमणूक मूल्याविषयी शंकाच नाही. उदा. रोसेशच्या कविता किंवा दुष्यंतचा गॅजेटवेडेपणा. त्याचा आनंद घेता येईलच.

द-बाहुबली 16/07/2015 - 11:41
The Three Investigators and the Secret of Skeleton Island आणी The Three Investigators and the Secret of terror castle बच्चे कंपनीसाठी मस्त सस्पेंन्स चित्रपट आहेत. Home Alone सुधा चान सेरीज आहे. बाकी कार्टुन चित्रपटांची नावे घेतानाच दमछाक होइल...

इनिगोय 16/07/2015 - 12:11
कार्टुन चित्रपटांची नावे घेतानाच दमछाक होइल...
याची चिंता नाही, पुष्कळसे त्यालाच तोंडपाठ आहेत! म्हणूनच जरा वेगळं काही दाखवायचंय.

प्यारे१ 16/07/2015 - 12:17
http://misalpav.com/node/29125 लेखात उल्लेखलेला अभय चित्रपट, halo, मकड़ी, ब्लू अम्ब्रेला, पकपक पकाक

प्यारे१ 16/07/2015 - 13:58
यांबरोबरच मालिकांमध्ये राजा शिवछत्रपती, चाणक्य (डॉ. चन्दप्रकाश द्विवेदींची), जंगल बुक, सुरभि, भारत एक खोज अशा मालिकाचे काही भाग हे कलेक्शन म्हणून चांगलं आहे. ८ ते १० नंतर पुन्हा १० ते १२/१५ वयोगट असणार आहेच की ;) पुस्तकांमध्ये (दृक्श्राव्य नसूनही) दीनानाथ दलालांची चित्रं असलेलं राजा शिवछत्रपति छान आहे वाचायला....

बॅटमॅन 16/07/2015 - 14:44
राजा शिवछत्रपती म्हणून १९५३ चा सूर्यकांत मांडरे अभिनीत पिच्चर आहे तो दाखवा. मालिका भंगार आहे. पिच्चर ब्लॅकेंडव्हाईट असला तरी एकदम जबराट आहे.

प्यारे१ 16/07/2015 - 14:53
मालिका भंगार का म्हणे? अमोल कोल्हे भारी आहे की! बाकी महाराजांचं चरित्र माहिती होणं जास्त महत्त्वाचं असल्यानं कुठल्याही मार्गे माहित करुन घ्यावं.

बॅटमॅन 16/07/2015 - 18:05
नुसतं दिसणं महत्त्वाचं असेल तर असो बापडं. बाकी मालिका त्या पिच्चरच्या तुलनेत भंगारच आहे. तुम्हांला नाय ना पटत, राहिलं तर मग.

प्यारे१ 16/07/2015 - 18:35
आवो तसं न्है पाटील. आम्ही त्या मालिकेतल्या त्रुटी विचारतोय. अभ्यास कमी की भव्यता कमी की आणखी काही. अशा दृष्टीनं.

बॅटमॅन 17/07/2015 - 16:00
बटबटीतपणा हे त्या मालिकेचे वैशिष्ट्य आहे. भव्यदिव्य वगैरे चांगलेच आहे. अभ्यासही फार उणा नसला तरी खटकणार्‍या गोष्टी जास्त आहेत. त्यातला शिवाजी जास्त लाउड वाटतो. इतका लाउड शिवाजी न करताही बरेच काही दाखवता आले असते.

इनिगोय 16/07/2015 - 14:02
पुण्यात लहान मुलांच्या सिनेमांचं स्क्रीनिंग होतं त्याबद्दल कोणाला काही माहीत आहे का? मुलांसाठी सिनेमे दाखवणारा एक क्लब असून ते दर महिन्याला एकदा असे देशोदेशीचे चित्रपट दाखवतात बहुधा. असाच वार्षिक उत्सव सीएफएसआय करते असंही दिसतंय.

_मनश्री_ 16/07/2015 - 14:31
होम अलोन -३ बेबीज डे आउट बावर्ची ,खट्टा मीठा (जुना) ,लगान चिंटू १ आणि २ एलिझाबेथ एकादशी ,अवताराची गोष्ट 'बम बम बोले' नावाचा छान चित्रपट आहे ,अतुल कुलकर्णी आणि दर्शील सफारी आहेत त्यात

गिरकी 16/07/2015 - 14:57
गॉड मस्ट बी क्रेझी सगळे पार्ट्स. मला मिस्टर इंडिया खूप आवडायचा लहान असताना. शिवाय हम है राही प्यार के पण आवडायचा. आता या दोन्हीमध्ये प्रेमं बिमं आहेत. पण मी लहान असताना फार एन्जॉय केलेले हे २. शिवाय बीबीसी वाली 'लाईफ ऑफ बर्ड्स' नावाची एक सिरीज आहे. युट्यूब वर मिळेल. फार छान आहे. नक्की बघा. पक्षांच्या जीवनातले फार सुंदर प्रसंग आणि बारकावे आहेत त्यात. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Life_of_Birds

पद्मावति 16/07/2015 - 15:23
स्टॅन्ली का डब्बा, चिल्लर पार्टी हे चित्रपट छान आहेत असे ऐकले आहे. मी स्वत: नाही पण माझ्या मैत्रिणिने तिच्या दहा वर्षाच्या मुलाबरोबर बघितले ते त्याला आवडले. मालिकांमधे माझी मुलं बालवीर बघतात. तशी माझी मुलं ८ ते १० वयोगटाहुन जरा मोठी आहेत पण तरीही बालवीर आवडीने बघतात. दुसरी मालीका म्हणजे तारक मेहता का उल्टा चष्मा. ही मालीका यासाठी तुम्हाला सुचविते आहे की अतिशय निखळ मनोरंजन आणि छान संदेश आहे. एका कॉलोनी मधे सगळे शेजारी कसे खेळीमेळीने, मस्ती करत एकमेकांबरोबर राहतात याचं खूप छान चित्रण आहे. फील गुड मालीका आहे. कुठेही मुलांबरोबर पाहतांना ऑक्वर्ड वाटेल असे काहीही नाही. उंच माझा झोका, एका लग्नाची दुसरी गोष्ट पण मुलांनी खूप एन्जॉय केल्या होत्या. उंच माझा झोका बघतांना मुलांच मराठी खूपच सुधारलं होतं हा एक चांगला साइड इफेक्ट होताच.

भुमन्यु 16/07/2015 - 16:54
स्टॅन्ली का डब्बा, चिल्लर पार्टी - दोन्हिही चित्रपट खुप काही शिकवुन जातात. लहान मुलांचे अतिशय सुंदर अभिनय ही चित्रपटाची जमेची बाजू

भुमन्यु 16/07/2015 - 16:45
द मेन हू बिल्ट अमेरिका: ही ५ भागांची उत्तम मालिका द हिस्ट्रि चॅनेल ने दाखवली होती. (मिपा वर त्यासंदर्भात एक लेख मालिका पण प्रसिद्ध झाली आहे.)

श्रीरंग_जोशी 16/07/2015 - 20:44
अगोदरच्या विकांताला ११ वर्षीय भाच्याबरोबर थेटरात जाऊन पाहिला. लहान मुलांचा चित्रपट असला तरी मोठ्यांनाही विचारात पाडण्याची क्षमता आहे या चित्रपटाची. चित्रपटात मिनेसोटा असल्याने आम्हाला अधिकच भावला :-) .

अन्या दातार 17/07/2015 - 16:12
लहान मुलांचा चित्रपट असला तरी मोठ्यांनाही विचारात पाडण्याची क्षमता आहे या चित्रपटाची.
१००% खरंय. २७ ते ३२ या वयोगटातल्या आम्हा ४ पोरांनी एंजॉयही केला, विचारातही पडलो. डायरेक्टर, कथालेखक यांना मनातल्या मनात दंडवत घालूनच बाहेर पडलो.

रेवती 16/07/2015 - 18:00
पूर्वीची गोट्या ही मालोका, टिपरे आजोबांची मालिका या मुलांना आवडतात. गोट्याला त्रास दिलेला त्यांना आवडत नाही व त्यांची एक्सप्रेशन्स बघताना आपल्याला मजा वाटते. मनोरंजन म्हणून मिस्टर इंडिया हा चित्रपट आवडतो. बोक्या सातबंडे हाही एक आहे.

मित्रहो 16/07/2015 - 20:37
मी आणि माझ्या दहा वर्षाच्या मुलाने वळूची पारायणे केली आहेत. ग्रामीण भागाची ओळख करुन घ्यायला उत्तम. तसा आम्ही जाने भी दो यारो पण बऱ्याचदा बघितला. फाइंडींंग निम्मो पण बापलेकांनी मिळून बऱ्याचदा बघायचा चित्रपट आहे. तसा मला आणि माझ्या दोन्ही मुलांना कार्स १, २ फार आवडतात. आइस एज सिरीजचे पण तेच साऱ्यांनाच आवडतात. मला फारसे न आवडनारे पण मुलांना आवडनारे क्रुड्स, फ्रोझन, प्लेन्स शेवटी आपण कितीही प्रयत्न केला तरी मुले तेच बघतात जे त्यांना बघायचे असते. तरीही आपण आपले प्रयत्व करीत राहावे. थोडेसे अवांतर - माझ्या मुलानी ती व्हीम्पी किड्स ची पुस्तके वाचलेली मला आवडत नाही पण त्याला तेच आवडतात.

इनिगोय 17/07/2015 - 14:21
फायंडिंग निमो आणि आईस एज मधलं हत्ती कुटुंब खरंच पुनःपुन्हा पाहणेबल आहेतच.
शेवटी आपण कितीही प्रयत्न केला तरी मुले तेच बघतात जे त्यांना बघायचे असते.
खरं आहे काही अंशी. पण मग थोडी सक्ती करून आणि टार्गेट ठेवून त्याला आम्ही नवीन गोष्टी इंट्रोड्युस करून देतो. रोआल्ड डॅल च्या कादंबर्या माझा लेक पुन्हा पुन्हा वाचतो, त्यामुळे मग अमूक पुस्तकाची दहा पानं वाचून झाली की मग मटिल्डा मिळेल, असं सांगून सांगून रुचिपालट घडवला. तेच कार्टुन चॅनल्सचं. अॅनिमल प्लॅनेट/नॅटजिओ अर्धा तास पाहिलं तर अबक कार्टूनचा एपिसोड पाहायला मिळेल, असं करून करून आता अबक मागे पडलंय नि तो स्वतःच लक्षात ठेवून सायन्स आॅफ स्टुपिड, हाउ डू दे डू इट इ. पाहतो. सुदैवाने त्यालाही सिनेमाची आवड आहे, आणि नंतर झालेल्या गप्पांमध्ये तो सिनेमा खरंच विचार करत 'बघतो' हे जाणवलंय. म्हणून हा खटाटोप. काल रात्री माजिद माजिदीच्या सिनेमांबद्दल सांगितलंय, तसा आता 'कधी बघूया' म्हणून तोच मागे लागलाय.

आशु जोग 16/09/2016 - 09:16
आपण कधी स्वतः खेड्यात राहिला आहेत का नसला तर या चित्रपटावर अवलंबून राहू नका सदाशिवातल्या गिरीश उमेश कुलकर्ण्यांनी काढलेले चित्रपट म्हणजे ग्रामीण असा एक सोयीस्कर समज अनेकांचा झालेला दिसतोय

मनीषा 16/07/2015 - 21:16
इंग्रजी मधे लहान मुलांसाठी असे खूप चित्रपट आहेत. त्यामानाने मराठी आणि हिंदीत खूपच कमी आहेत. हिंदी :- १) बहादूर बच्चे २) मकडी ३) बालगणेश ४) हनुमान मराठी :- १) पक पक पकाक २) एलीझाबेथ एकादशी इंग्लीश :- १) मेरी पॉपीन्स २) लायन किंग ३) ३६ थ चेंबर ऑफ शॉवलीन ४) ब्लॅक बिअर्ड घोस्ट ५) शॅगीडीए ६) गॉड्स मस्ट बी क्रेझी , भाग १,२ ७) श्रेक भाग १,२ टी. व्ही सिरीयल :- १) मालगुडी डेज २) स्वामी ३) कच्ची धुप ४) फेमस फाईव्ह (इंग्लीश)

सतिश गावडे 16/07/2015 - 22:56
Life Is Beautiful हा चित्रपट आवर्जून दाखवा. कदाचित आवडेल त्याला. माझा अकरा वर्षांचा भाचा त्याला कंटाळा आला की हा चित्रपट पाहात असे आणि एकदम खुश होत असे.

मनीषा 17/07/2015 - 11:31
थोड्या मोठ्या मुलांसाठी ... ( कदाचित १२. ते १४ वयोगटातील ), त्यांना आवडतील असे काही मराठी चित्रपट आठवले . १) २२ जून १८९७ २) बालशिवाजी ३) नेताजी पालकर ४) सर्जा

द-बाहुबली 17/07/2015 - 11:46
खरं सांगायच तर मुलांना मोठ्यांचे चित्रपटच बघायचे असतात. त्यांना मुलांसाठी म्हणून विषेश मागणी नको असते म्हणूनच हॅरी पॉटर सुधा अबालव्रुध्दांचा लाडका असतो फक्त मुलांचा न्हवे. तेंवा जमलच तर आज मुलांना बजरंगी भाइजान किंवा किमान बाहुबली अवश्य दाखवाच. म्हटलं तर अवांतरः- ती सिगमा सिरीअल पण मस्त होती, दुरदर्शनने तारा, शक्ती सारखी भारतीय नावे व कलाकार घेउन यशस्वी स्पे-साय्फाय काढ्ली होती हे एक आश्चर्यच. कुठे बघायला मिळेल का ती ? (नंतरच्या फालतु कॅप्टन व्योम मधे मात्र अजिबात मज्या न्ह्वती.)

काळा पहाड 17/07/2015 - 12:40
म्हटलं तर अवांतरः- ती सिगमा सिरीअल पण मस्त होती, दुरदर्शनने तारा, शक्ती सारखी भारतीय नावे व कलाकार घेउन यशस्वी स्पे-साय्फाय काढ्ली होती हे एक आश्चर्यच. कुठे बघायला मिळेल का ती ? (नंतरच्या फालतु कॅप्टन व्योम मधे मात्र अजिबात मज्या न्ह्वती.)
लै शोध घेतला भावा, कुठे मिळतच नै ती. यू ट्यूब वर तर नाहीच, एक दोन ठिकाणी सोडलं तर बाकी सुद्धा कुठे काही उल्लेख नाही. मिळाली तर सांग.

बॅटमॅन 17/07/2015 - 16:10
खरं सांगायच तर मुलांना मोठ्यांचे चित्रपटच बघायचे असतात. त्यांना मुलांसाठी म्हणून विषेश मागणी नको असते.
अगदी बरोबर आहे. मुद्दाम डंब डाऊन केलेले पिच्चर मुलांना फार आवडत नाहीत.

द-बाहुबली 18/07/2015 - 20:23
मोठ्यांनाच तर बालचित्रपटाची गरज आवर्जुन असते...! ही पोरं सुधा मोठी होउ द्या इनिगोय सर मग बघा (नॉट अनलाइक मी)आपोआप हुडकुन बालचित्रपट स्वतःच बघायला सुरुवात करतील.

प्रमोद देर्देकर 17/07/2015 - 14:59
अजुन एक सिनेमा. खुप छान कुत्र्याचे काम असलेला म्हणजे "बेनजी द हंटेड" बघा. एकही डायलॉग नाहीये या पिक्चर मध्ये. आपल्याकडे तसा एकही डायलॉग नसलेला पिक्चर म्हणजे कमल हसनचा "पुष्पक " तो ही बघा. खुप छान आहे.

सिरुसेरि 17/07/2015 - 15:05
परिचय , किताब , मै फीर आउंगा , जाग्रुती , बुट पॉलिश , सीमा , त्रियात्री , अपुर्व सहदरोगल , गोपाळक्रुष्ण , रामशास्त्री , संत ज्ञानेश्वर , आझादीकी ओर

सिरुसेरि 17/07/2015 - 15:10
आम्ही जातो आमच्या गावा , छोटा जवान , हा माझा मार्ग एकला , पेडगावचे शहाणे , जिंगल ऑल द वे

सिरुसेरि 17/07/2015 - 15:11
आम्ही जातो आमच्या गावा , छोटा जवान , हा माझा मार्ग एकला , पेडगावचे शहाणे , जिंगल ऑल द वे

सिरुसेरि 17/07/2015 - 16:41
"त्रियात्री , अपुर्व सहदरोगल - यांच्याबद्दल कधी ऎकलेलं नाही. थोडक्यात कथा सांगाल का? " - त्रियात्री - शाळेची/१०वी वार्षिक परिक्षा अनुत्तीर्ण झाल्याने निराश झालेले ३ मित्र. त्यातील एकाचे आजोबा त्या तिघांना जरा बदल म्हणुन सायकल वरुन भारताची सफर करायला सांगतात . या ३ मुलांना प्रवासात आलेले वेगवेगळे अनुभव , त्यांचे बदलेले विश्व अशी थीम आहे . अपुर्व सहदरोगल -- हिंदी अप्पु राजा - कमल हासन .

सानिकास्वप्निल 17/07/2015 - 20:33
लाईफ इज ब्युटिफूल फ्रोझन ब्लॅक ब्युटी होम चार्ली चॅप्लिनचा दी किड तू-नळीवर लॉरेल अँड हार्डीचे अनेक व्हिडिओज आहेत दी पोलार एक्स्प्रेस वॉल-ई बिग हिरो -सिक्स हाची: हाचिको (अतिशय आवडता) हाचीप्रमाणेच अजून एक सिनेमा आलेला रेड डॉग Tom Sawyer & Huckleberry Finn ह्युगो दी बॉय इन स्ट्राईप्ड पजामास ब्रेव्ह The Adventures of Tintin रँगो Little Fugitive Enchanted Hotel Transylvania Oliver Twist स्पायडरव्हिक क्रॉनिकल्स पुस इन बुट्स माँस्टर हाऊस Night at the Museum अ‍ॅलिस इन वंडरलँड हुक Evan Almighty स्मर्फ्स जॅक फ्रॉस्ट Beverly Hills Chihuahua

इनिगोय 16/07/2015 - 08:05
मला चटकन आठवलेले काही... मुलांची शेती या धाग्यात मुविंनी नोंदवलेला 'वेट अन्टिल डार्क' बेब अ लिटल् पिग (हा पुस्तकावरून बेतलेला आहे) कराटे किड हनी आय श्रंक द किडस् अॅलिस इन वंडरलँड (नवा, त्याचा आवडता सिनेमा आहे) (पहिल्या तीनांचे दुवे नाहीयत.)

श्रीरंग_जोशी 16/07/2015 - 08:06
चीपर बाय द डझन या प्रसिद्ध पुस्तकावर आधारीत अन हे काही. अधिक आठवले की लिहिनच.

रातराणी 16/07/2015 - 08:41
आपला तारे जमींपर छान आहे. जुन्यामधे परिचय आहे. मराठीतला आता आलेला एलिज़ाबेथ एकादशी पण मस्त आहे, फक्त मुलांसाठी असा जुना मराठी चित्रपट आता आठवत नाहीये. अजून काही आठवले कि लिहते.

अमृत 16/07/2015 - 09:45
एक अतिशय सुंदर डोक्युमेंट्री आहे 'होम' जरूर दाखवा. https://en.wikipedia.org/wiki/Home_(2009_film)

तिमा 16/07/2015 - 11:07
जुने गाजलेले, एपिक सिनेमे आता यू ट्यूब वर आहेत. मी लहानपणी बघितल्यापैकी सॅमसन अँड डिलायला, क्वो वादिस, हर्क्युलिस आणि असे अनेक सिनेमे आहेत तिथे.

आदूबाळ 16/07/2015 - 11:21
दहा वर्षांच्या मुलाला "लहान मुलांचे" या ट्यागपलीकडे जाऊन मोठ्यांचेही सिनेमे दाखवता येतील. जुन्या मालिका: - ब्योमकेश बक्षी - उड़ान - साराभाई वर्सेस साराभाई चित्रपट - लाखाची गोष्ट - गोलमाल

इनिगोय 16/07/2015 - 12:06
होय, हेच अपेक्षित आहे. मुलांचे साधे विषय घेऊनही खूप छान कलाकृती बनतात. जरूर सुचवा. उदाहरण द्यायचं तर माजिद माजिदीचा चिल्ड्रन आॅफ हेवन, (बहिणीसाठी बूट जिंकणार्या मुलाची गोष्ट) कलर आॅफ पॅराडाईज (शेवट जरा गंभीर आहे बहुधा)... पेशाने पोस्टमन असलेल्या बापलेकाची गोष्ट (नाव आठवत नाहीय) असे बरेच सिनेमे यात घेता येतील. मालिका नोंदवल्यात. :)

महामाया 14/09/2016 - 10:15
टीनएजर मुलाच्या भावविश्वावर एंडी हार्डी सीरिज मधे खूप छान चित्रपट आलेत... इंग्रजी देखील कसं सोपं आहे... गावात राहणारया जज हार्डी यांचा मुलगा एंडी. वयोमाना प्रमाणे त्याच्या समोर येणारया प्रसंगांना तो कसा सामाेरा जातो याचं झकास चित्रण आहे या चित्रपटां मधे. 75 व्या ऑस्कर सोहळ्यात कर्क डगलस सोबत माइकल डगलसला बघतांना मोठी मौज वाटत होती. बाप-लेक दोघं स्टेज वर होते. लेकाला दोनदा ऑस्कर मिळालंय, पण मला मात्र याने हुलकावणी दिली, ही खंत कर्कने बोलून दाखविली. नंतर नाॅमिनीचं नाव वाचून झाल्यावर माइकल नी लिफाफा आपल्या बापाला दिला. ते लिफाफा उघडूं लागले, तर माइकल म्हणाला-लिफाफा उघडण्या अगोदर म्हणावं लागतं- ‘एंड दि ऑस्कर गोज टू...’ तिकडे दुर्लक्ष करून ‘एंड दि विनर इज...’ म्हणत कर्कनी लिफाफा उघडून कागद अलगद बाहेर काढलां, त्याचे दोन तुकडे केले. एक माइकलला दिला आणि माइक समोर दोघे एकत्रच ओरडले-’शिकागो...’ छोटया पडद्यावर कर्क डगलसचा ‘स्पार्टाकस’ बघितला होता. सर लाॅरेंस ऑलिव्हिए समोर स्पार्टाकसच्या भूमिकेत कर्क डगलस शोभून दिसला होता. फार पूर्वी त्याचा ‘दि बोल्ड एंड दि ब्यूटीफुल’ बघतांना नकळत गुरुदत्तचा ‘कागज के फूल’ हा चित्रपट आठवला होता. विन्सेंट व्हेन गॉगच्या जीवनावर आधारित ‘दि लस्ट फॉर लाइफ’ देखील अप्रतिम होता. यात त्याचा सोबत एंथनी क्वीन होता...ही सगळी हॉलीवुडची दादा मंडळी... पण त्यादिवशी त्या सोहळ्यातील ऑस्कर एलबम मधे मिकी रूनी, मारग्रेट ओ ब्रायन ला बघून अंगावर सर्रकन काटा उभा राहिला. तेवढ्या वेळांत मिकी रूनी चे एंडी हार्डी सीरिजचे चित्रपट डोळ्यासमोर तरंगून गेले. ‘दि ह्यूमन कॉमेडी’ मधे पोस्टाची तार घरापर्यंत नेऊन त्यातील मजकूरा प्रमाणे वागणारा, ‘ब्वायज टाऊन’ मधे हाॅलीवुडचा दादा कलाकार असलेल्या स्पेंसर ट्रेसी समोर धिटाईने वागणारा छोकरा, ‘पपांनी आपल्या पहिल्या प्रेमपत्रांत तुला काय लिहिलं होतं’ (हे थेट आपल्या आईलाच विचारणारा) अशी मिकीची कितीतरी रूपे मला आठवली. भारतीय चित्रपटांमधे बाल कलाकारांच्या मानसिकतेची जाण ठेवून काढलेले चित्रपट बोटांवर मोजण्या इतकेच असतील. त्यांत देखील सुरवातीपासूनच केंद्र स्थानी नायक-नायिकाच. आयुष्याची पस्तीशी गाठली, तरी ती नायिकाच. त्या मानाने हॉलीवुडच्या मेट्रो गोल्डविन मेयर (एमजीएम) कंपनीने काढलेले एंडी हार्डी सीरिज चे चित्रपट अमेरिकेत कमालीचे लोकप्रिय ठरले. 1937 ते 1958 च्या दरम्यान या मालिकेचे एकूण 16 चित्रपट आले. 1937 साली ‘ए फैमिली अफेयर’ पासून या मालिकेची सुरवात झाली व 1958 साली ‘एंडी हार्डी कम्स होम’ वर थांबली. खरं म्हणजे या दोन्हीं चित्रपटांची गणती या मालिकेत केली जात नाही. ही मालिका सुरू झाली ती 1938 साली आलेल्या ‘यू आर ओन्ली यंग वन्स’ आणि 1946 साली ‘लव लाॅफ्स एट एंडी हार्डी’ सोबतच संपली. योजना नव्हती: खरंं म्हणजे एमजीएम ची एंडी हार्डी वर मालिका (सीक्वल्स) काढण्याची काहीच योजना नव्हती. पण ‘ए फैमिली अफेयर’ मधील एंडी हार्डीच्या भूमिकेत मिकी रूनी शोभून दिसला, त्याचा अभिनयामुळे हा चित्रपट यशस्वी ठरला. या यशामुळे एमजीएम ने पुढे मालिका तयार करण्याचं ठरवलं. ‘ए फैमिली अफेयर’ हा चित्रपट आयरानिया रावेरोल च्या ‘स्कीडिंग’ नाटकावर आधारित होता. यात जज हार्डींची भूमिका लियॉनाल बेरीमोर व मिसेस हार्डीची भूमिका स्प्रिंग ब्यिंगटन नी साकारली होती. हा चित्रपट हिट ठरल्यामुळे पुढचा चित्रपट ‘यू आर ओन्ली यंग वन्स’ आला, त्यांत याच भूमिका क्रमश: लेविस स्टोन आणि फे. होल्डन नी साकार केल्या. सोबत मिकी रूनी, सिसिलिया पार्कर व सारा हेडन देखील होते. याशिवाय एंडीची गर्ल फ्रेंड पाली बेनेडिक्ट बनली होती एन रदरफोर्ड. या टीम मधील मिकी रूनी व मिसेस हार्डी (फे. होल्डन) शेवट पर्यंत या चित्रपटांत त्याच भूमिकेत वावरले, इतर पात्र मात्र बदलत गेले. सुरवातीचे चित्रपट कुठल्याच पात्रावर (कैरेक्टर) केंद्रित नव्हते. त्यांचं कथानक ठळक पणे हार्डीच्या फैमिली भोवती केंद्रित होतं. पण मिकी रूनी च्या असामान्य प्रतिभेमुळे, त्याने साकारलेली एंडी हार्डीची भूमिका अमेरिकन टीन एजर्स मधे खूपच लोकप्रिय ठरली. हा व्रात्य, खोडकर, थोडासा आगाऊ असलेला ‘छोकरा’ किशोरवयीन मुलांमधे खूपच लोकप्रिय ठरला. म्हणून मग चौथ्या चित्रपटापासून एंडी केंद्रीय पात्र ठरला व त्याचं नाव चित्रपटाच्या शीर्षकातच सामील करण्यांत आलं. सर्वश्रेष्ठ चित्रपट: ‘लव फाइंड्स एंडी हार्डी’ पासून या मालिकेची खरी सुरवात मानली जाते. या चित्रपटा पासूनच एंडीच्या व्यक्तिरेखेचं महत्व वाढलं, अाणि ते 1946 पर्यंत अबाधित होतं. त्याच प्रमाणे हा चित्रपट या मालिकेतील सर्वश्रेष्ठ चित्रपट समजला जातो. यात मिकी रूनी सोबत जूडी गारलैंड व लाना टर्नर देखील होत्या. फर्स्ट फैमिली: 15 ऑगस्ट 1941 साली हॉलीवुडच्या ग्राउमन्स चाइनीज थिएटर मधे झालेल्या एका सोहळ्यांत या मालिकेतील प्रमुख कलावंत व सदस्यांनी एका फलकाचं उद्घाटन केलं. त्यावर लिहिलं होतं- ‘I, Mayor Fletcher Bowron, on behalf of the citizens of this community, Do hereby proclaim the family of Judge James K. Hardy, The first Family of Hollywood.’ हा फलक थिएटरच्या भिंतीवर लावण्यांत आला होता. पुढे 1943 साली एंडी हार्डी मालिकेच्या चित्रपटांना विशेष अकादमी पुरस्कार देऊन गौरविण्यांत आलं.

अमृत 16/07/2015 - 13:48
हा जरा ऑडमॅन आउट वाटतोय. कित्तेक मोठ्यांनादेखील यातले ऊच्चकोटीचे विनोद कळणार नाहीत. - साराभाई वर्सेस साराभाई चा चहाता

आदूबाळ 16/07/2015 - 21:53
सगळे विनोद समजले पाहिजेतच असं अर्थातच अपेक्षित नाही. साराभाई वर्सेस साराभाई सध्याच्या जगावर जबरदस्त तिरकस टिप्पणी करतं. त्यासाठी दाखवायला पाहिजे. हे जरी सोडलं तरी त्याच्या नुसत्या करमणूक मूल्याविषयी शंकाच नाही. उदा. रोसेशच्या कविता किंवा दुष्यंतचा गॅजेटवेडेपणा. त्याचा आनंद घेता येईलच.

द-बाहुबली 16/07/2015 - 11:41
The Three Investigators and the Secret of Skeleton Island आणी The Three Investigators and the Secret of terror castle बच्चे कंपनीसाठी मस्त सस्पेंन्स चित्रपट आहेत. Home Alone सुधा चान सेरीज आहे. बाकी कार्टुन चित्रपटांची नावे घेतानाच दमछाक होइल...

इनिगोय 16/07/2015 - 12:11
कार्टुन चित्रपटांची नावे घेतानाच दमछाक होइल...
याची चिंता नाही, पुष्कळसे त्यालाच तोंडपाठ आहेत! म्हणूनच जरा वेगळं काही दाखवायचंय.

प्यारे१ 16/07/2015 - 12:17
http://misalpav.com/node/29125 लेखात उल्लेखलेला अभय चित्रपट, halo, मकड़ी, ब्लू अम्ब्रेला, पकपक पकाक

प्यारे१ 16/07/2015 - 13:58
यांबरोबरच मालिकांमध्ये राजा शिवछत्रपती, चाणक्य (डॉ. चन्दप्रकाश द्विवेदींची), जंगल बुक, सुरभि, भारत एक खोज अशा मालिकाचे काही भाग हे कलेक्शन म्हणून चांगलं आहे. ८ ते १० नंतर पुन्हा १० ते १२/१५ वयोगट असणार आहेच की ;) पुस्तकांमध्ये (दृक्श्राव्य नसूनही) दीनानाथ दलालांची चित्रं असलेलं राजा शिवछत्रपति छान आहे वाचायला....

बॅटमॅन 16/07/2015 - 14:44
राजा शिवछत्रपती म्हणून १९५३ चा सूर्यकांत मांडरे अभिनीत पिच्चर आहे तो दाखवा. मालिका भंगार आहे. पिच्चर ब्लॅकेंडव्हाईट असला तरी एकदम जबराट आहे.

प्यारे१ 16/07/2015 - 14:53
मालिका भंगार का म्हणे? अमोल कोल्हे भारी आहे की! बाकी महाराजांचं चरित्र माहिती होणं जास्त महत्त्वाचं असल्यानं कुठल्याही मार्गे माहित करुन घ्यावं.

बॅटमॅन 16/07/2015 - 18:05
नुसतं दिसणं महत्त्वाचं असेल तर असो बापडं. बाकी मालिका त्या पिच्चरच्या तुलनेत भंगारच आहे. तुम्हांला नाय ना पटत, राहिलं तर मग.

प्यारे१ 16/07/2015 - 18:35
आवो तसं न्है पाटील. आम्ही त्या मालिकेतल्या त्रुटी विचारतोय. अभ्यास कमी की भव्यता कमी की आणखी काही. अशा दृष्टीनं.

बॅटमॅन 17/07/2015 - 16:00
बटबटीतपणा हे त्या मालिकेचे वैशिष्ट्य आहे. भव्यदिव्य वगैरे चांगलेच आहे. अभ्यासही फार उणा नसला तरी खटकणार्‍या गोष्टी जास्त आहेत. त्यातला शिवाजी जास्त लाउड वाटतो. इतका लाउड शिवाजी न करताही बरेच काही दाखवता आले असते.

इनिगोय 16/07/2015 - 14:02
पुण्यात लहान मुलांच्या सिनेमांचं स्क्रीनिंग होतं त्याबद्दल कोणाला काही माहीत आहे का? मुलांसाठी सिनेमे दाखवणारा एक क्लब असून ते दर महिन्याला एकदा असे देशोदेशीचे चित्रपट दाखवतात बहुधा. असाच वार्षिक उत्सव सीएफएसआय करते असंही दिसतंय.

_मनश्री_ 16/07/2015 - 14:31
होम अलोन -३ बेबीज डे आउट बावर्ची ,खट्टा मीठा (जुना) ,लगान चिंटू १ आणि २ एलिझाबेथ एकादशी ,अवताराची गोष्ट 'बम बम बोले' नावाचा छान चित्रपट आहे ,अतुल कुलकर्णी आणि दर्शील सफारी आहेत त्यात

गिरकी 16/07/2015 - 14:57
गॉड मस्ट बी क्रेझी सगळे पार्ट्स. मला मिस्टर इंडिया खूप आवडायचा लहान असताना. शिवाय हम है राही प्यार के पण आवडायचा. आता या दोन्हीमध्ये प्रेमं बिमं आहेत. पण मी लहान असताना फार एन्जॉय केलेले हे २. शिवाय बीबीसी वाली 'लाईफ ऑफ बर्ड्स' नावाची एक सिरीज आहे. युट्यूब वर मिळेल. फार छान आहे. नक्की बघा. पक्षांच्या जीवनातले फार सुंदर प्रसंग आणि बारकावे आहेत त्यात. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Life_of_Birds

पद्मावति 16/07/2015 - 15:23
स्टॅन्ली का डब्बा, चिल्लर पार्टी हे चित्रपट छान आहेत असे ऐकले आहे. मी स्वत: नाही पण माझ्या मैत्रिणिने तिच्या दहा वर्षाच्या मुलाबरोबर बघितले ते त्याला आवडले. मालिकांमधे माझी मुलं बालवीर बघतात. तशी माझी मुलं ८ ते १० वयोगटाहुन जरा मोठी आहेत पण तरीही बालवीर आवडीने बघतात. दुसरी मालीका म्हणजे तारक मेहता का उल्टा चष्मा. ही मालीका यासाठी तुम्हाला सुचविते आहे की अतिशय निखळ मनोरंजन आणि छान संदेश आहे. एका कॉलोनी मधे सगळे शेजारी कसे खेळीमेळीने, मस्ती करत एकमेकांबरोबर राहतात याचं खूप छान चित्रण आहे. फील गुड मालीका आहे. कुठेही मुलांबरोबर पाहतांना ऑक्वर्ड वाटेल असे काहीही नाही. उंच माझा झोका, एका लग्नाची दुसरी गोष्ट पण मुलांनी खूप एन्जॉय केल्या होत्या. उंच माझा झोका बघतांना मुलांच मराठी खूपच सुधारलं होतं हा एक चांगला साइड इफेक्ट होताच.

भुमन्यु 16/07/2015 - 16:54
स्टॅन्ली का डब्बा, चिल्लर पार्टी - दोन्हिही चित्रपट खुप काही शिकवुन जातात. लहान मुलांचे अतिशय सुंदर अभिनय ही चित्रपटाची जमेची बाजू

भुमन्यु 16/07/2015 - 16:45
द मेन हू बिल्ट अमेरिका: ही ५ भागांची उत्तम मालिका द हिस्ट्रि चॅनेल ने दाखवली होती. (मिपा वर त्यासंदर्भात एक लेख मालिका पण प्रसिद्ध झाली आहे.)

श्रीरंग_जोशी 16/07/2015 - 20:44
अगोदरच्या विकांताला ११ वर्षीय भाच्याबरोबर थेटरात जाऊन पाहिला. लहान मुलांचा चित्रपट असला तरी मोठ्यांनाही विचारात पाडण्याची क्षमता आहे या चित्रपटाची. चित्रपटात मिनेसोटा असल्याने आम्हाला अधिकच भावला :-) .

अन्या दातार 17/07/2015 - 16:12
लहान मुलांचा चित्रपट असला तरी मोठ्यांनाही विचारात पाडण्याची क्षमता आहे या चित्रपटाची.
१००% खरंय. २७ ते ३२ या वयोगटातल्या आम्हा ४ पोरांनी एंजॉयही केला, विचारातही पडलो. डायरेक्टर, कथालेखक यांना मनातल्या मनात दंडवत घालूनच बाहेर पडलो.

रेवती 16/07/2015 - 18:00
पूर्वीची गोट्या ही मालोका, टिपरे आजोबांची मालिका या मुलांना आवडतात. गोट्याला त्रास दिलेला त्यांना आवडत नाही व त्यांची एक्सप्रेशन्स बघताना आपल्याला मजा वाटते. मनोरंजन म्हणून मिस्टर इंडिया हा चित्रपट आवडतो. बोक्या सातबंडे हाही एक आहे.

मित्रहो 16/07/2015 - 20:37
मी आणि माझ्या दहा वर्षाच्या मुलाने वळूची पारायणे केली आहेत. ग्रामीण भागाची ओळख करुन घ्यायला उत्तम. तसा आम्ही जाने भी दो यारो पण बऱ्याचदा बघितला. फाइंडींंग निम्मो पण बापलेकांनी मिळून बऱ्याचदा बघायचा चित्रपट आहे. तसा मला आणि माझ्या दोन्ही मुलांना कार्स १, २ फार आवडतात. आइस एज सिरीजचे पण तेच साऱ्यांनाच आवडतात. मला फारसे न आवडनारे पण मुलांना आवडनारे क्रुड्स, फ्रोझन, प्लेन्स शेवटी आपण कितीही प्रयत्न केला तरी मुले तेच बघतात जे त्यांना बघायचे असते. तरीही आपण आपले प्रयत्व करीत राहावे. थोडेसे अवांतर - माझ्या मुलानी ती व्हीम्पी किड्स ची पुस्तके वाचलेली मला आवडत नाही पण त्याला तेच आवडतात.

इनिगोय 17/07/2015 - 14:21
फायंडिंग निमो आणि आईस एज मधलं हत्ती कुटुंब खरंच पुनःपुन्हा पाहणेबल आहेतच.
शेवटी आपण कितीही प्रयत्न केला तरी मुले तेच बघतात जे त्यांना बघायचे असते.
खरं आहे काही अंशी. पण मग थोडी सक्ती करून आणि टार्गेट ठेवून त्याला आम्ही नवीन गोष्टी इंट्रोड्युस करून देतो. रोआल्ड डॅल च्या कादंबर्या माझा लेक पुन्हा पुन्हा वाचतो, त्यामुळे मग अमूक पुस्तकाची दहा पानं वाचून झाली की मग मटिल्डा मिळेल, असं सांगून सांगून रुचिपालट घडवला. तेच कार्टुन चॅनल्सचं. अॅनिमल प्लॅनेट/नॅटजिओ अर्धा तास पाहिलं तर अबक कार्टूनचा एपिसोड पाहायला मिळेल, असं करून करून आता अबक मागे पडलंय नि तो स्वतःच लक्षात ठेवून सायन्स आॅफ स्टुपिड, हाउ डू दे डू इट इ. पाहतो. सुदैवाने त्यालाही सिनेमाची आवड आहे, आणि नंतर झालेल्या गप्पांमध्ये तो सिनेमा खरंच विचार करत 'बघतो' हे जाणवलंय. म्हणून हा खटाटोप. काल रात्री माजिद माजिदीच्या सिनेमांबद्दल सांगितलंय, तसा आता 'कधी बघूया' म्हणून तोच मागे लागलाय.

आशु जोग 16/09/2016 - 09:16
आपण कधी स्वतः खेड्यात राहिला आहेत का नसला तर या चित्रपटावर अवलंबून राहू नका सदाशिवातल्या गिरीश उमेश कुलकर्ण्यांनी काढलेले चित्रपट म्हणजे ग्रामीण असा एक सोयीस्कर समज अनेकांचा झालेला दिसतोय

मनीषा 16/07/2015 - 21:16
इंग्रजी मधे लहान मुलांसाठी असे खूप चित्रपट आहेत. त्यामानाने मराठी आणि हिंदीत खूपच कमी आहेत. हिंदी :- १) बहादूर बच्चे २) मकडी ३) बालगणेश ४) हनुमान मराठी :- १) पक पक पकाक २) एलीझाबेथ एकादशी इंग्लीश :- १) मेरी पॉपीन्स २) लायन किंग ३) ३६ थ चेंबर ऑफ शॉवलीन ४) ब्लॅक बिअर्ड घोस्ट ५) शॅगीडीए ६) गॉड्स मस्ट बी क्रेझी , भाग १,२ ७) श्रेक भाग १,२ टी. व्ही सिरीयल :- १) मालगुडी डेज २) स्वामी ३) कच्ची धुप ४) फेमस फाईव्ह (इंग्लीश)

सतिश गावडे 16/07/2015 - 22:56
Life Is Beautiful हा चित्रपट आवर्जून दाखवा. कदाचित आवडेल त्याला. माझा अकरा वर्षांचा भाचा त्याला कंटाळा आला की हा चित्रपट पाहात असे आणि एकदम खुश होत असे.

मनीषा 17/07/2015 - 11:31
थोड्या मोठ्या मुलांसाठी ... ( कदाचित १२. ते १४ वयोगटातील ), त्यांना आवडतील असे काही मराठी चित्रपट आठवले . १) २२ जून १८९७ २) बालशिवाजी ३) नेताजी पालकर ४) सर्जा

द-बाहुबली 17/07/2015 - 11:46
खरं सांगायच तर मुलांना मोठ्यांचे चित्रपटच बघायचे असतात. त्यांना मुलांसाठी म्हणून विषेश मागणी नको असते म्हणूनच हॅरी पॉटर सुधा अबालव्रुध्दांचा लाडका असतो फक्त मुलांचा न्हवे. तेंवा जमलच तर आज मुलांना बजरंगी भाइजान किंवा किमान बाहुबली अवश्य दाखवाच. म्हटलं तर अवांतरः- ती सिगमा सिरीअल पण मस्त होती, दुरदर्शनने तारा, शक्ती सारखी भारतीय नावे व कलाकार घेउन यशस्वी स्पे-साय्फाय काढ्ली होती हे एक आश्चर्यच. कुठे बघायला मिळेल का ती ? (नंतरच्या फालतु कॅप्टन व्योम मधे मात्र अजिबात मज्या न्ह्वती.)

काळा पहाड 17/07/2015 - 12:40
म्हटलं तर अवांतरः- ती सिगमा सिरीअल पण मस्त होती, दुरदर्शनने तारा, शक्ती सारखी भारतीय नावे व कलाकार घेउन यशस्वी स्पे-साय्फाय काढ्ली होती हे एक आश्चर्यच. कुठे बघायला मिळेल का ती ? (नंतरच्या फालतु कॅप्टन व्योम मधे मात्र अजिबात मज्या न्ह्वती.)
लै शोध घेतला भावा, कुठे मिळतच नै ती. यू ट्यूब वर तर नाहीच, एक दोन ठिकाणी सोडलं तर बाकी सुद्धा कुठे काही उल्लेख नाही. मिळाली तर सांग.

बॅटमॅन 17/07/2015 - 16:10
खरं सांगायच तर मुलांना मोठ्यांचे चित्रपटच बघायचे असतात. त्यांना मुलांसाठी म्हणून विषेश मागणी नको असते.
अगदी बरोबर आहे. मुद्दाम डंब डाऊन केलेले पिच्चर मुलांना फार आवडत नाहीत.

द-बाहुबली 18/07/2015 - 20:23
मोठ्यांनाच तर बालचित्रपटाची गरज आवर्जुन असते...! ही पोरं सुधा मोठी होउ द्या इनिगोय सर मग बघा (नॉट अनलाइक मी)आपोआप हुडकुन बालचित्रपट स्वतःच बघायला सुरुवात करतील.

प्रमोद देर्देकर 17/07/2015 - 14:59
अजुन एक सिनेमा. खुप छान कुत्र्याचे काम असलेला म्हणजे "बेनजी द हंटेड" बघा. एकही डायलॉग नाहीये या पिक्चर मध्ये. आपल्याकडे तसा एकही डायलॉग नसलेला पिक्चर म्हणजे कमल हसनचा "पुष्पक " तो ही बघा. खुप छान आहे.

सिरुसेरि 17/07/2015 - 15:05
परिचय , किताब , मै फीर आउंगा , जाग्रुती , बुट पॉलिश , सीमा , त्रियात्री , अपुर्व सहदरोगल , गोपाळक्रुष्ण , रामशास्त्री , संत ज्ञानेश्वर , आझादीकी ओर

सिरुसेरि 17/07/2015 - 15:10
आम्ही जातो आमच्या गावा , छोटा जवान , हा माझा मार्ग एकला , पेडगावचे शहाणे , जिंगल ऑल द वे

सिरुसेरि 17/07/2015 - 15:11
आम्ही जातो आमच्या गावा , छोटा जवान , हा माझा मार्ग एकला , पेडगावचे शहाणे , जिंगल ऑल द वे

सिरुसेरि 17/07/2015 - 16:41
"त्रियात्री , अपुर्व सहदरोगल - यांच्याबद्दल कधी ऎकलेलं नाही. थोडक्यात कथा सांगाल का? " - त्रियात्री - शाळेची/१०वी वार्षिक परिक्षा अनुत्तीर्ण झाल्याने निराश झालेले ३ मित्र. त्यातील एकाचे आजोबा त्या तिघांना जरा बदल म्हणुन सायकल वरुन भारताची सफर करायला सांगतात . या ३ मुलांना प्रवासात आलेले वेगवेगळे अनुभव , त्यांचे बदलेले विश्व अशी थीम आहे . अपुर्व सहदरोगल -- हिंदी अप्पु राजा - कमल हासन .

सानिकास्वप्निल 17/07/2015 - 20:33
लाईफ इज ब्युटिफूल फ्रोझन ब्लॅक ब्युटी होम चार्ली चॅप्लिनचा दी किड तू-नळीवर लॉरेल अँड हार्डीचे अनेक व्हिडिओज आहेत दी पोलार एक्स्प्रेस वॉल-ई बिग हिरो -सिक्स हाची: हाचिको (अतिशय आवडता) हाचीप्रमाणेच अजून एक सिनेमा आलेला रेड डॉग Tom Sawyer & Huckleberry Finn ह्युगो दी बॉय इन स्ट्राईप्ड पजामास ब्रेव्ह The Adventures of Tintin रँगो Little Fugitive Enchanted Hotel Transylvania Oliver Twist स्पायडरव्हिक क्रॉनिकल्स पुस इन बुट्स माँस्टर हाऊस Night at the Museum अ‍ॅलिस इन वंडरलँड हुक Evan Almighty स्मर्फ्स जॅक फ्रॉस्ट Beverly Hills Chihuahua
सिनेमे पाहायचेत. कोणते पाहावेत, कोणते पाहू नयेत याबद्दल खूप प्रतिसाद येतील यात शंका नाही. पण एक फिल्टर आहे, तो ८ ते १० वर्षे वयाच्या मुलासोबत काय पाहावं हा. लहान मुलांची कार्टुन्स आणि तसे चित्रपट तर पाहिले जातातच. पण त्याखेरीज निव्वळ ढोबळ मनोरंजनाच्या पलीकडे काय काय शोधावं, काय पाहिलं पाहिजे हा प्रश्न पडला आहे. या वयाच्या मुलांना आवर्जून दाखवायलाच हवेत असे कोणते सिनेमे आहेत? या वयाच्या मुलाचे कुटुंबीय कम् दोस्त म्हणूनही कोणते सिनेमे मोठ्यांनी पाहायला हवेतच? भाषेचं, काळाचं बंधन अर्थातच नाही..
धोरण
संस्कृती
कला
चित्रपट
आस्वाद
माध्यमवेध
शिफारस
विरंगुळा

अनाकलनीय... (शतशब्दकथा)

ब़जरबट्टू ·

नाखु 07/08/2015 - 10:13
"ओं नमी जी मो जीवनस्य जीवे भग्नो कृश्न मावशी प्रसन्न" हा मंत्र १०१ वेळा म्हणावा लागेल असे दिसते.. जीमोनिसोअकुगिगुकथावाचक्संघ

डॉ सुहास म्हात्रे 06/08/2015 - 20:30
+१ फक्त तेवढं त्या शिर्षकाचं बघा जरा... "अकालनीय" नाही, तुम्हाला "अनाकलनीय" म्हणायचे आहे बहुदा.

ब़जरबट्टू 06/08/2015 - 21:13
ते केव्हाच लक्षात आले. पण एव्हडी कथा लिहिली, आणि इतका साधा शब्द चुकला, याची मिपाकर म्हणून लय लाज वाटली.. नेक्स्ट टाइम .. :)

नाखु 07/08/2015 - 10:13
"ओं नमी जी मो जीवनस्य जीवे भग्नो कृश्न मावशी प्रसन्न" हा मंत्र १०१ वेळा म्हणावा लागेल असे दिसते.. जीमोनिसोअकुगिगुकथावाचक्संघ

डॉ सुहास म्हात्रे 06/08/2015 - 20:30
+१ फक्त तेवढं त्या शिर्षकाचं बघा जरा... "अकालनीय" नाही, तुम्हाला "अनाकलनीय" म्हणायचे आहे बहुदा.

ब़जरबट्टू 06/08/2015 - 21:13
ते केव्हाच लक्षात आले. पण एव्हडी कथा लिहिली, आणि इतका साधा शब्द चुकला, याची मिपाकर म्हणून लय लाज वाटली.. नेक्स्ट टाइम .. :)
काही तरी अकालनिय नक्की होते त्या वाड्यात. नविनच आलेल्या अमरला जाणवायचे ते, त्यात रात्रीच्या भयानतेत तो गुढ आवाज, काम करणाऱ्या सदूने पण शिफातीने टाळले होते त्याला... अचानक झोप चावळली त्याची, कुठेतरी खुट्ट झाले होते नक्की . तोच. हो.. परत तोच ड्रावर उघडल्याचा आवाज.. पुढे काय होणार त्याला माहित होते. पण हेडफ़ोन वर गाणी लावून टाळणा-या त्या गुढ आवाजाचा आज छडा लावायचाच ठरवले त्याने, क्षणभर शातंता व तो जीवघेणा आवाज सुरु झाला. ठक..... ठक.... उजाडेपर्यन्त बोबडी वळली होती त्याची. धडपडत सदूची खोली गाठली त्याने. सदू दिसताच कसाबसा स्फ़ुटला तो...
विनोद
माध्यमवेध

संजीव खांडेकरांना नक्की अपेक्षित काय आहे?

अन्या दातार ·

प्रकाश घाटपांडे 12/07/2015 - 16:55
राईट टू पी या शब्दात फक्त मूत्र विसर्जनाचा हक्क ध्वनित होतो. मुद्दा मलमूत्र विसर्जनाच्या हक्काबद्दल आहे. टॉयलेट या शब्दाचा अर्थ शौचालय असा आहे. मुतारी नव्हे. मला टॉयलेटला जायच आहे असे म्हणताना त्याला मूत्र विसर्जनासाठी जायच आहे कि मलमूत्र विसर्जनासाठी जायचे आहे हे सांगत नसतो. शौचालयात मूत्र विसर्जन अंतर्भूत आहे. पण मुतारी मधे फक्त मूत्र विसर्जन शक्य आहे. स्वच्छतागृह हा सर्व समावेशक आहे. त्यात टॉयलेट ब्लॉक व मुतारी दोन्ही असतात. बाकी प्रतिक्रिया नंतर

कॅप्टन जॅक स्पॅरो 12/07/2015 - 17:02
यथेच्छ मुतण्याने जसा समाजस्वास्थ्य चांगले राहते तसेच जे वाटते ते यथेच्छ लिहिण्यानेही काही प्रमाणात होत असेल.
चुकुन पुतण्या वाचलं रे. बाकी सार्वजनिक रेस्टरुम्सची संख्या लोकसंख्येच्या प्रमाणामधे असावी. आणि त्याची स्वच्छताही राखली जावीचं. विद्या बालनला घेउन जाहिराती करायला लागणं हे आजपर्यंतच्या सर्व सरकारांचं अपयश आहे.

द-बाहुबली 12/07/2015 - 17:26
खरं आहे या प्रकाराला जरा बायकी चळवळीचा शिक्का विनाकारण ठसण्याचा मोठा धोका उत्पन्न झाला आहे. मध्यंतरी आळंदीवरुन परतत होतो व अचानक चितळेबाबांना भेटायला जायचा मानस निर्माण झाला पण आधी रस्त्यावर कुठे मुत्रालय दिसेल तर शपथ... वैतागलो. शेवटी इनॉरबीट मॉलमधे घुसुन कार्यभाग उरकावा लागला तेंव्हाच याचे महत्व कळाले. आजही रस्त्यावर सर्रास हा हक्क बजावणारे नराधम दिसले कि मनाचा संताप संताप होतो की यासाठी सुलभ व्यवस्था निर्माण करण्यात शासनाला फार मोठे अपयशच आले आहे. :( अजुन एक प्रॉब्लेम आहे राइट टु रेस्ट. आजकाल मोठ्या शहरात कामाच्या निमीत्ताने धावपळीत असणार्‍यांना कुठे निवांत पावर-नॅप अथवा विसावा घ्यायची सोय उरली नाही. जर डेक्कन, कँप अशा ठीकाणी जर वाहनतळाप्रमाणे प्रशस्थ मोठे वातानुकुलीत सार्वजनीक हॉल उभे केले व त्यात सिंगल बेड टाकले, अन अगदी विपश्यना स्टाइल पिन द्रॉप सायलेंन्स ठेउन १५-४५ मिनीटे आडवे होण्याची सोय करुन यासाठी वाजवी दर आकारला तर अनेक मिडलाइफ कष्टकरी जिवांचा दिवस फार सुसह्य होइल... १५-२० मिनीटासाठी कोनी मल्टीप्लेक्समधे जाउन बसु शकत नाही त्यामुळे ही सोय फार चांगली वाटते.

काळा पहाड 12/07/2015 - 21:58
नै आया तो ब्बी लाने का मंगताय. बोत कमीने लोग होते है. वो जर्मनी मी नै क्या, हर चीज की प्रोब्लेम ज्यू है करके उनको अंदर डालते थे वैसा इद्दर ब्बी हर प्रोब्लेम का बिल कोई एक बिल्डर के नाम के फाडके उनको लटकाने का.

कॅप्टन जॅक स्पॅरो 12/07/2015 - 22:15
पुण्यामधल्या मोक्याच्या जागा बिल्डर लॉबी त्यांनी सुचवलेल्या गोष्टींसाठी वापरु देईल असं वाटतयं का तुम्हाला?

प्रकाश घाटपांडे 13/07/2015 - 10:42
काही बिल्डर संवेदनशील असतात देखील.पुण्यातील संजय देशपांडे या बिल्डर ने कर्वेरोड वरील नळस्टॉप जवळील मुतारी दत्तक घेतली. त्याविषयी http://www.manogat.com/node/25675

काळा पहाड 13/07/2015 - 11:51
छ्या ! देशपांडे हे काय बिल्डर चं नाव आहे काय? बिल्डर चं नाव कसं भारदस्त पायजेल. अगरवाल, कुमार, खुराना, मल्होत्रा. मराटी असलाच तर काटे, मगर, जगताप, कोल्हे, लांडगे, बर्हाटे, बारणे, मारणे, नवले असं जंगम पाहिजे. गेलाबाजार 'पवार' तरी असावं ना !!!

माहितगार 12/07/2015 - 19:29
संजीव खांडेकर नाव वाचून धागा आणि नंतर संजीव खांडेकरांचा लेख वाचला. गेल्या वर्षाभरात संजीव खांडेकरांची 'लाकूड तोड्याची गोष्ट' कविता वाचण्यात आली आणि त्या बद्दल प्रदिर्घ धागालेख मी ऐसी अक्षरे आणि मिपावर लिहिला होता कारण त्यांची त्या कविते मागची भूमिका दखल घेण्या जोगी वाटली होती. पण लोकसत्तातील हा लेख वाचताना, मिपाकर वडापाव यांच्या व्यक्त : कारण आणि परिणाम लेखातील मानवी उत्सर्जन आणि व्यक्त होण्याशी तुलना करताना दिलेली खालील वाक्य रचना आठवल्या
आणि सर्वच मानवी उत्सर्जने (लेखक महोदयांचीच उदाहरणे: शरीराला न चालणारे वायू, विष्ठेतून - पचन न झालेले घटक, मूत्रातून - अतिरिक्त पाणी आणि त्या पाण्याबरोबर शरीराला न पचलेली इतर द्रव्यं,उलट्या, जुलाब, वाताचा त्रास, व्यक्त होणे असतात का ? हा प्रश्न पडण्याच कारण कौस्तुभ म्हणतात "....आपल्याला न पटलेले विचार, आपल्या मनात मूळ धरू न शकलेल्या भावना, आणि अनुभवाचं आकलन करताना न समजलेल्या गोष्टी आपण काहीशा अशाच पद्धतीत उत्सर्जित करत असतो........थोडक्यात, ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो."
अती तेथे माती नावाची म्हण आहे. केवळ चुकीच्या अनाठायी टिकेमुळे मोदींचा पाठींबा वाढत गेला आहे खांडेकरांच्या टिकेची पाठिंबा वाढण्याएवढी दखल घेतली जात असेल असेही नाही. सार्वजनिक शौचालयाचे प्रायव्हेटायझेशनची सुरवात मोदी सरकारने केलेले नाही. भारतातील सार्वजनिक शौचालयाचे प्रायव्हेटायझेशन सरकारी सार्वजनिक शौचालय व्यवस्था फसल्यामुळे झाले आहे. आणि या फसण्यास जेवढी सरकारी यंत्रणा जबाबदार आहे तेवढेच किंवा त्यापेक्षा अधिक जनता (सर्वसामान्य नागरीकही) जबाबदार आहे. फसलेली सार्वजनिक शौचालय व्यवस्था भारतात समाजवाद रुजणे कसे कठीण होते याचे एक उदाहरण म्हणता येईल तेव्हा त्या अनुषंगाने तरी संजीव खांडेकर स्वतःचाच मुद्दा खोडत आहेत. मुलींसोबत सेल्फी अथवा सार्वजनीक स्वच्छता अभियान हे स्वतःच्या जागी महत्वाचे आहे, स्त्रीयांसाठी शौचालये स्वतःच्या ठिकाणी महत्वाची आहेत, आणि अभिव्यक्तीचे स्वतःचे महत्व आहे. भाजपा अथवा मोदी सरकारमध्ये टिका करण्यासारख्याही गोष्टीही असतील म्हणून अगदी सकारात्मक कार्यावरही टिका करणे आणि अशी टिका करताना मानवी उत्सर्जनांशी स्वतःस बांधून घेणे खांडेकरांचीव्यक्तीगत कुंठीत राजकीय भूमिका दर्शवते त्या पलिकडे त्या लेखात काही व्यासंगी वाचन करावयास मिळेल हि अपेक्षा दुर्दैवाने फोल ठरली असे तो लेख वाचून वाटले.

अन्या दातार 12/07/2015 - 22:50
वास्तविक मला त्यांच्या लेखातला अंतर्विरोध दाखवून द्यायचा आहे. घाटपांडे काकांचा आणि आपला प्रतिसाद वाचून मी कितपत सफल झालोय हे समजत नाहीये.

आनंदी गोपाळ 13/07/2015 - 09:10
अ‍ॅक्चुअली, त्या लेखाखाली खांडेकर यांचा sanjeev.khandekar@gmail.com हा विरोपपत्ता उपलब्ध असताना, इथे धागा काढून त्यांना काय म्हणायचे आहे, हे नक्की कसे समजणार, हा प्रश्न पडला. पण ते असो. नुसता आडोसा असून भागत नाही. अन नुसते शहरांबद्दल बोलूनही भागत नाही. सार्वजनिक/खासगी शौचालय उर्फ टॉयलेट मुबलक संख्येत उपलब्ध होण्यात मुख्य अडचण पाणी ही आहे. शहरांतून अनेक मोठ्या मॉल्समधेही, कायम स्वच्छता कर्मचारी उपलब्ध असताना, व सुवासिक फवारे मारमारून दाबून टाकायचा प्रयत्न केलेला असला, तरीही येणारा प्रचण्ड वास आपण अनुभवला आहेच. ग्रामीण भागात पिण्यासाठी बादलीभर पाणी मिळायची मारामार असते, तिथे संडासात ओतायला दीड बादली पाणी कुठून आणावे? त्यापेक्षा उघड्या शेतात केलेले मलमूत्रविसर्जन लॉजिकली योग्य ठरते.

नाखु 13/07/2015 - 09:23
सार्वजनीक प्रसाधन गृहांपैकी वापरण्यायोग्य कीती असतात हा एक संशोधनाचा विषय आहे खरा. शाळांमध्ये ही सुवीधा किमान आरोग्यदायी नाही असा लघुपट सह्याद्री वाहीनीवर पाहिला आहे.

प्रकाश घाटपांडे 13/07/2015 - 10:29
एकीकडे तुम्हाला रस्त्यात भिंतीकडे तोंड करुन नागडं होऊन लघवी करायची लाज वाटते असंही म्हणायचं, वर शौचालयं बांधण्याच्या स्किम्सनाही भोंगळ म्हणून त्याची निर्भत्सना करायची? का? ठिक आहे, एक क्षणभर स्वच्छता अभियानाला भोंगळ म्हणू. पण मग दुसरा पर्याय कोणता हे तरी लिहायचे कष्ट घ्या. सामान्य जनतेला कळूद्यात इतर पर्याय.
अगदी अगदी! लेखक चित्रकार, कलाचिंतक आणि नवतत्त्वज्ञानाचे अभ्यासक आहेत हे अगदी जाणवते. यावर त्यांचे ( या प्रकारच्या लोकांचे) असे म्हणणे असते की त्रुटी दाखवणे हे आमचे काम आहे. आम्ही ते करतो. पर्याय शोधणे हे तुमचे ( म्हणजे व्यवस्थेचे) काम आहे. जसे कायदा व सुव्यवस्था राबवणे हे सत्तारुढ पक्षाचे काम आहे विरोधी पक्षाचे काम हे फक्त त्यातील त्रुटी वा विसंगती दाखवणे हे आहे.
लोकांच्या विचारसरणीतूनच राज्यकर्ते निर्माण होत असताना, लोकशाही व्यवस्थेवर का म्हणून कोरडे ओढायचे? व्यवस्था आपणहून जास्त काही ठरवू शकत नाही. आणि लोकांच्या धारणांचे परिवर्तन एका रात्रीत होत नसते याची जरातरी जाणीव नवतत्त्वज्ञानाच्या अभ्यासकाने ठेवायला हरकत नव्हती. समाजात वावरताना यात आज किंचितसा का होईना, बदल होतोय असा माझा अनुभव आहे.
समाजात किंचतसा का होइना बदल होतो आहे हे त्यांनाही मान्य असावे. परंतु आपला त्रागा व्यक्त करण्यासाठी व्यवस्थला शिव्या घालणे सोपे व शक्य असते.ते ही शेवटी समाजमनाचे प्रतिबिंब आहे. समाजातील विविध प्रवाहांचा अभ्यास करणार्‍यांना ते उपयोगी येते.
इथेही सरांची जरा गडबड उडाली आहे असे वाटते. सरांना इथे करोडो रुपये दिसतात. इतका मोठा बाजार असल्याने जमा झालेल्या देशी-विदेशी कंपन्याही दिसतात. पण नक्की विरोध कशाला आहे याची जाम टोटल लागत नाही.
खरंच जाम टोटल लागत नाही. इथे मला राजीव सान्यांची आठवण येते.http://rajeevsane.blogspot.in/2015/05/blog-post_75.html
यथेच्छ मुतण्याने जसा समाजस्वास्थ्य चांगले राहते तसेच जे वाटते ते यथेच्छ लिहिण्यानेही काही प्रमाणात होत असेल. असं म्हणून मी यथेच्छपणे लिहिलेला लेख आता आवरता घेतो.
मलमूत्रविसर्जनाचा आवेग कळ निर्माण होण्यापर्यंत झाला व जर विसर्जनाचे ठिकाण उपलब्ध झाले तर त्यावेळी मिळणारे समाधान काही औरच असते. तसे समाधान तुला लिखाणातून मिळाले याचा आम्हाला ही आनंदच आहे.

सुबोध खरे 13/07/2015 - 12:29
खांडेकर सरांच्या लेखाचा नक्की अर्थ काय काढायचा हे मला कळले नाही परंतु right to pee याच्यात फार मोठा मुलभूत हक्काचा प्रश्न आहे एवढे नक्की. डॉक्टर म्हणून समाजात काम करताना या प्रश्नाचे गांभीर्य आपल्या सारख्या मध्यम किंवा उच्च वर्गीय पुरुष आणि स्त्रियांना पूर्णपणे येणे कठीण आहे. श्रमजीवी स्त्रियांच्या आरोग्याशी निगडीत असे अनेक मुद्दे मला डॉक्टर म्हणून समोर आले ते लिहित आहे.खालील सर्व हे माझे वैयक्तिक अनुभव आहेत. मूत्रमार्गाचा जंतुसंसर्ग, मुतखडा, मुळव्याध इ आजार असलेल्या स्त्रिया प्रत्यक्ष पाहताना हे समोर आलेले भयानक वास्तव आहे. त्यामुळे सार्वजनिक मुतारी बद्दल मला तिरस्कार वाटत नाही मग तेथे अमोनियाचा कितीही वास येवो. झोपडपट्टीत राहणाऱ्या स्त्रियांना सार्वजनीक मुतारी उपलब्ध नाही यामुळे कित्येक बायका अंतर्वस्त्र घालतच नाहीत. कारण अत्यंत घाईच्या वेळेस नुसती साडी वर करून कुठेही कोपर्यात बसता येते आणि माणसे आली तर नुसते उठून उभे राहता येते. परंतु अशा बायकांची मासिक पाळीच्या वेळेस अत्यंत कुचंबणा होते. त्यातून एखाद्या स्त्रीला जास्त रक्तस्त्राव होत असेल तर तिला असे उघड्यावर वस्त्र बदलत येत नाही. मग सार्वजनीक मुतारी कितीही घाणेरडी असेल किंवा कितीही लांब असेल तरी तिथपर्यंत जावेच लागते. शहरात दिवसा आडोसा शोधणे आणी तो मिळणे हे फार कठीण आहे आपण बाजारात जातो तेथे असणार्या भाजी, फळे, कुंकू वेणी फणी विकणाऱ्या स्त्रिया किंवा आपण ज्यांच्या कडून मासे विकत घेतो त्या कोळीणी कितीही तुंबल्या तरी धंद्याच्या वेळेस आपली पाटी सोडून वारंवार जाऊ शकत नाहीत. त्यातून पाळी चालू असेल तर अजूनच वाईट परिस्थिती असते. मग या स्त्रिया जाड साडीची घडी घेऊन बसतात. ती जरी रक्ताने भिजली तरी धंद्याच्या वेळेस त्यांना सहज पाटी सोडून लांब पर्यंत जाता येत नाही. यामुळे जनन संस्थेचा जंतुसंसर्ग ( genital infection) आणि पांढरा स्त्राव जाणे हे नित्याचे असते. या जंतुसंसर्गामुळे मूत्रमार्गाचा जंतुसंसर्ग( urinary infection) पण कायमचा मागे लागलेला. यामुळे सारखी मूत्र विसर्जन होत असल्याची शंका आणि गुप्तांगाला घाण वास येणे हे हि रोजचे झालेले असते. या बायकाना हातावर पोट असल्याने अशा काळात किंवा आजारी असताना घरी बसणे अशक्य असते.वारंवार मुत्राविसर्जनाला जायला लागू नये म्हणून सकाळी या बायका घरून निघताना ज्या मुत्रविसर्जन करून निघतात त्यानंतर पाणीच पीत नाहीत. यामुळे मुतखडा होण्याचे प्रमाण फार जास्त असते. या बायकांना गरोदर पणात सुरुवातीला वाढणाऱ्या गर्भाशयाच्या दाबामुळे वारंवार लघवी लागल्याचा त्रास असतो यामुळे अधिकच कुचंबणा होते. तीन चार मुले आणि एक दोन गर्भपात यातून त्यांना जावे लागते. अशी परिस्थिती असली तरी त्यांना धंद्यावर यायलाच लागते. मग जवळ पास सार्वजनिक स्वच्छता गृह आहे अथवा नाही. मोठ्या मोठ्या मॉलमध्ये(अगदी जवळ असेल तरी) जायला तेथील रखवालदार अडवतात. स्त्रियांची सार्वजनिक स्वच्छता गृहे ही वाढवली पाहिजेतच भलेहि त्यासाठी त्यांना नाममात्र शुल्क मोजावे लागले तरीही.( जरी हा मुलभूत हक्क असला तरीही) कारण निःशुल्क सार्वजनिक स्वच्छता गृहांची परिस्थिती फारच गंभीर आहे. . कित्येक स्त्रिया शौचास रात्रीच जातात.यामुळे कितीही संवेदना आली तरी ती त्यांना दाबून ठेवावी लागते. यामुळे बद्धकोष्ठ आणि त्यातून उद्भवणारे आजार( मुळव्याध (पाइल्स) गुद्द्वाराचा व्रण(फिशर) या दुष्ट चक्रात त्या पडतात. अशा स्त्रियांना जेंव्हा हगवण लागते तेंव्हा त्यांची परिस्थिती अजूनच गंभीर होते. खेड्यात अशा स्त्रिया दिवस निर्जन ठिकाणी गेल्यामुळे बलात्काराला बळी पडण्याची उदाहरणे आहेत. हा प्रश्न फार खोल आहे आणि त्यावर प्रत्यक्ष उहापोह होणे आवश्यक आहे. आरामखुर्चीतील विचारवंतानी चहा बरोबर केलेले विचार मंथन यापुरता तो विषय नाही घरोघरी शौचालये असणे हे अत्यावश्यक का आहे हे यावरून थोडेफार तरी कळेल अशी आशा मी व्यक्त करतो. या प्रश्नाचा राजकीय रंग लोकांनी शोधावा मी त्यात पडू इच्छित नाही.

काळा पहाड 13/07/2015 - 12:55
अतिशय धक्कादायक. मोदींच्या मंदिर सोडून स्वच्छतागृहे बनवूया या घोषणेची प्रतिपक्क्षाने तर तर उडवलीच पण स्वपक्शियाम्नी सुद्धा तोफा डागल्याचं आठवतं.

पैसा 13/07/2015 - 12:39
अन्याभौ झकास लिहिताय. खांडेकरांच्या लिखाणातील अंतर्विरोध पुरेसा स्पष्ट लिहिला आहेसच. मात्र त्या मुख्य विषयाच्या अनुषंगाने अन्य विषय तर येणारच! चर्चा तर होणारच! खांडेकरांना त्यांच्या राजकीय विचारसरणीला घट्ट पकडून काय लिहायचे ते लिहावे लागणारच. आम्हाला ते बंधन नसल्याने ज्या ज्या सरकारांनी या महत्त्वाच्या प्रश्नासाठी जे काही काम केले त्याचे कौतुक करावेसे वाटते. सुलभ शौचालये अस्तित्त्वात आल्यानंतर यस्टी ष्टांड्यावरल्या शौचालयात जावे लागणार नाही याचा किती आनंद झाला हे शब्दात सांगणे कठीण आहे. आताचे सरकार स्वच्छता अभियान वगैरे सुरू करून काही करत आहे त्याबद्दल कौतुक. मात्र या योजना धडाक्याने अंमलात आलेल्या बघायला मिळाल्या पाहिजेत. नुसत्या विद्या बालनच्या झैराती आणि सगळ्या सोम्या गोम्या कापशांचे झाडू हातात धरलेले फटु नकोत. एकीकडे गंगा शुद्धीकरण प्रकल्य झाईर करायचा आणि दुसरीकडे नद्यांजवळ रासायनिक प्रक्रिया करणार्‍या कारखान्यांना परवानग्या द्यायच्या असले प्रकार नकोत. त्यामुळे आताही नुसती घोषणाबाजी चालू आहे का असे विचारायला वाव मिळतो. हा प्रतिसादही काहीसा अवांतर वाटू शकेल. पण क्या करें! अपणी मिपाकरांची आदतही कुछ ऐसी हय! (अति अवांतरः हा लेख वाचून अन्याभौंचे प्रचंड कौतुक वाटले. त्याचवेळी काही वर्षांपूर्वीचे अन्याचे लेख आठवले आणि ड्वाले पाणावले.) =))

प्रकाश घाटपांडे 13/07/2015 - 14:24
आंतरजालावर लोकांच्या स्वच्छतागृहाच्या जाणीवा जागृत व प्रगल्भ व्हाव्यात यासाठी नीधप यांनी मायबोलीवर चांगले लेखन केले आहे. त्याच्या काही लिंका स्वच्छतेच्या बैलाला.....! स्वच्छतेच्या बैलाला...!! ' संदर्भाने..

प्रकाश घाटपांडे 12/07/2015 - 16:55
राईट टू पी या शब्दात फक्त मूत्र विसर्जनाचा हक्क ध्वनित होतो. मुद्दा मलमूत्र विसर्जनाच्या हक्काबद्दल आहे. टॉयलेट या शब्दाचा अर्थ शौचालय असा आहे. मुतारी नव्हे. मला टॉयलेटला जायच आहे असे म्हणताना त्याला मूत्र विसर्जनासाठी जायच आहे कि मलमूत्र विसर्जनासाठी जायचे आहे हे सांगत नसतो. शौचालयात मूत्र विसर्जन अंतर्भूत आहे. पण मुतारी मधे फक्त मूत्र विसर्जन शक्य आहे. स्वच्छतागृह हा सर्व समावेशक आहे. त्यात टॉयलेट ब्लॉक व मुतारी दोन्ही असतात. बाकी प्रतिक्रिया नंतर

कॅप्टन जॅक स्पॅरो 12/07/2015 - 17:02
यथेच्छ मुतण्याने जसा समाजस्वास्थ्य चांगले राहते तसेच जे वाटते ते यथेच्छ लिहिण्यानेही काही प्रमाणात होत असेल.
चुकुन पुतण्या वाचलं रे. बाकी सार्वजनिक रेस्टरुम्सची संख्या लोकसंख्येच्या प्रमाणामधे असावी. आणि त्याची स्वच्छताही राखली जावीचं. विद्या बालनला घेउन जाहिराती करायला लागणं हे आजपर्यंतच्या सर्व सरकारांचं अपयश आहे.

द-बाहुबली 12/07/2015 - 17:26
खरं आहे या प्रकाराला जरा बायकी चळवळीचा शिक्का विनाकारण ठसण्याचा मोठा धोका उत्पन्न झाला आहे. मध्यंतरी आळंदीवरुन परतत होतो व अचानक चितळेबाबांना भेटायला जायचा मानस निर्माण झाला पण आधी रस्त्यावर कुठे मुत्रालय दिसेल तर शपथ... वैतागलो. शेवटी इनॉरबीट मॉलमधे घुसुन कार्यभाग उरकावा लागला तेंव्हाच याचे महत्व कळाले. आजही रस्त्यावर सर्रास हा हक्क बजावणारे नराधम दिसले कि मनाचा संताप संताप होतो की यासाठी सुलभ व्यवस्था निर्माण करण्यात शासनाला फार मोठे अपयशच आले आहे. :( अजुन एक प्रॉब्लेम आहे राइट टु रेस्ट. आजकाल मोठ्या शहरात कामाच्या निमीत्ताने धावपळीत असणार्‍यांना कुठे निवांत पावर-नॅप अथवा विसावा घ्यायची सोय उरली नाही. जर डेक्कन, कँप अशा ठीकाणी जर वाहनतळाप्रमाणे प्रशस्थ मोठे वातानुकुलीत सार्वजनीक हॉल उभे केले व त्यात सिंगल बेड टाकले, अन अगदी विपश्यना स्टाइल पिन द्रॉप सायलेंन्स ठेउन १५-४५ मिनीटे आडवे होण्याची सोय करुन यासाठी वाजवी दर आकारला तर अनेक मिडलाइफ कष्टकरी जिवांचा दिवस फार सुसह्य होइल... १५-२० मिनीटासाठी कोनी मल्टीप्लेक्समधे जाउन बसु शकत नाही त्यामुळे ही सोय फार चांगली वाटते.

काळा पहाड 12/07/2015 - 21:58
नै आया तो ब्बी लाने का मंगताय. बोत कमीने लोग होते है. वो जर्मनी मी नै क्या, हर चीज की प्रोब्लेम ज्यू है करके उनको अंदर डालते थे वैसा इद्दर ब्बी हर प्रोब्लेम का बिल कोई एक बिल्डर के नाम के फाडके उनको लटकाने का.

कॅप्टन जॅक स्पॅरो 12/07/2015 - 22:15
पुण्यामधल्या मोक्याच्या जागा बिल्डर लॉबी त्यांनी सुचवलेल्या गोष्टींसाठी वापरु देईल असं वाटतयं का तुम्हाला?

प्रकाश घाटपांडे 13/07/2015 - 10:42
काही बिल्डर संवेदनशील असतात देखील.पुण्यातील संजय देशपांडे या बिल्डर ने कर्वेरोड वरील नळस्टॉप जवळील मुतारी दत्तक घेतली. त्याविषयी http://www.manogat.com/node/25675

काळा पहाड 13/07/2015 - 11:51
छ्या ! देशपांडे हे काय बिल्डर चं नाव आहे काय? बिल्डर चं नाव कसं भारदस्त पायजेल. अगरवाल, कुमार, खुराना, मल्होत्रा. मराटी असलाच तर काटे, मगर, जगताप, कोल्हे, लांडगे, बर्हाटे, बारणे, मारणे, नवले असं जंगम पाहिजे. गेलाबाजार 'पवार' तरी असावं ना !!!

माहितगार 12/07/2015 - 19:29
संजीव खांडेकर नाव वाचून धागा आणि नंतर संजीव खांडेकरांचा लेख वाचला. गेल्या वर्षाभरात संजीव खांडेकरांची 'लाकूड तोड्याची गोष्ट' कविता वाचण्यात आली आणि त्या बद्दल प्रदिर्घ धागालेख मी ऐसी अक्षरे आणि मिपावर लिहिला होता कारण त्यांची त्या कविते मागची भूमिका दखल घेण्या जोगी वाटली होती. पण लोकसत्तातील हा लेख वाचताना, मिपाकर वडापाव यांच्या व्यक्त : कारण आणि परिणाम लेखातील मानवी उत्सर्जन आणि व्यक्त होण्याशी तुलना करताना दिलेली खालील वाक्य रचना आठवल्या
आणि सर्वच मानवी उत्सर्जने (लेखक महोदयांचीच उदाहरणे: शरीराला न चालणारे वायू, विष्ठेतून - पचन न झालेले घटक, मूत्रातून - अतिरिक्त पाणी आणि त्या पाण्याबरोबर शरीराला न पचलेली इतर द्रव्यं,उलट्या, जुलाब, वाताचा त्रास, व्यक्त होणे असतात का ? हा प्रश्न पडण्याच कारण कौस्तुभ म्हणतात "....आपल्याला न पटलेले विचार, आपल्या मनात मूळ धरू न शकलेल्या भावना, आणि अनुभवाचं आकलन करताना न समजलेल्या गोष्टी आपण काहीशा अशाच पद्धतीत उत्सर्जित करत असतो........थोडक्यात, ज्या विचारप्रक्रिया त्या त्या वेळी आपल्याला झेपत नाहीत त्या आपण उत्सर्जित करतो, म्हणजेच व्यक्त करतो."
अती तेथे माती नावाची म्हण आहे. केवळ चुकीच्या अनाठायी टिकेमुळे मोदींचा पाठींबा वाढत गेला आहे खांडेकरांच्या टिकेची पाठिंबा वाढण्याएवढी दखल घेतली जात असेल असेही नाही. सार्वजनिक शौचालयाचे प्रायव्हेटायझेशनची सुरवात मोदी सरकारने केलेले नाही. भारतातील सार्वजनिक शौचालयाचे प्रायव्हेटायझेशन सरकारी सार्वजनिक शौचालय व्यवस्था फसल्यामुळे झाले आहे. आणि या फसण्यास जेवढी सरकारी यंत्रणा जबाबदार आहे तेवढेच किंवा त्यापेक्षा अधिक जनता (सर्वसामान्य नागरीकही) जबाबदार आहे. फसलेली सार्वजनिक शौचालय व्यवस्था भारतात समाजवाद रुजणे कसे कठीण होते याचे एक उदाहरण म्हणता येईल तेव्हा त्या अनुषंगाने तरी संजीव खांडेकर स्वतःचाच मुद्दा खोडत आहेत. मुलींसोबत सेल्फी अथवा सार्वजनीक स्वच्छता अभियान हे स्वतःच्या जागी महत्वाचे आहे, स्त्रीयांसाठी शौचालये स्वतःच्या ठिकाणी महत्वाची आहेत, आणि अभिव्यक्तीचे स्वतःचे महत्व आहे. भाजपा अथवा मोदी सरकारमध्ये टिका करण्यासारख्याही गोष्टीही असतील म्हणून अगदी सकारात्मक कार्यावरही टिका करणे आणि अशी टिका करताना मानवी उत्सर्जनांशी स्वतःस बांधून घेणे खांडेकरांचीव्यक्तीगत कुंठीत राजकीय भूमिका दर्शवते त्या पलिकडे त्या लेखात काही व्यासंगी वाचन करावयास मिळेल हि अपेक्षा दुर्दैवाने फोल ठरली असे तो लेख वाचून वाटले.

अन्या दातार 12/07/2015 - 22:50
वास्तविक मला त्यांच्या लेखातला अंतर्विरोध दाखवून द्यायचा आहे. घाटपांडे काकांचा आणि आपला प्रतिसाद वाचून मी कितपत सफल झालोय हे समजत नाहीये.

आनंदी गोपाळ 13/07/2015 - 09:10
अ‍ॅक्चुअली, त्या लेखाखाली खांडेकर यांचा sanjeev.khandekar@gmail.com हा विरोपपत्ता उपलब्ध असताना, इथे धागा काढून त्यांना काय म्हणायचे आहे, हे नक्की कसे समजणार, हा प्रश्न पडला. पण ते असो. नुसता आडोसा असून भागत नाही. अन नुसते शहरांबद्दल बोलूनही भागत नाही. सार्वजनिक/खासगी शौचालय उर्फ टॉयलेट मुबलक संख्येत उपलब्ध होण्यात मुख्य अडचण पाणी ही आहे. शहरांतून अनेक मोठ्या मॉल्समधेही, कायम स्वच्छता कर्मचारी उपलब्ध असताना, व सुवासिक फवारे मारमारून दाबून टाकायचा प्रयत्न केलेला असला, तरीही येणारा प्रचण्ड वास आपण अनुभवला आहेच. ग्रामीण भागात पिण्यासाठी बादलीभर पाणी मिळायची मारामार असते, तिथे संडासात ओतायला दीड बादली पाणी कुठून आणावे? त्यापेक्षा उघड्या शेतात केलेले मलमूत्रविसर्जन लॉजिकली योग्य ठरते.

नाखु 13/07/2015 - 09:23
सार्वजनीक प्रसाधन गृहांपैकी वापरण्यायोग्य कीती असतात हा एक संशोधनाचा विषय आहे खरा. शाळांमध्ये ही सुवीधा किमान आरोग्यदायी नाही असा लघुपट सह्याद्री वाहीनीवर पाहिला आहे.

प्रकाश घाटपांडे 13/07/2015 - 10:29
एकीकडे तुम्हाला रस्त्यात भिंतीकडे तोंड करुन नागडं होऊन लघवी करायची लाज वाटते असंही म्हणायचं, वर शौचालयं बांधण्याच्या स्किम्सनाही भोंगळ म्हणून त्याची निर्भत्सना करायची? का? ठिक आहे, एक क्षणभर स्वच्छता अभियानाला भोंगळ म्हणू. पण मग दुसरा पर्याय कोणता हे तरी लिहायचे कष्ट घ्या. सामान्य जनतेला कळूद्यात इतर पर्याय.
अगदी अगदी! लेखक चित्रकार, कलाचिंतक आणि नवतत्त्वज्ञानाचे अभ्यासक आहेत हे अगदी जाणवते. यावर त्यांचे ( या प्रकारच्या लोकांचे) असे म्हणणे असते की त्रुटी दाखवणे हे आमचे काम आहे. आम्ही ते करतो. पर्याय शोधणे हे तुमचे ( म्हणजे व्यवस्थेचे) काम आहे. जसे कायदा व सुव्यवस्था राबवणे हे सत्तारुढ पक्षाचे काम आहे विरोधी पक्षाचे काम हे फक्त त्यातील त्रुटी वा विसंगती दाखवणे हे आहे.
लोकांच्या विचारसरणीतूनच राज्यकर्ते निर्माण होत असताना, लोकशाही व्यवस्थेवर का म्हणून कोरडे ओढायचे? व्यवस्था आपणहून जास्त काही ठरवू शकत नाही. आणि लोकांच्या धारणांचे परिवर्तन एका रात्रीत होत नसते याची जरातरी जाणीव नवतत्त्वज्ञानाच्या अभ्यासकाने ठेवायला हरकत नव्हती. समाजात वावरताना यात आज किंचितसा का होईना, बदल होतोय असा माझा अनुभव आहे.
समाजात किंचतसा का होइना बदल होतो आहे हे त्यांनाही मान्य असावे. परंतु आपला त्रागा व्यक्त करण्यासाठी व्यवस्थला शिव्या घालणे सोपे व शक्य असते.ते ही शेवटी समाजमनाचे प्रतिबिंब आहे. समाजातील विविध प्रवाहांचा अभ्यास करणार्‍यांना ते उपयोगी येते.
इथेही सरांची जरा गडबड उडाली आहे असे वाटते. सरांना इथे करोडो रुपये दिसतात. इतका मोठा बाजार असल्याने जमा झालेल्या देशी-विदेशी कंपन्याही दिसतात. पण नक्की विरोध कशाला आहे याची जाम टोटल लागत नाही.
खरंच जाम टोटल लागत नाही. इथे मला राजीव सान्यांची आठवण येते.http://rajeevsane.blogspot.in/2015/05/blog-post_75.html
यथेच्छ मुतण्याने जसा समाजस्वास्थ्य चांगले राहते तसेच जे वाटते ते यथेच्छ लिहिण्यानेही काही प्रमाणात होत असेल. असं म्हणून मी यथेच्छपणे लिहिलेला लेख आता आवरता घेतो.
मलमूत्रविसर्जनाचा आवेग कळ निर्माण होण्यापर्यंत झाला व जर विसर्जनाचे ठिकाण उपलब्ध झाले तर त्यावेळी मिळणारे समाधान काही औरच असते. तसे समाधान तुला लिखाणातून मिळाले याचा आम्हाला ही आनंदच आहे.

सुबोध खरे 13/07/2015 - 12:29
खांडेकर सरांच्या लेखाचा नक्की अर्थ काय काढायचा हे मला कळले नाही परंतु right to pee याच्यात फार मोठा मुलभूत हक्काचा प्रश्न आहे एवढे नक्की. डॉक्टर म्हणून समाजात काम करताना या प्रश्नाचे गांभीर्य आपल्या सारख्या मध्यम किंवा उच्च वर्गीय पुरुष आणि स्त्रियांना पूर्णपणे येणे कठीण आहे. श्रमजीवी स्त्रियांच्या आरोग्याशी निगडीत असे अनेक मुद्दे मला डॉक्टर म्हणून समोर आले ते लिहित आहे.खालील सर्व हे माझे वैयक्तिक अनुभव आहेत. मूत्रमार्गाचा जंतुसंसर्ग, मुतखडा, मुळव्याध इ आजार असलेल्या स्त्रिया प्रत्यक्ष पाहताना हे समोर आलेले भयानक वास्तव आहे. त्यामुळे सार्वजनिक मुतारी बद्दल मला तिरस्कार वाटत नाही मग तेथे अमोनियाचा कितीही वास येवो. झोपडपट्टीत राहणाऱ्या स्त्रियांना सार्वजनीक मुतारी उपलब्ध नाही यामुळे कित्येक बायका अंतर्वस्त्र घालतच नाहीत. कारण अत्यंत घाईच्या वेळेस नुसती साडी वर करून कुठेही कोपर्यात बसता येते आणि माणसे आली तर नुसते उठून उभे राहता येते. परंतु अशा बायकांची मासिक पाळीच्या वेळेस अत्यंत कुचंबणा होते. त्यातून एखाद्या स्त्रीला जास्त रक्तस्त्राव होत असेल तर तिला असे उघड्यावर वस्त्र बदलत येत नाही. मग सार्वजनीक मुतारी कितीही घाणेरडी असेल किंवा कितीही लांब असेल तरी तिथपर्यंत जावेच लागते. शहरात दिवसा आडोसा शोधणे आणी तो मिळणे हे फार कठीण आहे आपण बाजारात जातो तेथे असणार्या भाजी, फळे, कुंकू वेणी फणी विकणाऱ्या स्त्रिया किंवा आपण ज्यांच्या कडून मासे विकत घेतो त्या कोळीणी कितीही तुंबल्या तरी धंद्याच्या वेळेस आपली पाटी सोडून वारंवार जाऊ शकत नाहीत. त्यातून पाळी चालू असेल तर अजूनच वाईट परिस्थिती असते. मग या स्त्रिया जाड साडीची घडी घेऊन बसतात. ती जरी रक्ताने भिजली तरी धंद्याच्या वेळेस त्यांना सहज पाटी सोडून लांब पर्यंत जाता येत नाही. यामुळे जनन संस्थेचा जंतुसंसर्ग ( genital infection) आणि पांढरा स्त्राव जाणे हे नित्याचे असते. या जंतुसंसर्गामुळे मूत्रमार्गाचा जंतुसंसर्ग( urinary infection) पण कायमचा मागे लागलेला. यामुळे सारखी मूत्र विसर्जन होत असल्याची शंका आणि गुप्तांगाला घाण वास येणे हे हि रोजचे झालेले असते. या बायकाना हातावर पोट असल्याने अशा काळात किंवा आजारी असताना घरी बसणे अशक्य असते.वारंवार मुत्राविसर्जनाला जायला लागू नये म्हणून सकाळी या बायका घरून निघताना ज्या मुत्रविसर्जन करून निघतात त्यानंतर पाणीच पीत नाहीत. यामुळे मुतखडा होण्याचे प्रमाण फार जास्त असते. या बायकांना गरोदर पणात सुरुवातीला वाढणाऱ्या गर्भाशयाच्या दाबामुळे वारंवार लघवी लागल्याचा त्रास असतो यामुळे अधिकच कुचंबणा होते. तीन चार मुले आणि एक दोन गर्भपात यातून त्यांना जावे लागते. अशी परिस्थिती असली तरी त्यांना धंद्यावर यायलाच लागते. मग जवळ पास सार्वजनिक स्वच्छता गृह आहे अथवा नाही. मोठ्या मोठ्या मॉलमध्ये(अगदी जवळ असेल तरी) जायला तेथील रखवालदार अडवतात. स्त्रियांची सार्वजनिक स्वच्छता गृहे ही वाढवली पाहिजेतच भलेहि त्यासाठी त्यांना नाममात्र शुल्क मोजावे लागले तरीही.( जरी हा मुलभूत हक्क असला तरीही) कारण निःशुल्क सार्वजनिक स्वच्छता गृहांची परिस्थिती फारच गंभीर आहे. . कित्येक स्त्रिया शौचास रात्रीच जातात.यामुळे कितीही संवेदना आली तरी ती त्यांना दाबून ठेवावी लागते. यामुळे बद्धकोष्ठ आणि त्यातून उद्भवणारे आजार( मुळव्याध (पाइल्स) गुद्द्वाराचा व्रण(फिशर) या दुष्ट चक्रात त्या पडतात. अशा स्त्रियांना जेंव्हा हगवण लागते तेंव्हा त्यांची परिस्थिती अजूनच गंभीर होते. खेड्यात अशा स्त्रिया दिवस निर्जन ठिकाणी गेल्यामुळे बलात्काराला बळी पडण्याची उदाहरणे आहेत. हा प्रश्न फार खोल आहे आणि त्यावर प्रत्यक्ष उहापोह होणे आवश्यक आहे. आरामखुर्चीतील विचारवंतानी चहा बरोबर केलेले विचार मंथन यापुरता तो विषय नाही घरोघरी शौचालये असणे हे अत्यावश्यक का आहे हे यावरून थोडेफार तरी कळेल अशी आशा मी व्यक्त करतो. या प्रश्नाचा राजकीय रंग लोकांनी शोधावा मी त्यात पडू इच्छित नाही.

काळा पहाड 13/07/2015 - 12:55
अतिशय धक्कादायक. मोदींच्या मंदिर सोडून स्वच्छतागृहे बनवूया या घोषणेची प्रतिपक्क्षाने तर तर उडवलीच पण स्वपक्शियाम्नी सुद्धा तोफा डागल्याचं आठवतं.

पैसा 13/07/2015 - 12:39
अन्याभौ झकास लिहिताय. खांडेकरांच्या लिखाणातील अंतर्विरोध पुरेसा स्पष्ट लिहिला आहेसच. मात्र त्या मुख्य विषयाच्या अनुषंगाने अन्य विषय तर येणारच! चर्चा तर होणारच! खांडेकरांना त्यांच्या राजकीय विचारसरणीला घट्ट पकडून काय लिहायचे ते लिहावे लागणारच. आम्हाला ते बंधन नसल्याने ज्या ज्या सरकारांनी या महत्त्वाच्या प्रश्नासाठी जे काही काम केले त्याचे कौतुक करावेसे वाटते. सुलभ शौचालये अस्तित्त्वात आल्यानंतर यस्टी ष्टांड्यावरल्या शौचालयात जावे लागणार नाही याचा किती आनंद झाला हे शब्दात सांगणे कठीण आहे. आताचे सरकार स्वच्छता अभियान वगैरे सुरू करून काही करत आहे त्याबद्दल कौतुक. मात्र या योजना धडाक्याने अंमलात आलेल्या बघायला मिळाल्या पाहिजेत. नुसत्या विद्या बालनच्या झैराती आणि सगळ्या सोम्या गोम्या कापशांचे झाडू हातात धरलेले फटु नकोत. एकीकडे गंगा शुद्धीकरण प्रकल्य झाईर करायचा आणि दुसरीकडे नद्यांजवळ रासायनिक प्रक्रिया करणार्‍या कारखान्यांना परवानग्या द्यायच्या असले प्रकार नकोत. त्यामुळे आताही नुसती घोषणाबाजी चालू आहे का असे विचारायला वाव मिळतो. हा प्रतिसादही काहीसा अवांतर वाटू शकेल. पण क्या करें! अपणी मिपाकरांची आदतही कुछ ऐसी हय! (अति अवांतरः हा लेख वाचून अन्याभौंचे प्रचंड कौतुक वाटले. त्याचवेळी काही वर्षांपूर्वीचे अन्याचे लेख आठवले आणि ड्वाले पाणावले.) =))

प्रकाश घाटपांडे 13/07/2015 - 14:24
आंतरजालावर लोकांच्या स्वच्छतागृहाच्या जाणीवा जागृत व प्रगल्भ व्हाव्यात यासाठी नीधप यांनी मायबोलीवर चांगले लेखन केले आहे. त्याच्या काही लिंका स्वच्छतेच्या बैलाला.....! स्वच्छतेच्या बैलाला...!! ' संदर्भाने..
यांना नक्की काय हवे?? गेल्या रविवारच्या ’लोकसत्ता’त श्री. संजीव खांडेकर यांचा “मूत्राशयातील शुक्राचार्य” हा लेख वाचनात आला. लेखाची सुरुवात, लै मोठ्या स्कालर लोकांशी असलेली वळख त्यात दिलेले दाखले, याने झाली आणि आपसूकच पुढे काहीतरी चांगले वाचायला मिळेल असं वाटलं. “राईट टू पी/पू” अशी चळवळ सुरु करावी लागणे हे निश्चितच लांछनास्पद आहे. याबाबत खांडेकर अगदी १००% सत्य बोलतात.
समाज
राहणी
प्रकटन
प्रतिक्रिया
माध्यमवेध

मला आवडलेले संगीतकार :- ६ हंसराज बेहल

शशांक कोणो ·

जुइ 25/06/2015 - 22:31
या निमित्त्याने बर्‍याच जुन्या गाण्याना उजाळा मिळत आहे. असेच एक गीत जे फारसे ऐकायला मिळत नाही:- संगीत हंसराज बेहेल यांचे:-

जुइ 25/06/2015 - 22:31
या निमित्त्याने बर्‍याच जुन्या गाण्याना उजाळा मिळत आहे. असेच एक गीत जे फारसे ऐकायला मिळत नाही:- संगीत हंसराज बेहेल यांचे:-
मला आवडलेले संगीतकार :- १ मदनमोहन
मला आवडलेले संगीतकार :- २ सी रामचंद्र
मला आवडलेले संगीतकार :- ३ अनिल बिश्वास
मला आवडलेले संगीतकार :- ४ सज्जाद हुसैन
मला आवडलेले संगीतकार :- ५ गुलाम मोहम्मद
कला
संगीत
समाज
जीवनमान
चित्रपट
प्रकटन
आस्वाद
समीक्षा
माध्यमवेध
लेख
माहिती
संदर्भ
प्रतिभा
विरंगुळा
Subscribe to माध्यमवेध
© 2026 मिसळपाव