दोन्ही गजला तर छानच आहेत. शायरचे नाव कळले तर हवेच आहे.

छानच. चेहेरा मी, चुन्चला मी, रंग ही माझेच सारे..>> सुझावः ' कुंचला ' असे म्हणायचे होते का?

टंकलेखनामध्ये चुक झाली...

दोन्ही गजला तर छानच आहेत. शायरचे नाव कळले तर हवेच आहे.

छानच. चेहेरा मी, चुन्चला मी, रंग ही माझेच सारे..>> सुझावः ' कुंचला ' असे म्हणायचे होते का?

टंकलेखनामध्ये चुक झाली...

:) सह्हीच. वास्त्वयच. 'जे न देखे रवि...' प्रचिती पुन्हा एकदा. खूप छान.

स्विस बँकेत अकाउण्ट कसे काढतात, हे कोनीतरी सांगा राव ! ही कविता वाचुन घरघर लागुन राहीली आहे.

:) सह्हीच. वास्त्वयच. 'जे न देखे रवि...' प्रचिती पुन्हा एकदा. खूप छान.

स्विस बँकेत अकाउण्ट कसे काढतात, हे कोनीतरी सांगा राव ! ही कविता वाचुन घरघर लागुन राहीली आहे.

जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे... व्वाह व्वाह!! क्या बात !! क्या बात!! ;)

मस्तच ननि. खूपच संदेशात्मक आहे. एकदम मस्त लिहिले आहे.

हे हे हे.. ननि मस्त एकदम मिटरमध्ये बसलय.

सह्ही!

लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... छानच!!

हम्म! लिहित रहा! :)

लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे ननि.. झक्कास्. :)

असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... हे सर्वात जास्त आवडले आणि मागे एकदा नवीनच मिपाकर झालेल्या एका व्यक्तीच्या लेखावर एका जुन्याजाणत्या मिपाकाराने दिलेला नकारात्मक प्रतिसाद आठवला.

मस्त .. संदेश पण छान ...

हाहा.. मस्त जमलंय हो ननि.. आणि खरंय.. :)

झकास!

खल्लास

जुन्या जाणत्यांचे लागावे चरणी आतल्या गोटात लावावी वरणी भाषा नाहीऽ शैली नाहीऽ पीआर हवा रे लिही रे... व्वाह व्वाह!! क्या बात !! क्या बात!! ;)

मस्तच ननि. खूपच संदेशात्मक आहे. एकदम मस्त लिहिले आहे.

हे हे हे.. ननि मस्त एकदम मिटरमध्ये बसलय.

सह्ही!

लिही रे भावा तू अपुल्या मनचे डोहाळे कशाला प्रतिक्रियांचे लिही रे... टाकून खरडी भिक्षा मागणे जमवून कंपू गोंधळ घालणे असं काही ऽऽ करू नकोऽऽ, करू नकोऽ रे लिही रे... छानच!!

हम्म! लिहित रहा! :)

लिहीले जरी तू ओतुनि तनमन गेले जरी पुढच्या पानी ते पटकन दबलेलाऽ कोळसाऽ तो होईल हिरा रे ननि.. झक्कास्. :)

असेलही तुझी लेखणी धमाल करिती इथले सगळेचि लाल स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽऽ, स्वतःचीऽच रे लिही रे... हे सर्वात जास्त आवडले आणि मागे एकदा नवीनच मिपाकर झालेल्या एका व्यक्तीच्या लेखावर एका जुन्याजाणत्या मिपाकाराने दिलेला नकारात्मक प्रतिसाद आठवला.

मस्त .. संदेश पण छान ...

हाहा.. मस्त जमलंय हो ननि.. आणि खरंय.. :)

झकास!

खल्लास

मन काळवटुन गेले................. अशि केविलवानी परिस्थिति शत्रु वर ही येउ नये.

म्हातारा हरवून जातोय घरघरीच्या घनघोर स्वप्नात मुठीत रोटीचा एखादा तुकडा राहून जातो तसाच

सहन होन्यापलिकडे आहे.

छान! गरीबीने पिचलेल्या आणि आशाळभूत असलेल्या म्हातार्‍याचे करूण चित्र छान रंगवले आहे.

दिवाळी दरम्यानची ही हकीगत आहे. खरोखरच एक म्हातारा मनुष्य सकाळी सकाळी एका कोपर्यात झाडाखाली अशी गाडी लावून वर वर्णन केलेल्या वस्तू नेटकेपणाने लावीत होता खूप वय झालेला हा माणूस आपल्या कंपित हातानी हे सर्व करीत होता. कोठला कोण कुणास ठाऊक .माझ्या सकाळी फिरण्याच्या रस्त्यावरचे हे दृश्य आहे. आणि एके दिवशी हा माणूस गाडीजवळ संपून गेलेला दिसला हे सर्व डोक्यात बसले होते.ते काल शब्दरुपाने अवतरले .

चांगली कविता आहे. अशा परिस्थितीतही नेटाने व्यवसाय चालवू बघणार्‍या त्या वृद्धाला सलाम. अन्यथा वाडवडीलांनी उभे केलेले मोठमोठाले व्यवसाय बुडवणारी माणसे मी पाहीली आहेत.

खरी त्रासदायक कविता...... मिका आणि पुपे यांच्याशी सहमत. टारझन एवढा 'सिझन्ड' नको होऊ रे. तुला काही बोलायाचे आहे पण , गप्प राहायचे ठरवले आहे.

अतिशय भावना प्रधान काव्य. खूपच सुंदर वर्णन प्रकाश दा. खरंच कठिण गेले वाचतांना..डोळ्या समोर त्या व्यक्तिचे चित्र समोर तरळून गेले. खूपच सफल काव्य! तुमच्या काव्या मधे हीच तर खूबी आहे.. तुम्ही इतुके सजग चित्र रेखाटता कि वाचक त्याचा एक भाग बनून जातो वाचता वाचता.. एक उत्तम कवि प्रथम एक उत्तम व्यक्ति असावा लागतो..निर्मळ ह्रदयी! :) मि.कां ना अनुमोदन!! - निनाव.

चांगली संवेदनशील कविता!

छान कविता...

मन काळवटुन गेले................. अशि केविलवानी परिस्थिति शत्रु वर ही येउ नये.

म्हातारा हरवून जातोय घरघरीच्या घनघोर स्वप्नात मुठीत रोटीचा एखादा तुकडा राहून जातो तसाच

सहन होन्यापलिकडे आहे.

छान! गरीबीने पिचलेल्या आणि आशाळभूत असलेल्या म्हातार्‍याचे करूण चित्र छान रंगवले आहे.

दिवाळी दरम्यानची ही हकीगत आहे. खरोखरच एक म्हातारा मनुष्य सकाळी सकाळी एका कोपर्यात झाडाखाली अशी गाडी लावून वर वर्णन केलेल्या वस्तू नेटकेपणाने लावीत होता खूप वय झालेला हा माणूस आपल्या कंपित हातानी हे सर्व करीत होता. कोठला कोण कुणास ठाऊक .माझ्या सकाळी फिरण्याच्या रस्त्यावरचे हे दृश्य आहे. आणि एके दिवशी हा माणूस गाडीजवळ संपून गेलेला दिसला हे सर्व डोक्यात बसले होते.ते काल शब्दरुपाने अवतरले .

चांगली कविता आहे. अशा परिस्थितीतही नेटाने व्यवसाय चालवू बघणार्‍या त्या वृद्धाला सलाम. अन्यथा वाडवडीलांनी उभे केलेले मोठमोठाले व्यवसाय बुडवणारी माणसे मी पाहीली आहेत.

खरी त्रासदायक कविता...... मिका आणि पुपे यांच्याशी सहमत. टारझन एवढा 'सिझन्ड' नको होऊ रे. तुला काही बोलायाचे आहे पण , गप्प राहायचे ठरवले आहे.

अतिशय भावना प्रधान काव्य. खूपच सुंदर वर्णन प्रकाश दा. खरंच कठिण गेले वाचतांना..डोळ्या समोर त्या व्यक्तिचे चित्र समोर तरळून गेले. खूपच सफल काव्य! तुमच्या काव्या मधे हीच तर खूबी आहे.. तुम्ही इतुके सजग चित्र रेखाटता कि वाचक त्याचा एक भाग बनून जातो वाचता वाचता.. एक उत्तम कवि प्रथम एक उत्तम व्यक्ति असावा लागतो..निर्मळ ह्रदयी! :) मि.कां ना अनुमोदन!! - निनाव.

चांगली संवेदनशील कविता!

छान कविता...

एकच भाव वेगवेगळ्या काव्यप्रकारांतून! वा!! मस्त! :) ओवी आणि गीत झकास जमले आहे! गझल आवडली नाही.

गणेशा -एकच भाव निरनिराळ्या कवितेतून .खूपच छान. मस्त लय पकडलीस .अरे येउदेकी ..!!

ओवी छान वाटली!

क्या बात.... क्या बात... राजे मुजरा घ्या आमचा!! अरे काय लिहीलयस... तुफान.... जियो...

नाभीपासुन चित्कार एक आत्म्याचा हुंकार नभी नाचते वीज आभास पिलवटून

वाह.... खल्लास......

कवितेतला कपिलदेव (अष्ट्पैलू)

मनापासुन धन्यवाद सर्वांचे .. @ डॉ. प्रतिसाद आवडला .. अष्टपैलू पणा नाहीये .. पण दर्जेदार लिहिण्याचा प्रयत्न नक्की करीत राहिन..

एकच भाव वेगवेगळ्या काव्यप्रकारांतून! वा!! मस्त! :) ओवी आणि गीत झकास जमले आहे! गझल आवडली नाही.

गणेशा -एकच भाव निरनिराळ्या कवितेतून .खूपच छान. मस्त लय पकडलीस .अरे येउदेकी ..!!

ओवी छान वाटली!

क्या बात.... क्या बात... राजे मुजरा घ्या आमचा!! अरे काय लिहीलयस... तुफान.... जियो...

नाभीपासुन चित्कार एक आत्म्याचा हुंकार नभी नाचते वीज आभास पिलवटून

वाह.... खल्लास......

कवितेतला कपिलदेव (अष्ट्पैलू)

मनापासुन धन्यवाद सर्वांचे .. @ डॉ. प्रतिसाद आवडला .. अष्टपैलू पणा नाहीये .. पण दर्जेदार लिहिण्याचा प्रयत्न नक्की करीत राहिन..

झक्कास :) +१

नेहमी प्रमाणेच उत्तम रचना.. घंटेच्या रुपाने ही मागील आणि आत्ताचे अस्तित्व छान सांगितले आहे... मला तर तुमच्या कवितेतुन नाशिक या शहराची स्थीतीच जास्त भासली.. अवांतर : तुमच्या मागील बर्याच कविता ह्या संपन्नतेच्या , निसर्गावर- गोष्टींवर असतात आनि सध्याचे अस्तित्व हे एक प्रकारे निर्जीव-लादलेले भासते त्यातुन.. आनंद हा स्थीतीवर नाही तर मनावर अवलंबुन असतो असे माझे मत आहे... मन हळुच मागच्या काळात जावुन फिरुन येणे एक तजेलदारपणाचे लक्षण आहे.. पण त्याने आल्यावर सध्य परिस्थीशी बंड पुकारला तर मात्र अवघड होते खुप....

गणेशा -अगदी खरे आहे. आजकाल फार क्वचित जातो नाशिकला . अगदी लहानपणी नाशिकला होतो आणि नि त्या नदीलाच लागून कोठ आहे त्या कोठावर भाड्याच्या घरात राहत होतो तेव्हा ही नारो शंकराची घंटा नेहमीच माझा आकर्षणाची गोष्ट होती. परंतु त्या देवळात कधी गेल्याचे स्मरत मात्र नाही .मी नेह्नी लांबून बघायचो . अगदी नदी काठी आहे ते देऊळ .कधी गेलास तर जरूर बघ .माझी जरूर आठवण येईल . तर ही घंटा कोठेतरी मनात होती . आणि लहानपणीच्या ह्या तेव्हा भव्य वाटणार्या वस्तू आपण मोठे झालो की खूप छोट्या दिसतात . अगदी ४-५ वर्षाचा होतो तेव्हा श्रीगोन्द्याला होतो .तेव्हा गावाबाहेर मोठा बंगला तेथे रहात होतो त्याच्या पुढचे आवार खूप मोठे वाटत होते. पर्वा सहज तेथे गेलो बंगला कुणालाच माहित नव्हता. रिक्षावाला म्हणाला एक रेस्ट हाउस आहे .ते बघितले तर तोच आमच्या बालपणाचा बंगला होता. त्याचे आवार माझ्या कल्पनेत जेवढे होते त्यापेक्षा खूप छोटे निघाले हे सर्व डोक्यात होते त्यातून ह्या कवितेचा जन्म

मस्त

अतिशय सुंदर रचना...तुमचे काव्य 'टाईम मशीन' पेक्षा कमी नाही प्रकाश दा!

झक्कास :) +१

नेहमी प्रमाणेच उत्तम रचना.. घंटेच्या रुपाने ही मागील आणि आत्ताचे अस्तित्व छान सांगितले आहे... मला तर तुमच्या कवितेतुन नाशिक या शहराची स्थीतीच जास्त भासली.. अवांतर : तुमच्या मागील बर्याच कविता ह्या संपन्नतेच्या , निसर्गावर- गोष्टींवर असतात आनि सध्याचे अस्तित्व हे एक प्रकारे निर्जीव-लादलेले भासते त्यातुन.. आनंद हा स्थीतीवर नाही तर मनावर अवलंबुन असतो असे माझे मत आहे... मन हळुच मागच्या काळात जावुन फिरुन येणे एक तजेलदारपणाचे लक्षण आहे.. पण त्याने आल्यावर सध्य परिस्थीशी बंड पुकारला तर मात्र अवघड होते खुप....

गणेशा -अगदी खरे आहे. आजकाल फार क्वचित जातो नाशिकला . अगदी लहानपणी नाशिकला होतो आणि नि त्या नदीलाच लागून कोठ आहे त्या कोठावर भाड्याच्या घरात राहत होतो तेव्हा ही नारो शंकराची घंटा नेहमीच माझा आकर्षणाची गोष्ट होती. परंतु त्या देवळात कधी गेल्याचे स्मरत मात्र नाही .मी नेह्नी लांबून बघायचो . अगदी नदी काठी आहे ते देऊळ .कधी गेलास तर जरूर बघ .माझी जरूर आठवण येईल . तर ही घंटा कोठेतरी मनात होती . आणि लहानपणीच्या ह्या तेव्हा भव्य वाटणार्या वस्तू आपण मोठे झालो की खूप छोट्या दिसतात . अगदी ४-५ वर्षाचा होतो तेव्हा श्रीगोन्द्याला होतो .तेव्हा गावाबाहेर मोठा बंगला तेथे रहात होतो त्याच्या पुढचे आवार खूप मोठे वाटत होते. पर्वा सहज तेथे गेलो बंगला कुणालाच माहित नव्हता. रिक्षावाला म्हणाला एक रेस्ट हाउस आहे .ते बघितले तर तोच आमच्या बालपणाचा बंगला होता. त्याचे आवार माझ्या कल्पनेत जेवढे होते त्यापेक्षा खूप छोटे निघाले हे सर्व डोक्यात होते त्यातून ह्या कवितेचा जन्म

मस्त

अतिशय सुंदर रचना...तुमचे काव्य 'टाईम मशीन' पेक्षा कमी नाही प्रकाश दा!

वा मि तुला देतो ते हि तुला आवडत नाहि, मि तिला देतो ते हि तुला आवडत नाहि. नि मि जसा देतो तसं तु भरभरुन दे. ह्या ओळी मस्तच कविता पेक्षा मुक्तक वाटत आहे आणि आशय चांगला आहे आता तुम्ही बी मिपा कवि संघटनेचे सभासद झालात. अभिनंदन

खरचं आशय चांगला आहे. मांडणी सुधारलीत तर अजुन वाचनीय होईल.

मि का नां अनुमोदन. कविता सुरेखच.

येवुद्या आनखिन

वा मि तुला देतो ते हि तुला आवडत नाहि, मि तिला देतो ते हि तुला आवडत नाहि. नि मि जसा देतो तसं तु भरभरुन दे. ह्या ओळी मस्तच कविता पेक्षा मुक्तक वाटत आहे आणि आशय चांगला आहे आता तुम्ही बी मिपा कवि संघटनेचे सभासद झालात. अभिनंदन

खरचं आशय चांगला आहे. मांडणी सुधारलीत तर अजुन वाचनीय होईल.

मि का नां अनुमोदन. कविता सुरेखच.

येवुद्या आनखिन

:) घरोघरी मातीच्या चुली!

हा हा हा :)

:) घरोघरी मातीच्या चुली!

हा हा हा :)

कविता आवडली नेहमी प्रमाणे .. एक लिहावेशे वाटत अहे बघतो आहे जमते का ? -- गोठुन गेलेत हे सगळे क्षण निष्पर्ण झालाय हा वृक्ष .. बर्फाळतेचे स्वच्छ रुपडे घेवून उगाच अशृ गोठवत बसलेय मन पांढर्‍या अस्तित्वाला ही ओढ आहे क्षितिजापल्याडच्या मलकट वाटेची .. आईच्या प्रेमळ सावलीची .. आणि बाबांच्या आशेच्या वलयाची ... ती वाट हातात आरती घेवून उभी आहे.. ते घर अजुनही माझ्या वस्तु संभाळुन आहे .. पाखरे मोठी झाली .. मोठेपाण मात्र तिथेच .. क्षितिजापल्याड विसरलाय पण .. ........

कविता वाचून वाईट वाटले. कल्पना वेध घेणारी आहे.

+१ :)

कविता आवडली नेहमी प्रमाणे .. एक लिहावेशे वाटत अहे बघतो आहे जमते का ? -- गोठुन गेलेत हे सगळे क्षण निष्पर्ण झालाय हा वृक्ष .. बर्फाळतेचे स्वच्छ रुपडे घेवून उगाच अशृ गोठवत बसलेय मन पांढर्‍या अस्तित्वाला ही ओढ आहे क्षितिजापल्याडच्या मलकट वाटेची .. आईच्या प्रेमळ सावलीची .. आणि बाबांच्या आशेच्या वलयाची ... ती वाट हातात आरती घेवून उभी आहे.. ते घर अजुनही माझ्या वस्तु संभाळुन आहे .. पाखरे मोठी झाली .. मोठेपाण मात्र तिथेच .. क्षितिजापल्याड विसरलाय पण .. ........

कविता वाचून वाईट वाटले. कल्पना वेध घेणारी आहे.

+१ :)