पंत, तुम्ही ए़का त्रासदायक विषयाला हात घातला आहात. आता मनात ठसठसणारं सारंच सांगून टाकतो. एका कवीच्या ओळी दुसर्‍याच्या नावावर खपविणे हे भलतेच सामान्य झाले आहे. "त्या फुलांच्या गंधकोषी" ही कविता वि.स. खांडेकरांची आहे, हे अनेकजण खात्रीने सांगतात. वॄत्तपत्रे आणि दूरदर्शन यावरचे मराठी आणि चुकीचे संदर्भ हे फार भयानक आहे. होम मिनिस्टर या कार्यक्रमात बांदेकर नावाच्या गृहस्थाने सोपानदेव चौधरी हे बहिणाबाईंचे पती असल्याचे सांगितले होते. सारेगमप सारख्या कार्यक्रमात बोलले जाणारे मराठी ऐकवत नाही. "मी त्यांचे खूप धन्यवाद करते" "त्यांचं अभिवादन आहे" वगैरे ऐकवत नाही. परवाच्या सारेगमप मध्ये एक गायक "मर्मबंधातली ठेव ही '' हे पद गात होता. त्यातल्या ओळी त्याने "...लोभी अती हा, मकरंद ठेवा लुटण्यासी आला" अशा गायल्या. मूळ ओळी "लोभी अलि हा" अशा असाव्यात असे वाटते. अलि म्हणजे भृंग या अर्थाने. आशा खाडिलकर परिक्षक म्हणून ही चू़क दुरुस्त करतील असे वाटले होते. पण तसे झाले नाही. आता मीच गोंधळात पडलो आहे. वृत्तपत्रातील शुद्धलेखनाच्या चुका संपूर्ण माफ केल्या तरी अनेक गोष्टी छळतात. हास्यास्पद आणि हास्यकारक हे शब्द समानार्थी असल्यासारखे वापरले जातात. अशी अनेक कात्रणे मी जमवली आहेत. (हा खरं तर एक मुर्खपणाच आहे.) या विषयाच्या निमित्ताने काही अफलातून नमुने दाखवीन. सोसत रहा, पंत... सोसत रहा.

एकदा सह्याद्री वाहिनीवर ५-७ वर्षांपुर्वी एका वृत्त- निवेदकाने एका दिवंगत व्यक्तीच्या आयुष्याबद्दल दिलेली माहिती:- ".....आणि त्यांच्या ग्राम्य(!!) बोलण्यामुळे आणी तशाच वागणुकी मुळे ते जनतेत लोकप्रिय होते"!!! :-) :-) आमी सगळे तर ऐकुनच गार्र्...गप गार.... बहुदा त्या निवेदकाला "ग्रामीण " हा शब्द वापरायचा सुचला नसावा. आपलाच, मनोबा

माझं मत - तुम्ही लिहिलेल्या प्रसंगात त्या गुहागरच्या किनार्‍यावर हलकासा पाऊस, मेघाच्छादित आभाळ, सर्वत्र हिरवेगार डोंगर इत्यादी सुंदर वातावरणात मनमोकळेपणाने निसर्गाचा आनंद लुटत फिरणार्‍या त्या माणसाच्या भावना महत्वाच्या, त्याचा मूड महत्वाचा! आणि तो इसम मुद्दामून फोन करून त्या भावना तुमच्याशी शेयर करू पाहतो आहे हा मुद्दा मला अधिक महत्वाचा वाटतो! मान्य आहे की त्याचा तपशील चुकला! परंतु त्या क्षणी त्या माणसाच्या मनात निर्माण झालेली 'श्रावणमासी हर्ष मानसी...' ची भावना तपशीलापेक्षा केव्हाही अधिक महत्वाची! त्यामुळे तुम्ही जे केलंत तेच मीही केलं असतं! एखाद्या अट्टल मनोगतीसारखं त्याच्या भावना समजून न घेता लगेच तपशीलातील चूक दाखवून त्याचा हिरमोड केला नसता! पुन्हा केव्हातरी त्याच्याशी बोलताना 'साहेब, ती कविता पाडगावकरांची नसून बालक्वींची आहे बरं का!' असं हळूच त्याला सांगितलं असतं! :) तात्या.

आपले म्हणणे खरे आहे. अशा अनेक अक्षम्य गोष्टी प्रसारमाध्यमाद्वारे दाखवल्या/ ऐकवल्या जातात. तसेच अनेक किस्से हे दिवसेंदिवस हसवत ठेवतात. असा एक घडलेला किस्सा. फार पूर्वी जेव्हा दूरदर्शनवर खाजगी वाहिन्या नव्हत्या त्या वेळेचा काळ. तेव्हा सप्रेम नमस्कार नावाचा एक कार्यक्रम दर आठवड्याला व्हायचा. त्यात वेळेच्या सोयीप्रमाणे म्हणजे पुढील कार्यक्रमाचा अवधी लक्षात घेऊन सप्रेम नमस्कारची वेळ ऍडजेस्ट केली जायचे. डॉ. किरण चित्रे आणि आकाशानंद हे त्या कार्यक्रमाचे संचालन करीत. त्यावेळे गोट्या ही मालिका खूप गाजली होती आणि तिचे पुन:प्रक्षेपण करावे अशी प्रेक्षकांची मागणी होत होती. त्या वेळेच्या एका सप्रेम नमस्कार मधील हा संवाद- डॉ. किरण चित्रे (आकाशानंदांना उद्देशून) - आबा ... अमूक अमूक ठिकाणावरून तमूक तमूक व्यक्तिंचे पत्र आले आहे आणि ते विचारतात की तुम्ही गोट्या केव्हा दाखवणार? आकाशानंद - त्यांना असं सांगायचं की तुम्ही प्रश्न विचारायला आणि आम्ही गोटया दाखवायला एकच वेळ आली आहे आणि पुढील सोमवार पासून तुम्ही गोट्या बघू शकता. डॉ. किरण चित्रे - (संभाव्य शाब्दिक आपत्ती सांभाळत) तर तुम्हाला तुमच्या प्रश्नाचे उत्तर आबांनी दिले आहेच . तुम्ही गोटया हा कार्यक्रम पुढील सोमवार पासून बघू शकाल. हे ऐकून आम्ही खो खो हसत सुटलो. दुसर्‍या दिवशी आमच्या ऑफिसमध्ये कळव्याच्या मालवणकरांनी हा विषय काढला आणि ऑफिसही खळखळून हसलं. आपला, (प्रेक्षक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

आपल्या आयुष्यात असे प्रसंग घडले असतील तर सांगावे. अनेक आहेत! धोंड्या, अद्याप काय म्या लगीनबिगिन केलं नाय, परंतु कधी काळी घरच्यांच्या आग्रहाखातर केवळ एक हौस म्हणून कांदेपोह्यांचे अनेक कार्यक्रम मी खेळलो आहे! ह्या कांद्यापोह्यांच्या कार्यक्रमात खूप गंमतीशीर प्रकार मी अनुभवले! त्याबाबत कधितरी लिहिणारच आहे सवडीने, तूर्तास एक सांगतो... :) असाच एके ठिकाणी मुलगी पाहायला म्हणून गेलो होतो. मुलगी तशी बरी होती, अंमळ लाजाळू वाटत होती. मला पाहताच जन्मोजन्मी हाच नवरा मिळावा असे भाव तिच्या चेहेर्‍यावर होते! चालायचंच! साक्षात तात्या अभ्यंकर तिला पाहायला आले होते म्हटलं! :) तर ते असो...! सुरवातीचे नमस्कार चमत्कार झाले. गप्पांच्या ओघात एकमेकांच्या आवडीनिवडीचा विषय निघाला. मी सहजच म्हटलं की मला गाणं ऐकायला खूप आवडतं, भीमसेन जोशी हे माझे अतिशय आवडते कलाकार आहेत. का कुणास ठाऊक, 'भीमसेन जोशी' हे नांव ऐकल्यावर मुलीच्या आईचा चेहेरा एकदम खुलला आणि तिने एकदम भाबडेपणाने मला म्हटलं, "वा वा! भीमसेन जोशी का? काय सुंदर सतार वाजवतात!" हे ऐकल्यावर मला हसू आवरेना. खुद्द मुलगी आणि मुलीचा बाप हेही अंमळ ओशाळल्यासारखे झाले. शेवटी मुलीच्या बापानेच तिला परस्पर उत्तर दिले, "अगं काहितरी काय? भीमसेन जोशी कुठे सतार वाजवतात? ते तर गातात!" "माहित नाही तर जळ्ळं नाही त्या विषयात बोलते कशाला कुणास ठाऊक! उगाच भावी जावयासमोर कशाला अक्कल पाजळायची?!" असे भाव मुलीच्या बापाच्या चेहेर्‍यावर होते! त्याचं 'स्वगत' मला ऐकू आलं होतं :) मला मात्र त्या माऊलीचा मुळीच राग आला नाही. ज्या भाबडेपणाने तिने 'भीमसेन जोशी काय सुंदर सतार वाजवतात!' हे वाक्य म्हटले होते तो भाबडेपणा मला खूप भावला होता! अण्णांसारखा दिसणारा कोण बरं सतारवादक असावा हा विचार करतच मी त्या घरातनं बाहेर पडलो! :) आपला, (सुयोग्य वर!) तात्या.

तुमचे खास देवगड पद्धतीचे विश्लेषण आवडले, पटले सुद्धा. असाच एक प्रसंग आमच्या घरी घडला होता तो आठवला. कविवर्य ग्रेस आमचे जुने स्नेही. अनेक वर्षांची मैत्री. ज्या वेळेस ग्रेस पहिल्यांदा घरी आले होते त्या वेळेचा हा किस्सा. आम्ही आमच्या मातोश्रींशी कविवर्य ग्रेस यांची ओळख करून दिली. आम्ही - " हे कवि ग्रेस. मराठीतील अत्यंत प्रतिभावान कवी व साहित्यिक" मातोश्री - नमस्कार, तुमच्याबद्दल खूप ऐकले वाचले आहे. ग्रेस - "हो का, वा वा" मातोश्री - "लहानपणी तुमच्या कविता शाळेत होत्या आम्हाला" आम्ही अवाक. ग्रेसना हे ऐकून चक्कर येते की काय असे आम्हांला वाटले. पण ग्रेस लगेच सावरले. ते मातोश्रींना म्हणाले " तुम्हाला आवडल्या का आमच्या शाळेच्या पाठ्यपुस्तकातील कविता?" आपला, (अवाक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

सत्यं ब्रूयात् , प्रियं ब्रूयात् , न ब्रूयात् अप्रियं सत्यं असे म्हण्टलेलेच आहे. जिथे प्रश्न तत्वाचा , जगण्या-मरण्याचा असेल तेथे प्रिय व्यक्तीला कटु अशी सत्ये सांगणे अनिवार्य ठरते. ज्या प्रमादांमुळे त्या व्यक्तिचे किंवा कुणाचे नुकसान होत असेल तर तो प्रमाद दाखवून देणे भाग पडते. अन्यथा ," एव्हरीवन होल्ड्स काँटीनेन्ट्स ऑफ इग्नोरन्स . इच वन ऑफ अस डिसर्व्स अवर्स." हेच खरे. आनंदाच्या क्षणामधला आनंद , केवळ त्या आनंदामागे अज्ञान आहे या क्षुल्लक कारणापायी कशाला हिरावून घ्या ? :)

हे खरेच. एका बाईंच्या छोट्याशा चित्रकला प्रदर्शनाला गेलो होतो. चित्रे सुंदर होती. आपली स्फूर्ती कुठून आली ते बाई सांगत होत्या. पण मग मध्येच कुठल्यातरी "Chaos" गणितशास्त्राचे दाखले देऊ लागल्या - चुकलेले दाखले होते. अर्थात त्यांना त्याबद्दल काही बोललो नाही. पण मनात सारखी चुळबुळ होत होती - "बाईसाहेब, इतकी सुंदर चित्रे काढता, त्यांच्याविषयी इतके चांगले बोलण्यासारखे तुमच्यापाशी आहे, हा ओढूनताणून चुकीचा दाखला दिला नसता तर चाललेच असते ना?" गप्पागोष्टींत तपशिलाच्या फार चुका नाही केल्यात तर बरे. ऐकणार्‍याची एकाग्रता भंग होते. डिस्कोक्लबमध्ये नाचताना भिडूने ताल चुकवला तर असेच काही होते. त्याला/तिला "ताल चुकला" असे सांगून आनंदात विरस करू नये. पण त्यामुळे आपलाही ताल बिघडतो, आपली तल्लीनता भंग पावते, हेसुद्धा खरेच.

पंत, तुम्ही ए़का त्रासदायक विषयाला हात घातला आहात. आता मनात ठसठसणारं सारंच सांगून टाकतो. एका कवीच्या ओळी दुसर्‍याच्या नावावर खपविणे हे भलतेच सामान्य झाले आहे. "त्या फुलांच्या गंधकोषी" ही कविता वि.स. खांडेकरांची आहे, हे अनेकजण खात्रीने सांगतात. वॄत्तपत्रे आणि दूरदर्शन यावरचे मराठी आणि चुकीचे संदर्भ हे फार भयानक आहे. होम मिनिस्टर या कार्यक्रमात बांदेकर नावाच्या गृहस्थाने सोपानदेव चौधरी हे बहिणाबाईंचे पती असल्याचे सांगितले होते. सारेगमप सारख्या कार्यक्रमात बोलले जाणारे मराठी ऐकवत नाही. "मी त्यांचे खूप धन्यवाद करते" "त्यांचं अभिवादन आहे" वगैरे ऐकवत नाही. परवाच्या सारेगमप मध्ये एक गायक "मर्मबंधातली ठेव ही '' हे पद गात होता. त्यातल्या ओळी त्याने "...लोभी अती हा, मकरंद ठेवा लुटण्यासी आला" अशा गायल्या. मूळ ओळी "लोभी अलि हा" अशा असाव्यात असे वाटते. अलि म्हणजे भृंग या अर्थाने. आशा खाडिलकर परिक्षक म्हणून ही चू़क दुरुस्त करतील असे वाटले होते. पण तसे झाले नाही. आता मीच गोंधळात पडलो आहे. वृत्तपत्रातील शुद्धलेखनाच्या चुका संपूर्ण माफ केल्या तरी अनेक गोष्टी छळतात. हास्यास्पद आणि हास्यकारक हे शब्द समानार्थी असल्यासारखे वापरले जातात. अशी अनेक कात्रणे मी जमवली आहेत. (हा खरं तर एक मुर्खपणाच आहे.) या विषयाच्या निमित्ताने काही अफलातून नमुने दाखवीन. सोसत रहा, पंत... सोसत रहा.

एकदा सह्याद्री वाहिनीवर ५-७ वर्षांपुर्वी एका वृत्त- निवेदकाने एका दिवंगत व्यक्तीच्या आयुष्याबद्दल दिलेली माहिती:- ".....आणि त्यांच्या ग्राम्य(!!) बोलण्यामुळे आणी तशाच वागणुकी मुळे ते जनतेत लोकप्रिय होते"!!! :-) :-) आमी सगळे तर ऐकुनच गार्र्...गप गार.... बहुदा त्या निवेदकाला "ग्रामीण " हा शब्द वापरायचा सुचला नसावा. आपलाच, मनोबा

माझं मत - तुम्ही लिहिलेल्या प्रसंगात त्या गुहागरच्या किनार्‍यावर हलकासा पाऊस, मेघाच्छादित आभाळ, सर्वत्र हिरवेगार डोंगर इत्यादी सुंदर वातावरणात मनमोकळेपणाने निसर्गाचा आनंद लुटत फिरणार्‍या त्या माणसाच्या भावना महत्वाच्या, त्याचा मूड महत्वाचा! आणि तो इसम मुद्दामून फोन करून त्या भावना तुमच्याशी शेयर करू पाहतो आहे हा मुद्दा मला अधिक महत्वाचा वाटतो! मान्य आहे की त्याचा तपशील चुकला! परंतु त्या क्षणी त्या माणसाच्या मनात निर्माण झालेली 'श्रावणमासी हर्ष मानसी...' ची भावना तपशीलापेक्षा केव्हाही अधिक महत्वाची! त्यामुळे तुम्ही जे केलंत तेच मीही केलं असतं! एखाद्या अट्टल मनोगतीसारखं त्याच्या भावना समजून न घेता लगेच तपशीलातील चूक दाखवून त्याचा हिरमोड केला नसता! पुन्हा केव्हातरी त्याच्याशी बोलताना 'साहेब, ती कविता पाडगावकरांची नसून बालक्वींची आहे बरं का!' असं हळूच त्याला सांगितलं असतं! :) तात्या.

आपले म्हणणे खरे आहे. अशा अनेक अक्षम्य गोष्टी प्रसारमाध्यमाद्वारे दाखवल्या/ ऐकवल्या जातात. तसेच अनेक किस्से हे दिवसेंदिवस हसवत ठेवतात. असा एक घडलेला किस्सा. फार पूर्वी जेव्हा दूरदर्शनवर खाजगी वाहिन्या नव्हत्या त्या वेळेचा काळ. तेव्हा सप्रेम नमस्कार नावाचा एक कार्यक्रम दर आठवड्याला व्हायचा. त्यात वेळेच्या सोयीप्रमाणे म्हणजे पुढील कार्यक्रमाचा अवधी लक्षात घेऊन सप्रेम नमस्कारची वेळ ऍडजेस्ट केली जायचे. डॉ. किरण चित्रे आणि आकाशानंद हे त्या कार्यक्रमाचे संचालन करीत. त्यावेळे गोट्या ही मालिका खूप गाजली होती आणि तिचे पुन:प्रक्षेपण करावे अशी प्रेक्षकांची मागणी होत होती. त्या वेळेच्या एका सप्रेम नमस्कार मधील हा संवाद- डॉ. किरण चित्रे (आकाशानंदांना उद्देशून) - आबा ... अमूक अमूक ठिकाणावरून तमूक तमूक व्यक्तिंचे पत्र आले आहे आणि ते विचारतात की तुम्ही गोट्या केव्हा दाखवणार? आकाशानंद - त्यांना असं सांगायचं की तुम्ही प्रश्न विचारायला आणि आम्ही गोटया दाखवायला एकच वेळ आली आहे आणि पुढील सोमवार पासून तुम्ही गोट्या बघू शकता. डॉ. किरण चित्रे - (संभाव्य शाब्दिक आपत्ती सांभाळत) तर तुम्हाला तुमच्या प्रश्नाचे उत्तर आबांनी दिले आहेच . तुम्ही गोटया हा कार्यक्रम पुढील सोमवार पासून बघू शकाल. हे ऐकून आम्ही खो खो हसत सुटलो. दुसर्‍या दिवशी आमच्या ऑफिसमध्ये कळव्याच्या मालवणकरांनी हा विषय काढला आणि ऑफिसही खळखळून हसलं. आपला, (प्रेक्षक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

आपल्या आयुष्यात असे प्रसंग घडले असतील तर सांगावे. अनेक आहेत! धोंड्या, अद्याप काय म्या लगीनबिगिन केलं नाय, परंतु कधी काळी घरच्यांच्या आग्रहाखातर केवळ एक हौस म्हणून कांदेपोह्यांचे अनेक कार्यक्रम मी खेळलो आहे! ह्या कांद्यापोह्यांच्या कार्यक्रमात खूप गंमतीशीर प्रकार मी अनुभवले! त्याबाबत कधितरी लिहिणारच आहे सवडीने, तूर्तास एक सांगतो... :) असाच एके ठिकाणी मुलगी पाहायला म्हणून गेलो होतो. मुलगी तशी बरी होती, अंमळ लाजाळू वाटत होती. मला पाहताच जन्मोजन्मी हाच नवरा मिळावा असे भाव तिच्या चेहेर्‍यावर होते! चालायचंच! साक्षात तात्या अभ्यंकर तिला पाहायला आले होते म्हटलं! :) तर ते असो...! सुरवातीचे नमस्कार चमत्कार झाले. गप्पांच्या ओघात एकमेकांच्या आवडीनिवडीचा विषय निघाला. मी सहजच म्हटलं की मला गाणं ऐकायला खूप आवडतं, भीमसेन जोशी हे माझे अतिशय आवडते कलाकार आहेत. का कुणास ठाऊक, 'भीमसेन जोशी' हे नांव ऐकल्यावर मुलीच्या आईचा चेहेरा एकदम खुलला आणि तिने एकदम भाबडेपणाने मला म्हटलं, "वा वा! भीमसेन जोशी का? काय सुंदर सतार वाजवतात!" हे ऐकल्यावर मला हसू आवरेना. खुद्द मुलगी आणि मुलीचा बाप हेही अंमळ ओशाळल्यासारखे झाले. शेवटी मुलीच्या बापानेच तिला परस्पर उत्तर दिले, "अगं काहितरी काय? भीमसेन जोशी कुठे सतार वाजवतात? ते तर गातात!" "माहित नाही तर जळ्ळं नाही त्या विषयात बोलते कशाला कुणास ठाऊक! उगाच भावी जावयासमोर कशाला अक्कल पाजळायची?!" असे भाव मुलीच्या बापाच्या चेहेर्‍यावर होते! त्याचं 'स्वगत' मला ऐकू आलं होतं :) मला मात्र त्या माऊलीचा मुळीच राग आला नाही. ज्या भाबडेपणाने तिने 'भीमसेन जोशी काय सुंदर सतार वाजवतात!' हे वाक्य म्हटले होते तो भाबडेपणा मला खूप भावला होता! अण्णांसारखा दिसणारा कोण बरं सतारवादक असावा हा विचार करतच मी त्या घरातनं बाहेर पडलो! :) आपला, (सुयोग्य वर!) तात्या.

तुमचे खास देवगड पद्धतीचे विश्लेषण आवडले, पटले सुद्धा. असाच एक प्रसंग आमच्या घरी घडला होता तो आठवला. कविवर्य ग्रेस आमचे जुने स्नेही. अनेक वर्षांची मैत्री. ज्या वेळेस ग्रेस पहिल्यांदा घरी आले होते त्या वेळेचा हा किस्सा. आम्ही आमच्या मातोश्रींशी कविवर्य ग्रेस यांची ओळख करून दिली. आम्ही - " हे कवि ग्रेस. मराठीतील अत्यंत प्रतिभावान कवी व साहित्यिक" मातोश्री - नमस्कार, तुमच्याबद्दल खूप ऐकले वाचले आहे. ग्रेस - "हो का, वा वा" मातोश्री - "लहानपणी तुमच्या कविता शाळेत होत्या आम्हाला" आम्ही अवाक. ग्रेसना हे ऐकून चक्कर येते की काय असे आम्हांला वाटले. पण ग्रेस लगेच सावरले. ते मातोश्रींना म्हणाले " तुम्हाला आवडल्या का आमच्या शाळेच्या पाठ्यपुस्तकातील कविता?" आपला, (अवाक) धोंडोपंत आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

सत्यं ब्रूयात् , प्रियं ब्रूयात् , न ब्रूयात् अप्रियं सत्यं असे म्हण्टलेलेच आहे. जिथे प्रश्न तत्वाचा , जगण्या-मरण्याचा असेल तेथे प्रिय व्यक्तीला कटु अशी सत्ये सांगणे अनिवार्य ठरते. ज्या प्रमादांमुळे त्या व्यक्तिचे किंवा कुणाचे नुकसान होत असेल तर तो प्रमाद दाखवून देणे भाग पडते. अन्यथा ," एव्हरीवन होल्ड्स काँटीनेन्ट्स ऑफ इग्नोरन्स . इच वन ऑफ अस डिसर्व्स अवर्स." हेच खरे. आनंदाच्या क्षणामधला आनंद , केवळ त्या आनंदामागे अज्ञान आहे या क्षुल्लक कारणापायी कशाला हिरावून घ्या ? :)

हे खरेच. एका बाईंच्या छोट्याशा चित्रकला प्रदर्शनाला गेलो होतो. चित्रे सुंदर होती. आपली स्फूर्ती कुठून आली ते बाई सांगत होत्या. पण मग मध्येच कुठल्यातरी "Chaos" गणितशास्त्राचे दाखले देऊ लागल्या - चुकलेले दाखले होते. अर्थात त्यांना त्याबद्दल काही बोललो नाही. पण मनात सारखी चुळबुळ होत होती - "बाईसाहेब, इतकी सुंदर चित्रे काढता, त्यांच्याविषयी इतके चांगले बोलण्यासारखे तुमच्यापाशी आहे, हा ओढूनताणून चुकीचा दाखला दिला नसता तर चाललेच असते ना?" गप्पागोष्टींत तपशिलाच्या फार चुका नाही केल्यात तर बरे. ऐकणार्‍याची एकाग्रता भंग होते. डिस्कोक्लबमध्ये नाचताना भिडूने ताल चुकवला तर असेच काही होते. त्याला/तिला "ताल चुकला" असे सांगून आनंदात विरस करू नये. पण त्यामुळे आपलाही ताल बिघडतो, आपली तल्लीनता भंग पावते, हेसुद्धा खरेच.

सही! हे मस्तचे चित्र... घोडा भारी आलाय!

फारच छान . घोडा आणि जॉकी दोघेही छान चितारलेत. ईश्वरी

ओम्कार शेठ. तुम तो लम्बी रेस के घोडे हो यार. आपलाच, मनोबा

नक्कीच मस्त शर्यत चालु झाली आहे. ॐकारराव हे रेखाटन सुंदर आहे. मला त्या जॉकीची कॅप फार आवडली..... (अश्व प्रेमी) मदनबाण.....

पण हे तर आम्ही मनोगतावर सॉरी नमोगतावर बर्‍याच दिवसांपूर्वी पाहिले होते.

छान... घोड्याचा वेग छान जमलाय... घोड्याचे उडणारे केस, शेपटी आणि जॉकी सुद्धा मस्तच...

लै भारी रे ओंकारा! :) आपला, (सांडणीस्वार) तात्या.

सुरेख!! घोडयाचे रेखाटन अगदी जमले आहे!

मस्त रेखाटन.:) अवांतर : तात्या आता चित्रकारांची संख्या बघुन अस वाटत की एक वेगळा विभाग उघडावा. :) प्लीज ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

आपल्याला लई आवडलं पन एक प्रश्न पडला आहे. ते घोडं आहे की घोडीण? शंका दुर करावी. वेताळ.

तुमची रेखाटने तर एकदम मनाला भाऊन जातात. मस्त रेखाटन, घोड्याचे पाऊले पण मस्त उ॑चीवर आहेत.

बा ॐकारा..... अरे काय काय रे करतोस तू? जावा, युनिकोड, गमभन, गज़ला (बरोबर आहे ना रे?), आणि चित्रं सुध्दा? धन्य आहेस रे! छान..घोड्याच्या मानेवरचे आणि शेपटीचे केस वार्‍यावर उडतानाचा बारकावा छान घेतलाय :) और भी आने दो :)

सही! हे मस्तचे चित्र... घोडा भारी आलाय!

फारच छान . घोडा आणि जॉकी दोघेही छान चितारलेत. ईश्वरी

ओम्कार शेठ. तुम तो लम्बी रेस के घोडे हो यार. आपलाच, मनोबा

नक्कीच मस्त शर्यत चालु झाली आहे. ॐकारराव हे रेखाटन सुंदर आहे. मला त्या जॉकीची कॅप फार आवडली..... (अश्व प्रेमी) मदनबाण.....

पण हे तर आम्ही मनोगतावर सॉरी नमोगतावर बर्‍याच दिवसांपूर्वी पाहिले होते.

छान... घोड्याचा वेग छान जमलाय... घोड्याचे उडणारे केस, शेपटी आणि जॉकी सुद्धा मस्तच...

लै भारी रे ओंकारा! :) आपला, (सांडणीस्वार) तात्या.

सुरेख!! घोडयाचे रेखाटन अगदी जमले आहे!

मस्त रेखाटन.:) अवांतर : तात्या आता चित्रकारांची संख्या बघुन अस वाटत की एक वेगळा विभाग उघडावा. :) प्लीज ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

आपल्याला लई आवडलं पन एक प्रश्न पडला आहे. ते घोडं आहे की घोडीण? शंका दुर करावी. वेताळ.

तुमची रेखाटने तर एकदम मनाला भाऊन जातात. मस्त रेखाटन, घोड्याचे पाऊले पण मस्त उ॑चीवर आहेत.

बा ॐकारा..... अरे काय काय रे करतोस तू? जावा, युनिकोड, गमभन, गज़ला (बरोबर आहे ना रे?), आणि चित्रं सुध्दा? धन्य आहेस रे! छान..घोड्याच्या मानेवरचे आणि शेपटीचे केस वार्‍यावर उडतानाचा बारकावा छान घेतलाय :) और भी आने दो :)

ll या देवी सर्वभूतेषु मातृरुपेण संस्थिता l नमस्तस्यै, नमस्तस्यै, नमस्तस्यै नमो नम: ll औरत ने जनम दिया मर्दो को.मर्दो ने उसे बाजार दिया............... पण विदारक शब्दाचा अर्थ त्या दिवशी प्रत्यक्ष पाहिला लाज वाटते रे माणुस म्हणायची असे काही पाहिले की. पण आपण साले पुचाट षंढ असतो नुसते सगळे फक्त शब्दांचे बुडबुडे काढत बसतो

समोरच्या व्यक्तीशी? नशीबाशी? नियतीशी? दैवाशी?? की देवाशी?? काहींची स्वप्नं चुरगाळली गेली असतील, या लेकी बाळी ही कधी काळी निरागसपणे कुठे तरी, आपापल्या घरच्या अंगणात बागडल्या असतील, या मुलांच निरागस मन निब्बर व्हायला किती लवकर सुरुवात होत असेल! काय पाहत होती आई उघड्या डोळ्यांनी?

यशोधरा.. अगदी अशाच भावना मनात येतात अशा वस्त्या पाहिल्या की.. तंतोतंत उतरवलंस..

हे भयानक आयुष्य खरच कोणत्याही स्त्रीच्या वाटेला येऊ नये.... पण हे जगच अस झालय...की इथ प्रतेक गोष्टीचा बाजारच मांडला जातो..... विकणारा आणि विकत घेणारा !!!!!इतरांच्या क्षणीक सुखासाठी यांना मात्र आयुष्यभर मोबदला चुकवत बसावे लागते..... पैसा फेक तमाशा देख....खरच यांच्या आयुष्याचा तमाशाच होऊन राहतो..... जो पर्यन्त तारुण्य तो पर्यन्त चलती पण पुढे काय????? अंधार-अंधार-अधांर------ मग पुर्णपणे निराधार.......... (व्यथित झालेला.....) मदनबाण.

ते अतिशय भकास वातावरण, आणि तसेच उदास चेहरे. रस्त्यातली वर्दळही तशीच. कोणाची दखल न घेता, अलिप्त आणि मख्ख देहबोली घेऊन जगणारी, आपल्या आपल्या आयुष्याचे भार सांभाळणारी अन ओढणारी, दैन्य पांघरलेली गर्दी. रोज घरी जातांना लागणारी बुधवार पेठ अगदी अशीच, पहावत नाही.

यशोधरा,तुझा काठावरचा अनुभव इतका अस्वस्थ करून गेला, (तर तात्या.. तुझी रौशनी किती अस्वस्थ करते रे बाबा..) लेख उत्तम झाला आहे हेवेसांनल. स्वाती

यशेधराजी, हृदयाला हात घालणारे लेखन! इतक्या तरल विषयावर आपण आपल्या भावना तितक्याच मनमोकळेपाणाने येथे मांडल्यात याचे खरंच कौतुक वाटते! नक्की कोणाशी भांडत असायच्या कोण जाणे? समोरच्या व्यक्तीशी? नशीबाशी? नियतीशी? दैवाशी?? की देवाशी?? या स्त्रियांना बघणे, त्यांच निरीक्षण करणे हा एक कडवट अनुभव होता माझ्यासाठी. मीही या अनुभवाला अगदी जवळून सामोरा गेलो आहे. माझी जवळजवळ उठबसच या मंडळीत असायची. अगदी रोजच्या रोज! रोज एक नवा अनुभव, रोज एक नवं दैन्य पाहायला मिळायचं! आणि रस्त्यालगतच बागडणारी या माउल्यांची लहान मुल?? त्यांच्या आठवणी आजही मला अस्वस्थ करतात!! त्या निरागस, निर्व्याज लहानग्यांना रस्त्यावर अजाणता बागडताना पाहून खर तर मला उदास, अस्वस्थ व्हायला झाल…। काय भविष्य आहे यांच, अगदी खरं आहे. माझ्या नशिबी काय योग होता पहा, यातल्या एका वेश्येच्या मुलाला त्या रगाड्यातून, नरकातून बाहेर काढून बाहेरच्या सुधिक्षित, सुसंस्कृत जगात आणण्याचं भाग्य मला लाभलं! असो, अत्यंत वास्तववादी लेखन! हा लेख वाचून कधी काळी मीही फॉकलंड रोड, फोरास रोड व कामाठीपुर्‍याच्या १४ गल्ल्या हिंडलो आहे व हे सगळं दैन्य उघड्या डोळ्यानी पाहिलं आहे याची आठवण झाली! अजून काय लिहू?? आपला, (रौशनीच्या आठवणीत किंचित उदास!) तात्या. एक्स मॅनेजर, झमझम देशी दारू बार, रौशनीच्या चाळी शेजारी, फोरास रोड, मुंबई. -- या सगळ्या चिखलात, आमची रौशनी खरंच खूप वेगळी होती, सुसंस्कृत होती!

यशोधरा, हा विषय अतिशय विषण्ण करणारा . तो मांडल्याबद्दल धन्यवाद. कविता महाजन यांचे भिन्न नावाचे पुस्तक याच विषयाशी निगडित समस्यांवर आहे. त्यातली एक ओळ वाचून पुढे जाण्याकरता अंगात हिम्मत आणावी लागते एवढे विदारक प्रसंग आहेत. नशिबाने, देवाच्या दयेने आपण किती सुरक्षित आणि सुखाचे आयुष्य जगत आहोत याची जाणीव प्रत्येक वेळी मनाला होत असते.

मन विषण्ण करणार लेखन. खरच आपल्या मध्यम्वर्गिय जिवनात आपण किति गुंतुन जातो ना कि त्या पलिकडेहि जग असत याचि आठवणच रहात नाहि. साध्या साध्या गैरसोयि खुप मोठ्या वाटायला लागतात आणि इथे ह्या बिचार्या जिवंतपणि नरकात रहात असत्तात. खुप प्रामाणिकपणे लिहलयस मनाला भिडल अगदि.

डोळ्या॑त पाणी आल॑ वाचून. हतबलतेची विषण्ण जाणीव करून दिलीत जिन्हे नाझ है॑ हि॑द पर वोह कहा॑ है॑

मी सुद्दा बरेच वेळा बसने जाताना (फोर्ट)हे दॄश्य अगदी मन घट्ट करुन पाहीलं आहे ,पाहताना हमखास डोळ्यातुन पाणी येतं. देवाने ह्यांच्या नशीबी हे भोग का दिले असतील? प्रश्न पडतो आपण त्या स्त्रियांसाठी, मुलांसाठी काही करु शकतो का? नुकतंच वाचनात नवीन पुस्तक आलं आहे " बारबाला - वैशाली हळ्दनकर" मन हेलावुन टाकणारा अनुभव कथन केला आहे, लहानपणापासूणच तिच्यावर अत्याचार होतात्,स्वत:च्या सख्ख्या मुलाने सुद्धा आईचा वापर करावा ह्यापे़क्षा भयानक शोकांतिका काय असावी?

हृदयस्पर्शी लिखाण प्रविण पाटकरांच्या 'सति' पुस्तकामधे ह्या 'वस्तीवर' आधारित २ लेख वजा कथा आहेत ('लाल काळोख' आणि 'जगबूड') - अतिशय वास्तववादी चित्रण केले आहे. स्वत: प्रविण पाटकरांचे कामही खूप चांगले आहे ह्या विभागात....

लेखनातून संवेदनशीलता आणि धग दोन्ही जाणवले. (वाचक)बेसनलाडू

दाहक आणि संवेदनशील लेखन आणि अत्यंत समर्पक शीर्षक! समाजाचे हे एक भेदक आणि पचवायला अवघड वास्तव असे अलगद पुढे आणून ठेवण्याची विलक्षण किमया आपण केली आहे. धन्यवाद! चतुरंग

यशोधरा, तुम्ही लिहीलेला लेख मन अस्वस्थ करून गेला. छान लिहीलंत, अनुभव चांगल्या शब्दात मांडला. त्या निरागस, निर्व्याज लहानग्यांना रस्त्यावर अजाणता बागडताना पाहून खर तर मला उदास, अस्वस्थ व्हायला झाल…। काय भविष्य आहे यांच, हा प्रश्न सतत मनत आल्याशिवाय राहिला नाही… यातल्या मुली असतील, त्यांच हे हसू असच कायम राहील?? का आसूंत बदलेल? खरोखर - काय भविष्य आहे यांच? ईश्वरी

लेखाला अभिप्राय दिल्याबद्दल आणि आपापले विचारही मांडल्याबद्दल सार्‍यांचेच आभार. मन विषण्ण करणारा विषय आहे तर खराच... असंही आयुष्य जगतात काहीजण...

बाकी "कामाठीपुरा" एकदम डोळे उघडणारा आहे बघा. हे जसे मनाच्या नजरेतून होते, तेच डोळ्यांच्या कॅमेरातून शब्दबद्ध केले तर भारी होईल. इस्टोरी सांगायची फक्त कॅमेराला दिसते तशी. येकदम पिच्चर वगैरे काढता येईल.

यशोधरा ताई, तुम्ही खुप छान लिहीले आहे, मन अस्वस्थ करते अशा महिला॑ना पाहिल्यावर आणि त्या॑चे रोजचे जगणे म्हणजे नेहमीचे नवे मरण असेच असते, मी एक बातमी वाचली होती की एक वेश्या एडस मुळे मरून पडली होती तीला साधा खा॑दा देण्यासाठी कोणीही पुढे येईना . पण हे ही तितकेच खरे की त्या आज समाजात आहेत म्हणुन इतर स्त्रीया॑चे आयुष्य भयावह नाही, नाही तर घरातुन बाहेर पडणे ही स्त्रीस शक्य नव्हते.

अगदी खरय शीतल. या स्त्रिया समाजात आहेत, म्हणून बाकीच्या स्रिया वाचल्या आहेत हे म्हणणे अगदी पटले.... आणि मला ताई वगैरे म्हणू नको गं.. नुसतं यशोधरा म्हण पाहू....

कदाचित आपल्यापैकी काहीजणांनी हे वाचलही असेल, हा लेख वाचून इतकं अस्वस्थ व्हायला झालं!!! अस्वस्थ हा शब्द देखील तोकडा पडावा अशी वागतात माणसं ..... सीतेच्या जन्मभूमीत घडलेलं क्रौर्य!! :( :(

लेख वाचला........... काय बोलु? छान म्हणू? भट्टी उत्तम जमलीये म्हणू? जबरदस्त म्हणू? की अस्वस्थ मनाची हाक ऐकून नुसताच सुन्न बसुन राहू? आम्ही साले पांढरपेशे. काठावरुन पाण्यात खडे मारणारे... जाऊ दे...डोकं सुन्न झालं हे मात्र खरं!

ll या देवी सर्वभूतेषु मातृरुपेण संस्थिता l नमस्तस्यै, नमस्तस्यै, नमस्तस्यै नमो नम: ll काय पाहत होती आई उघड्या डोळ्यांनी? मानवरुपातल्या स्त्रीशक्तीची, मातृरुपाची विटंबना? दैन्य, लाचारी, असहायता??? का सगळे फक्त शब्दांचे बुडबुडे केवळ???

तू खुप सुंदर लीहीले आहेस. अगदी मनापर्यंत पोहोचतय

तुम्ही फारच छान लिहले आहे पण ...... जे पुरुष घरापसुन दुर राहतात त्यान्च्यासाठि याचि गरज आहे म्हणुन सरकार याला कायदेशिर मान्याता देण्याचा विचार करत आहे / होते याचि गरज आहे अस वाटते का ??????? मी मिपा (कायम संयमी असणारा)

भयंकर ..सुन्न झालेय्..शब्द नाहीयेत माझ्याकडे काहीच बोलायला... ती बातमीही वाचली मी....किती क्रुर असु शकतात माणसं.....

अप्रतिम लेख. अनिल अवचटांच्या "वस्त्या वेश्यांच्या" या लेखाची आठवण झाली. राजेश.

यशोधरा, खुप चांगले लिहायला अनुभव आणि संवेदनशील मन असायला लागते. समाजाचा एक भागच असा नासलेला / सडलेला आहे; हे किती भयानक आहे? ' त्या आहेत म्हणून आपण सुरक्षीत आहोत.' असे म्हणताना ' त्या आपल्याला सुरक्षीत ठेवतात म्हणून आपण त्यांच्यासाठी काहीतरी करुया ' असे वाटते का? का आपणही नुसतेच शब्दांचे बुडबूडें सोडतो? काही नाही तरी आपण त्यांच्या मुलांसाठी काहीतरी करुया. मुलांचे कल्याण झाले तरी मातेला समाधान वाटते. कुणी काही मार्गदर्शन करील का? सर्वांनी त्या मुलांचे पुनर्वसन करण्यास सहाय्य केले, आपापल्या परीने, तरी खुप काही होईल. अशा काही संस्था आहेत का? कदाचीत त्या वस्तीत कार्य केलेले तात्या काही मार्गदर्शन करु शकतील. अन्य कुणालाही काही सुचवता येइल.

यशोधरा खरच सुन्दर लेख लिहीलायस तरी अता ती वस्ती बरीच कमी झालेय. पुर्ण बेलासिस रोड आणि सात रस्त्यापर्यंत भरलेला फोरास रोड होता. ही गोष्टही खुप अस्वस्थ करते की कुठे गेली असतील त्या बायका त्यांची ती मुल. फोर्ट मधे तर काही वर्षांपुर्वी खांबन खांब त्यांचा होता. त्या खांबानाही कित्येक वर्षांच्या किती कहाण्या माहीत असतिल

ll या देवी सर्वभूतेषु मातृरुपेण संस्थिता l नमस्तस्यै, नमस्तस्यै, नमस्तस्यै नमो नम: ll औरत ने जनम दिया मर्दो को.मर्दो ने उसे बाजार दिया............... पण विदारक शब्दाचा अर्थ त्या दिवशी प्रत्यक्ष पाहिला लाज वाटते रे माणुस म्हणायची असे काही पाहिले की. पण आपण साले पुचाट षंढ असतो नुसते सगळे फक्त शब्दांचे बुडबुडे काढत बसतो

समोरच्या व्यक्तीशी? नशीबाशी? नियतीशी? दैवाशी?? की देवाशी?? काहींची स्वप्नं चुरगाळली गेली असतील, या लेकी बाळी ही कधी काळी निरागसपणे कुठे तरी, आपापल्या घरच्या अंगणात बागडल्या असतील, या मुलांच निरागस मन निब्बर व्हायला किती लवकर सुरुवात होत असेल! काय पाहत होती आई उघड्या डोळ्यांनी?

यशोधरा.. अगदी अशाच भावना मनात येतात अशा वस्त्या पाहिल्या की.. तंतोतंत उतरवलंस..

हे भयानक आयुष्य खरच कोणत्याही स्त्रीच्या वाटेला येऊ नये.... पण हे जगच अस झालय...की इथ प्रतेक गोष्टीचा बाजारच मांडला जातो..... विकणारा आणि विकत घेणारा !!!!!इतरांच्या क्षणीक सुखासाठी यांना मात्र आयुष्यभर मोबदला चुकवत बसावे लागते..... पैसा फेक तमाशा देख....खरच यांच्या आयुष्याचा तमाशाच होऊन राहतो..... जो पर्यन्त तारुण्य तो पर्यन्त चलती पण पुढे काय????? अंधार-अंधार-अधांर------ मग पुर्णपणे निराधार.......... (व्यथित झालेला.....) मदनबाण.

ते अतिशय भकास वातावरण, आणि तसेच उदास चेहरे. रस्त्यातली वर्दळही तशीच. कोणाची दखल न घेता, अलिप्त आणि मख्ख देहबोली घेऊन जगणारी, आपल्या आपल्या आयुष्याचे भार सांभाळणारी अन ओढणारी, दैन्य पांघरलेली गर्दी. रोज घरी जातांना लागणारी बुधवार पेठ अगदी अशीच, पहावत नाही.

यशोधरा,तुझा काठावरचा अनुभव इतका अस्वस्थ करून गेला, (तर तात्या.. तुझी रौशनी किती अस्वस्थ करते रे बाबा..) लेख उत्तम झाला आहे हेवेसांनल. स्वाती

यशेधराजी, हृदयाला हात घालणारे लेखन! इतक्या तरल विषयावर आपण आपल्या भावना तितक्याच मनमोकळेपाणाने येथे मांडल्यात याचे खरंच कौतुक वाटते! नक्की कोणाशी भांडत असायच्या कोण जाणे? समोरच्या व्यक्तीशी? नशीबाशी? नियतीशी? दैवाशी?? की देवाशी?? या स्त्रियांना बघणे, त्यांच निरीक्षण करणे हा एक कडवट अनुभव होता माझ्यासाठी. मीही या अनुभवाला अगदी जवळून सामोरा गेलो आहे. माझी जवळजवळ उठबसच या मंडळीत असायची. अगदी रोजच्या रोज! रोज एक नवा अनुभव, रोज एक नवं दैन्य पाहायला मिळायचं! आणि रस्त्यालगतच बागडणारी या माउल्यांची लहान मुल?? त्यांच्या आठवणी आजही मला अस्वस्थ करतात!! त्या निरागस, निर्व्याज लहानग्यांना रस्त्यावर अजाणता बागडताना पाहून खर तर मला उदास, अस्वस्थ व्हायला झाल…। काय भविष्य आहे यांच, अगदी खरं आहे. माझ्या नशिबी काय योग होता पहा, यातल्या एका वेश्येच्या मुलाला त्या रगाड्यातून, नरकातून बाहेर काढून बाहेरच्या सुधिक्षित, सुसंस्कृत जगात आणण्याचं भाग्य मला लाभलं! असो, अत्यंत वास्तववादी लेखन! हा लेख वाचून कधी काळी मीही फॉकलंड रोड, फोरास रोड व कामाठीपुर्‍याच्या १४ गल्ल्या हिंडलो आहे व हे सगळं दैन्य उघड्या डोळ्यानी पाहिलं आहे याची आठवण झाली! अजून काय लिहू?? आपला, (रौशनीच्या आठवणीत किंचित उदास!) तात्या. एक्स मॅनेजर, झमझम देशी दारू बार, रौशनीच्या चाळी शेजारी, फोरास रोड, मुंबई. -- या सगळ्या चिखलात, आमची रौशनी खरंच खूप वेगळी होती, सुसंस्कृत होती!

यशोधरा, हा विषय अतिशय विषण्ण करणारा . तो मांडल्याबद्दल धन्यवाद. कविता महाजन यांचे भिन्न नावाचे पुस्तक याच विषयाशी निगडित समस्यांवर आहे. त्यातली एक ओळ वाचून पुढे जाण्याकरता अंगात हिम्मत आणावी लागते एवढे विदारक प्रसंग आहेत. नशिबाने, देवाच्या दयेने आपण किती सुरक्षित आणि सुखाचे आयुष्य जगत आहोत याची जाणीव प्रत्येक वेळी मनाला होत असते.

मन विषण्ण करणार लेखन. खरच आपल्या मध्यम्वर्गिय जिवनात आपण किति गुंतुन जातो ना कि त्या पलिकडेहि जग असत याचि आठवणच रहात नाहि. साध्या साध्या गैरसोयि खुप मोठ्या वाटायला लागतात आणि इथे ह्या बिचार्या जिवंतपणि नरकात रहात असत्तात. खुप प्रामाणिकपणे लिहलयस मनाला भिडल अगदि.

डोळ्या॑त पाणी आल॑ वाचून. हतबलतेची विषण्ण जाणीव करून दिलीत जिन्हे नाझ है॑ हि॑द पर वोह कहा॑ है॑

मी सुद्दा बरेच वेळा बसने जाताना (फोर्ट)हे दॄश्य अगदी मन घट्ट करुन पाहीलं आहे ,पाहताना हमखास डोळ्यातुन पाणी येतं. देवाने ह्यांच्या नशीबी हे भोग का दिले असतील? प्रश्न पडतो आपण त्या स्त्रियांसाठी, मुलांसाठी काही करु शकतो का? नुकतंच वाचनात नवीन पुस्तक आलं आहे " बारबाला - वैशाली हळ्दनकर" मन हेलावुन टाकणारा अनुभव कथन केला आहे, लहानपणापासूणच तिच्यावर अत्याचार होतात्,स्वत:च्या सख्ख्या मुलाने सुद्धा आईचा वापर करावा ह्यापे़क्षा भयानक शोकांतिका काय असावी?

हृदयस्पर्शी लिखाण प्रविण पाटकरांच्या 'सति' पुस्तकामधे ह्या 'वस्तीवर' आधारित २ लेख वजा कथा आहेत ('लाल काळोख' आणि 'जगबूड') - अतिशय वास्तववादी चित्रण केले आहे. स्वत: प्रविण पाटकरांचे कामही खूप चांगले आहे ह्या विभागात....

लेखनातून संवेदनशीलता आणि धग दोन्ही जाणवले. (वाचक)बेसनलाडू

दाहक आणि संवेदनशील लेखन आणि अत्यंत समर्पक शीर्षक! समाजाचे हे एक भेदक आणि पचवायला अवघड वास्तव असे अलगद पुढे आणून ठेवण्याची विलक्षण किमया आपण केली आहे. धन्यवाद! चतुरंग

यशोधरा, तुम्ही लिहीलेला लेख मन अस्वस्थ करून गेला. छान लिहीलंत, अनुभव चांगल्या शब्दात मांडला. त्या निरागस, निर्व्याज लहानग्यांना रस्त्यावर अजाणता बागडताना पाहून खर तर मला उदास, अस्वस्थ व्हायला झाल…। काय भविष्य आहे यांच, हा प्रश्न सतत मनत आल्याशिवाय राहिला नाही… यातल्या मुली असतील, त्यांच हे हसू असच कायम राहील?? का आसूंत बदलेल? खरोखर - काय भविष्य आहे यांच? ईश्वरी

लेखाला अभिप्राय दिल्याबद्दल आणि आपापले विचारही मांडल्याबद्दल सार्‍यांचेच आभार. मन विषण्ण करणारा विषय आहे तर खराच... असंही आयुष्य जगतात काहीजण...

बाकी "कामाठीपुरा" एकदम डोळे उघडणारा आहे बघा. हे जसे मनाच्या नजरेतून होते, तेच डोळ्यांच्या कॅमेरातून शब्दबद्ध केले तर भारी होईल. इस्टोरी सांगायची फक्त कॅमेराला दिसते तशी. येकदम पिच्चर वगैरे काढता येईल.

यशोधरा ताई, तुम्ही खुप छान लिहीले आहे, मन अस्वस्थ करते अशा महिला॑ना पाहिल्यावर आणि त्या॑चे रोजचे जगणे म्हणजे नेहमीचे नवे मरण असेच असते, मी एक बातमी वाचली होती की एक वेश्या एडस मुळे मरून पडली होती तीला साधा खा॑दा देण्यासाठी कोणीही पुढे येईना . पण हे ही तितकेच खरे की त्या आज समाजात आहेत म्हणुन इतर स्त्रीया॑चे आयुष्य भयावह नाही, नाही तर घरातुन बाहेर पडणे ही स्त्रीस शक्य नव्हते.

अगदी खरय शीतल. या स्त्रिया समाजात आहेत, म्हणून बाकीच्या स्रिया वाचल्या आहेत हे म्हणणे अगदी पटले.... आणि मला ताई वगैरे म्हणू नको गं.. नुसतं यशोधरा म्हण पाहू....

कदाचित आपल्यापैकी काहीजणांनी हे वाचलही असेल, हा लेख वाचून इतकं अस्वस्थ व्हायला झालं!!! अस्वस्थ हा शब्द देखील तोकडा पडावा अशी वागतात माणसं ..... सीतेच्या जन्मभूमीत घडलेलं क्रौर्य!! :( :(

लेख वाचला........... काय बोलु? छान म्हणू? भट्टी उत्तम जमलीये म्हणू? जबरदस्त म्हणू? की अस्वस्थ मनाची हाक ऐकून नुसताच सुन्न बसुन राहू? आम्ही साले पांढरपेशे. काठावरुन पाण्यात खडे मारणारे... जाऊ दे...डोकं सुन्न झालं हे मात्र खरं!

ll या देवी सर्वभूतेषु मातृरुपेण संस्थिता l नमस्तस्यै, नमस्तस्यै, नमस्तस्यै नमो नम: ll काय पाहत होती आई उघड्या डोळ्यांनी? मानवरुपातल्या स्त्रीशक्तीची, मातृरुपाची विटंबना? दैन्य, लाचारी, असहायता??? का सगळे फक्त शब्दांचे बुडबुडे केवळ???

तू खुप सुंदर लीहीले आहेस. अगदी मनापर्यंत पोहोचतय

तुम्ही फारच छान लिहले आहे पण ...... जे पुरुष घरापसुन दुर राहतात त्यान्च्यासाठि याचि गरज आहे म्हणुन सरकार याला कायदेशिर मान्याता देण्याचा विचार करत आहे / होते याचि गरज आहे अस वाटते का ??????? मी मिपा (कायम संयमी असणारा)

भयंकर ..सुन्न झालेय्..शब्द नाहीयेत माझ्याकडे काहीच बोलायला... ती बातमीही वाचली मी....किती क्रुर असु शकतात माणसं.....

अप्रतिम लेख. अनिल अवचटांच्या "वस्त्या वेश्यांच्या" या लेखाची आठवण झाली. राजेश.

यशोधरा, खुप चांगले लिहायला अनुभव आणि संवेदनशील मन असायला लागते. समाजाचा एक भागच असा नासलेला / सडलेला आहे; हे किती भयानक आहे? ' त्या आहेत म्हणून आपण सुरक्षीत आहोत.' असे म्हणताना ' त्या आपल्याला सुरक्षीत ठेवतात म्हणून आपण त्यांच्यासाठी काहीतरी करुया ' असे वाटते का? का आपणही नुसतेच शब्दांचे बुडबूडें सोडतो? काही नाही तरी आपण त्यांच्या मुलांसाठी काहीतरी करुया. मुलांचे कल्याण झाले तरी मातेला समाधान वाटते. कुणी काही मार्गदर्शन करील का? सर्वांनी त्या मुलांचे पुनर्वसन करण्यास सहाय्य केले, आपापल्या परीने, तरी खुप काही होईल. अशा काही संस्था आहेत का? कदाचीत त्या वस्तीत कार्य केलेले तात्या काही मार्गदर्शन करु शकतील. अन्य कुणालाही काही सुचवता येइल.

यशोधरा खरच सुन्दर लेख लिहीलायस तरी अता ती वस्ती बरीच कमी झालेय. पुर्ण बेलासिस रोड आणि सात रस्त्यापर्यंत भरलेला फोरास रोड होता. ही गोष्टही खुप अस्वस्थ करते की कुठे गेली असतील त्या बायका त्यांची ती मुल. फोर्ट मधे तर काही वर्षांपुर्वी खांबन खांब त्यांचा होता. त्या खांबानाही कित्येक वर्षांच्या किती कहाण्या माहीत असतिल

तु आता कोठे आहेस हे माहित नाही, पण पुण्यामधे अत्रे सभागृहात पुस्तकांची वेगवेगळ्या प्रकाशनांची एक्झिबीशन असतात. सकाळ मधे त्याची जाहिरात येते, साधारन २ आठवडे असतात, तिथे मिळतात काही जुनी पुस्तके... मला तिथेच संस्कारभारती १,२,३ अशी जुनी लहान मुलांसाठीची पुस्तके तिथेच मिळाली होती....

माझ्या महविद्यालयीन जीवनात शरद नावाचा एक मित्र होता. त्याच्याकडे बालवाडी पासून ते महाविद्यालयीन शिक्षणापर्यंतची सर्व पुस्तके त्याने जपून ठेवली होती. ( १९८०). मी पण माझ्या मुलांना सांगितले आहे की त्यांनीही अशीच सवय लावावी. लहानपणाची पुस्तके म्हणजे मोलाचा ठेवा असतो.

हे बद्काचे पुस्तक बहुधा सोविएत नारी / तत्सम पुस्तकावरुन घेतलेले असावे. मला आटवते असेच काही..

तु आता कोठे आहेस हे माहित नाही, पण पुण्यामधे अत्रे सभागृहात पुस्तकांची वेगवेगळ्या प्रकाशनांची एक्झिबीशन असतात. सकाळ मधे त्याची जाहिरात येते, साधारन २ आठवडे असतात, तिथे मिळतात काही जुनी पुस्तके... मला तिथेच संस्कारभारती १,२,३ अशी जुनी लहान मुलांसाठीची पुस्तके तिथेच मिळाली होती....

माझ्या महविद्यालयीन जीवनात शरद नावाचा एक मित्र होता. त्याच्याकडे बालवाडी पासून ते महाविद्यालयीन शिक्षणापर्यंतची सर्व पुस्तके त्याने जपून ठेवली होती. ( १९८०). मी पण माझ्या मुलांना सांगितले आहे की त्यांनीही अशीच सवय लावावी. लहानपणाची पुस्तके म्हणजे मोलाचा ठेवा असतो.

हे बद्काचे पुस्तक बहुधा सोविएत नारी / तत्सम पुस्तकावरुन घेतलेले असावे. मला आटवते असेच काही..

भडकमकर क्लासेस ची नवी बॆच. यु टु ? वाजवा रे वाजवा..... माझ्या आणि तुझ्यात् आता एका क्लिक चे अंतर होते. हे सर्वात जास्त आवडले.... (मिपा वर घुटमळणारा धांदरट पुंज) मदनबाण.....

• होतो? अजून अर्धा इंचाने वाढ होऊ शकते..............
• मला तर वाटले की ते सगळे व्हायरस सलीम- जावेद च्या कॊम्प्युटर मधुन आलेले असावेत.
• . हे सगळे करताना जर लोड शेडिंग मुळे त्याच वेळेस लाईट गेली तर..............मला दरदरुन घाम फ़ुटला.......

हहपुवा =))

फायरवॉल? काय च्यामारी डोकं है का गंमत? आयला, उभ्या आयुष्यात असं कोणी विचारही करु शकलं नसेल की एका किचकट फायरवॉल कॉन्सेप्टवर कोणी हे असलं भारी लिहेल म्हणून :) मस्तच!

माझी वेळ आल्यावर सर्टीफ़िकेट कोणते या प्रश्नावर मी सरळ "ईक्श्वाकु" असे ठोकुन दिले. काहीजणाना ते "लिनक्स" वरचे काहीतरी असेल असे वाटले.

:)) लय भारी...बाकीचे काय बाळ फाटकाचे चेले व्हते काय?

हे ऐकुन मला बरे वाटले या बाबतीत का होईना हिन्दु-मुस्लिम एकी झाली होती.

आयला, स्वप्नात सुध्दा सेक्युलॅरिझम? छ्या: विजुभाऊ, काय साबरमतीमध्दे बसुन स्वप्न पाहिलं की काय?

विचार कसला करतोस रावण्णा.......

:)) रावण्णा !!! जबराट मला पुणे आकाशवाणीवरची जाहिरात आठवली.."कस्सला विचार करतोय रामण्णा?..घराला आणि गोठ्याला कोणते पत्रे बसवावेत हेच कळत नाही....."

"हम व्हायरसों के भी कुछ उसूल होते है...एक व्हायरस दुसरे व्हायरस पर कभी भी हमला नही करता है...

आयला, ऐकावं ते नवलच एकेक...काय व्हायरस हैत का गॅन्गस्टर्स?

हे सगळे करताना जर लोड शेडिंग मुळे त्याच वेळेस लाईट गेली तर...........

हॅत्तिच्याआयला, ही ऍन काय महाराष्ट्रातच राहते काय? ते पण "म.रा.वि.म.,ग्रामिण" च्या अखत्यारीतल्या प्रदेशात?

विजुभौ, स्वप्नाची अवंतिका होते आहे. रावणाचे पिजे, स्वर्ग ,चंद्रावरचा (कै च्या कै) संवाद वगैरे पाणी जास्त होउन मेसमधल्या आमटीची कळा येउ लागली आहे. तुमच्यासारख्या दर्जेदार लेखकाकडून वेठबिगारी TV मालिकांच्या लेखकासारख्या क्रमशः च्या पाट्या टाकल्याजाव्यात हे मनाला पटत नाही म्हणून स्पष्ट बोललो..... चु.भु.दे.घे. (मेस मधे लै दिवस जेवलेला) आंबोळी

वाचतो आहे..! विजूभाऊ, टेक युवर ओन टाईम...:) तात्या.

सरळ "ईक्श्वाकु" असे ठोकुन दिले. कोणालाही शंका आली नाही. आमच्या पुंजातल्या काहीजणाना ते "लिनक्स" वरचे काहीतरी असेल असे वाटले.

:) हे आवडले. विजुभाऊ हा भाग इतका नाही भावला.. राग नसावा..

वीजुभाऊ हा ही भाग छान जमलाय, आता आम्हाला पडणारी स्वप्न ही अगदी फालतु वाटत आहेत ,आम्ही १९ व्या शतकातच आहोत, आणि स्वप्नही त्याच युगातील पहात आहोत , छे आम्ही अजुन ई-स्वप्नात नाही बॉ जाऊ शकलो, तुमच्या स्वप्नातुन तरी तुम्ही आम्हाला ई-स्वप्नाचा प्रवास घडवलात.

विजुभाऊ, मला असे वाटते कि तुम्ही X MAN पेक्षा भारी सिनेमा चे डायरेक्शन करू शकाल...:) साई बाबा मिरॆकल. हे ढकल पत्र अजुन दहा जणाना पाठवा तुमचा भाग्योदय होईल्.......कृपया योग्य ते करा......... मला तुझी खूप् खूप् खूप् खूप् खूप् खूप् आठवण येत्तेय........मी आज शिकरण करुन खाल्ले........इकडे सगळे मजेत आहोत.......तुम्ही या ना इकडे...............कळविण्यास आनंद होत्तो की तुम्हाला..................... मुलगे की मुली एक सर्व्हे........कॊम्प्युटर आणि बायको एक साम्य.......सांग ना केंव्हा येणार........... नीट जेवता येत नाही? भडकमकर क्लासेस ची नवी बॆच. जेवावे कसे प्रात्यक्शिकासह ............................... हे करुन पहा ....................त्रास होतो? अजून अर्धा इंचाने वाढ होऊ शकते..............आयुष्याची मजा उपभोगा..........मी झुरतोय ग तुझ्या साठी........आणि म्हणुनच सांगते शेखर. हा माझा शेवटचा इमेल समज. मला विसरुन जा..........स्वस्तात अगदी पाव किमतीत व्हायग्रा..................मरणासन्न बालीकेला मदत करा.........तुम्हाला दहा कोटींचे बक्षीस लागलेय. ते सोडवुन घेण्यासाठी रुपये दहा हजार फक्त पाठवा............एक ना अनेक. वाचताना इतके हसायला येत होते कि पोट दुखायला लागले....=)) =)) त्यात तो रावण डोके धरून बसलेला...:) तोच सारखा डोळ्यासमोर येत होता.) बिचार्‍याला कोणी मदत करत नव्हते, आणि त्याचे त्यालाच कळत नव्हते...:) सही...

जबरदस्त !!!! काय प्रवास आहे ! =)) :T :)) राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

फायरवॉल, इक्श्वाकु, रावण, व्हायरस, मस्त धमाल उडवली आहे. झकास. सुधीर कांदळकर.

भडकमकर क्लासेस ची नवी बॆच. यु टु ? वाजवा रे वाजवा..... माझ्या आणि तुझ्यात् आता एका क्लिक चे अंतर होते. हे सर्वात जास्त आवडले.... (मिपा वर घुटमळणारा धांदरट पुंज) मदनबाण.....

• होतो? अजून अर्धा इंचाने वाढ होऊ शकते..............
• मला तर वाटले की ते सगळे व्हायरस सलीम- जावेद च्या कॊम्प्युटर मधुन आलेले असावेत.
• . हे सगळे करताना जर लोड शेडिंग मुळे त्याच वेळेस लाईट गेली तर..............मला दरदरुन घाम फ़ुटला.......

हहपुवा =))

फायरवॉल? काय च्यामारी डोकं है का गंमत? आयला, उभ्या आयुष्यात असं कोणी विचारही करु शकलं नसेल की एका किचकट फायरवॉल कॉन्सेप्टवर कोणी हे असलं भारी लिहेल म्हणून :) मस्तच!

माझी वेळ आल्यावर सर्टीफ़िकेट कोणते या प्रश्नावर मी सरळ "ईक्श्वाकु" असे ठोकुन दिले. काहीजणाना ते "लिनक्स" वरचे काहीतरी असेल असे वाटले.

:)) लय भारी...बाकीचे काय बाळ फाटकाचे चेले व्हते काय?

हे ऐकुन मला बरे वाटले या बाबतीत का होईना हिन्दु-मुस्लिम एकी झाली होती.

आयला, स्वप्नात सुध्दा सेक्युलॅरिझम? छ्या: विजुभाऊ, काय साबरमतीमध्दे बसुन स्वप्न पाहिलं की काय?

विचार कसला करतोस रावण्णा.......

:)) रावण्णा !!! जबराट मला पुणे आकाशवाणीवरची जाहिरात आठवली.."कस्सला विचार करतोय रामण्णा?..घराला आणि गोठ्याला कोणते पत्रे बसवावेत हेच कळत नाही....."

"हम व्हायरसों के भी कुछ उसूल होते है...एक व्हायरस दुसरे व्हायरस पर कभी भी हमला नही करता है...

आयला, ऐकावं ते नवलच एकेक...काय व्हायरस हैत का गॅन्गस्टर्स?

हे सगळे करताना जर लोड शेडिंग मुळे त्याच वेळेस लाईट गेली तर...........

हॅत्तिच्याआयला, ही ऍन काय महाराष्ट्रातच राहते काय? ते पण "म.रा.वि.म.,ग्रामिण" च्या अखत्यारीतल्या प्रदेशात?

विजुभौ, स्वप्नाची अवंतिका होते आहे. रावणाचे पिजे, स्वर्ग ,चंद्रावरचा (कै च्या कै) संवाद वगैरे पाणी जास्त होउन मेसमधल्या आमटीची कळा येउ लागली आहे. तुमच्यासारख्या दर्जेदार लेखकाकडून वेठबिगारी TV मालिकांच्या लेखकासारख्या क्रमशः च्या पाट्या टाकल्याजाव्यात हे मनाला पटत नाही म्हणून स्पष्ट बोललो..... चु.भु.दे.घे. (मेस मधे लै दिवस जेवलेला) आंबोळी

वाचतो आहे..! विजूभाऊ, टेक युवर ओन टाईम...:) तात्या.

सरळ "ईक्श्वाकु" असे ठोकुन दिले. कोणालाही शंका आली नाही. आमच्या पुंजातल्या काहीजणाना ते "लिनक्स" वरचे काहीतरी असेल असे वाटले.

:) हे आवडले. विजुभाऊ हा भाग इतका नाही भावला.. राग नसावा..

वीजुभाऊ हा ही भाग छान जमलाय, आता आम्हाला पडणारी स्वप्न ही अगदी फालतु वाटत आहेत ,आम्ही १९ व्या शतकातच आहोत, आणि स्वप्नही त्याच युगातील पहात आहोत , छे आम्ही अजुन ई-स्वप्नात नाही बॉ जाऊ शकलो, तुमच्या स्वप्नातुन तरी तुम्ही आम्हाला ई-स्वप्नाचा प्रवास घडवलात.

विजुभाऊ, मला असे वाटते कि तुम्ही X MAN पेक्षा भारी सिनेमा चे डायरेक्शन करू शकाल...:) साई बाबा मिरॆकल. हे ढकल पत्र अजुन दहा जणाना पाठवा तुमचा भाग्योदय होईल्.......कृपया योग्य ते करा......... मला तुझी खूप् खूप् खूप् खूप् खूप् खूप् आठवण येत्तेय........मी आज शिकरण करुन खाल्ले........इकडे सगळे मजेत आहोत.......तुम्ही या ना इकडे...............कळविण्यास आनंद होत्तो की तुम्हाला..................... मुलगे की मुली एक सर्व्हे........कॊम्प्युटर आणि बायको एक साम्य.......सांग ना केंव्हा येणार........... नीट जेवता येत नाही? भडकमकर क्लासेस ची नवी बॆच. जेवावे कसे प्रात्यक्शिकासह ............................... हे करुन पहा ....................त्रास होतो? अजून अर्धा इंचाने वाढ होऊ शकते..............आयुष्याची मजा उपभोगा..........मी झुरतोय ग तुझ्या साठी........आणि म्हणुनच सांगते शेखर. हा माझा शेवटचा इमेल समज. मला विसरुन जा..........स्वस्तात अगदी पाव किमतीत व्हायग्रा..................मरणासन्न बालीकेला मदत करा.........तुम्हाला दहा कोटींचे बक्षीस लागलेय. ते सोडवुन घेण्यासाठी रुपये दहा हजार फक्त पाठवा............एक ना अनेक. वाचताना इतके हसायला येत होते कि पोट दुखायला लागले....=)) =)) त्यात तो रावण डोके धरून बसलेला...:) तोच सारखा डोळ्यासमोर येत होता.) बिचार्‍याला कोणी मदत करत नव्हते, आणि त्याचे त्यालाच कळत नव्हते...:) सही...

जबरदस्त !!!! काय प्रवास आहे ! =)) :T :)) राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

फायरवॉल, इक्श्वाकु, रावण, व्हायरस, मस्त धमाल उडवली आहे. झकास. सुधीर कांदळकर.

तुम्ही पण चित्रकार. मला वाटते बहुतेक एक वेगळा चित्रकला विभाग निघणार मिपावर

अफलातून आहेत हो!! गिरीश ओकांचे सगळ्यात जास्त आवडलं, मग सुबोध भावे.. फारच छान!!

छान चित्रे आहेत..... का ते माहित नाही पण वरील सर्वच चित्रांचे डोळे (बाहुल्या) मला जरा वेगळ्या वाटल्या..... मदनबाण.....

सुंदर रेखाटने! पंकजकपूर आणि डॉ ओक यांची रेखाटने मस्तच आली आहेत! मास्तर, आपल्याला दंडवत! अवांतर - च्यामारी, मिपावर खरोखर इतकी गुणी मंडळी आहेत, चित्रकार आहेत, लेखक आहेत, कवी आहेत, उत्तम फोटोग्राफर आहेत, सुग्रास पाककृतीकार आहेत, की इतक्या सर्व या गुणी लोकात साला आपलं काय काम बरं? असा अलिकडे मला न्यूनगंड वाटू लागला आहे! :) तात्या.

सगळ्यात छान जमलेत .. बाकिचे पण मस्त !

गिरीश ओक आणि पंकज कपूर मस्तच. सुबोध भावे चटकन ओळखू येत नाही. पंकज कपूरच्या नाकातून प्रकाशझोत आल्यासारखे वाटते. मास्तर.. रेखाटनांचे क्लासेस कधी सुरु करताय.. :)

मास्तर....यू टू ???? पंकज 'करमचंद' कपूर आणि डॉ.ओक बढिया.... आयला, तात्याबा म्हनत्यात ते माझ्याशाठी काय चपखल बसतंय बॉ...

च्यामारी, मिपावर खरोखर इतकी गुणी मंडळी आहेत, चित्रकार आहेत, लेखक आहेत, कवी आहेत, उत्तम फोटोग्राफर आहेत, की इतक्या सर्व या गुणी लोकात साला आपलं काय काम बरं? असा अलिकडे मला न्यूनगंड वाटू लागला आहे!

अरे व्वा,मास्तर,तुम्ही सुध्दा चित्रकार तर !.. सुंदर रेखाटने!

या दिवसात मिपावर खुपच रेखाटने येउ लागली आहेत. त्यावरुन ८ वर्षापुर्वीची एक गोष्ट आठवली. नुकताच इंजिनीयरींगला प्रवेश घेउन मी सोलापुरला होस्टेलवर रहायला गेलो होतो. सुरवातीच्या दिवसात आसपासच्या रूम मधील सगळ्यांशी जुजबी ओळख झाली. सगळेच नविन. कॉलेजही निट सुरु झाले नसल्याने आम्ही चकाट्या पिटत ओळखी वाढवत होतो. त्यातला असाच एक मुलगा अधुन मधुन चित्रे काढून आम्हाला दाखवायचा. त्याच्या रूमपार्टनेरशी माझी समान शीले व्यसनेशु न्यायाने बरी ओळख झाली होती. तर एक दिवस मी त्याच्या रुममधे गेलो असता त्या चित्रकाराने हाक मारुन मला एक चित्र दाखवले. ते चित्र लांब टेबलावर ठेउन मी यायच्या आधी ते दोघे त्याचे रसग्रहण करत होते. मी आयताच सापडलो त्याच्या तावडीत. छातीपासुन वर एका व्यक्तीचा चेहरा स्केच केला होता. माझ्या अल्पबुध्धीला आणि कलाकारी आंधळेपणा असल्याने तो कोणत्या व्यक्तीचा चेहरा आहे हे ओळखता आले नाही. वर तो चित्रकार कुठलाही तपशील न पुरवता फक्त "कसे आहे?" येवढेच विचारत होता. कोट, टाय, गोबरे गाल यावरुन मला ते बाबासाहेबांचे स्केच वाटले. मग मी पण कौतुक सुरु केले. "वा ! सुंदर!! मस्तच काढलयस!! अगदी हुबेहुब आलय स्केच.... तू चित्रकलेच्या परिक्षा दिलेल्या आहेस का?" त्या चित्रकाराचा चेहरा माझ्या एक एक शब्दानीशी फुलत होता. डोळ्यातून कृतकृत्य झाल्याचे आणि अभिमानाचे भाव ओसांडून वहात होते. आणि त्याचवेळी मला पुढचा प्रश्न टाकायची दूर्बुध्धी झाली. "आरे पण तू बाबासाहेबांना चष्मा का नाही काढलास?". टाचणी लागून फुगा फुटावा तसा त्याचा चेहरा खरर्रकन उतरला. त्यात आगीत तेल म्हणून मागे बसलेला माझा मित्र फ्याकन हसला. "का रे? काय झाले?" परिस्थीतीची जाणीव होउन मी विचारले त्यावर "काही नाही. तू जा", येवढच तो चित्रकार तुटकपणे म्हणाला. मी तेथून सटकलो आणि माझ्या रुम मधे येउन बसलो. १० मिनीटानी तो मित्र हसत हसत रुम मधे शिरला. मला टाळी देउन म्हणाला"काय राव तू तर पारच मारून ठेवलीस त्याची. तू यायच्या आधी आम्ही त्या चित्रावरच चर्चा करत होतो. मी आगोदर लै कौतुक करुन ठेवले होते त्या चित्राचे. तू फारच मारलीस. तू गेल्यावर चित्रकार मला शिव्या देत होता की तू खोटे का बोललास? आगोदरच का नाही सांगीतलेस स्केच भंकस आलय म्हणून? असे म्हणून त्याने ते चित्र फाडून त्याचे तुकडे तुकडे केले आणि खिडकीतून फेकुन दिले." मी : आरे पण येवढे चिडायला काय झाले त्या चित्रकाराला? आणि ते चित्र नक्की कुणाचे होते? मित्र : दिलीपकुमारचे काढल होत त्याने चित्र.

ही थोडी तिरळी वाटणारी तै कोण बरं असावी?

बिपाषा बासु :)) :)) :))

मास्तर तुमी तर लै भारी निगाले की वो!!!!!!!!!! =D>

हा पोरगा बराच बरा जमलाय असं मला वाटतंय..

आबाबाबाबाबा..... येक म्हराठी नाटकं करणारा, चित्रकार असलेला, 'डेंटल सर्जन' ? ओ मास्तर, च्यायला, एकदा नीट वाचून बघा ही ओळ...आम्हाला वाचायला पण झेपत नाय, तुम्हाला एव्हढं सगळं करायला कसं जमतं हो?

is he lionardo dicaprio ???? :W

घड्या पडून आणि डाग पडून थोडं खराब झालेलं चित्र... या तै कधी पसरट चेहर्‍याच्या वाटतात, कधी बरोबर चेहर्‍याच्या दिसतात.....

हा भौ कॅसेट कव्हर वरून डायरेक्ट चितारलाय...

सिनेमा पहायला सारख्या कानला जाणार्‍या ताई...

:| याला टॅलंट म्हणायचं की काय म्हणायचं आता.. बोलती बंद केलीत तुम्ही!! मला तरी एकाही चित्रात खोड काढावी असे काहीही दिसले नाही.. अमेझिंग पर्फेक्शन ! मानलं!

तुमी तर जबरी कलाकार अहात म्हना की. लाईकनेस मधे मास्टर! पन् खरं सांगू ? कल्पनेतून चित्रं काढणारा खरा ! कापी करनं दुय्यम! तवा तुमची मेम्री ड्राईंग दाखवा राव!

मास्तर एका पेक्षा एक वरचढ रेखाटने. आणि मिपा वरची सगळी रेखाटन पाहुन वाटते की एक से बढकर एक रेखाटनकार. काँपिटिशन भलतीच रंगली आहे. लगे रहो........

जबराट चित्रे! पंकज कपूर, गिरीश ओक आणि डि कॅप्रिओ एकदम फिट्ट! किरण बेदी आणि कुसुमाग्रज यांचा लाइकनेस चांगला आलाय. (स्वगत - मास्तुरे, बाकी हातात जादू आहे हो तुमच्या! कोणा चित्रकार पेशंटला दाखवू नका, नाहीतर काँपिटिशन आली म्हणून तुमच्यावर 'दात धरायचा'! ;)) चतुरंग

तुम्ही तर अफलातुन माणुन आहात, मान गये उस्ताद आपको. स्केचेस ही सही आहेत.

कुठे असता तुम्ही मास्तर येऊन पायाशी लोटांगण घालावं म्हणते...काय सह्ह्ही आहेत सगळीच चित्र..मला सगळ्यात जास्त ऍश आवडली...... ते तात्याबा म्हनत्यात ते माझ्याशाठीबी काय चपखल बसतंय बॉ.......

सलाम ! खल्लास चित्रे !! फारच सुरेख. आणि त्यांच्या कॅप्शन्स ! ;-)

रेखाटने आहेत मास्तर तुमची. आवडली बुआ आपल्याला सगळी.

रेखाटन आहेत... ऐश्वर्या चे सुंदर... शेवटचे तर फारच छान..... टायटॅनिक हिरो...Leonardo Dicaprio..ओळखतो लगेच....

मास्तर, तुमची सर्व चित्रे व त्यावरील सर्व अभिप्राय वाचले. मला आवडली चित्रं. पण मास्टरपीस आहे तो स्मिता तळवलकरांच्या चित्राचा! लाईकनेस तर आहेच पण एक्सप्रेशन लाजवाब!! खरे कलाकार आहात, मान गये.

गिरीश ओक, स्मिता तळवलकर आणि लिओनार्डो डी कॅप्रिओ सर्वोत्तम वाटलेली चित्रे. (आस्वादक)बेसनलाडू

सुरेख.. सर्वच चित्रे मस्त आहेत. त्यातील स्मिता तळवळकर ह्यांचे स्केच सर्वात जास्त आवडले मला.

अवांतर: अरेच्च्या, मिपा वर मध्ये विडंबने, नंतर पाककृती आता रेखाटने ओसंडून वाहत आहेत. त्यातल्या त्यात लोकमत चे संकेतस्थळ उघडले तर तिथेही संशयितांची रेखाचित्रे एकदम पहिली बातमी. (स्वगतः आज रात्री सी आय डी मध्ये ही आता कुणाचे स्केच काढताना दाखवायचे :) )

सर्वच चित्रे सु॑दर आहेत.. मला वाटत॑ मी जे॑व्हा तुझ्या घरी आलो होतो ते॑व्हा काही पाहिली होतीच.. गिरीश ओक आणि स्मिता तळवलकर सगळ्यात मस्त जमली आहेत.. खरा कलाकार आहेस..

मस्तच काढलंय स्मिता काकुंचं चित्र

माझ्या काही आवडत्या प्रकाशचित्रांपासून काही समूहचित्रे ( कोलाजेस) बनवली आहेत त्यावरूनही काही पेन्सिल स्केचेस पुढे बनवेन ... हे स्कार्लेटबाई जोहान्सन यांचे... या बाई अभिनय कशा करतात ते माहित नाही, पण यांचे फोटो मात्र सुंदर असतात... _____________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

तुम्ही पण चित्रकार. मला वाटते बहुतेक एक वेगळा चित्रकला विभाग निघणार मिपावर

अफलातून आहेत हो!! गिरीश ओकांचे सगळ्यात जास्त आवडलं, मग सुबोध भावे.. फारच छान!!

छान चित्रे आहेत..... का ते माहित नाही पण वरील सर्वच चित्रांचे डोळे (बाहुल्या) मला जरा वेगळ्या वाटल्या..... मदनबाण.....

सुंदर रेखाटने! पंकजकपूर आणि डॉ ओक यांची रेखाटने मस्तच आली आहेत! मास्तर, आपल्याला दंडवत! अवांतर - च्यामारी, मिपावर खरोखर इतकी गुणी मंडळी आहेत, चित्रकार आहेत, लेखक आहेत, कवी आहेत, उत्तम फोटोग्राफर आहेत, सुग्रास पाककृतीकार आहेत, की इतक्या सर्व या गुणी लोकात साला आपलं काय काम बरं? असा अलिकडे मला न्यूनगंड वाटू लागला आहे! :) तात्या.

सगळ्यात छान जमलेत .. बाकिचे पण मस्त !

गिरीश ओक आणि पंकज कपूर मस्तच. सुबोध भावे चटकन ओळखू येत नाही. पंकज कपूरच्या नाकातून प्रकाशझोत आल्यासारखे वाटते. मास्तर.. रेखाटनांचे क्लासेस कधी सुरु करताय.. :)

मास्तर....यू टू ???? पंकज 'करमचंद' कपूर आणि डॉ.ओक बढिया.... आयला, तात्याबा म्हनत्यात ते माझ्याशाठी काय चपखल बसतंय बॉ...

च्यामारी, मिपावर खरोखर इतकी गुणी मंडळी आहेत, चित्रकार आहेत, लेखक आहेत, कवी आहेत, उत्तम फोटोग्राफर आहेत, की इतक्या सर्व या गुणी लोकात साला आपलं काय काम बरं? असा अलिकडे मला न्यूनगंड वाटू लागला आहे!

अरे व्वा,मास्तर,तुम्ही सुध्दा चित्रकार तर !.. सुंदर रेखाटने!

या दिवसात मिपावर खुपच रेखाटने येउ लागली आहेत. त्यावरुन ८ वर्षापुर्वीची एक गोष्ट आठवली. नुकताच इंजिनीयरींगला प्रवेश घेउन मी सोलापुरला होस्टेलवर रहायला गेलो होतो. सुरवातीच्या दिवसात आसपासच्या रूम मधील सगळ्यांशी जुजबी ओळख झाली. सगळेच नविन. कॉलेजही निट सुरु झाले नसल्याने आम्ही चकाट्या पिटत ओळखी वाढवत होतो. त्यातला असाच एक मुलगा अधुन मधुन चित्रे काढून आम्हाला दाखवायचा. त्याच्या रूमपार्टनेरशी माझी समान शीले व्यसनेशु न्यायाने बरी ओळख झाली होती. तर एक दिवस मी त्याच्या रुममधे गेलो असता त्या चित्रकाराने हाक मारुन मला एक चित्र दाखवले. ते चित्र लांब टेबलावर ठेउन मी यायच्या आधी ते दोघे त्याचे रसग्रहण करत होते. मी आयताच सापडलो त्याच्या तावडीत. छातीपासुन वर एका व्यक्तीचा चेहरा स्केच केला होता. माझ्या अल्पबुध्धीला आणि कलाकारी आंधळेपणा असल्याने तो कोणत्या व्यक्तीचा चेहरा आहे हे ओळखता आले नाही. वर तो चित्रकार कुठलाही तपशील न पुरवता फक्त "कसे आहे?" येवढेच विचारत होता. कोट, टाय, गोबरे गाल यावरुन मला ते बाबासाहेबांचे स्केच वाटले. मग मी पण कौतुक सुरु केले. "वा ! सुंदर!! मस्तच काढलयस!! अगदी हुबेहुब आलय स्केच.... तू चित्रकलेच्या परिक्षा दिलेल्या आहेस का?" त्या चित्रकाराचा चेहरा माझ्या एक एक शब्दानीशी फुलत होता. डोळ्यातून कृतकृत्य झाल्याचे आणि अभिमानाचे भाव ओसांडून वहात होते. आणि त्याचवेळी मला पुढचा प्रश्न टाकायची दूर्बुध्धी झाली. "आरे पण तू बाबासाहेबांना चष्मा का नाही काढलास?". टाचणी लागून फुगा फुटावा तसा त्याचा चेहरा खरर्रकन उतरला. त्यात आगीत तेल म्हणून मागे बसलेला माझा मित्र फ्याकन हसला. "का रे? काय झाले?" परिस्थीतीची जाणीव होउन मी विचारले त्यावर "काही नाही. तू जा", येवढच तो चित्रकार तुटकपणे म्हणाला. मी तेथून सटकलो आणि माझ्या रुम मधे येउन बसलो. १० मिनीटानी तो मित्र हसत हसत रुम मधे शिरला. मला टाळी देउन म्हणाला"काय राव तू तर पारच मारून ठेवलीस त्याची. तू यायच्या आधी आम्ही त्या चित्रावरच चर्चा करत होतो. मी आगोदर लै कौतुक करुन ठेवले होते त्या चित्राचे. तू फारच मारलीस. तू गेल्यावर चित्रकार मला शिव्या देत होता की तू खोटे का बोललास? आगोदरच का नाही सांगीतलेस स्केच भंकस आलय म्हणून? असे म्हणून त्याने ते चित्र फाडून त्याचे तुकडे तुकडे केले आणि खिडकीतून फेकुन दिले." मी : आरे पण येवढे चिडायला काय झाले त्या चित्रकाराला? आणि ते चित्र नक्की कुणाचे होते? मित्र : दिलीपकुमारचे काढल होत त्याने चित्र.

ही थोडी तिरळी वाटणारी तै कोण बरं असावी?

बिपाषा बासु :)) :)) :))

मास्तर तुमी तर लै भारी निगाले की वो!!!!!!!!!! =D>

हा पोरगा बराच बरा जमलाय असं मला वाटतंय..

आबाबाबाबाबा..... येक म्हराठी नाटकं करणारा, चित्रकार असलेला, 'डेंटल सर्जन' ? ओ मास्तर, च्यायला, एकदा नीट वाचून बघा ही ओळ...आम्हाला वाचायला पण झेपत नाय, तुम्हाला एव्हढं सगळं करायला कसं जमतं हो?

is he lionardo dicaprio ???? :W

घड्या पडून आणि डाग पडून थोडं खराब झालेलं चित्र... या तै कधी पसरट चेहर्‍याच्या वाटतात, कधी बरोबर चेहर्‍याच्या दिसतात.....

हा भौ कॅसेट कव्हर वरून डायरेक्ट चितारलाय...

सिनेमा पहायला सारख्या कानला जाणार्‍या ताई...

:| याला टॅलंट म्हणायचं की काय म्हणायचं आता.. बोलती बंद केलीत तुम्ही!! मला तरी एकाही चित्रात खोड काढावी असे काहीही दिसले नाही.. अमेझिंग पर्फेक्शन ! मानलं!

तुमी तर जबरी कलाकार अहात म्हना की. लाईकनेस मधे मास्टर! पन् खरं सांगू ? कल्पनेतून चित्रं काढणारा खरा ! कापी करनं दुय्यम! तवा तुमची मेम्री ड्राईंग दाखवा राव!

मास्तर एका पेक्षा एक वरचढ रेखाटने. आणि मिपा वरची सगळी रेखाटन पाहुन वाटते की एक से बढकर एक रेखाटनकार. काँपिटिशन भलतीच रंगली आहे. लगे रहो........

जबराट चित्रे! पंकज कपूर, गिरीश ओक आणि डि कॅप्रिओ एकदम फिट्ट! किरण बेदी आणि कुसुमाग्रज यांचा लाइकनेस चांगला आलाय. (स्वगत - मास्तुरे, बाकी हातात जादू आहे हो तुमच्या! कोणा चित्रकार पेशंटला दाखवू नका, नाहीतर काँपिटिशन आली म्हणून तुमच्यावर 'दात धरायचा'! ;)) चतुरंग

तुम्ही तर अफलातुन माणुन आहात, मान गये उस्ताद आपको. स्केचेस ही सही आहेत.

कुठे असता तुम्ही मास्तर येऊन पायाशी लोटांगण घालावं म्हणते...काय सह्ह्ही आहेत सगळीच चित्र..मला सगळ्यात जास्त ऍश आवडली...... ते तात्याबा म्हनत्यात ते माझ्याशाठीबी काय चपखल बसतंय बॉ.......

सलाम ! खल्लास चित्रे !! फारच सुरेख. आणि त्यांच्या कॅप्शन्स ! ;-)

रेखाटने आहेत मास्तर तुमची. आवडली बुआ आपल्याला सगळी.

रेखाटन आहेत... ऐश्वर्या चे सुंदर... शेवटचे तर फारच छान..... टायटॅनिक हिरो...Leonardo Dicaprio..ओळखतो लगेच....

मास्तर, तुमची सर्व चित्रे व त्यावरील सर्व अभिप्राय वाचले. मला आवडली चित्रं. पण मास्टरपीस आहे तो स्मिता तळवलकरांच्या चित्राचा! लाईकनेस तर आहेच पण एक्सप्रेशन लाजवाब!! खरे कलाकार आहात, मान गये.

गिरीश ओक, स्मिता तळवलकर आणि लिओनार्डो डी कॅप्रिओ सर्वोत्तम वाटलेली चित्रे. (आस्वादक)बेसनलाडू

सुरेख.. सर्वच चित्रे मस्त आहेत. त्यातील स्मिता तळवळकर ह्यांचे स्केच सर्वात जास्त आवडले मला.

अवांतर: अरेच्च्या, मिपा वर मध्ये विडंबने, नंतर पाककृती आता रेखाटने ओसंडून वाहत आहेत. त्यातल्या त्यात लोकमत चे संकेतस्थळ उघडले तर तिथेही संशयितांची रेखाचित्रे एकदम पहिली बातमी. (स्वगतः आज रात्री सी आय डी मध्ये ही आता कुणाचे स्केच काढताना दाखवायचे :) )

सर्वच चित्रे सु॑दर आहेत.. मला वाटत॑ मी जे॑व्हा तुझ्या घरी आलो होतो ते॑व्हा काही पाहिली होतीच.. गिरीश ओक आणि स्मिता तळवलकर सगळ्यात मस्त जमली आहेत.. खरा कलाकार आहेस..

मस्तच काढलंय स्मिता काकुंचं चित्र

माझ्या काही आवडत्या प्रकाशचित्रांपासून काही समूहचित्रे ( कोलाजेस) बनवली आहेत त्यावरूनही काही पेन्सिल स्केचेस पुढे बनवेन ... हे स्कार्लेटबाई जोहान्सन यांचे... या बाई अभिनय कशा करतात ते माहित नाही, पण यांचे फोटो मात्र सुंदर असतात... _____________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/