मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

एक स्वप्न प्रवास.(५)

विजुभाऊ ·

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 17:24
हम्म्म... हे आपले विजुभाऊ स्वप्न बघतात का गंमत करतात? कुठुनही कसेही काहीही केव्हाही करतात..काय स्वप्न आहेत का "द मेट्रीक्स" ?
"ढग आणा नाहीतर आमरण उपोषणाला बसेन अशी धमकी दिली. माझ्या धमकी चा त्यांच्यावर काहीच परिणाम झाला नाही. तेथिल लोकानी उलट माझ्या सत्कारासाठी हार फ़ुले आणायला माणुस पाठवला.
:)) काय राव, बारामतीतल्या माणसांना उपोषणाच्या धमक्या देता होय? असंच होणार की मग.
"जाउदे सालं ...तुझ्या स्वप्नात जायचं....गेलं ढगात" एवढे बोलतो न बोलतो तोच मला जाणीव झाली....मी खरंच ढगात गेलो होतो.
हे हे हे...चला, म्हणजे फायनली तुम्हाला ढगाची वडाप मिळाली तर :)
(क्रमश:)............................................
च्यामारी टोपी ह्या क्रमशःची! काय करावं बरं ह्या संसर्गजन्य विकाराला :?

राजे गुरुवार, 05/22/2008 - 17:35
विजूभाऊ ! हे मात्र जबरा ! त्या गाण्यात मिळणारा पैसा खोटा असतो हे ठाऊक झाल्यापासुन पाउसही गाने ऐकुन येत नाही.उलट पावसाची कशी फ़जीती झाली म्हणुन हजर असलेले दोन चार ढग कडाडकन टाळ्या वाजवतात इतकेच्. ढगाला बालकामगार म्हणुन वागवल्याची मला शिक्षा झाली असती. अजब स्वप्न प्रवास आहे तुमचा ... वाचतो आहे लिहीत जा ! राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

स्वाती राजेश गुरुवार, 05/22/2008 - 20:22
ढ्ग आणायला मी "कारे मेघा कारे मेघा पानी तो बरसा" वगैरे फ़िल्मी गाणी म्हणुन पाहीली पण ती सगळी आकाशात असलेल्या ढगांना उद्देशुन होती. नसलेल्या ढगाला बोलावण्यासाठी एकही गाणे सापडले नाही. शेवटी मी "येउन येउन येणार कोण ढगाशिवाय आहेच कोण असे ओरडुनही पाहीले". निवडणुकीला उभे राहिल्याप्रमाणे वाटले:))) मस्त स्वप्नप्रवास झाला....आणि वैतागुन म्हणालो सुद्धा "जाउदे सालं ...तुझ्या स्वप्नात जायचं....गेलं ढगात"वैतागून म्हटले वाटते?...कारण तिला भेटायची अजुनी आस आहे आणि ती मिळत नाही लवकर हे जाणवते.....

वरदा गुरुवार, 05/22/2008 - 20:39
मुम्बैत पूर्वी कापड गिरण्या होत्या त्यांच्या धूराड्यामुळे हमखास ढग सापडायचे. दादर च्या पुढे परळ गिरणगाव येथे तर कोणत्याही वेळी ढग असायचे.पण गिरण्यांचे मॊल झाल्यापासुन तेथले हवामन स्वच्छ झाले आणि ढग नाहीसे झाले होते. खरं आहे हो! भीषण सत्य...किती लोक बेरोजगार झाले ..:( आता मॆचेस एकाचवेळेस इतक्या ठिकाणे असतात की नक्की कोठी जायचे असा ढगांनाच प्रश्न पडतो. झक्कास! क्रिकेट मॅच च्या कॉन्सेप्ट्चीच वाट लावलेय अगदी हल्ली...तुमच्याशी सहमत... स्वगतः आता कुठला मार्ग उरला बर? पत्रातून पोचायचा? एखाद्या पक्षाच्या पाठीवर बसून वगैरे उडतील विजुभाऊ पुढच्या स्वप्नात?

पिवळा डांबिस Fri, 05/23/2008 - 02:26
ए विजुभाव, तुजा भेजा मंजे शाला असली हाय हां! हे क्लाऊडच्या आयडिया लयी चोक्कस!! हल्ली "अर्धविझल्या उदबत्त्या . रक्त गाभुळली वटवाघळे आणि उप्पीटम" हे पुस्तक वाचुन ही झोप येत नसे त्यापेक्षा काहीतरी स्ट्रॊन्ग् उपाय करायला हवा तेच्यासाठी तू शाला दुसरे साईटवर का गेला? इथे मिपावरच्या समदा पोएट्री वाच्यला असतां ना तर कुंभकरण सारखा झ्योपला असता सिक्स मंथ!!:) मुम्बैत पूर्वी कापड गिरण्या होत्या त्यांच्या धूराड्यामुळे हमखास ढग सापडायचे. दादर च्या पुढे परळ गिरणगाव येथे तर कोणत्याही वेळी ढग असायचे. हां! आपन तिथेच मिलमदी काम केला, विव्हिंगमाष्टर!! तीस वरस सर्विस करून रिटायर झ्याला. अरे पन त्ये कालच्या ढगच वेगला!! असला मरियल नवतां!! मी मराथी गाण्यांचा शोध घेतला. पन तरीही निराशाच. मराठीतही ढगांना बोलावण्यासाठी एकही गाणे नव्हते. काय गांडी वार्ता करते? तू "ये रे घना, ये रे घना, न्हाऊ घाल माझ्या मना" कवा ऐकला नाय के? माजा ते लई फेवरिट गाना हाय! अजूनपन मुंबईथी नलाला पानी नाय आला तर मी निस्ता ते गाना म्हनते आनि आंगाला पावडर लावते!!:) कॊल सेंटर वाल्यांचे धूर तर तीन वेगवेगळ्या पातळ्यात विभागले होते. अमेरिकन ऎक्सेंट वाल्याने सोडलेला धूर हा ब्रिटीश ऎक्सेंट वाल्याने सोडलेल्या धूरापेक्षा दोन इंच वरच रहात होता. ते शाला तुमच्या घाटी तात्या लोगच्या तसाच हाय! जरा इंग्लीश आला तर लगेच ऍक्सेंट मारते! आता मी बघ किती झकास मराटी बोलते, जरापन ऍक्सेंट हाय काय?:) आपण स्वत:ला बाटलीत बंद करुन घेउ आणि ती बाटली समुद्रात फ़ेकुयात हे मस्त सुच्यवला! आता तू जास्त बोर करायला लागला की तुलाच्य बाटलीत भरून बाटली दरयामधी फेकून नाखू या! शाला घंपतीबाप्पा मोरया!!!:)) बाकी हा पोर्शन लिवलाय च्यांगला! ते फायरवोल वगेरेपेक्षा घणा सरस! आपल्याला आवडला!! सिन्सियरली, यलो दांबिसवाला

चतुरंग Fri, 05/23/2008 - 03:22
तू आज ते पेस्तनकाकाची श्टोरी ऐकली दिसते, बराबर के? ते तू ऐकली ना के मग असाच होउन जाते, थोदा वेल टायपिंगमदी पन गुजराति इफेक्ट येते! ए तो अपनु भाईकाकानो जबरा इफेक्ट छे! :) चतुरंग

पिवळा डांबिस Fri, 05/23/2008 - 06:39
नाय मंजे ते तुमचा लोगचा भाईकाका तर ज्यबरदस्त खराच, आमी त्येचा बराच बुक वाच्यला हाय!! पन आमी हे शिकला आमच्ये एक प्रोफेसरकडून! आमी झेवियरला असताना बे साल त्याच्या हाताखाली रिसर्च प्रोजेक्ट केला होता... शाला तेच्या डोका घणो सूपीक, आपले हे विजुभावसारखाच, पण आटाबी सटकलेला, आपले हे **भावसारखाच!! (विजुभाव, ते तुमच्ये क्लाऊडपेक्षा हे लाईटली घ्या!!:) अरे, हे तर आमी अगदी सिंपल राईट केला, एकबी पारसी-गुजराती गाळी नाय दिला! शाला हे न्हल्ली-न्हल्ली डिकरी लोग हे साईट वाच्यते, आपल्याला "काका" बोलते, उगाच तेनला एंबरेसमेंट नको शाला!!:)) परफॅक्ट जंटलमेन, यलो दांबिसवाला. पीएसः ए चतुरंग! ते पारसी-गुजरातीमदी "इफेक्ट" नसते, "इफॅक्ट" असते! :)) ट्यूशन लावते का माझी ट्यूशन, आं!!!:))

बकुळफुले Sat, 05/24/2008 - 10:22
शिवाय पाउस पाडण्या अगोदर डकवर्थ-लुइस चा नियम समजून घ्या असा आदेश काढला गेला तर काय ? या धास्तीने ढगानी मॆचला येणेच सोडुन दिले होते. =)) हे बेष्टच हो विजुभौ. बाकी हा नियम भडकमकर क्लासेस मधे समजाउन सांगतात का हो? हे वाचुन आनंदीत झालेली बकुळफुले

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 17:24
हम्म्म... हे आपले विजुभाऊ स्वप्न बघतात का गंमत करतात? कुठुनही कसेही काहीही केव्हाही करतात..काय स्वप्न आहेत का "द मेट्रीक्स" ?
"ढग आणा नाहीतर आमरण उपोषणाला बसेन अशी धमकी दिली. माझ्या धमकी चा त्यांच्यावर काहीच परिणाम झाला नाही. तेथिल लोकानी उलट माझ्या सत्कारासाठी हार फ़ुले आणायला माणुस पाठवला.
:)) काय राव, बारामतीतल्या माणसांना उपोषणाच्या धमक्या देता होय? असंच होणार की मग.
"जाउदे सालं ...तुझ्या स्वप्नात जायचं....गेलं ढगात" एवढे बोलतो न बोलतो तोच मला जाणीव झाली....मी खरंच ढगात गेलो होतो.
हे हे हे...चला, म्हणजे फायनली तुम्हाला ढगाची वडाप मिळाली तर :)
(क्रमश:)............................................
च्यामारी टोपी ह्या क्रमशःची! काय करावं बरं ह्या संसर्गजन्य विकाराला :?

राजे गुरुवार, 05/22/2008 - 17:35
विजूभाऊ ! हे मात्र जबरा ! त्या गाण्यात मिळणारा पैसा खोटा असतो हे ठाऊक झाल्यापासुन पाउसही गाने ऐकुन येत नाही.उलट पावसाची कशी फ़जीती झाली म्हणुन हजर असलेले दोन चार ढग कडाडकन टाळ्या वाजवतात इतकेच्. ढगाला बालकामगार म्हणुन वागवल्याची मला शिक्षा झाली असती. अजब स्वप्न प्रवास आहे तुमचा ... वाचतो आहे लिहीत जा ! राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

स्वाती राजेश गुरुवार, 05/22/2008 - 20:22
ढ्ग आणायला मी "कारे मेघा कारे मेघा पानी तो बरसा" वगैरे फ़िल्मी गाणी म्हणुन पाहीली पण ती सगळी आकाशात असलेल्या ढगांना उद्देशुन होती. नसलेल्या ढगाला बोलावण्यासाठी एकही गाणे सापडले नाही. शेवटी मी "येउन येउन येणार कोण ढगाशिवाय आहेच कोण असे ओरडुनही पाहीले". निवडणुकीला उभे राहिल्याप्रमाणे वाटले:))) मस्त स्वप्नप्रवास झाला....आणि वैतागुन म्हणालो सुद्धा "जाउदे सालं ...तुझ्या स्वप्नात जायचं....गेलं ढगात"वैतागून म्हटले वाटते?...कारण तिला भेटायची अजुनी आस आहे आणि ती मिळत नाही लवकर हे जाणवते.....

वरदा गुरुवार, 05/22/2008 - 20:39
मुम्बैत पूर्वी कापड गिरण्या होत्या त्यांच्या धूराड्यामुळे हमखास ढग सापडायचे. दादर च्या पुढे परळ गिरणगाव येथे तर कोणत्याही वेळी ढग असायचे.पण गिरण्यांचे मॊल झाल्यापासुन तेथले हवामन स्वच्छ झाले आणि ढग नाहीसे झाले होते. खरं आहे हो! भीषण सत्य...किती लोक बेरोजगार झाले ..:( आता मॆचेस एकाचवेळेस इतक्या ठिकाणे असतात की नक्की कोठी जायचे असा ढगांनाच प्रश्न पडतो. झक्कास! क्रिकेट मॅच च्या कॉन्सेप्ट्चीच वाट लावलेय अगदी हल्ली...तुमच्याशी सहमत... स्वगतः आता कुठला मार्ग उरला बर? पत्रातून पोचायचा? एखाद्या पक्षाच्या पाठीवर बसून वगैरे उडतील विजुभाऊ पुढच्या स्वप्नात?

पिवळा डांबिस Fri, 05/23/2008 - 02:26
ए विजुभाव, तुजा भेजा मंजे शाला असली हाय हां! हे क्लाऊडच्या आयडिया लयी चोक्कस!! हल्ली "अर्धविझल्या उदबत्त्या . रक्त गाभुळली वटवाघळे आणि उप्पीटम" हे पुस्तक वाचुन ही झोप येत नसे त्यापेक्षा काहीतरी स्ट्रॊन्ग् उपाय करायला हवा तेच्यासाठी तू शाला दुसरे साईटवर का गेला? इथे मिपावरच्या समदा पोएट्री वाच्यला असतां ना तर कुंभकरण सारखा झ्योपला असता सिक्स मंथ!!:) मुम्बैत पूर्वी कापड गिरण्या होत्या त्यांच्या धूराड्यामुळे हमखास ढग सापडायचे. दादर च्या पुढे परळ गिरणगाव येथे तर कोणत्याही वेळी ढग असायचे. हां! आपन तिथेच मिलमदी काम केला, विव्हिंगमाष्टर!! तीस वरस सर्विस करून रिटायर झ्याला. अरे पन त्ये कालच्या ढगच वेगला!! असला मरियल नवतां!! मी मराथी गाण्यांचा शोध घेतला. पन तरीही निराशाच. मराठीतही ढगांना बोलावण्यासाठी एकही गाणे नव्हते. काय गांडी वार्ता करते? तू "ये रे घना, ये रे घना, न्हाऊ घाल माझ्या मना" कवा ऐकला नाय के? माजा ते लई फेवरिट गाना हाय! अजूनपन मुंबईथी नलाला पानी नाय आला तर मी निस्ता ते गाना म्हनते आनि आंगाला पावडर लावते!!:) कॊल सेंटर वाल्यांचे धूर तर तीन वेगवेगळ्या पातळ्यात विभागले होते. अमेरिकन ऎक्सेंट वाल्याने सोडलेला धूर हा ब्रिटीश ऎक्सेंट वाल्याने सोडलेल्या धूरापेक्षा दोन इंच वरच रहात होता. ते शाला तुमच्या घाटी तात्या लोगच्या तसाच हाय! जरा इंग्लीश आला तर लगेच ऍक्सेंट मारते! आता मी बघ किती झकास मराटी बोलते, जरापन ऍक्सेंट हाय काय?:) आपण स्वत:ला बाटलीत बंद करुन घेउ आणि ती बाटली समुद्रात फ़ेकुयात हे मस्त सुच्यवला! आता तू जास्त बोर करायला लागला की तुलाच्य बाटलीत भरून बाटली दरयामधी फेकून नाखू या! शाला घंपतीबाप्पा मोरया!!!:)) बाकी हा पोर्शन लिवलाय च्यांगला! ते फायरवोल वगेरेपेक्षा घणा सरस! आपल्याला आवडला!! सिन्सियरली, यलो दांबिसवाला

चतुरंग Fri, 05/23/2008 - 03:22
तू आज ते पेस्तनकाकाची श्टोरी ऐकली दिसते, बराबर के? ते तू ऐकली ना के मग असाच होउन जाते, थोदा वेल टायपिंगमदी पन गुजराति इफेक्ट येते! ए तो अपनु भाईकाकानो जबरा इफेक्ट छे! :) चतुरंग

पिवळा डांबिस Fri, 05/23/2008 - 06:39
नाय मंजे ते तुमचा लोगचा भाईकाका तर ज्यबरदस्त खराच, आमी त्येचा बराच बुक वाच्यला हाय!! पन आमी हे शिकला आमच्ये एक प्रोफेसरकडून! आमी झेवियरला असताना बे साल त्याच्या हाताखाली रिसर्च प्रोजेक्ट केला होता... शाला तेच्या डोका घणो सूपीक, आपले हे विजुभावसारखाच, पण आटाबी सटकलेला, आपले हे **भावसारखाच!! (विजुभाव, ते तुमच्ये क्लाऊडपेक्षा हे लाईटली घ्या!!:) अरे, हे तर आमी अगदी सिंपल राईट केला, एकबी पारसी-गुजराती गाळी नाय दिला! शाला हे न्हल्ली-न्हल्ली डिकरी लोग हे साईट वाच्यते, आपल्याला "काका" बोलते, उगाच तेनला एंबरेसमेंट नको शाला!!:)) परफॅक्ट जंटलमेन, यलो दांबिसवाला. पीएसः ए चतुरंग! ते पारसी-गुजरातीमदी "इफेक्ट" नसते, "इफॅक्ट" असते! :)) ट्यूशन लावते का माझी ट्यूशन, आं!!!:))

बकुळफुले Sat, 05/24/2008 - 10:22
शिवाय पाउस पाडण्या अगोदर डकवर्थ-लुइस चा नियम समजून घ्या असा आदेश काढला गेला तर काय ? या धास्तीने ढगानी मॆचला येणेच सोडुन दिले होते. =)) हे बेष्टच हो विजुभौ. बाकी हा नियम भडकमकर क्लासेस मधे समजाउन सांगतात का हो? हे वाचुन आनंदीत झालेली बकुळफुले
लेखनविषय:
मुक्तक
लेखनप्रकार
विरंगुळा
3

सार काही क्षम्य असतं

विजुभाऊ ·

मनिष गुरुवार, 05/22/2008 - 14:38
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं.... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं.......
सकस छे!!! :)

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 14:48
पण तुझं ते ओठांचा चम्बु करुन मान हलवत बोलणं अन मानेच्या हालचाली बरोबर ते कानातल्या लोलकांचे डुलणं ..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे उशीर झाल्याची शंभर कारणं सांगणही क्षम्य असतं....... वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं.......
हाय्य !!!! खल्लास आपण.... एकदम वास्तववादी तरीही रमणीय :) सुंदर !
माझं अधांतरी जगत स्वप्नं रंगवणं.... त्या स्वप्नांना तू जमिनीवर आणणं... आणि मी कावराबावरा असताना तुझं मला स्पर्ष करणं.... त्या स्पर्षाचा निरागसपणा अनुभवणं...... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे हजार चिंतांचा भार वाहणंही क्षम्य असतं.......
लाखमोलाची गोष्ट ४-६ ओळीत सांगितलीत भाऊ. मस्त.
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं....
हम्म्म....छानच. म्हणजे, ...नकोच बुवा...नाही त्या गोष्टी नको त्या वेळी नकोत बोलायला. लगे रहो विजुभाऊ :)

मनिष गुरुवार, 05/22/2008 - 14:55
अगदीच राहवले नाही म्हणून माझ्या आवडत्या ओळींचे, जमेल तसे स्वैर भाषांतर....
मेरा युंही ख्वाबों मे खोये रहेना, और तुम्हारा वो ख्वाबों की तावीर की बातें करना, मै सहम जाऊ तो वो हलकेसे मुझे छू लेना... तुम्हारे छुने का अहेसास, वो छूने की मासुमियत, ये सब इतना लुभावना है, के हजार गमों को भी इनमे बह जाना है|
विजुभाऊ - जियो!

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 15:29
त्यापुढे हजार चिंतांचा भार वाहणंही क्षम्य असतं....... त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं.......
छान जमलंय.

राजे गुरुवार, 05/22/2008 - 17:36
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... :) हे खास ! राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 17:40
आल्यावर डोळ्याच्या कोपर्‍यातुन मी किती रागावलोय ; याचा अंदाज घेणं..... तुझं हे असं पहाणं...... क्या बात है...! वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... मार डाला! विजूभाऊ, सुंदर कविता...! तात्या.

शितल गुरुवार, 05/22/2008 - 17:47
वीजुभाऊ एकदम अफलातुन काव्य रचना,मस्त. स्वप्नातुन उतरून एवढे खतरनाक वास्तविक काव्य सही.

शितल गुरुवार, 05/22/2008 - 17:48
काव्यासाठी वेगळा विभाग सुरू करायला हवा. तात्या ऐकताय ना ?

वरदा गुरुवार, 05/22/2008 - 17:59
झक्कास्.....खूपच सुंदर कविता.... वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... आय हाय!

प्राजु गुरुवार, 05/22/2008 - 18:59
माझं अधांतरी जगत स्वप्नं रंगवणं.... त्या स्वप्नांना तू जमिनीवर आणणं... आणि मी कावराबावरा असताना तुझं मला स्पर्ष करणं.... त्या स्पर्षाचा निरागसपणा अनुभवणं...... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे हजार चिंतांचा भार वाहणंही क्षम्य असतं....... हे अतिशय छान. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

स्वाती राजेश गुरुवार, 05/22/2008 - 20:30
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं.... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं....... या ओळी खासच... आवडल्या.... बाकी, तुम्ही काव्य कधी पासून करायला सुरवात केली? सही आहे वरील कविता...

llपुण्याचे पेशवेll गुरुवार, 05/22/2008 - 20:59
विजुभाऊ, सगळीच कविता इतकी आवडली कि कुठल्या १-२ ओळिच आवडल्या म्हणून उल्लेखच करू शकत नाही. एकदम मस्त. (सुंदर कविता वाचून नि:शब्द झालेला) डॅनी. पुण्याचे पेशवे

यशोधरा गुरुवार, 05/22/2008 - 22:20
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... आय हाय! अगदी अगदी!! एकदमच आय हाय!! मस्तच लिहीलय!

धनंजय Fri, 05/23/2008 - 00:07
रम्य कल्पना. ती शेवटच्या कडव्यातील कल्पना फार आवडली! (पण शेवटचे कडवे बाकीच्या कवितेशी प्रवाहीपणे जोडलेले वाटत नाही - माझे तसे वाटणे क्षम्य असावे... )

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Fri, 05/23/2008 - 17:57

विजुभौ,

प्रेमावर कितीही वेळ बोलत राहिलो, लिहित राहिलो तरी विषय कधीच न संपणारा,
रिकाम्या वेळात तो अनुभव आपल्या मनाभोवती पिंगा घालत असतो. तशी आपली
मनभर फिरणारी....सुंदर कविता.

'' क्लासला दांडी मारुन माझं बसस्टॊप वर
विनाकारण उभे रहाणं क्षम्य असत ''

आपण  बस स्टॉपवर तासन तास  वाट पाहावी,
अन् तिने आपल्या असण्याचा  लांबून अंदाज घ्यायचा अन
निघुन जायचं, हे तर फार जिव्हारी लागतं...!!!!


'' पण तुझं ते ओठांचा चम्बु करुन मान हलवत बोलणं
अन मानेच्या हालचाली बरोबर
ते कानातल्या लोलकांचे डुलणं .....
हे इतकं रम्य असतं की
त्यापुढे उशीर झाल्याची शंभर कारणं सांगणही क्षम्य असतं "

बस, याचसाठी केला अट्टाहास तो क्षण सुखाचा व्हावा !!!!
अजूनही फावल्या वेळात सुंदर स्त्रीयांची  निरिक्षणे चालली,  तर कानातल्या लोलकांवर आमची  नजर हमखास जातेच.
टिकली जर चंद्रकोर असेल तर मेलोच आम्ही :)

''वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं
तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं......
तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं.....
हे इतकं रम्य असतं की''

विजुभौ,  दिलसे  प्रेम ज्यानं  केलं, त्याला हे सर्व आठवतं, सुचतं.....
वा-यामुळे भुरभुरणा-या  केसांची बट मागे घेण्याची तिची अदा
जीवघेणीच..... आणि  हे सर्व केव्हा आठवतं माहित आहे

कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी .....
आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण
पुन्हा अनुभवणं... जगणं....
हे इतकं रम्य असतं की

डोळे खरंच भरतात की असे वाटायला लागते. या निमित्ताने  आम्हाला एका कवीच्या कवितेची आठवण होते.

" माझ्याच प्राक्तनात
का वैशाख उन आले,

जेथे विसावलो मी
तिथे तुफान आले. "

सारांश कविता तुमची असेल, पण अनुभव अनेकांचा  मांडला राव !!! लिखते रहो, विजुभौ

- दिलीप बिरुटे

गणा मास्तर Fri, 05/23/2008 - 20:05
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... हय क्या बात कही है

मदनबाण Sat, 05/24/2008 - 05:00
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... हे लई बेस्ट..... (अवखळ पोरगा) मदनबाण.....

बकुळफुले Sat, 05/24/2008 - 10:39
विजुभाउ प्रेमात पडलात की काय त्या मलेशियन ऍन ताइंच्या. बाकी मस्तच आहेत तुमचे शब्द. तुम्ही कविता लिहित असाल हे आमच्या स्वप्नात ही आले नव्हते ( तुमच्या स्वप्नात आले असेल आणि तुम्ही त्या धक्क्याने जागे झाले असाल) फक्त एक करा कविता तेवढ्या क्रमशः लिहु नका तुमच्या लेखनाचा आस्वाद घेणारी बकुळफुले

अजिंक्य गुरुवार, 05/29/2008 - 12:49
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं.... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं....... क्या बात है!! मस्तच!! लगे रहो!!!

मृगनयनी Mon, 09/15/2008 - 12:52
ते कानातल्या लोलकांचे डुलणं ..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे उशीर झाल्याची शंभर कारणं सांगणही क्षम्य असतं....... मस्त!!!!.......... जबरा!!!......... चाबुक..... फंडु..... ..... ... .. . नि:शब्द!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :) विजुभौ... परत १ कुतुहलः तुमचा 'प्रेम-विवाह' झालाये का?

प्रभाकर पेठकर Mon, 09/15/2008 - 13:05
विजुभौ... परत १ कुतुहलः तुमचा 'प्रेम-विवाह' झालाये का? का त्या जखमी सैनिकाच्या जखमा डिवचता आहात? कविता छान आहे.

जैनाचं कार्ट Mon, 09/15/2008 - 13:10
>>>का त्या जखमी सैनिकाच्या जखमा डिवचता आहात? =)) का उगाच मीठ चोळत आहात असे देखील वाक्य येथे चालू शकेल ना पेठेकर'काका ;) राज जैन शुभ कर्मन ते कबहूं न डरो....! आमचा ब्लॉग

विजुभाऊ Mon, 09/15/2008 - 13:18
मरहम लगाने के बहाने से सौ आयेंगे मरहम लगाने के बजाय जख्म कुरेद जायेंगे पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

मनिष गुरुवार, 05/22/2008 - 14:38
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं.... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं.......
सकस छे!!! :)

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 14:48
पण तुझं ते ओठांचा चम्बु करुन मान हलवत बोलणं अन मानेच्या हालचाली बरोबर ते कानातल्या लोलकांचे डुलणं ..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे उशीर झाल्याची शंभर कारणं सांगणही क्षम्य असतं....... वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं.......
हाय्य !!!! खल्लास आपण.... एकदम वास्तववादी तरीही रमणीय :) सुंदर !
माझं अधांतरी जगत स्वप्नं रंगवणं.... त्या स्वप्नांना तू जमिनीवर आणणं... आणि मी कावराबावरा असताना तुझं मला स्पर्ष करणं.... त्या स्पर्षाचा निरागसपणा अनुभवणं...... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे हजार चिंतांचा भार वाहणंही क्षम्य असतं.......
लाखमोलाची गोष्ट ४-६ ओळीत सांगितलीत भाऊ. मस्त.
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं....
हम्म्म....छानच. म्हणजे, ...नकोच बुवा...नाही त्या गोष्टी नको त्या वेळी नकोत बोलायला. लगे रहो विजुभाऊ :)

मनिष गुरुवार, 05/22/2008 - 14:55
अगदीच राहवले नाही म्हणून माझ्या आवडत्या ओळींचे, जमेल तसे स्वैर भाषांतर....
मेरा युंही ख्वाबों मे खोये रहेना, और तुम्हारा वो ख्वाबों की तावीर की बातें करना, मै सहम जाऊ तो वो हलकेसे मुझे छू लेना... तुम्हारे छुने का अहेसास, वो छूने की मासुमियत, ये सब इतना लुभावना है, के हजार गमों को भी इनमे बह जाना है|
विजुभाऊ - जियो!

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 15:29
त्यापुढे हजार चिंतांचा भार वाहणंही क्षम्य असतं....... त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं.......
छान जमलंय.

राजे गुरुवार, 05/22/2008 - 17:36
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... :) हे खास ! राज जैन जेव्हा तुम्ही कर्म करण्यामध्ये कमी पडता तेव्हा नशीबाला दोष देता !

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 17:40
आल्यावर डोळ्याच्या कोपर्‍यातुन मी किती रागावलोय ; याचा अंदाज घेणं..... तुझं हे असं पहाणं...... क्या बात है...! वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... मार डाला! विजूभाऊ, सुंदर कविता...! तात्या.

शितल गुरुवार, 05/22/2008 - 17:47
वीजुभाऊ एकदम अफलातुन काव्य रचना,मस्त. स्वप्नातुन उतरून एवढे खतरनाक वास्तविक काव्य सही.

शितल गुरुवार, 05/22/2008 - 17:48
काव्यासाठी वेगळा विभाग सुरू करायला हवा. तात्या ऐकताय ना ?

वरदा गुरुवार, 05/22/2008 - 17:59
झक्कास्.....खूपच सुंदर कविता.... वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... आय हाय!

प्राजु गुरुवार, 05/22/2008 - 18:59
माझं अधांतरी जगत स्वप्नं रंगवणं.... त्या स्वप्नांना तू जमिनीवर आणणं... आणि मी कावराबावरा असताना तुझं मला स्पर्ष करणं.... त्या स्पर्षाचा निरागसपणा अनुभवणं...... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे हजार चिंतांचा भार वाहणंही क्षम्य असतं....... हे अतिशय छान. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

स्वाती राजेश गुरुवार, 05/22/2008 - 20:30
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं.... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं....... या ओळी खासच... आवडल्या.... बाकी, तुम्ही काव्य कधी पासून करायला सुरवात केली? सही आहे वरील कविता...

llपुण्याचे पेशवेll गुरुवार, 05/22/2008 - 20:59
विजुभाऊ, सगळीच कविता इतकी आवडली कि कुठल्या १-२ ओळिच आवडल्या म्हणून उल्लेखच करू शकत नाही. एकदम मस्त. (सुंदर कविता वाचून नि:शब्द झालेला) डॅनी. पुण्याचे पेशवे

यशोधरा गुरुवार, 05/22/2008 - 22:20
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... आय हाय! अगदी अगदी!! एकदमच आय हाय!! मस्तच लिहीलय!

धनंजय Fri, 05/23/2008 - 00:07
रम्य कल्पना. ती शेवटच्या कडव्यातील कल्पना फार आवडली! (पण शेवटचे कडवे बाकीच्या कवितेशी प्रवाहीपणे जोडलेले वाटत नाही - माझे तसे वाटणे क्षम्य असावे... )

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Fri, 05/23/2008 - 17:57

विजुभौ,

प्रेमावर कितीही वेळ बोलत राहिलो, लिहित राहिलो तरी विषय कधीच न संपणारा,
रिकाम्या वेळात तो अनुभव आपल्या मनाभोवती पिंगा घालत असतो. तशी आपली
मनभर फिरणारी....सुंदर कविता.

'' क्लासला दांडी मारुन माझं बसस्टॊप वर
विनाकारण उभे रहाणं क्षम्य असत ''

आपण  बस स्टॉपवर तासन तास  वाट पाहावी,
अन् तिने आपल्या असण्याचा  लांबून अंदाज घ्यायचा अन
निघुन जायचं, हे तर फार जिव्हारी लागतं...!!!!


'' पण तुझं ते ओठांचा चम्बु करुन मान हलवत बोलणं
अन मानेच्या हालचाली बरोबर
ते कानातल्या लोलकांचे डुलणं .....
हे इतकं रम्य असतं की
त्यापुढे उशीर झाल्याची शंभर कारणं सांगणही क्षम्य असतं "

बस, याचसाठी केला अट्टाहास तो क्षण सुखाचा व्हावा !!!!
अजूनही फावल्या वेळात सुंदर स्त्रीयांची  निरिक्षणे चालली,  तर कानातल्या लोलकांवर आमची  नजर हमखास जातेच.
टिकली जर चंद्रकोर असेल तर मेलोच आम्ही :)

''वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं
तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं......
तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं.....
हे इतकं रम्य असतं की''

विजुभौ,  दिलसे  प्रेम ज्यानं  केलं, त्याला हे सर्व आठवतं, सुचतं.....
वा-यामुळे भुरभुरणा-या  केसांची बट मागे घेण्याची तिची अदा
जीवघेणीच..... आणि  हे सर्व केव्हा आठवतं माहित आहे

कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी .....
आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण
पुन्हा अनुभवणं... जगणं....
हे इतकं रम्य असतं की

डोळे खरंच भरतात की असे वाटायला लागते. या निमित्ताने  आम्हाला एका कवीच्या कवितेची आठवण होते.

" माझ्याच प्राक्तनात
का वैशाख उन आले,

जेथे विसावलो मी
तिथे तुफान आले. "

सारांश कविता तुमची असेल, पण अनुभव अनेकांचा  मांडला राव !!! लिखते रहो, विजुभौ

- दिलीप बिरुटे

गणा मास्तर Fri, 05/23/2008 - 20:05
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... हय क्या बात कही है

मदनबाण Sat, 05/24/2008 - 05:00
वार्‍यामुळे अवखळुन केसांचं तुझ्या गालांवर रुंजी घालणं...... तू त्याना डाव्या हाताने कानामागे दडवणं..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे मी तुझ्यावर रागावण्याचं कारणच विसरणंही क्षम्य असतं....... हे लई बेस्ट..... (अवखळ पोरगा) मदनबाण.....

बकुळफुले Sat, 05/24/2008 - 10:39
विजुभाउ प्रेमात पडलात की काय त्या मलेशियन ऍन ताइंच्या. बाकी मस्तच आहेत तुमचे शब्द. तुम्ही कविता लिहित असाल हे आमच्या स्वप्नात ही आले नव्हते ( तुमच्या स्वप्नात आले असेल आणि तुम्ही त्या धक्क्याने जागे झाले असाल) फक्त एक करा कविता तेवढ्या क्रमशः लिहु नका तुमच्या लेखनाचा आस्वाद घेणारी बकुळफुले

अजिंक्य गुरुवार, 05/29/2008 - 12:49
कधी कातरवेळी.... संध्याकाळी ..... आठवणी जागवुन हे सगळे क्षण पुन्हा अनुभवणं... जगणं.... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे डोळ्यातुन पाण्याच्या धारा लागणंही क्षम्य असतं....... क्या बात है!! मस्तच!! लगे रहो!!!

मृगनयनी Mon, 09/15/2008 - 12:52
ते कानातल्या लोलकांचे डुलणं ..... हे इतकं रम्य असतं की त्यापुढे उशीर झाल्याची शंभर कारणं सांगणही क्षम्य असतं....... मस्त!!!!.......... जबरा!!!......... चाबुक..... फंडु..... ..... ... .. . नि:शब्द!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :) विजुभौ... परत १ कुतुहलः तुमचा 'प्रेम-विवाह' झालाये का?

प्रभाकर पेठकर Mon, 09/15/2008 - 13:05
विजुभौ... परत १ कुतुहलः तुमचा 'प्रेम-विवाह' झालाये का? का त्या जखमी सैनिकाच्या जखमा डिवचता आहात? कविता छान आहे.

जैनाचं कार्ट Mon, 09/15/2008 - 13:10
>>>का त्या जखमी सैनिकाच्या जखमा डिवचता आहात? =)) का उगाच मीठ चोळत आहात असे देखील वाक्य येथे चालू शकेल ना पेठेकर'काका ;) राज जैन शुभ कर्मन ते कबहूं न डरो....! आमचा ब्लॉग

विजुभाऊ Mon, 09/15/2008 - 13:18
मरहम लगाने के बहाने से सौ आयेंगे मरहम लगाने के बजाय जख्म कुरेद जायेंगे पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत
लेखनविषय:
मुक्तक
म्हणतात की प्रेमात आणि युद्धात सार काही क्षम्य असतं पण प्रेमात पडतानाचा क्षण अनुभवणं....... हे इतके रम्य असते की त्यापुढे तू दिसावीस म्हणुन ; क्लासला दांडी मारुन माझं बसस्टॊप वर विनाकारण उभे रहाणं क्षम्य असतं त्यामुळे परिक्षेची एक दोन युद्ध हरणं ही क्षम्य असतं......... माझं ताटकळतं तुझी वाट पहात असणं...तुझं येणं... आल्यावर डोळ्याच्या कोपर्‍यातुन मी किती रागावलोय ; याचा अंदाज घेणं..... तुझं हे असं पहाणं...... हे इतके रम्य असतं की त्यापुढे तुझं मला तासभर उन्हात ताटकळवणंही क्षम्य असतं.......

वडाप

शैलेन्द्र ·

कुंदन गुरुवार, 05/22/2008 - 14:47
खाजगी जीप्स ला वडाप म्हणत असावेत से वाटते , जस्से ६ आसनी ला डुक्कर रिक्षा ऐकल्याचे स्मरते ...

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 05/22/2008 - 14:52
( भरपूर प्रवासी कोंबून) शेअर पद्धतीने चालवल्या जाणार्‍या वाहनाला ( जीप / रिक्षा ) वडाप असे म्हणतात... हा शब्द मी कोल्हापूर सांगली भागात जास्त वापरला जाताना पाहिला आहे... बाकीकडे ही असेल... __________________- लेख सुरुवात छान आहे...पण प्लीज टाकायची घाई नका बुवा करू... निवांत लिहा.... लेख पूर्ण करा ,मग वाट्टेल तेवढ्या भागात टाका... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 15:14
लेख पूर्ण करा ,मग वाट्टेल तेवढ्या भागात टाका...
सहमत.

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 14:52
चांगले लिहिलेय. वडाप म्हणजे काय. कसारा लोकलने मी पण प्रवास करते.. मामाकडे जाताना.. वाशिंद / खर्डी / नाशिक :) भाग जरा मोठे लिहि शैलेंद्र.

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 14:56
येऊद्या अजुन, छान लिहिता आहात की :)
(पुढे लवकरच, पहिलाच प्रयत्न, टक लेखनास वेळ लागतोय)
असं मुळीच वाटत नाहीय्ये.
टक लेखनास वेळ लागतोय
सोप्पं आहे. http://www.misalpav.com/node/1312 हे एका खिडकीत उघडून ठेवा...फटाफट काम होईल. :) पु.ले.शु. थोरले आनंदराव, वडाप म्हणजे 'भाड्याची गाडी' (इथं शिवी नाहीय्ये..नीट वाचावे.) जश्या चेंबूरहून / वाशी-नाक्यावरुन पुण्याला जायला सुमो, तवेरा, स्कॉर्पिओ इ.इ. गाड्या असतात, त्या वडाप (जरा दिसायला बिसायला लैच भारी असतात नै नावापेक्षा?) हा शब्द सांगली-मिरज-कोल्हापूरकडे जास्त ऐकायला मिळतो :) तिथे ६ आसनी रिक्षांनाही वडाप म्हणतात.

शैलेन्द्र गुरुवार, 05/22/2008 - 15:00
मोठच लिहायच होत, पण अजुन कि बोर्ड वर हात नहि बसलेला.. वडाप म्हणजे खाजगी , ट्प्प्याचि वाहतुक करणारि वाहन..

तात्या विंचू गुरुवार, 05/22/2008 - 16:18
थोडक्यात वडाप म्हणजे.... कितिपण बसवा आणि वडा (ओढा)... रिक्षा टॅक्सी इ. वाहनाना प्रवासी बसवून घ्यायची मर्यादा असते..... वडापला ती मर्यादा नसते....... अतिशय स्वस्तात आपण जाउ शकतो....... -(वडाप प्रेमी) तो मी नव्हेच

सुमीत गुरुवार, 05/22/2008 - 20:02
सुरूवात अप्रतिम, छान लिहित आहात. पुढचा भाग येऊ दे लवकर

झकासराव गुरुवार, 05/22/2008 - 20:29
हा शब्द कोल्हापुर सांगली बाजुलाच वापरला जातो. वडापचा अर्थ बेकायदेशीर पणे केलेली टप्पा वाहतुक. कोल्हापुर जोतिबा, कोल्हापुर मलकापुर/ बांबवडे ह्या रूट वर वडाप जोरात सुरु असते. एका जीप मध्ये भरपुर प्रवासी कोंबुन वाहतुक असते. त्यातली सगळ्यात मोठी गम्मत म्हणजे पुढे ड्रायव्हर कोठे बसला आहे हे नीरखुन पहावे लागते कारण पुढे बसवलेली माणसं. सुरवात तर छान झाली आहे. पुढचे भाग पटापट येवुदेत. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

विसोबा खेचर Fri, 05/23/2008 - 09:00
ष्टोरी अंमळ इंटरेस्टिंग वाटते आहे.. फुडला पर्ट येऊ द्या सत्वर झणी! तात्या.

कुंदन गुरुवार, 05/22/2008 - 14:47
खाजगी जीप्स ला वडाप म्हणत असावेत से वाटते , जस्से ६ आसनी ला डुक्कर रिक्षा ऐकल्याचे स्मरते ...

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 05/22/2008 - 14:52
( भरपूर प्रवासी कोंबून) शेअर पद्धतीने चालवल्या जाणार्‍या वाहनाला ( जीप / रिक्षा ) वडाप असे म्हणतात... हा शब्द मी कोल्हापूर सांगली भागात जास्त वापरला जाताना पाहिला आहे... बाकीकडे ही असेल... __________________- लेख सुरुवात छान आहे...पण प्लीज टाकायची घाई नका बुवा करू... निवांत लिहा.... लेख पूर्ण करा ,मग वाट्टेल तेवढ्या भागात टाका... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 15:14
लेख पूर्ण करा ,मग वाट्टेल तेवढ्या भागात टाका...
सहमत.

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 14:52
चांगले लिहिलेय. वडाप म्हणजे काय. कसारा लोकलने मी पण प्रवास करते.. मामाकडे जाताना.. वाशिंद / खर्डी / नाशिक :) भाग जरा मोठे लिहि शैलेंद्र.

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 14:56
येऊद्या अजुन, छान लिहिता आहात की :)
(पुढे लवकरच, पहिलाच प्रयत्न, टक लेखनास वेळ लागतोय)
असं मुळीच वाटत नाहीय्ये.
टक लेखनास वेळ लागतोय
सोप्पं आहे. http://www.misalpav.com/node/1312 हे एका खिडकीत उघडून ठेवा...फटाफट काम होईल. :) पु.ले.शु. थोरले आनंदराव, वडाप म्हणजे 'भाड्याची गाडी' (इथं शिवी नाहीय्ये..नीट वाचावे.) जश्या चेंबूरहून / वाशी-नाक्यावरुन पुण्याला जायला सुमो, तवेरा, स्कॉर्पिओ इ.इ. गाड्या असतात, त्या वडाप (जरा दिसायला बिसायला लैच भारी असतात नै नावापेक्षा?) हा शब्द सांगली-मिरज-कोल्हापूरकडे जास्त ऐकायला मिळतो :) तिथे ६ आसनी रिक्षांनाही वडाप म्हणतात.

शैलेन्द्र गुरुवार, 05/22/2008 - 15:00
मोठच लिहायच होत, पण अजुन कि बोर्ड वर हात नहि बसलेला.. वडाप म्हणजे खाजगी , ट्प्प्याचि वाहतुक करणारि वाहन..

तात्या विंचू गुरुवार, 05/22/2008 - 16:18
थोडक्यात वडाप म्हणजे.... कितिपण बसवा आणि वडा (ओढा)... रिक्षा टॅक्सी इ. वाहनाना प्रवासी बसवून घ्यायची मर्यादा असते..... वडापला ती मर्यादा नसते....... अतिशय स्वस्तात आपण जाउ शकतो....... -(वडाप प्रेमी) तो मी नव्हेच

सुमीत गुरुवार, 05/22/2008 - 20:02
सुरूवात अप्रतिम, छान लिहित आहात. पुढचा भाग येऊ दे लवकर

झकासराव गुरुवार, 05/22/2008 - 20:29
हा शब्द कोल्हापुर सांगली बाजुलाच वापरला जातो. वडापचा अर्थ बेकायदेशीर पणे केलेली टप्पा वाहतुक. कोल्हापुर जोतिबा, कोल्हापुर मलकापुर/ बांबवडे ह्या रूट वर वडाप जोरात सुरु असते. एका जीप मध्ये भरपुर प्रवासी कोंबुन वाहतुक असते. त्यातली सगळ्यात मोठी गम्मत म्हणजे पुढे ड्रायव्हर कोठे बसला आहे हे नीरखुन पहावे लागते कारण पुढे बसवलेली माणसं. सुरवात तर छान झाली आहे. पुढचे भाग पटापट येवुदेत. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

विसोबा खेचर Fri, 05/23/2008 - 09:00
ष्टोरी अंमळ इंटरेस्टिंग वाटते आहे.. फुडला पर्ट येऊ द्या सत्वर झणी! तात्या.
लेखनविषय:
समाज
जीवनमान
लेखनप्रकार
प्रकटन
वडाप.. सेन्ट्रल लाईनवरच शेवटच स्टेशन... कसारा.... लोकल मधुन ऊतरलेली गर्दी, उताराकडे वाहणारया पाण्यासारखी एकाच दिशेने वाहते आणि ऊभ्या आड्व्या लावलेल्या बस आणि जीप वर आदळत तिथेच जिरते. घाट माथ्यावर असलेल्या या गावाच हेच प्रयोजन आहे.. या गावात उतरलेली सगळी गर्दी पोटात घेवून महामन्ड्ळाचे लाल डबे आणि खाजगी जीप्स फुर्फुरत घाट चढायला लागतात.. नाशिकच्या दिशेने.. तिथेच तो ऊभा असयचा, कचरू , कचरूच नाव होत त्याच बहुदा.. बहुतेक सगळ्या गाड्या नाशिककडे जायच्या.

नेहमीच धडकी भरते...!

बेसनलाडू ·

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 12:39
ही शांत, सुभगशी संध्या पण किंचित उदासवाणी... ! ओट्यावर, ज़मिनीवर ना सांडले दूध वा पाणी... ?
:)
झटक्यात उगवशी केव्हा मी वडे,भजी तळताना... ! मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना... !
अरे वा... हे असं पण असु शकतं? आयला, कसं काय जमतं बुवा तुम्हा लोकांना एव्हढ्याश्या गोष्टींवरुन सुध्दा कविता गज़ला करायला? छान. चालू द्या... अवांतरः बेसनलाडूचे दर्शन बर्‍याच दिवसांनी घडले...छान!

फटू Fri, 05/23/2008 - 01:01
तशा कविता आम्हीही लिहितो... पण आमची प्रतीभा अश्रू आणि प्रेम याच्यापुढे एक पाऊलही टाकायला मागत नाही... लय भारी राव... अगदी छान जमलं आहे विडंबन... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

चतुरंग Fri, 05/23/2008 - 01:43
छान विडंबन. (स्वगत - हम्म्..केशवा, बिघडायला लागली बरं का रे मंडळी एकेक करुन. ह्याच साठी केला होता अट्टाहास! ;) ) चतुरंग

केशवसुमार Fri, 05/23/2008 - 09:52
बेसनशेठ, विडंबन आवडले.. मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना... ! ह्या वरून आम्हाला आमच्या कंदिल - द दिवा विडंबनातला मी दार लावलेले, वरती कुलूप सुद्धा बोका घुसे कसा हा न्हाणीघरात माझ्या? ह्या द्विपदी आठवल्या.. (वाचक) केशवसुमार

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 12:39
ही शांत, सुभगशी संध्या पण किंचित उदासवाणी... ! ओट्यावर, ज़मिनीवर ना सांडले दूध वा पाणी... ?
:)
झटक्यात उगवशी केव्हा मी वडे,भजी तळताना... ! मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना... !
अरे वा... हे असं पण असु शकतं? आयला, कसं काय जमतं बुवा तुम्हा लोकांना एव्हढ्याश्या गोष्टींवरुन सुध्दा कविता गज़ला करायला? छान. चालू द्या... अवांतरः बेसनलाडूचे दर्शन बर्‍याच दिवसांनी घडले...छान!

फटू Fri, 05/23/2008 - 01:01
तशा कविता आम्हीही लिहितो... पण आमची प्रतीभा अश्रू आणि प्रेम याच्यापुढे एक पाऊलही टाकायला मागत नाही... लय भारी राव... अगदी छान जमलं आहे विडंबन... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

चतुरंग Fri, 05/23/2008 - 01:43
छान विडंबन. (स्वगत - हम्म्..केशवा, बिघडायला लागली बरं का रे मंडळी एकेक करुन. ह्याच साठी केला होता अट्टाहास! ;) ) चतुरंग

केशवसुमार Fri, 05/23/2008 - 09:52
बेसनशेठ, विडंबन आवडले.. मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना... ! ह्या वरून आम्हाला आमच्या कंदिल - द दिवा विडंबनातला मी दार लावलेले, वरती कुलूप सुद्धा बोका घुसे कसा हा न्हाणीघरात माझ्या? ह्या द्विपदी आठवल्या.. (वाचक) केशवसुमार
लेखनविषय:
कविता
विडंबन
Taxonomy upgrade extras
प्रकटन
प्रतिसाद
प्रतिभा
विरंगुळा
प्रदीप कुलकर्णींच्या प्राणाची तुळस बहरलेली पाहून आम्हांला मात्र धडकी भरली :) भरदार तुझ्या दिसण्याने नेहमीच धडकी भरते... ! झाडु घेउनी उभा ज़री बिन् दिक्कत ही अवतरते... ! तो तुझाच - खोलीमधला कुरतडला गाउन, सदरा... ! अन् तुझ्याच हाय कृपेने भार्येचा चढतो पारा... ! या मंत्रभारल्या वेळी मी इथे एकटा नाही... ! ते तुझेच - उंदिर,झुरळे मावश्या नि बोके काही... ! ही शांत, सुभगशी संध्या पण किंचित उदासवाणी... ! ओट्यावर, ज़मिनीवर ना सांडले दूध वा पाणी... ? झटक्यात उगवशी केव्हा मी वडे,भजी तळताना... ! मोरीत उगवशी माझ्या कांतीला उजळवताना...

सुंदरा मनामधे..

ऋचा ·

आर्य गुरुवार, 05/22/2008 - 16:00
सुंदरा मना मधे भरली, जरा नाही ठरली । हवेलीत शिरली, मोत्याच भांग ॥ सिंह सम कटी, ऊभी ऐकटी...........गळ्या मधे हार अंगी तारुण्याचा बहर ज्वानीचा कहर, मारीते लहर मदन तलवार । (मराठा सरदार) आर्य

विसोबा खेचर Fri, 05/23/2008 - 09:08
मस्त ठसकेवाज लावणी आहे. अगदी सुरेल आणि खड्या आवाजात गायली आहे, काव्यही झकास आहे... मजा आली ऐकायला.. आपला, (लावणीप्रेमी) तात्यासरपंच.

फटू Fri, 05/23/2008 - 09:36
आमचे डिसोझा सर त्यांच्या अमराठी मराठी मध्ये ही कविता अशी काही शिकवायचे की बास... त्यांचं ते सुंदरेचं वर्णन चुकुन राम जोशानी ऐकलं असतं तर कपाळावर हात मारुन घेतला असता... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

नीलकांत Sat, 05/24/2008 - 18:55
राम जोशींची ही लावणी शाळेत असल्यापासून आवडती आहे. युट्युबवर हल्ली खुप मराठी व्हिडीओज सापडतात. मजा आहे. नीलकांत

पिवळा डांबिस Mon, 05/26/2008 - 09:34
सुंदर लावणी आहे. गायलीयही मस्त!! नीलकांतराव, तुमचा कंप्यूटर आणि आंतरजालावरचा अनुभव मोठा आहे म्हणून विचारतो, तुम्हाला कुठे "महाराष्ट्रदेश सुंदरा" ही लावणी दृक वा श्राव्य स्वरूपात कुठे आढळली का हो? बर्‍याच दिवसापासून मी शोधतो आहे, तिची सुरवात, "अहा! हा देश कैसा छान.... जसं केवड्याचं रान...." अशी आहे बहुतेक..... -डांबिसकाका

नीलकांत Tue, 05/27/2008 - 10:24
ही लावणी अद्याप ऐकली नाही. वाचण्यात सुध्दा नाही आली. काही दुर्मीळ मराठी गाणी येथे मिळतात. मात्र तेथे सुध्दा शोध घेतला असता ही लावणी सापडली नाही. http://www.cooltoad.com http://www.esnips.com नीलकांत

मदनबाण Mon, 05/26/2008 - 09:33
दुव्या बद्दल धन्यवाद.....मला लावणी ऐकण्यास फार आवडते. लावण्यांमधील सवाल-जवाब हा प्रकार फार आवडतो... अवांतर :-- मला आवडणार एक गाण..(ही लावणी नाही..) http://www.youtube.com/watch?v=QjZ_9XD1njY&feature=related

नीलकांत Tue, 05/27/2008 - 11:11
वार्‍यावरती वरात मधे ही लावणी असेल तर मग तर अगदी सोपं झालंय. युट्युब वर वार्‍यावरती वरातचा मूळ व्हिडीओ आहे. ज्यात भाईकाकांनी काम केलंय. त्याचा दूवा हा. शेजारच्या खिडकीत पुढील भागांचे दूवे मिळतील. जरा गुगल केलं की हे व्हिडीओ उतरवून घेता येतात. ह्या नाटकाचे mp3 येथे आहेत. येथून सुध्दा गाणी उतरवून घेता येतात. हा दूवा वापरता येईल. येथील चौकटीत दूवा द्या आणि टिचकी मारा. नव्या पानावर उतरवून घेण्याजोगा दूवा असेल. नीलकांत

आर्य गुरुवार, 05/22/2008 - 16:00
सुंदरा मना मधे भरली, जरा नाही ठरली । हवेलीत शिरली, मोत्याच भांग ॥ सिंह सम कटी, ऊभी ऐकटी...........गळ्या मधे हार अंगी तारुण्याचा बहर ज्वानीचा कहर, मारीते लहर मदन तलवार । (मराठा सरदार) आर्य

विसोबा खेचर Fri, 05/23/2008 - 09:08
मस्त ठसकेवाज लावणी आहे. अगदी सुरेल आणि खड्या आवाजात गायली आहे, काव्यही झकास आहे... मजा आली ऐकायला.. आपला, (लावणीप्रेमी) तात्यासरपंच.

फटू Fri, 05/23/2008 - 09:36
आमचे डिसोझा सर त्यांच्या अमराठी मराठी मध्ये ही कविता अशी काही शिकवायचे की बास... त्यांचं ते सुंदरेचं वर्णन चुकुन राम जोशानी ऐकलं असतं तर कपाळावर हात मारुन घेतला असता... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

नीलकांत Sat, 05/24/2008 - 18:55
राम जोशींची ही लावणी शाळेत असल्यापासून आवडती आहे. युट्युबवर हल्ली खुप मराठी व्हिडीओज सापडतात. मजा आहे. नीलकांत

पिवळा डांबिस Mon, 05/26/2008 - 09:34
सुंदर लावणी आहे. गायलीयही मस्त!! नीलकांतराव, तुमचा कंप्यूटर आणि आंतरजालावरचा अनुभव मोठा आहे म्हणून विचारतो, तुम्हाला कुठे "महाराष्ट्रदेश सुंदरा" ही लावणी दृक वा श्राव्य स्वरूपात कुठे आढळली का हो? बर्‍याच दिवसापासून मी शोधतो आहे, तिची सुरवात, "अहा! हा देश कैसा छान.... जसं केवड्याचं रान...." अशी आहे बहुतेक..... -डांबिसकाका

नीलकांत Tue, 05/27/2008 - 10:24
ही लावणी अद्याप ऐकली नाही. वाचण्यात सुध्दा नाही आली. काही दुर्मीळ मराठी गाणी येथे मिळतात. मात्र तेथे सुध्दा शोध घेतला असता ही लावणी सापडली नाही. http://www.cooltoad.com http://www.esnips.com नीलकांत

मदनबाण Mon, 05/26/2008 - 09:33
दुव्या बद्दल धन्यवाद.....मला लावणी ऐकण्यास फार आवडते. लावण्यांमधील सवाल-जवाब हा प्रकार फार आवडतो... अवांतर :-- मला आवडणार एक गाण..(ही लावणी नाही..) http://www.youtube.com/watch?v=QjZ_9XD1njY&feature=related

नीलकांत Tue, 05/27/2008 - 11:11
वार्‍यावरती वरात मधे ही लावणी असेल तर मग तर अगदी सोपं झालंय. युट्युब वर वार्‍यावरती वरातचा मूळ व्हिडीओ आहे. ज्यात भाईकाकांनी काम केलंय. त्याचा दूवा हा. शेजारच्या खिडकीत पुढील भागांचे दूवे मिळतील. जरा गुगल केलं की हे व्हिडीओ उतरवून घेता येतात. ह्या नाटकाचे mp3 येथे आहेत. येथून सुध्दा गाणी उतरवून घेता येतात. हा दूवा वापरता येईल. येथील चौकटीत दूवा द्या आणि टिचकी मारा. नव्या पानावर उतरवून घेण्याजोगा दूवा असेल. नीलकांत
लेखनविषय:
संगीत
लेखनप्रकार
प्रतिसाद
हा दुवा पहा http://www.youtube.com/watch?v=e7zWwlSZPHo ही लावणी मला अगदी लहानपणा पासुन म्हणजे १० असल्यापासुन आवडते. (१० ही कविता होती मराठीत) ह्यातीम उपमा फारच सुंदर आहेत.

लेमन राईस

शितल ·

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 05/22/2008 - 23:21
ह्या भाताला थोडा लिंबू रंग जरूर असावा. त्यासाठी अगदी किंचित हळद (२ वाट्या भाताला १/८ टीस्पून किंवा कमी) वापरावी. तसेच लिंबाचे साल किसून तेही मिसळावे म्हणजे लिंबाचा नुसता आंबटपणा न येता त्याची ताजी लिंबूचवही येते.

स्वाती राजेश Fri, 05/23/2008 - 00:04
मी फोडणी मधे वाळलेल्या लाल मिरच्या ,उडिदडाळ १ च.,हरभराडाळ १च.टाकते. साउथ इंडियन मैत्रिणीकडून शिकले.. बाकी रेसिपी सेम....

स्वाती दिनेश Fri, 05/23/2008 - 11:52
मी फोडणी मधे वाळलेल्या लाल मिरच्या ,उडिदडाळ १ च.,हरभराडाळ १च.टाकते. मी सुध्दा,:) आणि लिंबाचा रस गॅस बंद केल्यावर टाकते आणि सगळीकडे लागेल असा एकत्र करुन घेते. स्वाती

चिमणराव Fri, 05/23/2008 - 10:01
आमच्या काऊला हे करायला सांगतो, अगं......... काऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊ अरे मोर्‍या, तुझ्या आईला सांग की बाबा बोलवतायतं.

प्रभाकर पेठकर गुरुवार, 05/22/2008 - 23:21
ह्या भाताला थोडा लिंबू रंग जरूर असावा. त्यासाठी अगदी किंचित हळद (२ वाट्या भाताला १/८ टीस्पून किंवा कमी) वापरावी. तसेच लिंबाचे साल किसून तेही मिसळावे म्हणजे लिंबाचा नुसता आंबटपणा न येता त्याची ताजी लिंबूचवही येते.

स्वाती राजेश Fri, 05/23/2008 - 00:04
मी फोडणी मधे वाळलेल्या लाल मिरच्या ,उडिदडाळ १ च.,हरभराडाळ १च.टाकते. साउथ इंडियन मैत्रिणीकडून शिकले.. बाकी रेसिपी सेम....

स्वाती दिनेश Fri, 05/23/2008 - 11:52
मी फोडणी मधे वाळलेल्या लाल मिरच्या ,उडिदडाळ १ च.,हरभराडाळ १च.टाकते. मी सुध्दा,:) आणि लिंबाचा रस गॅस बंद केल्यावर टाकते आणि सगळीकडे लागेल असा एकत्र करुन घेते. स्वाती

चिमणराव Fri, 05/23/2008 - 10:01
आमच्या काऊला हे करायला सांगतो, अगं......... काऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊऊ अरे मोर्‍या, तुझ्या आईला सांग की बाबा बोलवतायतं.
साहित्य :- १. भात २ वाटी, (शीळा असल्यास उत्तम) २. मोहरी, जीरे, कडीपत्ता, हिरवी मिरची, लि॑बु, तेल, साखर, मीठ, तुप, कोथ॑बीर. कृती :- भात मोकळा करून घ्यावा, फोडणीसाठी तीन चमचे तेल घ्यावे, तेल तापल्यावर त्या मध्ये हि.मिरची चे बारीक तुकडे टाकावेत, न॑तर कडिपत्ता टाकावा, मग मोहरी, जीरे टाकुन भात त्याफोडणीत भात घालावा, मीठ, साखर घालावे (अ॑दाजे स्वतःला लागणार्‍या गोडी नुसार), लि॑बु पिळावा (जास्त दाबुन नको नाहीतर सालीचा कडवटपणा ही त्यात उतरेल) व भात छान परतावा. (साधारण दोन वाट्याला अर्धा लि॑बु लागेल, लि॑बाचा आकारावर आणि आ॑बटपणावर ते अवल॑बुन आहे.

माझे मन तुझे झाले...

विसोबा खेचर ·

ऍडीजोशी Wed, 05/21/2008 - 21:13
तात्या आपले आभार कसे मानू हे कळत नाहिये. मी सुद्ध हे गाणं कधी पासून शोधत होतो. पुन्हा एकदा धन्यवाद. अक्षरश: भिडतं उलट प्रेम तर बर्‍याचदा मुकंच असतं! ते एकमेकांचं एकमेकांनी समजून घ्यायचं असतं! १०००००% सहमत आपला, ऍडी जोशी ईथे भेटा एकदा http://adijoshi.blogspot.com/

वाटाड्या... Wed, 05/21/2008 - 21:15
वाह, तात्या... आज बर्‍याच दिवसांनी संगिताच्या विषयाला हात घातल्याबद्दल धन्यवाद. पुरियाधनश्री मध्ये इतकी आर्तता दुसर्‍या कुठल्या रागात क्वचीतच आढळते. फारच छान राग. शब्द भिडतात ह्या गाण्याचे... असेच संगीत विषयक रागदारी लेख येऊ द्यात हीच विनंती. आपला, मुकुल

बिपिन कार्यकर्ते Wed, 05/21/2008 - 21:17
अप्रतिम. तुझे वेदनेवरचे भाष्य पण खरे आहे. जगातील बहुतेक सर्व महान साहित्यकृति ह्या वेदनेतूनच जन्माला आल्या आहेत किंवा परिणत झाल्या आहेत. रामायण हे क्रौंच युगुलाच्या वेदनेने प्रेरित झाले तर महाभारतामध्ये सुद्धा जगातील काही महानतम वेदनादायक घटना आहेत. अभिजात प्राचीन ग्रीक साहित्य तर 'ट्रॅजेडी' साठीच प्रसिद्ध आहे. दुव्या साठी धन्यवाद. (मृणाल कुलकर्णीचा फॅन) बिपिन. अवांतरः 'दुव्या साठी' की 'दुव्यासाठी' :D

मानस Wed, 05/21/2008 - 21:41
फारच सुरेख, इतक्या हळुवारपणे या गाण्याचं विश्लेषण केलं आहे .......... गाण्याला व तात्यांना दोघांना मनापासून दाद.

ईश्वरी Wed, 05/21/2008 - 21:48
फारच छान लिहीलंत तात्या. गाण्याचं विश्लेषण समर्पक शब्दात केले आहे. या निमित्ताने 'स्वामी ' मालिकेची आठवण जागी झाली. त्याकाळची माझी आवडती मालिका होती गाण्याला व तात्यांना दोघांना मनापासून दाद. -- हेच म्हणते मी ईश्वरी

वरदा Wed, 05/21/2008 - 22:12
तात्या मस्तच लिहिलय्... हे गाणं मलाही खूप आवडतं....छान वाटलं एकदम...

प्रभाकर पेठकर Wed, 05/21/2008 - 22:22
गाण्यातील व्याकरण समजले नाही तरी गोडवा जाणवतो. स्वामी ही एक उत्कट मालीका होती. रविंद्र मांकणींचा कसदार अभिनय, मृणाल कुळकर्णींची लावण्यवती रमा, राघोबादादांमधील 'राघोबत्व' ह्या सर्व जमेच्या बाजूंनी 'स्वामी' अजरामर झाले. धन्यवाद तात्या.

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 00:34
यावरून थोरले आबासाहेब व सईबाईसाहेबांचा विचार मनात येतो! सईबाई ही थोरल्या आबासाहेबांची अत्यंत लाडकी! परंतु थोरले आबासाहेब सतत मोहिमेवर! त्यातच सईबाईंचे निधनही फार लवकरच झाले. त्यामुळे त्याही थोरल्या आबासाहेबांना फारश्या लाभल्या नाहीत! थोरल्या आबासाहेबांची राजकीय कारकीर्द तर तुम्हाआम्हाला तोंडपाठ आहे. परंतु सईबाईच्या निधनामुळे तो पहाड मनातल्या मनात किती ढासळला असेल, आतल्या आत किती दु:खी झाला असेल हे तुम्हाआम्हाला कधी कळलंच नाही आणि कळणारही नाही! अजून एक पुरियाधनाश्री! दुसरं काय?! आपला, (थोरल्या आबासाहेबांचा निस्सीम भक्त!) तात्या.

प्रशु Tue, 03/23/2010 - 00:19
तात्या टचकन डोळ्यात पाणी ऊभं केलत. ह्या असामान्य लोकांच्या खाजगी आयुष्यात ह्या अश्या घटना नेहमी आढळतात...

प्रियाली गुरुवार, 05/22/2008 - 00:57
हे शीर्षक गीत आणि स्वामी मालिका डोक्यात फिट्ट आहेत परंतु वरील गाणे विस्मृतीत गेले होते. तात्या लेख आवडला आणि स्वामी मालिकेच्या आठवणी जाग्या झाल्या.

ऍडीजोशी गुरुवार, 05/22/2008 - 10:32
जो जनतेचे रक्षण करतो, पालन करतो हे गाणं कुठे मिळू शकेल का? किमान लिरीक्स??? आपला, ऍडी जोशी ईथे भेटा एकदा http://adijoshi.blogspot.com/

अर्धवटराव गुरुवार, 11/25/2010 - 07:28
जो जनतेचे रक्षण करितो... पोषण करितो... पालन करितो... तोच पीता... साक्षात मानावा... जन्म दे तो.. निमित्त केवळ. अर्धवटराव

विकास गुरुवार, 05/22/2008 - 01:32
शिर्षक गीत (जो जनतेचे..) आणि अंतीम गीत (माझे मन...) दोन्ही डोक्यात बसलेली गाणी. पुरीयाधनश्रीच्या माहीतीबद्दल धन्यवाद! >>>ऐन तारुण्यात माधवरावांच्या आयुष्याची संध्याकाळ व्हावी आणि ही भावना, ही पार्श्वभूमी हे गाणं ऐकत असताना सतत कुठेतरी जाणवते! म्हणून तर मोघेसाहेबांनी या गाण्याकरता पुरियाधनाश्री निवडला असेल आणि एका विराणी स्वरुपात हे गाणं आपल्यापुढे मांडलं असेल असं मला वाटतं! छान विश्लेषण. १००% पटले. ________ या गाण्या संदर्भात अजून एक आठवत असलेला भागः स्वामी मालीका चालू असताना अथवा त्याच सुमारास राजस्थान मधील रूपकंवरच्या सतीचा किस्सा घडला होता. आणि त्यावर स्वाभावीक आरडाओरडा चालू होता. त्यात स्वामी नाटकाचा शेवट हा रमाबाईंच्या सती जाण्याने असल्यामुळे काही संघटना ते दाखवायला अथवा त्याचा उल्लेख करायला विरोध करत होत्या. तो भाग न सांगणे म्हणजे कादंबरी आणि इतिहासावर अन्याय असे इतरांचे म्हणणे. त्यातून कल्पकता दाखवून या गाण्याचा उपयोग केला गेला होता. स्वामी कादंबरीत माधवरावांच्या निधनाच्या वेळचे जे हेलावून टाकनारे वर्णन आहे, ते चित्ररूपाने दाखवत त्यांनी त्यांचे डोळे मिटताच बाकी "फिल्मी सेंटीमेंटलपणा" न करता दोन पांढरे पक्षि एकत्र उडत आकाशात जात असताना आणि त्याच वेळेस तीच जोगीण हे गाणे म्हणत रानावनातून फिरताना दाखवली होती. अर्थातच हा प्रसंग फिल्मी नसला तरी भावनात्मक नक्कीच झाला आणि म्हणूनच दिग्दर्शकाच्या (आणि माझ्या सारख्या प्रेक्षकांच्या) दृष्टीने यशस्वीपण ठरला. त्यामुळे दोन आत्मे एकमेकात विलीन होत असताना ते, ते एकमेकांना संबोधून आणि जोगीण तेच गाणे ईश्वराला संबोधून म्हणत संसारापासून लांब जात आहे असा "सटल" अर्थ त्यातून ध्वनीत केला गेला आणि रमाबाई सती गेली, कशी गेली, त्याला प्रोत्साहन दिले का नाही इत्यादी प्रश्न दूर राहीले!

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 06:11
चित्ररूपाने दाखवत त्यांनी त्यांचे डोळे मिटताच बाकी "फिल्मी सेंटीमेंटलपणा" न करता दोन पांढरे पक्षि एकत्र उडत आकाशात जात असताना आणि त्याच वेळेस तीच जोगीण हे गाणे म्हणत रानावनातून फिरताना दाखवली होती. विकासराव, आपली आठवण अगदी बरोबर आहे. ती जोगिण हे गाणं गात आहे आणि या गाण्याच्या पार्श्वभूमीवर दोन पक्षी आकाशात उडत गेलेले दाखवत या मालिकेचा अतिशय सुंदर व टचिंग शेवट साधला होता... तात्या.

ए.चंद्रशेखर गुरुवार, 11/25/2010 - 07:49
श्री. विकास यांनी सांगितलेली आठवण अगदी बरोबर आहे. स्वामी मालिकेचे जे चित्रीकरण प्रथम झाले होते त्यात रमाबाई सती जाते असा प्रसंग शेवटच्या भागात होता. त्याच सुमारास राजस्थानमधे रूपकुंवर ही महिला सती गेली व त्यावरून प्रचंड वादळ उठले. सतीच्या प्रथेचे कोणत्याही प्रकाराने गौरवीकरण माध्यमातून केले जाऊ नये असा योग्य निर्णय त्यावेळी सरकारने घेतला. मूळ कथेतील गंभीरता तर टिकली पाहिजे पण सती जाणे या परंपरेचा साधा उल्लेखही होता कामा नये या कात्रीत सापडलेले मालिकेचे लेखक व दिग्दर्शक यांनी हे गाणे वापरून या मालिकेची हृदयाला भिड्णारी समाप्ती केली होती.

शितल गुरुवार, 05/22/2008 - 05:58
तात्या, गाणे ऐकुन खुप छान वाटले. स्वामी का॑दबरी वाचली पण सिरीअल पाहिली नाही एकाचित बाल्य अवस्थेत असु त्यावेळी.

डॉ.प्रसाद दाढे गुरुवार, 05/22/2008 - 08:10
'स्वामी' काद॑बरी म्हणजे एक साहित्यलेण॑च आहे.. सुदैवाने त्यावर आधारित मालिकाही चा॑गली झाली होती. गजानन जागीरदारा॑सारखे अनुभवी दिग्दर्शक आणि श्रीका॑त मोघे॑सारखे कल्पक निर्माते लाभल्यामुळे मालिका जमली. सगळी पात्रे काद॑बरी वाचता॑ना जशी इमॅजिन केली होती तशीच होती. माधवराव- रवि॑द्र म॑कणी, रमाबाई- मृणाल देव, गोपिकाबाई- दया डो॑गरे, राघोबा- श्रीका॑त मोघे, सखारामबापू- सुधीर दळवी, त्र्य॑बकमामा पेठे- रवि पटवर्धन, ग॑गोबातात्या- बाळ कर्वे, श्रीपती- उदय टिकेकर, विसाजीप॑त लेले- अन॑त जोग, मल्हाररा॑व होळकर- सूर्यका॑त, रामशास्त्री- अभ्य॑कर (नाव विसरलो) अशी सॉलिड स्टारकास्ट होती. स्वामीचे चित्रिकरण पुण्यातल्या विश्रामबागवाड्यात झाले होते. मस्त लिहिले आहेत तात्या.. पुरिया धनश्रीतल्या 'पायलिया झनकार..' ची रम्य आठवण झाली. हाच राग ए.आर. रहमानने 'हाये रामा ये क्या हुआ' (र॑गीला) या गाण्यात मस्त वापरला आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 05/22/2008 - 08:30
तात्या, गाण्याचं विश्लेषण मस्त केले आहे, लेखन आवडले. पुरियाधनाश्री म्हणजे प्रार्थना, पुरियाधनाश्री म्हणजे आर्तता! केवळ अन् केवळ समर्पणाची भावना असलेला, असा हा एक विलक्षण स्वरसामर्थ्य असलेला राग! क्या बात है !!! पुरियाधनाश्रीची ओळख आवडली.
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

आनंदयात्री गुरुवार, 05/22/2008 - 10:43
सुंदर लेख तात्या, स्वामी मालिका आठवत नाही निटशी :( , लहान असुत तेव्हा बहुदा. पण कादंबरी अत्युत्कृष्ट. त्या अनुंषंगाने दिलेले गाण्याचे विवेचन आवडले.

मनिष गुरुवार, 05/22/2008 - 11:13
व्हीडीओ मोठा आहे, सवडीने बघतो, पुरियाधनाश्रीची सुरावट कशी असते?

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 05/22/2008 - 14:23
हाय रामा ये क्या हुआ रंगीला रुत आ गयी रे १९४७ - अर्थ लबोंसे चूम लो, आंखोंसे थाम लो मुझको आस्था कितने दिनोंके बाद है आयी ,सजना रात मिलनकी..." आये मिलन की रात रंग और नूर की बारात किसे पेश करूं ..( फिल्म आठवत नाही...) अहाहा आत्ता सगळी गाणी जमेल तशी वाजवून पाहत आहे... मजाय हं यात.... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

डॉ.प्रसाद दाढे गुरुवार, 05/22/2008 - 16:29
रंग और नूर की बारात किसे पेश करूं ..( फिल्म आठवत नाही...) गझल.. स॑गीत मदनमोहन नामक एक शापित यक्ष.. मनाला विव्हल करणारे अप्रतिम गाणे रफीसाहेबा॑च्या स्वर्गीय सु॑दर आवाजात सुनील दत्तने पडद्यावर साकार केले आहे. त्याच चित्रपटातले 'नगमा और शेर कि' हेही गाणे असेच सैरभैर करणारे आहे.. (मदन मोहनचा वेडा) प्रसाद

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 11:41
तात्या स्वामी मालिकेच्या वेळेस लहान असल्याने गाण्यातला मर्म कळलाच नाही. दुवा दिल्याबद्दल शतशः आभार. तुमचे विश्लेषण सुरेख! गाणे खरोखरीच भिडते!

प्राजु गुरुवार, 05/22/2008 - 11:49
तात्या, खरंच प्रेम हे मुकंच असतं. समजून घेणार्‍याला ते कळलं तर प्रेम करणारा नशिबवान असतो... अतृप्तीची भावना वाईट नसते! आयुष्याच्या सार्थकतेची, भरभरून जगलेल्या सहजीवनाची किनार जर त्या भावनेला असेल तर त्या अतृप्तीतही कुठेतरी एक आनंद असतो, एक समाधान असतं! परंतु जर तिथे अकाली, ऐन तारुण्यात आलेल्या मृत्युची एक भकास किनार असेल तर त्यातून आलेली अतृप्ती ही जीवघेणी ठरते, सरभैर, बेचैन करणारी ठरते! एकदम पटलं. वेदना जेवढी सुंदर बोलते तेवढं कुणीच बोलत नाही! हे अगदी खरंय. अतिशय सुंदर विश्लेषण केलं आहे गाण्याचं. मालिका थोडिफारच आठवते. पण कादंबरीची पारायणं केली आहेत. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

स्वाती राजेश गुरुवार, 05/22/2008 - 13:37
सुंदर गाणे.... छान आठवणी स्वामी मालिकेच्या च्या.... अतृप्तीची भावना वाईट नसते! आयुष्याच्या सार्थकतेची, भरभरून जगलेल्या सहजीवनाची किनार जर त्या भावनेला असेल तर त्या अतृप्तीतही कुठेतरी एक आनंद असतो, एक समाधान असतं! परंतु जर तिथे अकाली, ऐन तारुण्यात आलेल्या मृत्युची एक भकास किनार असेल तर त्यातून आलेली अतृप्ती ही जीवघेणी ठरते, सरभैर, बेचैन करणारी ठरते! मस्त ओळी.....

कलंत्री गुरुवार, 05/22/2008 - 13:53
तात्यांनी अगदी भारावुन लिहिल्यामूळे सर्वच लिखाण मनाला भिडते. माधवारावांचा गुणग्राहकत्व मनालाही प्रत्यक्ष इतिहास वाचताना मनाला भिडते. सखारामबापू हे साडेतिन शहाण्या पैकी एक. दुर्दैवाने त्यांचे आणि माधवरावांचे पटले नाही. त्यांना नजरकैदेत ठेवण्यात आले. नागपूरचे भोसले माधवरावांच्या विरुद्ध आणि त्यांनी लढ्यासाठी पुण्याकडे प्रयाण केले अशी पार्श्वभूमी, माधवरावांना हा लढा नको होता त्याचबरोबर हा टाळता येणार नाही हेही समजले होते. अश्या पार्श्वभूमीवर भोसल्यांचा वकिल सखारामबापू बोकिल यांना भेटण्याची अनुमती मागतो. माधवराव परवानगी देतात. बापू आणि वकिल २ तास एकत्र बसतात आणि संवादा शिवाय बैठक संपते. माधवराव हेराला विचारतात काय वार्ता झाली काय? तो म्हणतो काहीच बोलणे झाले नाही, फक्त एकदा बुद्धिबळाचा खेळ चालु असतांना बापू बोलले की राजा दोन घरे मागे घ्या. ८/१० दिवसांनतर कळते की भोसल्यांचे सैन्य माघारी गेले आहे. माधवराव बापुंना चांदीचा बुध्दिबळाचा संच भेट म्हणून पाठवतात. मराठ्यांच्या राजकारणातील हा परमोच्च बिंदु असावा. इतिहास तज्ज्ञ आणि विष्लेषक ( १/२ शहाणा) कलंत्री

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 05/22/2008 - 14:34
स्वामी मालिका फारच छान होती... ते शेवटचे गाणे आत्ता आठवत नव्हते... लिन्क पाहिली.... खूप छान... मंडळी, पुरियाधनाश्री बद्दल मी काय लिहू? माझे शब्द खूप तोकडे आहेत! पुरियाधनाश्री म्हणजे प्रार्थना, पुरियाधनाश्री म्हणजे आर्तता! केवळ अन् केवळ समर्पणाची भावना असलेला, असा हा एक विलक्षण स्वरसामर्थ्य असलेला राग! उत्तर संध्याकाळच्या सुमारास गायला जाणारा. ...जर तिथे अकाली, ऐन तारुण्यात आलेल्या मृत्युची एक भकास किनार असेल तर त्यातून आलेली अतृप्ती ही जीवघेणी ठरते, सरभैर, बेचैन करणारी ठरते! वाह तात्या...काय एकेका रागात साली ताकद असते... उत्तम लेख... मजा आली.... ........ अवांतर : आम्हाला मारवा रागाने सुद्धा सालं असंच भकास, अतृप्त, सैरभैर आणि बेचैन वाटतं.... ( पुरिया मारवा थाटातलाच का? ) तुम्ही अजून वेगवेगळ्या रागांबद्दल असंच लिहा.. _____________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

चतुरंग Fri, 05/23/2008 - 00:38
मस्त. हे गाणं मी विसरुन गेलो होतो पण तुमच्या लेखाने पुन्हा ते ऐकण्याचा आनंद दिलात. अप्रतिम काव्य, तेवढीच उत्तम चाल आणि सुरेल आवाज! क्या बात है! 'पूरियाधनश्री' ने हेलावून जायला होतं. धन्यवाद तात्या. (स्वगत - 'बसंतच्या' लग्नाचा समारंभ पुढे कधी सुरु होणार? :W :? ) चतुरंग

ऋषिकेश Fri, 05/23/2008 - 00:45
वा तात्या वा!.. लेख फार आवडला. मालिका नीट आठवत नाहि पण कादंबरी मात्र सुंदर आहे. -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

विसोबा खेचर Fri, 05/23/2008 - 08:44
प्रतिसाद देणार्‍या सर्व रसिक वाचकांचे मनापासून आभार... आपला, (कृतज्ञ) तात्या.

मदनबाण Fri, 05/23/2008 - 12:48
तात्या दुव्याबद्दल आभार..... लेख मला फार आवडला. गाण अजुन गुणगुणतो आहे...... खरचं मनाला चटका लागावा असचं हे गाण आहे. मदनबाण.....

सखी Fri, 05/23/2008 - 17:32
अप्रतिम लेख झाला आहे. खरच ह्या गाण्याचे शब्द, सुर, गायिकेचा भावपूर्ण आवाज, दिग्दर्शन आणि कलाकारांचा साधा अभिनय सगळच सुरेख! मी ही हे गाणे खूप दिवस शोधत होते, निदान नुसते ऐकायला तरी मिळेल म्हणुन, पण त्याबरोबर व्हिडीओ दुवा आणि तुमचा अप्रतिम लेखही मिळाला म्हणजे दुग्धशर्करा योग! धन्यवाद!

स्वाती दिनेश Fri, 05/23/2008 - 18:20
तात्या,लेख सुंदर झाला आहे,सुरुवातीचे गाणे..जो जनतेचे रक्षण करतो.. आणि माझे मन.. दोन्ही गाणी आणि स्वामी मालिकेची आठवण करून दिलीस. स्वाती

शुचि Sat, 03/20/2010 - 00:45
>>उलट प्रेम तर बर्‍याचदा मुकंच असतं! ते एकमेकांचं एकमेकांनी समजून घ्यायचं असतं!>> खूप दिवसांनी मनमोकळं रडले..... कचेरीत असूनही स्वतःला लपवून रडले. इतकं सुंदर, इतकं सुंदर कोणी लिहू शकतं सहजीवनाबद्दल? किती हळूवार .... किती किती सुरेख. विश्वास .... सहजीवनाचा पाया!!! तात्या मला फार अवडला हा लेख .... माझी पहीली -वहीली वाचन-खूण भलतीच गोजीरवाणी निघाली. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ जितनी दिल की गहराई हो उतना गहरा है प्याला, जितनी मन की मादकता हो उतनी मादक है हाला, जितनी उर की भावुकता हो उतना सुन्दर साकी है,जितना ही जो रसिक, उसे है उतनी रसमय मधुशाला।।

अरुंधती Sat, 03/20/2010 - 01:02
अतिशय सुरेख गाणे, मनाला भिडणारे शब्द आणि पूरियाधनश्री! शिवाय ज्यांच्यावर हे गाणं बेतलंय ती रमामाधवासारखी मनाला हुरहूर लावणारी जोडी! त्या सुरांत जी डोळ्यांत टचकन पाणी आणण्याची ताकद आहे त्यांचे वर्णन काय करावे? केवळ अप्रतिम! धन्यवाद तात्या, इतक्या सुंदर गाण्याची अशी हळूवार आठवण करून दिल्याबद्दल! अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

sur_nair Sat, 03/20/2010 - 01:53
अतिशय सुरेख राग आणि तितकंच सुंदर गाणं. मला 'मालवून टाक दीप' ऐकताना सुद्धा नेहमी असंच एखादं महालातलं राजेशाही तरुण जोडपं डोळ्यासमोर येतं. का कोण जाणे पण या रागांच्या स्वरांनाच ( कोमल रिषभ, तीव्र मध्यम, शुद्ध निषाद ) असं काही खानदानी वजन आहे असं वाटतं.

शशिकांत ओक Sun, 03/21/2010 - 14:45
तात्या, अगदी भारावून टाकणारे लिखाण. संगीत व इतिहास आपले हातखंडा विषय मग काय बहारच बहार. आणखी येऊ द्या हो. नाडीग्रंथांवर अधिक माहितीसाठी http://www.naadiguruonweb.org/ शशिकांत

नितिन थत्ते Sun, 03/21/2010 - 21:40
तात्या विंग कमांडरांना आणखी येऊद्या म्हणणार आणि विंग कमांडर तात्यांना. त्यातलं तात्यांना येऊद्या म्हणणं मान्यच. नितिन थत्ते

पिंगू Sun, 03/21/2010 - 23:08
राग काय कळत न्हाय बुवा!!!!!! हे गाणे मात्र सुरेख आणि मनाला भिडणारे ह्यात तिळमात्रही शंका नाही......

समंजस Mon, 03/22/2010 - 11:01
मंत्रमुग्ध करणारे शब्द आणि तशीच चाल, गायन @) शब्दांना पुर्ण गुण द्यावेत की गायनाला ? काही कळत नाही :? पहिल्यांदा मालिका बघीतली तेव्हा हे गाणं एवढं काही कळलं नाही(कदाचीत वयामुळे :) ) पण आता हे गाणं परत ऐकून, जी काही अवस्था झालीय ती शब्दात नाही सांगता येणार : धन्यवाद तात्या!

ऍडीजोशी Wed, 05/21/2008 - 21:13
तात्या आपले आभार कसे मानू हे कळत नाहिये. मी सुद्ध हे गाणं कधी पासून शोधत होतो. पुन्हा एकदा धन्यवाद. अक्षरश: भिडतं उलट प्रेम तर बर्‍याचदा मुकंच असतं! ते एकमेकांचं एकमेकांनी समजून घ्यायचं असतं! १०००००% सहमत आपला, ऍडी जोशी ईथे भेटा एकदा http://adijoshi.blogspot.com/

वाटाड्या... Wed, 05/21/2008 - 21:15
वाह, तात्या... आज बर्‍याच दिवसांनी संगिताच्या विषयाला हात घातल्याबद्दल धन्यवाद. पुरियाधनश्री मध्ये इतकी आर्तता दुसर्‍या कुठल्या रागात क्वचीतच आढळते. फारच छान राग. शब्द भिडतात ह्या गाण्याचे... असेच संगीत विषयक रागदारी लेख येऊ द्यात हीच विनंती. आपला, मुकुल

बिपिन कार्यकर्ते Wed, 05/21/2008 - 21:17
अप्रतिम. तुझे वेदनेवरचे भाष्य पण खरे आहे. जगातील बहुतेक सर्व महान साहित्यकृति ह्या वेदनेतूनच जन्माला आल्या आहेत किंवा परिणत झाल्या आहेत. रामायण हे क्रौंच युगुलाच्या वेदनेने प्रेरित झाले तर महाभारतामध्ये सुद्धा जगातील काही महानतम वेदनादायक घटना आहेत. अभिजात प्राचीन ग्रीक साहित्य तर 'ट्रॅजेडी' साठीच प्रसिद्ध आहे. दुव्या साठी धन्यवाद. (मृणाल कुलकर्णीचा फॅन) बिपिन. अवांतरः 'दुव्या साठी' की 'दुव्यासाठी' :D

मानस Wed, 05/21/2008 - 21:41
फारच सुरेख, इतक्या हळुवारपणे या गाण्याचं विश्लेषण केलं आहे .......... गाण्याला व तात्यांना दोघांना मनापासून दाद.

ईश्वरी Wed, 05/21/2008 - 21:48
फारच छान लिहीलंत तात्या. गाण्याचं विश्लेषण समर्पक शब्दात केले आहे. या निमित्ताने 'स्वामी ' मालिकेची आठवण जागी झाली. त्याकाळची माझी आवडती मालिका होती गाण्याला व तात्यांना दोघांना मनापासून दाद. -- हेच म्हणते मी ईश्वरी

वरदा Wed, 05/21/2008 - 22:12
तात्या मस्तच लिहिलय्... हे गाणं मलाही खूप आवडतं....छान वाटलं एकदम...

प्रभाकर पेठकर Wed, 05/21/2008 - 22:22
गाण्यातील व्याकरण समजले नाही तरी गोडवा जाणवतो. स्वामी ही एक उत्कट मालीका होती. रविंद्र मांकणींचा कसदार अभिनय, मृणाल कुळकर्णींची लावण्यवती रमा, राघोबादादांमधील 'राघोबत्व' ह्या सर्व जमेच्या बाजूंनी 'स्वामी' अजरामर झाले. धन्यवाद तात्या.

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 00:34
यावरून थोरले आबासाहेब व सईबाईसाहेबांचा विचार मनात येतो! सईबाई ही थोरल्या आबासाहेबांची अत्यंत लाडकी! परंतु थोरले आबासाहेब सतत मोहिमेवर! त्यातच सईबाईंचे निधनही फार लवकरच झाले. त्यामुळे त्याही थोरल्या आबासाहेबांना फारश्या लाभल्या नाहीत! थोरल्या आबासाहेबांची राजकीय कारकीर्द तर तुम्हाआम्हाला तोंडपाठ आहे. परंतु सईबाईच्या निधनामुळे तो पहाड मनातल्या मनात किती ढासळला असेल, आतल्या आत किती दु:खी झाला असेल हे तुम्हाआम्हाला कधी कळलंच नाही आणि कळणारही नाही! अजून एक पुरियाधनाश्री! दुसरं काय?! आपला, (थोरल्या आबासाहेबांचा निस्सीम भक्त!) तात्या.

प्रशु Tue, 03/23/2010 - 00:19
तात्या टचकन डोळ्यात पाणी ऊभं केलत. ह्या असामान्य लोकांच्या खाजगी आयुष्यात ह्या अश्या घटना नेहमी आढळतात...

प्रियाली गुरुवार, 05/22/2008 - 00:57
हे शीर्षक गीत आणि स्वामी मालिका डोक्यात फिट्ट आहेत परंतु वरील गाणे विस्मृतीत गेले होते. तात्या लेख आवडला आणि स्वामी मालिकेच्या आठवणी जाग्या झाल्या.

ऍडीजोशी गुरुवार, 05/22/2008 - 10:32
जो जनतेचे रक्षण करतो, पालन करतो हे गाणं कुठे मिळू शकेल का? किमान लिरीक्स??? आपला, ऍडी जोशी ईथे भेटा एकदा http://adijoshi.blogspot.com/

अर्धवटराव गुरुवार, 11/25/2010 - 07:28
जो जनतेचे रक्षण करितो... पोषण करितो... पालन करितो... तोच पीता... साक्षात मानावा... जन्म दे तो.. निमित्त केवळ. अर्धवटराव

विकास गुरुवार, 05/22/2008 - 01:32
शिर्षक गीत (जो जनतेचे..) आणि अंतीम गीत (माझे मन...) दोन्ही डोक्यात बसलेली गाणी. पुरीयाधनश्रीच्या माहीतीबद्दल धन्यवाद! >>>ऐन तारुण्यात माधवरावांच्या आयुष्याची संध्याकाळ व्हावी आणि ही भावना, ही पार्श्वभूमी हे गाणं ऐकत असताना सतत कुठेतरी जाणवते! म्हणून तर मोघेसाहेबांनी या गाण्याकरता पुरियाधनाश्री निवडला असेल आणि एका विराणी स्वरुपात हे गाणं आपल्यापुढे मांडलं असेल असं मला वाटतं! छान विश्लेषण. १००% पटले. ________ या गाण्या संदर्भात अजून एक आठवत असलेला भागः स्वामी मालीका चालू असताना अथवा त्याच सुमारास राजस्थान मधील रूपकंवरच्या सतीचा किस्सा घडला होता. आणि त्यावर स्वाभावीक आरडाओरडा चालू होता. त्यात स्वामी नाटकाचा शेवट हा रमाबाईंच्या सती जाण्याने असल्यामुळे काही संघटना ते दाखवायला अथवा त्याचा उल्लेख करायला विरोध करत होत्या. तो भाग न सांगणे म्हणजे कादंबरी आणि इतिहासावर अन्याय असे इतरांचे म्हणणे. त्यातून कल्पकता दाखवून या गाण्याचा उपयोग केला गेला होता. स्वामी कादंबरीत माधवरावांच्या निधनाच्या वेळचे जे हेलावून टाकनारे वर्णन आहे, ते चित्ररूपाने दाखवत त्यांनी त्यांचे डोळे मिटताच बाकी "फिल्मी सेंटीमेंटलपणा" न करता दोन पांढरे पक्षि एकत्र उडत आकाशात जात असताना आणि त्याच वेळेस तीच जोगीण हे गाणे म्हणत रानावनातून फिरताना दाखवली होती. अर्थातच हा प्रसंग फिल्मी नसला तरी भावनात्मक नक्कीच झाला आणि म्हणूनच दिग्दर्शकाच्या (आणि माझ्या सारख्या प्रेक्षकांच्या) दृष्टीने यशस्वीपण ठरला. त्यामुळे दोन आत्मे एकमेकात विलीन होत असताना ते, ते एकमेकांना संबोधून आणि जोगीण तेच गाणे ईश्वराला संबोधून म्हणत संसारापासून लांब जात आहे असा "सटल" अर्थ त्यातून ध्वनीत केला गेला आणि रमाबाई सती गेली, कशी गेली, त्याला प्रोत्साहन दिले का नाही इत्यादी प्रश्न दूर राहीले!

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 06:11
चित्ररूपाने दाखवत त्यांनी त्यांचे डोळे मिटताच बाकी "फिल्मी सेंटीमेंटलपणा" न करता दोन पांढरे पक्षि एकत्र उडत आकाशात जात असताना आणि त्याच वेळेस तीच जोगीण हे गाणे म्हणत रानावनातून फिरताना दाखवली होती. विकासराव, आपली आठवण अगदी बरोबर आहे. ती जोगिण हे गाणं गात आहे आणि या गाण्याच्या पार्श्वभूमीवर दोन पक्षी आकाशात उडत गेलेले दाखवत या मालिकेचा अतिशय सुंदर व टचिंग शेवट साधला होता... तात्या.

ए.चंद्रशेखर गुरुवार, 11/25/2010 - 07:49
श्री. विकास यांनी सांगितलेली आठवण अगदी बरोबर आहे. स्वामी मालिकेचे जे चित्रीकरण प्रथम झाले होते त्यात रमाबाई सती जाते असा प्रसंग शेवटच्या भागात होता. त्याच सुमारास राजस्थानमधे रूपकुंवर ही महिला सती गेली व त्यावरून प्रचंड वादळ उठले. सतीच्या प्रथेचे कोणत्याही प्रकाराने गौरवीकरण माध्यमातून केले जाऊ नये असा योग्य निर्णय त्यावेळी सरकारने घेतला. मूळ कथेतील गंभीरता तर टिकली पाहिजे पण सती जाणे या परंपरेचा साधा उल्लेखही होता कामा नये या कात्रीत सापडलेले मालिकेचे लेखक व दिग्दर्शक यांनी हे गाणे वापरून या मालिकेची हृदयाला भिड्णारी समाप्ती केली होती.

शितल गुरुवार, 05/22/2008 - 05:58
तात्या, गाणे ऐकुन खुप छान वाटले. स्वामी का॑दबरी वाचली पण सिरीअल पाहिली नाही एकाचित बाल्य अवस्थेत असु त्यावेळी.

डॉ.प्रसाद दाढे गुरुवार, 05/22/2008 - 08:10
'स्वामी' काद॑बरी म्हणजे एक साहित्यलेण॑च आहे.. सुदैवाने त्यावर आधारित मालिकाही चा॑गली झाली होती. गजानन जागीरदारा॑सारखे अनुभवी दिग्दर्शक आणि श्रीका॑त मोघे॑सारखे कल्पक निर्माते लाभल्यामुळे मालिका जमली. सगळी पात्रे काद॑बरी वाचता॑ना जशी इमॅजिन केली होती तशीच होती. माधवराव- रवि॑द्र म॑कणी, रमाबाई- मृणाल देव, गोपिकाबाई- दया डो॑गरे, राघोबा- श्रीका॑त मोघे, सखारामबापू- सुधीर दळवी, त्र्य॑बकमामा पेठे- रवि पटवर्धन, ग॑गोबातात्या- बाळ कर्वे, श्रीपती- उदय टिकेकर, विसाजीप॑त लेले- अन॑त जोग, मल्हाररा॑व होळकर- सूर्यका॑त, रामशास्त्री- अभ्य॑कर (नाव विसरलो) अशी सॉलिड स्टारकास्ट होती. स्वामीचे चित्रिकरण पुण्यातल्या विश्रामबागवाड्यात झाले होते. मस्त लिहिले आहेत तात्या.. पुरिया धनश्रीतल्या 'पायलिया झनकार..' ची रम्य आठवण झाली. हाच राग ए.आर. रहमानने 'हाये रामा ये क्या हुआ' (र॑गीला) या गाण्यात मस्त वापरला आहे.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 05/22/2008 - 08:30
तात्या, गाण्याचं विश्लेषण मस्त केले आहे, लेखन आवडले. पुरियाधनाश्री म्हणजे प्रार्थना, पुरियाधनाश्री म्हणजे आर्तता! केवळ अन् केवळ समर्पणाची भावना असलेला, असा हा एक विलक्षण स्वरसामर्थ्य असलेला राग! क्या बात है !!! पुरियाधनाश्रीची ओळख आवडली.
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

आनंदयात्री गुरुवार, 05/22/2008 - 10:43
सुंदर लेख तात्या, स्वामी मालिका आठवत नाही निटशी :( , लहान असुत तेव्हा बहुदा. पण कादंबरी अत्युत्कृष्ट. त्या अनुंषंगाने दिलेले गाण्याचे विवेचन आवडले.

मनिष गुरुवार, 05/22/2008 - 11:13
व्हीडीओ मोठा आहे, सवडीने बघतो, पुरियाधनाश्रीची सुरावट कशी असते?

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 05/22/2008 - 14:23
हाय रामा ये क्या हुआ रंगीला रुत आ गयी रे १९४७ - अर्थ लबोंसे चूम लो, आंखोंसे थाम लो मुझको आस्था कितने दिनोंके बाद है आयी ,सजना रात मिलनकी..." आये मिलन की रात रंग और नूर की बारात किसे पेश करूं ..( फिल्म आठवत नाही...) अहाहा आत्ता सगळी गाणी जमेल तशी वाजवून पाहत आहे... मजाय हं यात.... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

डॉ.प्रसाद दाढे गुरुवार, 05/22/2008 - 16:29
रंग और नूर की बारात किसे पेश करूं ..( फिल्म आठवत नाही...) गझल.. स॑गीत मदनमोहन नामक एक शापित यक्ष.. मनाला विव्हल करणारे अप्रतिम गाणे रफीसाहेबा॑च्या स्वर्गीय सु॑दर आवाजात सुनील दत्तने पडद्यावर साकार केले आहे. त्याच चित्रपटातले 'नगमा और शेर कि' हेही गाणे असेच सैरभैर करणारे आहे.. (मदन मोहनचा वेडा) प्रसाद

मनस्वी गुरुवार, 05/22/2008 - 11:41
तात्या स्वामी मालिकेच्या वेळेस लहान असल्याने गाण्यातला मर्म कळलाच नाही. दुवा दिल्याबद्दल शतशः आभार. तुमचे विश्लेषण सुरेख! गाणे खरोखरीच भिडते!

प्राजु गुरुवार, 05/22/2008 - 11:49
तात्या, खरंच प्रेम हे मुकंच असतं. समजून घेणार्‍याला ते कळलं तर प्रेम करणारा नशिबवान असतो... अतृप्तीची भावना वाईट नसते! आयुष्याच्या सार्थकतेची, भरभरून जगलेल्या सहजीवनाची किनार जर त्या भावनेला असेल तर त्या अतृप्तीतही कुठेतरी एक आनंद असतो, एक समाधान असतं! परंतु जर तिथे अकाली, ऐन तारुण्यात आलेल्या मृत्युची एक भकास किनार असेल तर त्यातून आलेली अतृप्ती ही जीवघेणी ठरते, सरभैर, बेचैन करणारी ठरते! एकदम पटलं. वेदना जेवढी सुंदर बोलते तेवढं कुणीच बोलत नाही! हे अगदी खरंय. अतिशय सुंदर विश्लेषण केलं आहे गाण्याचं. मालिका थोडिफारच आठवते. पण कादंबरीची पारायणं केली आहेत. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

स्वाती राजेश गुरुवार, 05/22/2008 - 13:37
सुंदर गाणे.... छान आठवणी स्वामी मालिकेच्या च्या.... अतृप्तीची भावना वाईट नसते! आयुष्याच्या सार्थकतेची, भरभरून जगलेल्या सहजीवनाची किनार जर त्या भावनेला असेल तर त्या अतृप्तीतही कुठेतरी एक आनंद असतो, एक समाधान असतं! परंतु जर तिथे अकाली, ऐन तारुण्यात आलेल्या मृत्युची एक भकास किनार असेल तर त्यातून आलेली अतृप्ती ही जीवघेणी ठरते, सरभैर, बेचैन करणारी ठरते! मस्त ओळी.....

कलंत्री गुरुवार, 05/22/2008 - 13:53
तात्यांनी अगदी भारावुन लिहिल्यामूळे सर्वच लिखाण मनाला भिडते. माधवारावांचा गुणग्राहकत्व मनालाही प्रत्यक्ष इतिहास वाचताना मनाला भिडते. सखारामबापू हे साडेतिन शहाण्या पैकी एक. दुर्दैवाने त्यांचे आणि माधवरावांचे पटले नाही. त्यांना नजरकैदेत ठेवण्यात आले. नागपूरचे भोसले माधवरावांच्या विरुद्ध आणि त्यांनी लढ्यासाठी पुण्याकडे प्रयाण केले अशी पार्श्वभूमी, माधवरावांना हा लढा नको होता त्याचबरोबर हा टाळता येणार नाही हेही समजले होते. अश्या पार्श्वभूमीवर भोसल्यांचा वकिल सखारामबापू बोकिल यांना भेटण्याची अनुमती मागतो. माधवराव परवानगी देतात. बापू आणि वकिल २ तास एकत्र बसतात आणि संवादा शिवाय बैठक संपते. माधवराव हेराला विचारतात काय वार्ता झाली काय? तो म्हणतो काहीच बोलणे झाले नाही, फक्त एकदा बुद्धिबळाचा खेळ चालु असतांना बापू बोलले की राजा दोन घरे मागे घ्या. ८/१० दिवसांनतर कळते की भोसल्यांचे सैन्य माघारी गेले आहे. माधवराव बापुंना चांदीचा बुध्दिबळाचा संच भेट म्हणून पाठवतात. मराठ्यांच्या राजकारणातील हा परमोच्च बिंदु असावा. इतिहास तज्ज्ञ आणि विष्लेषक ( १/२ शहाणा) कलंत्री

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 05/22/2008 - 14:34
स्वामी मालिका फारच छान होती... ते शेवटचे गाणे आत्ता आठवत नव्हते... लिन्क पाहिली.... खूप छान... मंडळी, पुरियाधनाश्री बद्दल मी काय लिहू? माझे शब्द खूप तोकडे आहेत! पुरियाधनाश्री म्हणजे प्रार्थना, पुरियाधनाश्री म्हणजे आर्तता! केवळ अन् केवळ समर्पणाची भावना असलेला, असा हा एक विलक्षण स्वरसामर्थ्य असलेला राग! उत्तर संध्याकाळच्या सुमारास गायला जाणारा. ...जर तिथे अकाली, ऐन तारुण्यात आलेल्या मृत्युची एक भकास किनार असेल तर त्यातून आलेली अतृप्ती ही जीवघेणी ठरते, सरभैर, बेचैन करणारी ठरते! वाह तात्या...काय एकेका रागात साली ताकद असते... उत्तम लेख... मजा आली.... ........ अवांतर : आम्हाला मारवा रागाने सुद्धा सालं असंच भकास, अतृप्त, सैरभैर आणि बेचैन वाटतं.... ( पुरिया मारवा थाटातलाच का? ) तुम्ही अजून वेगवेगळ्या रागांबद्दल असंच लिहा.. _____________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

चतुरंग Fri, 05/23/2008 - 00:38
मस्त. हे गाणं मी विसरुन गेलो होतो पण तुमच्या लेखाने पुन्हा ते ऐकण्याचा आनंद दिलात. अप्रतिम काव्य, तेवढीच उत्तम चाल आणि सुरेल आवाज! क्या बात है! 'पूरियाधनश्री' ने हेलावून जायला होतं. धन्यवाद तात्या. (स्वगत - 'बसंतच्या' लग्नाचा समारंभ पुढे कधी सुरु होणार? :W :? ) चतुरंग

ऋषिकेश Fri, 05/23/2008 - 00:45
वा तात्या वा!.. लेख फार आवडला. मालिका नीट आठवत नाहि पण कादंबरी मात्र सुंदर आहे. -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

विसोबा खेचर Fri, 05/23/2008 - 08:44
प्रतिसाद देणार्‍या सर्व रसिक वाचकांचे मनापासून आभार... आपला, (कृतज्ञ) तात्या.

मदनबाण Fri, 05/23/2008 - 12:48
तात्या दुव्याबद्दल आभार..... लेख मला फार आवडला. गाण अजुन गुणगुणतो आहे...... खरचं मनाला चटका लागावा असचं हे गाण आहे. मदनबाण.....

सखी Fri, 05/23/2008 - 17:32
अप्रतिम लेख झाला आहे. खरच ह्या गाण्याचे शब्द, सुर, गायिकेचा भावपूर्ण आवाज, दिग्दर्शन आणि कलाकारांचा साधा अभिनय सगळच सुरेख! मी ही हे गाणे खूप दिवस शोधत होते, निदान नुसते ऐकायला तरी मिळेल म्हणुन, पण त्याबरोबर व्हिडीओ दुवा आणि तुमचा अप्रतिम लेखही मिळाला म्हणजे दुग्धशर्करा योग! धन्यवाद!

स्वाती दिनेश Fri, 05/23/2008 - 18:20
तात्या,लेख सुंदर झाला आहे,सुरुवातीचे गाणे..जो जनतेचे रक्षण करतो.. आणि माझे मन.. दोन्ही गाणी आणि स्वामी मालिकेची आठवण करून दिलीस. स्वाती

शुचि Sat, 03/20/2010 - 00:45
>>उलट प्रेम तर बर्‍याचदा मुकंच असतं! ते एकमेकांचं एकमेकांनी समजून घ्यायचं असतं!>> खूप दिवसांनी मनमोकळं रडले..... कचेरीत असूनही स्वतःला लपवून रडले. इतकं सुंदर, इतकं सुंदर कोणी लिहू शकतं सहजीवनाबद्दल? किती हळूवार .... किती किती सुरेख. विश्वास .... सहजीवनाचा पाया!!! तात्या मला फार अवडला हा लेख .... माझी पहीली -वहीली वाचन-खूण भलतीच गोजीरवाणी निघाली. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ जितनी दिल की गहराई हो उतना गहरा है प्याला, जितनी मन की मादकता हो उतनी मादक है हाला, जितनी उर की भावुकता हो उतना सुन्दर साकी है,जितना ही जो रसिक, उसे है उतनी रसमय मधुशाला।।

अरुंधती Sat, 03/20/2010 - 01:02
अतिशय सुरेख गाणे, मनाला भिडणारे शब्द आणि पूरियाधनश्री! शिवाय ज्यांच्यावर हे गाणं बेतलंय ती रमामाधवासारखी मनाला हुरहूर लावणारी जोडी! त्या सुरांत जी डोळ्यांत टचकन पाणी आणण्याची ताकद आहे त्यांचे वर्णन काय करावे? केवळ अप्रतिम! धन्यवाद तात्या, इतक्या सुंदर गाण्याची अशी हळूवार आठवण करून दिल्याबद्दल! अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

sur_nair Sat, 03/20/2010 - 01:53
अतिशय सुरेख राग आणि तितकंच सुंदर गाणं. मला 'मालवून टाक दीप' ऐकताना सुद्धा नेहमी असंच एखादं महालातलं राजेशाही तरुण जोडपं डोळ्यासमोर येतं. का कोण जाणे पण या रागांच्या स्वरांनाच ( कोमल रिषभ, तीव्र मध्यम, शुद्ध निषाद ) असं काही खानदानी वजन आहे असं वाटतं.

शशिकांत ओक Sun, 03/21/2010 - 14:45
तात्या, अगदी भारावून टाकणारे लिखाण. संगीत व इतिहास आपले हातखंडा विषय मग काय बहारच बहार. आणखी येऊ द्या हो. नाडीग्रंथांवर अधिक माहितीसाठी http://www.naadiguruonweb.org/ शशिकांत

नितिन थत्ते Sun, 03/21/2010 - 21:40
तात्या विंग कमांडरांना आणखी येऊद्या म्हणणार आणि विंग कमांडर तात्यांना. त्यातलं तात्यांना येऊद्या म्हणणं मान्यच. नितिन थत्ते

पिंगू Sun, 03/21/2010 - 23:08
राग काय कळत न्हाय बुवा!!!!!! हे गाणे मात्र सुरेख आणि मनाला भिडणारे ह्यात तिळमात्रही शंका नाही......

समंजस Mon, 03/22/2010 - 11:01
मंत्रमुग्ध करणारे शब्द आणि तशीच चाल, गायन @) शब्दांना पुर्ण गुण द्यावेत की गायनाला ? काही कळत नाही :? पहिल्यांदा मालिका बघीतली तेव्हा हे गाणं एवढं काही कळलं नाही(कदाचीत वयामुळे :) ) पण आता हे गाणं परत ऐकून, जी काही अवस्था झालीय ती शब्दात नाही सांगता येणार : धन्यवाद तात्या!
लेखनविषय:
कला
संगीत
वाङ्मय
लेखनप्रकार
आस्वाद
प्रतिभा
राम राम मिपाकरहो, कृपया यूट्यूबवरील हा दुवा पाहा. यात एक सुंदर गाणं आहे, त्या गाण्याबदल मी दोन शब्द लिहिणार आहे! काही वर्षांपूर्वी दूरदर्शनवर थोरल्या माधवरावांवरची 'स्वामी' ही मालिका दाखवली होती, त्यातल्या एका भागात हे नितांतसुंदर गाणं होतं. गेले अनेक दिवस मी या गाण्याच्या शोधात होतो. आज जालावर मुशाफिरी करताना अचानक यूट्यूबवर स्वामी मालिकेचा हा भाग आणि हे गाणं कानी पडलं व विलक्षण सांगितिक तृप्ती अनुभवली. तिच इथे आपल्यापुढे मांडायचा एक छोटेखानी प्रयत्न करत आहे.

केळ्याच्या पोळ्या

ऋचा ·

आनंदयात्री Wed, 05/21/2008 - 16:34
वाचुनच खाव्याश्या वाटतायेत, लै भारी ! आम्हाला आत्तापर्यन्त केळ्याचे शिकरणच माहित होते फक्त :)

वरदा Wed, 05/21/2008 - 17:43
मी लहान असताना आई करायची करुन पाहिली पाहिजे....मस्त सुचवलस...

सहज गुरुवार, 05/22/2008 - 06:05
लहान मुलांसाठी मस्त पदार्थ, न्याहरीला अजुन एक पर्याय. धन्यवाद ऋचा.

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 06:18
साधी व सोपी परंतु तेवढीच सुंदर पाकृ! छ्या! साला केळं-पोळी, शिक्रण-पोळी, मोरांबा-पोळी यातलं ममत्व दुसर्‍या कशातच नाही! आपला, (हळवा) तात्या.

मदनबाण गुरुवार, 05/22/2008 - 06:35
केळ-साखर्+तुप हे एकत्र करुन ते पोळी बरोबर खाल्ले आहे..पण केळ्याच्या पोळ्या हे काही ट्राय केल नाही..हे हे ट्राय करुन पहाव म्हणतो..... (वेलची केळ्याची शिक्रण हादणारा) मदनबाण.....

आनंदयात्री Wed, 05/21/2008 - 16:34
वाचुनच खाव्याश्या वाटतायेत, लै भारी ! आम्हाला आत्तापर्यन्त केळ्याचे शिकरणच माहित होते फक्त :)

वरदा Wed, 05/21/2008 - 17:43
मी लहान असताना आई करायची करुन पाहिली पाहिजे....मस्त सुचवलस...

सहज गुरुवार, 05/22/2008 - 06:05
लहान मुलांसाठी मस्त पदार्थ, न्याहरीला अजुन एक पर्याय. धन्यवाद ऋचा.

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 06:18
साधी व सोपी परंतु तेवढीच सुंदर पाकृ! छ्या! साला केळं-पोळी, शिक्रण-पोळी, मोरांबा-पोळी यातलं ममत्व दुसर्‍या कशातच नाही! आपला, (हळवा) तात्या.

मदनबाण गुरुवार, 05/22/2008 - 06:35
केळ-साखर्+तुप हे एकत्र करुन ते पोळी बरोबर खाल्ले आहे..पण केळ्याच्या पोळ्या हे काही ट्राय केल नाही..हे हे ट्राय करुन पहाव म्हणतो..... (वेलची केळ्याची शिक्रण हादणारा) मदनबाण.....
पिकलेली केळी २ तेल कणीक २ वाट्या चवी पुरती साखर केळी कुस्करुन घ्या त्यात थोडी (१-२ चमचे) साखर घाला. त्यात बसेल इतकी कणीक (गव्हाचे पीठ) घाला सैलसर मळून घ्या. हलक्या हाताने पोळी लाटून भाजा. भाजताना थोडे तेल दोन्ही बाजूंनी सोडा. ह्या फार खुसखुशीत आणि चवदार लागतात. आंबटगोड चटणी बरोबर खा.

चारोळ्या

यशोधरा ·

आनंदयात्री Wed, 05/21/2008 - 15:33
तुझ्या नि माझ्या वाटा, एकमेकींशी नेहमीच समांतर एकत्रच चालतात खर तर, पण मिटत नाही अंतर सुंदर !! .. अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर डोळ्यातला पाण्याला नीर म्हटलेले पहिल्यांदा पाहिले, छान. सुंदर आहेत तुमच्या चारोळ्या. पुलेशु.

ऋचा Wed, 05/21/2008 - 15:35
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... तुझ्या नि माझ्या वाटा, एकमेकींशी नेहमीच समांतर एकत्रच चालतात खर तर, पण मिटत नाही अंतर सही......... :)

प्रगती Wed, 05/21/2008 - 16:07
अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर डोळ्यातला पाण्याला नीर म्हटलेले मी पण पहिल्यांदा पाहिले पण छान लीहीलं आहे.

शितल Wed, 05/21/2008 - 17:38
सर्वच चारोळ्या छानच आहेत. अजुन येऊद्या वाचायला आवडेल.

संदीप चित्रे Wed, 05/21/2008 - 19:10
हाय यशोधरा... छान आहेत ग सगळ्या चारोळया... मी जरा एक आगाऊपणा करणार आहे पण तो जाहीरपणे करण्यापेक्षा तुला मेलतो :)

यशोधरा Wed, 05/21/2008 - 19:27
आनंदयात्री, ऋचा, प्रगती, डॉक्टरसाहेब, प्रगती, शीतल धन्यवाद :) संदीप, तुझ्या मेलला उत्तर दिलेय, गंम्मत वाटली :)

फटू गुरुवार, 05/22/2008 - 01:14
.. अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर निसटल्या काही क्षणांचे उरी विंधणारे शर कधी कधी कातरवेळी भूतकाळ आठवतो अन् आपण आपल्याला अश्रूंच्या हवाली करतो... सार्‍याच चारोळ्या छान आहेत... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

वरदा गुरुवार, 05/22/2008 - 01:42
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... शब्दच नाहीत....

मदनबाण गुरुवार, 05/22/2008 - 03:53
लांडग्यांच्या मस्तवाल जगात, माणूस कवडीमोल आहे हे मात्र १००% खर आहे..... मदनबाण.....

कावळा गुरुवार, 05/22/2008 - 12:01
आयुष्याची अनवट धून सुरेल कधी अन कधी बेसूर सप्तस्वरांचे हिंदोळे अन पडते जीवा प्राणांतिक भूल अति उत्तम आपलाच विवेक वि

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 12:54
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... तुझ्या नि माझ्या वाटा, एकमेकींशी नेहमीच समांतर एकत्रच चालतात खर तर, पण मिटत नाही अंतर
क्या बात है! छान :)
सांजवेळी डोळां नीर निसटल्या काही क्षणांचे उरी विंधणारे शर
वाह! उरी विंधणारे शर.....क्या बात है! आणखी येऊ दे:) छानच.

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 16:39
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... वा! क्या बात है... तात्या.

आनंदयात्री Wed, 05/21/2008 - 15:33
तुझ्या नि माझ्या वाटा, एकमेकींशी नेहमीच समांतर एकत्रच चालतात खर तर, पण मिटत नाही अंतर सुंदर !! .. अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर डोळ्यातला पाण्याला नीर म्हटलेले पहिल्यांदा पाहिले, छान. सुंदर आहेत तुमच्या चारोळ्या. पुलेशु.

ऋचा Wed, 05/21/2008 - 15:35
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... तुझ्या नि माझ्या वाटा, एकमेकींशी नेहमीच समांतर एकत्रच चालतात खर तर, पण मिटत नाही अंतर सही......... :)

प्रगती Wed, 05/21/2008 - 16:07
अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर डोळ्यातला पाण्याला नीर म्हटलेले मी पण पहिल्यांदा पाहिले पण छान लीहीलं आहे.

शितल Wed, 05/21/2008 - 17:38
सर्वच चारोळ्या छानच आहेत. अजुन येऊद्या वाचायला आवडेल.

संदीप चित्रे Wed, 05/21/2008 - 19:10
हाय यशोधरा... छान आहेत ग सगळ्या चारोळया... मी जरा एक आगाऊपणा करणार आहे पण तो जाहीरपणे करण्यापेक्षा तुला मेलतो :)

यशोधरा Wed, 05/21/2008 - 19:27
आनंदयात्री, ऋचा, प्रगती, डॉक्टरसाहेब, प्रगती, शीतल धन्यवाद :) संदीप, तुझ्या मेलला उत्तर दिलेय, गंम्मत वाटली :)

फटू गुरुवार, 05/22/2008 - 01:14
.. अन असे दाटूनी येते सांजवेळी डोळां नीर निसटल्या काही क्षणांचे उरी विंधणारे शर कधी कधी कातरवेळी भूतकाळ आठवतो अन् आपण आपल्याला अश्रूंच्या हवाली करतो... सार्‍याच चारोळ्या छान आहेत... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

वरदा गुरुवार, 05/22/2008 - 01:42
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... शब्दच नाहीत....

मदनबाण गुरुवार, 05/22/2008 - 03:53
लांडग्यांच्या मस्तवाल जगात, माणूस कवडीमोल आहे हे मात्र १००% खर आहे..... मदनबाण.....

कावळा गुरुवार, 05/22/2008 - 12:01
आयुष्याची अनवट धून सुरेल कधी अन कधी बेसूर सप्तस्वरांचे हिंदोळे अन पडते जीवा प्राणांतिक भूल अति उत्तम आपलाच विवेक वि

धमाल मुलगा गुरुवार, 05/22/2008 - 12:54
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... तुझ्या नि माझ्या वाटा, एकमेकींशी नेहमीच समांतर एकत्रच चालतात खर तर, पण मिटत नाही अंतर
क्या बात है! छान :)
सांजवेळी डोळां नीर निसटल्या काही क्षणांचे उरी विंधणारे शर
वाह! उरी विंधणारे शर.....क्या बात है! आणखी येऊ दे:) छानच.

विसोबा खेचर गुरुवार, 05/22/2008 - 16:39
शब्दांचे सांडती धबधबे, रक्तास जिव्हाळा नाही नात्यांचे मृगजळी फ़ुलोरे, विश्राम जिवाला नाही... वा! क्या बात है... तात्या.
लेखनविषय:
चारोळ्या

लग्न

आनंदयात्री ·

पद्मश्री चित्रे Wed, 05/21/2008 - 14:35
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला- हे कशासाठी बुवा? छे .. छे. शेवट असा दु:खांत नको हो..

मनस्वी Wed, 05/21/2008 - 14:42
असच एखाद्या दिवशी असेल धो धो पाउस आणी तू न मी असुत सिंहगडावर भिजलेले असुत चिंब आपण आणी गोठलेले असतील शब्द सुद्धा मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता
मस्त... पहिली २ कडवी खूपच छान.

मनिष Wed, 05/21/2008 - 14:45
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता
छानच कल्पना आहे!

धमाल मुलगा Wed, 05/21/2008 - 14:53
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता
वा! काय मस्त कल्पना रे!!!!! पण
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला
हे असं का रे बाबा? अरे...लढ ना बिन्धास्त! साला जीव बीव देऊन का कुठं प्रेमं सफल होतात? वेळ पडली तर साला आडवं येणार्‍यांची डोकी सुध्दा फोडायची तयारी हवी.... क्काय? दे धडक बेधडक...कसें ? बाकी, ही कविता वाचून सुखविंदरसिंगच्या "नशा ही नशा है" गाण्याच्या व्हीडिओची आठवण झाली :) बहुतेक आरती छाब्रिया असावी त्यात.

प्रभाकर पेठकर Wed, 05/21/2008 - 15:06
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता ह्या नंतर तर खर्राखुर्रा स्वर्ग असतो रे राजा....! झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला भद्र कार्यात ही अभद्र भाषा का? नवीन सृष्टी निर्माण करण्याची ताकद असताना 'अविनाशी मृत्यूला' कवटाळण्याचा विनाशकारी अविचार, मनाचा दुबळेपणा दर्शवतो.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 05/21/2008 - 15:39
सुरुवातीचे दोन्ही कडवे चांगले आहेत त्यातील कल्पना एकदम जबरदस्त आहेत. फक्त, शेवटच्या चार ओळी नै आवडल्या राव !!! झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला च्या ऐवजी.... ढकलून देईन तुझे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देईन सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला. असे करता येईल का ;) पण प्रेमात असे नाही करता येत, बरोबर ना ?

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 05/22/2008 - 08:13
अर्‍या बाप .. काय बेकार जोक करता राव .. कंदिल्या चावला की काय तुम्हाला ? अशा कल्पना सुचायला 'कंदिल्याच' चावायला पाहिजे असं काही नाही. शेवटच्या चार ओळी वाचून कोणत्याही 'मठ्ठ' माणसाच्या प्रतिभेला असे धुमारे फुटू शकतात. वार्‍याचा अंतरपाट, आकाशाने कन्यादान करणे, गारांच्या अक्षता आणि तेव्हाच आमच्या मनात अशी कल्पना आली की या वधूने लग्नापूर्वी तिच्या अन्य एका प्रियकराचा चहात विषारी शंकरपाळे टाकून खून केलेला असतो. त्याचा बदला म्हणुन सिंहगडावरुन तिला एकटीला ढकलून द्यायच्या चार ओळी आम्हाला सुचल्या,सुचवाव्या वाटल्या. असो, कविता छान आहे. असे म्हणुन आम्ही थांबायला हवे होते.

विसोबा खेचर Wed, 05/21/2008 - 17:08
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता ह्या ओळी लै भारी! तात्या.

धनंजय Wed, 05/21/2008 - 17:18
पण दु:खांतासाठी काही वेगळे रूपक आवडले असते. कड्याचा उंबरठा ओलांडून आयुष्याचे माप सांडू वगैरे असे काही...

शितल Wed, 05/21/2008 - 17:33
मस्त कल्पना, पण शेवट थोडासा जीवा लागे.

वरदा Wed, 05/21/2008 - 17:42
मी विषय वाचून काहीतरी झक्कास असणार म्हणून वाचलं पहिली दोन कडवी एकदम सुंदर्..मग काय झालं एकदम? मधेच आंबोळीची मयताची गोष्ट वगैरे वाचलीत का तिसरं कडवं लिहीण्याआधी?

बेसनलाडू Wed, 05/21/2008 - 20:20
वार्‍याचा अंतरपाट, आकाशाने कन्यादान करणे, अक्षता - सगळ्या कल्पना आवडल्या. धनंजयरावांच्या सूचनेचा नक्की विचार करा. कविता छान वाटली. आवडली. कवितेत गती नाही, असे वाटत नाही :) (आस्वादक)बेसनलाडू

अनिता गुरुवार, 05/22/2008 - 04:56
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला- हे काही आवडले नाही तेवधे. (अवातरः उच्च बिदुवर असताना असे का वाटावे? अती अवातरः म्हणुन मराथि माणूस मागे पडतो आहे काय? ह. घ्या.) हा लेकाचा " ढ " कसा लिहावा कोणी सागेल का? पहिली दोन कडवी एकदम सुंदर् असेच म्हणते.

यशोधरा गुरुवार, 05/22/2008 - 07:32
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला का बरं?? :( पहिली २ कडवी आवडली...

फटू गुरुवार, 05/22/2008 - 08:48
तुमच्या कवितेच्या नायकाला मानलं पाहिजे... चांगला लग्नानंतर सुखानं संसार करायचा सोडून जीव देण्याची अवदसा सुचली त्याला... मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता हे बाकी अगदी छान आहे... कल्पना आवडली... सालं कुणी पोरगी आपल्या प्रेमात बिमात पडली तर आपल्याला तिच्याशी या पद्धतीने लग्न करायला आवडेल... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

अरुण मनोहर गुरुवार, 05/22/2008 - 09:45
सर्वच वाचकांना निराशावादी शेवट आवडलेला नाही. विषेशतः येवढ्या प्रबळ दोन कड्व्यांनंतर लगेच अमंगळ भाषा कशाला? वाचकंशी मी पूर्णपणे सहमत. आनंदयात्री आपल्या नावाला जागून आनंद यात्रेने शेवट करतील काय? ------ आनंदाचे डोही आनंद तरंग--------

आनंदयात्री गुरुवार, 05/22/2008 - 17:47
दिलेल्या दादेबद्दल मनापासुन आभारी आहे, ऋणी आहे. धन्यवाद. बाकी बर्‍याच सुहृदांनी शेवट न आवडल्याचे कळवले आहे, त्यात कुठेतरी आपुलकीची भावना जाणवली, धन्यवाद. धनुदादा अन बेला ने लग्नाचे विधी अन निसर्गाचे रुपक याची सांगड शेवटच्या कडव्यात अजुन छान जमु शकते असे सुचवले आहे, नंतर कधी परत प्रयत्न केला तर या गोष्टींचा नक्की विचार करिन. -आनंदयात्री.

पद्मश्री चित्रे Wed, 05/21/2008 - 14:35
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला- हे कशासाठी बुवा? छे .. छे. शेवट असा दु:खांत नको हो..

मनस्वी Wed, 05/21/2008 - 14:42
असच एखाद्या दिवशी असेल धो धो पाउस आणी तू न मी असुत सिंहगडावर भिजलेले असुत चिंब आपण आणी गोठलेले असतील शब्द सुद्धा मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता
मस्त... पहिली २ कडवी खूपच छान.

मनिष Wed, 05/21/2008 - 14:45
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता
छानच कल्पना आहे!

धमाल मुलगा Wed, 05/21/2008 - 14:53
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता
वा! काय मस्त कल्पना रे!!!!! पण
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला
हे असं का रे बाबा? अरे...लढ ना बिन्धास्त! साला जीव बीव देऊन का कुठं प्रेमं सफल होतात? वेळ पडली तर साला आडवं येणार्‍यांची डोकी सुध्दा फोडायची तयारी हवी.... क्काय? दे धडक बेधडक...कसें ? बाकी, ही कविता वाचून सुखविंदरसिंगच्या "नशा ही नशा है" गाण्याच्या व्हीडिओची आठवण झाली :) बहुतेक आरती छाब्रिया असावी त्यात.

प्रभाकर पेठकर Wed, 05/21/2008 - 15:06
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता ह्या नंतर तर खर्राखुर्रा स्वर्ग असतो रे राजा....! झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला भद्र कार्यात ही अभद्र भाषा का? नवीन सृष्टी निर्माण करण्याची ताकद असताना 'अविनाशी मृत्यूला' कवटाळण्याचा विनाशकारी अविचार, मनाचा दुबळेपणा दर्शवतो.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 05/21/2008 - 15:39
सुरुवातीचे दोन्ही कडवे चांगले आहेत त्यातील कल्पना एकदम जबरदस्त आहेत. फक्त, शेवटच्या चार ओळी नै आवडल्या राव !!! झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला च्या ऐवजी.... ढकलून देईन तुझे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देईन सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला. असे करता येईल का ;) पण प्रेमात असे नाही करता येत, बरोबर ना ?

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे गुरुवार, 05/22/2008 - 08:13
अर्‍या बाप .. काय बेकार जोक करता राव .. कंदिल्या चावला की काय तुम्हाला ? अशा कल्पना सुचायला 'कंदिल्याच' चावायला पाहिजे असं काही नाही. शेवटच्या चार ओळी वाचून कोणत्याही 'मठ्ठ' माणसाच्या प्रतिभेला असे धुमारे फुटू शकतात. वार्‍याचा अंतरपाट, आकाशाने कन्यादान करणे, गारांच्या अक्षता आणि तेव्हाच आमच्या मनात अशी कल्पना आली की या वधूने लग्नापूर्वी तिच्या अन्य एका प्रियकराचा चहात विषारी शंकरपाळे टाकून खून केलेला असतो. त्याचा बदला म्हणुन सिंहगडावरुन तिला एकटीला ढकलून द्यायच्या चार ओळी आम्हाला सुचल्या,सुचवाव्या वाटल्या. असो, कविता छान आहे. असे म्हणुन आम्ही थांबायला हवे होते.

विसोबा खेचर Wed, 05/21/2008 - 17:08
मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता ह्या ओळी लै भारी! तात्या.

धनंजय Wed, 05/21/2008 - 17:18
पण दु:खांतासाठी काही वेगळे रूपक आवडले असते. कड्याचा उंबरठा ओलांडून आयुष्याचे माप सांडू वगैरे असे काही...

शितल Wed, 05/21/2008 - 17:33
मस्त कल्पना, पण शेवट थोडासा जीवा लागे.

वरदा Wed, 05/21/2008 - 17:42
मी विषय वाचून काहीतरी झक्कास असणार म्हणून वाचलं पहिली दोन कडवी एकदम सुंदर्..मग काय झालं एकदम? मधेच आंबोळीची मयताची गोष्ट वगैरे वाचलीत का तिसरं कडवं लिहीण्याआधी?

बेसनलाडू Wed, 05/21/2008 - 20:20
वार्‍याचा अंतरपाट, आकाशाने कन्यादान करणे, अक्षता - सगळ्या कल्पना आवडल्या. धनंजयरावांच्या सूचनेचा नक्की विचार करा. कविता छान वाटली. आवडली. कवितेत गती नाही, असे वाटत नाही :) (आस्वादक)बेसनलाडू

अनिता गुरुवार, 05/22/2008 - 04:56
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला- हे काही आवडले नाही तेवधे. (अवातरः उच्च बिदुवर असताना असे का वाटावे? अती अवातरः म्हणुन मराथि माणूस मागे पडतो आहे काय? ह. घ्या.) हा लेकाचा " ढ " कसा लिहावा कोणी सागेल का? पहिली दोन कडवी एकदम सुंदर् असेच म्हणते.

यशोधरा गुरुवार, 05/22/2008 - 07:32
झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला का बरं?? :( पहिली २ कडवी आवडली...

फटू गुरुवार, 05/22/2008 - 08:48
तुमच्या कवितेच्या नायकाला मानलं पाहिजे... चांगला लग्नानंतर सुखानं संसार करायचा सोडून जीव देण्याची अवदसा सुचली त्याला... मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता हे बाकी अगदी छान आहे... कल्पना आवडली... सालं कुणी पोरगी आपल्या प्रेमात बिमात पडली तर आपल्याला तिच्याशी या पद्धतीने लग्न करायला आवडेल... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

अरुण मनोहर गुरुवार, 05/22/2008 - 09:45
सर्वच वाचकांना निराशावादी शेवट आवडलेला नाही. विषेशतः येवढ्या प्रबळ दोन कड्व्यांनंतर लगेच अमंगळ भाषा कशाला? वाचकंशी मी पूर्णपणे सहमत. आनंदयात्री आपल्या नावाला जागून आनंद यात्रेने शेवट करतील काय? ------ आनंदाचे डोही आनंद तरंग--------

आनंदयात्री गुरुवार, 05/22/2008 - 17:47
दिलेल्या दादेबद्दल मनापासुन आभारी आहे, ऋणी आहे. धन्यवाद. बाकी बर्‍याच सुहृदांनी शेवट न आवडल्याचे कळवले आहे, त्यात कुठेतरी आपुलकीची भावना जाणवली, धन्यवाद. धनुदादा अन बेला ने लग्नाचे विधी अन निसर्गाचे रुपक याची सांगड शेवटच्या कडव्यात अजुन छान जमु शकते असे सुचवले आहे, नंतर कधी परत प्रयत्न केला तर या गोष्टींचा नक्की विचार करिन. -आनंदयात्री.
लेखनविषय:
कविता
असच एखाद्या दिवशी असेल धो धो पाउस आणी तू न मी असुत सिंहगडावर भिजलेले असुत चिंब आपण आणी गोठलेले असतील शब्द सुद्धा मग वारा धरेल अंतरपाट आपला अन आकाश करेल तुझे कन्यादान तिथेच होईल सप्तपदी आपली अन गारांच्या असतील अक्षता झोकून देऊ हे शरीर मग उंच कड्यावरुन एखाद्या सोपवून देऊ सगळे काही चिरंतन अविनाशी मृत्यूला -आनंदयात्री हे लेखन इतरत्र पुर्वप्रसिद्ध. (कवितेत आम्हाला फारशी गती नाही हे जाणुन आहोत :D तरी पण आज पण काहितरी बदलतयं... हे वाचुन पुर्वप्रसिद्ध लेखन पुन्हा देण्याचा मोह आवरला नाही, धन्यवाद.)
Subscribe to