मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

फादरस डे

श्रीकृष्ण सामंत ·

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 03:12
आपुलेच बोट धरूनी आलो ह्या सुंदर संकेस्थळी वाचकांची प्रतिक्रीया पाहूनी अचंबित झालो ततक्षणी धन्यवाद सामंत

सहज 19/06/2008 - 09:24
आपल्या दोन्ही कविता वाचल्या. चांगला आशय छान कल्पना. पु.ले.शु. एक विनंती - कृपया आपले नाव माझे खाते- संपादन मधे जाउन श्रीकृष्ण सामंत असे करावे.

चाणक्य 19/06/2008 - 12:50
छान झाली आहे.... खरंच आपण आपल्या अगदी जवळच्या व्यक्तिंना नेहमी ग्रुहीत धरतो

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 03:12
आपुलेच बोट धरूनी आलो ह्या सुंदर संकेस्थळी वाचकांची प्रतिक्रीया पाहूनी अचंबित झालो ततक्षणी धन्यवाद सामंत

सहज 19/06/2008 - 09:24
आपल्या दोन्ही कविता वाचल्या. चांगला आशय छान कल्पना. पु.ले.शु. एक विनंती - कृपया आपले नाव माझे खाते- संपादन मधे जाउन श्रीकृष्ण सामंत असे करावे.

चाणक्य 19/06/2008 - 12:50
छान झाली आहे.... खरंच आपण आपल्या अगदी जवळच्या व्यक्तिंना नेहमी ग्रुहीत धरतो
लेखनविषय:
कविता
कवितेचा आशय असा आहे की आपण मोठी माणसं,मोठ्यांबरोबर औचित्य ठेवून वागत असतो,का तर एकमेकाच्या भावना सांभाळण्यासाठी आपली ही धडपड असते.पण तोच जर लहान मुलाबरोबर आपला संपर्क आला तर बहुदा आपण आपले "मूड" संभाळण्याचा प्रयत्न करतो.मुलांच्या भावनांची जास्त कदर करत नाही.ह्या कवितेत तिच मध्य कल्पना आहे. फादरस डे वाटेत एका अनोळख्याला जवळ जवळ आपटलो "माफ करा"असे म्हणून मी त्याच्या पासून सटकलो "करा माफ"मला पण म्हणत थांबला तो क्षणभर औचित्याच्या वागण्याने सुखावलो आम्ही दोघे वरवर आपल्या घरी स्थिती असते निराळी लाहान थोरासी चटकन आपण वागतो फटकून झाली त्यादिवशी गम्मत होतो कामात मी दंग चिमुकल्या माझ्या मुलाने के

ए मालिक तेरे बंदे हम! (रौशनी - अवांतर..!)

विसोबा खेचर ·

वरदा 19/06/2008 - 01:55
वेदनेपोटी खूप चांगलं गाणं जन्माला येतं याचा पुन्हा एकदा अनुभव आला! खरं आहे... खूप सुंदर आहे रौशनी खरोखरच... अजून काय लिहू शब्द नाहीत्....पुढच्या भागाची आतुरतेने वाट पहात आहे....

लिखाळ 19/06/2008 - 02:23
सहमत आहे. ती दिसायला अतिशय सुरेख, अन् खानदानी होती .... खरोखरंच! तिचे फोटो आणि ए मालिक हे गाणे.. यामुळे थोडा चटका लागला मनाला.. कोण कुठे दैववशात जाउन पडेल याचा काही नियम नाही..असो !! पुढचे भाग वाचण्यास उत्सूक आहे. -- लिखाळ.

नंदन 19/06/2008 - 03:37
लिखाळरावांशी सहमत आहे. लगेच प्रभाव पडावा असं व्यक्तिमत्व आहे, यात काही शंका नाही. पुढच्या भागांच्या प्रतीक्षेत.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

मुक्तसुनीत 19/06/2008 - 02:33
जोहार रोशनीबाईच्या अम्लान सौंदर्याला. जोहार त्यांच्या गाण्याला , जोहार तुमच्यातल्या रसिकाला - जो बाजारात शोधतो अस्सल गाणे , जो शरीराच्या बाजारात पाहू शकतो खानदानी आयुष्याची फरपट आणि सफर घडवतो वासनांच्या खातेर्‍यात फुललेल्या गाण्याच्या बागेची. आणि जोहार या आयुष्य नावाच्या गुंत्याला , ज्यात , हजारो मैलांवर बसून , कित्येक वर्षांपूर्वीच्या प्रसंगीच्या कुणाच्या मुद्रांच्या फोटोचे फोटो पाहून आणि शोकांतिकांना वाचून आमच्यासारख्या कुणाचा श्वास अडकतो !

प्रियाली 19/06/2008 - 03:14
रौशनी भाग ३:
चेहेरा सुरेख होता पण करारी होता, त्यात एक जरब वाटत होती!
व्यक्तिचित्र हा तुमच्या हातचा मळ पण रोशनीचं वर्णन करताना कमी पडलात. बहुधा शब्दांत बांधण्यासारखं नसावंच ते. बाई अतिशय सुंदर आहे. मला चटकन तनुजा (समर्थ) आठवली. तडफदार आणि स्मार्ट, पण तनुजाही पन्नाशीच्या सुमारास अशी दिसत असावी का असा प्रश्न पडला. पन्नाशीच्या आसपासची आणि तरीही नितळ कांतीची, पातळ ओठांची, नाकी-डोळी रेखीव आणि ठसठशीत अंगाची रोशनी खरंच खूप सुंदर आहे. गळ्यात चेन, कानातील छोटेसे इअरिंग्ज, डाव्या हाताचे रिस्टवॉच, साडीचा रंग- टेक्श्चर इ. पाहून बाई खानदानी असावी असेच वाटते. व्यक्तिची आवड आणि पसंती कपड्यांवरून आणि राहणीवरून कळते. साधी पण तरीही टापटीपीची राहणी वाटली. आता ज्याप्रमाणे रौशनीचे वर्णन करण्यात कमी पडलात हे सांगितलं तसंच आणखी एक स्पष्ट सांगते - उपक्रमावर रौशनी आला नाही म्हणून तुम्ही खट्टू असता. कोणत्या माहितीपूर्ण शब्दांत तुम्ही लिहिणार होता ते? आणि काही गोष्टी भावनिक रसात सांगितलेल्याच शोभतात. त्यांची दाहकता माहितीपूर्ण लेखांतून उमजून आलीच तरी हृदयाला चटका बसेलच असे नाही. त्यासाठी शब्दांची पखरण लागते, भावनांचे बांध तोडावे लागतात. माहितीपूर्ण शब्दांत रौशनीला न्याय मिळाला नसता असे आज वाटून गेले. पुढचे भाग वाचण्यास उत्सुक.

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 03:49
व्यक्तिचित्र हा तुमच्या हातचा मळ पण रोशनीचं वर्णन करताना कमी पडलात. शक्य आहे, कारण ती प्रत्यक्षात क्लासच दिसायची! परंतु अगदी प्रथम मला जेव्हा मन्सूर तिच्याकडे घेऊन गेला होता तेव्हा तिच्या चेहेर्‍यात सौंदर्यासोबत करारीपणाही मला दिसला होता, जरबही दिसली होती. जरी तिनं मला बोलावलं होतं तरी प्रत्यक्षात तीदेखील मला प्रथमच भेटत होती. शिवाय ती ज्या जागेवर बसून कारभार हाकत होती ती जागा देखील जरब दाखवण्याचीच जागा होती. हे फोटू मी काढले तेव्हाची गोष्ट वेगळी होती. तेव्हा आमची एकमेकांशी बर्‍यापैकी ओळख झालेली होती. हा माणूस कसा आहे, काय आहे हे तिला बर्‍यापैकी माहीत झालेलं होतं, आमच्यात मोकळा संवादही प्रस्थापित झाला होता. शिवाय तिनं स्वत:हून मला मुजर्‍याला बोलावलं होतं. थोडक्यात, आम्ही एकमेकांशी बर्‍यापैकी फॅमिलियर झालो होतो. त्यामुळे तिला चेहेर्‍यावर जरब वगैरे ठेवायची काहीच आवश्यकता नव्हती/नसावी. परंतु प्रथम भेटीत परिस्थिती खूप वेगळी होती, माहोलही खूप वेगळ होता हा मुद्दा नाकारता येणार नाही. असो, तरीही तू म्हणतेस त्याप्रमाणे मी कमी पडणंही शक्य आहे. कारण विश्वास बसणार नाही इतक्या रुपाच्या अन् स्वभावाच्या अनेकविध छटा असणारं तिचं व्यक्तिमत्व होतं त्यामुळे ते शब्दात मांडायला आजही मला अनेकदा कठीण जातं! बाकी, उपक्रमाविषयी मांडलेला तुझा मुद्दा पटला. रौशनीची भट्टी उपक्रमावर जमली नसती! सबब, उपक्रमाच्या मुद्द्यावर सपशेल माघार घेतो आणि पुन्हा हा विषय तिथे काढणार नाही असा तुला शब्द देतो! :) तात्या.

प्रियाली 19/06/2008 - 05:29
तात्या, रौशनीच्या चेहर्‍यावर जरब आणि करारीपणा असावा हे खरंच. बाई अतिशय स्मार्ट आहे. मी म्हणत होते तुम्ही तिसर्‍या भागात केवळ एवढंच लिहिलंत तिच्याबद्दल ते खूप अपुरं होतं हे फोटो पाहिल्यावर जाणवलं. उपक्रमाबद्दल तुम्हाला पटलं, त्याबद्दल धन्यवाद.

अरुण मनोहर 19/06/2008 - 07:22
सत्य हे कल्पीतापेक्षाही अदभुत असते. इथे ते सुंदर, संगीतमय देखील आहे. मी मिपावर येण्याच्या पुर्वीचे असलेले पाचही लेख वाचलेले नव्हते. ते आता वाचून काढले. अप्रतीम. तात्याराव तुमच्या प्रतीभेची पुन्हा एकदा ओळख झाली. आता पुढच्या भागांसाठी सर्वांची उत्कंठा आणखी जास्त ताणलित तर काही मिपाचे कवी कदाचित गाणी तयार करतील.....ज्यातून आमची वेदना तुम्हाला कळेल! >>>वेदनेपोटी खूप चांगलं गाणं जन्माला येतं

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/06/2008 - 07:58
तात्या, रौशनी सुंदर आहे, कितीतरी वेळ निरखत राहिलो. नियती माणसाला कुठे घेऊन जाईल याची शाश्वतीच नाही. रौशनी एक गाणं आहे, रौशनी एक सौंदर्य आहे, रौशनी एक खळखळता वाहणारा झरा आहे, रौशनी अनेक गुंत्यातला एक भाव आहे, आपल्या लेखनातून हे सर्व वाचायला खुप आवडते. आपली लेखनी भावनिक आंदोलने वाढवतात. अधिक काय बोलावे, पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत !!!! - दिलीप बिरुटे

II राजे II 19/06/2008 - 09:02
सरांशी १००% सहमत. नियती माणसाला कुठे घेऊन जाईल याची शाश्वतीच नाही अनुभवी > राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय मजा :?

मानस 19/06/2008 - 08:25
तात्या फारच सुरेख वर्णन, आज सगळे पाच भाग सलग वाचून काढले. रोशनीच्या सौंदर्याची काय तारीफ करणार? शब्दच नाहीत. "उमराव जान" ची आठवण झाली. ती नक्की अशीच दिसत असणार. मार डाला ................

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 08:47
मानसराव, कुणाचा पटकन विश्वास बसणार नाही परंतु एकवेळ बॉलिवूडच्या अन् कुठल्या कुठल्या नट्या दिसायला अक्षरश: फिक्या पडतील अश्या काही सौंदर्यवती तवायफ आजही मुंबईच्या बाजारात आहेत. मी पाहिलेल्या आहेत! काही लक्ष्मीपतींना त्यांना लाख्खो रुपये देऊ करताना पाहिलं आहे. कशासाठी? तर शैय्यासोबतीसाठी! पैसा ही अशी गोष्ट आहे की ज्यामुळे बर्‍याचदा अशक्य गोष्टी अगदी सहज शक्य होतात. मान्य आहे! परंतु या खानदानी तवायफ बायांच्या बाबतीत पैशांचा जोर चालत नाही. बड्या बड्या शेठियांनी शैय्यासोबतीकरता केलेल्या लाख्खो रुपयांच्या ऑफर्स अगदी सहज धुडकावून लावणार्‍या काही खानदानी सौंदर्यवती तवायफ बायका आजही मुंबईच्या अन् लखनऊच्या बाजारात आहेत. यांचं फक्त गाण्याशी अन् मुजर्‍याशी इमान असलेलं माझ्या पाहण्यात आहे! कुणी पैशांचा जोर दाखवायला लागला की, "रख तेरे पैसे तेरीही पास. पैसोका घमंड हमे मत दिखा. तू चीज काय है? आज तक तेरे जैसे कितने आए और चले गये. चल फूट यहासे..!" अश्या शब्दात सणसणीत अपमान करायलादेखील मागेपुढे पाहात नाहीत! हां, अगर किसिपे दिल आ गया तो और बात है! वहा पैसोंका सवालही पैदा नही होता! :) तात्या.

मानस 19/06/2008 - 09:12
हां, अगर किसिपे दिल आ गया तो और बात है! वहा पैसोंका सवालही पैदा नही होता! क्या बात है!! खरं आहे, उगाच नाही "उमराव जान" अजरामर झाली. खरोखरच मनांत उमराव जानची आठवण झाली. मी असेही ऐकले आहे की या 'तवायफ' अत्यंत सुरेख गझल, ठुमर्‍या, होर्‍या, चैती आणि प्रसंगी "अभंग" ही तितक्याच समर्थपणे सादर करतात. त्यांच्या आवाजात एक वेगळीच जादू असते व मोठ-मोठ्या बुजुर्ग उस्तादांकडे शिकलेल्या ह्या शागिर्द असतात. एकदा अनुभव घेतलाच पाहीजे. पुन्हा एकदा ........ मार डाला!

विसोबा खेचर 21/06/2008 - 08:34
त्यांच्या आवाजात एक वेगळीच जादू असते व मोठ-मोठ्या बुजुर्ग उस्तादांकडे शिकलेल्या ह्या शागिर्द असतात. निश्चितच. अलिकडच्या काळात नाही, परंतु सर्वप्रथम हिराबाईंनी जाहीर मैफलीत अभिजात संगीत मांडून तुमच्याआमच्या घरातल्या गाणं शिकणार्‍या मुलींना जाहीर मैफलीत गाण्यास कुठलाही संकोच वाटणार नाही असं वातावरण निर्माण केलं. मुलींनी जाहीर मैफलीत बसून गाणं, हे त्या काळात इतकं चांगलं मानलं जात नसे. परंतु हिराबाईंच्या अत्यंत खानदानी, सोज्वळ आणि तेवढ्याच शालीन व्यक्तिमत्वाने हे चित्र बदललं. याचं संपूर्ण श्रेय हिराबाईंनाच जातं! परंतु त्या आधीच्या काळात ज्या मुली गाणं शिकायच्या त्या बहुत करून कोठ्यावर गाण्याकरताच शिकायच्या आणि कोठ्यावरच गायच्या. आपण म्हणता तसं त्यांना एकसे एक बुजुर्ग उस्तादांची तालीमही मिळे. अर्थात, प्रसंगी अनेकदा त्यांना या उस्ताद मंडळींची सर्व प्रकारची(!) सेवाही करावी लागे! असो, या विषयावर निश्चित केव्हातरी अधिक विस्तृत लिहायचा प्रयत्न करेन... तात्या. अवांतर - बरं का मानसराव, बनारसी चाळीतल्या दिदीच्या कोठ्यावर रौशनीच्या गाण्यानंतर मीदेखील अजमेरच्या ख्वाजा मोईउद्देन चिस्तीला समर्पित केलेली पुरियाधनाश्रीतली 'मुश्किल करो आसान..' ही बंदिश गायलेली आहे हे आपल्या माहितीकरता इथे जाता जाता नमूद करतो! अभ्यंकरांचा तात्या कोठ्यावरदेखील गायलेला आहे! तो एक वेगळाच अनुभव! :) आज पुण्याला येतो आहे तेव्हा कदाचित हीच बंदिश आपल्याला ऐकवेन..! :) आपला, (कोठेवाला गवई!) तात्या.

मानस 25/06/2008 - 09:31
बनारसी चाळीतल्या दिदीच्या कोठ्यावर रौशनीच्या गाण्यानंतर मीदेखील अजमेरच्या ख्वाजा मोईउद्देन चिस्तीला समर्पित केलेली पुरियाधनाश्रीतली 'मुश्किल करो आसान..' ही बंदिश गायलेली आहे हे आपल्या माहितीकरता इथे जाता जाता नमूद करतो! अभ्यंकरांचा तात्या कोठ्यावरदेखील गायलेला आहे! तो एक वेगळाच अनुभव! -- क्या बात है!!! जियो तात्या, 'जोधा अकबर' सिनेमा कसाही असला तरी "ख्वाजा मेरे ख्वाजा" केवळ अप्रतिम. उगीचच आठवण झाली. तात्या, याबद्दल प्रतिसाद द्यायला थोडा विलंब झाला माफ करा, जरा कामानिमित्त अडकलो होतो, पण 'मुश्किल करो आसान..' ही बंदिश ऐकायला नक्कीच आणि फारच आवडेल. आज पुण्याला येतो आहे तेव्हा कदाचित हीच बंदिश आपल्याला ऐकवेन..! आता हे जरा जमणं कठिण आहे, कारण अंमळ जरा लांब आहे पुण्यापासून. मी अमेरिकेच्या राजधानीजवळ राहतो. आपल्या 'मुक्तसुनीत' च्या बाजुच्या गावाला. तेव्हा पुढच्या भारतभेटीत एक मैफील नक्की. अवांतर : नमोगतावरचा "अंतरीक्ष", सध्या एक्सक्लूसिव्ह मिपाकर मानस

विसोबा खेचर 25/06/2008 - 10:27
तेव्हा पुढच्या भारतभेटीत एक मैफील नक्की. अरे जरूर भरवूया एक मैफल. मजा येईल. पुरियाधनश्री गाउया! :) नमोगतावरचा "अंतरीक्ष" ओह! ओळखलं! :) सध्या एक्सक्लूसिव्ह मिपाकर जियो...! :) आपला, (एकेकाळचा कट्टर मनोगती, आता कट्टर मिपाकर) तात्या.

फटू 19/06/2008 - 08:33
मानलं तुम्हाला... बाजारातही गाणं शोधणारा तुमच्यासारखा रसिक वेगळाच... बाकी रौशनीची कहाणी मनाला चटका लावून गेली... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

भाग्यश्री 19/06/2008 - 09:10
रौशनी वाचून मनात एक प्रतिमा झाली होती निर्माण.. पण फिकी पडली ती या फोटोंपुढे.. अफलातून खानदानी सौंदर्य आहे रौशनीचे.. तुमची लेखमाला परत वाचून काढावीशी वाटतीय आता.. http://bhagyashreee.blogspot.com/

भडकमकर मास्तर 19/06/2008 - 09:24
तात्या, हे फोटो त्यांची परवानगी घेऊनच संकेतस्थळावर चढवले असावेत ही अपेक्षा... तुमच्या वैयक्तिक आठवणींसाठी काढलेले फोटो असे सार्वजनिक ठिकाणी आले असतील ( त्यांच्या परवानगीशिवाय) तर ते मला तरी अयोग्य वाटते... ( सिनेमा नट्या, फॅशन मॉडेल्स यांना पूर्ण कल्पना असते की त्यांचे फोटो सौंदर्य दाखवण्यासाठी आणि सार्वजनिक प्रदर्शनासाठीच आहेत, इथे तसे नसावे असे वाटते )... सार्वजनिक संकेतस्थळावर एखाद्या अनोळखी स्त्रीचे फोटो पाहून त्यांच्या सौन्दर्याची विविध शब्दांत सर्वांनी चर्चा करणं थोडं अप्रस्तुत वाटलं खरं... मग ती स्त्री कोणीही असो... आणि त्यांची परवानगी असेल तर मग प्रश्न मिटला... वरील सर्व शब्द मागे घेतो... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

II राजे II 19/06/2008 - 09:27
>>सार्वजनिक संकेतस्थळावर ... ! सहमत. कळीचा मुद्दा. राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय मजा :?

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 09:33
मास्तर, आपल्या सूचनेबदल मनापासून धन्यवाद. परंतु कृपया निश्चिंत असावे. या बाबतीत अधिक खुलासा पोष्टकार्ड पाठवून अथवा प्रत्यक्ष भेटीन तेव्हा करेन... तात्या.

भडकमकर मास्तर 19/06/2008 - 09:39
ओके.. आपल्यावर विश्वास आहे... :) आता म्हणतो, "फोटो छान आहेत, गाणेच ऐकू यायला लागले आहे..."... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

शेखस्पिअर 19/06/2008 - 11:47
अख्तरीबाईची काफी रागातली एक ठुमरी रौशनीने खरंच खूप छान रंगवली. अजूनही अशा ठिकाणी ठुमरी गायल्या जातात हे वाचून महदाश्चर्य वाटले... कुठेतरी ही कला जिवंत आहे ... छान...

अन्या दातार 19/06/2008 - 09:52
खरेच, एकदम सुंदर, नेमके व्यक्तिचित्रण करणे हा तात्यांच्या हातचा मळ आहे. भले ती व्यक्ति रोशनी असो किंवा भीमण्णा, पं. फिरोज दस्तूर असोत. गाणे,व्यक्ति यांचे असे वर्णन मला अद्यापही कोठेही वाचावयास मिळाले नाहिए. तात्यासाब, लगे रहो ;)

ऋचा 19/06/2008 - 09:54
किती सुंदर आहेत ह्या, वाईटही वाटलं(रौशनी-५ वाचलं) "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

मनिष 19/06/2008 - 11:19
तात्या, आगाऊपणाबद्द्ल माफ करा, पण मला वाटते त्या व्यक्तिच्या परवानगी शिवाय असे फोटो सार्वजनि़क ठिकाणी टाकू नये. तिला किंवा तिच्या साथीदारांपैकी (जसा तबलजी, पेटीवाला) एखादया व्यक्तीला अशा प्रसिद्धीमुळे त्रास होऊ शकतो, ह्याचा अवश्य विचार करा. सगळे प्रतिसाद वाचले नाही, पण पहिल्या काही प्रतिसादात कोणाल हे खटकले नाही हे बघून नवल वाटले. - मनिष

विसोबा खेचर 20/06/2008 - 08:22
मनिषराव, आपल्या सूचनेबद्दल मनापासून धन्यवाद...! मी सर्व सारासार विचार करूनच हे फोटू टाकले आहेत. ही सर्व माझी माणसं आहेत, सर्व जबाबदारी माझी आहे. आपण कृपया निश्चिंत असावे. तात्या.

आनंदयात्री 19/06/2008 - 11:23
वाइट वाटलं तात्या, त्या भागातल्या बायांची टिपीकल फिल्मी तसवीर मनात बसलेली अशी चारचौघातली बाई म्हणजे ती हे अक्सेप्ट होईना पटकन. आत्तापर्यंत कोणत्यातरी अनोळखी स्त्रीची कर्मकहाणी म्हणुन वाचत होतो. आता तुम्ही फोटो दिलेत, ती कशी दिसते माहित झाले, पुढचे भाग अजुन अजुन हळवे करणार. उत्तम कादंबरी किंवा नाटक होउ शकते यावर.

स्वाती दिनेश 19/06/2008 - 11:33
तात्या,रौशनीने वाचताना तर चटका लावला होताच पण तिला पाहिल्यावर अधिकच वाईट वाटलं.एक खानदानी स्त्री दैवाचे फासे वेडेवाकडे पडल्यामुळे बाजारात आली..(त्याऐवजी जर सिनेमा इंडस्ट्रीत दैवाने नेले असते तिला तरी प्लास्टीक/कचकड्याच्या कित्येक नट्यांची तिने छुट्टी केली असती .) (बाकी तिचे फोटो जालावर चढवण्याबाबत मलाही प्रश्न पडला होता पण मास्तरांना दिलेले स्पष्टीकरण वाचले.आता किंतु नाही.) हा लेख अस्वस्थ करून गेला. स्वाती

सखी 19/06/2008 - 20:30
स्वातीशी सहमत! आत्ताच मागचे राहीलेले भाग वाचुन काढले. रौशनी अस्वस्थ करून गेली. पुढील भागांच्या प्रतिक्षेत.

चाणक्य 19/06/2008 - 12:28
रोशनी भाग ५: तात्यांची प्रतिक्रीया:
जे काही लेखन आहे ते केवळ अन् केवळ सत्य घटनेवर आधारीत आहे. सत्य घटनेवर आधारीत, जे घडलं तसं लिहिलं आहे, ते जर कुणाला अतिरंजित वाटलं तर वास्तव किती भयानक असेल याची कल्पना करा!
खरं आहे तात्या. जबराट आहे तुमचा अनुभव. काटा आला अंगावर वाचताना. 'ते' जग किती वेगळं असेल याची केवळ कल्पनाच केलेली बरी. कितीही तिरस्कार करायचा नाही म्हणलं तरी आतलं पांढरपेशं मन नाही ऐकत. वेश्यावस्ती किंवा रंडीबाजार म्हणलं की नकळत एक प्रकारची घ्रुणा उत्पन्न होते मनात. 'तिथे' ही काही मनाने चांगले लोक असतील, केवळ परिस्थितीमुळे या ठिकाणी ते आले असतील, हे सगळं कळत असलं तरी 'या लोकांशी जवळीक नको रे बाबा' असाच विचार मनात येतो. पांढरपेशा मनाची ही अवस्था तुम्ही नेमक्या शब्दात मांडली आहे. असो. पुढचा भाग वाचायला उत्सुक आहे. लवकर लिहा

काळा_पहाड 19/06/2008 - 14:24
तात्या तुमची रोशनी ख्ररोख्रर आवडली. त्याबरोबर्च आवडली तुमची बिनधास्त आणि ओघवती लेखनशेलीही . आजच सारे लेख क्रमाने वाचले. कोठेही कंटाळा आला नाही किंवा अतिशयोक्तीही जाणवली नाही. मात्र माझ्या मनात आलेले काही विचार येथे मांडण्याचा नम्र प्रयत्न करीत आहे. मला वाटते तात्या क्रमशः ने तुमच्या लिखानाचा बाज पाहिजे तसा उतरला नाहीए. मिपाकरांच्या दबावामुळे 'आता काहीतरी दिले पाहिजे' या भावनेतुन पक्की बेठक न जमवता तुम्ही पुढ्चा भाग टाकल्याचे ५ व्या भागात वाटते. त्याचा हा पुरावा नाहीतरी हिने मला दहा वेळा आग्रहाने जेवायला बोलावलंच आहे चॉथ्या भागाच्या शेवटी 'दहा वेळा बोलवल्याचा उल्लेख आहे. तर ५ व्या च्या सुरुवातीला वरील वाक्य आहे. यावरुन लक्षात येणारी बाब ही की तुम्हाला वेळ न मिळाल्याने मागच्या भागाचा क्लू थोडासा निसटला. मी हे पुराव्यासह मांड्ण्याचे कारण आपली चूक दाखवुन माझा शहाणपणा मिरविणे हा नसुन आपण आपल्यातील लेखकावर करीत असलेला अन्याय आपल्या लक्षात आणुन द्यावा एवढाच आहे. रोशनी चे फोटो दाखवुनही आपण तेच केलेत असेच मला वाटते. ते शेवटी दाखविले असतए तर आम्हाला तात्याभाईच्या शब्दांतुन होणाय्रा रोशनीच्या दर्शनात व्यत्यय आला नसता. आता आम्ही तिला तुमच्या नाही तर आमच्या नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न आमच्या नकळत करणार आहोत. फिरभी .......दिलसे..ला इलाज नाही. कुणीतरी बाबा कदमांची आठवण आल्याचे म्हटले आहे. ते बिर्याणीपुरतेच असेल तर मीही सहमत आहे. अन्यथा तुमच्या लेखनात तोचतोचपणा नाही हे निश्चितच. संपुर्ण तयार झाल्याशिवाय उर्वरीत कथा प्रकाशित न करण्याच्या आपल्या निर्णयासाठी त्रिवार अभिनंदन. तो सावकाश पण पुर्ण येऊ द्यात. चु.भु. क्षमस्व. काळा पहाड

विसोबा खेचर 20/06/2008 - 08:26
चॉथ्या भागाच्या शेवटी 'दहा वेळा बोलवल्याचा उल्लेख आहे. तर ५ व्या च्या सुरुवातीला वरील वाक्य आहे. वाचकांना मागील भागाची पुढल्या भागात लिंक लागण्याकरता मी ते मुद्दामून उद्घृत केले आहे... आता आम्ही तिला तुमच्या नाही तर आमच्या नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न आमच्या नकळत करणार आहोत. आता त्याला माझा काय इलाज? मी जे घडलं आहे/होतं, तेच माझ्या शब्दात मांडण्याचा यापुढेही प्रय्त्न करणार आहे. फोटूंचं म्हणाल तर मला ते टाकावेसे वाटले म्हणून मी ते टाकले.. असो, सर्वांचेच आभार... तात्या.

पद्मश्री चित्रे 19/06/2008 - 16:22
तात्या, रोशनी खरच सुन्दर आहे ..खानदानी सौंदर्य . आणि तिची कहाणी तितकीच करुण.. आपण किति मोजुन्-मापुन्,सुरक्षित आयुष्य जगतो ते जाणवुन देणारा लेख..

मनस्वी 19/06/2008 - 17:03
तात्या, छान आहे रौशनी. बाकी शब्द नाहीत.. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

विकास्_मी मराठी 19/06/2008 - 17:36
िव्कास०१५४ मानलं तात्या तुम्हाला..... अतिशय देखणी,सुन्दर, खानदानी सौंदर्य.......बाकी शब्द नाहीत.. "रौशनी" आिन "रोशनी िच लेखमाला" खरंच खूप सुंदर आहे. आप्ला लेख्नाचा एक िनिस्सम चाह्ता.... िवकास िशदे....

चतुरंग 19/06/2008 - 17:37
सलाम, रौशनीबाईला सलाम! काय लिहू? मला गदिमांचे शब्द उसने घेण्यावाचून उपाय नाही - घटाघटाचे रुप आगळे, प्रत्येकाचे दैव वेगळे मुखी कुणाच्या पडते लोणी, कुणामुखी अंगार विठ्ठला तू वेडा कुंभार! चतुरंग

केशवसुमार 20/06/2008 - 16:25
घटाघटाचे रुप आगळे, प्रत्येकाचे दैव वेगळे मुखी कुणाच्या पडते लोणी, कुणामुखी अंगार विठ्ठला तू वेडा कुंभार! केशवसुमार..

सुवर्णा 18/02/2009 - 17:21
घटाघटाचे रुप आगळे, प्रत्येकाचे दैव वेगळे मुखी कुणाच्या पडते लोणी, कुणामुखी अंगार विठ्ठला तू वेडा कुंभार! हेच म्हणते... आताच सगळे भाग वाचले.. अप्रतिम!! मनाला चटका लावून गेली रोशनी!! :S (पुढच्या भागाची आतुरतेने वाट पाहणारी) सुवर्णा http://www.suvarnam.blogspot.com/

विसुनाना 19/06/2008 - 18:17
सर्व फोटोतून खरी रौशनी प्रकट होतेय. आजूबाजूच्या वातावरणाला ती विसरली आहे. उरली आहे ती फक्त एक घराणेदार गायिका. क्षणभर वाटलं की ही स्त्री एखाद्या गंधर्व महोत्सवाच्या मंचकावर गाताना किती शोभली असती! (रौशनीताई ग्वाल्हेरकर!!) तिसरा फोटू तर वेदनेचाच फोटो वाटला. तिचं व्यक्तिमत्व इतकं सामर्थ्यवान आहे की वाटतं प्रतिष्ठेची बेगडी झूल पांघरणार्‍या आणि अंधारात पाप करणार्‍या कोत्या आणि खोट्या माणसांपेक्षा तीच जास्त पवित्र वाटते. मिळमिळीत सौभाग्यापेक्षा ढळढळीत वैधव्य बरं अशी म्हण आहे.

सुधीर कांदळकर 19/06/2008 - 20:55
व्यक्तिचित्र. शब्द आणि प्रकाशचित्रे एकमेकांस पूरक. झकास. मजा आली. यातील तत्वचिंतन वगैरे इतरांकडून वर झालेच आहे. रोशनी ६ च। वाट पाहातो. सुधीर कांदळकर.

शेणगोळा 20/06/2008 - 11:11
बाईचे सौंदर्य खरोखरच मादक आहे. यापूर्वीचे सर्व भागही वाचले. आपण त्या बाजारातल्या एका बाईकडे केवळ एक उपभोगाची वस्तू म्हणून न पाहता तिच्यातले 'माणूसपण' शोधायचा प्रयत्न केलात याचे कौतुक वाटते. एरवी बहुतेक सर्व जण तिथे शेण खायलाच जातात आणि पैसे देऊन शेण खाऊन परत येतात. लेखनशैली बिनधास्त आणि मोकळीढाकळी आहे तरीही वाचताना कुठेही अश्लील वाटत नाही हे विशेष. बर्‍याच दिवसांनी इतके प्रामाणिक व उत्तम लेखन वाचले. अभिनंदन! मागील एका भागात 'त्या बाजारातील बर्‍याचश्या मावश्या या काळ्याकुट्ट, बेढब, अवाढव्य व लोंबत्या स्तनांच्या असतात' असा काहीसा उल्लेख आहे. हे वाचून त्या मावश्यांचे एक चित्र डोळ्यासमोर आले. रौशनीमावशी मात्र अर्थातच याला अपवाद आहे. असो. आपल्या सर्वांचाच, शेणगोळा.

प्राजु 20/06/2008 - 12:05
हे फोटू पाहून आपल्याला रौशनीच्या सौंदर्याची कल्पना येणार नाही परंतु प्रत्यक्षात मात्र ती दिसायला अतिशय सुरेख, अन् खानदानी होती एवढंच मी सांगू शकेन! हे फोटो पाहून कोणीही नक्कीच सांगेल की रोशनी तुम्ही जशी लिहिली आणि वर्णिली त्यापेक्षा कितीतरी सुंदर आणि खानदानी देखणेपण लाभलेली होती. दैवाच्या फेर्‍यात सापडली आणि तवायफबाजारात आणि वेश्याबाजारत पोहोचली! तवायफबाजारात आलेल्या कित्येक मुलिंची आणि स्त्रीयांची कहाणी थोड्याफार फरकाने सारखीच असते. दैव आणि परिस्थितीपुढे मान तुकवण्याशिवाय पर्याय नसतो त्यांच्याजवळ. तात्या, आज तुमची रोशनी पाहून खूप बरं वाटलं. आणि तिच्या सौंदर्या इतकाच तुमच्यातल्या धाडसाला आणि कलाकारालाही माझा सलाम!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

विसोबा खेचर 21/06/2008 - 08:32
जुलालीची आठवण आली तात्या.. क्या बात है! डॉक्टर, आपनेभी क्या याद दिलाई! :) आपला, तात्या तुंबाडकर.

चित्तरंजन भट 20/06/2008 - 16:18
क्या बात है तात्या!!! रौशन जमाल-ए- यार से है अंजुमन तमाम दहका हुआ है आतिश-ए-गुल से चमन तमाम अल्लाह रे हुस्न-ए-यार की ख़ूबी के ख़ुदबख़ुद रंगीनियों में डूब गया पैरहन तमाम देखो तो हुस्न-ए-यार जादू निगाहियाँ बेहोश एक नज़र में हुई अंजुमन तमाम उनको मेरा सलाम कहना.
जमाल-सौंदर्य, आतिश-आग चमन-बाग, उद्यान, उपवन किंवा इथे मिसळपाव.कॉम असाही अर्थ घेता येईल. अंजुमन-मैफल किंवा इथे मिसळपाव.कॉम असाही अर्थ घेता येईल. पैरहन-वस्त्र

चित्रा 20/06/2008 - 18:22
खानदानी देखणेपण. रौशनी पन्नाशीची वाटत नाही. वयाने लहान असावी असे वाटले. आता पुढे वाचताना हे चित्र आठवत राहील.

झकासराव 20/06/2008 - 19:09
निशब्द झालो. काश मी तुमच्या सोबत असतो ह्या मैफीलीत अस वाटल बघा. आता तर तुम्ही रोशनी कधी पुर्ण करता ह्याची उत्कंठा आहे. ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

प्रगती 21/06/2008 - 17:34
खरंच आरस्पानी सौदर्य ! रोशनी चे १ ते ५ भाग पुन्हा वाचून काढले. आता मलाही रोशनीला तसंच त्या वस्तीतल्या बायकांना भेटावसं वाटतंय, असं वाटतं की खरंच आपण त्यांच्यासाठी नाही तर त्यांच्यामुलांसाठी तरी काही तरी करू शकतो बघु कसं जमतंय ते पण करायचं मात्र नक्की. देव मला नक्कीच काही तरी मार्ग दाखवेल.

फक्त संदीप 26/06/2008 - 01:41
तात्या प्रथम तुमचे लाख लाख आभार खरच अतिशय सुन्दर आणि देखणं रुप आहे ,नाही म्हटले तरी दहा वेळा तरी फोटो पाहिला असेन. आणि तुमची लेखन शैलीही अतिशय उत्तम आहे. मी संदीप,एक वाचक

वाहीदा 18/02/2009 - 21:36
खानदानी सौंदर्य पण ईतके शापीत का असते ?? देवा ,का रे असे करतोस तु ??? दैवा पुढे ईतके का रे तुझे बंदे लाचार :-( तिच्या सौंदर्या पे़क्शा तुमच्या धाडसाची च कमाल वाटते !! सगळं वाचुन पोटात गो ळा आला ... काय आयुष्य जगतात या स्त्रियां, कल्पना ही नाही करवत आणी तरीही हसतमुख ?? ~ वाहीदा

वरदा 19/06/2008 - 01:55
वेदनेपोटी खूप चांगलं गाणं जन्माला येतं याचा पुन्हा एकदा अनुभव आला! खरं आहे... खूप सुंदर आहे रौशनी खरोखरच... अजून काय लिहू शब्द नाहीत्....पुढच्या भागाची आतुरतेने वाट पहात आहे....

लिखाळ 19/06/2008 - 02:23
सहमत आहे. ती दिसायला अतिशय सुरेख, अन् खानदानी होती .... खरोखरंच! तिचे फोटो आणि ए मालिक हे गाणे.. यामुळे थोडा चटका लागला मनाला.. कोण कुठे दैववशात जाउन पडेल याचा काही नियम नाही..असो !! पुढचे भाग वाचण्यास उत्सूक आहे. -- लिखाळ.

नंदन 19/06/2008 - 03:37
लिखाळरावांशी सहमत आहे. लगेच प्रभाव पडावा असं व्यक्तिमत्व आहे, यात काही शंका नाही. पुढच्या भागांच्या प्रतीक्षेत.

नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी

मुक्तसुनीत 19/06/2008 - 02:33
जोहार रोशनीबाईच्या अम्लान सौंदर्याला. जोहार त्यांच्या गाण्याला , जोहार तुमच्यातल्या रसिकाला - जो बाजारात शोधतो अस्सल गाणे , जो शरीराच्या बाजारात पाहू शकतो खानदानी आयुष्याची फरपट आणि सफर घडवतो वासनांच्या खातेर्‍यात फुललेल्या गाण्याच्या बागेची. आणि जोहार या आयुष्य नावाच्या गुंत्याला , ज्यात , हजारो मैलांवर बसून , कित्येक वर्षांपूर्वीच्या प्रसंगीच्या कुणाच्या मुद्रांच्या फोटोचे फोटो पाहून आणि शोकांतिकांना वाचून आमच्यासारख्या कुणाचा श्वास अडकतो !

प्रियाली 19/06/2008 - 03:14
रौशनी भाग ३:
चेहेरा सुरेख होता पण करारी होता, त्यात एक जरब वाटत होती!
व्यक्तिचित्र हा तुमच्या हातचा मळ पण रोशनीचं वर्णन करताना कमी पडलात. बहुधा शब्दांत बांधण्यासारखं नसावंच ते. बाई अतिशय सुंदर आहे. मला चटकन तनुजा (समर्थ) आठवली. तडफदार आणि स्मार्ट, पण तनुजाही पन्नाशीच्या सुमारास अशी दिसत असावी का असा प्रश्न पडला. पन्नाशीच्या आसपासची आणि तरीही नितळ कांतीची, पातळ ओठांची, नाकी-डोळी रेखीव आणि ठसठशीत अंगाची रोशनी खरंच खूप सुंदर आहे. गळ्यात चेन, कानातील छोटेसे इअरिंग्ज, डाव्या हाताचे रिस्टवॉच, साडीचा रंग- टेक्श्चर इ. पाहून बाई खानदानी असावी असेच वाटते. व्यक्तिची आवड आणि पसंती कपड्यांवरून आणि राहणीवरून कळते. साधी पण तरीही टापटीपीची राहणी वाटली. आता ज्याप्रमाणे रौशनीचे वर्णन करण्यात कमी पडलात हे सांगितलं तसंच आणखी एक स्पष्ट सांगते - उपक्रमावर रौशनी आला नाही म्हणून तुम्ही खट्टू असता. कोणत्या माहितीपूर्ण शब्दांत तुम्ही लिहिणार होता ते? आणि काही गोष्टी भावनिक रसात सांगितलेल्याच शोभतात. त्यांची दाहकता माहितीपूर्ण लेखांतून उमजून आलीच तरी हृदयाला चटका बसेलच असे नाही. त्यासाठी शब्दांची पखरण लागते, भावनांचे बांध तोडावे लागतात. माहितीपूर्ण शब्दांत रौशनीला न्याय मिळाला नसता असे आज वाटून गेले. पुढचे भाग वाचण्यास उत्सुक.

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 03:49
व्यक्तिचित्र हा तुमच्या हातचा मळ पण रोशनीचं वर्णन करताना कमी पडलात. शक्य आहे, कारण ती प्रत्यक्षात क्लासच दिसायची! परंतु अगदी प्रथम मला जेव्हा मन्सूर तिच्याकडे घेऊन गेला होता तेव्हा तिच्या चेहेर्‍यात सौंदर्यासोबत करारीपणाही मला दिसला होता, जरबही दिसली होती. जरी तिनं मला बोलावलं होतं तरी प्रत्यक्षात तीदेखील मला प्रथमच भेटत होती. शिवाय ती ज्या जागेवर बसून कारभार हाकत होती ती जागा देखील जरब दाखवण्याचीच जागा होती. हे फोटू मी काढले तेव्हाची गोष्ट वेगळी होती. तेव्हा आमची एकमेकांशी बर्‍यापैकी ओळख झालेली होती. हा माणूस कसा आहे, काय आहे हे तिला बर्‍यापैकी माहीत झालेलं होतं, आमच्यात मोकळा संवादही प्रस्थापित झाला होता. शिवाय तिनं स्वत:हून मला मुजर्‍याला बोलावलं होतं. थोडक्यात, आम्ही एकमेकांशी बर्‍यापैकी फॅमिलियर झालो होतो. त्यामुळे तिला चेहेर्‍यावर जरब वगैरे ठेवायची काहीच आवश्यकता नव्हती/नसावी. परंतु प्रथम भेटीत परिस्थिती खूप वेगळी होती, माहोलही खूप वेगळ होता हा मुद्दा नाकारता येणार नाही. असो, तरीही तू म्हणतेस त्याप्रमाणे मी कमी पडणंही शक्य आहे. कारण विश्वास बसणार नाही इतक्या रुपाच्या अन् स्वभावाच्या अनेकविध छटा असणारं तिचं व्यक्तिमत्व होतं त्यामुळे ते शब्दात मांडायला आजही मला अनेकदा कठीण जातं! बाकी, उपक्रमाविषयी मांडलेला तुझा मुद्दा पटला. रौशनीची भट्टी उपक्रमावर जमली नसती! सबब, उपक्रमाच्या मुद्द्यावर सपशेल माघार घेतो आणि पुन्हा हा विषय तिथे काढणार नाही असा तुला शब्द देतो! :) तात्या.

प्रियाली 19/06/2008 - 05:29
तात्या, रौशनीच्या चेहर्‍यावर जरब आणि करारीपणा असावा हे खरंच. बाई अतिशय स्मार्ट आहे. मी म्हणत होते तुम्ही तिसर्‍या भागात केवळ एवढंच लिहिलंत तिच्याबद्दल ते खूप अपुरं होतं हे फोटो पाहिल्यावर जाणवलं. उपक्रमाबद्दल तुम्हाला पटलं, त्याबद्दल धन्यवाद.

अरुण मनोहर 19/06/2008 - 07:22
सत्य हे कल्पीतापेक्षाही अदभुत असते. इथे ते सुंदर, संगीतमय देखील आहे. मी मिपावर येण्याच्या पुर्वीचे असलेले पाचही लेख वाचलेले नव्हते. ते आता वाचून काढले. अप्रतीम. तात्याराव तुमच्या प्रतीभेची पुन्हा एकदा ओळख झाली. आता पुढच्या भागांसाठी सर्वांची उत्कंठा आणखी जास्त ताणलित तर काही मिपाचे कवी कदाचित गाणी तयार करतील.....ज्यातून आमची वेदना तुम्हाला कळेल! >>>वेदनेपोटी खूप चांगलं गाणं जन्माला येतं

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 19/06/2008 - 07:58
तात्या, रौशनी सुंदर आहे, कितीतरी वेळ निरखत राहिलो. नियती माणसाला कुठे घेऊन जाईल याची शाश्वतीच नाही. रौशनी एक गाणं आहे, रौशनी एक सौंदर्य आहे, रौशनी एक खळखळता वाहणारा झरा आहे, रौशनी अनेक गुंत्यातला एक भाव आहे, आपल्या लेखनातून हे सर्व वाचायला खुप आवडते. आपली लेखनी भावनिक आंदोलने वाढवतात. अधिक काय बोलावे, पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत !!!! - दिलीप बिरुटे

II राजे II 19/06/2008 - 09:02
सरांशी १००% सहमत. नियती माणसाला कुठे घेऊन जाईल याची शाश्वतीच नाही अनुभवी > राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय मजा :?

मानस 19/06/2008 - 08:25
तात्या फारच सुरेख वर्णन, आज सगळे पाच भाग सलग वाचून काढले. रोशनीच्या सौंदर्याची काय तारीफ करणार? शब्दच नाहीत. "उमराव जान" ची आठवण झाली. ती नक्की अशीच दिसत असणार. मार डाला ................

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 08:47
मानसराव, कुणाचा पटकन विश्वास बसणार नाही परंतु एकवेळ बॉलिवूडच्या अन् कुठल्या कुठल्या नट्या दिसायला अक्षरश: फिक्या पडतील अश्या काही सौंदर्यवती तवायफ आजही मुंबईच्या बाजारात आहेत. मी पाहिलेल्या आहेत! काही लक्ष्मीपतींना त्यांना लाख्खो रुपये देऊ करताना पाहिलं आहे. कशासाठी? तर शैय्यासोबतीसाठी! पैसा ही अशी गोष्ट आहे की ज्यामुळे बर्‍याचदा अशक्य गोष्टी अगदी सहज शक्य होतात. मान्य आहे! परंतु या खानदानी तवायफ बायांच्या बाबतीत पैशांचा जोर चालत नाही. बड्या बड्या शेठियांनी शैय्यासोबतीकरता केलेल्या लाख्खो रुपयांच्या ऑफर्स अगदी सहज धुडकावून लावणार्‍या काही खानदानी सौंदर्यवती तवायफ बायका आजही मुंबईच्या अन् लखनऊच्या बाजारात आहेत. यांचं फक्त गाण्याशी अन् मुजर्‍याशी इमान असलेलं माझ्या पाहण्यात आहे! कुणी पैशांचा जोर दाखवायला लागला की, "रख तेरे पैसे तेरीही पास. पैसोका घमंड हमे मत दिखा. तू चीज काय है? आज तक तेरे जैसे कितने आए और चले गये. चल फूट यहासे..!" अश्या शब्दात सणसणीत अपमान करायलादेखील मागेपुढे पाहात नाहीत! हां, अगर किसिपे दिल आ गया तो और बात है! वहा पैसोंका सवालही पैदा नही होता! :) तात्या.

मानस 19/06/2008 - 09:12
हां, अगर किसिपे दिल आ गया तो और बात है! वहा पैसोंका सवालही पैदा नही होता! क्या बात है!! खरं आहे, उगाच नाही "उमराव जान" अजरामर झाली. खरोखरच मनांत उमराव जानची आठवण झाली. मी असेही ऐकले आहे की या 'तवायफ' अत्यंत सुरेख गझल, ठुमर्‍या, होर्‍या, चैती आणि प्रसंगी "अभंग" ही तितक्याच समर्थपणे सादर करतात. त्यांच्या आवाजात एक वेगळीच जादू असते व मोठ-मोठ्या बुजुर्ग उस्तादांकडे शिकलेल्या ह्या शागिर्द असतात. एकदा अनुभव घेतलाच पाहीजे. पुन्हा एकदा ........ मार डाला!

विसोबा खेचर 21/06/2008 - 08:34
त्यांच्या आवाजात एक वेगळीच जादू असते व मोठ-मोठ्या बुजुर्ग उस्तादांकडे शिकलेल्या ह्या शागिर्द असतात. निश्चितच. अलिकडच्या काळात नाही, परंतु सर्वप्रथम हिराबाईंनी जाहीर मैफलीत अभिजात संगीत मांडून तुमच्याआमच्या घरातल्या गाणं शिकणार्‍या मुलींना जाहीर मैफलीत गाण्यास कुठलाही संकोच वाटणार नाही असं वातावरण निर्माण केलं. मुलींनी जाहीर मैफलीत बसून गाणं, हे त्या काळात इतकं चांगलं मानलं जात नसे. परंतु हिराबाईंच्या अत्यंत खानदानी, सोज्वळ आणि तेवढ्याच शालीन व्यक्तिमत्वाने हे चित्र बदललं. याचं संपूर्ण श्रेय हिराबाईंनाच जातं! परंतु त्या आधीच्या काळात ज्या मुली गाणं शिकायच्या त्या बहुत करून कोठ्यावर गाण्याकरताच शिकायच्या आणि कोठ्यावरच गायच्या. आपण म्हणता तसं त्यांना एकसे एक बुजुर्ग उस्तादांची तालीमही मिळे. अर्थात, प्रसंगी अनेकदा त्यांना या उस्ताद मंडळींची सर्व प्रकारची(!) सेवाही करावी लागे! असो, या विषयावर निश्चित केव्हातरी अधिक विस्तृत लिहायचा प्रयत्न करेन... तात्या. अवांतर - बरं का मानसराव, बनारसी चाळीतल्या दिदीच्या कोठ्यावर रौशनीच्या गाण्यानंतर मीदेखील अजमेरच्या ख्वाजा मोईउद्देन चिस्तीला समर्पित केलेली पुरियाधनाश्रीतली 'मुश्किल करो आसान..' ही बंदिश गायलेली आहे हे आपल्या माहितीकरता इथे जाता जाता नमूद करतो! अभ्यंकरांचा तात्या कोठ्यावरदेखील गायलेला आहे! तो एक वेगळाच अनुभव! :) आज पुण्याला येतो आहे तेव्हा कदाचित हीच बंदिश आपल्याला ऐकवेन..! :) आपला, (कोठेवाला गवई!) तात्या.

मानस 25/06/2008 - 09:31
बनारसी चाळीतल्या दिदीच्या कोठ्यावर रौशनीच्या गाण्यानंतर मीदेखील अजमेरच्या ख्वाजा मोईउद्देन चिस्तीला समर्पित केलेली पुरियाधनाश्रीतली 'मुश्किल करो आसान..' ही बंदिश गायलेली आहे हे आपल्या माहितीकरता इथे जाता जाता नमूद करतो! अभ्यंकरांचा तात्या कोठ्यावरदेखील गायलेला आहे! तो एक वेगळाच अनुभव! -- क्या बात है!!! जियो तात्या, 'जोधा अकबर' सिनेमा कसाही असला तरी "ख्वाजा मेरे ख्वाजा" केवळ अप्रतिम. उगीचच आठवण झाली. तात्या, याबद्दल प्रतिसाद द्यायला थोडा विलंब झाला माफ करा, जरा कामानिमित्त अडकलो होतो, पण 'मुश्किल करो आसान..' ही बंदिश ऐकायला नक्कीच आणि फारच आवडेल. आज पुण्याला येतो आहे तेव्हा कदाचित हीच बंदिश आपल्याला ऐकवेन..! आता हे जरा जमणं कठिण आहे, कारण अंमळ जरा लांब आहे पुण्यापासून. मी अमेरिकेच्या राजधानीजवळ राहतो. आपल्या 'मुक्तसुनीत' च्या बाजुच्या गावाला. तेव्हा पुढच्या भारतभेटीत एक मैफील नक्की. अवांतर : नमोगतावरचा "अंतरीक्ष", सध्या एक्सक्लूसिव्ह मिपाकर मानस

विसोबा खेचर 25/06/2008 - 10:27
तेव्हा पुढच्या भारतभेटीत एक मैफील नक्की. अरे जरूर भरवूया एक मैफल. मजा येईल. पुरियाधनश्री गाउया! :) नमोगतावरचा "अंतरीक्ष" ओह! ओळखलं! :) सध्या एक्सक्लूसिव्ह मिपाकर जियो...! :) आपला, (एकेकाळचा कट्टर मनोगती, आता कट्टर मिपाकर) तात्या.

फटू 19/06/2008 - 08:33
मानलं तुम्हाला... बाजारातही गाणं शोधणारा तुमच्यासारखा रसिक वेगळाच... बाकी रौशनीची कहाणी मनाला चटका लावून गेली... पुन्हा, सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

भाग्यश्री 19/06/2008 - 09:10
रौशनी वाचून मनात एक प्रतिमा झाली होती निर्माण.. पण फिकी पडली ती या फोटोंपुढे.. अफलातून खानदानी सौंदर्य आहे रौशनीचे.. तुमची लेखमाला परत वाचून काढावीशी वाटतीय आता.. http://bhagyashreee.blogspot.com/

भडकमकर मास्तर 19/06/2008 - 09:24
तात्या, हे फोटो त्यांची परवानगी घेऊनच संकेतस्थळावर चढवले असावेत ही अपेक्षा... तुमच्या वैयक्तिक आठवणींसाठी काढलेले फोटो असे सार्वजनिक ठिकाणी आले असतील ( त्यांच्या परवानगीशिवाय) तर ते मला तरी अयोग्य वाटते... ( सिनेमा नट्या, फॅशन मॉडेल्स यांना पूर्ण कल्पना असते की त्यांचे फोटो सौंदर्य दाखवण्यासाठी आणि सार्वजनिक प्रदर्शनासाठीच आहेत, इथे तसे नसावे असे वाटते )... सार्वजनिक संकेतस्थळावर एखाद्या अनोळखी स्त्रीचे फोटो पाहून त्यांच्या सौन्दर्याची विविध शब्दांत सर्वांनी चर्चा करणं थोडं अप्रस्तुत वाटलं खरं... मग ती स्त्री कोणीही असो... आणि त्यांची परवानगी असेल तर मग प्रश्न मिटला... वरील सर्व शब्द मागे घेतो... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

II राजे II 19/06/2008 - 09:27
>>सार्वजनिक संकेतस्थळावर ... ! सहमत. कळीचा मुद्दा. राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय मजा :?

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 09:33
मास्तर, आपल्या सूचनेबदल मनापासून धन्यवाद. परंतु कृपया निश्चिंत असावे. या बाबतीत अधिक खुलासा पोष्टकार्ड पाठवून अथवा प्रत्यक्ष भेटीन तेव्हा करेन... तात्या.

भडकमकर मास्तर 19/06/2008 - 09:39
ओके.. आपल्यावर विश्वास आहे... :) आता म्हणतो, "फोटो छान आहेत, गाणेच ऐकू यायला लागले आहे..."... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

शेखस्पिअर 19/06/2008 - 11:47
अख्तरीबाईची काफी रागातली एक ठुमरी रौशनीने खरंच खूप छान रंगवली. अजूनही अशा ठिकाणी ठुमरी गायल्या जातात हे वाचून महदाश्चर्य वाटले... कुठेतरी ही कला जिवंत आहे ... छान...

अन्या दातार 19/06/2008 - 09:52
खरेच, एकदम सुंदर, नेमके व्यक्तिचित्रण करणे हा तात्यांच्या हातचा मळ आहे. भले ती व्यक्ति रोशनी असो किंवा भीमण्णा, पं. फिरोज दस्तूर असोत. गाणे,व्यक्ति यांचे असे वर्णन मला अद्यापही कोठेही वाचावयास मिळाले नाहिए. तात्यासाब, लगे रहो ;)

ऋचा 19/06/2008 - 09:54
किती सुंदर आहेत ह्या, वाईटही वाटलं(रौशनी-५ वाचलं) "No matter how hard the life crashes;Like a Phoenix I will rise from my Ashes"

मनिष 19/06/2008 - 11:19
तात्या, आगाऊपणाबद्द्ल माफ करा, पण मला वाटते त्या व्यक्तिच्या परवानगी शिवाय असे फोटो सार्वजनि़क ठिकाणी टाकू नये. तिला किंवा तिच्या साथीदारांपैकी (जसा तबलजी, पेटीवाला) एखादया व्यक्तीला अशा प्रसिद्धीमुळे त्रास होऊ शकतो, ह्याचा अवश्य विचार करा. सगळे प्रतिसाद वाचले नाही, पण पहिल्या काही प्रतिसादात कोणाल हे खटकले नाही हे बघून नवल वाटले. - मनिष

विसोबा खेचर 20/06/2008 - 08:22
मनिषराव, आपल्या सूचनेबद्दल मनापासून धन्यवाद...! मी सर्व सारासार विचार करूनच हे फोटू टाकले आहेत. ही सर्व माझी माणसं आहेत, सर्व जबाबदारी माझी आहे. आपण कृपया निश्चिंत असावे. तात्या.

आनंदयात्री 19/06/2008 - 11:23
वाइट वाटलं तात्या, त्या भागातल्या बायांची टिपीकल फिल्मी तसवीर मनात बसलेली अशी चारचौघातली बाई म्हणजे ती हे अक्सेप्ट होईना पटकन. आत्तापर्यंत कोणत्यातरी अनोळखी स्त्रीची कर्मकहाणी म्हणुन वाचत होतो. आता तुम्ही फोटो दिलेत, ती कशी दिसते माहित झाले, पुढचे भाग अजुन अजुन हळवे करणार. उत्तम कादंबरी किंवा नाटक होउ शकते यावर.

स्वाती दिनेश 19/06/2008 - 11:33
तात्या,रौशनीने वाचताना तर चटका लावला होताच पण तिला पाहिल्यावर अधिकच वाईट वाटलं.एक खानदानी स्त्री दैवाचे फासे वेडेवाकडे पडल्यामुळे बाजारात आली..(त्याऐवजी जर सिनेमा इंडस्ट्रीत दैवाने नेले असते तिला तरी प्लास्टीक/कचकड्याच्या कित्येक नट्यांची तिने छुट्टी केली असती .) (बाकी तिचे फोटो जालावर चढवण्याबाबत मलाही प्रश्न पडला होता पण मास्तरांना दिलेले स्पष्टीकरण वाचले.आता किंतु नाही.) हा लेख अस्वस्थ करून गेला. स्वाती

सखी 19/06/2008 - 20:30
स्वातीशी सहमत! आत्ताच मागचे राहीलेले भाग वाचुन काढले. रौशनी अस्वस्थ करून गेली. पुढील भागांच्या प्रतिक्षेत.

चाणक्य 19/06/2008 - 12:28
रोशनी भाग ५: तात्यांची प्रतिक्रीया:
जे काही लेखन आहे ते केवळ अन् केवळ सत्य घटनेवर आधारीत आहे. सत्य घटनेवर आधारीत, जे घडलं तसं लिहिलं आहे, ते जर कुणाला अतिरंजित वाटलं तर वास्तव किती भयानक असेल याची कल्पना करा!
खरं आहे तात्या. जबराट आहे तुमचा अनुभव. काटा आला अंगावर वाचताना. 'ते' जग किती वेगळं असेल याची केवळ कल्पनाच केलेली बरी. कितीही तिरस्कार करायचा नाही म्हणलं तरी आतलं पांढरपेशं मन नाही ऐकत. वेश्यावस्ती किंवा रंडीबाजार म्हणलं की नकळत एक प्रकारची घ्रुणा उत्पन्न होते मनात. 'तिथे' ही काही मनाने चांगले लोक असतील, केवळ परिस्थितीमुळे या ठिकाणी ते आले असतील, हे सगळं कळत असलं तरी 'या लोकांशी जवळीक नको रे बाबा' असाच विचार मनात येतो. पांढरपेशा मनाची ही अवस्था तुम्ही नेमक्या शब्दात मांडली आहे. असो. पुढचा भाग वाचायला उत्सुक आहे. लवकर लिहा

काळा_पहाड 19/06/2008 - 14:24
तात्या तुमची रोशनी ख्ररोख्रर आवडली. त्याबरोबर्च आवडली तुमची बिनधास्त आणि ओघवती लेखनशेलीही . आजच सारे लेख क्रमाने वाचले. कोठेही कंटाळा आला नाही किंवा अतिशयोक्तीही जाणवली नाही. मात्र माझ्या मनात आलेले काही विचार येथे मांडण्याचा नम्र प्रयत्न करीत आहे. मला वाटते तात्या क्रमशः ने तुमच्या लिखानाचा बाज पाहिजे तसा उतरला नाहीए. मिपाकरांच्या दबावामुळे 'आता काहीतरी दिले पाहिजे' या भावनेतुन पक्की बेठक न जमवता तुम्ही पुढ्चा भाग टाकल्याचे ५ व्या भागात वाटते. त्याचा हा पुरावा नाहीतरी हिने मला दहा वेळा आग्रहाने जेवायला बोलावलंच आहे चॉथ्या भागाच्या शेवटी 'दहा वेळा बोलवल्याचा उल्लेख आहे. तर ५ व्या च्या सुरुवातीला वरील वाक्य आहे. यावरुन लक्षात येणारी बाब ही की तुम्हाला वेळ न मिळाल्याने मागच्या भागाचा क्लू थोडासा निसटला. मी हे पुराव्यासह मांड्ण्याचे कारण आपली चूक दाखवुन माझा शहाणपणा मिरविणे हा नसुन आपण आपल्यातील लेखकावर करीत असलेला अन्याय आपल्या लक्षात आणुन द्यावा एवढाच आहे. रोशनी चे फोटो दाखवुनही आपण तेच केलेत असेच मला वाटते. ते शेवटी दाखविले असतए तर आम्हाला तात्याभाईच्या शब्दांतुन होणाय्रा रोशनीच्या दर्शनात व्यत्यय आला नसता. आता आम्ही तिला तुमच्या नाही तर आमच्या नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न आमच्या नकळत करणार आहोत. फिरभी .......दिलसे..ला इलाज नाही. कुणीतरी बाबा कदमांची आठवण आल्याचे म्हटले आहे. ते बिर्याणीपुरतेच असेल तर मीही सहमत आहे. अन्यथा तुमच्या लेखनात तोचतोचपणा नाही हे निश्चितच. संपुर्ण तयार झाल्याशिवाय उर्वरीत कथा प्रकाशित न करण्याच्या आपल्या निर्णयासाठी त्रिवार अभिनंदन. तो सावकाश पण पुर्ण येऊ द्यात. चु.भु. क्षमस्व. काळा पहाड

विसोबा खेचर 20/06/2008 - 08:26
चॉथ्या भागाच्या शेवटी 'दहा वेळा बोलवल्याचा उल्लेख आहे. तर ५ व्या च्या सुरुवातीला वरील वाक्य आहे. वाचकांना मागील भागाची पुढल्या भागात लिंक लागण्याकरता मी ते मुद्दामून उद्घृत केले आहे... आता आम्ही तिला तुमच्या नाही तर आमच्या नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न आमच्या नकळत करणार आहोत. आता त्याला माझा काय इलाज? मी जे घडलं आहे/होतं, तेच माझ्या शब्दात मांडण्याचा यापुढेही प्रय्त्न करणार आहे. फोटूंचं म्हणाल तर मला ते टाकावेसे वाटले म्हणून मी ते टाकले.. असो, सर्वांचेच आभार... तात्या.

पद्मश्री चित्रे 19/06/2008 - 16:22
तात्या, रोशनी खरच सुन्दर आहे ..खानदानी सौंदर्य . आणि तिची कहाणी तितकीच करुण.. आपण किति मोजुन्-मापुन्,सुरक्षित आयुष्य जगतो ते जाणवुन देणारा लेख..

मनस्वी 19/06/2008 - 17:03
तात्या, छान आहे रौशनी. बाकी शब्द नाहीत.. मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

विकास्_मी मराठी 19/06/2008 - 17:36
िव्कास०१५४ मानलं तात्या तुम्हाला..... अतिशय देखणी,सुन्दर, खानदानी सौंदर्य.......बाकी शब्द नाहीत.. "रौशनी" आिन "रोशनी िच लेखमाला" खरंच खूप सुंदर आहे. आप्ला लेख्नाचा एक िनिस्सम चाह्ता.... िवकास िशदे....

चतुरंग 19/06/2008 - 17:37
सलाम, रौशनीबाईला सलाम! काय लिहू? मला गदिमांचे शब्द उसने घेण्यावाचून उपाय नाही - घटाघटाचे रुप आगळे, प्रत्येकाचे दैव वेगळे मुखी कुणाच्या पडते लोणी, कुणामुखी अंगार विठ्ठला तू वेडा कुंभार! चतुरंग

केशवसुमार 20/06/2008 - 16:25
घटाघटाचे रुप आगळे, प्रत्येकाचे दैव वेगळे मुखी कुणाच्या पडते लोणी, कुणामुखी अंगार विठ्ठला तू वेडा कुंभार! केशवसुमार..

सुवर्णा 18/02/2009 - 17:21
घटाघटाचे रुप आगळे, प्रत्येकाचे दैव वेगळे मुखी कुणाच्या पडते लोणी, कुणामुखी अंगार विठ्ठला तू वेडा कुंभार! हेच म्हणते... आताच सगळे भाग वाचले.. अप्रतिम!! मनाला चटका लावून गेली रोशनी!! :S (पुढच्या भागाची आतुरतेने वाट पाहणारी) सुवर्णा http://www.suvarnam.blogspot.com/

विसुनाना 19/06/2008 - 18:17
सर्व फोटोतून खरी रौशनी प्रकट होतेय. आजूबाजूच्या वातावरणाला ती विसरली आहे. उरली आहे ती फक्त एक घराणेदार गायिका. क्षणभर वाटलं की ही स्त्री एखाद्या गंधर्व महोत्सवाच्या मंचकावर गाताना किती शोभली असती! (रौशनीताई ग्वाल्हेरकर!!) तिसरा फोटू तर वेदनेचाच फोटो वाटला. तिचं व्यक्तिमत्व इतकं सामर्थ्यवान आहे की वाटतं प्रतिष्ठेची बेगडी झूल पांघरणार्‍या आणि अंधारात पाप करणार्‍या कोत्या आणि खोट्या माणसांपेक्षा तीच जास्त पवित्र वाटते. मिळमिळीत सौभाग्यापेक्षा ढळढळीत वैधव्य बरं अशी म्हण आहे.

सुधीर कांदळकर 19/06/2008 - 20:55
व्यक्तिचित्र. शब्द आणि प्रकाशचित्रे एकमेकांस पूरक. झकास. मजा आली. यातील तत्वचिंतन वगैरे इतरांकडून वर झालेच आहे. रोशनी ६ च। वाट पाहातो. सुधीर कांदळकर.

शेणगोळा 20/06/2008 - 11:11
बाईचे सौंदर्य खरोखरच मादक आहे. यापूर्वीचे सर्व भागही वाचले. आपण त्या बाजारातल्या एका बाईकडे केवळ एक उपभोगाची वस्तू म्हणून न पाहता तिच्यातले 'माणूसपण' शोधायचा प्रयत्न केलात याचे कौतुक वाटते. एरवी बहुतेक सर्व जण तिथे शेण खायलाच जातात आणि पैसे देऊन शेण खाऊन परत येतात. लेखनशैली बिनधास्त आणि मोकळीढाकळी आहे तरीही वाचताना कुठेही अश्लील वाटत नाही हे विशेष. बर्‍याच दिवसांनी इतके प्रामाणिक व उत्तम लेखन वाचले. अभिनंदन! मागील एका भागात 'त्या बाजारातील बर्‍याचश्या मावश्या या काळ्याकुट्ट, बेढब, अवाढव्य व लोंबत्या स्तनांच्या असतात' असा काहीसा उल्लेख आहे. हे वाचून त्या मावश्यांचे एक चित्र डोळ्यासमोर आले. रौशनीमावशी मात्र अर्थातच याला अपवाद आहे. असो. आपल्या सर्वांचाच, शेणगोळा.

प्राजु 20/06/2008 - 12:05
हे फोटू पाहून आपल्याला रौशनीच्या सौंदर्याची कल्पना येणार नाही परंतु प्रत्यक्षात मात्र ती दिसायला अतिशय सुरेख, अन् खानदानी होती एवढंच मी सांगू शकेन! हे फोटो पाहून कोणीही नक्कीच सांगेल की रोशनी तुम्ही जशी लिहिली आणि वर्णिली त्यापेक्षा कितीतरी सुंदर आणि खानदानी देखणेपण लाभलेली होती. दैवाच्या फेर्‍यात सापडली आणि तवायफबाजारात आणि वेश्याबाजारत पोहोचली! तवायफबाजारात आलेल्या कित्येक मुलिंची आणि स्त्रीयांची कहाणी थोड्याफार फरकाने सारखीच असते. दैव आणि परिस्थितीपुढे मान तुकवण्याशिवाय पर्याय नसतो त्यांच्याजवळ. तात्या, आज तुमची रोशनी पाहून खूप बरं वाटलं. आणि तिच्या सौंदर्या इतकाच तुमच्यातल्या धाडसाला आणि कलाकारालाही माझा सलाम!! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

विसोबा खेचर 21/06/2008 - 08:32
जुलालीची आठवण आली तात्या.. क्या बात है! डॉक्टर, आपनेभी क्या याद दिलाई! :) आपला, तात्या तुंबाडकर.

चित्तरंजन भट 20/06/2008 - 16:18
क्या बात है तात्या!!! रौशन जमाल-ए- यार से है अंजुमन तमाम दहका हुआ है आतिश-ए-गुल से चमन तमाम अल्लाह रे हुस्न-ए-यार की ख़ूबी के ख़ुदबख़ुद रंगीनियों में डूब गया पैरहन तमाम देखो तो हुस्न-ए-यार जादू निगाहियाँ बेहोश एक नज़र में हुई अंजुमन तमाम उनको मेरा सलाम कहना.
जमाल-सौंदर्य, आतिश-आग चमन-बाग, उद्यान, उपवन किंवा इथे मिसळपाव.कॉम असाही अर्थ घेता येईल. अंजुमन-मैफल किंवा इथे मिसळपाव.कॉम असाही अर्थ घेता येईल. पैरहन-वस्त्र

चित्रा 20/06/2008 - 18:22
खानदानी देखणेपण. रौशनी पन्नाशीची वाटत नाही. वयाने लहान असावी असे वाटले. आता पुढे वाचताना हे चित्र आठवत राहील.

झकासराव 20/06/2008 - 19:09
निशब्द झालो. काश मी तुमच्या सोबत असतो ह्या मैफीलीत अस वाटल बघा. आता तर तुम्ही रोशनी कधी पुर्ण करता ह्याची उत्कंठा आहे. ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

प्रगती 21/06/2008 - 17:34
खरंच आरस्पानी सौदर्य ! रोशनी चे १ ते ५ भाग पुन्हा वाचून काढले. आता मलाही रोशनीला तसंच त्या वस्तीतल्या बायकांना भेटावसं वाटतंय, असं वाटतं की खरंच आपण त्यांच्यासाठी नाही तर त्यांच्यामुलांसाठी तरी काही तरी करू शकतो बघु कसं जमतंय ते पण करायचं मात्र नक्की. देव मला नक्कीच काही तरी मार्ग दाखवेल.

फक्त संदीप 26/06/2008 - 01:41
तात्या प्रथम तुमचे लाख लाख आभार खरच अतिशय सुन्दर आणि देखणं रुप आहे ,नाही म्हटले तरी दहा वेळा तरी फोटो पाहिला असेन. आणि तुमची लेखन शैलीही अतिशय उत्तम आहे. मी संदीप,एक वाचक

वाहीदा 18/02/2009 - 21:36
खानदानी सौंदर्य पण ईतके शापीत का असते ?? देवा ,का रे असे करतोस तु ??? दैवा पुढे ईतके का रे तुझे बंदे लाचार :-( तिच्या सौंदर्या पे़क्शा तुमच्या धाडसाची च कमाल वाटते !! सगळं वाचुन पोटात गो ळा आला ... काय आयुष्य जगतात या स्त्रियां, कल्पना ही नाही करवत आणी तरीही हसतमुख ?? ~ वाहीदा
लेखनविषय:
वाङ्मय
लेखनप्रकार
अनुभव
प्रतिभा
राम राम मडळी, आज रौशनी -५ हा भाग शैलेन्द्र यांनी प्रतिसाद देऊन वर आणला आणि मी पुन्हा एकदा रौशनीच्या आठवणीत गुंतलो. दिवस थोडासा अपसेटच गेला. मंडळी, रौशनीचं लेखन बरंच म्हणजे बरंच लांबलं आहे हे अगदी कबूल! तसं माझं लेखन सुरू आहे, पूर्णही होत आलं आहे आणि मी ते वेळोवेळी सेव्हही करून ठेवलं आहे. आता लेखन जेव्हा पूर्ण होईल तेव्हाच ते प्रसिद्ध करीन म्हणजे वाचकांची गैरसोय होणार नाही. असो.. मंडळी, रौशनी हा माझ्या आयुष्यातील एक वेगळाच अनुभव. ही बया खूपच वेगळी होती.

कालाय तस्मै नम:

श्रीकृष्ण सामंत ·

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 00:14
एडिट कसं करायचं ते सांगाल का?मला मराठीत इथला एडिटला पर्यायी शब्द माहित नाही म्हणून विचारतो. आपण चूक दाखविलीत त्याबद्दल आभार. सामंत

विसोबा खेचर 20/06/2008 - 00:24
सामंत साहेब, मिसळपाववर मनपासून स्वागत. छान लिहिलं आहे. आपल्याला जो भाग संपादित (एडिट) करायचा आहे तो किंवा संपूर्ण कविता आपल्या मनासारखी पुन्हा एकदा संपादित करून मला पोष्टकार्डाने पाठवा म्हणजे आपण जशी पाठवाल तशीच्या तशी मी पुनर्प्रकाशित करेन... तात्या.

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 01:16
आपल्या प्रशंसने बद्दल आभार. आपल्या मदतीती साठी पण मनापासू आभार. मला संपादन हा शब्द माझ्या शोधण्यात मिळाला नाही. माझ्या मुळचा लेख आणून त्याचं संपादन कसं करायचं ही माहिती मला पुढच्या दृष्टीने फायद्याची होईल तेव्हा ते कसं करायचं ते मार्गदर्शन झाल्यास आभारी होईन. मी ह्या साईटवर नविन असल्याने थोडा उताविळ आहे एव्हडेच सामंत

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 02:50
प्रशंसे बद्दल आपल्या सर्वांचे आभार. आपल्या सर्वांच्या प्रशंसेमुळे माझ्या प्रेरणेला उत येतो.आणि माझी जबाबदारी पण वाढते. परंतु आपल्याला आनंदी करायला मी नक्कीच प्रयत्न करीन. सामंत

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 00:14
एडिट कसं करायचं ते सांगाल का?मला मराठीत इथला एडिटला पर्यायी शब्द माहित नाही म्हणून विचारतो. आपण चूक दाखविलीत त्याबद्दल आभार. सामंत

विसोबा खेचर 20/06/2008 - 00:24
सामंत साहेब, मिसळपाववर मनपासून स्वागत. छान लिहिलं आहे. आपल्याला जो भाग संपादित (एडिट) करायचा आहे तो किंवा संपूर्ण कविता आपल्या मनासारखी पुन्हा एकदा संपादित करून मला पोष्टकार्डाने पाठवा म्हणजे आपण जशी पाठवाल तशीच्या तशी मी पुनर्प्रकाशित करेन... तात्या.

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 01:16
आपल्या प्रशंसने बद्दल आभार. आपल्या मदतीती साठी पण मनापासू आभार. मला संपादन हा शब्द माझ्या शोधण्यात मिळाला नाही. माझ्या मुळचा लेख आणून त्याचं संपादन कसं करायचं ही माहिती मला पुढच्या दृष्टीने फायद्याची होईल तेव्हा ते कसं करायचं ते मार्गदर्शन झाल्यास आभारी होईन. मी ह्या साईटवर नविन असल्याने थोडा उताविळ आहे एव्हडेच सामंत

श्रीकृष्ण सामंत 20/06/2008 - 02:50
प्रशंसे बद्दल आपल्या सर्वांचे आभार. आपल्या सर्वांच्या प्रशंसेमुळे माझ्या प्रेरणेला उत येतो.आणि माझी जबाबदारी पण वाढते. परंतु आपल्याला आनंदी करायला मी नक्कीच प्रयत्न करीन. सामंत
लेखनविषय:
कविता
सकाळ म्हणाली दुपारला ही संध्याकाळ, रोज कुजबुजत असते काळोखाशी ऐकून हे, दुपार सांगे तिला (सकाळला) घेऊन तूं पण जाशी की पहाटेला रोज फिरायला अन, देई निरोप तुला ती (पहाट) लगेच,पाहुनी सूर्याला ऐकूनी त्यांचा संवाद दिवस म्हणे रात्रीला दोष असे हा सूर्याचा करी तो उदय अन अस्थ दिवसाचा ऐकून हे, रात्र सांगे दिवसाला दोश नको देऊं तूं सूर्याला दोष असे हा पृथ्वीचा गर,गर फिरुनी सूर्याभोवती जन्म दिला तिने ह्या सर्वांना पाणावल्या डोळ्याने म्हणे पृथ्वी सूर्याला भलेपणाचे "दिवस"संपले जन्म देऊनी ह्या सर्वांना अन मिळे दोष आपल्या दोघांना स्तिथप्रद्न्य तो सूर्यनारायण समजावी त्या माउलीला आठवशी त्या सुभाषीताला कालाय त

रीमांडचे सात दिवस-पिसी जेसी आउट

रामदास ·

रामदास 22/06/2008 - 01:27
दोन दिवस थोडे थोडे लिहीत होतो. साठवून ठेवलं तर बोर्डावर येत नाही. काय केलं म्हणजे बोर्डावर यील?

भडकमकर मास्तर 22/06/2008 - 18:20
कसलं भन्नाट आहे राव... तीन वेळा वाचलं ... जोशी साहेब लै पॉवरबाज आहेत वाटतंय... "कस्काय जम्तं येकेकाला...? पुढच्या भागाच्या प्रतीक्षेत... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

ऍडीजोशी 23/06/2008 - 12:28
जोशी असतातच पॉवरबाज ;) आपला, ऍडी (जोशी) ईथे भेटा एकदा http://adijoshi.blogspot.com/

विद्याधर३१ 23/06/2008 - 07:11
पिक्चर एकदम डोळ्यासमोर दिसु लागला.... एखादे भारी नाटक किंवा सिनेमा होइल याच्यावर... विद्याधर

विसोबा खेचर 24/06/2008 - 07:14
एखादे भारी नाटक किंवा सिनेमा होइल याच्यावर... हेच म्हणतो..! रामदासराव, सुंदर लेखन. औरभी आने दो... आपला, (वाचक) तात्या.

धमाल मुलगा 23/06/2008 - 12:13
ह्म्म..... अपेक्षेप्रमाणे पुन्हा कलाटणी..... कथेमध्ये नबाब मलीक पुढे काहीतरी खेळ करणार असं फक्त मलाच वाटतंय की खरंच तसं होणार आहे? मेहताला दिलेला जनरल बराकीचा झटका जबराच!!! बाकी तुमचा हा जोशी सॉलीड डोकेबाज दिसतोय. विरकरच्या डोक्याला रेसचा भुंगा लै भारी लाऊन दिला. च्यामारी, ओ रामदास काका, आता मी लैच विचार करायला लागलोय...पुढे काय होणार...पुढे काय होणार... फुकट मी माझं डोस्कं खपवायला लागलोय...त्या विरकरला सांगा मीपण केस सोडवायला मदत करतोय - पॅरा-लिगल म्हणा हवं तर. दे म्हणावं मलाही काहीतरी चिरीमिरी! भारीच चाललंय हे.... येऊ द्या... पण..थोड्या गॅपनंतर टाका पुढचा भाग. मी जरा डोकं खाजवतोय, पुढे काय म्हणून. जोश्याला रेसचा नाद..खरा की खोटा कोण जाणे. तो नाद त्यानं मेहताच्या नावावर खपवलेला... माधूरीकडे दहा पेट्या जमा. विरकरला माधूरी दमणला भेटणार, नबाबनं पैशाचं बरचसं बोलणं ऐकलेलं. विरकरला पैसा देऊनही केस दाबता येणं आता शक्य नाही. मेहताच्या घरात चारच कोटी सापडलेले. बाकीचे कुठे असावेत... झाला..झाला तिच्याआयला, माझा मंदार पटवर्धन झाला!

II राजे II 23/06/2008 - 12:20
हेच म्हणतो ! राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

अरुण मनोहर 24/06/2008 - 06:45
मधे खूप गॅप पडली. त्यामुळे थोडा रसभंग झाल्यासारखे वाटले. पण भट्टी पुर्वीसारखीच जमली आहे. अभीनंदन.

झकासराव 24/06/2008 - 14:34
कथानक, भन्नाट वेग,एक दे बढकर एक खेळ्या, चोरावर मोर होण्याचे सगळ्यांचेच प्रयत्न. मस्तच सुरु आहे. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

II राजे II 24/06/2008 - 14:42
द बॅंक जॉब चे मराठी भाषांतर नाही ना ??? राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

II राजे II 24/06/2008 - 14:56
चित्रपट आहे तो... अधीक माहीती येथे आहे... http://en.wikipedia.org/wiki/The_Bank_Job राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

अभिज्ञ 24/06/2008 - 18:53
आपल्या लेखणीत कसलि जादू आहे हो? कथानक जबरदस्त गुंफलेय. सुंदर लेखन.फारच आवडले. पुढचा भाग लवकर टाकाच. अभिज्ञ.

रामदास 22/06/2008 - 01:27
दोन दिवस थोडे थोडे लिहीत होतो. साठवून ठेवलं तर बोर्डावर येत नाही. काय केलं म्हणजे बोर्डावर यील?

भडकमकर मास्तर 22/06/2008 - 18:20
कसलं भन्नाट आहे राव... तीन वेळा वाचलं ... जोशी साहेब लै पॉवरबाज आहेत वाटतंय... "कस्काय जम्तं येकेकाला...? पुढच्या भागाच्या प्रतीक्षेत... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

ऍडीजोशी 23/06/2008 - 12:28
जोशी असतातच पॉवरबाज ;) आपला, ऍडी (जोशी) ईथे भेटा एकदा http://adijoshi.blogspot.com/

विद्याधर३१ 23/06/2008 - 07:11
पिक्चर एकदम डोळ्यासमोर दिसु लागला.... एखादे भारी नाटक किंवा सिनेमा होइल याच्यावर... विद्याधर

विसोबा खेचर 24/06/2008 - 07:14
एखादे भारी नाटक किंवा सिनेमा होइल याच्यावर... हेच म्हणतो..! रामदासराव, सुंदर लेखन. औरभी आने दो... आपला, (वाचक) तात्या.

धमाल मुलगा 23/06/2008 - 12:13
ह्म्म..... अपेक्षेप्रमाणे पुन्हा कलाटणी..... कथेमध्ये नबाब मलीक पुढे काहीतरी खेळ करणार असं फक्त मलाच वाटतंय की खरंच तसं होणार आहे? मेहताला दिलेला जनरल बराकीचा झटका जबराच!!! बाकी तुमचा हा जोशी सॉलीड डोकेबाज दिसतोय. विरकरच्या डोक्याला रेसचा भुंगा लै भारी लाऊन दिला. च्यामारी, ओ रामदास काका, आता मी लैच विचार करायला लागलोय...पुढे काय होणार...पुढे काय होणार... फुकट मी माझं डोस्कं खपवायला लागलोय...त्या विरकरला सांगा मीपण केस सोडवायला मदत करतोय - पॅरा-लिगल म्हणा हवं तर. दे म्हणावं मलाही काहीतरी चिरीमिरी! भारीच चाललंय हे.... येऊ द्या... पण..थोड्या गॅपनंतर टाका पुढचा भाग. मी जरा डोकं खाजवतोय, पुढे काय म्हणून. जोश्याला रेसचा नाद..खरा की खोटा कोण जाणे. तो नाद त्यानं मेहताच्या नावावर खपवलेला... माधूरीकडे दहा पेट्या जमा. विरकरला माधूरी दमणला भेटणार, नबाबनं पैशाचं बरचसं बोलणं ऐकलेलं. विरकरला पैसा देऊनही केस दाबता येणं आता शक्य नाही. मेहताच्या घरात चारच कोटी सापडलेले. बाकीचे कुठे असावेत... झाला..झाला तिच्याआयला, माझा मंदार पटवर्धन झाला!

II राजे II 23/06/2008 - 12:20
हेच म्हणतो ! राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

अरुण मनोहर 24/06/2008 - 06:45
मधे खूप गॅप पडली. त्यामुळे थोडा रसभंग झाल्यासारखे वाटले. पण भट्टी पुर्वीसारखीच जमली आहे. अभीनंदन.

झकासराव 24/06/2008 - 14:34
कथानक, भन्नाट वेग,एक दे बढकर एक खेळ्या, चोरावर मोर होण्याचे सगळ्यांचेच प्रयत्न. मस्तच सुरु आहे. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

II राजे II 24/06/2008 - 14:42
द बॅंक जॉब चे मराठी भाषांतर नाही ना ??? राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

II राजे II 24/06/2008 - 14:56
चित्रपट आहे तो... अधीक माहीती येथे आहे... http://en.wikipedia.org/wiki/The_Bank_Job राज जैन बुध्दीबळाच्या खेळात राजा किती ही मोठा असला तरी तो व प्यादा खेळानंतर एकाच बॉक्स मध्ये बंद होतात...!

अभिज्ञ 24/06/2008 - 18:53
आपल्या लेखणीत कसलि जादू आहे हो? कथानक जबरदस्त गुंफलेय. सुंदर लेखन.फारच आवडले. पुढचा भाग लवकर टाकाच. अभिज्ञ.
लेखनविषय:
कथा
3

(शेठहो, थांबा जरा...!)

चतुरंग ·

वरदा 18/06/2008 - 22:30
आणि प्रतिक्रीया नाही? मस्त आहे चतुरंग.... 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या ! हे आवडलं... ही थैली लई महत्वाची असते बॉ.....

प्राजु 18/06/2008 - 23:12
एरवी तुमची तशी 'आराधना' करतोच ना मी? 'काम' देताना तुम्हाला, 'दाम' हा घेतोच ना मी? आज मज 'लिंपू' नका पण रोजच्या सवयीप्रमाणे ! हे छान ... - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

प्रमोद देव 19/06/2008 - 00:07
चतुरंगराव ही कविता-विडंबन मस्तच आहे...अगदी अर्थपूर्ण आहे ह्याबद्दल शंका नाही. मात्र ही ग़जल नव्हे. ग़जलेत प्रत्येकी दोन ओळींचे किमान पाच शेर असतात(असे कुठे तरी वाचलंय). मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

चतुरंग 19/06/2008 - 23:55
तुमचे बरोबर आहे, ही गजल नाहिये. प्रमोद कुलकर्णी गजलही फार छान लिहितात त्यामुळे कवितेच्या ओळी वाचताना वृत्तामुळे तसा भास होऊन अनवधानाने गजल असा उल्लेख केला. विडंबन आवडले हे वाचून छान वाटले! :) चतुरंग

चतुरंग 20/06/2008 - 17:04
धन्यवाद केसु! अवांतरः प्रमोद कुलकर्णी नाही.. प्रदिप कुलकर्णी ह्म्म - घाईघाईत प्रतिसाद दिला की असे होते रंगा, चुकीबद्दल क्षमस्व! चतुरंग

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 00:24
रंगा, उत्तम विडंबन केलं आहेस.. 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या ! हे मस्त! तात्या.

अरुण मनोहर 19/06/2008 - 07:33
चांगले लिहीले आहे. पण काहीतरी अधुरे वाटते आहे. 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! चा प्रयोग वाचकांवरही केला का रंगा?

वरदा 18/06/2008 - 22:30
आणि प्रतिक्रीया नाही? मस्त आहे चतुरंग.... 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या ! हे आवडलं... ही थैली लई महत्वाची असते बॉ.....

प्राजु 18/06/2008 - 23:12
एरवी तुमची तशी 'आराधना' करतोच ना मी? 'काम' देताना तुम्हाला, 'दाम' हा घेतोच ना मी? आज मज 'लिंपू' नका पण रोजच्या सवयीप्रमाणे ! हे छान ... - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

प्रमोद देव 19/06/2008 - 00:07
चतुरंगराव ही कविता-विडंबन मस्तच आहे...अगदी अर्थपूर्ण आहे ह्याबद्दल शंका नाही. मात्र ही ग़जल नव्हे. ग़जलेत प्रत्येकी दोन ओळींचे किमान पाच शेर असतात(असे कुठे तरी वाचलंय). मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

चतुरंग 19/06/2008 - 23:55
तुमचे बरोबर आहे, ही गजल नाहिये. प्रमोद कुलकर्णी गजलही फार छान लिहितात त्यामुळे कवितेच्या ओळी वाचताना वृत्तामुळे तसा भास होऊन अनवधानाने गजल असा उल्लेख केला. विडंबन आवडले हे वाचून छान वाटले! :) चतुरंग

चतुरंग 20/06/2008 - 17:04
धन्यवाद केसु! अवांतरः प्रमोद कुलकर्णी नाही.. प्रदिप कुलकर्णी ह्म्म - घाईघाईत प्रतिसाद दिला की असे होते रंगा, चुकीबद्दल क्षमस्व! चतुरंग

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 00:24
रंगा, उत्तम विडंबन केलं आहेस.. 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या ! हे मस्त! तात्या.

अरुण मनोहर 19/06/2008 - 07:33
चांगले लिहीले आहे. पण काहीतरी अधुरे वाटते आहे. 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! चा प्रयोग वाचकांवरही केला का रंगा?
लेखनविषय:
कविता
विडंबन
Taxonomy upgrade extras
विरंगुळा
प्रदीप कुलकर्णी ह्यांची 'शब्दहो, थांबा जरा...!' ही गझल वाचून नवीन 'अर्थव्यवस्थेतील' काही दृश्ये आमच्या डोळ्यांसमोर तरळून गेली! ;) ......................................... शेठहो, थांबा जरा...! ......................................... शेठहो, थांबा जरा! ते गुंफणे 'अर्था'त गाणे! आजच्यापुरते तरी घ्या, घ्या तुम्ही थोडे दमाने!! 'व्यक्त' असता नेहमी... 'अव्यक्त'ही थोडे असू द्या ! का अशी खालून थैली? 'येथे' नको 'तेथे' असू द्या ! लक्ष ठेवी का शिपाई?

लूज कंट्रोल...दीर्घांक ... एक परीक्षण / अनुभव

भडकमकर मास्तर ·

भडकमकर मास्तर 18/06/2008 - 17:33
त्यातला सुरुवातीची एक कॉमेंट आठवली.. एक जण खूप दु:खी होऊन अगदी जेन्यूइनली म्हणतो," पूर्वी बालविवाह होते ते फार बरं होतं राव "... अगदी छप्परतोड लाफ्टर मिळाला होता या कॉमेंटला... :)) :)) :)) ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

आंबोळी 18/06/2008 - 17:40
मास्तर नेहमि प्रमाणेच तुम्हि छान परिक्षण केलय. पण तुमच्या इतर परिक्षणांच्या मानाने हे जरा तुटक आणि (तुमचा नेहमीचा सिद्ध)हात आखडून लिहिलय असे वाटते. पण एकंदर मजा आली. शेवटी उपस्थीत केलेली शंका (१८ वर्षांची मुलगी आली आसती तर?)ही रास्तच. (आयला कस सुचत हो तुम्हाला?) >>असा एक संवाद लिहून पाहू म्हणतो, सराव म्हणून...कोणी लिहिणार का ? लिहायला जमेल की नाही शंका आहे. पण करुन बघायला हरकत नाही ;) (नाटक हो.... ते बोलावणे वगैरे नाही. ह.घ्या.) --आंबोळी

II राजे II 18/06/2008 - 17:59
मास्तर नेहमि प्रमाणेच तुम्हि छान परिक्षण केलय. पण तुमच्या इतर परिक्षणांच्या मानाने हे जरा तुटक आणि (तुमचा नेहमीचा सिद्ध)हात आखडून लिहिलय असे वाटते. असेच म्हणतो !!! राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय का मजा

वाचक 18/06/2008 - 18:17
आवडलं. पण मला वाटत त्या मुलांच बावरुन जाण हे त्यांच्या मनातल्या पूर्वग्रहांमुळे होत असाव. 'मजा करायची ' म्हणजे एखादी तरुण मुलगीच हवी अशा क्लिशे मनोभूमिकेतून ते अपेक्षा करत असल्यामुळे आणि वयाने थोड्या मोठ्या स्त्रीला 'अशा' भूमिकेत पहायची सवय / तयारी नसल्यामुळे गडबड उडाली असेल. पण विषय मस्त आहे.

भाग्यश्री 19/06/2008 - 02:57
ह्म्म.. नाटक बोल्डच आहे.. एव्हढीश्शी मुलं असं दिग्दर्शित वगैरे करतात, बसवतात, त्याचे अनेक प्रयोग होतात, कौतुक आहे! मी नाटक पाहू शकले नाही.. माझ्या मैत्रिणिचा भाऊ आलोक राजवाडे याचे हे सगळे वर्गमित्र..! निपुण्,अमेय वगैरे.. बहुधा आलोक पण त्यात बॅक्स्टेजला होता.. मला नाटकाबद्द्ल फार नाही बोलता येणार.. पण जाता जाता आलोक बद्द्ल सांगते.. मी त्याला तो ३-४थी मधे असल्यापासून पाहतीय.. कॉलेज मधे आल्यापासून रंगभूमीवर भलताच फोफावलाय तो! ftii च्या विद्यार्थ्याने केलेल्या डोक्युमेंट्रीमधे त्याने काम केले, आणि त्या फिल्मला बर्लिन महोत्सवात ज्युरी ऍवॉर्ड मिळाले.. सद्ध्या त्याचे 'बेड के नीचे रेहनेवाली' हे हिंदी नाटकही गाजत आहे.. एकंदरीत ही टीम अफाट आहे! काय काय प्रयोग चालु असतात त्यांच्या नाटकांचे.. कधीतरी बघायची इच्छा आहे.. तो पर्यंत तुमचे रिव्ह्युज वाचून समाधान मानेन! :) http://bhagyashreee.blogspot.com/

भडकमकर मास्तर 19/06/2008 - 08:51
एकंदरीत ही टीम अफाट आहे! हो..या वयात असा धीट विषय नियंत्रणात ठेवू शकणार्‍या ,"लोक काय म्हणतील ?" वगैरे विचारांनी मागे न हटता आपल्याला पटलंय ते करणार्‍या या टीमचं कौतुकच करायला पाहिजे... ( निपुणची "सायकल" एकांकिका सुद्धा मस्त धावली होती...)... आलोकने मुख्य भूमिका केलेला एक दीर्घांक पाहिला होता, २००७ जानेवारीत , चांगलं काम करतो तो... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

मेघना भुस्कुटे 19/06/2008 - 07:14
वा, मस्त आहे कल्पना. मला आवडेल प्रयत्न करायला. उद्याच लिहिते... बाकी परीक्षण नाटकापेक्षा जास्त आशय आणि प्रेक्षकांच्या प्रतिक्रिया यांचं वाटलं. (आपली त्यालाही हरकत नाहीच म्हणा!) येऊ द्या अजून...

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 09:00
"तुम्ही मुलं जर तिला बोलवू शकता तर त्याच न्यायाने मी ती असू का नये??" आयला मास्तर! हा विचार भन्नाटच आहे! क्या बात है....:) साला, एखादा जर ओलरेडी गर्लफ्रेन्ड असताना मित्रांसोबत खुशाल रंडीबाजी करू पाहात असेल तर त्या मुलीचाही विचार योग्यच म्हणायला पाहिजे! मास्तर, तुम्ही लिहाच पुन्हा नव्याने हे नाटक! :) मेघनाताई काय लिहितात याचीही उत्सुकता आहे! :) आपला, (नाट्यवेडा) तात्या.

भडकमकर मास्तर 18/06/2008 - 17:33
त्यातला सुरुवातीची एक कॉमेंट आठवली.. एक जण खूप दु:खी होऊन अगदी जेन्यूइनली म्हणतो," पूर्वी बालविवाह होते ते फार बरं होतं राव "... अगदी छप्परतोड लाफ्टर मिळाला होता या कॉमेंटला... :)) :)) :)) ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

आंबोळी 18/06/2008 - 17:40
मास्तर नेहमि प्रमाणेच तुम्हि छान परिक्षण केलय. पण तुमच्या इतर परिक्षणांच्या मानाने हे जरा तुटक आणि (तुमचा नेहमीचा सिद्ध)हात आखडून लिहिलय असे वाटते. पण एकंदर मजा आली. शेवटी उपस्थीत केलेली शंका (१८ वर्षांची मुलगी आली आसती तर?)ही रास्तच. (आयला कस सुचत हो तुम्हाला?) >>असा एक संवाद लिहून पाहू म्हणतो, सराव म्हणून...कोणी लिहिणार का ? लिहायला जमेल की नाही शंका आहे. पण करुन बघायला हरकत नाही ;) (नाटक हो.... ते बोलावणे वगैरे नाही. ह.घ्या.) --आंबोळी

II राजे II 18/06/2008 - 17:59
मास्तर नेहमि प्रमाणेच तुम्हि छान परिक्षण केलय. पण तुमच्या इतर परिक्षणांच्या मानाने हे जरा तुटक आणि (तुमचा नेहमीचा सिद्ध)हात आखडून लिहिलय असे वाटते. असेच म्हणतो !!! राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय का मजा

वाचक 18/06/2008 - 18:17
आवडलं. पण मला वाटत त्या मुलांच बावरुन जाण हे त्यांच्या मनातल्या पूर्वग्रहांमुळे होत असाव. 'मजा करायची ' म्हणजे एखादी तरुण मुलगीच हवी अशा क्लिशे मनोभूमिकेतून ते अपेक्षा करत असल्यामुळे आणि वयाने थोड्या मोठ्या स्त्रीला 'अशा' भूमिकेत पहायची सवय / तयारी नसल्यामुळे गडबड उडाली असेल. पण विषय मस्त आहे.

भाग्यश्री 19/06/2008 - 02:57
ह्म्म.. नाटक बोल्डच आहे.. एव्हढीश्शी मुलं असं दिग्दर्शित वगैरे करतात, बसवतात, त्याचे अनेक प्रयोग होतात, कौतुक आहे! मी नाटक पाहू शकले नाही.. माझ्या मैत्रिणिचा भाऊ आलोक राजवाडे याचे हे सगळे वर्गमित्र..! निपुण्,अमेय वगैरे.. बहुधा आलोक पण त्यात बॅक्स्टेजला होता.. मला नाटकाबद्द्ल फार नाही बोलता येणार.. पण जाता जाता आलोक बद्द्ल सांगते.. मी त्याला तो ३-४थी मधे असल्यापासून पाहतीय.. कॉलेज मधे आल्यापासून रंगभूमीवर भलताच फोफावलाय तो! ftii च्या विद्यार्थ्याने केलेल्या डोक्युमेंट्रीमधे त्याने काम केले, आणि त्या फिल्मला बर्लिन महोत्सवात ज्युरी ऍवॉर्ड मिळाले.. सद्ध्या त्याचे 'बेड के नीचे रेहनेवाली' हे हिंदी नाटकही गाजत आहे.. एकंदरीत ही टीम अफाट आहे! काय काय प्रयोग चालु असतात त्यांच्या नाटकांचे.. कधीतरी बघायची इच्छा आहे.. तो पर्यंत तुमचे रिव्ह्युज वाचून समाधान मानेन! :) http://bhagyashreee.blogspot.com/

भडकमकर मास्तर 19/06/2008 - 08:51
एकंदरीत ही टीम अफाट आहे! हो..या वयात असा धीट विषय नियंत्रणात ठेवू शकणार्‍या ,"लोक काय म्हणतील ?" वगैरे विचारांनी मागे न हटता आपल्याला पटलंय ते करणार्‍या या टीमचं कौतुकच करायला पाहिजे... ( निपुणची "सायकल" एकांकिका सुद्धा मस्त धावली होती...)... आलोकने मुख्य भूमिका केलेला एक दीर्घांक पाहिला होता, २००७ जानेवारीत , चांगलं काम करतो तो... ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

मेघना भुस्कुटे 19/06/2008 - 07:14
वा, मस्त आहे कल्पना. मला आवडेल प्रयत्न करायला. उद्याच लिहिते... बाकी परीक्षण नाटकापेक्षा जास्त आशय आणि प्रेक्षकांच्या प्रतिक्रिया यांचं वाटलं. (आपली त्यालाही हरकत नाहीच म्हणा!) येऊ द्या अजून...

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 09:00
"तुम्ही मुलं जर तिला बोलवू शकता तर त्याच न्यायाने मी ती असू का नये??" आयला मास्तर! हा विचार भन्नाटच आहे! क्या बात है....:) साला, एखादा जर ओलरेडी गर्लफ्रेन्ड असताना मित्रांसोबत खुशाल रंडीबाजी करू पाहात असेल तर त्या मुलीचाही विचार योग्यच म्हणायला पाहिजे! मास्तर, तुम्ही लिहाच पुन्हा नव्याने हे नाटक! :) मेघनाताई काय लिहितात याचीही उत्सुकता आहे! :) आपला, (नाट्यवेडा) तात्या.
लेखनविषय:
हे ठिकाण
कला
नाट्य
मौजमजा
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
प्रतिसाद
शिफारस
अनुभव
प्रतिक्रिया
आस्वाद
विरंगुळा
लूज कंट्रोल... २००५ च्या सुदर्शन रंगमंचावर महाराष्ट्र कल्चरल सेंटर आयोजित दीर्घांक स्पर्धेत प्रथम क्रमांक मिळवणारं नाटक.. लेखक : हेमंत ढोमे दिग्दर्शक : निपुण धर्माधिकारी कलाकार : अमेय वाघ,हेमंत ढोमे,निपुण धर्माधिकारी, सुषमा देशपांडे निर्मिती : समन्वय पुणे. या नाटकाचा दीर्घांक मी जुलै २००६ मध्ये पाहिला. त्याचे नंतर दोन अंकी नाटक आले, पण ते जास्त काळ टिकले नाही. ते नाटक मी पाहिले नाही.मी आत्ता बोलणार आहे ते दीर्घांकाविषयी.. नाटकाचे कथासूत्र... तीन कॉलेज मधले मित्र. वय वर्षे १९ - २०...

तु

अनिल हटेला ·

अनिल हटेला 18/06/2008 - 15:53
उभ्या आयुष्यात मोजक्याच गोष्टी केल्या ... कुणा एका खास व्यक्ती साठी काही चारोळ्या ,केल्या होत्या.. काळाच्या ओघात सर्व काहे सम्पल.... आज विजुभाऊ चा लेख वाचला ... सकाळी "झेलम "चा आणी सगळ्या आठवणी चाळवल्या .. आणी आठवली ही कविता....... मि पा परिवारा ला छोटेखानी मेजवानी दयायचा हा प्रामाणीक प्रयत्न~~ चु भु द्या घ्या ......

मनस्वी 18/06/2008 - 16:23
अन्या नावाच्या बैला, छान आहे पहिला प्रयत्न! मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

धमाल मुलगा 18/06/2008 - 16:33
अन्या, यार कवितेतलं काय झेपत नाही बघ, मला गाढवाला :( पण तुझं चालू दे!!!! काही गद्य लिहिलंस तर सांगेन बाबा छान की उत्तम ते :)

II राजे II 18/06/2008 - 16:34
हसलीस तु जेव्हा हा निसर्ग ही लाजला, रात्र होती चान्दणी अन मस्त होता गारवा !! जबरा !! मस्त ओळी आहेत आवडली कविता.. अजून लिहा !! राज जैन मृगजळाचा पाठलाग नेहमीच जीवघेणा ठरतो... आपली पाण्याची बाटली नेहमी आपल्या जवळ बाळगावी... ;)

शितल 18/06/2008 - 16:59
बैल ही मस्त कविता करतो. (ह.घे.) सगळीच कविता मस्त. अजुन लिहा वाचायला आवडेल.

स्वप्निल मन 19/06/2008 - 00:07
सुरेख जमलीय कविता स्वप्निल मन पहिला श्वास घेतला तेव्हाच मृत्युला आम॑त्रण दिल॑स, जीवनाची हीच ग॑मत आहे. आपण प्रतिक्षणी मरतो आणि म्हणतो जगतोय.

अनिल हटेला 19/06/2008 - 07:15
धन्यवाद ,मि पा !!! सन्माननिय सभासदाच्या प्रतिक्रिया वाचुन भडभडून आले..... अक्षरश : बैलाचे डोळे भरून आले.... (आनन्दाश्रू बर !!)

फटू 19/06/2008 - 08:28
छानच लिहिलं आहेस की... (तू जिला नजरेसमोत ठेवून ही कविता लिहिलीस, तिचं आता कुणा दुसर्‍याबरोबर लग्न झालं आहे ना ??? ) (तुझी कविता वाचून जुन्या आठवणी जाग्या झालेला) सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

परिकथेतील राजकुमार 20/01/2009 - 17:15
फुलात राहतो गन्ध , तशीच तु मनी सदा, क्या बात है मामु ! झकासच ! आपला हा छंद आम्हाला माहितच न्हवता हो. |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

सर्वसाक्षी 20/01/2009 - 20:40
एक नवा पैलु समजला! बहुतेक पुढील महिन्यात भेटीचा योग असावा. आलो की हाक देतोच. तोपर्यंत आणखी तयार ठेवा

मसक्कली 16/06/2009 - 16:20
;;) हुम्म्म्म्म हि कवित तर चनच आहे हो रजे......... पन प्रजेना रजेन्कदुन आनखि आपेक्शा आहेत.... येउ द्याअ कि आजुन भन्नत कविता.......... ;)

अनिल हटेला 18/06/2008 - 15:53
उभ्या आयुष्यात मोजक्याच गोष्टी केल्या ... कुणा एका खास व्यक्ती साठी काही चारोळ्या ,केल्या होत्या.. काळाच्या ओघात सर्व काहे सम्पल.... आज विजुभाऊ चा लेख वाचला ... सकाळी "झेलम "चा आणी सगळ्या आठवणी चाळवल्या .. आणी आठवली ही कविता....... मि पा परिवारा ला छोटेखानी मेजवानी दयायचा हा प्रामाणीक प्रयत्न~~ चु भु द्या घ्या ......

मनस्वी 18/06/2008 - 16:23
अन्या नावाच्या बैला, छान आहे पहिला प्रयत्न! मनस्वी "मृगजळाला पाहुन तुम्ही फसला नाहीत तर स्वतःच्या बुद्धीची तारिफ करु नका. हे मान्य करा की तुम्हाला तहान लागली नव्हती."

धमाल मुलगा 18/06/2008 - 16:33
अन्या, यार कवितेतलं काय झेपत नाही बघ, मला गाढवाला :( पण तुझं चालू दे!!!! काही गद्य लिहिलंस तर सांगेन बाबा छान की उत्तम ते :)

II राजे II 18/06/2008 - 16:34
हसलीस तु जेव्हा हा निसर्ग ही लाजला, रात्र होती चान्दणी अन मस्त होता गारवा !! जबरा !! मस्त ओळी आहेत आवडली कविता.. अजून लिहा !! राज जैन मृगजळाचा पाठलाग नेहमीच जीवघेणा ठरतो... आपली पाण्याची बाटली नेहमी आपल्या जवळ बाळगावी... ;)

शितल 18/06/2008 - 16:59
बैल ही मस्त कविता करतो. (ह.घे.) सगळीच कविता मस्त. अजुन लिहा वाचायला आवडेल.

स्वप्निल मन 19/06/2008 - 00:07
सुरेख जमलीय कविता स्वप्निल मन पहिला श्वास घेतला तेव्हाच मृत्युला आम॑त्रण दिल॑स, जीवनाची हीच ग॑मत आहे. आपण प्रतिक्षणी मरतो आणि म्हणतो जगतोय.

अनिल हटेला 19/06/2008 - 07:15
धन्यवाद ,मि पा !!! सन्माननिय सभासदाच्या प्रतिक्रिया वाचुन भडभडून आले..... अक्षरश : बैलाचे डोळे भरून आले.... (आनन्दाश्रू बर !!)

फटू 19/06/2008 - 08:28
छानच लिहिलं आहेस की... (तू जिला नजरेसमोत ठेवून ही कविता लिहिलीस, तिचं आता कुणा दुसर्‍याबरोबर लग्न झालं आहे ना ??? ) (तुझी कविता वाचून जुन्या आठवणी जाग्या झालेला) सतीश गावडे आम्ही इथेही उजेड पाडतो -> मी शोधतो किनारा...

परिकथेतील राजकुमार 20/01/2009 - 17:15
फुलात राहतो गन्ध , तशीच तु मनी सदा, क्या बात है मामु ! झकासच ! आपला हा छंद आम्हाला माहितच न्हवता हो. |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

सर्वसाक्षी 20/01/2009 - 20:40
एक नवा पैलु समजला! बहुतेक पुढील महिन्यात भेटीचा योग असावा. आलो की हाक देतोच. तोपर्यंत आणखी तयार ठेवा

मसक्कली 16/06/2009 - 16:20
;;) हुम्म्म्म्म हि कवित तर चनच आहे हो रजे......... पन प्रजेना रजेन्कदुन आनखि आपेक्शा आहेत.... येउ द्याअ कि आजुन भन्नत कविता.......... ;)
लेखनविषय:
कविता
Taxonomy upgrade extras
विरंगुळा
!!! पहीला प्रयत्न !!! ( दि.१८/११/१९९७ रोजी लिहीलेली आयुष्यातली पहीली-वाहीली कविता ..) प्रेमाच्या धुन्दीत जेव्हा अविट होता गोडवा, रात्र होती चान्दणी , आणी मस्त होता गारवा !! फुलात राहतो गन्ध , तशीच तु मनी सदा, तुझेच चित्र काढतो, हाच आहे छन्द मना !! हसरा चन्द्रमणी भाव तुझा लाजरा, म्रूदुला कुन्तलातही , माळीलास तु मोगरा !! हसलीस तु गोड जेव्हा हा निसर्ग ही लाजला, रात्र होती चान्दणी अन मस्त होता गारवा !!

सात वारांची कथा

वैशाली हसमनीस ·

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 00:25
रविवार म्हणजे वारांचा राजा म्हणतो करा मज्जाच मज्जा सारखे-सारखे वाटत राहते सारेच वार कां न रविवारसारखे! वा वा! क्या बात है..! :) तात्या.

धनंजय 19/06/2008 - 00:49
हसरे, खेळकर. लहान मुलांनाही सहज म्हणता येईल, म्हणून त्यांनाही वाचायला देता येईल. (पण "मी होतो" म्हणणार्‍या वैशालीताई कोल्हापूरच्या दिसतात. येथे कोल्हापुरी मिसळीचे खूप खवय्ये प्रेमी आहेत.)

वैशाली हसमनीस 19/06/2008 - 12:29
मी ही कविता माझ्या मुलासाठी केलहा आहे.म्हणून 'होतो' असे लिहीले आहे.मी कोल्हापूरची नसून मुंबईची आहे आणि तिथे सर्व काही मिळ्ते.

विसोबा खेचर 19/06/2008 - 00:25
रविवार म्हणजे वारांचा राजा म्हणतो करा मज्जाच मज्जा सारखे-सारखे वाटत राहते सारेच वार कां न रविवारसारखे! वा वा! क्या बात है..! :) तात्या.

धनंजय 19/06/2008 - 00:49
हसरे, खेळकर. लहान मुलांनाही सहज म्हणता येईल, म्हणून त्यांनाही वाचायला देता येईल. (पण "मी होतो" म्हणणार्‍या वैशालीताई कोल्हापूरच्या दिसतात. येथे कोल्हापुरी मिसळीचे खूप खवय्ये प्रेमी आहेत.)

वैशाली हसमनीस 19/06/2008 - 12:29
मी ही कविता माझ्या मुलासाठी केलहा आहे.म्हणून 'होतो' असे लिहीले आहे.मी कोल्हापूरची नसून मुंबईची आहे आणि तिथे सर्व काही मिळ्ते.
लेखनविषय:
बालगीत
Taxonomy upgrade extras
विरंगुळा
सात वारांची कथा. सोमवारी नाही कशालाच वेळ अभ्यासाचा जमत नाही मेळ, मंगळवार असतो थोडा आळशी पण तेव्हा मिळते उपासाची लापशी बुधवार असतो कंटाळवाणा मी होतो अभ्यासाने दीनवाणा गुरुवार तसा असतो थोडा व

झुंज

चाणक्य ·

अमोल केळकर 18/06/2008 - 11:51
स्फुर्तीदायी काव्य - लहरोंसे लढकर नौका पार नही होती कोशिश करने वालोंकी हार नही होती. या धर्तीची रचना

अरुण मनोहर 18/06/2008 - 13:52
कधी वाटते थिटा पडे मी, कधी वादळा पुरुन उरतो कधी लाटंचा जबर तडाखा, कधी तयांवर स्वारी करतो. वादळाच्या आणि लाटांच्या थपडा खाऊन देखील त्यांच्यावर मात करायची उम्मीद! ही लढाउ वृत्ती भावली.

िमसळपाव 18/06/2008 - 16:35
चाणक्य, पिह्ली दोन कडवी वाचल्यावर पटकन हे िशवाजीमहाराजांवर कवन आहे असं वाटलं. ओळन््ओळ लागू पडते त्याना. दोन िदवसांपूर्वी पुष्कराजची आिण आज ही. व्वा!

धमाल मुलगा 18/06/2008 - 16:37
आर्य चाणक्य, यार कवितेतलं काय झेपत नाही बघ, मला गाढवाला :( पण तुझं चालू दे!!!! काही गद्य लिहिलंस तर सांगेन बाबा, छान की उत्तम ते :) बाकी, कविता एकदम सकारात्मक दृष्टीकोन असलेल्या लढवय्याची दिसत्ये :)

चेतन 18/06/2008 - 19:26
जरी जिंकतो डाव कधी मी, त्वेष आतुनी हो न कमी ओढ नव्या क्षितीजांची मजला, नकळत धरतो खडःग करी. एकदम सही.. संकटांना झेलण्याचा, छंद माझा आगळा भय कुणाचे कधीच नाही, मी सर्वांहुन वेगळा. अप्रतिम लिहलयं राव तुम्ही वेगळा चेतन

प्राजु 18/06/2008 - 23:20
संपूर्ण कविता वाचल्यावर शंभर हत्तीचं बळ यावं अंगात ....या धाटणीची कविता आहे.. महासागरी उभा असे मी, झुंज घेतो वादळाशी विजय ललाटी असो नसो वा, जिद्द ठेवतो जिंकण्याची. कधी वाटते थिटा पडे मी, कधी वादळा पुरुन उरतो कधी लाटंचा जबर तडाखा, कधी तयांवर स्वारी करतो. या ओळी खास कोलंबससाठी लिहिल्यासारख्या वाटल्या.. अभिनंदन उत्तम काव्याबद्दल.- (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

चाणक्य 19/06/2008 - 09:03
अमोल, तात्या, पेशवे, अरुण, मिसळपाव, धमाल मुला, शितल, वरदा, डॉ. बिरुटे, प्राजु आपल्या प्रतिसादा बद्दल आपले आभार...!

II राजे II 19/06/2008 - 09:20
संकटांना झेलण्याचा, छंद माझा आगळा भय कुणाचे कधीच नाही, मी सर्वांहुन वेगळा. वा वा !!! क्या बात है !!!! छान!!! राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय मजा :?

अमोल केळकर 18/06/2008 - 11:51
स्फुर्तीदायी काव्य - लहरोंसे लढकर नौका पार नही होती कोशिश करने वालोंकी हार नही होती. या धर्तीची रचना

अरुण मनोहर 18/06/2008 - 13:52
कधी वाटते थिटा पडे मी, कधी वादळा पुरुन उरतो कधी लाटंचा जबर तडाखा, कधी तयांवर स्वारी करतो. वादळाच्या आणि लाटांच्या थपडा खाऊन देखील त्यांच्यावर मात करायची उम्मीद! ही लढाउ वृत्ती भावली.

िमसळपाव 18/06/2008 - 16:35
चाणक्य, पिह्ली दोन कडवी वाचल्यावर पटकन हे िशवाजीमहाराजांवर कवन आहे असं वाटलं. ओळन््ओळ लागू पडते त्याना. दोन िदवसांपूर्वी पुष्कराजची आिण आज ही. व्वा!

धमाल मुलगा 18/06/2008 - 16:37
आर्य चाणक्य, यार कवितेतलं काय झेपत नाही बघ, मला गाढवाला :( पण तुझं चालू दे!!!! काही गद्य लिहिलंस तर सांगेन बाबा, छान की उत्तम ते :) बाकी, कविता एकदम सकारात्मक दृष्टीकोन असलेल्या लढवय्याची दिसत्ये :)

चेतन 18/06/2008 - 19:26
जरी जिंकतो डाव कधी मी, त्वेष आतुनी हो न कमी ओढ नव्या क्षितीजांची मजला, नकळत धरतो खडःग करी. एकदम सही.. संकटांना झेलण्याचा, छंद माझा आगळा भय कुणाचे कधीच नाही, मी सर्वांहुन वेगळा. अप्रतिम लिहलयं राव तुम्ही वेगळा चेतन

प्राजु 18/06/2008 - 23:20
संपूर्ण कविता वाचल्यावर शंभर हत्तीचं बळ यावं अंगात ....या धाटणीची कविता आहे.. महासागरी उभा असे मी, झुंज घेतो वादळाशी विजय ललाटी असो नसो वा, जिद्द ठेवतो जिंकण्याची. कधी वाटते थिटा पडे मी, कधी वादळा पुरुन उरतो कधी लाटंचा जबर तडाखा, कधी तयांवर स्वारी करतो. या ओळी खास कोलंबससाठी लिहिल्यासारख्या वाटल्या.. अभिनंदन उत्तम काव्याबद्दल.- (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

चाणक्य 19/06/2008 - 09:03
अमोल, तात्या, पेशवे, अरुण, मिसळपाव, धमाल मुला, शितल, वरदा, डॉ. बिरुटे, प्राजु आपल्या प्रतिसादा बद्दल आपले आभार...!

II राजे II 19/06/2008 - 09:20
संकटांना झेलण्याचा, छंद माझा आगळा भय कुणाचे कधीच नाही, मी सर्वांहुन वेगळा. वा वा !!! क्या बात है !!!! छान!!! राज जैन माणसाने जगावे कसे .... स्कॉच सारखे .. एकदम आहिस्ता!!! ....एकदम देशी प्रमाणे चढून उतरण्यात काय मजा :?
लेखनविषय:
गझल
महासागरी उभा असे मी, झुंज घेतो वादळाशी विजय ललाटी असो नसो वा, जिद्द ठेवतो जिंकण्याची. कधी वाटते थिटा पडे मी, कधी वादळा पुरुन उरतो कधी लाटंचा जबर तडाखा, कधी तयांवर स्वारी करतो. जरी जिंकतो डाव कधी मी, त्वेष आतुनी हो न कमी ओढ नव्या क्षितीजांची मजला, नकळत धरतो खडःग करी. लढण्यासाठी जन्म आपुला, हेच मजला ठाव असे हार्-जीत तर चालायाचीच, मजला त्याचे गम्य नसे. संकटांना झेलण्याचा, छंद माझा आगळा भय कुणाचे कधीच नाही, मी सर्वांहुन वेगळा. चाकोरीत राहुनी मी, डाव कधी ना मांडला फेकले तिथेच फासे जेथे, अद्द्याप कुणी ना जिंकला. वळुनी मागे अतीत बघता, माझेच मजला वाटते भय फिरुनी आगीत चाललो मी, आगीचीच मला सवय.
Subscribe to
© 2026 मिसळपाव