=D> छानच. उत्तम उत्तम ! जय हो ! आपल्या सर्व निर्णयाशी सहमत असलेला राजे :) ज्याला स्वतःचा भुतकाळ माहीत आहे... जो वर्तमान काळात कार्यरत आहे.. त्याचे भविष्य नक्कीच उज्ज्वल आहे. :D

योग्य निर्णय. सर्व मिपाकर सहकार्य करतीलच असा विश्वास आहे. अदिती ताईंचे अभिनंदन आणि शुभेच्छा... !! --अवलिया

>>मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत अदितीताईंचे अभिनंदन. (आता घाबरुन रहायला हवे) मिपाच्या संसदेत ३३% आरक्षण झाले.

मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील अभिनंदन. =D> शेखर

अगदी योग्य आणि समयोचित निवेदन... अदितीचे हाबिणंदण!!! बिपिन कार्यकर्ते

बैं चे अभिनंदन आता काळजी घ्यावी लागेल असे म्हणतो. पट्टीने मारतील बै. लय डेंजर बॉ.

>>मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील. हाबिणंदण ! काही मजकूर संपादित. हे महत्वाचे निवेदन आहे, कृपया येथे अवांतर चर्चा नको. -- आणिबाणीचा शासनकर्ता. ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील. अभिनंदन!!! काही मजकूर संपादित. हे महत्वाचे निवेदन आहे, कृपया येथे अवांतर चर्चा नको. -- आणिबाणीचा शासनकर्ता.

पंचांचा निर्णय अंतिम राहिल. >>> मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील. मिपाच्या अन्य सन्माननीय संपादकांसारखेच त्याही अत्यंत चोखपणे आपली कामगिरी बजावतील असा मिपा व्यवस्थापनाचा विश्वास आहे. हे खरे असेल तर अदितीताईंचे (खरे-खुरे) अभिनंदन !!! सही /- आगरी बोली - आगरी बाना.

अदिती, संपादक मंडळात स्वागत आहे. - दिलीप बिरुटे (मिपा संपादक मंडळातील मेंबर )

मिपाच्या प्रकृतीशी सुसंगत असे भावनिक व्यवस्थापन करण्याचे संपादकीय कौशल्य अदितीच्या तीन चौदांश (हे गुणोत्तर बदलत असते याची आम्हाला जाणीव आहे) विक्षिप्त पणात आहे अशी आमची श्रद्धा आहे. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

अभिनंदन गं..... आता मात्र विक्षिप्तपणा २४_७ कर ;)

नोंद घेतली आणि सहमत. अदितीताई आपले अभिनंदन -( सणकी )पाषाणभेद

माझ्यावर विश्वास टाकून संपादनाची जबाबदारी देणार्‍या तात्यांचे, आणि अभिनंदन करणार्‍या इतर मिपा हाटेल्यातल्या बंधू-भगिनी आणि मैत्रीणींचे मी धन्यवाद करते अनेक आभार. काही चुकलं माकलं बिनधास्त कान ओढा माझे. अदिती माझ्या मतांची आणि विचारांची कोणतीही वॉरंटी नाही.

अदितीचे हर्दिक अभिनंदन !! मि. पा. चा वाढता पसारा लक्षात घेता हे सर्व आवश्यक होते. पंचांचे निर्णय नेहमी पाळणारा - - - - केशवराव.

आदितीताईचे हार्दिक अभिनंदन

आदितीताईंचे हार्दिक अभिनंदन. - जुना (कविता करणारा) बाळकरांम

या या अदितीताई संपादक मंडळात तुमचे स्वागत आहे! :) चतुरंग

अगदी योग्य वेळी योग्य तोच निर्णय योग्य सदस्याला योग्य ती बढती दिल्या बद्धल तात्यांचेही अभिनंदन !! Right person at the right place !! ~ वाहीदा

योग्य जागी योग्य व्यक्तीची निवड... सुहास.. आता मी "अजुन"काय करू ?

आदिती, अभिनंदन :)

अभिनंदन अदिती! संपादक मंडळावर स्वागत!

अभिनंदन अदिती! मागे एकदा मी तुला चुकून संपादक समजले होते, पण खरच झालीस की नाही आता!:) रेवती

अदिती ताईंचे अभिनंदन. तात्यांचे सर्व निर्णय १००% मान्य.

आदितीताईचे हार्दिक अभिनंदन =D> =D> =D>

सहमत.... आणि अदितीचे अभिनंदन...

अभिनंदन! कात्री चालवायची संधी लवकर मिळो.

अदिती,तुझे मनापासून अभिनंदन.

लोक खुपच वाढलेत म्हणजे.... छानच नविन संपादक समर्थ आहेतच. पण मंडळी, भांडू बिंडू नका बॉ. मला पट्टीची लई भ्या वाट्टे. :) पार्टी....

तात्या, आता तुमच्या सवडीने लवकरात लवकर या निवेदनाचं अँटीनिवेदन काढाच हो! लोकहो, बर्‍याच दिवसांपूर्वी संपादकपदाचा राजीनामा दिला असून तो मंजूर झाला आहे. (सामान्य मिपासभासद) अदिती

=D> छानच. उत्तम उत्तम ! जय हो ! आपल्या सर्व निर्णयाशी सहमत असलेला राजे :) ज्याला स्वतःचा भुतकाळ माहीत आहे... जो वर्तमान काळात कार्यरत आहे.. त्याचे भविष्य नक्कीच उज्ज्वल आहे. :D

योग्य निर्णय. सर्व मिपाकर सहकार्य करतीलच असा विश्वास आहे. अदिती ताईंचे अभिनंदन आणि शुभेच्छा... !! --अवलिया

>>मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत अदितीताईंचे अभिनंदन. (आता घाबरुन रहायला हवे) मिपाच्या संसदेत ३३% आरक्षण झाले.

मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील अभिनंदन. =D> शेखर

अगदी योग्य आणि समयोचित निवेदन... अदितीचे हाबिणंदण!!! बिपिन कार्यकर्ते

बैं चे अभिनंदन आता काळजी घ्यावी लागेल असे म्हणतो. पट्टीने मारतील बै. लय डेंजर बॉ.

>>मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील. हाबिणंदण ! काही मजकूर संपादित. हे महत्वाचे निवेदन आहे, कृपया येथे अवांतर चर्चा नको. -- आणिबाणीचा शासनकर्ता. ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील. अभिनंदन!!! काही मजकूर संपादित. हे महत्वाचे निवेदन आहे, कृपया येथे अवांतर चर्चा नको. -- आणिबाणीचा शासनकर्ता.

पंचांचा निर्णय अंतिम राहिल. >>> मिपाचा वाढता पसारा लक्षात घेऊन मिपाच्याच एक सन्मानयीय सदस्या ३_१४ विक्षिप्त अदिती, ज्या सध्या 'मिपा खरडफळा संपादक' या पदावर कार्यरत आहेत, त्यांना बढती दिली गेली असून त्या आता 'मिपा संपादक' या पदाचेही काम पाहतील. मिपाच्या अन्य सन्माननीय संपादकांसारखेच त्याही अत्यंत चोखपणे आपली कामगिरी बजावतील असा मिपा व्यवस्थापनाचा विश्वास आहे. हे खरे असेल तर अदितीताईंचे (खरे-खुरे) अभिनंदन !!! सही /- आगरी बोली - आगरी बाना.

अदिती, संपादक मंडळात स्वागत आहे. - दिलीप बिरुटे (मिपा संपादक मंडळातील मेंबर )

मिपाच्या प्रकृतीशी सुसंगत असे भावनिक व्यवस्थापन करण्याचे संपादकीय कौशल्य अदितीच्या तीन चौदांश (हे गुणोत्तर बदलत असते याची आम्हाला जाणीव आहे) विक्षिप्त पणात आहे अशी आमची श्रद्धा आहे. प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

अभिनंदन गं..... आता मात्र विक्षिप्तपणा २४_७ कर ;)

नोंद घेतली आणि सहमत. अदितीताई आपले अभिनंदन -( सणकी )पाषाणभेद

माझ्यावर विश्वास टाकून संपादनाची जबाबदारी देणार्‍या तात्यांचे, आणि अभिनंदन करणार्‍या इतर मिपा हाटेल्यातल्या बंधू-भगिनी आणि मैत्रीणींचे मी धन्यवाद करते अनेक आभार. काही चुकलं माकलं बिनधास्त कान ओढा माझे. अदिती माझ्या मतांची आणि विचारांची कोणतीही वॉरंटी नाही.

अदितीचे हर्दिक अभिनंदन !! मि. पा. चा वाढता पसारा लक्षात घेता हे सर्व आवश्यक होते. पंचांचे निर्णय नेहमी पाळणारा - - - - केशवराव.

आदितीताईचे हार्दिक अभिनंदन

आदितीताईंचे हार्दिक अभिनंदन. - जुना (कविता करणारा) बाळकरांम

या या अदितीताई संपादक मंडळात तुमचे स्वागत आहे! :) चतुरंग

अगदी योग्य वेळी योग्य तोच निर्णय योग्य सदस्याला योग्य ती बढती दिल्या बद्धल तात्यांचेही अभिनंदन !! Right person at the right place !! ~ वाहीदा

योग्य जागी योग्य व्यक्तीची निवड... सुहास.. आता मी "अजुन"काय करू ?

आदिती, अभिनंदन :)

अभिनंदन अदिती! संपादक मंडळावर स्वागत!

अभिनंदन अदिती! मागे एकदा मी तुला चुकून संपादक समजले होते, पण खरच झालीस की नाही आता!:) रेवती

अदिती ताईंचे अभिनंदन. तात्यांचे सर्व निर्णय १००% मान्य.

आदितीताईचे हार्दिक अभिनंदन =D> =D> =D>

सहमत.... आणि अदितीचे अभिनंदन...

अभिनंदन! कात्री चालवायची संधी लवकर मिळो.

अदिती,तुझे मनापासून अभिनंदन.

लोक खुपच वाढलेत म्हणजे.... छानच नविन संपादक समर्थ आहेतच. पण मंडळी, भांडू बिंडू नका बॉ. मला पट्टीची लई भ्या वाट्टे. :) पार्टी....

तात्या, आता तुमच्या सवडीने लवकरात लवकर या निवेदनाचं अँटीनिवेदन काढाच हो! लोकहो, बर्‍याच दिवसांपूर्वी संपादकपदाचा राजीनामा दिला असून तो मंजूर झाला आहे. (सामान्य मिपासभासद) अदिती

आणखी एक आवाज लै भारी

नेहमीचे आहे हे विजुभाउंचे... सगळे हसुन झाले की हसतात... मग म्हणतात... मला लोक हसतात --अवलिया

आणखी एक आवाज लै भारी

नेहमीचे आहे हे विजुभाउंचे... सगळे हसुन झाले की हसतात... मग म्हणतात... मला लोक हसतात --अवलिया

राज भौ, इथली सफर घडवल्याबद्द्ल तुम्हाला धनयवाद! :) चित्रीकरण वेगळ्या ठिकाणी झाल्याचे महित होते, आणी काही परिक्षकांच्या (Indian Express) मते ते वातावरण अगदीच हुबेहूब घेतले आहे; तुम्हाला काय वाटते? पुढच्या दिल्ली भेटीत तिथे नक्की जाणार! :)

आज खरी माहिती कळाली. धन्यवाद. वेताळ

छान सफर घडवुन आणलीस रे राजा!!! खरेच पहायला कधी जमेल काय माहित? --अवलिया

राजे सुरेखच सफर घडवलीत. बसल्याजागी राजधानीतल्या येव्हड्या महत्वाच्या ठिकाणाचे सर्वांगानी दर्शन घडवलेत त्याबद्दल मनापासुन धन्यवाद. बरीच नविन माहीती कळली आज. नाहितर आमचा दिल्लीचा अभ्यास म्हणजे 'इतिहासाच्या' पुस्तकापुरता मर्यादीत. ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

राज, चांगली माहिती दिली आहेस. अवांतरः त्या 'पराठेवाली गली' बद्दल जरा विस्ताराने लिही यार!!! खूप ऐकलंय. बिपिन कार्यकर्ते

लक्ष्मणसुत उवाच् खरंच दिल्ली पहायची उत्सुकता वाढली. फारच छान!

राजे हो. खुप छान माहीती . काही दिवस दिल्ली का खुप भटकलोय. स्वस्तात वाकमन घेण्यासाठी चांदनी चौक खुप भटकलोय. गर्दी आणी तंग रस्ते, त्यातच रस्त्यावर बसलेले दुकानदार .. त्यामुळे कधी कधी ही गर्दी नकोशी वाटते. सुक्या (बोंबील) चंद्रावर जायला आम्ही केव्हाही तयार असतो.

राजे छोटेखानी दिल्लीसफर आवडली. :-) अवांतर - दिल्ली ६ सिनेमा कसा आहे म्हणे?

मस्त लिहिलंय.

छान सफर घडवलीत राजभौ. कधीकाळी तिथे भटकल्याची आणि हादडलेल्या पदार्थांची याद आली! आता दिल्ली ६ पाहिलाच पाहिजे! अवांतर - दिल्ली ६ वरून सहजच मुंबई सहाची आठवण आली... मुंबई ६ म्हणजे मलबार हिल! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

राज भौ, इथली सफर घडवल्याबद्द्ल तुम्हाला धनयवाद! :) चित्रीकरण वेगळ्या ठिकाणी झाल्याचे महित होते, आणी काही परिक्षकांच्या (Indian Express) मते ते वातावरण अगदीच हुबेहूब घेतले आहे; तुम्हाला काय वाटते? पुढच्या दिल्ली भेटीत तिथे नक्की जाणार! :)

आज खरी माहिती कळाली. धन्यवाद. वेताळ

छान सफर घडवुन आणलीस रे राजा!!! खरेच पहायला कधी जमेल काय माहित? --अवलिया

राजे सुरेखच सफर घडवलीत. बसल्याजागी राजधानीतल्या येव्हड्या महत्वाच्या ठिकाणाचे सर्वांगानी दर्शन घडवलेत त्याबद्दल मनापासुन धन्यवाद. बरीच नविन माहीती कळली आज. नाहितर आमचा दिल्लीचा अभ्यास म्हणजे 'इतिहासाच्या' पुस्तकापुरता मर्यादीत. ©º°¨¨°º© प्रसाद ©º°¨¨°º© निश्चयाचा महामेरु, बहुत जनांसी आधारु अखंडस्थितीचा निर्धारु, श्रीमंत योगी... आमचे राज्य

राज, चांगली माहिती दिली आहेस. अवांतरः त्या 'पराठेवाली गली' बद्दल जरा विस्ताराने लिही यार!!! खूप ऐकलंय. बिपिन कार्यकर्ते

लक्ष्मणसुत उवाच् खरंच दिल्ली पहायची उत्सुकता वाढली. फारच छान!

राजे हो. खुप छान माहीती . काही दिवस दिल्ली का खुप भटकलोय. स्वस्तात वाकमन घेण्यासाठी चांदनी चौक खुप भटकलोय. गर्दी आणी तंग रस्ते, त्यातच रस्त्यावर बसलेले दुकानदार .. त्यामुळे कधी कधी ही गर्दी नकोशी वाटते. सुक्या (बोंबील) चंद्रावर जायला आम्ही केव्हाही तयार असतो.

राजे छोटेखानी दिल्लीसफर आवडली. :-) अवांतर - दिल्ली ६ सिनेमा कसा आहे म्हणे?

मस्त लिहिलंय.

छान सफर घडवलीत राजभौ. कधीकाळी तिथे भटकल्याची आणि हादडलेल्या पदार्थांची याद आली! आता दिल्ली ६ पाहिलाच पाहिजे! अवांतर - दिल्ली ६ वरून सहजच मुंबई सहाची आठवण आली... मुंबई ६ म्हणजे मलबार हिल! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

कोदा... आज प्रथम तुझा लेख पूर्ण वाचला गेला. छान वाटला. सिंदबादच्या कल्पनेचा छान वापर केला आहेस. भाषा साधी वापरली आहेस त्या मुळे वाचनियता वाढली. कीप इट अप. पु. ले. शु. बिपिन कार्यकर्ते

कोल्हापुरी दादा, मस्तच आहे लेख. आवडला

आगे बढो.

>>शेवटी, सिंदाबादच्या तोंडातून एकच शब्द आला. नाद खुळा ........ खल्लास ऽऽऽऽ तोडलसं मित्रा, मस्त जमला आहे हा लेख ... शैली बदललेली पहुन आनंद झाला व वाचन सुकर झाले. असेच लिहीत रहा, आम्ही वाचतो आहोत. पुलेशु. अवांतर : आता उगीच नजर लागु नये म्हणुन एक सांगतो, लिहताना जरा व्यवस्थीत पॅराग्राफ्स पाडलेस तर वाचन अजुन सुलभ होईल. बाकी काहीही तक्रार नाही. तुल नाऊमेद करायचे म्हणुन नाही तर मनापासुन वाटले म्हणुन हे लिहले. असो. ------ छोटा डॉन

छान लिहीले आहे, आवड्ले.

अरे विनायक... मस्तं जमलाय रे लेख. साध्या भाषेत लिहिल्याने खरंच खुप आवडला. लिहीत रहा! पुलेशु. अनामिक

लेख चांगला आहे. शेवटही आवडला. आणि अमेरिकेत बसल्या बसल्या कोल्हापूरच्या आठवणी जाग्या झाल्या. पण डॉन्याने सांगितले ते मात्र नक्की विचारात घे. अभिनंदन.. नविन शैली आवडली. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

... यात उल्लेख केलेल्या खूप ठिकाणी फिरलो आहे... शाहू स्टेडिअमवरच्या फुटबॉल मॅचेस आणि शिवाजी स्टेडिअमवरच्या क्रिकेट मॅचेस एकाच वेळी पाहिल्या आहेत...( ही स्टेडिअम्स शेजारीशेजारी आहेत..)... केशवराव भोसले नाट्यगृहात नाटके पाहिली आहेत... .. एक वैयक्तिक निरीक्षण .. : कोल्हापुरात रिक्षा भारी असतात...( मी काही वर्षांपूर्वी जात असे तेव्हा तरी हे फार जाणवायचे)...पुष्कळ रिक्षावाले आपल्या रिक्षा अगदी अभिमानाने मस्त सजवतात ... उत्तम सीट्स, कुशन्स, दरवाज्यांवर नक्षी काय, भारी आरसे काय, उत्तम म्युझिक सिस्टीम्स काय... ... _____________ हा लेख आवडला... ....उपमा टाळल्यामुळे खूप बरे वाटले... कोणताही आव न आणता लेख सच्चा , मनापासून लिहिलेला वाटला... १.काही घटनांची पुनरावृत्ती टाळता आली असती आणि २. परिच्छेद नीट पाडायला हवे होते.... बाकी उत्तम... ____________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

इतरांनी याआधीच केलेल्या सुचना पुन्हा लिहीत नाही. परंतु विरामचिन्हांचा वापर थोडासा चुकला आहे, असे वाटते. वाचताना काही वाक्ये चुकीच्या ठिकाणी सुरू झाली आहेत किंवा पूर्ण झाली आहेत, असे जाणवते. त्यामुळे वाचताना थोडासा त्रास होतो. शक्य असल्यास विरामचिन्हांकडे थोडे लक्ष द्यावे, ही विनंती. सुलभ वाचन शक्य झाल्यास चांगले लेखन वाचतानाचा आनंद वाढतो , म्हणून ही सूचना! यात तुम्हाला दुखावण्याचा हेतु नाही. तसेच, 'कोहीनूर ' विषयीच्या उल्लेखात काहीतरी गडबड झाली आहे, असे वाटते. 'कोहीनूर ' ब्रिटीशांनी नेला त्यामुळे, "आपण कोहिनूर पळवून नेला म्हणून यांच्यावर कांहीच फरक पडलेला नाही. याची त्याला जाणीव झाली" हे वाक्य खटकलं. बाकी लेख चांगला आहे. पुढील वाटचालीस शुभेच्छा! मुशाफिर.

विनायक.. छान जमलं आहे. सुधारणा इतरांनी सांगितल्या आहेतच. पण शैली चांगली आहे. माझ्यासारख्या कोल्हापूर असं माहीत नसलेल्या वाचकासाठी तर मस्तच आहे. पुलेशु! लिहित रहा...

मस्त आहे लेख मित्रा!!... ;).. नाद्-खुळा.. एक कोल्हापुरा विषयी ची कविता प्रसिद्ध आहे..मला सगळी कडवी आठवत नाहित.. त्यात्ल्या काही ओळी अश्या होत्या, दिप्या, बन्ड्या, अम्या...कोल्हापुर निल्या, राज्या, संत्या..कोल्हापुर राजाभाउ ची भेळ ...कोल्हापुर फड्तरे ची मिसळ...कोल्हापुर पांढरा-तांबडा रस्सा..कोल्हापुर रंकाळ्याचा वारा...कोल्हापुर जे जे पुरेपुर्..जे जे भरपुर.. ते ते..आपलं ...कोल्हापुर ------------------------- काटा किर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्....

प्रथम आपणा सर्वांचे प्रतिक्रिया दील्याबद्दल मनापासुन आभार खरेतर प्रथमच असे वेगळे काहीतरी टाकत होतो आगोदर एवढी चर्चा झाल्यावर आवडेल का नाही अशी भीती होती पण लोकाना आवडल्याने भीती नाहीशी झाली खुप चांगले वाटले आता एक महत्वाची गोष्ट ..हा लेख वर सांगीतल्याप्रमाणे पुण्यनगरी या व्रुत्त्पत्रात आलेला आहे त्यामुळे हा लेख मी बाहेरुन टाइप करुन घेतला व परिवर्तन या प्रणालीचा वापर करुन युनिकोडमध्ये बदलला त्यामुळे अनेक ठिकाणी चुका राहिल्या आहेत वेळ मिळाला की बदलत जाइन आणि हो गेले दोन लेख मी देलेले लेखाचे नाव मध्यभागी दीसत नाही आहे याशिवाय पॅराग्राफही पडत नाही आहेत असो बदल होइलच आता कोहिनुरबाबत म्हणाल तर ती आमची चुक आहे खर्तर सिंदाबाद बद्दल आम्हाला शुन्य माहिती आहे रॉक ऑन मधले गाणे ऐकले आणि मला ही कल्पना सुचली बाकी असे चुकीचे लिहायला नको होते असो पुढच्या वेळी अशी चुक घडणार नाही याची हमी देतो आणि हो या गावाबद्दल लिहिन तेवढे कमी आहे मात्र विस्तारभयामुळे लिहिले न्हवते रिक्षाच नव्हे तर असे खुप विषय हातातुन सुटले आहेत पण ते परत कधीतरी आणि हो शिवाजी आणि शाहु अशी मजा आम्हीही उपभोगली आहे २ वर्शापुर्वी मी माझ्या शाळेकडुन क्रीकेट खेळत असे तेव्हा ४ ला ही मॅच संपली की तिकडे फूटबॉलकडे वळत असे असो... बाकी कोणीतरी असा प्रतिसाद दीला होता की मी अचानक एखादा साधा लेख टाकुन लोकाना अचंबीत करेन ते विधान १ % जरी खरे झले असल्यास मी स्वत:ला भाग्यवान समजेन आपला विनायक पाचलग माझ्या भावना येथे उतरतात. आणि हो सर्वात महत्वाचे म्हणजे छानसे वाचलेले

वेगळा प्रयत्न ..आवडला. शेवट मस्तच जमलाय... आणि शेवटी, सिंदाबादच्या तोंडातून एकच शब्द आला. नाद खुळा ........

लेख खरचं चांगला आहे. मस्तच जमलाय ! --मधु मलुष्टे ज्यु.बी.ए.

छान. लिखाण आवडले! आम्ही येथे पडीक असतो!

कोदा... आज प्रथम तुझा लेख पूर्ण वाचला गेला. छान वाटला. सिंदबादच्या कल्पनेचा छान वापर केला आहेस. भाषा साधी वापरली आहेस त्या मुळे वाचनियता वाढली. कीप इट अप. पु. ले. शु. बिपिन कार्यकर्ते

कोल्हापुरी दादा, मस्तच आहे लेख. आवडला

आगे बढो.

>>शेवटी, सिंदाबादच्या तोंडातून एकच शब्द आला. नाद खुळा ........ खल्लास ऽऽऽऽ तोडलसं मित्रा, मस्त जमला आहे हा लेख ... शैली बदललेली पहुन आनंद झाला व वाचन सुकर झाले. असेच लिहीत रहा, आम्ही वाचतो आहोत. पुलेशु. अवांतर : आता उगीच नजर लागु नये म्हणुन एक सांगतो, लिहताना जरा व्यवस्थीत पॅराग्राफ्स पाडलेस तर वाचन अजुन सुलभ होईल. बाकी काहीही तक्रार नाही. तुल नाऊमेद करायचे म्हणुन नाही तर मनापासुन वाटले म्हणुन हे लिहले. असो. ------ छोटा डॉन

छान लिहीले आहे, आवड्ले.

अरे विनायक... मस्तं जमलाय रे लेख. साध्या भाषेत लिहिल्याने खरंच खुप आवडला. लिहीत रहा! पुलेशु. अनामिक

लेख चांगला आहे. शेवटही आवडला. आणि अमेरिकेत बसल्या बसल्या कोल्हापूरच्या आठवणी जाग्या झाल्या. पण डॉन्याने सांगितले ते मात्र नक्की विचारात घे. अभिनंदन.. नविन शैली आवडली. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

... यात उल्लेख केलेल्या खूप ठिकाणी फिरलो आहे... शाहू स्टेडिअमवरच्या फुटबॉल मॅचेस आणि शिवाजी स्टेडिअमवरच्या क्रिकेट मॅचेस एकाच वेळी पाहिल्या आहेत...( ही स्टेडिअम्स शेजारीशेजारी आहेत..)... केशवराव भोसले नाट्यगृहात नाटके पाहिली आहेत... .. एक वैयक्तिक निरीक्षण .. : कोल्हापुरात रिक्षा भारी असतात...( मी काही वर्षांपूर्वी जात असे तेव्हा तरी हे फार जाणवायचे)...पुष्कळ रिक्षावाले आपल्या रिक्षा अगदी अभिमानाने मस्त सजवतात ... उत्तम सीट्स, कुशन्स, दरवाज्यांवर नक्षी काय, भारी आरसे काय, उत्तम म्युझिक सिस्टीम्स काय... ... _____________ हा लेख आवडला... ....उपमा टाळल्यामुळे खूप बरे वाटले... कोणताही आव न आणता लेख सच्चा , मनापासून लिहिलेला वाटला... १.काही घटनांची पुनरावृत्ती टाळता आली असती आणि २. परिच्छेद नीट पाडायला हवे होते.... बाकी उत्तम... ____________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

इतरांनी याआधीच केलेल्या सुचना पुन्हा लिहीत नाही. परंतु विरामचिन्हांचा वापर थोडासा चुकला आहे, असे वाटते. वाचताना काही वाक्ये चुकीच्या ठिकाणी सुरू झाली आहेत किंवा पूर्ण झाली आहेत, असे जाणवते. त्यामुळे वाचताना थोडासा त्रास होतो. शक्य असल्यास विरामचिन्हांकडे थोडे लक्ष द्यावे, ही विनंती. सुलभ वाचन शक्य झाल्यास चांगले लेखन वाचतानाचा आनंद वाढतो , म्हणून ही सूचना! यात तुम्हाला दुखावण्याचा हेतु नाही. तसेच, 'कोहीनूर ' विषयीच्या उल्लेखात काहीतरी गडबड झाली आहे, असे वाटते. 'कोहीनूर ' ब्रिटीशांनी नेला त्यामुळे, "आपण कोहिनूर पळवून नेला म्हणून यांच्यावर कांहीच फरक पडलेला नाही. याची त्याला जाणीव झाली" हे वाक्य खटकलं. बाकी लेख चांगला आहे. पुढील वाटचालीस शुभेच्छा! मुशाफिर.

विनायक.. छान जमलं आहे. सुधारणा इतरांनी सांगितल्या आहेतच. पण शैली चांगली आहे. माझ्यासारख्या कोल्हापूर असं माहीत नसलेल्या वाचकासाठी तर मस्तच आहे. पुलेशु! लिहित रहा...

मस्त आहे लेख मित्रा!!... ;).. नाद्-खुळा.. एक कोल्हापुरा विषयी ची कविता प्रसिद्ध आहे..मला सगळी कडवी आठवत नाहित.. त्यात्ल्या काही ओळी अश्या होत्या, दिप्या, बन्ड्या, अम्या...कोल्हापुर निल्या, राज्या, संत्या..कोल्हापुर राजाभाउ ची भेळ ...कोल्हापुर फड्तरे ची मिसळ...कोल्हापुर पांढरा-तांबडा रस्सा..कोल्हापुर रंकाळ्याचा वारा...कोल्हापुर जे जे पुरेपुर्..जे जे भरपुर.. ते ते..आपलं ...कोल्हापुर ------------------------- काटा किर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्रर्....

प्रथम आपणा सर्वांचे प्रतिक्रिया दील्याबद्दल मनापासुन आभार खरेतर प्रथमच असे वेगळे काहीतरी टाकत होतो आगोदर एवढी चर्चा झाल्यावर आवडेल का नाही अशी भीती होती पण लोकाना आवडल्याने भीती नाहीशी झाली खुप चांगले वाटले आता एक महत्वाची गोष्ट ..हा लेख वर सांगीतल्याप्रमाणे पुण्यनगरी या व्रुत्त्पत्रात आलेला आहे त्यामुळे हा लेख मी बाहेरुन टाइप करुन घेतला व परिवर्तन या प्रणालीचा वापर करुन युनिकोडमध्ये बदलला त्यामुळे अनेक ठिकाणी चुका राहिल्या आहेत वेळ मिळाला की बदलत जाइन आणि हो गेले दोन लेख मी देलेले लेखाचे नाव मध्यभागी दीसत नाही आहे याशिवाय पॅराग्राफही पडत नाही आहेत असो बदल होइलच आता कोहिनुरबाबत म्हणाल तर ती आमची चुक आहे खर्तर सिंदाबाद बद्दल आम्हाला शुन्य माहिती आहे रॉक ऑन मधले गाणे ऐकले आणि मला ही कल्पना सुचली बाकी असे चुकीचे लिहायला नको होते असो पुढच्या वेळी अशी चुक घडणार नाही याची हमी देतो आणि हो या गावाबद्दल लिहिन तेवढे कमी आहे मात्र विस्तारभयामुळे लिहिले न्हवते रिक्षाच नव्हे तर असे खुप विषय हातातुन सुटले आहेत पण ते परत कधीतरी आणि हो शिवाजी आणि शाहु अशी मजा आम्हीही उपभोगली आहे २ वर्शापुर्वी मी माझ्या शाळेकडुन क्रीकेट खेळत असे तेव्हा ४ ला ही मॅच संपली की तिकडे फूटबॉलकडे वळत असे असो... बाकी कोणीतरी असा प्रतिसाद दीला होता की मी अचानक एखादा साधा लेख टाकुन लोकाना अचंबीत करेन ते विधान १ % जरी खरे झले असल्यास मी स्वत:ला भाग्यवान समजेन आपला विनायक पाचलग माझ्या भावना येथे उतरतात. आणि हो सर्वात महत्वाचे म्हणजे छानसे वाचलेले

वेगळा प्रयत्न ..आवडला. शेवट मस्तच जमलाय... आणि शेवटी, सिंदाबादच्या तोंडातून एकच शब्द आला. नाद खुळा ........

लेख खरचं चांगला आहे. मस्तच जमलाय ! --मधु मलुष्टे ज्यु.बी.ए.

छान. लिखाण आवडले! आम्ही येथे पडीक असतो!

मतप्रदर्शन आवडले, लेख मस्तच आहे.... माराठी अंतर्जालावर प्रेमाचा प्रवाह स्वागतार्ह्य आहे. 'मी मराठी' ला शुभेच्छा ! शंकरराव.

प्रेमासारख्या विषयावर वेग्ळ्या प्रकाराने केलेली मांडणी आवडली. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मस्त लेख. ....बबलु

मस्त लेख... (१४ तारीख जवळ येत आहे.. :X ) मदनबाण..... :) ...रत तेये ताचवा ही टेलउ लाम्हातु व्वा.

छान लेख बेला.... मस्त --अवलिया अवलियाची अनुदिनी

- गणा मास्तर भोकरवाडी (बुद्रुक)

सुंदर ! *******

लेख आवडला. मीनल.

झकास जमला आहे. प्रत्येकालाच आपलं प्रेम इतरांपेक्षा वेगळं वाटतं. स्वःताचं घर सदाशिव पेठेत असलं तरी तिला सोडायला मिळेल म्हणून युनिव्हर्सिटी रोड पर्यंत स्कुटर ने जायचं (आणि त्या साठी घरातच रहाणार्‍या आजीला थोड्यावेळासाठी औंधला स्थलांतरीत करायचं) ह्या गोष्टीपण करायला लागतात. कालच सारसबागेत फिरत होतो तेव्हा बरीच अशी दृष्य बघितली. तो/ती एका विशीष्ट बाकड्याजवळ किंवा मंदिरातल्या एका खांबाजवळ आधीच येवुन बसलीये. मग थोड्यावेळाने इकडून तिकडून मोबाईल होतात. बर्‍याच प्रतिक्षेनंतर (म्हणजे या मर्त्य जगातले फक्त ५ मिनिटं) तो/ती येते. थोडीशी चिडचिड. मग दोघेही जोडीने पटकन दर्शन घेतात (दर्शन = उजवा हात एकदा नाकाला आणि छातीला लावणे, १ मिलीसेकंद डोळे मिटणे) आणि मार्गस्थ होतात. फार फार मजा वाटली आणि जुने दिवस आठवले. पण आमच्यावेली मोबाईल नव्हते हो. काय चिडचिड व्ह्यायची. या नवीन पिढीत पेशन्सच नाहीत. म्हणून आमचं तत्यांचं अजिबात सेम नाही. गेले ते दिवस :( एकेकाळी "नाथा कामत", "होशवालों को मधला आमिर" स्वःता अनुभवला होता. त्याच्याच आठवणी काढायच्या आणि "सुखान्तिके" नंतरचा वर्तमान काळातला "डेलिसोप" अनुभवायचा :( लेखाने खपली काढली.. (अवांतर: लेखाचं शिर्षक वाचून वाटलं की ही अनाऊन्समेंट आहे कि काय? ;))

वॅलेंटाईन दिवसाच्या सुरुवातीलाच आलेला हा समयोचित लेख! एक्-दोन नव्हे, अनेक आठवणी जाग्या झाल्या. पण ते असो!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

मतप्रदर्शन आवडले, लेख मस्तच आहे.... माराठी अंतर्जालावर प्रेमाचा प्रवाह स्वागतार्ह्य आहे. 'मी मराठी' ला शुभेच्छा ! शंकरराव.

प्रेमासारख्या विषयावर वेग्ळ्या प्रकाराने केलेली मांडणी आवडली. :) - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

मस्त लेख. ....बबलु

मस्त लेख... (१४ तारीख जवळ येत आहे.. :X ) मदनबाण..... :) ...रत तेये ताचवा ही टेलउ लाम्हातु व्वा.

छान लेख बेला.... मस्त --अवलिया अवलियाची अनुदिनी

- गणा मास्तर भोकरवाडी (बुद्रुक)

सुंदर ! *******

लेख आवडला. मीनल.

झकास जमला आहे. प्रत्येकालाच आपलं प्रेम इतरांपेक्षा वेगळं वाटतं. स्वःताचं घर सदाशिव पेठेत असलं तरी तिला सोडायला मिळेल म्हणून युनिव्हर्सिटी रोड पर्यंत स्कुटर ने जायचं (आणि त्या साठी घरातच रहाणार्‍या आजीला थोड्यावेळासाठी औंधला स्थलांतरीत करायचं) ह्या गोष्टीपण करायला लागतात. कालच सारसबागेत फिरत होतो तेव्हा बरीच अशी दृष्य बघितली. तो/ती एका विशीष्ट बाकड्याजवळ किंवा मंदिरातल्या एका खांबाजवळ आधीच येवुन बसलीये. मग थोड्यावेळाने इकडून तिकडून मोबाईल होतात. बर्‍याच प्रतिक्षेनंतर (म्हणजे या मर्त्य जगातले फक्त ५ मिनिटं) तो/ती येते. थोडीशी चिडचिड. मग दोघेही जोडीने पटकन दर्शन घेतात (दर्शन = उजवा हात एकदा नाकाला आणि छातीला लावणे, १ मिलीसेकंद डोळे मिटणे) आणि मार्गस्थ होतात. फार फार मजा वाटली आणि जुने दिवस आठवले. पण आमच्यावेली मोबाईल नव्हते हो. काय चिडचिड व्ह्यायची. या नवीन पिढीत पेशन्सच नाहीत. म्हणून आमचं तत्यांचं अजिबात सेम नाही. गेले ते दिवस :( एकेकाळी "नाथा कामत", "होशवालों को मधला आमिर" स्वःता अनुभवला होता. त्याच्याच आठवणी काढायच्या आणि "सुखान्तिके" नंतरचा वर्तमान काळातला "डेलिसोप" अनुभवायचा :( लेखाने खपली काढली.. (अवांतर: लेखाचं शिर्षक वाचून वाटलं की ही अनाऊन्समेंट आहे कि काय? ;))

वॅलेंटाईन दिवसाच्या सुरुवातीलाच आलेला हा समयोचित लेख! एक्-दोन नव्हे, अनेक आठवणी जाग्या झाल्या. पण ते असो!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

:) सेम टू सेम ! * येथे काही माझे हिंदी भाषीक माझे मित्र माझ्याशी बोलताना "जय महाराष्ट्र"म्हणातात व मी त्यांना " जय हरयाना" ह्याचा एक फायदा झाला त्यामायला जेव्हा चुकुन राजसाहेबांच्या सैनिकांनी हरयणावाल्यांना कुठ मुंबई मध्ये मारलं ..... पण मला येथे मार बसला नाही हे नशीब. ******* सध्या आम्ही ... ह्यावर नाचतो आहोत !!! अफलातून गाणं आहे... ए.आर. रहमान जबरदस्त !

खूप रोचक लिहले आहेस. आपण सारेच अर्जुन!!

डानराव आम्हाला आवडलं! तुमच्यातल्या अर्जुनाला लवकरच श्रीकृष्ण भेटो ही सदिच्छा!!! :)

डॉन्या, सही लिहिलं आहेस!! लै आवडलं आणि पटलं!

मस्तं रे डॉन... लै भारी.. अनामिक

~X( प्रश्नावर नेमके बोट ठेवले आहे पण त्यामुळे उत्तर धूसर झले आहे. खराटा (येथे उत्तम काथ्या कुटून मिळेल)

मी माझं किरकोळ (नेहेमीच स्वान्तसुखाय) लिखाण करतांना अनाहुतपणे मराठी, इंग्लिश तसंच हिंदीतून करतो, तेंव्हा कधी तरी एका मित्राने 'इतक्या सहजपणे भाषा बदलायची का गरज वाटते'? असं विचारलं होतं, तेंव्हा मी खालील उत्तर दिलं होतं: कभी इंग्लिश या मराठी, कभी हिंदी मेरी बोली है भाषा तो केवल माध्यम है दिल चाहे वो कहने की कभी मैं सोचूं सावन की, कभी मन में होली है जरूरत है जो कहो, लोगोंके दिल में रहने की

डानराव, तुमच्याही अगदी सहमत. कुठल्याही गोष्टीचा अतिरेक हा वाईटच. सोयीसाठी आणि संवादासाठी म्हणून दुसरी, दुसर्‍याची भाषा बोलली थोडी तर कुठे काही अडत नाही. अवांतरः कधी कामाच्या निमित्ताने परदेशात फिरताना लक्षात आलं आपण स्थानिक भाषेत तोडकं मोडकं 'नमस्कार' केलं तरीही लोकं मग इंग्लिशमधून शक्य तेवढी मदत करतात. कालच वेरूळच्या लेण्यांच्याखाली एका (तिथल्या दृष्टीने) पॉश रेस्तराँमधे जेवत असताना असं लक्षात आलं की गोरी कातडी पाहिली की छान सर्व्हिस मिळते; पण त्यातल्याच एक बाई जेव्हा अस्खलित हिंदी बोलायला लागल्या तेव्हा त्यांनाही आमच्यासारखंच हाका मारून, बोलावून वेटरचं लक्ष वेधून घेऊन मगच खायला मिळालं. घोडं इथे पेंड खातं! अदिती आमच्यात बौद्धीक संपदेचा कॉपीराईट घेण्याची पद्धत नाही आणि मी त्याला अपवादही नाही.

डान, तू व्यक्त केलेले सगळे विचार अगदी जशाच्या तसे मनात डोकावून गेलेत / जातात. मनातील द्वंद्व छान उतरवलं आहेस.

सुंदर लेखन. मुक्तक आहे आपण म्हणालात तसं. पण बाष्कळ बडबड निश्चितच नाही. पटलं आणि खूप आवडलं.

डॉन राव सुंदरच लिहिले आहेत. आणी प्रतीसाद बघुन वाटत आहे की तुम्ही तुमच्या प्रमाणेच अजुनही बर्‍याच जणांच्या भावनांना वाट मोकळी करुन दिली आहेत. माझ्या सायबर मध्ये येणार्‍या बर्‍याचशा मुली, मुले हे परप्रांतिय आहेत पण ते खुप प्रयत्न करुन मराठीत बोलायचा प्रयत्न करत आहेत हे बघुन खुप बरे वाटते. मग मी पण कधीतरी बळच पंजाबी नाहितर गुजराथी, बिहारी झाडुन घेतो, मग जेव्हड्या खदखदुन मी त्यांचे मराठी ' एंजॉय करतो तेव्हडेच ते माझे बोलणे एंजॉय करतात ;) |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

मुद्दा चांगला आहे. थोडक्यात मांडता असता तर जास्त प्रभावी वाटला असता. प्रत्येक लाल परिच्छेदा नंतर येणारा नीळा परिच्छेद काय सांगणार आहे ह्याची आगाऊ कल्पना येते. अती पुनरोक्तीमुळे लेखन किंचित प्रभावहीन झाले आहे. असो. इतके विरुद्ध आचार विचार आपले नसतात. बँगलोर मध्ये जे जे प्रसंग अनुभवास आले त्या त्या प्रसंगांच्या पुणेरी आवृत्तीची आठवण (किंवा उलट) नक्की होत असू शकते. अशी आठवण माणसाला अंतर्मुख करते. आपलं इथे किंवा तिथे काय चुकतय ह्याचं आपण गणित मांडतो आणि ते सोडवायचा प्रयत्न करतो. ज्या राज्यात, देशात आपण जातो तिथली भाषा, रितीरिवाज आणि तिथला आहार ह्याची सवय करून घ्यावीच लागते. हा एकच नियम प्रत्येक 'परप्रांतियाने' लक्षात ठेवावा. त्यातच त्याच भलं असतं. निष्कर्ष म्हणजे मेंदू थकल्याचे लक्षण!

सर्वात प्रथम लेख आवडल्याचे आवर्जुन कळवण्यार्‍या सर्व जणांचे आभार ...! पण मला वाटते की काहितरी गल्लत होते आहे, मी जे मांडायचा प्रयत्न करतो आहे ते कदाचित तुमच्यापर्यंत व्यवस्थीत पोहचत नाहीये, दुसराच व थोडासा "संकुचित अर्थ" कदाचित ह्या लेखातुन निघत आहे. हा लेख "फक्त भाषा" ह्या पुरता मर्यादीत मुळीच नाही, मात्र भाषा ही गोष्ट नक्कीच ह्या लेखात विचारात घेतली आहे. असो. तर मी हा लेख एकंदरच विवीध प्रदेशातील संस्कॄती, राहणीमान, सवयी, मानसीकता, खाणेपिणे, आचारविचार, सण ह्यांच्यातील बदल आणि एखाद्या बाहेरच्या व्यक्तीची ह्या बदलाला ऍडज्स्ट करुन घेताना होणारी मानसीक घुसमट यांचा वेध घ्यायचा प्रयत्न म्हणुन लिहला आहे. आपण जेव्हा आपल्या स्वःताच्या प्रदेशात असतो तेव्हा आपला "फ्रेम ऑफ रेफरंस" हा अतिशय मर्यादीत असतो, आपण बाहेरचे काही पाहिलेलेच नसते. त्यामुळे अनावधानाने का होईना आपण आपली बाजु "उच्च / श्रेष्ठ " मानायला सुरवात करतो. जेव्हा एखादी बाहेरील व्यक्ती आपल्या "कक्षेत" येते तेव्हा आपण नकळत त्याची तुलना आपल्याबरोबर करायला सुरवात करतो, जेव्हा एखादी गोष्ट आपल्या "फ्रेमशी" विसंगत दिसते तेव्हा ती गोष्ट आपण त्वरित "हलक्या दर्जा"ची ठरवुन मोकळे होतो. शिवाय महत्वाचे म्हणजे त्या व्यक्तीने स्वतःच्या बदल घडवुन आपल्याप्रमाणे आचरण करावे हा आपला "अट्टाहास " असतो / आहे. काही तुरळक प्रमाणात हे शक्यही आहे जसे की खाणे-पिणे , भाषा, कपडे वगैरे स्थानीक आवडीशी जुळवुन घेऊ शकतो ... पण जेव्हा प्रश्न हा "संस्कारांचा, विचारांचा व राहणीमानाचा" येतो तेव्हा ह्या गोष्टी जुळवुन घेणे अवघड बनते, मग तेथे सुरवात होते द्वंद्वाला व क्वचितच वादाला सुद्धा ... पण ह्यावेळी प्रदेश आपला असल्याने आपल्याला आपलीच बाजु बरोबर वाटते व दुसर्‍याने बदलावेच असा एक अनाठायी अट्टाहास बहुतेकांच्या वागण्यात दिसतो ... नेमके असेच घडते जेव्हा मी "परक्या प्रदेशात" जातो. पण ह्यावेळी "व्हिक्टीम" मात्र मी असतो. आता मला हे "बदल" माझ्यावर आक्रमण करणारे वाटतात व आतुन कोठेतरी आपल्यावर अन्याय होतो आहे अशी भावना निर्माण होते. बदल तर करावेच लागतात पण कुठल्या पातळीपर्यंत करावे ह्यासाठी परिमाण वेगवेगळे आहेत, ह्यात एकदम होणे शक्य नाही. मी वर म्हटल्याप्रमाने मी इथली भाषा शिकेन, खाणेपिणे सवय लाऊन घेईल, सण साजरे करीन पण मुळात जे "मराठी संस्कार" आहेत ते विसरुन "कन्नड संस्कार" अंगिकारणे मला निश्चितच जड जाईल व अर्थात मला ते मान्य नसेल. इथेही मग "द्वंद्व" सुरु होईलच ...! तर थोडक्यात सांगायचे तर प्रत्येकजण आपला स्वतःचा असा संस्कॄती, संस्कार, आचारविचार, राहणीमान ह्यांचा आपल्या सोईनुसार "चष्मे " बनवुन घेतो व त्यातुन दिसणार्‍या गोष्टींविषयी आपल्या सोईचे मत बनवतो. मात्र जेव्हा त्याला हा चष्मा उतरवुन कधीच न पाहिलेल्या एखाद्या प्रदेशात नग्न डोळ्यांनी जावे लागते तेव्हा मात्र तो अडखळतो ...! ह्यालाच मी त्या व्यक्तीचा "अर्जुन झाला " अशी समर्पक उपमा देईन ... अजुन बरेच लिहायचे आहे, तुर्तास एवढेच. बाकी सवडीने ... धन्यवाद ...! ------ छोटा डॉन

डॉन प्रमाणे मी सुद्धा आधी महराष्ट्र आणि आता बँगलोर ला आल्याने हेच अनुभव असेच मलाही आले आहेत (सौम्या वगळून :() पण एक मुद्दा आपण विसरतोय की मराठी लोकं अजूनही मराठीत बोलण्याबाबत इथल्या लोकांइतकी कट्टर नाहीत. अगदीच अंगाशी आल्यावर मराठीबाणा जागॄत झालाय. आत्ता कुठे मराठी लोकं मराठीचा आग्रह धरू लागली आहेत. राज ठाकरे नी बांबू टाकल्यावर पाट्या मराठीत दिसू लागल्यात. आणि बर्‍याच प्रमाणात दोन मराठी माणसं एकमेकांशी मराठीत बोलू लागलीत. त्या आधी आओ जाओ घर तुम्हारा, मराठी येत नाही आम्ही हिंदीत बोलू. मुंबईमधे आयुष्य घालवून मराठीत एक वाक्य न बोलणारे भो%#$@#%#% भि%#$#%#@% भु$#%#$#%#@% चे भैय्ये इथे मात्र व्यवस्थीत कन्नड शिकून घेतात. एका भैयानेच मला हे सांगितलं 'इनकी भासा में नही बोलेंगे तो धंदा नही होगा'. कामत यात्री निवास च्या समोर बसतो हा पानवाला. इथे मात्र हिंदी पण चालत नाही. वाट्टेल ते झालं तरी हिंदी मधे न बोलणारा रिक्षावाला आपण त्याची हिंदीत आई बहीण काढली लगेच म्हणतो 'गाली कायको देता है?' अरे भ>%#$@#%#% कळतं ना तुला हिंदी मग दोन वाक्य बोलल्याने जीभ झडते का तुझी? त्यामुळे मी महराष्ट्रात उशीरा जागॄत झालेला मराठीचा अभिमान आणि इथल्या लोकांचा अडेलतट्टूपणा ह्यांना एकाचा मापात मोजणार नाही.

भो पार्था, आपल्या या मानसिक द्वंद्वाचे कारण म्हणजे आपली फॉलो करण्याची वृत्ती आहे. कोणी राजकिय नेता म्हणतो किंवा एखादा मुद्दा मांडतो म्हणुन आपण ती विचारपद्धती (वाद) आपली म्हणतो. खरे पाहिले तर त्या मुद्द्याला याआधीच्या आयुष्यात किंवा भावविश्वात काहीही स्थान नसते, आपण उगाचच आपली मानसिक दमवणुन करुन घेतो. मी माझ्या काही अमेरिकेतल्या हुशार मित्रांकडुन गेंड्याच्या कातडीचे जाकिट आणलेय. ;) श्रद्धा कुठेच ठेवायची नाही हा मुलमंत्र !! - (सुदर्शनधारी) आंद्या गवळी

लेख आणि तुमचीच प्रतिक्रिया दोन्ही छान मांडले आहे...

आम्ही पहिल्यापासुनच प्रांतीयवादाच्या विरोधात आहोत! परप्रांतीयांना स्थानिक भाषेत बोलण्यासाठी आग्रह जरुर धरावा. सक्ती करु नये! - टिंग्याकृष्ण अंगात 'दम' असणं चांगलं.....पण तो सारखा लागणं वाईट!

स्फुट छान आहे. स्थानिक रिती-रिवाजांशी जुळवून घेणेच बरोबर आहे. अशी अपेक्षा स्थानिकांची असावीच. भारतभर अथवा जगात इतरत्र शाखा असणार्‍या अस्थापनेत कोणत्या भाषेत व्यवहार चालावा याचे काही संकेत असावेतच आणि पाळलेही जावेत. स्वत:कडे बारकाईने पाहून आपल्या काही चुका तर होत नाहित ना हे तपासणे केव्हाही चांगलेच, लेख आवडला. -- लिखाळ.

डॉनभाऊ, लेखन अतिशय प्रगल्भ होते आहे. मस्तच. प्रांत बदलला की, आपल्यालाही काही प्रमाणात बदलावं लागतंच याचं उत्तम स्पष्टीकरण केलं आहेस तुझ्या प्रतिसादात. यावरून एक किस्सा आठवला, आमचे एक स्नेही पूर्णपणे शाकाहारी. भारतात असताना कधीही अंड्याला स्पर्शही न केलेले. जेव्हा चायनामध्ये गेले, तेव्हा मात्र बाकी काही खाण्यापेक्षा अंडे आणि चिकन बरे असे म्हणून खायला तर लागलेच पण नंतर उत्तम बनवायलाही लागले. स्वतः मध्ये बदल कोणत्या मर्यादेपर्यंत करायचा हा प्रश्न व्यक्तीसापेक्ष आहे. कोणाची ती मर्यादा अन्न, वस्त्र, निवारा पुरती असते तर कोणाची त्यापेक्षा थोडी वर अथवा खाली असते. सुंदर स्फुट! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

आपण जिथे रहात असतो त्यासापेक्ष सगळ्या गोष्टी दिसायला लागतात/असाव्यात असे वाटायला लागते. परप्रांतात गेल्याने मनाची कवाडे उघडली जाऊन विचारांना मोकळेपणा येतो तो हाच असावा! तुझ्या मनात गोंधळ आहे असे वाटत नाही उलट तू त्रयस्थ राहून दोन्ही गोष्टी पाहू शकतो आहेस म्हणजे गोंधळाची अवस्था मागे पडली आहे असे वाटते. (ह्यापुढे भारताबाहेर गेल्यावर अजून वेगळेच संवाद मनात येतील हे नक्की. शेवटी आपण रहात असतो ते आपले जग असते हेच खरे.) चतुरंग

कन्याकुमारी ते हिमाचल आज सर्वांना व्यावहारिक पातळीवर समजणारी ही एकच भाषा आहे.

निष्कर्ष काढणार्‍यावर सोडला आहे, डॉन यांनी. हे उत्तमच. पण लाल निळे अनुभव समांतर योजण्याची खुबी छान जमली आहे. "केल्याने देशाटन..."

डॉन्या, तुझ्या मनातील व्दंद चांगले व्यक्त केले आहेस. जे आपल्या अंगवळणी पडले आहे तेच आपण जास्त पसंत करतो किंवा मनाचा कौल तिकडे झुकतो, हे स्वाभाविक आहे. :) पण स्वतःचे ते बाळ आणि दुसर्‍याचे ते कार्ट अशी एकंदरीत तुझ्या मनाची अवस्था होत नाही आहे ना ह्याचा विचार करायला हवा.

लेखातल्या परिस्थितीतून जाऊन दहा वर्षे झाली. :-) मध्यंतरात कानडी जिलब्या वाचता येऊ लागल्या, रिक्षावाल्यांशी भांडतादेखील येऊ लागले. जिथे असू तिथली भाषा, संस्कृती आणि खाद्यसंस्कृती आपलीशी करण्याचा प्रयत्न करावा असे माझे मत आहे. दाक्षिणात्यांच्या भाषाप्रेमाविषयी बोलले जाते पण उत्तरेतले लोक हिंदीशिवाय दुसरी कोणती भाषा बोलतात? मराठी माणसाने समाईक भाषा म्हणून हिंदीऐवजी ग्लोबल इंग्रजी वापरावी असे मला वाटते.

'आपण सारे अर्जुन' हे व.पु.काळे या॑चे पुस्तक वाचा. जयेश माधव

डॉन्या मस्तच लिहिलंय. पटलंसुद्धा! म्हणूनच संतश्रेष्ट तुकाराम महाराजांनी दासबोधात एका ठिकाणी असे काहीसे लिहून ठेवलंय.....बी रोमन व्हेन इन रोम! ;) म्हणजे मग पंचाईत होत नाही. अर्थात ऐकायला हे कितीही मस्त वाटले तरी आचरणात आणायला मात्र कठीणच आहे बरं का!

डॉन्या, लेख उत्तम, प्रतिक्रियाही उत्तम... ..आणि निष्कर्ष स्वतः काढण्याचा अट्टाहास नाही ते अतिउत्तम.. मजा आली.... ______________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

:) सेम टू सेम ! * येथे काही माझे हिंदी भाषीक माझे मित्र माझ्याशी बोलताना "जय महाराष्ट्र"म्हणातात व मी त्यांना " जय हरयाना" ह्याचा एक फायदा झाला त्यामायला जेव्हा चुकुन राजसाहेबांच्या सैनिकांनी हरयणावाल्यांना कुठ मुंबई मध्ये मारलं ..... पण मला येथे मार बसला नाही हे नशीब. ******* सध्या आम्ही ... ह्यावर नाचतो आहोत !!! अफलातून गाणं आहे... ए.आर. रहमान जबरदस्त !

खूप रोचक लिहले आहेस. आपण सारेच अर्जुन!!

डानराव आम्हाला आवडलं! तुमच्यातल्या अर्जुनाला लवकरच श्रीकृष्ण भेटो ही सदिच्छा!!! :)

डॉन्या, सही लिहिलं आहेस!! लै आवडलं आणि पटलं!

मस्तं रे डॉन... लै भारी.. अनामिक

~X( प्रश्नावर नेमके बोट ठेवले आहे पण त्यामुळे उत्तर धूसर झले आहे. खराटा (येथे उत्तम काथ्या कुटून मिळेल)

मी माझं किरकोळ (नेहेमीच स्वान्तसुखाय) लिखाण करतांना अनाहुतपणे मराठी, इंग्लिश तसंच हिंदीतून करतो, तेंव्हा कधी तरी एका मित्राने 'इतक्या सहजपणे भाषा बदलायची का गरज वाटते'? असं विचारलं होतं, तेंव्हा मी खालील उत्तर दिलं होतं: कभी इंग्लिश या मराठी, कभी हिंदी मेरी बोली है भाषा तो केवल माध्यम है दिल चाहे वो कहने की कभी मैं सोचूं सावन की, कभी मन में होली है जरूरत है जो कहो, लोगोंके दिल में रहने की

डानराव, तुमच्याही अगदी सहमत. कुठल्याही गोष्टीचा अतिरेक हा वाईटच. सोयीसाठी आणि संवादासाठी म्हणून दुसरी, दुसर्‍याची भाषा बोलली थोडी तर कुठे काही अडत नाही. अवांतरः कधी कामाच्या निमित्ताने परदेशात फिरताना लक्षात आलं आपण स्थानिक भाषेत तोडकं मोडकं 'नमस्कार' केलं तरीही लोकं मग इंग्लिशमधून शक्य तेवढी मदत करतात. कालच वेरूळच्या लेण्यांच्याखाली एका (तिथल्या दृष्टीने) पॉश रेस्तराँमधे जेवत असताना असं लक्षात आलं की गोरी कातडी पाहिली की छान सर्व्हिस मिळते; पण त्यातल्याच एक बाई जेव्हा अस्खलित हिंदी बोलायला लागल्या तेव्हा त्यांनाही आमच्यासारखंच हाका मारून, बोलावून वेटरचं लक्ष वेधून घेऊन मगच खायला मिळालं. घोडं इथे पेंड खातं! अदिती आमच्यात बौद्धीक संपदेचा कॉपीराईट घेण्याची पद्धत नाही आणि मी त्याला अपवादही नाही.

डान, तू व्यक्त केलेले सगळे विचार अगदी जशाच्या तसे मनात डोकावून गेलेत / जातात. मनातील द्वंद्व छान उतरवलं आहेस.

सुंदर लेखन. मुक्तक आहे आपण म्हणालात तसं. पण बाष्कळ बडबड निश्चितच नाही. पटलं आणि खूप आवडलं.

डॉन राव सुंदरच लिहिले आहेत. आणी प्रतीसाद बघुन वाटत आहे की तुम्ही तुमच्या प्रमाणेच अजुनही बर्‍याच जणांच्या भावनांना वाट मोकळी करुन दिली आहेत. माझ्या सायबर मध्ये येणार्‍या बर्‍याचशा मुली, मुले हे परप्रांतिय आहेत पण ते खुप प्रयत्न करुन मराठीत बोलायचा प्रयत्न करत आहेत हे बघुन खुप बरे वाटते. मग मी पण कधीतरी बळच पंजाबी नाहितर गुजराथी, बिहारी झाडुन घेतो, मग जेव्हड्या खदखदुन मी त्यांचे मराठी ' एंजॉय करतो तेव्हडेच ते माझे बोलणे एंजॉय करतात ;) |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

मुद्दा चांगला आहे. थोडक्यात मांडता असता तर जास्त प्रभावी वाटला असता. प्रत्येक लाल परिच्छेदा नंतर येणारा नीळा परिच्छेद काय सांगणार आहे ह्याची आगाऊ कल्पना येते. अती पुनरोक्तीमुळे लेखन किंचित प्रभावहीन झाले आहे. असो. इतके विरुद्ध आचार विचार आपले नसतात. बँगलोर मध्ये जे जे प्रसंग अनुभवास आले त्या त्या प्रसंगांच्या पुणेरी आवृत्तीची आठवण (किंवा उलट) नक्की होत असू शकते. अशी आठवण माणसाला अंतर्मुख करते. आपलं इथे किंवा तिथे काय चुकतय ह्याचं आपण गणित मांडतो आणि ते सोडवायचा प्रयत्न करतो. ज्या राज्यात, देशात आपण जातो तिथली भाषा, रितीरिवाज आणि तिथला आहार ह्याची सवय करून घ्यावीच लागते. हा एकच नियम प्रत्येक 'परप्रांतियाने' लक्षात ठेवावा. त्यातच त्याच भलं असतं. निष्कर्ष म्हणजे मेंदू थकल्याचे लक्षण!

सर्वात प्रथम लेख आवडल्याचे आवर्जुन कळवण्यार्‍या सर्व जणांचे आभार ...! पण मला वाटते की काहितरी गल्लत होते आहे, मी जे मांडायचा प्रयत्न करतो आहे ते कदाचित तुमच्यापर्यंत व्यवस्थीत पोहचत नाहीये, दुसराच व थोडासा "संकुचित अर्थ" कदाचित ह्या लेखातुन निघत आहे. हा लेख "फक्त भाषा" ह्या पुरता मर्यादीत मुळीच नाही, मात्र भाषा ही गोष्ट नक्कीच ह्या लेखात विचारात घेतली आहे. असो. तर मी हा लेख एकंदरच विवीध प्रदेशातील संस्कॄती, राहणीमान, सवयी, मानसीकता, खाणेपिणे, आचारविचार, सण ह्यांच्यातील बदल आणि एखाद्या बाहेरच्या व्यक्तीची ह्या बदलाला ऍडज्स्ट करुन घेताना होणारी मानसीक घुसमट यांचा वेध घ्यायचा प्रयत्न म्हणुन लिहला आहे. आपण जेव्हा आपल्या स्वःताच्या प्रदेशात असतो तेव्हा आपला "फ्रेम ऑफ रेफरंस" हा अतिशय मर्यादीत असतो, आपण बाहेरचे काही पाहिलेलेच नसते. त्यामुळे अनावधानाने का होईना आपण आपली बाजु "उच्च / श्रेष्ठ " मानायला सुरवात करतो. जेव्हा एखादी बाहेरील व्यक्ती आपल्या "कक्षेत" येते तेव्हा आपण नकळत त्याची तुलना आपल्याबरोबर करायला सुरवात करतो, जेव्हा एखादी गोष्ट आपल्या "फ्रेमशी" विसंगत दिसते तेव्हा ती गोष्ट आपण त्वरित "हलक्या दर्जा"ची ठरवुन मोकळे होतो. शिवाय महत्वाचे म्हणजे त्या व्यक्तीने स्वतःच्या बदल घडवुन आपल्याप्रमाणे आचरण करावे हा आपला "अट्टाहास " असतो / आहे. काही तुरळक प्रमाणात हे शक्यही आहे जसे की खाणे-पिणे , भाषा, कपडे वगैरे स्थानीक आवडीशी जुळवुन घेऊ शकतो ... पण जेव्हा प्रश्न हा "संस्कारांचा, विचारांचा व राहणीमानाचा" येतो तेव्हा ह्या गोष्टी जुळवुन घेणे अवघड बनते, मग तेथे सुरवात होते द्वंद्वाला व क्वचितच वादाला सुद्धा ... पण ह्यावेळी प्रदेश आपला असल्याने आपल्याला आपलीच बाजु बरोबर वाटते व दुसर्‍याने बदलावेच असा एक अनाठायी अट्टाहास बहुतेकांच्या वागण्यात दिसतो ... नेमके असेच घडते जेव्हा मी "परक्या प्रदेशात" जातो. पण ह्यावेळी "व्हिक्टीम" मात्र मी असतो. आता मला हे "बदल" माझ्यावर आक्रमण करणारे वाटतात व आतुन कोठेतरी आपल्यावर अन्याय होतो आहे अशी भावना निर्माण होते. बदल तर करावेच लागतात पण कुठल्या पातळीपर्यंत करावे ह्यासाठी परिमाण वेगवेगळे आहेत, ह्यात एकदम होणे शक्य नाही. मी वर म्हटल्याप्रमाने मी इथली भाषा शिकेन, खाणेपिणे सवय लाऊन घेईल, सण साजरे करीन पण मुळात जे "मराठी संस्कार" आहेत ते विसरुन "कन्नड संस्कार" अंगिकारणे मला निश्चितच जड जाईल व अर्थात मला ते मान्य नसेल. इथेही मग "द्वंद्व" सुरु होईलच ...! तर थोडक्यात सांगायचे तर प्रत्येकजण आपला स्वतःचा असा संस्कॄती, संस्कार, आचारविचार, राहणीमान ह्यांचा आपल्या सोईनुसार "चष्मे " बनवुन घेतो व त्यातुन दिसणार्‍या गोष्टींविषयी आपल्या सोईचे मत बनवतो. मात्र जेव्हा त्याला हा चष्मा उतरवुन कधीच न पाहिलेल्या एखाद्या प्रदेशात नग्न डोळ्यांनी जावे लागते तेव्हा मात्र तो अडखळतो ...! ह्यालाच मी त्या व्यक्तीचा "अर्जुन झाला " अशी समर्पक उपमा देईन ... अजुन बरेच लिहायचे आहे, तुर्तास एवढेच. बाकी सवडीने ... धन्यवाद ...! ------ छोटा डॉन

डॉन प्रमाणे मी सुद्धा आधी महराष्ट्र आणि आता बँगलोर ला आल्याने हेच अनुभव असेच मलाही आले आहेत (सौम्या वगळून :() पण एक मुद्दा आपण विसरतोय की मराठी लोकं अजूनही मराठीत बोलण्याबाबत इथल्या लोकांइतकी कट्टर नाहीत. अगदीच अंगाशी आल्यावर मराठीबाणा जागॄत झालाय. आत्ता कुठे मराठी लोकं मराठीचा आग्रह धरू लागली आहेत. राज ठाकरे नी बांबू टाकल्यावर पाट्या मराठीत दिसू लागल्यात. आणि बर्‍याच प्रमाणात दोन मराठी माणसं एकमेकांशी मराठीत बोलू लागलीत. त्या आधी आओ जाओ घर तुम्हारा, मराठी येत नाही आम्ही हिंदीत बोलू. मुंबईमधे आयुष्य घालवून मराठीत एक वाक्य न बोलणारे भो%#$@#%#% भि%#$#%#@% भु$#%#$#%#@% चे भैय्ये इथे मात्र व्यवस्थीत कन्नड शिकून घेतात. एका भैयानेच मला हे सांगितलं 'इनकी भासा में नही बोलेंगे तो धंदा नही होगा'. कामत यात्री निवास च्या समोर बसतो हा पानवाला. इथे मात्र हिंदी पण चालत नाही. वाट्टेल ते झालं तरी हिंदी मधे न बोलणारा रिक्षावाला आपण त्याची हिंदीत आई बहीण काढली लगेच म्हणतो 'गाली कायको देता है?' अरे भ>%#$@#%#% कळतं ना तुला हिंदी मग दोन वाक्य बोलल्याने जीभ झडते का तुझी? त्यामुळे मी महराष्ट्रात उशीरा जागॄत झालेला मराठीचा अभिमान आणि इथल्या लोकांचा अडेलतट्टूपणा ह्यांना एकाचा मापात मोजणार नाही.

भो पार्था, आपल्या या मानसिक द्वंद्वाचे कारण म्हणजे आपली फॉलो करण्याची वृत्ती आहे. कोणी राजकिय नेता म्हणतो किंवा एखादा मुद्दा मांडतो म्हणुन आपण ती विचारपद्धती (वाद) आपली म्हणतो. खरे पाहिले तर त्या मुद्द्याला याआधीच्या आयुष्यात किंवा भावविश्वात काहीही स्थान नसते, आपण उगाचच आपली मानसिक दमवणुन करुन घेतो. मी माझ्या काही अमेरिकेतल्या हुशार मित्रांकडुन गेंड्याच्या कातडीचे जाकिट आणलेय. ;) श्रद्धा कुठेच ठेवायची नाही हा मुलमंत्र !! - (सुदर्शनधारी) आंद्या गवळी

लेख आणि तुमचीच प्रतिक्रिया दोन्ही छान मांडले आहे...

आम्ही पहिल्यापासुनच प्रांतीयवादाच्या विरोधात आहोत! परप्रांतीयांना स्थानिक भाषेत बोलण्यासाठी आग्रह जरुर धरावा. सक्ती करु नये! - टिंग्याकृष्ण अंगात 'दम' असणं चांगलं.....पण तो सारखा लागणं वाईट!

स्फुट छान आहे. स्थानिक रिती-रिवाजांशी जुळवून घेणेच बरोबर आहे. अशी अपेक्षा स्थानिकांची असावीच. भारतभर अथवा जगात इतरत्र शाखा असणार्‍या अस्थापनेत कोणत्या भाषेत व्यवहार चालावा याचे काही संकेत असावेतच आणि पाळलेही जावेत. स्वत:कडे बारकाईने पाहून आपल्या काही चुका तर होत नाहित ना हे तपासणे केव्हाही चांगलेच, लेख आवडला. -- लिखाळ.

डॉनभाऊ, लेखन अतिशय प्रगल्भ होते आहे. मस्तच. प्रांत बदलला की, आपल्यालाही काही प्रमाणात बदलावं लागतंच याचं उत्तम स्पष्टीकरण केलं आहेस तुझ्या प्रतिसादात. यावरून एक किस्सा आठवला, आमचे एक स्नेही पूर्णपणे शाकाहारी. भारतात असताना कधीही अंड्याला स्पर्शही न केलेले. जेव्हा चायनामध्ये गेले, तेव्हा मात्र बाकी काही खाण्यापेक्षा अंडे आणि चिकन बरे असे म्हणून खायला तर लागलेच पण नंतर उत्तम बनवायलाही लागले. स्वतः मध्ये बदल कोणत्या मर्यादेपर्यंत करायचा हा प्रश्न व्यक्तीसापेक्ष आहे. कोणाची ती मर्यादा अन्न, वस्त्र, निवारा पुरती असते तर कोणाची त्यापेक्षा थोडी वर अथवा खाली असते. सुंदर स्फुट! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

आपण जिथे रहात असतो त्यासापेक्ष सगळ्या गोष्टी दिसायला लागतात/असाव्यात असे वाटायला लागते. परप्रांतात गेल्याने मनाची कवाडे उघडली जाऊन विचारांना मोकळेपणा येतो तो हाच असावा! तुझ्या मनात गोंधळ आहे असे वाटत नाही उलट तू त्रयस्थ राहून दोन्ही गोष्टी पाहू शकतो आहेस म्हणजे गोंधळाची अवस्था मागे पडली आहे असे वाटते. (ह्यापुढे भारताबाहेर गेल्यावर अजून वेगळेच संवाद मनात येतील हे नक्की. शेवटी आपण रहात असतो ते आपले जग असते हेच खरे.) चतुरंग

कन्याकुमारी ते हिमाचल आज सर्वांना व्यावहारिक पातळीवर समजणारी ही एकच भाषा आहे.

निष्कर्ष काढणार्‍यावर सोडला आहे, डॉन यांनी. हे उत्तमच. पण लाल निळे अनुभव समांतर योजण्याची खुबी छान जमली आहे. "केल्याने देशाटन..."

डॉन्या, तुझ्या मनातील व्दंद चांगले व्यक्त केले आहेस. जे आपल्या अंगवळणी पडले आहे तेच आपण जास्त पसंत करतो किंवा मनाचा कौल तिकडे झुकतो, हे स्वाभाविक आहे. :) पण स्वतःचे ते बाळ आणि दुसर्‍याचे ते कार्ट अशी एकंदरीत तुझ्या मनाची अवस्था होत नाही आहे ना ह्याचा विचार करायला हवा.

लेखातल्या परिस्थितीतून जाऊन दहा वर्षे झाली. :-) मध्यंतरात कानडी जिलब्या वाचता येऊ लागल्या, रिक्षावाल्यांशी भांडतादेखील येऊ लागले. जिथे असू तिथली भाषा, संस्कृती आणि खाद्यसंस्कृती आपलीशी करण्याचा प्रयत्न करावा असे माझे मत आहे. दाक्षिणात्यांच्या भाषाप्रेमाविषयी बोलले जाते पण उत्तरेतले लोक हिंदीशिवाय दुसरी कोणती भाषा बोलतात? मराठी माणसाने समाईक भाषा म्हणून हिंदीऐवजी ग्लोबल इंग्रजी वापरावी असे मला वाटते.

'आपण सारे अर्जुन' हे व.पु.काळे या॑चे पुस्तक वाचा. जयेश माधव

डॉन्या मस्तच लिहिलंय. पटलंसुद्धा! म्हणूनच संतश्रेष्ट तुकाराम महाराजांनी दासबोधात एका ठिकाणी असे काहीसे लिहून ठेवलंय.....बी रोमन व्हेन इन रोम! ;) म्हणजे मग पंचाईत होत नाही. अर्थात ऐकायला हे कितीही मस्त वाटले तरी आचरणात आणायला मात्र कठीणच आहे बरं का!

डॉन्या, लेख उत्तम, प्रतिक्रियाही उत्तम... ..आणि निष्कर्ष स्वतः काढण्याचा अट्टाहास नाही ते अतिउत्तम.. मजा आली.... ______________________________ पायाला घाण लागू नये म्हणून जपतोस, मनाला घाण लागू नये म्हणून जप हो श्याम.... ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

हम्म..गुगलच पांढर्‍या पेजच्या जास्त वीज खर्च करण्याबद्दल माहित होते... गुगलचा एक प्रयत्नः-- http://www.google.com/corporate/green/energy/ मदनबाण..... "Its God's Responsibility To Forgive The Terrorist Organizations It's Our Responsibility To Arrange The Meeting Between Them & God." - Indian Armed Forces -

प्रत्येक संगणकाशेजारी एखादे शोभेचे (खरे) झाड ठेवा. वरील प्रश्न सुटेल, संगणकाची शोभा वाढेल, मन प्रसन्न राहिल आणि बाकीचे फायदे खाली वाचा. अधिक माहिती: http://www.houseofplants.co.uk/healthbenefits.html

चांगली माहिती लिखाळ.

हम्म..गुगलच पांढर्‍या पेजच्या जास्त वीज खर्च करण्याबद्दल माहित होते... गुगलचा एक प्रयत्नः-- http://www.google.com/corporate/green/energy/ मदनबाण..... "Its God's Responsibility To Forgive The Terrorist Organizations It's Our Responsibility To Arrange The Meeting Between Them & God." - Indian Armed Forces -

प्रत्येक संगणकाशेजारी एखादे शोभेचे (खरे) झाड ठेवा. वरील प्रश्न सुटेल, संगणकाची शोभा वाढेल, मन प्रसन्न राहिल आणि बाकीचे फायदे खाली वाचा. अधिक माहिती: http://www.houseofplants.co.uk/healthbenefits.html

चांगली माहिती लिखाळ.

उत्साहवर्धक बातमी!! मराठीत आजवर केवळ लेखन-कौशल्यावर उपजिवीका करणारे पुल सोडले तर कोणीही नाही. त्यामुळे इंग्लीशसाठीचे भरमसाठ आकडे पाहून बरे वाटले, तरी मराठीच्या वाट्याला किती दमड्या येतील, हा प्रश्नच आहे! लिटररी एजंट म्हणजे लेखक आणि प्रकाशक यांच्यातील दलाल असावा असे वाटते. मराठीसाठीतरी हा प्रकार नवीनच! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

असाच लेख आठवतो. काही दिवसांपूर्वी एका इंग्रजी नियतकालिकाने भारतीय (इंग्रजी) लेखकांना लाखाच्या घरात कसे मानधन मिळते आहे याची स्टोरी केली होती. हे सगळे मराठीत? बापरे!!! लाख सोडा, पाच आकड्यात तरी? अवघडच काम.

बातमी नक्कीच उत्साहवर्धक आहे. पुस्तकाची, विशेष करून अमेरिकेतील अभ्यासाच्या पुस्तकांची किंमत हा एक वेगळा चर्चेचा विषय होऊ शकेल. प्रचंड महाग (विशेष करून विद्यार्थीदशेत). त्यावरून आमच्या विद्यापिठातील पुस्तकाच्या दुकानात वैतागलेल्या विद्यार्थ्यांसाठी माहीतीपत्रक लावल्याचे आठवते. त्याप्रमाणे प्रकाशकाला जवळपास ५०% पैसे मिळतात तर लेखकाला साधार ५-६% असे काहीसे भाव होते... बाकी मला आधी लेखाचे शिर्षक वाचून वाटले, तात्याच मिपावरील लेखकाला मानधन देणार आहेत म्हणून ;)

त्यांना ही बातमी वाचून उत्साह यावा अश्या सदिच्छेने त्या लेखाचा दुवा दिला आहे. हा हा हा! नुसता उत्साह येऊन उपयोग काय? आमच्या लेखनाकरता जळ्ळं कोण दमड्या मोजणार आहे? :) पुढेमागे आपल्या माहितीतल्या कुणाला असे लाखो रुपये लेखनासाठी मिळाले तर आपल्याला आनंदच होईल नाही का ? हो, नक्कीच होईल.. त्या आनंदाची वाट बघतो..! काय रे लिखाळा, लेका तू अशी स्वप्न केव्हापासून बघायला लागलास? माझं ऐक. ही स्वप्न आहेत छान पण ती बघणं सोडून दे आणि वास्तवात ये बाबा! अजून तरूण आहेस, अनुभवाने लहान आहेस म्हणून हा सल्ला! :) स्वगत : छ्या ..! म्हणे लाख्खो रुपये मिळणार! लागले लगेच धावायला..! :) तात्या.

मराठी लेखनाला ला़खात मानधन मिळतं. वि.पा..निपतकारांना विचारून पहा. मर्स नको... फेरारी तून फेर्‍या मारूया. निदान एका मराठी माणसाकडे ती आहे. हजार प्रतिंची एडीशन काढून एकंदर छान चाललंय. जे.के.रॉलिंग होईल का कोणी? - रेझर

प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांचे आभार मानतो. -- लिखाळ. माझी अनुदिनी 'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.

मराठीमध्ये वाचणारी सधन लोक किती आहेत?? जवळपास शहरात राहणारी ९०% मडंळी आपली मुले इंग्रजी पुस्तके वाचावीत म्हणुन प्रयत्न करतात. फास्टर फेणे, भारा भागवत, चिवी जोशी, समर्थ याच्या सारखी चांगले साहीत्य इग्रजीत जात नाही. साहीत्य हे जास्त करुन माउअथ पब्लीसीटीवर चालते, जर मराठीतील चांगले साहीत्य इतर भांषात अनुवादीत झाले तर नक्की मोबदला वाढु शकेल. ---- सखाराम गटणे © २००९, लेखकाच्या पुर्व लेखी परवानगीशिवाय ही प्रतिक्रिया वापरता येणार नाही.

एकच वाक्य हा विषय गुंडाळायला पुरेसे आहे - पुस्तकांच्या किंमती आणि खपवण्याची तर्‍हा यावर सुद्धा अनेक गोष्टी अवलंबून असतील. खुलासा एकच, अनेक नव्हेत तर सार्‍याच. कारण तशी मातीही विकता येतेच की!!!

उत्साहवर्धक बातमी!! मराठीत आजवर केवळ लेखन-कौशल्यावर उपजिवीका करणारे पुल सोडले तर कोणीही नाही. त्यामुळे इंग्लीशसाठीचे भरमसाठ आकडे पाहून बरे वाटले, तरी मराठीच्या वाट्याला किती दमड्या येतील, हा प्रश्नच आहे! लिटररी एजंट म्हणजे लेखक आणि प्रकाशक यांच्यातील दलाल असावा असे वाटते. मराठीसाठीतरी हा प्रकार नवीनच! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

असाच लेख आठवतो. काही दिवसांपूर्वी एका इंग्रजी नियतकालिकाने भारतीय (इंग्रजी) लेखकांना लाखाच्या घरात कसे मानधन मिळते आहे याची स्टोरी केली होती. हे सगळे मराठीत? बापरे!!! लाख सोडा, पाच आकड्यात तरी? अवघडच काम.

बातमी नक्कीच उत्साहवर्धक आहे. पुस्तकाची, विशेष करून अमेरिकेतील अभ्यासाच्या पुस्तकांची किंमत हा एक वेगळा चर्चेचा विषय होऊ शकेल. प्रचंड महाग (विशेष करून विद्यार्थीदशेत). त्यावरून आमच्या विद्यापिठातील पुस्तकाच्या दुकानात वैतागलेल्या विद्यार्थ्यांसाठी माहीतीपत्रक लावल्याचे आठवते. त्याप्रमाणे प्रकाशकाला जवळपास ५०% पैसे मिळतात तर लेखकाला साधार ५-६% असे काहीसे भाव होते... बाकी मला आधी लेखाचे शिर्षक वाचून वाटले, तात्याच मिपावरील लेखकाला मानधन देणार आहेत म्हणून ;)

त्यांना ही बातमी वाचून उत्साह यावा अश्या सदिच्छेने त्या लेखाचा दुवा दिला आहे. हा हा हा! नुसता उत्साह येऊन उपयोग काय? आमच्या लेखनाकरता जळ्ळं कोण दमड्या मोजणार आहे? :) पुढेमागे आपल्या माहितीतल्या कुणाला असे लाखो रुपये लेखनासाठी मिळाले तर आपल्याला आनंदच होईल नाही का ? हो, नक्कीच होईल.. त्या आनंदाची वाट बघतो..! काय रे लिखाळा, लेका तू अशी स्वप्न केव्हापासून बघायला लागलास? माझं ऐक. ही स्वप्न आहेत छान पण ती बघणं सोडून दे आणि वास्तवात ये बाबा! अजून तरूण आहेस, अनुभवाने लहान आहेस म्हणून हा सल्ला! :) स्वगत : छ्या ..! म्हणे लाख्खो रुपये मिळणार! लागले लगेच धावायला..! :) तात्या.

मराठी लेखनाला ला़खात मानधन मिळतं. वि.पा..निपतकारांना विचारून पहा. मर्स नको... फेरारी तून फेर्‍या मारूया. निदान एका मराठी माणसाकडे ती आहे. हजार प्रतिंची एडीशन काढून एकंदर छान चाललंय. जे.के.रॉलिंग होईल का कोणी? - रेझर

प्रतिक्रियांबद्दल सर्वांचे आभार मानतो. -- लिखाळ. माझी अनुदिनी 'काहीतरी कुठेतरी चुकते आहे.' असली वाक्ये आपल्या 'सूक्ष्म' विचारशक्तीची बतावणी करायला उपयोगी पडतात.

मराठीमध्ये वाचणारी सधन लोक किती आहेत?? जवळपास शहरात राहणारी ९०% मडंळी आपली मुले इंग्रजी पुस्तके वाचावीत म्हणुन प्रयत्न करतात. फास्टर फेणे, भारा भागवत, चिवी जोशी, समर्थ याच्या सारखी चांगले साहीत्य इग्रजीत जात नाही. साहीत्य हे जास्त करुन माउअथ पब्लीसीटीवर चालते, जर मराठीतील चांगले साहीत्य इतर भांषात अनुवादीत झाले तर नक्की मोबदला वाढु शकेल. ---- सखाराम गटणे © २००९, लेखकाच्या पुर्व लेखी परवानगीशिवाय ही प्रतिक्रिया वापरता येणार नाही.

एकच वाक्य हा विषय गुंडाळायला पुरेसे आहे - पुस्तकांच्या किंमती आणि खपवण्याची तर्‍हा यावर सुद्धा अनेक गोष्टी अवलंबून असतील. खुलासा एकच, अनेक नव्हेत तर सार्‍याच. कारण तशी मातीही विकता येतेच की!!!

आपण काल घेतलेल्या मेहनतीबद्दल धन्यवाद ! मिपा असेच बहरत राहो ही शुभेच्छा !!

तात्यांनी एकट्याने खर्च उचलण्याऐवजी किमान स्वेच्छेने का होईना पण वर्गणी गोळा करणे योग्य पर्याय वाटतो. (वास्तवीक प्रत्येक सभासद नावामागे पैसे लावले तर कदाचीत काही तोतया नावे आपोआप गळून पडतील आणि सर्वर वरील दडपण कमी होऊ शकेल ;) ) सर्वांनी मिळून यावर नक्की "सक्रीय" विचार करावा असे वाटते. त्यात मी पण सहभागी आहे.

च्यामारी, "मिपा सार्वजनिक वाचनालय आणि लेखनालयाची" वर्गणी सुरू करावी की काय? :) तात्या.

बहुमताने जे काही ठरेल ते मान्य. विकासराव म्हणतात तसे जितके आय डी तितकी जास्त वर्गणी. :-)

सर्वमताने ठरेल ते मान्य.

एड सेन्स सारख्याच अजुन जाहीराती देणार्‍या कंपण्या आहेत, त्याची सेवा वापरु शकता. मी काही मदत करु शकेन

मिसळपाव वाचण्यासाठी बंधण लादने योग्य होणार नाही असं मला वाटत. याशिवायही अनेक पर्याय आहेत की ! कुणावरच कसलेच बंधन यायला नको. स्वेच्छा ठिक आहे. याच वेळी येणार्‍या आणि चिकटून राहणार्‍या पाहूण्या वाचकांच्या संख्येवर मर्यादा घालण्यासाठी मिसळपाव वाचण्यासाठी येण्याची नोंद बंधनकारक केली तर खुप ताण कमी होईल. याचे काही फायदे व काही तोटे आहेत. याविषयावर सुध्दा तुमचे मत द्यावे. नीलकांत

याच वेळी येणार्‍या आणि चिकटून राहणार्‍या पाहूण्या वाचकांच्या संख्येवर मर्यादा घालण्यासाठी मिसळपाव वाचण्यासाठी येण्याची नोंद बंधनकारक केली तर खुप ताण कमी होईल>>>>>>>>>. चिकटुन राहण्यार्‍या पाहुण्या वाचकाना येण्याची नोंद हा उपाय योग्य राहील. ते त्या निमित्ताने सदस्यत्व घेतील किंवा आधीच सदस्यत्व असेल तर लॉग इन करतील. जेणेकरुन मशीन जनरेटेड हिट्स वर थोडा तरी कंट्रोल येइल. पण आल्या आल्या लगेच येण्याची नोंद करण बंधनकारक करण हा उपाय तितकासा बरोबर राहणार नाही. सदस्यत्व घ्यायच्या आधी कोणी येवुन नुसतच वाचत बसेल किंवा साइटचा अंदाज घेत असेल (आपल्याला आवडेल का? किंवा इथे काय काय चांगल आहे ) तर अशा लोकाना हा प्रकार त्रासदायक वाटण्याची शक्यता आहे. त्यासाठी ठराविक टाइम लिमिट देता येइल का?? अजुन एक , मध्ये राजे (जैनाच कार्ट) यानी डेडिकेटेड सर्वर घ्या अशी कल्पना मांडली होती. त्याचा खर्च किते येतो?? स्वेच्छेने वर्गणी देणार्‍या मित्रांकडून असा सर्वर घेता यैल का? अवांतर : मला संगणकाच काडीइतक देखील ज्ञान नाही. वर लिहिलेल तुम्हा लोकांचच वाचुन जे सुचल ते लिहिलय. अतिअवांतर : आपल्यावर हिटसचा हल्ला करणार्‍या शत्रुवर आपण प्रतिहल्ला का करु नये??? त्यासाठी काहि खर्च येत असेल तर आधी त्याची वर्गणी द्यायला मी तयार आहे. ;) ................ "बाहेरुन बारीक व्हावं असं खुप आतुन वाटतय." ह्या ग्राफिटीकाराना माझ्या मनातल नेमक कस कळाल असेल बर??? :) http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

आपण आपणाला जी शक्य असेल ती मदत मिपाला करावी , खाते नं. दिल्यास आपण आपली मदत त्यावर जमा करू शकू. अर्थात तात्यांचे काय मत आहे ते पहावे, शेवटी ते म्हणतील ते अंतीम!

मिपावर होणार्‍या हल्ल्यांच्या आणि एकूणच वाढलेल्या वैध ट्रॅफिकच्या संदर्भातली एकूण परिस्थिती पहाता मेम्बरशिपचे बंधन असणे योग्य वाटायला लागले आहे. "कॅपचा" आले तर मात्र प्रचंड त्रास होईल ! :-( अर्थात तसे करणे अपरिहार्य असेल तर करावे लागेलच ! वर्गणी मात्र जरूर द्यायला आवडेल !

मिपा सर्वर वरचा ताण आणि खर्च या दोन गोष्टी स्वतंत्र पणे बघितल्या पाहिजेत. १) मिपा सर्वर वर ताण कमी करण्यासाठी - मिपाचा पूर्ण वापर करण्यासाठी सदस्य बनणे आवश्यक करावे. त्यासाठी येण्याची नोंद करणे बंधनकारक करणे हा एक चांगला उपाय आहे. नवीन येणार्‍या पाहुण्यांसाठी (जे सदस्य नाहीत) दर्शनी पानाचा 'पूर्व परिक्षण' हा पर्याय देता येइल. यात - नविन लेख/प्रतिसाद/सदस्यसंख्या वगैरे आकडेवारी, - ४-५ लेखांचे भाग जेणे करुन त्यांना संस्थळाचे स्वरुप वगैरे समजून येइल, २) संस्थळ उत्तरोत्तर खर्चाच्या बाबतीत स्व्ययंपूर्ण व्हावे यासाठी - या बाबतीत मिपाचे मालक या नात्याने तात्या अभ्यंकर यांचे विचार महत्वाचे आहेत. तरीही एक सुचवणी - पहिल्या प्रयत्नात - स्वेच्छा वर्गणी सुरु करावी. एक 'क्रिटिकल मास' जमे पर्यंत स्वेच्छा वर्गणी आणि नंतर वर्गणी चालु करावी. वर्गणी आत्ता लगेच चालु केल्यास वाचक संख्या कमी होउ शकते. (असे मला वाटते.) अर्थात याचे फायदे-तोटे दोन्ही आहेत. खर्च/वार्षिक वर्गणी देणारी संभाव्य सभासद संख्या यात मेळ येण्यासाठी लागणारे आकडे माझ्या जवळ नाहीत पण या दिशेने विचार करता येउ शकतो. तसेच, वर्गणी देणे/हिशोब वगैरे साठी जे कष्ट/गुंतवणूक/सोयी-सुविधा मालकांना कराव्या लागतील त्याची जुळणी करायचाही विचार करायला लागेल. जाहिरातीतून उत्पन्न वाढवता येइल हे खरेच, पण प्रथम इतर उपाय करुन बघावेत. जाहिरात विरहीत संस्थळ हाही एक महत्वाचा मुद्दा पुढे महत्वाचा ठरु शकतो. - अभिजीत

सर्वंच्या सूचनांवर आदरपूर्वक विचार केला जाईल... सध्या मी स्वत:च खूप कामाच्या गडबडीत आहे त्यामुळे निवांतपणे विचार करायला टाईमच भेटत नाही.. तात्या.

तात्या, तुझा पेपॅल किंवा गूगल चेकाऊट चा नंबर कळव. -- सर्किट

फेक आय डि बाबत. वरिल काहि सुचनांबरोबरच फेक आय डि टाळण्याकरिता, मिपावर नवीन सभासद होण्याकरिता, सद्य कुठल्याहि ३-५ सदस्यांचा पाठिंबा असावा. मिपावर येउन कुणि धुडगुस घालत असेल तर त्या सदस्यत्वाला पाठिंबा देणारे ५ सदस्य जबाबदार राहतील. ह्याचा मुळ उद्देश मिपावर आपल्या माहितीमधील मंडळी यावीत असाच आहे. स्पॅम आयडि टाळण्याकरिता गुगल मेल करिताहि सुरुवातीलाअसाच प्रकार करण्यात आला होता. अभिज्ञ.

वर्गणी प्रमुख म्हणुन मी आज स्वतःला मि.पा. ला अर्पण करत आहे ;) वर्गणी गोळा करणे व त्याची योग्य ती 'विल्हेवाट' लावणे हे काम मी स्वखुशीने करिन ;) आपलाच हिंदु ह्रुदय राजकुमार |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

तात्याबा,निलकांत, क्षमता वाढवल्याबद्दल अभिनंदन. अवांतरः आणखी कसल्या कसल्या क्षमता वाढवु शकता ह्याचा विचार व्हावा.

माकडांसारखं मोठे दगड नाही उचलता येनार पन खारुताईचा वाटा नक्की ऊचलु. काय ती खंडनी नक्की देउ.

जे ठरेल ते मान्य.

कार्यक्षमता वाढवण्यात यशस्वी झाल्याबद्दल आपले अभिनंदन आणि विश्रांतीनंतर कार्यक्षम मिपा लवकर सुरु केल्याबद्दल आभार. :) नव्या रचनेमुळे मिपा बरेच जलद झाले आहे. पान उघडायला जो वेळ लागायचा तो सुद्धा कमी झाला आहे. मिपाच्या आर्थिक बाबीमध्ये जो निर्णय सर्वांना मान्य तो मला ही मान्य. --(शुभेच्छुक) लिखाळ.

पावत्या फाड. चांगुलपणाचा अतिरेक वाइटच रे. काहीतरी चांगले द्यावे हा तुझा अट्टाहास वाखाणण्यासारखा आहे, पण ते फुकट द्यावे असे का? अरे रस्त्याच्या कडेला टपरीवर कटिंग मारला तरी पैसे पडतात आणि पिणारे आनंदाने देतात. मग इथे कोण नाही म्हणेल? तू , मालक आम्ही भाडेकरू. सगळे मजा करू

पण आता मिपा चांगले स्पीड देत आहे असे निदान मला तरी जाणवले आहे. :)

बघता स्वेच्छेने वर्गणीतून खर्च उचलण्यात काही अडचण येऊ नये.

१ - पहिल्यापेक्षा मिपाचा पान उघडायचा वेग जवळजवळ दुपटीने वाढलाय (साधारण २ ते ३ सेकंदात पान येतेच). २ - दुहेरी प्रतिसाद यायचे प्रमाण जवळजवळ नगण्य झालेले दिसते. ३ - लेखातील चित्रे पहिल्यापेक्षा जलद उघडतात. एकूण झालेला बदल फायदेशीर दिसतोय असे वाटते. वर्गणीबाबत सर्वांच्या बरोबर आहे. (शक्यतो जाहिराती टाळता आल्या तर बरे असे वाटते. साईटचा आपलेपणा जाऊन थोडे बाजारु स्वरूप येते असे माझे मत पण कदाचित काळाच्या कसोटीवर काय जास्त व्यवहारी आहे ते बघावे लागेल!) चतुरंग

सगळ्यांच्या मदतीच्या हाताबद्दल धन्यवाद... वार्षिक वर्गणी, स्वेच्छा मदत इत्यादी पर्याय बरे आहेत.. अगदीच कडकी लागली किंवा खर्च मज गरीबाच्या आवाक्याबाहेर जाऊ लागला तर विनासंकोच मदत मागीन.. आपला, (कृतज्ञ) तात्या.

आपण काल घेतलेल्या मेहनतीबद्दल धन्यवाद ! मिपा असेच बहरत राहो ही शुभेच्छा !!

तात्यांनी एकट्याने खर्च उचलण्याऐवजी किमान स्वेच्छेने का होईना पण वर्गणी गोळा करणे योग्य पर्याय वाटतो. (वास्तवीक प्रत्येक सभासद नावामागे पैसे लावले तर कदाचीत काही तोतया नावे आपोआप गळून पडतील आणि सर्वर वरील दडपण कमी होऊ शकेल ;) ) सर्वांनी मिळून यावर नक्की "सक्रीय" विचार करावा असे वाटते. त्यात मी पण सहभागी आहे.

च्यामारी, "मिपा सार्वजनिक वाचनालय आणि लेखनालयाची" वर्गणी सुरू करावी की काय? :) तात्या.

बहुमताने जे काही ठरेल ते मान्य. विकासराव म्हणतात तसे जितके आय डी तितकी जास्त वर्गणी. :-)

सर्वमताने ठरेल ते मान्य.

एड सेन्स सारख्याच अजुन जाहीराती देणार्‍या कंपण्या आहेत, त्याची सेवा वापरु शकता. मी काही मदत करु शकेन

मिसळपाव वाचण्यासाठी बंधण लादने योग्य होणार नाही असं मला वाटत. याशिवायही अनेक पर्याय आहेत की ! कुणावरच कसलेच बंधन यायला नको. स्वेच्छा ठिक आहे. याच वेळी येणार्‍या आणि चिकटून राहणार्‍या पाहूण्या वाचकांच्या संख्येवर मर्यादा घालण्यासाठी मिसळपाव वाचण्यासाठी येण्याची नोंद बंधनकारक केली तर खुप ताण कमी होईल. याचे काही फायदे व काही तोटे आहेत. याविषयावर सुध्दा तुमचे मत द्यावे. नीलकांत

याच वेळी येणार्‍या आणि चिकटून राहणार्‍या पाहूण्या वाचकांच्या संख्येवर मर्यादा घालण्यासाठी मिसळपाव वाचण्यासाठी येण्याची नोंद बंधनकारक केली तर खुप ताण कमी होईल>>>>>>>>>. चिकटुन राहण्यार्‍या पाहुण्या वाचकाना येण्याची नोंद हा उपाय योग्य राहील. ते त्या निमित्ताने सदस्यत्व घेतील किंवा आधीच सदस्यत्व असेल तर लॉग इन करतील. जेणेकरुन मशीन जनरेटेड हिट्स वर थोडा तरी कंट्रोल येइल. पण आल्या आल्या लगेच येण्याची नोंद करण बंधनकारक करण हा उपाय तितकासा बरोबर राहणार नाही. सदस्यत्व घ्यायच्या आधी कोणी येवुन नुसतच वाचत बसेल किंवा साइटचा अंदाज घेत असेल (आपल्याला आवडेल का? किंवा इथे काय काय चांगल आहे ) तर अशा लोकाना हा प्रकार त्रासदायक वाटण्याची शक्यता आहे. त्यासाठी ठराविक टाइम लिमिट देता येइल का?? अजुन एक , मध्ये राजे (जैनाच कार्ट) यानी डेडिकेटेड सर्वर घ्या अशी कल्पना मांडली होती. त्याचा खर्च किते येतो?? स्वेच्छेने वर्गणी देणार्‍या मित्रांकडून असा सर्वर घेता यैल का? अवांतर : मला संगणकाच काडीइतक देखील ज्ञान नाही. वर लिहिलेल तुम्हा लोकांचच वाचुन जे सुचल ते लिहिलय. अतिअवांतर : आपल्यावर हिटसचा हल्ला करणार्‍या शत्रुवर आपण प्रतिहल्ला का करु नये??? त्यासाठी काहि खर्च येत असेल तर आधी त्याची वर्गणी द्यायला मी तयार आहे. ;) ................ "बाहेरुन बारीक व्हावं असं खुप आतुन वाटतय." ह्या ग्राफिटीकाराना माझ्या मनातल नेमक कस कळाल असेल बर??? :) http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

आपण आपणाला जी शक्य असेल ती मदत मिपाला करावी , खाते नं. दिल्यास आपण आपली मदत त्यावर जमा करू शकू. अर्थात तात्यांचे काय मत आहे ते पहावे, शेवटी ते म्हणतील ते अंतीम!

मिपावर होणार्‍या हल्ल्यांच्या आणि एकूणच वाढलेल्या वैध ट्रॅफिकच्या संदर्भातली एकूण परिस्थिती पहाता मेम्बरशिपचे बंधन असणे योग्य वाटायला लागले आहे. "कॅपचा" आले तर मात्र प्रचंड त्रास होईल ! :-( अर्थात तसे करणे अपरिहार्य असेल तर करावे लागेलच ! वर्गणी मात्र जरूर द्यायला आवडेल !

मिपा सर्वर वरचा ताण आणि खर्च या दोन गोष्टी स्वतंत्र पणे बघितल्या पाहिजेत. १) मिपा सर्वर वर ताण कमी करण्यासाठी - मिपाचा पूर्ण वापर करण्यासाठी सदस्य बनणे आवश्यक करावे. त्यासाठी येण्याची नोंद करणे बंधनकारक करणे हा एक चांगला उपाय आहे. नवीन येणार्‍या पाहुण्यांसाठी (जे सदस्य नाहीत) दर्शनी पानाचा 'पूर्व परिक्षण' हा पर्याय देता येइल. यात - नविन लेख/प्रतिसाद/सदस्यसंख्या वगैरे आकडेवारी, - ४-५ लेखांचे भाग जेणे करुन त्यांना संस्थळाचे स्वरुप वगैरे समजून येइल, २) संस्थळ उत्तरोत्तर खर्चाच्या बाबतीत स्व्ययंपूर्ण व्हावे यासाठी - या बाबतीत मिपाचे मालक या नात्याने तात्या अभ्यंकर यांचे विचार महत्वाचे आहेत. तरीही एक सुचवणी - पहिल्या प्रयत्नात - स्वेच्छा वर्गणी सुरु करावी. एक 'क्रिटिकल मास' जमे पर्यंत स्वेच्छा वर्गणी आणि नंतर वर्गणी चालु करावी. वर्गणी आत्ता लगेच चालु केल्यास वाचक संख्या कमी होउ शकते. (असे मला वाटते.) अर्थात याचे फायदे-तोटे दोन्ही आहेत. खर्च/वार्षिक वर्गणी देणारी संभाव्य सभासद संख्या यात मेळ येण्यासाठी लागणारे आकडे माझ्या जवळ नाहीत पण या दिशेने विचार करता येउ शकतो. तसेच, वर्गणी देणे/हिशोब वगैरे साठी जे कष्ट/गुंतवणूक/सोयी-सुविधा मालकांना कराव्या लागतील त्याची जुळणी करायचाही विचार करायला लागेल. जाहिरातीतून उत्पन्न वाढवता येइल हे खरेच, पण प्रथम इतर उपाय करुन बघावेत. जाहिरात विरहीत संस्थळ हाही एक महत्वाचा मुद्दा पुढे महत्वाचा ठरु शकतो. - अभिजीत

सर्वंच्या सूचनांवर आदरपूर्वक विचार केला जाईल... सध्या मी स्वत:च खूप कामाच्या गडबडीत आहे त्यामुळे निवांतपणे विचार करायला टाईमच भेटत नाही.. तात्या.

तात्या, तुझा पेपॅल किंवा गूगल चेकाऊट चा नंबर कळव. -- सर्किट

फेक आय डि बाबत. वरिल काहि सुचनांबरोबरच फेक आय डि टाळण्याकरिता, मिपावर नवीन सभासद होण्याकरिता, सद्य कुठल्याहि ३-५ सदस्यांचा पाठिंबा असावा. मिपावर येउन कुणि धुडगुस घालत असेल तर त्या सदस्यत्वाला पाठिंबा देणारे ५ सदस्य जबाबदार राहतील. ह्याचा मुळ उद्देश मिपावर आपल्या माहितीमधील मंडळी यावीत असाच आहे. स्पॅम आयडि टाळण्याकरिता गुगल मेल करिताहि सुरुवातीलाअसाच प्रकार करण्यात आला होता. अभिज्ञ.

वर्गणी प्रमुख म्हणुन मी आज स्वतःला मि.पा. ला अर्पण करत आहे ;) वर्गणी गोळा करणे व त्याची योग्य ती 'विल्हेवाट' लावणे हे काम मी स्वखुशीने करिन ;) आपलाच हिंदु ह्रुदय राजकुमार |!¤*'~` प्रसाद `~'*¤!| "समर्थाचिया सेवका वक्र पाहे । असा सर्व भूमंडळी कोण आहे ।।" आमचे राज्य

तात्याबा,निलकांत, क्षमता वाढवल्याबद्दल अभिनंदन. अवांतरः आणखी कसल्या कसल्या क्षमता वाढवु शकता ह्याचा विचार व्हावा.

माकडांसारखं मोठे दगड नाही उचलता येनार पन खारुताईचा वाटा नक्की ऊचलु. काय ती खंडनी नक्की देउ.

जे ठरेल ते मान्य.

कार्यक्षमता वाढवण्यात यशस्वी झाल्याबद्दल आपले अभिनंदन आणि विश्रांतीनंतर कार्यक्षम मिपा लवकर सुरु केल्याबद्दल आभार. :) नव्या रचनेमुळे मिपा बरेच जलद झाले आहे. पान उघडायला जो वेळ लागायचा तो सुद्धा कमी झाला आहे. मिपाच्या आर्थिक बाबीमध्ये जो निर्णय सर्वांना मान्य तो मला ही मान्य. --(शुभेच्छुक) लिखाळ.

पावत्या फाड. चांगुलपणाचा अतिरेक वाइटच रे. काहीतरी चांगले द्यावे हा तुझा अट्टाहास वाखाणण्यासारखा आहे, पण ते फुकट द्यावे असे का? अरे रस्त्याच्या कडेला टपरीवर कटिंग मारला तरी पैसे पडतात आणि पिणारे आनंदाने देतात. मग इथे कोण नाही म्हणेल? तू , मालक आम्ही भाडेकरू. सगळे मजा करू

पण आता मिपा चांगले स्पीड देत आहे असे निदान मला तरी जाणवले आहे. :)

बघता स्वेच्छेने वर्गणीतून खर्च उचलण्यात काही अडचण येऊ नये.

१ - पहिल्यापेक्षा मिपाचा पान उघडायचा वेग जवळजवळ दुपटीने वाढलाय (साधारण २ ते ३ सेकंदात पान येतेच). २ - दुहेरी प्रतिसाद यायचे प्रमाण जवळजवळ नगण्य झालेले दिसते. ३ - लेखातील चित्रे पहिल्यापेक्षा जलद उघडतात. एकूण झालेला बदल फायदेशीर दिसतोय असे वाटते. वर्गणीबाबत सर्वांच्या बरोबर आहे. (शक्यतो जाहिराती टाळता आल्या तर बरे असे वाटते. साईटचा आपलेपणा जाऊन थोडे बाजारु स्वरूप येते असे माझे मत पण कदाचित काळाच्या कसोटीवर काय जास्त व्यवहारी आहे ते बघावे लागेल!) चतुरंग

सगळ्यांच्या मदतीच्या हाताबद्दल धन्यवाद... वार्षिक वर्गणी, स्वेच्छा मदत इत्यादी पर्याय बरे आहेत.. अगदीच कडकी लागली किंवा खर्च मज गरीबाच्या आवाक्याबाहेर जाऊ लागला तर विनासंकोच मदत मागीन.. आपला, (कृतज्ञ) तात्या.