कर्णीक यांचा लेख पूर्ण वाचला आहे. मराठीसंदर्भात केवळ भाबडेपणा यापलीकडे त्याला काहीही अर्थ नाही. या मुद्याचे अर्थशास्त्रीय, व्यावसायीक विश्लेषण आवश्यक आहे. पॉप्युलरचे आयुर्मान, गेल्या वर्षीचा दिल्लीतला अनुभव वगैरे व्यवसाय म्हणून विचार करावयाचा झाला तर अंगभूतच विरोधाभासी आहे. इतकी वर्षे मराठी पुस्तक व्यवसाय सुरू आहे आणि आज इंग्रजीतून मराठी पुस्तकांचा परिचय करून देण्याच्या 'कल्पकते'त जातोय आपण. हसावे की रडावे? हजाराच्या आवृत्तीपलीकडे मराठीची उडी गेल्याचे दाखले सांगा. मोजून-काजून चार-दोन लेखक आणि विरळा लेखकांच्या अपवादात्मक साहित्यकृतीच्या पलीकडे जातात ते दाखले? इकॉनॉमीज ऑफ स्केल, उत्पादन वाढले की खर्चात कपात वगैरे मुद्दे न आणलेलेच बरे. वर्षानुवर्षे पुस्तकांचा व्यवसाय परवडत नाही हा ओरडाच विरोधाभासी आहे हे ध्यानी घ्यावे लागेल. व्यावसायिक मंडळी केवळ नफाच फुगवण्याचा सत्यावादीपणा करीत नसतात, तर तोटाही फुगवत असतातच. आणि तरीही वर्षानुवर्षे व्यवसाय करीतच असतात, हेच एक अर्थशास्त्रीय व्यावसायीक सत्य. व्यवसाय करण्याची रीतच अशी असेल तर बाकी काय बोलावे? आणि मग मानधनाचे आकडे वगैरे हाहाहाहाहाहा असेच राहतात. लेकीन आशा अमर आहे, नाही तर वाघिणीचे दूध प्यावे माणसाने हे बरे!!! (हा सगळा प्रतिसाद वैयक्तिक रोख ठेवून लिहिलेला नाही. या प्रश्नाच्या बाजू मांडण्यासाठी लिहिला आहे. केवळ तुमच्या प्रतिसादावरचा प्रतिसाद असा तो मानू नये ही विनंती).