मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

एक वादळ ..

आनंदा माने ·

स्वाती फडणीस 12/07/2008 - 23:50
अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. :)

अभिज्ञ 13/07/2008 - 00:38
कविता जबरदस्त झालीय. मुळात कवितेचा सकारात्मक आशय जास्त भावला. अगदी एक एक ओळ अर्थपुर्ण झालीय. अभिनंदन. अजून येउ द्यात. मि.पा. वर स्वागत. अभिज्ञ.

यशोधरा 13/07/2008 - 17:56
अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. सही!! आवडली कविता एकदम!

प्राजु 13/07/2008 - 19:27
नवी उमेद निर्माण करणारी आहे कविता.. मला खास करून या ओळी आवडल्या, अंधार हो प्रकाश घे, सुर्य हो प्रकाश दे नव्या पालवीत विसरून जा एकेक पान झडलेलं सुंदर.. अभिनंदन! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

स्वाती फडणीस 12/07/2008 - 23:50
अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. :)

अभिज्ञ 13/07/2008 - 00:38
कविता जबरदस्त झालीय. मुळात कवितेचा सकारात्मक आशय जास्त भावला. अगदी एक एक ओळ अर्थपुर्ण झालीय. अभिनंदन. अजून येउ द्यात. मि.पा. वर स्वागत. अभिज्ञ.

यशोधरा 13/07/2008 - 17:56
अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. सही!! आवडली कविता एकदम!

प्राजु 13/07/2008 - 19:27
नवी उमेद निर्माण करणारी आहे कविता.. मला खास करून या ओळी आवडल्या, अंधार हो प्रकाश घे, सुर्य हो प्रकाश दे नव्या पालवीत विसरून जा एकेक पान झडलेलं सुंदर.. अभिनंदन! - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/
एक वादळ.. एक वादळ..थोडंसं अंधारात पडलेलं माहीत नाही कुणाला पण प्रत्येकात दडलेलं.. उठ शोध घे, तुझ्यामधल्या वादळाचा.. विसरून जा सारं मनाविरूद्ध घडलेलं.. अश्रूंपासून शक्ती घे, हुंदक्यांपासून ध्यास कामाला येईल तुझ्या ते, कधीकाळी रडलेलं.. अंधार हो प्रकाश घे, सुर्य हो प्रकाश दे नव्या पालवीत विसरून जा एकेक पान झडलेलं निर्झर हो वाहून जा, झर-झर सारं पाहून जा खुळ्या हळव्या डोळ्यातून, कुठे पाणी होतोस अडलेलं.. आनंदा
प्रतिभा
कविता
समाज
जीवनमान

होय म्हाराज्या!

श्रीकृष्ण सामंत ·

श्रीकृष्ण सामंत 13/07/2008 - 00:27
धनंजयजी, आपल्याला लेखन आवडलं हे वाचून बरं वाटलं www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

पिवळा डांबिस 13/07/2008 - 08:48
सामंतांनु, बरां गार्‍हाणा घातल्यांत की! माझी आपली एक शंका... गणपतीक कोकणी गार्‍हाणा समाजतां? नाय म्हणजे आम्ही आजवर फक्त मंगेशाक, वेतोबाक, शांतादुर्गा-शर्वाणीक घातलेली गार्‍हाणी पायलीसत आमची भास बोलणारे देव ते! गणपतीक घातलेला कोकणी गार्‍हाणा बघूची ही पहिलीच खेप म्हणान विचारतंय हो..... :) आपलो, पिवळो डांबिस

श्रीकृष्ण सामंत 13/07/2008 - 10:40
पिवळो डांबिसजी, हंय खंय इलो मंगेश,वेतोबा, शांतादुर्गा-शर्वाणीक. हय आम्ही गणपति पुजतो मां,आणि दुसरां म्हणजे सगळे देव सामके. आम्ही आमच्या पोराबाळां सांगित इलो ना, गणपतिक विसर्जीत करण्यापुर्वी असा गार्‍हाणा आम्ही घालतो म्हणान. www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

मिसळपाव 13/07/2008 - 14:54
गुरुजी संस्कृतमधे काहितरी अगम्य बोलताहेत, नी यजमान/जमलेली मंडळी गुरुजीनी सांगितलं की नमस्कार करताहेत ("हां, इथे आंगठा उठवा" यापेक्षा वेगळं काय असतं?!!) या पेक्षा गार्‍हाणं केव्हाहि उत्तम. सगळ्यानी मिळून आपल्याला समजणार्या शब्दात देवाची मनापासून प्रार्थना केली तर भाषा कुठली का असेना, देवाला नक्कीच कळेल!

प्रमोद देव 13/07/2008 - 09:07
सामंतानु ह्यां मिपाक शनि,राहु-केतुंनी भंडावून सोडलंनी. तवा तुमी हंयसर मिपासाटी पन एक गारानं घालाच! मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

मदनबाण 13/07/2008 - 09:36
देवा रवळनाथा मिपा वर वातावरण कसं हलक फुलक राहुदे. "होय म्हाराज्या" सामंत साहेब मस्तच... मदनबाण.....

श्रीकृष्ण सामंत 13/07/2008 - 00:27
धनंजयजी, आपल्याला लेखन आवडलं हे वाचून बरं वाटलं www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

पिवळा डांबिस 13/07/2008 - 08:48
सामंतांनु, बरां गार्‍हाणा घातल्यांत की! माझी आपली एक शंका... गणपतीक कोकणी गार्‍हाणा समाजतां? नाय म्हणजे आम्ही आजवर फक्त मंगेशाक, वेतोबाक, शांतादुर्गा-शर्वाणीक घातलेली गार्‍हाणी पायलीसत आमची भास बोलणारे देव ते! गणपतीक घातलेला कोकणी गार्‍हाणा बघूची ही पहिलीच खेप म्हणान विचारतंय हो..... :) आपलो, पिवळो डांबिस

श्रीकृष्ण सामंत 13/07/2008 - 10:40
पिवळो डांबिसजी, हंय खंय इलो मंगेश,वेतोबा, शांतादुर्गा-शर्वाणीक. हय आम्ही गणपति पुजतो मां,आणि दुसरां म्हणजे सगळे देव सामके. आम्ही आमच्या पोराबाळां सांगित इलो ना, गणपतिक विसर्जीत करण्यापुर्वी असा गार्‍हाणा आम्ही घालतो म्हणान. www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

मिसळपाव 13/07/2008 - 14:54
गुरुजी संस्कृतमधे काहितरी अगम्य बोलताहेत, नी यजमान/जमलेली मंडळी गुरुजीनी सांगितलं की नमस्कार करताहेत ("हां, इथे आंगठा उठवा" यापेक्षा वेगळं काय असतं?!!) या पेक्षा गार्‍हाणं केव्हाहि उत्तम. सगळ्यानी मिळून आपल्याला समजणार्या शब्दात देवाची मनापासून प्रार्थना केली तर भाषा कुठली का असेना, देवाला नक्कीच कळेल!

प्रमोद देव 13/07/2008 - 09:07
सामंतानु ह्यां मिपाक शनि,राहु-केतुंनी भंडावून सोडलंनी. तवा तुमी हंयसर मिपासाटी पन एक गारानं घालाच! मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

मदनबाण 13/07/2008 - 09:36
देवा रवळनाथा मिपा वर वातावरण कसं हलक फुलक राहुदे. "होय म्हाराज्या" सामंत साहेब मस्तच... मदनबाण.....
कोकणात देवाला गार्‍हाणं घालण्याची रीत अजूनही प्रचलीत आहे.चांगल्या प्रसंगी देवाची आठवण काढून बरेच वेळा देवळात जाऊन पुजार्‍याकडून (भटजीकडून) गार्‍हाणं घालून देवाशी संपर्क ठेवण्याची प्रथा आहे.देवाच्या कानावर घालून झाल्यावर एक प्रकारचं मानसीक समाधान प्राप्त झाल्याची समाधानी अगदी विरळीच असते.पुजार्‍याच्या प्रत्येक भाष्या पुढे "होय म्हाराज्या" असं इतरानी म्हणून स्वतःची समत्ती असल्याची जाहिर कबूली दिल्या सारखी असते. ह्या वर्षी आमच्या घरी गणपतिच्या दिवसात विसर्जनादिवशी बाप्पामोर्याला आम्ही खास गार्‍हाणं घातलं,आणि ते मालवणीतून. आमची दोन नातवंडं या वर्षी कॉलेजात जाणार होती.त्यांना यश,समाधान,आणि चांगल
संस्कृती
सद्भावना

दिवाळी अंकासाठी आवाहन...

उदय ४२ ·

उदय ४२ 12/07/2008 - 20:43
सजवण्याच्या नादात जरा गडबड झाली वाटते... अंकाचे नाव झुंजुमुंजु असे असुन विषय आहे '...आणि म्हणे मी मराठी!' (मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)

विसोबा खेचर 13/07/2008 - 00:17
हा मिपाचा दिवाळी अंक आहे का तुमचा स्वतःचा काही उपक्रम? ह्यात मिपाचा काहीही संबंध नाही. अद्याप तरी मिपाच्या दिवाळीअंकाबद्दल काही निश्चित ठरलेले नाही. 'वीस रुपये रोजी अन् एक कप चाय' या बोलीवर काही संपादक मिळाले की मिपा दिवाळीअंक काढण्याबद्दल विचार करेल... :) आपला, (मिपाचा प्रवक्ता) तात्या.

अरुण मनोहर 13/07/2008 - 04:16
झुंजुमुंजु विषयी थोडी माहीती दिली तर बरे होईल. हा छापील अंक आहे की जालावर आहे? प्रकाशक कोण आहेत? मागील अंक कुठे वाचायला मिळतील (म्हणजे सॉफ्ट कॉपी) सर्वात महत्वाचे- लिखाण पाठवण्याची शेवटची तारीख काय? धन्यवाद.

उदय ४२ 13/07/2008 - 19:35
अरुणराव,शुभम पब्व्लीकेशन तर्फे हा अंक प्रकाशित होतो..त्याच्या मागील प्रती जालावर नाही मिळणार. (मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)

दिनेश५७ 19/07/2008 - 09:39
उदयभाऊ, चांगला असतो तुमचा अंक. पत्रकार संघातल्या अंक प्रदर्शनात एकदा चाळला होता. आवडला. विषयाची निवडही अव्वल असते. नव्या दिवाळीसाठी आणि दिवाळी अंकासाठी शुभेच्छा!!!

उदय ४२ 12/07/2008 - 20:43
सजवण्याच्या नादात जरा गडबड झाली वाटते... अंकाचे नाव झुंजुमुंजु असे असुन विषय आहे '...आणि म्हणे मी मराठी!' (मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)

विसोबा खेचर 13/07/2008 - 00:17
हा मिपाचा दिवाळी अंक आहे का तुमचा स्वतःचा काही उपक्रम? ह्यात मिपाचा काहीही संबंध नाही. अद्याप तरी मिपाच्या दिवाळीअंकाबद्दल काही निश्चित ठरलेले नाही. 'वीस रुपये रोजी अन् एक कप चाय' या बोलीवर काही संपादक मिळाले की मिपा दिवाळीअंक काढण्याबद्दल विचार करेल... :) आपला, (मिपाचा प्रवक्ता) तात्या.

अरुण मनोहर 13/07/2008 - 04:16
झुंजुमुंजु विषयी थोडी माहीती दिली तर बरे होईल. हा छापील अंक आहे की जालावर आहे? प्रकाशक कोण आहेत? मागील अंक कुठे वाचायला मिळतील (म्हणजे सॉफ्ट कॉपी) सर्वात महत्वाचे- लिखाण पाठवण्याची शेवटची तारीख काय? धन्यवाद.

उदय ४२ 13/07/2008 - 19:35
अरुणराव,शुभम पब्व्लीकेशन तर्फे हा अंक प्रकाशित होतो..त्याच्या मागील प्रती जालावर नाही मिळणार. (मिसळीतला रस्सा भूरकणारा)

दिनेश५७ 19/07/2008 - 09:39
उदयभाऊ, चांगला असतो तुमचा अंक. पत्रकार संघातल्या अंक प्रदर्शनात एकदा चाळला होता. आवडला. विषयाची निवडही अव्वल असते. नव्या दिवाळीसाठी आणि दिवाळी अंकासाठी शुभेच्छा!!!
समग्र मिसळपाव वासियांना सप्रेम आवाहन, सांप्रतकाळी दिवाळीअंकांची चलती सुरु असताना आम्ही देखील त्यात आणखी एका अंकाची भर टाकत आहोत्.गेल्या चार्-पाच वर्षांपासुन
झुंजुमुंजु
नामे एक अंक प्रसिध्द करतो आहो.यंदा आमचा विषय आहे
'...आणि म्हणे मी मराठी!'
असा आहे.यात मराठीपणा बद्दल ज्याना जे वाटते ते त्यांनी लिहावे,अशी कल्पना आहे.मी गेल्या काही महिन्यंपासुन मिपा चा नियमीत सदस्य आहे.या दिवाळी अंका साठी मिपा च्या लेखकांकडुन साहित्य मागवित आहे.अट एक

डॉ. राजेश तलवार तुरुंगात सेवा देणार.....!

केशवराव ·

३_१४ विक्षिप्त अदिती 12/07/2008 - 15:44
सहमत. खूप मोठं मन असावं लागतं असं काही करण्यासाठी! आणि मला आनंद आहे की एक निर्दोष माणूस बाहेर आला.

३_१४ विक्षिप्त अदिती 12/07/2008 - 15:44
सहमत. खूप मोठं मन असावं लागतं असं काही करण्यासाठी! आणि मला आनंद आहे की एक निर्दोष माणूस बाहेर आला.
नुकतेच जालावर वाचले कि, डॉ. रजेश तलवार दासना तुरुंगात दंय रुग्णांना सेवा देणार. ज्या माणसावर आपल्याच मुलीच्या खूनाचा आरोप आला होता , आणि आता सीबीआय त्याला 'काहि पुरावा नाही ' म्हणुन ५० दिवसांनी सोडून देते , तोच माणूस आता त्याच तुरुंगात कैद्यांना दंत सेवा देण्याची ईछ्चा प्रकट करतो. त्याला सलाम !

नटवर (लोकल गोष्टी-१)

स्वाती फडणीस ·

ऋषिकेश 12/07/2008 - 19:57
स्वातीताई, नटवर आम्हालाही आवडून गेला :) भाषाशैली मस्तच!
त्याला जगातल्या प्रत्येक गोष्टीत स्वारस्य होते... खिडकीतून दिसणार्‍या आकाशाच्या तुकड्यात , रुळां पलीकडे वसलेल्या झोपड्यांमध्ये, मागे मागे पळत जाणार्‍या झाडाझुडपात, डब्यात पसरलेल्या कचर्‍यात तस्साच या चमकत्या अंगठ्या कर्ण फुलात . त्याला प्रत्येक वस्तू प्रत्येक गोष्ट बघायची होती, पारखायची होती...
हे सह्हीच. -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

विसोबा खेचर 15/07/2008 - 12:13
त्या लहानग्याचं अंमळ कौतुक वाटलं! :) स्वातीताई, येऊ द्या अजूनही... आपला, (व्यक्तिचित्रप्रेमी) तात्या.

ऋषिकेश 12/07/2008 - 19:57
स्वातीताई, नटवर आम्हालाही आवडून गेला :) भाषाशैली मस्तच!
त्याला जगातल्या प्रत्येक गोष्टीत स्वारस्य होते... खिडकीतून दिसणार्‍या आकाशाच्या तुकड्यात , रुळां पलीकडे वसलेल्या झोपड्यांमध्ये, मागे मागे पळत जाणार्‍या झाडाझुडपात, डब्यात पसरलेल्या कचर्‍यात तस्साच या चमकत्या अंगठ्या कर्ण फुलात . त्याला प्रत्येक वस्तू प्रत्येक गोष्ट बघायची होती, पारखायची होती...
हे सह्हीच. -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

विसोबा खेचर 15/07/2008 - 12:13
त्या लहानग्याचं अंमळ कौतुक वाटलं! :) स्वातीताई, येऊ द्या अजूनही... आपला, (व्यक्तिचित्रप्रेमी) तात्या.
नटवर . लोकल मधला २ क्लासच्या डबा तुमच्या पैकी बर्‍याच जणांना परिचित असेल. सेकंड क्लास आणि तो ही लेडीज सेकंड क्लास म्हणजे ...गडबड- गोंधळ, भांडण बाचाबाची, सड्या-डागांची चौकशी व घर, नवरा, मुलं यांच्याशी जोडलेली गार्‍हाणी. त्यात मधून फिरणारे फेरी वाले आणि गोंधळामुळे बावचळून गेलेल्या लहान मुलांची चिरचिर, :D या सगळ्याला छेदणारी एक हास्याची लकेर हे त्याचं वरवर दिसणार रूप, पण या वातावरणात आपला प्रवेश झाला की मग आपल्याला त्यांतील आणखीनं पात्रे कळू लागतात. त्यांच्या भूमिका पाहताना सगळ्या गर्दी गोंगाटाचा विसर पडतो, निदान मला तरी!. ट्रेन मध्ये शिरल्यावर एक दोन मिनटांतच माझी भूमिका सुरू होते.
कथा
प्रवास
अनुभव
प्रतिक्रिया
विरंगुळा

चौथी सीट

स्वाती फडणीस ·

विसोबा खेचर 12/07/2008 - 12:32
मस्त कविता..अभिनंदन! दाराशी उभं राहून वारा खाण्याची मौज वेगळीच! :) आपला, (मुंबईकर चाकरमानी) तात्या.

बेसनलाडू 12/07/2008 - 14:55
मागे मागे धावणारी.. दिसतील स्थानके, फलाटावर दिसतील थांबूनी.. जिवंत पुतळे! रोज रोज पटरी वरूनी.. गरगर फिरणारे, दिसेल चेहर्‍या चेहर्‍यावरी, जीवन जाळे! हे छान. आवडले. (मुंबईकर)बेसनलाडू

धनंजय 12/07/2008 - 18:17
चवथ्या सीटच्या संदर्भाने चक्रावलो होतो... आता आठवण येउन अर्थ कळला. छानच आहे कविता. ठाण्याला शाळेतल्या सुटीत मी जात असे, तेव्हा लोकलचे आकर्षणही वाटे, गर्दीची भीतीही वाटे. मुंबईत न राहाता मध्य रेल्वेची सर्व उपनगरीय स्थानके पाठ होती, कुठल्या स्थानकाचा फलट उजव्या आणि कुठल्या स्थानकाचा फलाट डावीकडे हे सगळे पाठ असण्याइतके चक्रम आकर्षण होते.

ऋषिकेश 12/07/2008 - 18:43
वा स्वातीताई, मस्त आहे कविता.. आवडली :) मागे मागे धावणारी.. दिसतील स्थानके, फलाटावर दिसतील थांबूनी.. जिवंत पुतळे! दिसतील एकटे झुंडींनी, गर्दीत हरवलेले.. सापडतील गर्दीतले कधी, क्षण एकटे! हे विषेश वाटले -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

श्रीकृष्ण सामंत 12/07/2008 - 19:47
स्वातीताई, सुंदर कविता लिहिलीत.सुरवाती पासून शेवट पर्यंत लिंक ठेवलेली पाहून मला मी १८ वर्ष मागे घेऊन गेलो.कवितेचा मुख्य गाभा तोच पण मुंबईची वस्ति वाढल्याने , "ऊन, पाऊस, वाऱ्याशी, सम साधणे!" कसं काय जमत असावं आता लोकांना ह्याच कुतुहल वाटतं.कादाचित माझ्या वयोमानामुळे तसं वाटत असावं. मनातला आशय समर्पकपणे विशद करायला कविते सारखं दुसरं साधन नाही हेच खरं. www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com

विसोबा खेचर 12/07/2008 - 12:32
मस्त कविता..अभिनंदन! दाराशी उभं राहून वारा खाण्याची मौज वेगळीच! :) आपला, (मुंबईकर चाकरमानी) तात्या.

बेसनलाडू 12/07/2008 - 14:55
मागे मागे धावणारी.. दिसतील स्थानके, फलाटावर दिसतील थांबूनी.. जिवंत पुतळे! रोज रोज पटरी वरूनी.. गरगर फिरणारे, दिसेल चेहर्‍या चेहर्‍यावरी, जीवन जाळे! हे छान. आवडले. (मुंबईकर)बेसनलाडू

धनंजय 12/07/2008 - 18:17
चवथ्या सीटच्या संदर्भाने चक्रावलो होतो... आता आठवण येउन अर्थ कळला. छानच आहे कविता. ठाण्याला शाळेतल्या सुटीत मी जात असे, तेव्हा लोकलचे आकर्षणही वाटे, गर्दीची भीतीही वाटे. मुंबईत न राहाता मध्य रेल्वेची सर्व उपनगरीय स्थानके पाठ होती, कुठल्या स्थानकाचा फलट उजव्या आणि कुठल्या स्थानकाचा फलाट डावीकडे हे सगळे पाठ असण्याइतके चक्रम आकर्षण होते.

ऋषिकेश 12/07/2008 - 18:43
वा स्वातीताई, मस्त आहे कविता.. आवडली :) मागे मागे धावणारी.. दिसतील स्थानके, फलाटावर दिसतील थांबूनी.. जिवंत पुतळे! दिसतील एकटे झुंडींनी, गर्दीत हरवलेले.. सापडतील गर्दीतले कधी, क्षण एकटे! हे विषेश वाटले -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

श्रीकृष्ण सामंत 12/07/2008 - 19:47
स्वातीताई, सुंदर कविता लिहिलीत.सुरवाती पासून शेवट पर्यंत लिंक ठेवलेली पाहून मला मी १८ वर्ष मागे घेऊन गेलो.कवितेचा मुख्य गाभा तोच पण मुंबईची वस्ति वाढल्याने , "ऊन, पाऊस, वाऱ्याशी, सम साधणे!" कसं काय जमत असावं आता लोकांना ह्याच कुतुहल वाटतं.कादाचित माझ्या वयोमानामुळे तसं वाटत असावं. मनातला आशय समर्पकपणे विशद करायला कविते सारखं दुसरं साधन नाही हेच खरं. www.shrikrishnasamant.wordpress.com श्रीकृष्ण सामंत "कृष्ण उवाच" shrikrishnas@gmail.com
चौथी सीट . नकोच ती सीट चौथी, हट जाऊ दे.. दाराशी उभे राहूनी, वारा खाऊ दे! पाठीचा कणा वाकवूनी, तोल साधणे.. सरकेल का कुणी म्हणूनी, वळून पाहणे! पायात पाय गुंतवूनी, आक्रसून राहणे.. अवघडलेल्या हातांनी, आधार शोधणे! नकोच ती डब्यातली, घुसमट..
प्रकटन
कविता

(ही पाल तुरुतुरु__)

अमोल केळकर ·

प्रियाली 12/07/2008 - 17:14
पाल हा अनेकांच्या आवडीचा विषय दिसतो आहे. ;) पाल आणि विडंबन दोन्ही मस्त!

चतुरंग 12/07/2008 - 21:37
एकदम झकास, चालीत म्हणता येतंय! (अवांतर - सकाळपासून स्वयंपाक घराच्या आसपास हे विडंबन गुणगुणून मी सौं ना हैराण करण्यात यशस्वी झालोय! ;) (स्वगत - रंगा, खातोयस आता बोलणी, तुला लेका खाजच फार!) चतुरंग

अभिज्ञ 12/07/2008 - 21:56
विडंबन झकासच झालेय. मजा आली. अन तात्यांनी लावलेला पालीचा फोटू तर लै भारी आलाय. आयला ,पाल पण एवढी सुंदर व निरागस दिसते ह्याची कल्पना नव्हती. मला तर या पालीत कारुण्याची छटा आढळतेय. अभिज्ञ.

विसोबा खेचर 13/07/2008 - 00:26
आयला ,पाल पण एवढी सुंदर व निरागस दिसते ह्याची कल्पना नव्हती. मला तर या पालीत कारुण्याची छटा आढळतेय. लाख बोललात अभिज्ञराव! अहो किळसवाणा दिसतो म्हणून तुम्हीआम्ही लोकांनी उगाचंच त्या गरीब बिचार्‍या प्राण्याचा आजपर्यंत तिटकारा केला आहे/करत आलेलो आहोत! पण प्रत्यक्षात हा प्राणी अतिशय स्वच्छ असतो. स्वभावाने अत्यंत घाबरट आणि अत्यंत गरीब! पाल बिचारी दिवसरात्र कुठे काही पोटाची खळगी भरायला मिळेल का या चिंतेत असते! मला पाल हा प्राणी अतिशय आवडतो. सळसळ पळण्यात मोठी वाकबगार असते. तरीही मी केव्हातरी तिला जिवंत पकडण्यात यशस्वी होतो. हातात पकडून दोन मिनिटं तिचं निरिक्षण करावं, आपल्या चिमटीत अगदी शांत बसून असते. कधी हाती लागलीच तर मी नेहमी तिच्याशी सुखदु:खाच्या दोन गप्पा मारतो अन् देतो सोडून बापडीला. जाते पुन्हा सरसर निघून आपल्या वाटेने! :) तात्या.

प्राजु 13/07/2008 - 19:24
त्या पालीचं फारच निरिक्षण केललेलं दिसतं तुम्ही...! सह्हीये एकदम. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

प्रियाली 12/07/2008 - 17:14
पाल हा अनेकांच्या आवडीचा विषय दिसतो आहे. ;) पाल आणि विडंबन दोन्ही मस्त!

चतुरंग 12/07/2008 - 21:37
एकदम झकास, चालीत म्हणता येतंय! (अवांतर - सकाळपासून स्वयंपाक घराच्या आसपास हे विडंबन गुणगुणून मी सौं ना हैराण करण्यात यशस्वी झालोय! ;) (स्वगत - रंगा, खातोयस आता बोलणी, तुला लेका खाजच फार!) चतुरंग

अभिज्ञ 12/07/2008 - 21:56
विडंबन झकासच झालेय. मजा आली. अन तात्यांनी लावलेला पालीचा फोटू तर लै भारी आलाय. आयला ,पाल पण एवढी सुंदर व निरागस दिसते ह्याची कल्पना नव्हती. मला तर या पालीत कारुण्याची छटा आढळतेय. अभिज्ञ.

विसोबा खेचर 13/07/2008 - 00:26
आयला ,पाल पण एवढी सुंदर व निरागस दिसते ह्याची कल्पना नव्हती. मला तर या पालीत कारुण्याची छटा आढळतेय. लाख बोललात अभिज्ञराव! अहो किळसवाणा दिसतो म्हणून तुम्हीआम्ही लोकांनी उगाचंच त्या गरीब बिचार्‍या प्राण्याचा आजपर्यंत तिटकारा केला आहे/करत आलेलो आहोत! पण प्रत्यक्षात हा प्राणी अतिशय स्वच्छ असतो. स्वभावाने अत्यंत घाबरट आणि अत्यंत गरीब! पाल बिचारी दिवसरात्र कुठे काही पोटाची खळगी भरायला मिळेल का या चिंतेत असते! मला पाल हा प्राणी अतिशय आवडतो. सळसळ पळण्यात मोठी वाकबगार असते. तरीही मी केव्हातरी तिला जिवंत पकडण्यात यशस्वी होतो. हातात पकडून दोन मिनिटं तिचं निरिक्षण करावं, आपल्या चिमटीत अगदी शांत बसून असते. कधी हाती लागलीच तर मी नेहमी तिच्याशी सुखदु:खाच्या दोन गप्पा मारतो अन् देतो सोडून बापडीला. जाते पुन्हा सरसर निघून आपल्या वाटेने! :) तात्या.

प्राजु 13/07/2008 - 19:24
त्या पालीचं फारच निरिक्षण केललेलं दिसतं तुम्ही...! सह्हीये एकदम. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/
(ही पाल तुरुतुरु, चढी भिंतीवरती हळु ) मराठीतील एक प्रसिध्द गाणे ही चाल तुरुतुरु उडती केस भुरुभुरु डाव्या डोळ्यावर बट सरली या चालीवर खालील रचना --------------------------------- ही पाल तुरुतुरु, चढी भिंतीवरती हळु वरच्या खिडकीतुन आत सरली ! की उंचावरच्या कप्प्यात, अडगळीच्या जागेत पालीण सळसळली !! कोळ्यांशी मैत्री जमव ना ! जाळिशी फिल्डिंग लाव ना ! शेपुट वळ वळ कर ना! डासांवरती झडप घाल ना ! मनी खालुन जाता वरं वळुन पाहाता, पाल संकटात सापडली !! उगाच झाडू हाणून ! फवारा हिटचा मारुन ! शेपुट चाचपुन काठीन ! तो
प्रकटन
विडंबन

छचोर

बेसनलाडू ·

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 12/07/2008 - 09:24
पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर सही !!! दिसला आम्हाला पाऊस, तिच्या ओल्याचिंब केसावर आणि मानेवरही !!!

विसोबा खेचर 12/07/2008 - 09:35
लै भारी कविता..! खूप आवडली... 'साला' हा शब्द अगदी सहजतेने आणि चपखल बसला आहे! :) ढगावर पडणार्‍या मल्हाराच्या थापेची कल्पना खूप छान वाटली! अभिनंदन... आपला, (मल्हारप्रेमी) तात्या.

ऋषिकेश 12/07/2008 - 09:43
अहाहाहा बेला! साला बेष्ट कविता :)
पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो
वा वा! बहोत खूब :) अजून येऊ दे -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

प्राजु 12/07/2008 - 20:42
अभिनंदन... मुक्तछंदातली ही तुझी मी वाचलेली पहिलीच कविता. खूप छान लिहिली आहेस. हृषिकेश म्हणतो त्याप्रमाणे, टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो हे अगदी खास... - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

बेसनलाडू 12/07/2008 - 10:02
'रकीब' वरुन पाकिस्तानी गझल गायिका मुन्नी बेगम यांच्या 'आवारगी में हद से गुजर जाना चाहिये' या गझलेतला एक शेर आठवला - मुझसे बिछडकर इन दिनों किस रंग में है वह यह देखने रकीब के घर जाना चाहिये :) :) (स्मरणशील)बेसनलाडू

मुक्तसुनीत 12/07/2008 - 10:22
जखमी करणारा शेर ! :-) रकीबांच्या टोळक्यासमोर आपली तक्रार करणार्‍या आपल्या प्रियेला उद्देशून मिर्झा गालिब म्हणतो : जमा करते हो क्युं रकीबोंको ? एक तमाशा हुआ , गिला न हुआ ! हाय , दर्द मिन्नत-कश्-ए दवा न हुआ, मैं न अच्छा हुआ , बुरा न हुआ :-)

अनिल हटेला 12/07/2008 - 10:44
लै भारी!! मस्त कविता!!! एकदम सह्ज सुन्दर !!! -- ऍनयू उर्फ बैल ~~~ आमची कोठेही शाखा नाही~~~

साती 12/07/2008 - 13:22
फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो मस्तच रे बेला! साती

ब्रिटिश टिंग्या 12/07/2008 - 17:40
छचोर अन् साला हे शब्द योग्य ठिकाणी टाकल्यामुळे जास्त बहार आली. फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं क्लास! (साला छचोर) टिंग्या :)

धनंजय 12/07/2008 - 18:02
मस्त कल्पना आहे. वरकरणी छचोर पावसाविरुद्ध तळतळाट, आतून हळवेपणा.

प्रियाली 12/07/2008 - 18:22
तो कोसळतो,मी ढासळतो
मस्त कल्पना. छचोर साला शब्द कसा अगदी चपखल बसला आहे.

प्रमोद देव 12/07/2008 - 21:12
काही म्हणा ह्या कविहृदयाच्या लोकांना साध्या गोष्टीतही खूप काही दिसते की जे आमच्यासारख्या गद्य(की गध्या?) लोकांना कधीच दिसत नाही. म्हणतात ना ... तेथे पाहिजे जातीचे! बेला कविता आवडली. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

पिवळा डांबिस 12/07/2008 - 23:11
दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं आणि लाजून लाजून तुझंही मग काय! - पावसाला आणखी पाणी मिळतं,भिजवायला! क्या बात है!!! दुसर्‍या कुणी भि़जवलं तुला, तर माझ्याशी गाठ आहे..... तुला ओलीचिंब करणं, फक्त ह्यालाच माफ आहे... हा पाऊस इतका छचोर आहे साला..... -पिडा

बेसनलाडू 12/07/2008 - 23:46
दुसर्‍या कुणी भि़जवलं तुला, तर माझ्याशी गाठ आहे..... तुला ओलीचिंब करणं, फक्त ह्यालाच माफ आहे... हा पाऊस इतका छचोर आहे साला..... वा काका वा! (माफीचा साक्षीदार)बेसनलाडू

इनोबा म्हणे 13/07/2008 - 00:28
बेलाशेठ, मस्त कविता! मजा आली. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

सर्किट 13/07/2008 - 09:02
कन्सेप्ट बद्दल तुला दहा पैकी दहा मार्क दिले बेला. पण शब्दांत आणखी छान करता आलं असतं. छचोर - १० मार्क (इथे मुजोर अस्तं तर ६ मार्क मिळाले असते.) साला - ९ पण मल्हारची थाप ? - ० मार्क.. बघ , पुन्हा विचार कर. - सर्किट

कोलबेर 13/07/2008 - 10:54
..म्हणतो..'मल्हाराची थाप' हे थोडे खटकले! ..बाकी १०/१०.. छचोर तर मस्तच! बाकी ही नविन गुणांकन पद्धत आवडली (थापाड्या) कोलबेर

बेसनलाडू 13/07/2008 - 11:07
मल्हाराची थाप ही (थापाड्या)कोलबेर मधली थाप नाही. हे कळले नाही म्हणून ० की मला जी थाप मारायची नव्हती,तुमच्या दृष्टीने नेमकी ती पडली म्हणून ० हे मला तरी कळले नाही.असो. प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. स्वाक्षरीतून खुलासा होईल,असे वाटते.बघा,पुन्हा विचार करा. (तबलजी)बेसनलाडू

कोलबेर 13/07/2008 - 11:15
मल्हाराची थाप ही तबल्यावरचीच थाप वाटली होती स्वाक्षरीतुन निव्वळ एक शाब्दिक कोटी करण्याचा (अयशस्वी?) प्रयत्न केला होता. 'मल्हार' हा एक पावसाचा राग आहे तबल्याचा ताल नाही अशी कल्पना असल्याने 'मल्हाराची थाप' कल्पना खटकली होती. (० मार्क ही श्री. सर्किट ह्यांची कल्पना) -(प्रामाणिक) कोलबेर अवांतर : स्वगतः ' अप्रकट' आस्वादकांचे देखिल 'प्रकट' आभार मानावे लागतात का? ;)

बेसनलाडू 13/07/2008 - 11:38
मल्हार पावसाचा राग आणि त्याने आभाळरूपी तबल्यावर मारलेली थाप अशी काहीशी ती कल्पना होती.आता कविता लिहितेवेळी, तबल्यावर तालाबरहुकूम थाप आधी आणि मग रागाचे उमटणे की आधी राग उमटणे (सूर आणि सूरक्रम हे रागाचे मूळ) आणि मग त्याने दिलेली तबल्यावरची थाप (उमट(व)लेला ताल व त्याची जोड) हा शास्त्रीय (अ?)विचार किंवा अगदी ताल आणि राग यांच्याविषयीचा पूर्ण शास्त्रीय अविचार यांपैकी एक किंवा दोन्ही कारणांमुळे एकूण खटकाखटकी झाली असावी,असा अंदाज आहे.कविता लिहिताना जिवंत असलेल्या भावनांच्या अंमलाखाली मी तरी स्वतःचे अशास्त्रीय डोके त्याच्या शास्त्रीय काउन्टरपार्टवर अधिराज्य गाजवण्यास पूर्ण मोकाट सोडतो. (सुस्पष्ट)बेसनलाडू अवांतर - आभार मानणे हे सौजन्य.अप्रकटांचे प्रकट आभार ही मिपावरीलच इतर काही कवी,विडंबनकारांकडून (कॉपीराइट्स नसल्याचा फायदा घेऊन) ढापलेली परंपरा. (ढापुचंद)बेसनलाडू

बेसनलाडू 13/07/2008 - 11:08
सर्व प्रकट व अप्रकट आस्वादकांचे मनःपूर्वक आभार. (आभारी)बेसनलाडू

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 12/07/2008 - 09:24
पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर सही !!! दिसला आम्हाला पाऊस, तिच्या ओल्याचिंब केसावर आणि मानेवरही !!!

विसोबा खेचर 12/07/2008 - 09:35
लै भारी कविता..! खूप आवडली... 'साला' हा शब्द अगदी सहजतेने आणि चपखल बसला आहे! :) ढगावर पडणार्‍या मल्हाराच्या थापेची कल्पना खूप छान वाटली! अभिनंदन... आपला, (मल्हारप्रेमी) तात्या.

ऋषिकेश 12/07/2008 - 09:43
अहाहाहा बेला! साला बेष्ट कविता :)
पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो
वा वा! बहोत खूब :) अजून येऊ दे -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

प्राजु 12/07/2008 - 20:42
अभिनंदन... मुक्तछंदातली ही तुझी मी वाचलेली पहिलीच कविता. खूप छान लिहिली आहेस. हृषिकेश म्हणतो त्याप्रमाणे, टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो हे अगदी खास... - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

बेसनलाडू 12/07/2008 - 10:02
'रकीब' वरुन पाकिस्तानी गझल गायिका मुन्नी बेगम यांच्या 'आवारगी में हद से गुजर जाना चाहिये' या गझलेतला एक शेर आठवला - मुझसे बिछडकर इन दिनों किस रंग में है वह यह देखने रकीब के घर जाना चाहिये :) :) (स्मरणशील)बेसनलाडू

मुक्तसुनीत 12/07/2008 - 10:22
जखमी करणारा शेर ! :-) रकीबांच्या टोळक्यासमोर आपली तक्रार करणार्‍या आपल्या प्रियेला उद्देशून मिर्झा गालिब म्हणतो : जमा करते हो क्युं रकीबोंको ? एक तमाशा हुआ , गिला न हुआ ! हाय , दर्द मिन्नत-कश्-ए दवा न हुआ, मैं न अच्छा हुआ , बुरा न हुआ :-)

अनिल हटेला 12/07/2008 - 10:44
लै भारी!! मस्त कविता!!! एकदम सह्ज सुन्दर !!! -- ऍनयू उर्फ बैल ~~~ आमची कोठेही शाखा नाही~~~

साती 12/07/2008 - 13:22
फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो मस्तच रे बेला! साती

ब्रिटिश टिंग्या 12/07/2008 - 17:40
छचोर अन् साला हे शब्द योग्य ठिकाणी टाकल्यामुळे जास्त बहार आली. फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं क्लास! (साला छचोर) टिंग्या :)

धनंजय 12/07/2008 - 18:02
मस्त कल्पना आहे. वरकरणी छचोर पावसाविरुद्ध तळतळाट, आतून हळवेपणा.

प्रियाली 12/07/2008 - 18:22
तो कोसळतो,मी ढासळतो
मस्त कल्पना. छचोर साला शब्द कसा अगदी चपखल बसला आहे.

प्रमोद देव 12/07/2008 - 21:12
काही म्हणा ह्या कविहृदयाच्या लोकांना साध्या गोष्टीतही खूप काही दिसते की जे आमच्यासारख्या गद्य(की गध्या?) लोकांना कधीच दिसत नाही. म्हणतात ना ... तेथे पाहिजे जातीचे! बेला कविता आवडली. मराठी भाषा हा माझा प्राणवायू आहे

पिवळा डांबिस 12/07/2008 - 23:11
दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं आणि लाजून लाजून तुझंही मग काय! - पावसाला आणखी पाणी मिळतं,भिजवायला! क्या बात है!!! दुसर्‍या कुणी भि़जवलं तुला, तर माझ्याशी गाठ आहे..... तुला ओलीचिंब करणं, फक्त ह्यालाच माफ आहे... हा पाऊस इतका छचोर आहे साला..... -पिडा

बेसनलाडू 12/07/2008 - 23:46
दुसर्‍या कुणी भि़जवलं तुला, तर माझ्याशी गाठ आहे..... तुला ओलीचिंब करणं, फक्त ह्यालाच माफ आहे... हा पाऊस इतका छचोर आहे साला..... वा काका वा! (माफीचा साक्षीदार)बेसनलाडू

इनोबा म्हणे 13/07/2008 - 00:28
बेलाशेठ, मस्त कविता! मजा आली. कर्मण्ये वाधिकारस्ते | मां फलकेशू कदाचनं : कार्यकर्त्यांनी कर्म करीत रहावे,आपल्या नावाचे फलक लागतील अशी अपेक्षा करु नये. -इनोबा म्हणे -मराठमोळे वॉलपेपर

सर्किट 13/07/2008 - 09:02
कन्सेप्ट बद्दल तुला दहा पैकी दहा मार्क दिले बेला. पण शब्दांत आणखी छान करता आलं असतं. छचोर - १० मार्क (इथे मुजोर अस्तं तर ६ मार्क मिळाले असते.) साला - ९ पण मल्हारची थाप ? - ० मार्क.. बघ , पुन्हा विचार कर. - सर्किट

कोलबेर 13/07/2008 - 10:54
..म्हणतो..'मल्हाराची थाप' हे थोडे खटकले! ..बाकी १०/१०.. छचोर तर मस्तच! बाकी ही नविन गुणांकन पद्धत आवडली (थापाड्या) कोलबेर

बेसनलाडू 13/07/2008 - 11:07
मल्हाराची थाप ही (थापाड्या)कोलबेर मधली थाप नाही. हे कळले नाही म्हणून ० की मला जी थाप मारायची नव्हती,तुमच्या दृष्टीने नेमकी ती पडली म्हणून ० हे मला तरी कळले नाही.असो. प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. स्वाक्षरीतून खुलासा होईल,असे वाटते.बघा,पुन्हा विचार करा. (तबलजी)बेसनलाडू

कोलबेर 13/07/2008 - 11:15
मल्हाराची थाप ही तबल्यावरचीच थाप वाटली होती स्वाक्षरीतुन निव्वळ एक शाब्दिक कोटी करण्याचा (अयशस्वी?) प्रयत्न केला होता. 'मल्हार' हा एक पावसाचा राग आहे तबल्याचा ताल नाही अशी कल्पना असल्याने 'मल्हाराची थाप' कल्पना खटकली होती. (० मार्क ही श्री. सर्किट ह्यांची कल्पना) -(प्रामाणिक) कोलबेर अवांतर : स्वगतः ' अप्रकट' आस्वादकांचे देखिल 'प्रकट' आभार मानावे लागतात का? ;)

बेसनलाडू 13/07/2008 - 11:38
मल्हार पावसाचा राग आणि त्याने आभाळरूपी तबल्यावर मारलेली थाप अशी काहीशी ती कल्पना होती.आता कविता लिहितेवेळी, तबल्यावर तालाबरहुकूम थाप आधी आणि मग रागाचे उमटणे की आधी राग उमटणे (सूर आणि सूरक्रम हे रागाचे मूळ) आणि मग त्याने दिलेली तबल्यावरची थाप (उमट(व)लेला ताल व त्याची जोड) हा शास्त्रीय (अ?)विचार किंवा अगदी ताल आणि राग यांच्याविषयीचा पूर्ण शास्त्रीय अविचार यांपैकी एक किंवा दोन्ही कारणांमुळे एकूण खटकाखटकी झाली असावी,असा अंदाज आहे.कविता लिहिताना जिवंत असलेल्या भावनांच्या अंमलाखाली मी तरी स्वतःचे अशास्त्रीय डोके त्याच्या शास्त्रीय काउन्टरपार्टवर अधिराज्य गाजवण्यास पूर्ण मोकाट सोडतो. (सुस्पष्ट)बेसनलाडू अवांतर - आभार मानणे हे सौजन्य.अप्रकटांचे प्रकट आभार ही मिपावरीलच इतर काही कवी,विडंबनकारांकडून (कॉपीराइट्स नसल्याचा फायदा घेऊन) ढापलेली परंपरा. (ढापुचंद)बेसनलाडू

बेसनलाडू 13/07/2008 - 11:08
सर्व प्रकट व अप्रकट आस्वादकांचे मनःपूर्वक आभार. (आभारी)बेसनलाडू
पाऊस इतका छचोर आहे साला! ओल्याचिंब केसांमधून रुळतो तुझ्या मानेवर टपटपतो लाजलाजून,जमून भिवयांच्या पागोळ्यांवर पडतो आम्ही दोघेही -पडली मल्हाराची थाप ढगांवर की फरक फक्त इतकाच - तो कोसळतो,मी ढासळतो दुसर्‍या कुणी तुला भिजवलं असं की माझं पाणी पाणी होतं आणि लाजून लाजून तुझंही मग काय! - पावसाला आणखी पाणी मिळतं,भिजवायला! पाऊस इतका छचोर आहे साला!
प्रकटन
विचार
प्रेमकाव्य
कविता

बंड्याचा शि. सा.न.वि.वि.

कियोस्का ·
बंड्या enjoy friends, ती. बाबा आणि सौ . आईस, बंड्याचा शि. सा.न.वि.वि. मी पुण्यात होस्टेलवर सुखरूप येऊन पोहोचलो. तुम्ही लगोलग मला बाईक घेऊन दिल्यामुळे माझी कॉलेजला आणि क्‍लासला जाण्याची मस्त सोय झालीय बरं का ! पुण्यात बाईक चालवायला जबरी मजा येते. पुणेकरांचे आवडीचे पूर्वीचे वाहन म्हणजे सायकल . आपल्या गावात देवाला सोडलेल्या रेड्याला जसे कोणीही काहीही करत नाहीत, तसेच इथे सायकलस्वारांना कोणताही नियम लागू नाही . पोलिसांची नजर चुकवून आणि शिट्टीचा इशारा ऐकून न ऐकल्यासारखे करून हे झक्‍कासपैकी पसार होतात. काय करणार ! सध्याचे लाइफच धावपळीचे झाले आहे .
विरंगुळा
धोरण

..

प्रियाली ·

बेसनलाडू 12/07/2008 - 03:22
कथालेखिकेच्या पूर्वलौकिकाला जागणारी कथा बरेच दिवसांनी वाचायला मिळाली. फार आवडली. (वाचक)बेसनलाडू

केशवसुमार 12/07/2008 - 19:07
प्रियालीताई, एकदम डेंजर कलाटणी! :O कथा आवडली. पण गबाळ्याला मारायला नको होते. :( . अपघाता पर्यंत ठीक आहे.. #:S (अहिंसक)केशवसुमार स्वगतः ही जर सत्य कथा असली तर ह्या ताईं पासून सांभाळून रहायला हवे.. :B तरी बघितलस ना त्या जालसर्वज्ञाचे काय हाल केले ते :T

प्रियाली 12/07/2008 - 19:26
गबाळ्याला मारायला नको होते.
अहो त्याला मारलं नसतं तर डेंजर कलाटणी कशी मिळाली असती? ;) भयकथेत एखाद्याला न मारणे = विडंबनात बाई-बाटली न आणणे. ;)
तरी बघितलस ना त्या जालसर्वज्ञाचे काय हाल केले ते
कोण हो नेमके? नाही, ही सत्यकथा नाही. :) असती तर मात्र शेवट कथानायिकेसारखा नसता झाला. :D (शाब्दिक हिंसातज्ज्ञ)प्रियाली

केशवसुमार 12/07/2008 - 19:46
भयकथेत एखाद्याला न मारणे = विडंबनात बाई-बाटली न आणणे. ;) हा हा हा .. ह बाकी एकदम खर!! (सहमत)केशवसुमार हे घ्या आमचं बाई बाटली शिवायचे एक विडंबन ;) (निर्लेप)केशवसुमार

प्रियाली 12/07/2008 - 19:58
असं अपघाताने एखादं विडंबन किंवा भयकथा पडू शकते खरी. ;) तुम्हाला प्रतिसाद तिथेच दिला आहे. :)

सर्किट 13/07/2008 - 08:42
अरे (माझ्या प्रिय मित्रांनो), असे नका रे छळू ! येथील व्यवस्थापनाविषयी आमची निराशा व्यक्त करून आम्ही वाचन मात्र झालो, तेव्हा लगेच प्रियाली ची भयकथा आली. असे नका रे छळू ! चालेल. अम्ही वाचनमात्र नाही आता. पण व्यवस्थापनाशी लढतच राहणार. व्यवस्थापनच्या डोकेदुखीचे कारण बनण्यची जबाबदारी आता तुमची. प्रियाली, कथा छानच आहे. विशेषतः पहिला भाग अत्यंत छान आहे. अर्थात कथा प्रियालीची असल्याने दुसरा भाग काहीतरी गोच करणार ही खात्री होतीच. पण ती गोचही विशेष वाटली नाही यावेळी. जरा विचार करून सांगतो. आणखी मस्त होऊ शकली असती, असे वाटते. - (लेखनमात्र) सर्किट

केशवसुमार 13/07/2008 - 13:07
सर्किटशेठ, वाचनमात्र चे लेखनमात्र हे उत्तम.. अभिनंदन!! (वाचकमात्र)केशवसुमार स्वगत१: इतिहासाचा फड आता पुन्हा सुरू होणार 'केश्या' टिंग टिंग टिंग.. (तमाशाप्रेमी)केशवसुमार स्वगत२ व्यवस्थापनच्या डोकेदुखी काय हे सर्किटशेठ, कुठल्याही व्यवस्थापनाला कधी डोके असते का? मग डोकेदुखी कशी होणार? (बुचकळ्यात)केशवसुमार

प्रियाली 13/07/2008 - 16:20
धन्यवाद सर्केश्वर. कथा आणि पुनरागमानाबद्दल. :) बाकी, गोचीचं काय घेऊन बसलात? आपण आलात आता सर्वांची पुन्हा गोची. तिच सर्वांत भारी नाही का? ;)

केशवसुमार 13/07/2008 - 12:58
प्रियालीताई, (विषयांतर वाटलेला मजकूर वगळला. : प्रशासक) तिथे अस काही तरी दिसते आहे नक्की काय लिहिले होते? :? (बुचकळ्यात)केशवसुमार

प्रियाली 13/07/2008 - 16:18
नक्की काय लिहिले होते?
अहो इतकेच लिहिले होते की मृत्युशिवाय असणारी भयकथा इथे वाचावी. आणि वर भूलनगरीचा दुवा दिला होता. बस्स एवढेच! प्रशासक महाराजांना ते विषयांतर वाटावे याचे नवल वाटते. ती गोष्ट मनोगतावर देऊन वर पूर्वप्रसिद्धी: मिसळपाव असे लिहिण्याची खुमखुमी आली आहे. तसे केले तर आख्खी गोष्टच उडवून टाकतील. ;)

टारझन 13/07/2008 - 03:30
बिच्चार्‍या बाळ्या-गबाळ्याला "फुल्लस्टॉप" नसता दिला तर बरं झालं असंत... त्याला फार फार तर "कॉमा" त टाकल असतं. बाकी तुमच्या कथेत मोड(ट्विस्ट) आणन्याच्या कौशल्याबद्दल दाद घेऊन गेलात .. (केकता कपूर को हरा दिया).. कथा संपल्याची हुरहुर... अवांतर (खरी घटना) : आमच्या शाळेतल्या एका अशाच मूलाची आठवण झाली (कोणी म्हणे तो लवकर जन्मला होता.) सर्व मुले त्याच दप्तर रोज न चुकता कचर्‍याच्या बादलीत टाकत असत. त्याला मागून पोर टपल्या मारत.शाळेतून घरी जायच्या रोडवरून मुले कधी त्याला सरळ चालू देत नसत.त्याल खाली ढकलत. त्यामूळे तो कधी सहलीला पण याचा नाही. त्याच शर्ट रोज शाईने भरवलं जायचं... तो रोजचं गिर्‍हाईक असायचा. त्याची आई नेहमी बिचारी मुख्याध्यापकांच्या केबिन बाहेर तक्रारी साठी बसलेली असायची. त्यात तो ऑलरेडी २ शाळांत असाच त्रास झाला म्हणून आमच्या शाळेत आला होता. या सगळ्यामूळे त्याचा आत्मविश्वासच हरवला होता. आपलाच कुबड्या खवीस (आमच्या येथे अस्थी व दंत विमा आणि सायकल पंक्चर काढून मिळेल तसेच सर्व प्रकारचे मोबाईल-संगणक रिपेर* करून मिळेल. ) नोट : लग्न पार्ट्यांच्या ऑर्डरी स्विकारतो.
तू भारी ...तर जा घरी...

प्राजु 12/07/2008 - 03:05
सॉलिड कथा.... एकदम अशी कलाटणी मिळेल असं वाटलं नव्हतं.. सुन्न झालं डोकं.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

धनंजय 12/07/2008 - 03:27
दोन भागांत विभागली हे बरे केले. कलाटणी आणखीन जोरदार झाली. अवांतर : लहान मुलांकडून थोड्याशाच बालसुलभ क्रूरतेमुळे भयंकर हानी होऊ शकते. त्याविषयी काही महिन्यांपूर्वी "अटोनमेंट" नावाचा चित्रपट बघितला. यात एक १२-१४ वर्षांच्या मुलीला आपल्या मोठ्या बहिणीच्या प्रियकराबद्दल हेवा/असूया/राग असे काही वाटते. "हा मुलींना त्रास देतो" असा काही आपल्या मनाचा ग्रह ती मुद्दामून करून घेते. एका परिस्थितीत त्या तरुणावर दुसर्‍या एका मुलीवर बलात्कार केल्याचा खोटा वहीम येतो - पण पुरावा नसल्यामुळे तो सुटणार असतो (वहीम खोटाच असतो.) ही छोटी मुलगी आपण त्या घटनेची साक्षीदार असल्याचे स्वतःला पटवून घेते, आणि पोलिसांना साक्ष देऊन त्याला गोत्यात आणते. तिच्या मोठ्या बहिणीच्या, आणि त्या तरुणाच्या आयुष्याचे वाटोळे होते - त्या क्षणी मात्र "आपण ताईला वाचवले" असे छोटीला वाटते. पण आयुष्यभर ती ते गुपीत मनात धरून अस्वस्थ होते. "ती त्याची काही भरपाई करू शकते का?" असा चित्रपटातला मुख्य संघर्ष आहे. हा चित्रपट २००८ सालच्या ऑस्करसाठी उमेदवार होता.

प्रियाली 12/07/2008 - 03:33
कथेच्या पहिल्या भागात कथा कोणत्या अंगाने जाणार हे कळू द्यायचं नव्हतं. लहान मुलांच्या बालसुलभ क्रूरतेबद्दल तुम्ही म्हणाला ते अगदी खरं. बर्‍याचदा त्यांना होणार्‍या परिणामांची कल्पना नसते हे सर्वच मान्य करतील पण बरेचदा लहान मुले एखादा अपघात घडला किंवा वाईट घटना घडली तर योग्यप्रकारे रेसिप्रोकेट करतात असे नाही. त्यांना त्यातील गांभीर्य जाणवत नाही किंवा दु:ख, पश्चात्ताप यांची चटकन टोचणी लागत नाही असे पाहिले आहे.

स्वप्निल.. 12/07/2008 - 06:10
प्रियाली, प्रमोद देव यांचा लेख वाचल्यानंतर तुमचे लिखाण वाचन्याची इच्छा होतीच्.. त्यातच ही सुंदर कथा..शेवट कलाटणी पन एकदम खासच.... आवडली.... स्वप्निल..

मदनबाण 12/07/2008 - 06:22
हा गबाळ्या तर भलताच शॉक देऊन गेला !!! (हे सर्व वाचुन सुन्न झालेला) मदनबाण.....

सहज 12/07/2008 - 07:15
प्रियाली इज बॅक!! तो विषय, ती हातळणी एकदम प्रियाली ब्रँड जरी फारसा आवडत नसला तरी क्रमशः हा शब्द वाचायला मिळाव असं वाटत होत.

भाग्यश्री 12/07/2008 - 08:46
वा.. बर्‍याच दिवसांनी प्रियाली तुमची कथा वाचायला मिळाली! मेजर धक्का बसला!! आवडली गोष्ट...

अभिज्ञ 12/07/2008 - 09:06
कथा जबरदस्त झालीये. आपण कथेला जी अनपेक्षित कलाटणि दिलीत ती खासच. आणी जाताजाता भिंतीच्या छताला गबाळ्या पालीसारखा चिकटला होता. त्याचे ते बटबटीत डोळे माझ्यावर रोखलेले होते आणि जीभ मध्येच लपकन माझ्या दिशेने बाहेर येत होती. हे वाक्य तर प्रचंड अंगावर येते.(हि दुसरी कलाटणी म्हणता येइल....) अभिज्ञ

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 12/07/2008 - 09:16
गबाळ्या असह्य तान देऊन गेला. पहिल्या भाग हसरा झाल्यानंतर दुसरा भाग धक्का देणारच, पण तो धक्का कसा असेल याची इतकी अनपेक्षीत कल्पना नव्हती. भिंतीच्या छताला गबाळ्या पालीसारखा चिकटला होता. त्याचे ते बटबटीत डोळे माझ्यावर रोखलेले होते आणि जीभ मध्येच लपकन माझ्या दिशेने बाहेर येत होती. झपाटणारी लेखन शैली, आणि सुंदर कथा !!!
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

ऋषिकेश 12/07/2008 - 09:27
झपाटणारी लेखन शैली, आणि सुंदर कथा !!!
असेच म्हणतो!! धक्का अतिशय अनपेक्षित होता. -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

चतुरंग 12/07/2008 - 09:26
मतकरींच्या कथेची आठवण झाली. रत्नाकर मतकरींच्या भयकथा मी मन लावून वाचत असे. भीतीतर वाटायचीच पण त्याचीच एक अनामिक ओढही वाटायची. तितक्याच ताकदीची शेवटपर्यंत खिळवून ठेवणारी कथा खूप दिवसांनी वाचली. उत्तम कथेबद्दल अभिनंदन! चतुरंग

प्रियाली 12/07/2008 - 15:04
रत्नाकर मतकरींच्या भयकथा मी मन लावून वाचत असे. भीतीतर वाटायचीच पण त्याचीच एक अनामिक ओढही वाटायची.
मलाही, कधीतरी ऑर्कुटवर कोणीतरी टाकली तर एखादी वाचली असावी परंतु गेल्या अनेक वर्षांत मतकरींच्या कथा वाचायला मिळाल्या नाहीत याची रूखरूख वाटते. माझ्या अतिशय आवडीचा प्रकार किंवा त्यांच्या कथांमुळेच गूढकथा हा प्रकार मला लिहायला आवडतो असे म्हटले तर चालेल.
मतकरींच्या कथेची आठवण झाली. तितक्याच ताकदीची शेवटपर्यंत खिळवून ठेवणारी कथा खूप दिवसांनी वाचली.
नाही हो, तेवढा सराईतपणा यायला अद्याप अवकाश आहे परंतु तुमचा प्रतिसाद सुखद वाटला. :)

विसोबा खेचर 12/07/2008 - 09:26
गबाळ्याचं ऐकून धक्काच बसला! कलाटणी लै भारी.... कथामांडणी अतिशय सुरेख अन् ओघवती... आपला, (प्रियालीचा फ्यॅन आणि मित्र) तात्या.

विजुभाऊ 12/07/2008 - 10:33
कल्पनेतले असले तरी स्वभावाचे चपखल प्रतिबिंब आले आहे कथेत. वात्रट॑पणामुळे आणि अगोचरपणामुळे झालेल्या गुन्ह्याची टोचणी निर्मळ असो वा नसो मनाला नेहमीच डाचत असते. पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

झकासराव 12/07/2008 - 10:38
कथा आहे. आधीचा भाग वाचल्यावर ह्या भागात असलेली कलाटणी जास्तच जबरा होती. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

प्रकाश घाटपांडे 12/07/2008 - 11:24
प्रियाली च्या कथा वाचायच्या नाहीत असे ठरवले होते. पण रहावले नाही आणि वाचली. 'वास्तविक' हा 'योगायोग' आहे. मला पालीची भीती वाटत नाही पण आता...प्रियालीची वाटु लागली आहे. (भयभीत!) प्रकाश घाटपांडे

विजुभाऊ 12/07/2008 - 11:26
(भयभीत!) प्रकाश घाटपांडे =)) =)) =)) पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

स्नेहश्री 12/07/2008 - 14:29
बापरे घाबरलेच मी. खिळवुन ठेवणारी कथा आहे.. --@-- स्नेहश्री रहाळ्कर.--@-- आनंदाचे क्षण असतातच जगण्यासाठी दुःखाचे क्षण असतातच विसरण्यासाठी पण खुप काही देउन जातात हे आयुष्यात पुढे जाण्यासाठी

प्रियाली 12/07/2008 - 15:07
मध्यंतरी बराचकाळ इतर कामांत गुंतलेली असल्याने ही कथा अर्धवट लिहून बासनात बांधून ठेवली होती. ;) ती कालपरवा पूर्ण केली तेव्हा ती वाचकांना आवडेल का नाही याबाबत शंका होती. कथा आवडली असे प्रतिसादातून आणि इतरत्र कळवणार्‍या सर्वांचे आभार.

विसुनाना 12/07/2008 - 17:11
या आपल्या 'त्या' जगातल्या नावाला साजेशी कथा! आता कुठे पाल दिसली की ही कथा आठवणार हमखास!

प्रियाली 12/07/2008 - 17:25
या आपल्या 'त्या' जगातल्या नावाला साजेशी कथा!
माझं "त्या" जगात बारसं करण्याबद्दल धन्यवाद. ;)
आता कुठे पाल दिसली की ही कथा आठवणार हमखास!
ये हुई ना बात!

भडकमकर मास्तर 12/07/2008 - 17:49
कथा आवडली.. योग्य जागी दोन भाग केले आहेत..) पहिल्या भागात अजिबातच अंदाज आला नाही.. . ( आता तो गबाळ्या डॅशिंग काम करणार , हीरॉईनला संकटातून सोडवायचं वगैरे आणि "दिसतं तसं नसतं " टायपातला प्रेमाईस प्रूव्ह करणार असल्या भ्रमात असल्याने अधिकच मजा आली कथेला...) ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

llपुण्याचे पेशवेll 12/07/2008 - 19:38
आता तो गबाळ्या डॅशिंग काम करणार , हीरॉईनला संकटातून सोडवायचं वगैरे आणि "दिसतं तसं नसतं " मला पण असेच वाटले होते. पुण्याचे पेशवे

सखी 12/07/2008 - 19:39
प्रियाली कथा आवडली. कलाटणी तर जबरदस्तच, काहीतरी वेगळे घडणार असे वाटते होते, पण अंदाज लावता आला नाही. शाळेतले वातावरण, बाई, दंगा करणारी मुले हे सर्व खूप वर्षे मागे घेऊन गेले; तरीही गबाळ्याला सर्वांनी अगदी टोकाला नेऊन, घुसमट होइस्तोवर चिडवले असे वाटते. कुठेतरी वाचल्याचे आठवते की असेच एका मुलाला बाकीची मुले रोज चिडवत असतात, शेवटी तो ताण असह्य होऊन तो एकदिवस सगळ्यांवर बेछूट गोळीबार करतो. गबाळ्या अस्वस्थ करुन गेला, हे मात्र खरे. 'भयाली' नाव तुला अगदी समर्पक आहे :)

छोटा डॉन 12/07/2008 - 19:42
आधी जेव्हा पहिला भाग वाचला तेव्हा कथा विनोदी अंगाकडे जाणारी वाटली. त्याव्र प्रतिक्रीया देण्याच्या आधीच दुसरा भाग. दुसरा भाग एकदम सुन्न करणारा, अगदी अनपेक्षीत. कदाचित हेच आपल्या "कथालेखनाचे यश" ... खरोखर दुसरा भाग धक्का देऊन गेला ... बाकी चतुरंगशेठ म्हणतात तसे "रत्नाकर मतकरींची" खरेच आठवण झाली. असो. अगदी छान .... अवांतर : आधीच कल्पना दिली असली तरी विचारतो "असा प्रसंग आपल्या पहाण्यात आहे का ?". नाही म्हणजे, प्रेरणा कशी मिळाली ? छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

प्रियाली 12/07/2008 - 19:57
१) रत्नाकर मतकरींची एक जुनी कथा आहे. मला अगदी बरोब्बर नाव आठवत नाही पण "मला विक्रम दिसतो" अशा काहीशा नावाची आहे. ती वेगळ्या अंगाने जाते परंतु कथेच्या नावावरून ही कथा सुचली. २) अशा प्रकारचा थोडासा भित्रा मुलगा आमच्या वर्गात होता आणि १ली ते १०वी आमच्या वर्गातच होता. कधीतरी २री तिसरीत आम्ही त्याला "ही बघ पाल दिसत्ये भिंतीवर" म्हणून घाबरवत असू, बाकी काही नाही. ;) महाशय सध्या एका मल्टीनॅशनल कंपनीत भारी मोठ्या पोस्टवर असल्याचे ऐकून आहे.
बाकी चतुरंगशेठ म्हणतात तसे "रत्नाकर मतकरींची" खरेच आठवण झाली.
याबद्दल खरंच धन्यवाद.

छोटा डॉन 12/07/2008 - 20:03
हा कथेचा साज परिचयाचा आहे, असे लिहणे म्हणजे खरेच ताकतीचे काम आहे. आपण ते समर्थपणे पेलले ... मी जर जास्त चुकत नसेन तर "नारायण धारपांच्या" काही कथांचा साज असाच आहे. फक्त आपल्यात व त्यांच्यात फरक असा की तिथे अंदाज असतो की "शेवट" कसा असणार आहे व इथे अगदी "अनपेक्षीत". >>महाशय सध्या एका मल्टीनॅशनल कंपनीत भारी मोठ्या पोस्टवर असल्याचे ऐकून आहे. हे पण "अनपेक्षीत" च ... छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

प्रियाली 12/07/2008 - 20:09
कथेत साधुपुरूष, समर्थ इ. आणून त्यातील वास्तव टाळतात त्यामुळे त्यांच्या कथांचा शेवट अपेक्षित होऊन जातो. रत्नाकर मतकरींच्या कथांत जे वैविध्य आहे किंवा वेगळ्या मितीतून जग दाखवण्याची कला आहे तिथे धारप कमी पडतात. मला धारप कथा ही आवडतात पण मतकरींच्या अधिक आवडतात.

वाचक 12/07/2008 - 21:23
असे काहीतरी होईल ह्याचा थोडा अंदाज आलाच होता. शैली आणि मांडणी चांगली झाली आहे. अर्थात सातवीतला मुलगा 'पालीला' एवढा का घाबरत होता (तपशिलातील वर्णनामुळे तर अजूनच) ह्याची काही पार्श्वभूमी सांगितली गेली असती तर अजून थोडा 'उठाव' आला असता कथेला असे आपले माझे मत. अवांतर (आणि फुकटचा सल्ला): कथालेखिकेचा एकंदर आवाका लक्षात घेता 'मुद्दाम धक्कातंत्राचा' वापर टाळावा अशी एक अनाहूत सूचना

प्रियाली 12/07/2008 - 22:25
सर्वप्रथम प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.
अर्थात सातवीतला मुलगा 'पालीला' एवढा का घाबरत होता (तपशिलातील वर्णनामुळे तर अजूनच) ह्याची काही पार्श्वभूमी सांगितली गेली असती तर अजून थोडा 'उठाव' आला असता कथेला असे आपले माझे मत
पालीला घाबरण्यासाठी वयाची अट नसते. अनेक प्रौढ माणसेही पाली, उंदीर, झुरळ यांना घाबरतात. त्यापाठी काही सबळ इतिहास किंवा घटना असतेच असे नाही. किळस ही एकच भावना पुरेशी आहे. तसेच, संपूर्ण गोष्ट ही एका सातवीतल्या मुलीच्या नजरेतून मांडलेली आहे. त्यामुळे वर्गात नवीन आलेल्या मुलाची पार्श्वभूमी अनावश्यक आहे असे माझे मत.
कथालेखिकेचा एकंदर आवाका लक्षात घेता 'मुद्दाम धक्कातंत्राचा' वापर टाळावा अशी एक अनाहूत सूचना
याबद्दल विस्ताराने सांगावे, विशेषतः कथालेखिकेचा एकंदर आवाका लक्षात घेता या वाक्याबद्दल. कथेशी संबंधीत नसल्यास खरडही चालेल.

चकली 12/07/2008 - 21:53
खूप दिवसांनी भयकथा वाचली. मला रत्नाकर मतकरींच्या कथा आवडतात. चकली http://chakali.blogspot.com

वाचक 13/07/2008 - 01:54
आपल्या कथेतील वाक्य पहा "त...तिचे डोळे बघ. लाल लाल..बाहेर आलेले...आणि ती जीभ बघ कशी लपकन बाहेर येते. मला खूप भीती वाटते." ह्या वाक्यातून माझा असा समज (का कोण जाणे) झाला होता की ह्यामागे काही तरी पार्श्वभूमी आहे (असावी) कारण तुमचे म्हणणे बरोबर आहे की पालीची बर्‍याच मोठ्या माणसांनाही भिती वाटते पण ती ३भिती - पालीला हाकलणे अथवा मारणे, हात लावणे इत्यादी 'कृतीं' बद्दल प्रामुख्याने असते आणि त्यातही 'किळस' ह्या संकल्पनचेचा भाग जास्त असतो. सर्व सामान्य मोठ्या माणसांना 'पाल माझ्याकडे बघते आहे' किंवा 'मला खायला/चावायला/गिळायला येईल' अशा स्वरुपातली ती भिती नसते (नसावी). ह्या वरील गृहितकावर मला वाटले की 'गबाळ्याच्या भूतकाळात पालीशी किंवा तत्सम प्राकाराशी निगडित काही भीषण आठवण आहे'. "कथालेखिकेचा एकंदर आवाका..." तुमचे ह्याआधीचे बरेच लिखाण मी वाचले आहे. 'कथा' विभागात सर्वात प्रथम स्मरते ती 'एका रिकाम्या पडलेल्या गावाची गोष्ट (नेमके नाव आत्ता आठवत नाही)'. त्या कथेत सुरेख वातावरण निर्मिती आणि पूर्णपणे अनपेक्षित अशी कलाटणी होती - इतकी की कलाटणी वाटूही नये. त्या सफाईचा वरील कथेत थोडासा अभाव जाणवला - कारण अंदाज बांधता येत होता (अगदी अचूक तपशिलात नव्हे...). अर्थात हे माझे वैयक्तिक मत (आणि माझे स्वताचे साहित्यिक कतृत्व (? कसा लिहायचा) काहीच नसल्यामुळे त्या मताला फारशी किंमत देण्याचेही काहीच कारण नाही).

प्रियाली 13/07/2008 - 02:20
वरील गृहितकावर मला वाटले की 'गबाळ्याच्या भूतकाळात पालीशी किंवा तत्सम प्राकाराशी निगडित काही भीषण आठवण आहे'
तुमचे म्हणणे बरोबर आहे. गबाळ्याची भीतीही इतर सामान्य माणसांप्रमाणे नाही. ती तशी असती तर तो जीव घेऊन पळाला नसता. त्याच्या भीतीमागे काही मनोविकार, भूतकाळातील घटना घडलेल्या असाव्यात (किंवा नसाव्यात). माझ्या माहितीतील एक बाई होत्या (बाई म्हणजे त्यांना चांगली दोन मोठी मुले होती) त्यांना मांजर पाहिले की थरथर कापायला होई. दातखिळी बसल्यासारखे होई पण असे का व्हावे याचे कारण त्यांना माहित नव्हते. खोदून विचारले तरी सांगता येत नव्हते. एखाद्या माणसाचे असे का होत असावे हे सांगता येत नाही परंतु त्याच्या किळसेची तीव्रता ही इतरांपेक्षा अतिशय जास्त असू शकते. या लघुकथेत हा भाग आलेला नाही कारण गबाळ्या शाळेत नवा आहे, नायिकेला त्याच्याबद्दल माहिती नाही.
अर्थात हे माझे वैयक्तिक मत (आणि माझे स्वताचे साहित्यिक कतृत्व (? कसा लिहायचा) काहीच नसल्यामुळे त्या मताला फारशी किंमत देण्याचेही काहीच कारण नाही).
तुम्ही भूलनगरी वाचली असावी. तिचा बाज वेगळा. त्यामानाने ही कथा एकांगी आहे कारण अगदी शेवटचा परिच्छेद सोडला तर ती १२-१३ वर्षांच्या कथानायिकेच्या अनुभवात आणि शब्दांत बांधलेली आहे. बाकी, मत देण्यासाठी साहित्यिक कर्तृत्व असायला पाहिजे असे काही नाही. वाचक या नात्याने तुम्हाला खटकलेली गोष्ट सांगायची मुभा असायलाच हवी आणि आहेच आणि त्याबद्दल मी आभारी आहे.

बिपिन कार्यकर्ते 13/07/2008 - 03:54
प्रियाली, कथा मस्त आहे. शेवटचा धक्का पर्फेक्ट. तुझ्या कथांमधून धारपांपेक्षा मतकरींची जास्त आठवण येते. ते कुठल्याही तथाकथित आणि नेहमीच्या गूढकथांमधे वापरण्यात येण्यार्‍या संज्ञा आणि कल्पना न वापरता मस्त इफेक्ट आणतात. तुला जमली आहे ती स्टाईल. गबाळ्याचा मृत्यू झाल्यावर मी विचार करत होतो की खरंच असं झालं होतं का? पण शेवट वाचल्यावर कळले... बाकी, तुला भयाली हे नाव पण शोभून दिसेल. बिपिन.

चाणक्य 14/07/2008 - 11:24
प्रियाली, जबरदस्त कलाटणी दिलीत दुसर्‍या भागात. अचानक अंगावरच आली कथा. हे असं खरच घडूही शकतं.

आनंदयात्री 14/07/2008 - 12:03
कथा आवडली .. कथानायिकेला जसा गबाळ्या पालीच्या ठिकाणी दिसतो तसेच गबाळ्याला पण कुणी दिसत असावे का ? असा प्रश्न पडला. असे प्रश्न पडणे, नंतर पण कथेचा विचार करणे, हाच भयकथेच्या यशाचा मापदंड. अभिनंदन.

अभिज्ञ 14/07/2008 - 12:25
मागे वपुंचा "वलय" असाच काहिसा कथा संग्रह वाचनात आला होता. सरळ वाटणा-या कथेचा शेवट काहिसा अनपेक्षीत धक्कयाने होतो असाच एकंदरीत सर्व कथांचा बाज होता.प्रियाली ताइंची गबाळ्या हि कथा सुध्दा त्याच धाटणीची वाटली. ह्या लेखनप्रकाराला "भयकथा" असे नक्कि म्हणता येइल का? (चु.भु.दे.घे.) हा कथासंग्रह वाचूनहि आता दहाएक वर्षे झाली असतिल,तरीहि जाणकारांनी ह्यावर अधिक प्रकाश टाकावा. अभिज्ञ.

मनस्वी 14/07/2008 - 12:47
मस्त कथा. शेवट अन्-एक्स्पेक्टेड. एकदम गबाळ्याचा अंत का? अपघात वगैरे चाललं असतं. मनस्वी "केस वाढवून देवआनंद होण्यापेक्षा विचार वाढवून विवेकानंद व्हा."

प्रियाली 14/07/2008 - 14:53
नव्याने प्रतिसाद देणार्‍या सर्वांचे धन्यवाद. अभिज्ञ, अनपेक्षित वळणाच्या सर्वच कथा भयकथा असू शकतील असे नाही. परंतु एखादी कथा वाचून भयनिर्मिती (कथेत किंवा वाचकाच्या मनात) होत असेल तर तिला भयकथा म्हणता यावे. मनस्वी, गबाळ्याचा अंत झाला नसता तर तो छतावर कसा लटकला असता? :) भयकथेसाठी प्रसंगनिर्मिती आहे इतकेच.

मनस्वी 14/07/2008 - 14:59
तर तो छतावर कसा लटकला असता?
बरोबर आहे गं. सही एकदम! मनस्वी * केस वाढवून देवआनंद होण्यापेक्षा विचार वाढवून विवेकानंद व्हा. *

मनिष 14/07/2008 - 14:58
गोष्ट आवडली! :) गबाळ्याप्रमाणेच कथानायिकेचाही चिरडून मृत्यू झाला असता तर 'करावे तसे भरावे' सारखा प्रिमाईस सिद्ध झाला असत असे उगाचच वाटले. :) - (अघोरी) मनिष

बेसनलाडू 12/07/2008 - 03:22
कथालेखिकेच्या पूर्वलौकिकाला जागणारी कथा बरेच दिवसांनी वाचायला मिळाली. फार आवडली. (वाचक)बेसनलाडू

केशवसुमार 12/07/2008 - 19:07
प्रियालीताई, एकदम डेंजर कलाटणी! :O कथा आवडली. पण गबाळ्याला मारायला नको होते. :( . अपघाता पर्यंत ठीक आहे.. #:S (अहिंसक)केशवसुमार स्वगतः ही जर सत्य कथा असली तर ह्या ताईं पासून सांभाळून रहायला हवे.. :B तरी बघितलस ना त्या जालसर्वज्ञाचे काय हाल केले ते :T

प्रियाली 12/07/2008 - 19:26
गबाळ्याला मारायला नको होते.
अहो त्याला मारलं नसतं तर डेंजर कलाटणी कशी मिळाली असती? ;) भयकथेत एखाद्याला न मारणे = विडंबनात बाई-बाटली न आणणे. ;)
तरी बघितलस ना त्या जालसर्वज्ञाचे काय हाल केले ते
कोण हो नेमके? नाही, ही सत्यकथा नाही. :) असती तर मात्र शेवट कथानायिकेसारखा नसता झाला. :D (शाब्दिक हिंसातज्ज्ञ)प्रियाली

केशवसुमार 12/07/2008 - 19:46
भयकथेत एखाद्याला न मारणे = विडंबनात बाई-बाटली न आणणे. ;) हा हा हा .. ह बाकी एकदम खर!! (सहमत)केशवसुमार हे घ्या आमचं बाई बाटली शिवायचे एक विडंबन ;) (निर्लेप)केशवसुमार

प्रियाली 12/07/2008 - 19:58
असं अपघाताने एखादं विडंबन किंवा भयकथा पडू शकते खरी. ;) तुम्हाला प्रतिसाद तिथेच दिला आहे. :)

सर्किट 13/07/2008 - 08:42
अरे (माझ्या प्रिय मित्रांनो), असे नका रे छळू ! येथील व्यवस्थापनाविषयी आमची निराशा व्यक्त करून आम्ही वाचन मात्र झालो, तेव्हा लगेच प्रियाली ची भयकथा आली. असे नका रे छळू ! चालेल. अम्ही वाचनमात्र नाही आता. पण व्यवस्थापनाशी लढतच राहणार. व्यवस्थापनच्या डोकेदुखीचे कारण बनण्यची जबाबदारी आता तुमची. प्रियाली, कथा छानच आहे. विशेषतः पहिला भाग अत्यंत छान आहे. अर्थात कथा प्रियालीची असल्याने दुसरा भाग काहीतरी गोच करणार ही खात्री होतीच. पण ती गोचही विशेष वाटली नाही यावेळी. जरा विचार करून सांगतो. आणखी मस्त होऊ शकली असती, असे वाटते. - (लेखनमात्र) सर्किट

केशवसुमार 13/07/2008 - 13:07
सर्किटशेठ, वाचनमात्र चे लेखनमात्र हे उत्तम.. अभिनंदन!! (वाचकमात्र)केशवसुमार स्वगत१: इतिहासाचा फड आता पुन्हा सुरू होणार 'केश्या' टिंग टिंग टिंग.. (तमाशाप्रेमी)केशवसुमार स्वगत२ व्यवस्थापनच्या डोकेदुखी काय हे सर्किटशेठ, कुठल्याही व्यवस्थापनाला कधी डोके असते का? मग डोकेदुखी कशी होणार? (बुचकळ्यात)केशवसुमार

प्रियाली 13/07/2008 - 16:20
धन्यवाद सर्केश्वर. कथा आणि पुनरागमानाबद्दल. :) बाकी, गोचीचं काय घेऊन बसलात? आपण आलात आता सर्वांची पुन्हा गोची. तिच सर्वांत भारी नाही का? ;)

केशवसुमार 13/07/2008 - 12:58
प्रियालीताई, (विषयांतर वाटलेला मजकूर वगळला. : प्रशासक) तिथे अस काही तरी दिसते आहे नक्की काय लिहिले होते? :? (बुचकळ्यात)केशवसुमार

प्रियाली 13/07/2008 - 16:18
नक्की काय लिहिले होते?
अहो इतकेच लिहिले होते की मृत्युशिवाय असणारी भयकथा इथे वाचावी. आणि वर भूलनगरीचा दुवा दिला होता. बस्स एवढेच! प्रशासक महाराजांना ते विषयांतर वाटावे याचे नवल वाटते. ती गोष्ट मनोगतावर देऊन वर पूर्वप्रसिद्धी: मिसळपाव असे लिहिण्याची खुमखुमी आली आहे. तसे केले तर आख्खी गोष्टच उडवून टाकतील. ;)

टारझन 13/07/2008 - 03:30
बिच्चार्‍या बाळ्या-गबाळ्याला "फुल्लस्टॉप" नसता दिला तर बरं झालं असंत... त्याला फार फार तर "कॉमा" त टाकल असतं. बाकी तुमच्या कथेत मोड(ट्विस्ट) आणन्याच्या कौशल्याबद्दल दाद घेऊन गेलात .. (केकता कपूर को हरा दिया).. कथा संपल्याची हुरहुर... अवांतर (खरी घटना) : आमच्या शाळेतल्या एका अशाच मूलाची आठवण झाली (कोणी म्हणे तो लवकर जन्मला होता.) सर्व मुले त्याच दप्तर रोज न चुकता कचर्‍याच्या बादलीत टाकत असत. त्याला मागून पोर टपल्या मारत.शाळेतून घरी जायच्या रोडवरून मुले कधी त्याला सरळ चालू देत नसत.त्याल खाली ढकलत. त्यामूळे तो कधी सहलीला पण याचा नाही. त्याच शर्ट रोज शाईने भरवलं जायचं... तो रोजचं गिर्‍हाईक असायचा. त्याची आई नेहमी बिचारी मुख्याध्यापकांच्या केबिन बाहेर तक्रारी साठी बसलेली असायची. त्यात तो ऑलरेडी २ शाळांत असाच त्रास झाला म्हणून आमच्या शाळेत आला होता. या सगळ्यामूळे त्याचा आत्मविश्वासच हरवला होता. आपलाच कुबड्या खवीस (आमच्या येथे अस्थी व दंत विमा आणि सायकल पंक्चर काढून मिळेल तसेच सर्व प्रकारचे मोबाईल-संगणक रिपेर* करून मिळेल. ) नोट : लग्न पार्ट्यांच्या ऑर्डरी स्विकारतो.
तू भारी ...तर जा घरी...

प्राजु 12/07/2008 - 03:05
सॉलिड कथा.... एकदम अशी कलाटणी मिळेल असं वाटलं नव्हतं.. सुन्न झालं डोकं.. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

धनंजय 12/07/2008 - 03:27
दोन भागांत विभागली हे बरे केले. कलाटणी आणखीन जोरदार झाली. अवांतर : लहान मुलांकडून थोड्याशाच बालसुलभ क्रूरतेमुळे भयंकर हानी होऊ शकते. त्याविषयी काही महिन्यांपूर्वी "अटोनमेंट" नावाचा चित्रपट बघितला. यात एक १२-१४ वर्षांच्या मुलीला आपल्या मोठ्या बहिणीच्या प्रियकराबद्दल हेवा/असूया/राग असे काही वाटते. "हा मुलींना त्रास देतो" असा काही आपल्या मनाचा ग्रह ती मुद्दामून करून घेते. एका परिस्थितीत त्या तरुणावर दुसर्‍या एका मुलीवर बलात्कार केल्याचा खोटा वहीम येतो - पण पुरावा नसल्यामुळे तो सुटणार असतो (वहीम खोटाच असतो.) ही छोटी मुलगी आपण त्या घटनेची साक्षीदार असल्याचे स्वतःला पटवून घेते, आणि पोलिसांना साक्ष देऊन त्याला गोत्यात आणते. तिच्या मोठ्या बहिणीच्या, आणि त्या तरुणाच्या आयुष्याचे वाटोळे होते - त्या क्षणी मात्र "आपण ताईला वाचवले" असे छोटीला वाटते. पण आयुष्यभर ती ते गुपीत मनात धरून अस्वस्थ होते. "ती त्याची काही भरपाई करू शकते का?" असा चित्रपटातला मुख्य संघर्ष आहे. हा चित्रपट २००८ सालच्या ऑस्करसाठी उमेदवार होता.

प्रियाली 12/07/2008 - 03:33
कथेच्या पहिल्या भागात कथा कोणत्या अंगाने जाणार हे कळू द्यायचं नव्हतं. लहान मुलांच्या बालसुलभ क्रूरतेबद्दल तुम्ही म्हणाला ते अगदी खरं. बर्‍याचदा त्यांना होणार्‍या परिणामांची कल्पना नसते हे सर्वच मान्य करतील पण बरेचदा लहान मुले एखादा अपघात घडला किंवा वाईट घटना घडली तर योग्यप्रकारे रेसिप्रोकेट करतात असे नाही. त्यांना त्यातील गांभीर्य जाणवत नाही किंवा दु:ख, पश्चात्ताप यांची चटकन टोचणी लागत नाही असे पाहिले आहे.

स्वप्निल.. 12/07/2008 - 06:10
प्रियाली, प्रमोद देव यांचा लेख वाचल्यानंतर तुमचे लिखाण वाचन्याची इच्छा होतीच्.. त्यातच ही सुंदर कथा..शेवट कलाटणी पन एकदम खासच.... आवडली.... स्वप्निल..

मदनबाण 12/07/2008 - 06:22
हा गबाळ्या तर भलताच शॉक देऊन गेला !!! (हे सर्व वाचुन सुन्न झालेला) मदनबाण.....

सहज 12/07/2008 - 07:15
प्रियाली इज बॅक!! तो विषय, ती हातळणी एकदम प्रियाली ब्रँड जरी फारसा आवडत नसला तरी क्रमशः हा शब्द वाचायला मिळाव असं वाटत होत.

भाग्यश्री 12/07/2008 - 08:46
वा.. बर्‍याच दिवसांनी प्रियाली तुमची कथा वाचायला मिळाली! मेजर धक्का बसला!! आवडली गोष्ट...

अभिज्ञ 12/07/2008 - 09:06
कथा जबरदस्त झालीये. आपण कथेला जी अनपेक्षित कलाटणि दिलीत ती खासच. आणी जाताजाता भिंतीच्या छताला गबाळ्या पालीसारखा चिकटला होता. त्याचे ते बटबटीत डोळे माझ्यावर रोखलेले होते आणि जीभ मध्येच लपकन माझ्या दिशेने बाहेर येत होती. हे वाक्य तर प्रचंड अंगावर येते.(हि दुसरी कलाटणी म्हणता येइल....) अभिज्ञ

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 12/07/2008 - 09:16
गबाळ्या असह्य तान देऊन गेला. पहिल्या भाग हसरा झाल्यानंतर दुसरा भाग धक्का देणारच, पण तो धक्का कसा असेल याची इतकी अनपेक्षीत कल्पना नव्हती. भिंतीच्या छताला गबाळ्या पालीसारखा चिकटला होता. त्याचे ते बटबटीत डोळे माझ्यावर रोखलेले होते आणि जीभ मध्येच लपकन माझ्या दिशेने बाहेर येत होती. झपाटणारी लेखन शैली, आणि सुंदर कथा !!!
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे

ऋषिकेश 12/07/2008 - 09:27
झपाटणारी लेखन शैली, आणि सुंदर कथा !!!
असेच म्हणतो!! धक्का अतिशय अनपेक्षित होता. -('मिसळ'लेला) ऋषिकेश

चतुरंग 12/07/2008 - 09:26
मतकरींच्या कथेची आठवण झाली. रत्नाकर मतकरींच्या भयकथा मी मन लावून वाचत असे. भीतीतर वाटायचीच पण त्याचीच एक अनामिक ओढही वाटायची. तितक्याच ताकदीची शेवटपर्यंत खिळवून ठेवणारी कथा खूप दिवसांनी वाचली. उत्तम कथेबद्दल अभिनंदन! चतुरंग

प्रियाली 12/07/2008 - 15:04
रत्नाकर मतकरींच्या भयकथा मी मन लावून वाचत असे. भीतीतर वाटायचीच पण त्याचीच एक अनामिक ओढही वाटायची.
मलाही, कधीतरी ऑर्कुटवर कोणीतरी टाकली तर एखादी वाचली असावी परंतु गेल्या अनेक वर्षांत मतकरींच्या कथा वाचायला मिळाल्या नाहीत याची रूखरूख वाटते. माझ्या अतिशय आवडीचा प्रकार किंवा त्यांच्या कथांमुळेच गूढकथा हा प्रकार मला लिहायला आवडतो असे म्हटले तर चालेल.
मतकरींच्या कथेची आठवण झाली. तितक्याच ताकदीची शेवटपर्यंत खिळवून ठेवणारी कथा खूप दिवसांनी वाचली.
नाही हो, तेवढा सराईतपणा यायला अद्याप अवकाश आहे परंतु तुमचा प्रतिसाद सुखद वाटला. :)

विसोबा खेचर 12/07/2008 - 09:26
गबाळ्याचं ऐकून धक्काच बसला! कलाटणी लै भारी.... कथामांडणी अतिशय सुरेख अन् ओघवती... आपला, (प्रियालीचा फ्यॅन आणि मित्र) तात्या.

विजुभाऊ 12/07/2008 - 10:33
कल्पनेतले असले तरी स्वभावाचे चपखल प्रतिबिंब आले आहे कथेत. वात्रट॑पणामुळे आणि अगोचरपणामुळे झालेल्या गुन्ह्याची टोचणी निर्मळ असो वा नसो मनाला नेहमीच डाचत असते. पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

झकासराव 12/07/2008 - 10:38
कथा आहे. आधीचा भाग वाचल्यावर ह्या भागात असलेली कलाटणी जास्तच जबरा होती. :) ................ http://picasaweb.google.co.in/zakasrao

प्रकाश घाटपांडे 12/07/2008 - 11:24
प्रियाली च्या कथा वाचायच्या नाहीत असे ठरवले होते. पण रहावले नाही आणि वाचली. 'वास्तविक' हा 'योगायोग' आहे. मला पालीची भीती वाटत नाही पण आता...प्रियालीची वाटु लागली आहे. (भयभीत!) प्रकाश घाटपांडे

विजुभाऊ 12/07/2008 - 11:26
(भयभीत!) प्रकाश घाटपांडे =)) =)) =)) पडत्या पावसाला पाहुन तुम्ही आतुन भिजला नाहीत तर स्वतःच्या कोरडेपणाची तारीफ करु नका तर हे मान्य करा की तुमच्या आयुष्यात भिजवणारे क्षण आलेच नाहीत

स्नेहश्री 12/07/2008 - 14:29
बापरे घाबरलेच मी. खिळवुन ठेवणारी कथा आहे.. --@-- स्नेहश्री रहाळ्कर.--@-- आनंदाचे क्षण असतातच जगण्यासाठी दुःखाचे क्षण असतातच विसरण्यासाठी पण खुप काही देउन जातात हे आयुष्यात पुढे जाण्यासाठी

प्रियाली 12/07/2008 - 15:07
मध्यंतरी बराचकाळ इतर कामांत गुंतलेली असल्याने ही कथा अर्धवट लिहून बासनात बांधून ठेवली होती. ;) ती कालपरवा पूर्ण केली तेव्हा ती वाचकांना आवडेल का नाही याबाबत शंका होती. कथा आवडली असे प्रतिसादातून आणि इतरत्र कळवणार्‍या सर्वांचे आभार.

विसुनाना 12/07/2008 - 17:11
या आपल्या 'त्या' जगातल्या नावाला साजेशी कथा! आता कुठे पाल दिसली की ही कथा आठवणार हमखास!

प्रियाली 12/07/2008 - 17:25
या आपल्या 'त्या' जगातल्या नावाला साजेशी कथा!
माझं "त्या" जगात बारसं करण्याबद्दल धन्यवाद. ;)
आता कुठे पाल दिसली की ही कथा आठवणार हमखास!
ये हुई ना बात!

भडकमकर मास्तर 12/07/2008 - 17:49
कथा आवडली.. योग्य जागी दोन भाग केले आहेत..) पहिल्या भागात अजिबातच अंदाज आला नाही.. . ( आता तो गबाळ्या डॅशिंग काम करणार , हीरॉईनला संकटातून सोडवायचं वगैरे आणि "दिसतं तसं नसतं " टायपातला प्रेमाईस प्रूव्ह करणार असल्या भ्रमात असल्याने अधिकच मजा आली कथेला...) ______________________________ ही आमची अनुदिनी ... http://bhadkamkar.blogspot.com/

llपुण्याचे पेशवेll 12/07/2008 - 19:38
आता तो गबाळ्या डॅशिंग काम करणार , हीरॉईनला संकटातून सोडवायचं वगैरे आणि "दिसतं तसं नसतं " मला पण असेच वाटले होते. पुण्याचे पेशवे

सखी 12/07/2008 - 19:39
प्रियाली कथा आवडली. कलाटणी तर जबरदस्तच, काहीतरी वेगळे घडणार असे वाटते होते, पण अंदाज लावता आला नाही. शाळेतले वातावरण, बाई, दंगा करणारी मुले हे सर्व खूप वर्षे मागे घेऊन गेले; तरीही गबाळ्याला सर्वांनी अगदी टोकाला नेऊन, घुसमट होइस्तोवर चिडवले असे वाटते. कुठेतरी वाचल्याचे आठवते की असेच एका मुलाला बाकीची मुले रोज चिडवत असतात, शेवटी तो ताण असह्य होऊन तो एकदिवस सगळ्यांवर बेछूट गोळीबार करतो. गबाळ्या अस्वस्थ करुन गेला, हे मात्र खरे. 'भयाली' नाव तुला अगदी समर्पक आहे :)

छोटा डॉन 12/07/2008 - 19:42
आधी जेव्हा पहिला भाग वाचला तेव्हा कथा विनोदी अंगाकडे जाणारी वाटली. त्याव्र प्रतिक्रीया देण्याच्या आधीच दुसरा भाग. दुसरा भाग एकदम सुन्न करणारा, अगदी अनपेक्षीत. कदाचित हेच आपल्या "कथालेखनाचे यश" ... खरोखर दुसरा भाग धक्का देऊन गेला ... बाकी चतुरंगशेठ म्हणतात तसे "रत्नाकर मतकरींची" खरेच आठवण झाली. असो. अगदी छान .... अवांतर : आधीच कल्पना दिली असली तरी विचारतो "असा प्रसंग आपल्या पहाण्यात आहे का ?". नाही म्हणजे, प्रेरणा कशी मिळाली ? छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

प्रियाली 12/07/2008 - 19:57
१) रत्नाकर मतकरींची एक जुनी कथा आहे. मला अगदी बरोब्बर नाव आठवत नाही पण "मला विक्रम दिसतो" अशा काहीशा नावाची आहे. ती वेगळ्या अंगाने जाते परंतु कथेच्या नावावरून ही कथा सुचली. २) अशा प्रकारचा थोडासा भित्रा मुलगा आमच्या वर्गात होता आणि १ली ते १०वी आमच्या वर्गातच होता. कधीतरी २री तिसरीत आम्ही त्याला "ही बघ पाल दिसत्ये भिंतीवर" म्हणून घाबरवत असू, बाकी काही नाही. ;) महाशय सध्या एका मल्टीनॅशनल कंपनीत भारी मोठ्या पोस्टवर असल्याचे ऐकून आहे.
बाकी चतुरंगशेठ म्हणतात तसे "रत्नाकर मतकरींची" खरेच आठवण झाली.
याबद्दल खरंच धन्यवाद.

छोटा डॉन 12/07/2008 - 20:03
हा कथेचा साज परिचयाचा आहे, असे लिहणे म्हणजे खरेच ताकतीचे काम आहे. आपण ते समर्थपणे पेलले ... मी जर जास्त चुकत नसेन तर "नारायण धारपांच्या" काही कथांचा साज असाच आहे. फक्त आपल्यात व त्यांच्यात फरक असा की तिथे अंदाज असतो की "शेवट" कसा असणार आहे व इथे अगदी "अनपेक्षीत". >>महाशय सध्या एका मल्टीनॅशनल कंपनीत भारी मोठ्या पोस्टवर असल्याचे ऐकून आहे. हे पण "अनपेक्षीत" च ... छोटा डॉन [ अपने अड्डे पे जरूर आना http://chhota-don.blogspot.com/ ] बाकी अपनी किसी "गँग" के साथ सेटिंग नही है .....

प्रियाली 12/07/2008 - 20:09
कथेत साधुपुरूष, समर्थ इ. आणून त्यातील वास्तव टाळतात त्यामुळे त्यांच्या कथांचा शेवट अपेक्षित होऊन जातो. रत्नाकर मतकरींच्या कथांत जे वैविध्य आहे किंवा वेगळ्या मितीतून जग दाखवण्याची कला आहे तिथे धारप कमी पडतात. मला धारप कथा ही आवडतात पण मतकरींच्या अधिक आवडतात.

वाचक 12/07/2008 - 21:23
असे काहीतरी होईल ह्याचा थोडा अंदाज आलाच होता. शैली आणि मांडणी चांगली झाली आहे. अर्थात सातवीतला मुलगा 'पालीला' एवढा का घाबरत होता (तपशिलातील वर्णनामुळे तर अजूनच) ह्याची काही पार्श्वभूमी सांगितली गेली असती तर अजून थोडा 'उठाव' आला असता कथेला असे आपले माझे मत. अवांतर (आणि फुकटचा सल्ला): कथालेखिकेचा एकंदर आवाका लक्षात घेता 'मुद्दाम धक्कातंत्राचा' वापर टाळावा अशी एक अनाहूत सूचना

प्रियाली 12/07/2008 - 22:25
सर्वप्रथम प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.
अर्थात सातवीतला मुलगा 'पालीला' एवढा का घाबरत होता (तपशिलातील वर्णनामुळे तर अजूनच) ह्याची काही पार्श्वभूमी सांगितली गेली असती तर अजून थोडा 'उठाव' आला असता कथेला असे आपले माझे मत
पालीला घाबरण्यासाठी वयाची अट नसते. अनेक प्रौढ माणसेही पाली, उंदीर, झुरळ यांना घाबरतात. त्यापाठी काही सबळ इतिहास किंवा घटना असतेच असे नाही. किळस ही एकच भावना पुरेशी आहे. तसेच, संपूर्ण गोष्ट ही एका सातवीतल्या मुलीच्या नजरेतून मांडलेली आहे. त्यामुळे वर्गात नवीन आलेल्या मुलाची पार्श्वभूमी अनावश्यक आहे असे माझे मत.
कथालेखिकेचा एकंदर आवाका लक्षात घेता 'मुद्दाम धक्कातंत्राचा' वापर टाळावा अशी एक अनाहूत सूचना
याबद्दल विस्ताराने सांगावे, विशेषतः कथालेखिकेचा एकंदर आवाका लक्षात घेता या वाक्याबद्दल. कथेशी संबंधीत नसल्यास खरडही चालेल.

चकली 12/07/2008 - 21:53
खूप दिवसांनी भयकथा वाचली. मला रत्नाकर मतकरींच्या कथा आवडतात. चकली http://chakali.blogspot.com

वाचक 13/07/2008 - 01:54
आपल्या कथेतील वाक्य पहा "त...तिचे डोळे बघ. लाल लाल..बाहेर आलेले...आणि ती जीभ बघ कशी लपकन बाहेर येते. मला खूप भीती वाटते." ह्या वाक्यातून माझा असा समज (का कोण जाणे) झाला होता की ह्यामागे काही तरी पार्श्वभूमी आहे (असावी) कारण तुमचे म्हणणे बरोबर आहे की पालीची बर्‍याच मोठ्या माणसांनाही भिती वाटते पण ती ३भिती - पालीला हाकलणे अथवा मारणे, हात लावणे इत्यादी 'कृतीं' बद्दल प्रामुख्याने असते आणि त्यातही 'किळस' ह्या संकल्पनचेचा भाग जास्त असतो. सर्व सामान्य मोठ्या माणसांना 'पाल माझ्याकडे बघते आहे' किंवा 'मला खायला/चावायला/गिळायला येईल' अशा स्वरुपातली ती भिती नसते (नसावी). ह्या वरील गृहितकावर मला वाटले की 'गबाळ्याच्या भूतकाळात पालीशी किंवा तत्सम प्राकाराशी निगडित काही भीषण आठवण आहे'. "कथालेखिकेचा एकंदर आवाका..." तुमचे ह्याआधीचे बरेच लिखाण मी वाचले आहे. 'कथा' विभागात सर्वात प्रथम स्मरते ती 'एका रिकाम्या पडलेल्या गावाची गोष्ट (नेमके नाव आत्ता आठवत नाही)'. त्या कथेत सुरेख वातावरण निर्मिती आणि पूर्णपणे अनपेक्षित अशी कलाटणी होती - इतकी की कलाटणी वाटूही नये. त्या सफाईचा वरील कथेत थोडासा अभाव जाणवला - कारण अंदाज बांधता येत होता (अगदी अचूक तपशिलात नव्हे...). अर्थात हे माझे वैयक्तिक मत (आणि माझे स्वताचे साहित्यिक कतृत्व (? कसा लिहायचा) काहीच नसल्यामुळे त्या मताला फारशी किंमत देण्याचेही काहीच कारण नाही).

प्रियाली 13/07/2008 - 02:20
वरील गृहितकावर मला वाटले की 'गबाळ्याच्या भूतकाळात पालीशी किंवा तत्सम प्राकाराशी निगडित काही भीषण आठवण आहे'
तुमचे म्हणणे बरोबर आहे. गबाळ्याची भीतीही इतर सामान्य माणसांप्रमाणे नाही. ती तशी असती तर तो जीव घेऊन पळाला नसता. त्याच्या भीतीमागे काही मनोविकार, भूतकाळातील घटना घडलेल्या असाव्यात (किंवा नसाव्यात). माझ्या माहितीतील एक बाई होत्या (बाई म्हणजे त्यांना चांगली दोन मोठी मुले होती) त्यांना मांजर पाहिले की थरथर कापायला होई. दातखिळी बसल्यासारखे होई पण असे का व्हावे याचे कारण त्यांना माहित नव्हते. खोदून विचारले तरी सांगता येत नव्हते. एखाद्या माणसाचे असे का होत असावे हे सांगता येत नाही परंतु त्याच्या किळसेची तीव्रता ही इतरांपेक्षा अतिशय जास्त असू शकते. या लघुकथेत हा भाग आलेला नाही कारण गबाळ्या शाळेत नवा आहे, नायिकेला त्याच्याबद्दल माहिती नाही.
अर्थात हे माझे वैयक्तिक मत (आणि माझे स्वताचे साहित्यिक कतृत्व (? कसा लिहायचा) काहीच नसल्यामुळे त्या मताला फारशी किंमत देण्याचेही काहीच कारण नाही).
तुम्ही भूलनगरी वाचली असावी. तिचा बाज वेगळा. त्यामानाने ही कथा एकांगी आहे कारण अगदी शेवटचा परिच्छेद सोडला तर ती १२-१३ वर्षांच्या कथानायिकेच्या अनुभवात आणि शब्दांत बांधलेली आहे. बाकी, मत देण्यासाठी साहित्यिक कर्तृत्व असायला पाहिजे असे काही नाही. वाचक या नात्याने तुम्हाला खटकलेली गोष्ट सांगायची मुभा असायलाच हवी आणि आहेच आणि त्याबद्दल मी आभारी आहे.

बिपिन कार्यकर्ते 13/07/2008 - 03:54
प्रियाली, कथा मस्त आहे. शेवटचा धक्का पर्फेक्ट. तुझ्या कथांमधून धारपांपेक्षा मतकरींची जास्त आठवण येते. ते कुठल्याही तथाकथित आणि नेहमीच्या गूढकथांमधे वापरण्यात येण्यार्‍या संज्ञा आणि कल्पना न वापरता मस्त इफेक्ट आणतात. तुला जमली आहे ती स्टाईल. गबाळ्याचा मृत्यू झाल्यावर मी विचार करत होतो की खरंच असं झालं होतं का? पण शेवट वाचल्यावर कळले... बाकी, तुला भयाली हे नाव पण शोभून दिसेल. बिपिन.

चाणक्य 14/07/2008 - 11:24
प्रियाली, जबरदस्त कलाटणी दिलीत दुसर्‍या भागात. अचानक अंगावरच आली कथा. हे असं खरच घडूही शकतं.

आनंदयात्री 14/07/2008 - 12:03
कथा आवडली .. कथानायिकेला जसा गबाळ्या पालीच्या ठिकाणी दिसतो तसेच गबाळ्याला पण कुणी दिसत असावे का ? असा प्रश्न पडला. असे प्रश्न पडणे, नंतर पण कथेचा विचार करणे, हाच भयकथेच्या यशाचा मापदंड. अभिनंदन.

अभिज्ञ 14/07/2008 - 12:25
मागे वपुंचा "वलय" असाच काहिसा कथा संग्रह वाचनात आला होता. सरळ वाटणा-या कथेचा शेवट काहिसा अनपेक्षीत धक्कयाने होतो असाच एकंदरीत सर्व कथांचा बाज होता.प्रियाली ताइंची गबाळ्या हि कथा सुध्दा त्याच धाटणीची वाटली. ह्या लेखनप्रकाराला "भयकथा" असे नक्कि म्हणता येइल का? (चु.भु.दे.घे.) हा कथासंग्रह वाचूनहि आता दहाएक वर्षे झाली असतिल,तरीहि जाणकारांनी ह्यावर अधिक प्रकाश टाकावा. अभिज्ञ.

मनस्वी 14/07/2008 - 12:47
मस्त कथा. शेवट अन्-एक्स्पेक्टेड. एकदम गबाळ्याचा अंत का? अपघात वगैरे चाललं असतं. मनस्वी "केस वाढवून देवआनंद होण्यापेक्षा विचार वाढवून विवेकानंद व्हा."

प्रियाली 14/07/2008 - 14:53
नव्याने प्रतिसाद देणार्‍या सर्वांचे धन्यवाद. अभिज्ञ, अनपेक्षित वळणाच्या सर्वच कथा भयकथा असू शकतील असे नाही. परंतु एखादी कथा वाचून भयनिर्मिती (कथेत किंवा वाचकाच्या मनात) होत असेल तर तिला भयकथा म्हणता यावे. मनस्वी, गबाळ्याचा अंत झाला नसता तर तो छतावर कसा लटकला असता? :) भयकथेसाठी प्रसंगनिर्मिती आहे इतकेच.

मनस्वी 14/07/2008 - 14:59
तर तो छतावर कसा लटकला असता?
बरोबर आहे गं. सही एकदम! मनस्वी * केस वाढवून देवआनंद होण्यापेक्षा विचार वाढवून विवेकानंद व्हा. *

मनिष 14/07/2008 - 14:58
गोष्ट आवडली! :) गबाळ्याप्रमाणेच कथानायिकेचाही चिरडून मृत्यू झाला असता तर 'करावे तसे भरावे' सारखा प्रिमाईस सिद्ध झाला असत असे उगाचच वाटले. :) - (अघोरी) मनिष
..
हे ठिकाण
प्रकटन
Subscribe to
© 2026 मिसळपाव