डोक्यावरून गेली कविता, बऱ्याच वेळा वाचली तरीही. मिपाकर समजावून सांगतीलच :-)

डोक्यावरून गेली कविता, बऱ्याच वेळा वाचली तरीही. मिपाकर समजावून सांगतीलच :-)

पुरणपोळ्या पचल्यावर साखरेच्या गाठ्या दिसल्यावर आभाळातली पाने खाली पडल्यावर जमीनी वरची फुलं आभाळात गेल्यावर जेव्हा नसती हुरहूर संपते आणी मनी उधाण वारे शिरते तेव्हा समजावे शिशीराचे दिवस सरले आणी ऋतुराज वसंत अवतरले. मुक्तक आवडले

व्वा!

अरे वा अजून एक प्रतिसाद आला, मला माझ्या कवितेपेक्षा कर्नल तपस्वींचा काव्य प्रतिसाद अधिक आवडला. दोघांचेही आभार

मुक्त कविता आणि कर्नल साहेबांचा प्रतिसाद दोन्हीही आवडलं!

पुरणपोळ्या पचल्यावर साखरेच्या गाठ्या दिसल्यावर आभाळातली पाने खाली पडल्यावर जमीनी वरची फुलं आभाळात गेल्यावर जेव्हा नसती हुरहूर संपते आणी मनी उधाण वारे शिरते तेव्हा समजावे शिशीराचे दिवस सरले आणी ऋतुराज वसंत अवतरले. मुक्तक आवडले

व्वा!

अरे वा अजून एक प्रतिसाद आला, मला माझ्या कवितेपेक्षा कर्नल तपस्वींचा काव्य प्रतिसाद अधिक आवडला. दोघांचेही आभार

मुक्त कविता आणि कर्नल साहेबांचा प्रतिसाद दोन्हीही आवडलं!

सुडंबन प्रेर्ना: रोज किती पाणी प्यावे?

छान आहे.

मस्तच ! एका लेखाचे सार, ३-४ कडव्यात. हेच तर कवितेचे वैशिष्ट्य !

कसे आहात? इतके दिवस कुठे गायबला होतात? परत फॉर्मात आलेले दिसताय लिहित रहा पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा, फॉर्मात वगैरे नाही तसे रतीबाच्या जिलब्याच टाकल्या आहेत, तुम्ही आवर्जून प्रतिसाद दिला, चौथा कोनाडांनी मुक्तकाला काव्य म्हणाले आणि डॉ. कुमारांनी सुद्धा दाद दिली तर अंमळ सुखावलो नाही असे नाही. अनेक आभार

टिंग डिंग टिडींग.... आता पुढील कार्यक्रम... आपली माणसं अन त्यांची झालेली माती टिंग डिंग टिडींग....

सुडंबन प्रेर्ना: रोज किती पाणी प्यावे?

छान आहे.

मस्तच ! एका लेखाचे सार, ३-४ कडव्यात. हेच तर कवितेचे वैशिष्ट्य !

कसे आहात? इतके दिवस कुठे गायबला होतात? परत फॉर्मात आलेले दिसताय लिहित रहा पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा, फॉर्मात वगैरे नाही तसे रतीबाच्या जिलब्याच टाकल्या आहेत, तुम्ही आवर्जून प्रतिसाद दिला, चौथा कोनाडांनी मुक्तकाला काव्य म्हणाले आणि डॉ. कुमारांनी सुद्धा दाद दिली तर अंमळ सुखावलो नाही असे नाही. अनेक आभार

टिंग डिंग टिडींग.... आता पुढील कार्यक्रम... आपली माणसं अन त्यांची झालेली माती टिंग डिंग टिडींग....

साहित्य काय कामाचे?

साहित्य काय कामाचे?

आवडले. धन्यवाद.

मस्त एकदम . निजसुख हे टोचता, घरी लाविल्या लाटाया पोळ्या .. हे भारी.

जय कोरोना देवा! पुढल्या अभ्यासक्रमात या पाठासोबत ही आरती लावण्याचे पत्रक पुणे शिक्षण मंडळाकडून प्राप्त होणेचा अध्यादेश अवगत होत आहे.

जबरी​! हा हा.

निजसुख हे टोचता, घरी लाविल्या लाटाया पोळ्या

ह्या ह्या ह्या ह्या..... या कोव्हिड देवाला एखादा बोकड अर्पण केला तर त्याच्या जाचातुन आपली सुटका होईल का? पैजरबुवा,

तुमच्या कवीता लई भारी आसतात. मनाला कधी गुदगुल्या करतात तर कधी टोचतात पण काहीतरी संदेश जरूर देतात. करोना करोना लागला जगताचे पाठी कोंदाटली सारी गावं अवघे घरा भिंती पाठी करोना करोना नाही उतारे मंतर रावा घरामंदी सारे तवा भेटाले नंतर करोना करोना जीव आला मेटाकुटी जन अंतरले एकमेका दुरावल्या गाठीभेटी कुणी झोपला खाटेवर कुणी पोचला घाटावर करोना करोना घ्या रे हातामंदी हात द्यारे बुडत्याला साथ करोना करोना लागल्या आवघ्याले भुका द्यारे घासतला घास करोना करोना कुणाच्या तोंडाला पदर कुणा नशिबी चादर करोना करोना साद घाली माणुसकीला आली नाथांची आठवू नका गंगा गोदामाई भेटवू म्हणे आतला विश्वंभर . करोना करोना पहीली लाट जगावर स्वार होती तेव्हां बहिणाबाईंच्या कवीता वाचत होतो. त्यातूनच स्फुर्ती मीळाली.

:) :) :)

कर्नल साब, कडक स॓ल्युट . करोना करोना जीव आला मेटाकुटी जन अंतरले एकमेका दुरावल्या गाठीभेटी कुणी झोपला खाटेवर कुणी पोचला घाटावर करोना करोना घ्या रे हातामंदी हात द्यारे बुडत्याला साथ . ___/\__.

छान जमली आहे आरती! :-) आता हा तिसरा अवतार (ओमायक्रोन) तरी शेवटचा असावा ही अपेक्षा. कर्नल साहेबांची कोवी (कोरोना ओवी) ही आवडली!!

अभंगामध्ये "तुका म्हणे" तसे ट्रंप म्हणे असे हवे होते.

1. उन्हाळ्यात करोना संपेल
2. ब्लीच वापरुन करोना घालवा

आवडले. धन्यवाद.

मस्त एकदम . निजसुख हे टोचता, घरी लाविल्या लाटाया पोळ्या .. हे भारी.

जय कोरोना देवा! पुढल्या अभ्यासक्रमात या पाठासोबत ही आरती लावण्याचे पत्रक पुणे शिक्षण मंडळाकडून प्राप्त होणेचा अध्यादेश अवगत होत आहे.

जबरी​! हा हा.

निजसुख हे टोचता, घरी लाविल्या लाटाया पोळ्या

ह्या ह्या ह्या ह्या..... या कोव्हिड देवाला एखादा बोकड अर्पण केला तर त्याच्या जाचातुन आपली सुटका होईल का? पैजरबुवा,

तुमच्या कवीता लई भारी आसतात. मनाला कधी गुदगुल्या करतात तर कधी टोचतात पण काहीतरी संदेश जरूर देतात. करोना करोना लागला जगताचे पाठी कोंदाटली सारी गावं अवघे घरा भिंती पाठी करोना करोना नाही उतारे मंतर रावा घरामंदी सारे तवा भेटाले नंतर करोना करोना जीव आला मेटाकुटी जन अंतरले एकमेका दुरावल्या गाठीभेटी कुणी झोपला खाटेवर कुणी पोचला घाटावर करोना करोना घ्या रे हातामंदी हात द्यारे बुडत्याला साथ करोना करोना लागल्या आवघ्याले भुका द्यारे घासतला घास करोना करोना कुणाच्या तोंडाला पदर कुणा नशिबी चादर करोना करोना साद घाली माणुसकीला आली नाथांची आठवू नका गंगा गोदामाई भेटवू म्हणे आतला विश्वंभर . करोना करोना पहीली लाट जगावर स्वार होती तेव्हां बहिणाबाईंच्या कवीता वाचत होतो. त्यातूनच स्फुर्ती मीळाली.

:) :) :)

कर्नल साब, कडक स॓ल्युट . करोना करोना जीव आला मेटाकुटी जन अंतरले एकमेका दुरावल्या गाठीभेटी कुणी झोपला खाटेवर कुणी पोचला घाटावर करोना करोना घ्या रे हातामंदी हात द्यारे बुडत्याला साथ . ___/\__.

छान जमली आहे आरती! :-) आता हा तिसरा अवतार (ओमायक्रोन) तरी शेवटचा असावा ही अपेक्षा. कर्नल साहेबांची कोवी (कोरोना ओवी) ही आवडली!!

अभंगामध्ये "तुका म्हणे" तसे ट्रंप म्हणे असे हवे होते.

1. उन्हाळ्यात करोना संपेल
2. ब्लीच वापरुन करोना घालवा

बैलाचे शेण हे शीर्षक शोभून दिसेल =))))

"मोबाईल बंद नसतांना" हे शिर्षक ठेवा.

"आई""माय" हे शीर्षक शोभेल बहुदा. भापो. होतं असं कधी कधी!

रतीबाच्या कविता ?????

"फिकर नॉट ... हे दिवसही जातील" असे शिर्षक द्या

दिसे कालचा प्रकाश अन्, तम भेसूर उद्याचे त्यांच्या मध्ये भांबावले पाऊल हळव्या झोपेचे

अचूक शब्दात भावना मांडल्या आहेत पैजारबुवा,

म्हणून म्हणतो....... जीव आहे तोवर जगून घ्या डोळे आहेत तोवर बघून घ्या काय माहिती....... तेलात तळत्याल का अप्सरा भेटत्याल म्हणून म्हणतो चिंता खंती खुट्टीवर टांगून द्यायाच हाय राती अर्ध्या राती जागं रहायच नाय

कविता. अशी अवस्था अनुभवताना जवळपास असेच विचार येतात.

दिसे कालचा प्रकाश अन्, तम भेसूर उद्याचे त्यांच्या मध्ये भांबावले पाऊल हळव्या झोपेचे

कविता आवडली. विशेषतः वरील कडवे!

छान आवडली रचना. आधी अस्वस्थता आणि आर्त अपेक्षा !

+१

"हवा सांगणारा हात" हे शिर्षक कसे वाटते ?

एकदम सुरेख रचना.

एक मायेचा माथ्याला, मायेचा हात माहिती होता,हे नवीन छान वाटले. सगळं नीट होईल, शीर्षक :)

कवितेच्या प्रसव वेदना कशी येईल झोप सदना | पोस्ट ली कविता मिसळपाव चला आता येईल झोपेचा गाव | आता स्वप्नांचा डाव मांडणे.. मालवा हो (सं )दीप चांदणे ||

'शीर्षक सुचवा' असे शीर्षक नसून 'शीर्षक सुचले नाही' असे आहे. बाकी कविता आवडली.

छान आजकाल रात्री झोपताना मोबल्या नेटाने नीट नंद ... स्वारी ... बंद करावा लागतो झोप येण्यासाठी !!

कविता आ‍वडली बाकी नावांत काय आहे

वाह!

बैलाचे शेण हे शीर्षक शोभून दिसेल =))))

"मोबाईल बंद नसतांना" हे शिर्षक ठेवा.

"आई""माय" हे शीर्षक शोभेल बहुदा. भापो. होतं असं कधी कधी!

रतीबाच्या कविता ?????

"फिकर नॉट ... हे दिवसही जातील" असे शिर्षक द्या

दिसे कालचा प्रकाश अन्, तम भेसूर उद्याचे त्यांच्या मध्ये भांबावले पाऊल हळव्या झोपेचे

अचूक शब्दात भावना मांडल्या आहेत पैजारबुवा,

म्हणून म्हणतो....... जीव आहे तोवर जगून घ्या डोळे आहेत तोवर बघून घ्या काय माहिती....... तेलात तळत्याल का अप्सरा भेटत्याल म्हणून म्हणतो चिंता खंती खुट्टीवर टांगून द्यायाच हाय राती अर्ध्या राती जागं रहायच नाय

कविता. अशी अवस्था अनुभवताना जवळपास असेच विचार येतात.

दिसे कालचा प्रकाश अन्, तम भेसूर उद्याचे त्यांच्या मध्ये भांबावले पाऊल हळव्या झोपेचे

कविता आवडली. विशेषतः वरील कडवे!

छान आवडली रचना. आधी अस्वस्थता आणि आर्त अपेक्षा !

+१

"हवा सांगणारा हात" हे शिर्षक कसे वाटते ?

एकदम सुरेख रचना.

एक मायेचा माथ्याला, मायेचा हात माहिती होता,हे नवीन छान वाटले. सगळं नीट होईल, शीर्षक :)

कवितेच्या प्रसव वेदना कशी येईल झोप सदना | पोस्ट ली कविता मिसळपाव चला आता येईल झोपेचा गाव | आता स्वप्नांचा डाव मांडणे.. मालवा हो (सं )दीप चांदणे ||

'शीर्षक सुचवा' असे शीर्षक नसून 'शीर्षक सुचले नाही' असे आहे. बाकी कविता आवडली.

छान आजकाल रात्री झोपताना मोबल्या नेटाने नीट नंद ... स्वारी ... बंद करावा लागतो झोप येण्यासाठी !!

कविता आ‍वडली बाकी नावांत काय आहे

वाह!

सुरेखच एकदम! काव्य आवडले! सं - दी - प

वा... विडंबन आणि प्रेरणा दोन्ही मस्त ! :)

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Я буду ебать

छान, स्वतंत्र कविता म्हणून पण आवडली. पैजारबुवा,

सुरेखच एकदम! काव्य आवडले! सं - दी - प

वा... विडंबन आणि प्रेरणा दोन्ही मस्त ! :)

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Я буду ебать

छान, स्वतंत्र कविता म्हणून पण आवडली. पैजारबुवा,

लै भारी पाभे.

क्या बात!!दिल गार्डन गार्डन आय मीन शेत शेत हो गया!

ताजी आहेत तो पर्यंत दिलीत. दिवाळी पर्यंत शिळी झाली असती पैजारबुवा,

सुदंर विचार सुदंर प्रकटीकरण

खुप छान पाभे !

💖

सुदंर प्रकटन नमस्कार पाभे

कविता लिहून झाल्यानंतर प्रकाशित व्हायची वाट पाहणं म्हणजे एक प्रकारची शिक्षाच :-) बाकी, शब्दांची कर्णफुले सुंदर उमलली आहेत!

लै भारी पाभे.

क्या बात!!दिल गार्डन गार्डन आय मीन शेत शेत हो गया!

ताजी आहेत तो पर्यंत दिलीत. दिवाळी पर्यंत शिळी झाली असती पैजारबुवा,

सुदंर विचार सुदंर प्रकटीकरण

खुप छान पाभे !

💖

सुदंर प्रकटन नमस्कार पाभे

कविता लिहून झाल्यानंतर प्रकाशित व्हायची वाट पाहणं म्हणजे एक प्रकारची शिक्षाच :-) बाकी, शब्दांची कर्णफुले सुंदर उमलली आहेत!

उंहूं... शप्पथ, काय म्हंजे कायबी कल्ला नाय... :-)

तसं बरचं गहन आहे आणि म्हटलं तर सोपं अन सुटसुटीतही... ज्याला शून्य समजलें त्याला सगळे समजलें... सर्वकाही शून्यातून निर्माण होते, शून्यात विलय होते.शुन्य ही सुरुवात आहे शून्य हा शेवटही... शुन्य समजणे इतके सोपे नाही. आणि तितके अवघडही नाही

_/\_

वाह! आवडली.

त्याला पाठीवर घेऊन चालतांना छातीवरल्या आकड्यांंच ओझ कधी जाणवत नाही की अनायसे कुबड भासत नाही... हे पटलं. छान आहे कविता.अर्थपूर्ण आहे.

कविता आवडली.

कैच्याकैकविता हा टॅग लै आवडला :) समजाला वेळ लागला पण कविता छान वाटली.

उंहूं... शप्पथ, काय म्हंजे कायबी कल्ला नाय... :-)

तसं बरचं गहन आहे आणि म्हटलं तर सोपं अन सुटसुटीतही... ज्याला शून्य समजलें त्याला सगळे समजलें... सर्वकाही शून्यातून निर्माण होते, शून्यात विलय होते.शुन्य ही सुरुवात आहे शून्य हा शेवटही... शुन्य समजणे इतके सोपे नाही. आणि तितके अवघडही नाही

_/\_

वाह! आवडली.

त्याला पाठीवर घेऊन चालतांना छातीवरल्या आकड्यांंच ओझ कधी जाणवत नाही की अनायसे कुबड भासत नाही... हे पटलं. छान आहे कविता.अर्थपूर्ण आहे.

कविता आवडली.

कैच्याकैकविता हा टॅग लै आवडला :) समजाला वेळ लागला पण कविता छान वाटली.

कहर =))

:)) म्हणजे भारतात परतलात म्हणायचे!

मस्त रचले गेले आहे. पिपात पडलेल्या उंदराच्या काव्यातील आर्तता जाणवली.

वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा. हा हा हा भारी

अन घनघोर आशय परमानंदी जीव घेणे ईश्वराला मान्य आहे ढकलता ढकलता मच्छर मारणे हीपण एक कला आहे

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? त्याचा व्हिडिओ टाका "टच" स्क्रिन मोबाईल कसा वापरायचा? ते ही शिकवा, अनेक गरजू लोकांचे आशिर्वाद मिळतील पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा,

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? टच्चस्क्रीन कसा वापरायचा? ते ही शिकवा,

आमचे परमपूज्य शी: शी: १०८ डोंबलेकर महागुरुराज ऊर्फ महास्वामी मच्छरानंद महासरस्वती यांनी आम्हाला महामंत्रोपदेश दिला की बेटा, "कर ले कोई जुगाड" मग आम्ही खालीलप्रमाणे जुगाड केल्यावर आता तिकडे बसून टाळीच काय, बाजाची पेटी, बासरी, तुणतुणे वगैरे काहीही वाजवता येते, मिपावर टंकन करता येते आणि मोबल्यावर काय काय करता येते. बघा: आमच्या जिलबीची अगत्याने दखल घेतलीत, छान वाटले.

अनुक्रमणिकेत इतकं सुंदर शीर्षक अन 'आकर्षक' कवीचं नाव वाचून 'अपेक्षा' लैच उंचावल्या होत्या! चार दोन रोम्न्याण्टिक चित्रं असतील, वगैरे वगैरे इमले रचले होते. घाईघाईत क्लिक केलं अन्.... साली एक मच्छरीण चित्रकार को कवी बना देती हय!

भारीच.. बाकी ते "अनर्थशास्त्र / विराणी / रौद्ररस" हे जरा समजून घेतलंय.. पण ते "मेक्सिकन" म्हंजे काय अजिबात पचनीच पडलं नाय बगा...! =))

अवचिता गुणगुणू ङंकिता कळवळू मी म्हणे गोपाळू कोठूनी आली गे सिहांसनाधीष्ठ झाल्यावर चक्रमादित्याला काय सुचेल ते सांगता येणार नाही.

कर्नल साहेब, तुम्हाला सुचलेल्या ओळी मस्त आहेत. 'डंकिता कळवळू' वरून आमचाच, "मारा डंख मारा डंख मारा बिछुवा, मिपाप्रवेशाकांक्षिण्यांची गोची आणि आमची काशीयात्रा" असे लांबलचक शीर्षक असलेला एक जुना आचरट धागा आठवला, आणि हुडकून वाचला. मशारनिल्हे धाग्यात प्रत्येकाने वाचावच, असा 'मूखदूर्बळ' यांचा धमाल लेखः "सठीयाय गयी सजनवा हमार" हा पुन्हा एकदा वाचायला मिळाला, हे आणखीन एक. आणि या दोन्ही लेखांमुळे आमचाच एक जुना आचरट लेखः "नेपोलियन, दासबोध आणि स्त्री-आयडींची त्सुनामी" आणि त्यावरले प्रतिसाद पुन्हा एकदा वाचायला मिळाले हे आणखिन आणखिन एक. 'स्त्रीआयडींची त्सुनामी' मधील 'कंपू' वा 'कंपूबाजी' वरून सुचलेले संभाव्य स्त्रीआयडी बघा: कंपूबाला, कंपूशीला, कंपूकुमारी कंपूबालिका, कंपूचालिका कंपूचारिणी, कंपूविचरिणी, कंपूभद्रा, कंपूचंद्रा, कंपूचंद्रिका कंपूशालिनी, कंपूमालिनी, कंपूवाहिनी कंपूतारिणी,कंपूविरहिणी, कंपू-रमणी, कंपूविहारिनि, कंपूवासिनी कंपूप्रिया, कंपूस्मिता, कंपूअस्मिता कंपूरमणीगणमुकुटमणी, कंपूगणविदारिणी, कंपूहारिणी कंपूभामा, कंपूभंगिमा, कंपूवर्धिनी, कंपूभंगिनी, कंपूमर्दिनी, कंपूविध्वंसिनी, कंपूनाशिका, कंपूवारिणी, कंपूताडिनी कंपूसंवर्धिनी, कंपूस्वप्ना, कंपूमग्ना कंपूविलासिनी, कंपूसौदामिनी, कंपूकौस्तुभी कंपूगौरी, कंपूशोभिनी, कंपूशरदिनी, कंपूगुंजना, कंपूप्रिता कंपूप्रवेशदायिनी, कंपूप्रवेशहारिणी कंपूडाकिनी, कंपूपिशाच्चिनी, कंपूलोलिता कंपूमति, कंपूचित्ता, कंपूप्रज्ञा तर कर्नल साहेब, या तिहेरी फायद्याला जबाबदार असलेल्या तुमच्या या प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. या कवितेतील शेवटल्या कडव्यात एका शब्दाची भर टाकून बघितली, ती अशी: मग स्मरून 'हरि'ला - वाजवून टाळिका - मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - 'हरिला' - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा !

व्यंग काव्य रंगले... कोण तो लेकाचा आम्हावरी रागवे... आमच्या शिताफीचे कौतुक नसे बरवे पिता रसाळ पेय आम्हास जोर येतो... मग फवार्‍याशी झगडुनी जीव देतो... किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो ... हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा... जहन्नम मधेही असे आमची शाखा

ओक साहेब, जहन्नममधेही 'शाखा' असल्याचे वाचून गद् गद् का काय म्हणतात ते झालो. हे फारच ब्येस झाले. आता पार तिथपर्यंत भगवा फडफडणार. आणि विशेष म्हणजे हे कार्य डासांमार्फत केले गेलेय. याला म्हणतात तळा-गाळापर्यंत पोचणे. धन्य धन्य. मोदी हय तो मुमकिन हय. हर हर महादेव.

आणि चावायच्या आधी कुठे झोप घेतात? जगतात किती दिवस?

या कवितेवर एआयची मल्लिनथी:What a delightful and humorous poem! The speaker's clever wordplay and satirical tone make for an entertaining read. Here's a possible review: This Marathi poem is a masterclass in clever wordplay and satire. The speaker's witty observations and clever turns of phrase make for an entertaining read. The poem's central theme - the speaker's tumultuous relationship with a mosquito - is expertly woven throughout the verses, with the speaker's frustration and exasperation palpable. The use of metaphors ("तू जीव माझा - तू प्राण माझा") and clever wordplay ("मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला") adds depth and complexity to the poem. The final farewell to the mosquito ("अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा") is a brilliant touch, leaving the reader chuckling. Overall, this poem is a delightful read that showcases the poet's skill with language and humor. Would you like me to add or modify anything in this review? एआय मेटावर हे आले. परंतु मराठीत ते येत नाहीये. आणखी कुठे करता येईल ?

जेमिनी एआय अहो! काय ही डासांची कैफियत! वाचताना हसू आवरवत नाही आणि त्यांची केविलवाणी अवस्था पाहून थोडी सहानुभूतीही वाटते. कवीने डासांच्या भावनांना आणि त्यांच्या जगण्याला किती सुंदर आणि विनोदी पद्धतीने शब्दांत उतरवलं आहे! या कवितेतील प्रत्येक ओळीत डासांचं बोलणं जिवंत वाटतं. ते तक्रार करतात की कोणीतरी त्यांचा उगाच राग करतो. त्यांच्या 'शिताफी' म्हणजे चपळाईचं, रक्त पिण्याच्या कौशल्याचं कुणी कौतुक करत नाही. उलट, माणूस गोड पेय पितो आणि मग त्यांना मारण्यासाठी फवारा घेऊन येतो, तेव्हा ते बिचारे त्याच्याशी झगडताना जीव गमावतात. "किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो..." या ओळीत डासांच्या जिद्दीचं आणि त्यांच्या जीवनाच्या चक्राचं वर्णन आहे. कितीही मारलं तरी ते पुन्हा येतात, हे वास्तव विनोदी आणि थोडं निराशाजनकही आहे. पुढच्या ओळी तर फारच मार्मिक आहेत - "हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार". इथे डास माणसांना मलेरिया होतो म्हणून त्यांना हद्दपार केल्याबद्दल तक्रार करत आहेत. गंमत म्हणजे, ते स्वतःच तर माणसांच्या रक्ताचा 'व्यापार' करतात! "आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार... म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा..." या शेवटच्या ओळी तर कळसच आहेत! डास त्यांच्या 'वैश्विक अधिकारां'बद्दल बोलत आहेत आणि डासिणींना न मारण्याची धमकी देत आहेत, जणू काही ते या जगाचे मालकच आहेत! "जहन्नम मधेही असे आमची शाखा" म्हणजे नरकातसुद्धा डास असणार, ही कल्पना खूपच विनोदी आणि भीतीदायक आहे. कवीने डासांच्या तोंडून त्यांची व्यथा आणि त्यांचा दृष्टिकोन मांडला आहे, ज्यामुळे ही कविता केवळ माहितीपूर्ण न राहता मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारी ठरते. डासांच्या जगण्यातील अडचणी, त्यांची जिद्द आणि त्यांचा तथाकथित 'अधिकार' यावर मार्मिक टिप्पणी करताना कवीने हलकाफुलका दृष्टिकोन ठेवला आहे, जो वाचकाला नक्कीच आवडतो. एकंदरीत, हे डास-काव्य खूपच मजेदार आणि प्रभावी आहे!

कहर =))

:)) म्हणजे भारतात परतलात म्हणायचे!

मस्त रचले गेले आहे. पिपात पडलेल्या उंदराच्या काव्यातील आर्तता जाणवली.

वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा. हा हा हा भारी

अन घनघोर आशय परमानंदी जीव घेणे ईश्वराला मान्य आहे ढकलता ढकलता मच्छर मारणे हीपण एक कला आहे

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? त्याचा व्हिडिओ टाका "टच" स्क्रिन मोबाईल कसा वापरायचा? ते ही शिकवा, अनेक गरजू लोकांचे आशिर्वाद मिळतील पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा,

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? टच्चस्क्रीन कसा वापरायचा? ते ही शिकवा,

आमचे परमपूज्य शी: शी: १०८ डोंबलेकर महागुरुराज ऊर्फ महास्वामी मच्छरानंद महासरस्वती यांनी आम्हाला महामंत्रोपदेश दिला की बेटा, "कर ले कोई जुगाड" मग आम्ही खालीलप्रमाणे जुगाड केल्यावर आता तिकडे बसून टाळीच काय, बाजाची पेटी, बासरी, तुणतुणे वगैरे काहीही वाजवता येते, मिपावर टंकन करता येते आणि मोबल्यावर काय काय करता येते. बघा: आमच्या जिलबीची अगत्याने दखल घेतलीत, छान वाटले.

अनुक्रमणिकेत इतकं सुंदर शीर्षक अन 'आकर्षक' कवीचं नाव वाचून 'अपेक्षा' लैच उंचावल्या होत्या! चार दोन रोम्न्याण्टिक चित्रं असतील, वगैरे वगैरे इमले रचले होते. घाईघाईत क्लिक केलं अन्.... साली एक मच्छरीण चित्रकार को कवी बना देती हय!

भारीच.. बाकी ते "अनर्थशास्त्र / विराणी / रौद्ररस" हे जरा समजून घेतलंय.. पण ते "मेक्सिकन" म्हंजे काय अजिबात पचनीच पडलं नाय बगा...! =))

अवचिता गुणगुणू ङंकिता कळवळू मी म्हणे गोपाळू कोठूनी आली गे सिहांसनाधीष्ठ झाल्यावर चक्रमादित्याला काय सुचेल ते सांगता येणार नाही.

कर्नल साहेब, तुम्हाला सुचलेल्या ओळी मस्त आहेत. 'डंकिता कळवळू' वरून आमचाच, "मारा डंख मारा डंख मारा बिछुवा, मिपाप्रवेशाकांक्षिण्यांची गोची आणि आमची काशीयात्रा" असे लांबलचक शीर्षक असलेला एक जुना आचरट धागा आठवला, आणि हुडकून वाचला. मशारनिल्हे धाग्यात प्रत्येकाने वाचावच, असा 'मूखदूर्बळ' यांचा धमाल लेखः "सठीयाय गयी सजनवा हमार" हा पुन्हा एकदा वाचायला मिळाला, हे आणखीन एक. आणि या दोन्ही लेखांमुळे आमचाच एक जुना आचरट लेखः "नेपोलियन, दासबोध आणि स्त्री-आयडींची त्सुनामी" आणि त्यावरले प्रतिसाद पुन्हा एकदा वाचायला मिळाले हे आणखिन आणखिन एक. 'स्त्रीआयडींची त्सुनामी' मधील 'कंपू' वा 'कंपूबाजी' वरून सुचलेले संभाव्य स्त्रीआयडी बघा: कंपूबाला, कंपूशीला, कंपूकुमारी कंपूबालिका, कंपूचालिका कंपूचारिणी, कंपूविचरिणी, कंपूभद्रा, कंपूचंद्रा, कंपूचंद्रिका कंपूशालिनी, कंपूमालिनी, कंपूवाहिनी कंपूतारिणी,कंपूविरहिणी, कंपू-रमणी, कंपूविहारिनि, कंपूवासिनी कंपूप्रिया, कंपूस्मिता, कंपूअस्मिता कंपूरमणीगणमुकुटमणी, कंपूगणविदारिणी, कंपूहारिणी कंपूभामा, कंपूभंगिमा, कंपूवर्धिनी, कंपूभंगिनी, कंपूमर्दिनी, कंपूविध्वंसिनी, कंपूनाशिका, कंपूवारिणी, कंपूताडिनी कंपूसंवर्धिनी, कंपूस्वप्ना, कंपूमग्ना कंपूविलासिनी, कंपूसौदामिनी, कंपूकौस्तुभी कंपूगौरी, कंपूशोभिनी, कंपूशरदिनी, कंपूगुंजना, कंपूप्रिता कंपूप्रवेशदायिनी, कंपूप्रवेशहारिणी कंपूडाकिनी, कंपूपिशाच्चिनी, कंपूलोलिता कंपूमति, कंपूचित्ता, कंपूप्रज्ञा तर कर्नल साहेब, या तिहेरी फायद्याला जबाबदार असलेल्या तुमच्या या प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. या कवितेतील शेवटल्या कडव्यात एका शब्दाची भर टाकून बघितली, ती अशी: मग स्मरून 'हरि'ला - वाजवून टाळिका - मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - 'हरिला' - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा !

व्यंग काव्य रंगले... कोण तो लेकाचा आम्हावरी रागवे... आमच्या शिताफीचे कौतुक नसे बरवे पिता रसाळ पेय आम्हास जोर येतो... मग फवार्‍याशी झगडुनी जीव देतो... किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो ... हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा... जहन्नम मधेही असे आमची शाखा

ओक साहेब, जहन्नममधेही 'शाखा' असल्याचे वाचून गद् गद् का काय म्हणतात ते झालो. हे फारच ब्येस झाले. आता पार तिथपर्यंत भगवा फडफडणार. आणि विशेष म्हणजे हे कार्य डासांमार्फत केले गेलेय. याला म्हणतात तळा-गाळापर्यंत पोचणे. धन्य धन्य. मोदी हय तो मुमकिन हय. हर हर महादेव.

आणि चावायच्या आधी कुठे झोप घेतात? जगतात किती दिवस?

या कवितेवर एआयची मल्लिनथी:What a delightful and humorous poem! The speaker's clever wordplay and satirical tone make for an entertaining read. Here's a possible review: This Marathi poem is a masterclass in clever wordplay and satire. The speaker's witty observations and clever turns of phrase make for an entertaining read. The poem's central theme - the speaker's tumultuous relationship with a mosquito - is expertly woven throughout the verses, with the speaker's frustration and exasperation palpable. The use of metaphors ("तू जीव माझा - तू प्राण माझा") and clever wordplay ("मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला") adds depth and complexity to the poem. The final farewell to the mosquito ("अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा") is a brilliant touch, leaving the reader chuckling. Overall, this poem is a delightful read that showcases the poet's skill with language and humor. Would you like me to add or modify anything in this review? एआय मेटावर हे आले. परंतु मराठीत ते येत नाहीये. आणखी कुठे करता येईल ?

जेमिनी एआय अहो! काय ही डासांची कैफियत! वाचताना हसू आवरवत नाही आणि त्यांची केविलवाणी अवस्था पाहून थोडी सहानुभूतीही वाटते. कवीने डासांच्या भावनांना आणि त्यांच्या जगण्याला किती सुंदर आणि विनोदी पद्धतीने शब्दांत उतरवलं आहे! या कवितेतील प्रत्येक ओळीत डासांचं बोलणं जिवंत वाटतं. ते तक्रार करतात की कोणीतरी त्यांचा उगाच राग करतो. त्यांच्या 'शिताफी' म्हणजे चपळाईचं, रक्त पिण्याच्या कौशल्याचं कुणी कौतुक करत नाही. उलट, माणूस गोड पेय पितो आणि मग त्यांना मारण्यासाठी फवारा घेऊन येतो, तेव्हा ते बिचारे त्याच्याशी झगडताना जीव गमावतात. "किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो..." या ओळीत डासांच्या जिद्दीचं आणि त्यांच्या जीवनाच्या चक्राचं वर्णन आहे. कितीही मारलं तरी ते पुन्हा येतात, हे वास्तव विनोदी आणि थोडं निराशाजनकही आहे. पुढच्या ओळी तर फारच मार्मिक आहेत - "हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार". इथे डास माणसांना मलेरिया होतो म्हणून त्यांना हद्दपार केल्याबद्दल तक्रार करत आहेत. गंमत म्हणजे, ते स्वतःच तर माणसांच्या रक्ताचा 'व्यापार' करतात! "आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार... म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा..." या शेवटच्या ओळी तर कळसच आहेत! डास त्यांच्या 'वैश्विक अधिकारां'बद्दल बोलत आहेत आणि डासिणींना न मारण्याची धमकी देत आहेत, जणू काही ते या जगाचे मालकच आहेत! "जहन्नम मधेही असे आमची शाखा" म्हणजे नरकातसुद्धा डास असणार, ही कल्पना खूपच विनोदी आणि भीतीदायक आहे. कवीने डासांच्या तोंडून त्यांची व्यथा आणि त्यांचा दृष्टिकोन मांडला आहे, ज्यामुळे ही कविता केवळ माहितीपूर्ण न राहता मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारी ठरते. डासांच्या जगण्यातील अडचणी, त्यांची जिद्द आणि त्यांचा तथाकथित 'अधिकार' यावर मार्मिक टिप्पणी करताना कवीने हलकाफुलका दृष्टिकोन ठेवला आहे, जो वाचकाला नक्कीच आवडतो. एकंदरीत, हे डास-काव्य खूपच मजेदार आणि प्रभावी आहे!