मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

तूच आहेस तुझ्या र्‍हासाचा शिल्पकार

इनोबा म्हणे ·

विसोबा खेचर Wed, 02/06/2008 - 11:52
टिळक, पाटील, बेंडे, गोखले, या सर्वांच्या विचारांशी पूर्णत: सहमत... आपला, (उत्तम पगाराची नोकरी सोडून गुज्जू-मारवाड्यांच्या शेयर बाजारात स्वत:च्या कन्सल्टन्सीच्या धंद्याचा जम बसवलेला!) तात्या. अवांतर - उप्पाशी मरेन पण कुणाचीही चाकरी न करण्याचा, आणि कुणालाही 'हो साहेब', 'करतो साहेब', 'सॉरी साहेब!' असे न म्हणण्याचा आमचा मूळ स्वभाव बळावू लागला आणि आम्ही नोकरी सोडून धंद्यात जम बसवला. सुरवातीला खूप कष्ट पडले, प्रसंगी पदरी नैराश्यही आले, परंतु आता बरं चाललं आहे! :) तात्या.

रम्या Wed, 02/06/2008 - 13:46
एखादा माणूस आपलं गाव सोडून एखाद्या परक्या ठिकाणी जातो त्यावेळी सहजिकच त्याला धोका पत्करणं भाग असतं. आपलं अस्तित्व टिकवायचं असेल तर त्याला निरनिराळ्या वाटा पडताळून पाहणे सहाजिकच आहे. पण यामुळे मराठी माणूसच लेच्यापेच्या आणि सगळे प्ररप्रांतीय कष्टकरी असं कसं म्हणता येईल? आपण समस्त मराठी जनांबद्दल बोलतोय की फक्त महाराष्ट्रात राहणार्‍या मराठी माणासांबद्दल बोलतोय? समस्त मराठी जनांबद्दल बोलायचं असेल तर दुसर्‍या राज्यात राहून जम बसवलेल्या मराठी माणसं काय कामचुकार म्हणून त्या ठिकाणी राहू शकली? उद्या एखादा मराठी माणूस अमेरिकेत गेला तर तेथील स्थानीकांपेक्षा कितीतरी कमी पगारात तो काम करील. परक्या ठिकाणी राहून येणार्‍या असुरक्षिततेच्या भावनेतून तो कमी पगारात जास्त काम करावं लागलं तरी तो त्याची तक्रार करणार नाही. याचा अर्थ समस्त मराठी जन तेवढे कामचूकार आणि परप्रांतिय तेवढे कष्टकरी असा होत नाही. बिहार बद्दल बोलायचं तर बिहारी माणूस खरोखरंच कष्टकरी असेल, उद्यमशील असेल तर सगळ्या बिहारचाच विकास होणार नाही का? त्यासाठी त्याला दुसर्‍या राज्यात स्थलांतर करायची काय गरज? खर्‍याखुर्‍या कष्टकरी माणसाला संधीची काय आवश्यकता? सगळ्यांनी आपापल्या राज्यात रहावं आणि कष्ट करून आपापल्या राज्याचा विकास करावा असं शक्य होणार नाही का? असं केलं तर समस्त देशाचाच सर्वांगीण विकास होऊ शकेल.

प्रभाकर पेठकर Wed, 02/06/2008 - 14:04
आपण समस्त मराठी जनांबद्दल बोलतोय की फक्त महाराष्ट्रात राहणार्‍या मराठी माणासांबद्दल बोलतोय? समस्त मराठी जनांबद्दल बोलायचं असेल तर दुसर्‍या राज्यात राहून जम बसवलेल्या मराठी माणसं काय कामचुकार म्हणून त्या ठिकाणी राहू शकली? मला वाटतं आपण अशिक्षित/अर्धशिक्षित मराठी माणसांबद्दल बोलत आहोत. एकही मराठी माणूस सामाजिक/आर्थिक/राजकिय क्षेत्रात 'वरच्या' पदाला पोहोचलेला नाही असे विधान कोणीही करणार नाही. यशस्वी मराठी माणसांची खुप मोठी यादी देता येईल. पण आपण ह्या चर्चेत सर्वसाधारण बेरोजगार मराठी माणसांबद्दल बोलत आहोत.

llपुण्याचे पेशवेll Wed, 02/06/2008 - 20:41
अवांतर: चोप द्यायचा असेल तर तो लालूप्रसाद, अमरसिंग, मुलायमसिंग, रामविलास पासवान या नेत्याना द्या. त्या लोकांमुळेच कदाचित हे परप्रांतीय लोक आपला विकास स्वतःच्या राज्यात करू शकत नाहीयेत. मराठी माणूस : देखील मराठी नेत्यानी केलेल्या लाडांमुळे कष्ट करून पैसे मिळवू इच्छीत नाही. मी काही वर्षे स्वतः कोकणात राहीलो आहे. माझे गाव पोंभुर्ले हे खारेपाटण जवळ आहे. आमच्या गावात ९७-९८ साली आलेल्या एका भैय्याने आता चांगले चौसोपी घर बांधले आहे ते स्वत:च्या कमाई वर. तुम्ही आम्ही फक्त मुंबई घेऊन बसलो आहोत. पण संपूर्ण कोकणात भैया हे विष असे काही भिनले आहे की ते तिथला मराठी माणूस गिळूनच संपेल. या लोकांना कामे देणारे लोक जसे आपण आहोत तसेच त्याना कामे मिळायला मदत करणारे लोक हे ही आपले आळशी मराठी मजूरच आहेत. शेतीमधे पैसा नाही हे मान्य. पण हे लोक स्वतः शेती कसतही नाहीत आणि ती विकून येणार्‍या पैशात फुकटचे खाण्यात धन्यता मानतात. मराठी आंबा उत्पादक ४५०-५०० च्या पट्टीवर मारवाडी दलालास माल पाठवतो आणि तो माल दलाल २०० रु. डझनावारी विकतो. पहा विचार करा हे बदलायचे आहे. पण सुरूवात कशी करायची????? आहे कोणाकडे उत्तर? पुण्याचे पेशवे..

रम्या गुरुवार, 02/07/2008 - 11:35
मराठी माणसाने प्रगती करायची असेल तर सहकार हा एक उपाय म्हणता येऊ शकेल. पश्चिम महाराष्ट्राने सहकाराने स्वतः चा बराच विकास करून घेतला आहे. पण कोकणात (कधीकाळी) मराठी माणसांसाठी लढणारी शिवसेना जशी रुजली तसा सहकार का रुजला नाही कुणास ठाऊक? (सहकारावर विश्वास असलेला) रम्या

विसोबा खेचर Wed, 02/06/2008 - 11:52
टिळक, पाटील, बेंडे, गोखले, या सर्वांच्या विचारांशी पूर्णत: सहमत... आपला, (उत्तम पगाराची नोकरी सोडून गुज्जू-मारवाड्यांच्या शेयर बाजारात स्वत:च्या कन्सल्टन्सीच्या धंद्याचा जम बसवलेला!) तात्या. अवांतर - उप्पाशी मरेन पण कुणाचीही चाकरी न करण्याचा, आणि कुणालाही 'हो साहेब', 'करतो साहेब', 'सॉरी साहेब!' असे न म्हणण्याचा आमचा मूळ स्वभाव बळावू लागला आणि आम्ही नोकरी सोडून धंद्यात जम बसवला. सुरवातीला खूप कष्ट पडले, प्रसंगी पदरी नैराश्यही आले, परंतु आता बरं चाललं आहे! :) तात्या.

रम्या Wed, 02/06/2008 - 13:46
एखादा माणूस आपलं गाव सोडून एखाद्या परक्या ठिकाणी जातो त्यावेळी सहजिकच त्याला धोका पत्करणं भाग असतं. आपलं अस्तित्व टिकवायचं असेल तर त्याला निरनिराळ्या वाटा पडताळून पाहणे सहाजिकच आहे. पण यामुळे मराठी माणूसच लेच्यापेच्या आणि सगळे प्ररप्रांतीय कष्टकरी असं कसं म्हणता येईल? आपण समस्त मराठी जनांबद्दल बोलतोय की फक्त महाराष्ट्रात राहणार्‍या मराठी माणासांबद्दल बोलतोय? समस्त मराठी जनांबद्दल बोलायचं असेल तर दुसर्‍या राज्यात राहून जम बसवलेल्या मराठी माणसं काय कामचुकार म्हणून त्या ठिकाणी राहू शकली? उद्या एखादा मराठी माणूस अमेरिकेत गेला तर तेथील स्थानीकांपेक्षा कितीतरी कमी पगारात तो काम करील. परक्या ठिकाणी राहून येणार्‍या असुरक्षिततेच्या भावनेतून तो कमी पगारात जास्त काम करावं लागलं तरी तो त्याची तक्रार करणार नाही. याचा अर्थ समस्त मराठी जन तेवढे कामचूकार आणि परप्रांतिय तेवढे कष्टकरी असा होत नाही. बिहार बद्दल बोलायचं तर बिहारी माणूस खरोखरंच कष्टकरी असेल, उद्यमशील असेल तर सगळ्या बिहारचाच विकास होणार नाही का? त्यासाठी त्याला दुसर्‍या राज्यात स्थलांतर करायची काय गरज? खर्‍याखुर्‍या कष्टकरी माणसाला संधीची काय आवश्यकता? सगळ्यांनी आपापल्या राज्यात रहावं आणि कष्ट करून आपापल्या राज्याचा विकास करावा असं शक्य होणार नाही का? असं केलं तर समस्त देशाचाच सर्वांगीण विकास होऊ शकेल.

प्रभाकर पेठकर Wed, 02/06/2008 - 14:04
आपण समस्त मराठी जनांबद्दल बोलतोय की फक्त महाराष्ट्रात राहणार्‍या मराठी माणासांबद्दल बोलतोय? समस्त मराठी जनांबद्दल बोलायचं असेल तर दुसर्‍या राज्यात राहून जम बसवलेल्या मराठी माणसं काय कामचुकार म्हणून त्या ठिकाणी राहू शकली? मला वाटतं आपण अशिक्षित/अर्धशिक्षित मराठी माणसांबद्दल बोलत आहोत. एकही मराठी माणूस सामाजिक/आर्थिक/राजकिय क्षेत्रात 'वरच्या' पदाला पोहोचलेला नाही असे विधान कोणीही करणार नाही. यशस्वी मराठी माणसांची खुप मोठी यादी देता येईल. पण आपण ह्या चर्चेत सर्वसाधारण बेरोजगार मराठी माणसांबद्दल बोलत आहोत.

llपुण्याचे पेशवेll Wed, 02/06/2008 - 20:41
अवांतर: चोप द्यायचा असेल तर तो लालूप्रसाद, अमरसिंग, मुलायमसिंग, रामविलास पासवान या नेत्याना द्या. त्या लोकांमुळेच कदाचित हे परप्रांतीय लोक आपला विकास स्वतःच्या राज्यात करू शकत नाहीयेत. मराठी माणूस : देखील मराठी नेत्यानी केलेल्या लाडांमुळे कष्ट करून पैसे मिळवू इच्छीत नाही. मी काही वर्षे स्वतः कोकणात राहीलो आहे. माझे गाव पोंभुर्ले हे खारेपाटण जवळ आहे. आमच्या गावात ९७-९८ साली आलेल्या एका भैय्याने आता चांगले चौसोपी घर बांधले आहे ते स्वत:च्या कमाई वर. तुम्ही आम्ही फक्त मुंबई घेऊन बसलो आहोत. पण संपूर्ण कोकणात भैया हे विष असे काही भिनले आहे की ते तिथला मराठी माणूस गिळूनच संपेल. या लोकांना कामे देणारे लोक जसे आपण आहोत तसेच त्याना कामे मिळायला मदत करणारे लोक हे ही आपले आळशी मराठी मजूरच आहेत. शेतीमधे पैसा नाही हे मान्य. पण हे लोक स्वतः शेती कसतही नाहीत आणि ती विकून येणार्‍या पैशात फुकटचे खाण्यात धन्यता मानतात. मराठी आंबा उत्पादक ४५०-५०० च्या पट्टीवर मारवाडी दलालास माल पाठवतो आणि तो माल दलाल २०० रु. डझनावारी विकतो. पहा विचार करा हे बदलायचे आहे. पण सुरूवात कशी करायची????? आहे कोणाकडे उत्तर? पुण्याचे पेशवे..

रम्या गुरुवार, 02/07/2008 - 11:35
मराठी माणसाने प्रगती करायची असेल तर सहकार हा एक उपाय म्हणता येऊ शकेल. पश्चिम महाराष्ट्राने सहकाराने स्वतः चा बराच विकास करून घेतला आहे. पण कोकणात (कधीकाळी) मराठी माणसांसाठी लढणारी शिवसेना जशी रुजली तसा सहकार का रुजला नाही कुणास ठाऊक? (सहकारावर विश्वास असलेला) रम्या
लेखनविषय:
धोरण
समाज
नोकरी
लेखनप्रकार
विचार
लेख
मत
प्रतिसाद
बातमी
शिफारस
सल्ला
प्रतिक्रिया
नमस्कार, कृपया ही बातमी वाचा. आपल्याला काय वाटते? इच्छुकांनी या संदर्भात कृपया येथे चर्चा करावी असा मानस आहे..

सर्जनशीलता, लायकी आणि मार्केटिंग......आमच्या नाटकातला एक संवाद

भडकमकर मास्तर ·

देवदत्त Wed, 02/06/2008 - 21:49
छान आहे. अवांतरः तुमच्या लेखाला उद्देशून काही नाही. पण नावावरून आठवले. सर्जनशीलता आणि सृजनशीलता ह्यांचे अर्थ कोणी सांगेल का?

चतुरंग गुरुवार, 02/07/2008 - 03:57
सर्जनशीलता आणि सृजनशीलता ह्या दोन्हीचाही अर्थ एकच आहे. संस्कृत जाणकार नेमका संधी कोणत्या दोन शब्दांचा होतो वैगेरे सांगू शकतील. चतुरंग

धनंजय गुरुवार, 02/07/2008 - 03:18
पण अशा प्रकारे सडेतोडपणे मित्राच्या स्वयंपूर्णतेबद्दलच्या आत्मविश्वासाचा पाणउतारा करता येईल, आणि मैत्री धोक्यात येणार नाही, असे हृद्य संबंध चिन्मय आणि धीरज यांच्यात हवेत. या नाटकाच्या मुख्य संघर्षाच्या कथानकात हा संवाद होता का? असल्यास या वैचारिक संघर्षाचे निरसन कसे झाले?

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 02/07/2008 - 10:02
या नाटकाच्या कथानकाचा आशय एका वाक्यात... ( इंग्रजीतला प्रिमाइस?).... " श्रीमन्तीचा माज गुन्हा शाबित होण्यापासून वाचवतो..." ............शक्य तेवढ्या थोडक्यात कथा सांगतो... मोन्याच्या पार्टीमध्ये भरपूर नशा करून धीरज्च्या स्वत:च्या कारने दोघे धीरजच्या घरी परत आलेले आहेत.( धीरजच्या घरी सद्ध्या कोणी नसते, कुटुंबीय पोलीस ओफिसर वडिलांच्या नोकरीच्या निमित्ताने दूर गावी, हा शिक्षणासाठी पुण्यात)...धीरज हुशार, सज्जन आहे, छंद म्हणून प्राणिमित्र संघटनेत काम करतो...त्याच्या यूएस ला जाण्याच्या विसा चे काम काही कारणाने अडलेले आहे.........चिन्मय मुंबईत अभिनेता होण्यासाठी झगडत आहे आणि त्याचे फ़ारसे बरे चालले नाही.( उधारी, मोठी फ़िल्म मिळाली म्हणून उधारीवर पार्ट्या देणे वगरे प्रकार तो करतो)..त्याला असे वाटत आहे की त्याच्या गरीबीमुळे सानिया नावाच्या त्याच्या मैत्रिणीने त्याच्या प्रेमाला नकार दिला आणि आता ती मोन्या बरोबर जास्तच प्रेमाने वागत आहे ( कारण अर्थात तो श्रीमंत आणि क्रिएटिव्ह आहे)......त्यामुळे त्याचा मोन्याबद्दल द्वेष मधून मधून उफ़ाळून येतो..... यांच्या गप्पांमध्ये शाळेच्या आठवणी निघतात, घराजवळच्या चौकात कोपर्यावर बासरीवाला म्हातारा भिकारी बसायचा आणि त्याची गाणी हे रोज ऐकत असत वगैरे...गप्पांचा विषय श्रीमंत माणसे / सेलेब्रिटीजच्या गुन्ह्यांवर येतो, बेकायदेशीर शिकार प्रकरणावर आणि सलमानला झालेल्या शिक्षेवर तावातावाने चर्चा होते, धीरजमधला प्राणिमित्र पोटतिडीकीने बोलतो, "श्रीमंतीचा माज असणार्या गुन्हेगारांना भरपूर शिक्षा व्हायला हवी".. असे पुष्कळ आदर्शवादी बोलतो....नंतर मोन्याचा धीरजला फोन येतो , की त्याला गेले महिनाभर घाण शिव्या देणारे निनावी फोन येताहेत, वेगवेगळ्या बूथ वरून, आणि आता हद्द झाली,त्याला धीरजच्या मदतीने पोलीसांना भेटायचे आहे ..... धीरजला संशय येतो आणि तो चिन्मयला खोदून विचारतो तेव्हा चिन्मय मान्य करतो की मीच ते फोन करत होतो, ...एव्हाना दोघांची पुष्कळ उतरलेली आहे, आणि त्यांच्या लक्षात येते की येतानाच त्यांची कार कोपर्यावरच्या फ़ूट्पाथवर चढून म्हातार्या भिकार्याला उडवून आलेली आहे, आणि तो कदाचित त्यात जागेवरच गेला असावा... इथे धीरज घाबरून जातो पण पुढच्याच क्षणी म्हणतो, " या प्रकरणात अडकलो तर माझ्या व्हिसाचं काय?" ....धीरज सावरतो आणि शांतपणे त्याच्या ( वडिलांचे मित्र पोलीस ओफ़िसर , ) अंकलना फोन लावायला लागतो," काहीही करून मला या प्रकरणातून सोडवा वगैरे"...पार्श्वभूमीला धीरजने थोड्याच वेळापूर्वी बोललेले शब्द ऐकू येताहेत...," स्वत:च्या चुका मान्य करायला मनाची मोठी शक्ती लागते, त्यासाठी लागतात व्हॆल्यूज"......चिन्मय अवाक होउन धीरज मधला हा बदल पाहतोय, धीरज फोनवर अंकलना यातून सोडवायला सांगतोय.... पडदा

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 02/07/2008 - 10:12
होय..तसे मैत्रीचे संबंध दोघांच्यात आहेत...मुख्य संघर्षाच्या कथानकात हा संवाद नसला तरी धीरजची आणि मोन्याची श्रीमंती, आणि चिन्मयचा मोन्याबद्दलचा थोडासा पूर्वग्रह इथे प्रथम कळतो...

llपुण्याचे पेशवेll गुरुवार, 02/07/2008 - 21:19
की हा पैसेवालाच मूल्य सोडून वागत आहे. कारण चिन्मय जरी परीस्थितीने गांजलेला वैफल्यग्रस्त असला तरी त्याचे गरळ तो सरळ सरळ ओकताना दिसतो. उगाच सभ्यतेचा बुरखा पांघरून असभ्य वर्तन तरी करत नाही. आणि घडल्या चुकीने एकदम बावरून तरी गेलेला नाही. पुण्याचे पेशवे

भडकमकर मास्तर Fri, 02/08/2008 - 09:53
देवदत्त, चतुरंग आणि धनंजय, प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद... मात्र फक्त हा पैसेवालाच मूल्य सोडून वागत आहे, असे सांगायचे नाही....... तर स्वत:वरती वेळ आल्यावर माणूस सर्व मूल्ये सोयीस्करपणे विसरतो ,( आणि आपण बुडणार असे दिसताच आदर्शवादी बड्बड करणारा माणूस मूल्ये पायाखाली घेऊन पाण्यावर राहायचा प्रयत्न करतो...).असे सांगायचा प्रयत्न आहे.......( चिन्मयचा गुन्हा त्यातल्या त्यात फालतु आहे, पण आहे...जो तो स्वतःच्या अर्थिक ,सामाजिक ताकदीप्रमाणे गुन्हे करतो आणि त्यातून वाचतो असे चिन्मयचेच तत्त्वज्ञान आहे..) ........... जालावरती विविध ब्लॉग्ज मध्ये शिकार प्रकरणातल्या शिक्षेच्या वेळी बरेच उलट सुलट वाचले होते , इतके लोक या गुन्हेगाराचे समर्थन कसे करत आहेत , याचे मनातून फार आश्चर्य वाटले आणि दु:ख होत होते ,....त्यावर चर्चात्मक काहीतरी लिहायचे मनात होते....पण लिहिता लिहिता सलमानचे तथाकथित सर्व गुन्हे आम्ही त्या त्या पात्रांना वाटून दिले आणि काम सोपे होऊन गेले...

प्रकाश घाटपांडे Fri, 02/08/2008 - 17:59
हे प्रायोगिक रंगभुमी सुदर्शन रंगमंचावर प्रयोग झाले होते का? छान आहेत संवाद. अभिनंदन. रंगभुमीवर लागले की बघु आता. नांव तर ऐकलेले आहे. प्रकाश घाटपांडे

भडकमकर मास्तर Fri, 02/08/2008 - 22:58
घाटपांडे साहेब, होय्...सुदर्शन वर याचे काही प्रयोग झाले २००७ मध्ये ...नंतर काही स्पर्धांमध्ये उत्तेजनार्थ बक्षिसे मिळाली....आणि आपण नाव ऐकलेले आहे हे ऐकून आनंद वाटला... धन्यवाद....

देवदत्त Wed, 02/06/2008 - 21:49
छान आहे. अवांतरः तुमच्या लेखाला उद्देशून काही नाही. पण नावावरून आठवले. सर्जनशीलता आणि सृजनशीलता ह्यांचे अर्थ कोणी सांगेल का?

चतुरंग गुरुवार, 02/07/2008 - 03:57
सर्जनशीलता आणि सृजनशीलता ह्या दोन्हीचाही अर्थ एकच आहे. संस्कृत जाणकार नेमका संधी कोणत्या दोन शब्दांचा होतो वैगेरे सांगू शकतील. चतुरंग

धनंजय गुरुवार, 02/07/2008 - 03:18
पण अशा प्रकारे सडेतोडपणे मित्राच्या स्वयंपूर्णतेबद्दलच्या आत्मविश्वासाचा पाणउतारा करता येईल, आणि मैत्री धोक्यात येणार नाही, असे हृद्य संबंध चिन्मय आणि धीरज यांच्यात हवेत. या नाटकाच्या मुख्य संघर्षाच्या कथानकात हा संवाद होता का? असल्यास या वैचारिक संघर्षाचे निरसन कसे झाले?

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 02/07/2008 - 10:02
या नाटकाच्या कथानकाचा आशय एका वाक्यात... ( इंग्रजीतला प्रिमाइस?).... " श्रीमन्तीचा माज गुन्हा शाबित होण्यापासून वाचवतो..." ............शक्य तेवढ्या थोडक्यात कथा सांगतो... मोन्याच्या पार्टीमध्ये भरपूर नशा करून धीरज्च्या स्वत:च्या कारने दोघे धीरजच्या घरी परत आलेले आहेत.( धीरजच्या घरी सद्ध्या कोणी नसते, कुटुंबीय पोलीस ओफिसर वडिलांच्या नोकरीच्या निमित्ताने दूर गावी, हा शिक्षणासाठी पुण्यात)...धीरज हुशार, सज्जन आहे, छंद म्हणून प्राणिमित्र संघटनेत काम करतो...त्याच्या यूएस ला जाण्याच्या विसा चे काम काही कारणाने अडलेले आहे.........चिन्मय मुंबईत अभिनेता होण्यासाठी झगडत आहे आणि त्याचे फ़ारसे बरे चालले नाही.( उधारी, मोठी फ़िल्म मिळाली म्हणून उधारीवर पार्ट्या देणे वगरे प्रकार तो करतो)..त्याला असे वाटत आहे की त्याच्या गरीबीमुळे सानिया नावाच्या त्याच्या मैत्रिणीने त्याच्या प्रेमाला नकार दिला आणि आता ती मोन्या बरोबर जास्तच प्रेमाने वागत आहे ( कारण अर्थात तो श्रीमंत आणि क्रिएटिव्ह आहे)......त्यामुळे त्याचा मोन्याबद्दल द्वेष मधून मधून उफ़ाळून येतो..... यांच्या गप्पांमध्ये शाळेच्या आठवणी निघतात, घराजवळच्या चौकात कोपर्यावर बासरीवाला म्हातारा भिकारी बसायचा आणि त्याची गाणी हे रोज ऐकत असत वगैरे...गप्पांचा विषय श्रीमंत माणसे / सेलेब्रिटीजच्या गुन्ह्यांवर येतो, बेकायदेशीर शिकार प्रकरणावर आणि सलमानला झालेल्या शिक्षेवर तावातावाने चर्चा होते, धीरजमधला प्राणिमित्र पोटतिडीकीने बोलतो, "श्रीमंतीचा माज असणार्या गुन्हेगारांना भरपूर शिक्षा व्हायला हवी".. असे पुष्कळ आदर्शवादी बोलतो....नंतर मोन्याचा धीरजला फोन येतो , की त्याला गेले महिनाभर घाण शिव्या देणारे निनावी फोन येताहेत, वेगवेगळ्या बूथ वरून, आणि आता हद्द झाली,त्याला धीरजच्या मदतीने पोलीसांना भेटायचे आहे ..... धीरजला संशय येतो आणि तो चिन्मयला खोदून विचारतो तेव्हा चिन्मय मान्य करतो की मीच ते फोन करत होतो, ...एव्हाना दोघांची पुष्कळ उतरलेली आहे, आणि त्यांच्या लक्षात येते की येतानाच त्यांची कार कोपर्यावरच्या फ़ूट्पाथवर चढून म्हातार्या भिकार्याला उडवून आलेली आहे, आणि तो कदाचित त्यात जागेवरच गेला असावा... इथे धीरज घाबरून जातो पण पुढच्याच क्षणी म्हणतो, " या प्रकरणात अडकलो तर माझ्या व्हिसाचं काय?" ....धीरज सावरतो आणि शांतपणे त्याच्या ( वडिलांचे मित्र पोलीस ओफ़िसर , ) अंकलना फोन लावायला लागतो," काहीही करून मला या प्रकरणातून सोडवा वगैरे"...पार्श्वभूमीला धीरजने थोड्याच वेळापूर्वी बोललेले शब्द ऐकू येताहेत...," स्वत:च्या चुका मान्य करायला मनाची मोठी शक्ती लागते, त्यासाठी लागतात व्हॆल्यूज"......चिन्मय अवाक होउन धीरज मधला हा बदल पाहतोय, धीरज फोनवर अंकलना यातून सोडवायला सांगतोय.... पडदा

भडकमकर मास्तर गुरुवार, 02/07/2008 - 10:12
होय..तसे मैत्रीचे संबंध दोघांच्यात आहेत...मुख्य संघर्षाच्या कथानकात हा संवाद नसला तरी धीरजची आणि मोन्याची श्रीमंती, आणि चिन्मयचा मोन्याबद्दलचा थोडासा पूर्वग्रह इथे प्रथम कळतो...

llपुण्याचे पेशवेll गुरुवार, 02/07/2008 - 21:19
की हा पैसेवालाच मूल्य सोडून वागत आहे. कारण चिन्मय जरी परीस्थितीने गांजलेला वैफल्यग्रस्त असला तरी त्याचे गरळ तो सरळ सरळ ओकताना दिसतो. उगाच सभ्यतेचा बुरखा पांघरून असभ्य वर्तन तरी करत नाही. आणि घडल्या चुकीने एकदम बावरून तरी गेलेला नाही. पुण्याचे पेशवे

भडकमकर मास्तर Fri, 02/08/2008 - 09:53
देवदत्त, चतुरंग आणि धनंजय, प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद... मात्र फक्त हा पैसेवालाच मूल्य सोडून वागत आहे, असे सांगायचे नाही....... तर स्वत:वरती वेळ आल्यावर माणूस सर्व मूल्ये सोयीस्करपणे विसरतो ,( आणि आपण बुडणार असे दिसताच आदर्शवादी बड्बड करणारा माणूस मूल्ये पायाखाली घेऊन पाण्यावर राहायचा प्रयत्न करतो...).असे सांगायचा प्रयत्न आहे.......( चिन्मयचा गुन्हा त्यातल्या त्यात फालतु आहे, पण आहे...जो तो स्वतःच्या अर्थिक ,सामाजिक ताकदीप्रमाणे गुन्हे करतो आणि त्यातून वाचतो असे चिन्मयचेच तत्त्वज्ञान आहे..) ........... जालावरती विविध ब्लॉग्ज मध्ये शिकार प्रकरणातल्या शिक्षेच्या वेळी बरेच उलट सुलट वाचले होते , इतके लोक या गुन्हेगाराचे समर्थन कसे करत आहेत , याचे मनातून फार आश्चर्य वाटले आणि दु:ख होत होते ,....त्यावर चर्चात्मक काहीतरी लिहायचे मनात होते....पण लिहिता लिहिता सलमानचे तथाकथित सर्व गुन्हे आम्ही त्या त्या पात्रांना वाटून दिले आणि काम सोपे होऊन गेले...

प्रकाश घाटपांडे Fri, 02/08/2008 - 17:59
हे प्रायोगिक रंगभुमी सुदर्शन रंगमंचावर प्रयोग झाले होते का? छान आहेत संवाद. अभिनंदन. रंगभुमीवर लागले की बघु आता. नांव तर ऐकलेले आहे. प्रकाश घाटपांडे

भडकमकर मास्तर Fri, 02/08/2008 - 22:58
घाटपांडे साहेब, होय्...सुदर्शन वर याचे काही प्रयोग झाले २००७ मध्ये ...नंतर काही स्पर्धांमध्ये उत्तेजनार्थ बक्षिसे मिळाली....आणि आपण नाव ऐकलेले आहे हे ऐकून आनंद वाटला... धन्यवाद....
लेखनविषय:
नाट्य
लेखनप्रकार
प्रकटन
विचार
सर्जनशीलता, लायकी आणि मार्केटिंग...... आम्ही कॊलेजला एका वसतिग्रुहात शिकलो तेव्हा आमचा एक कविमनाचा मित्र होता... लायक माणसांना कौतुक लाभायच्या ऐवजी नेहमीच कोणा भलत्यालाच (त्याच्या अंगभूत गुणांच्याऐवजी काही इतर कारणांमुळे..उदा. सत्ता , पैसा, उच्च वर्तुळात संपर्क इ.) कौतुक लाभते असे जेव्हा दिसत असे, त्यावेळी आमच्या या मित्रास भयंकर वैफ़ल्य येत असे...हे वैफ़ल्य कधी वाजवी आणि कधी अत्यंत अयोग्य असे, पण त्याच्याशी फ़ार वेळ वाद घालणे शक्य होत नसे.... " श्रीमंत माणसे लायकी नसताना पैशांच्या जोरावर काहीही मिळवू शकतात" असे तो म्हणे, आणि चिडचिड करे....

कोल्हे वाण्याला कोकणी सल्ला

धनंजय ·

मुक्तसुनीत Tue, 02/05/2008 - 21:42
फार , फार उच्च !! हॅट्स् ऑफ ! "गणपत वाणी बिडी बापडा"च्या असामान्य दर्जाचा वर्ड्-प्ले !

नंदन Tue, 02/05/2008 - 21:38
सोले हा अस्सल कोकणी शब्द पाहून बरे वाटले :) नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

मुक्तसुनीत Tue, 02/05/2008 - 21:42
फार , फार उच्च !! हॅट्स् ऑफ ! "गणपत वाणी बिडी बापडा"च्या असामान्य दर्जाचा वर्ड्-प्ले !

नंदन Tue, 02/05/2008 - 21:38
सोले हा अस्सल कोकणी शब्द पाहून बरे वाटले :) नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)
लेखनविषय:
कविता
बालगीत
Taxonomy upgrade extras
विरंगुळा
कोल्हापूरचा कोल्हे वाणी पोलादपूरला सोले आणी! सल्ला सच्चा सोळा आणे सोलापूरला पोलाद नेणे

तिचे अभंग, तिची गाथा

नंदन ·

वरदा Tue, 02/05/2008 - 21:12
खूपच सुंदर अगदी मुंबईतली रोज दिसणारी स्त्री...फारच रिकलिस्टिक.....झकास जमलेय....

वरदा Tue, 02/05/2008 - 21:13
हे सगळ्यात जास्तं आवडलं... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने ||

धनंजय Tue, 02/05/2008 - 21:13
फारच छान. कल्पना चांगली आहे, आणि माध्यम उत्कृष्ट. शब्दही नेमके सापडले आहेत. एकदोन ओळी बदलता येतात का बघा : > तरीही अखंड | आशा ही अभंग | > _मनी_अनिर्बंध_ | तेवतसे || हे "मनीअ - निर्बंध" असे वाचावे लागते. ते बरे वाटत नाही. > खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | > _दिलासा_ अविनाशी_ | देई खरा || हे कसे झाले!!! :-)

मुक्तसुनीत Tue, 02/05/2008 - 21:27
> तरीही अखंड | आशा ही अभंग | > _मनी_अनिर्बंध_ | तेवतसे || >हे "मनीअ - निर्बंध" असे वाचावे लागते. ते बरे वाटत नाही. हा स्टँडर्ड यतिभंग आहे. यात चूक नाही. > खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | > _दिलासा_ अविनाशी_ | देई खरा || हे निश्चितच हुकलेले आहे. पहा आमच्या विटा चालतात का : ;-) खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | शाश्वत धीरासी | देई खरी|| (धीरासी देणे मधे "स, ला , ते" हा द्वितीयेचा प्रत्यय लावला आहे. धीरासी देणे = धीर देणे. "आशा खरा , अविनाशी दिलासा देते" च्या ऐवजी "खरी आशा धीर देते " असे बनले. त्यामुळे त्याचे लिंग बदलले. )

नंदन Tue, 02/05/2008 - 21:36
चालू शकेल. अर्थ आणि वजनाला फिट बसते आहे. तेव्हा ताजमहालाला विटाकाम नाही म्हणता येणार, तर अस्ताव्यस्त झालेले घर नीटनेटके करावे तसे काहीसे म्हणायला हवे :) नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

चतुरंग Tue, 02/05/2008 - 21:14
फारच छान! अगदी पटले, जिवाची कुतरओढ करत ह्या कसरती आयुष्यभर करणारी 'ती' खरंच अशीच आहे. विचार अभंगाच्या ठेक्यात सुंदर गुंफले आहेत. चतुरंग

नंदन Tue, 02/05/2008 - 21:23
तीन मिनिटांत पाच प्रतिसाद :). धन्यवाद, मंडळी. धनंजय, ६,६,६,४ चे सूत्र पाळायचा प्रयत्न केला पण यमक जुळवण्याच्या भानगडीत मनीअ निर्बंध हा यतिभंग काही टाळता आला नाही. तीच गोष्ट अविनाशीची. पर्यायी तीन अक्षरी शब्द शोधण्यासाठी डोकं बरंच खाजवलं, पण काही सुचलं नाही :(. [बाकी, दिलासा मिळतो तो मुलाकडे पाहून असं म्हणायचं आहे.] नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

सहज Tue, 02/05/2008 - 22:06
यथार्थ वर्णन | करी तो नंदन | होऊ दे मंथन | आता घरोघरी || आवडले. अवांतर - केशवसुमार कच्चा माल पाहून खुश होतील. :-)

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 22:52
अवांतर - केशवसुमार कच्चा माल पाहून खुश होतील. :-) हेच म्हणतो! केशवा, टेक युअर ओन टाईम पण येऊ दे एखादे फर्मास विडंबन... आपला, (नंदन आणि केशव, दोघांचाही क्रॉम्प्टन फ्यॅन) तात्या.

स्वाती दिनेश Tue, 02/05/2008 - 22:13
सुंदर रचना नंदन, पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे विशेष आवडले. स्वाती

केशवसुमार Tue, 02/05/2008 - 22:35
नंदनशेठ, एकदम कडक अभंग..आमचा सलाम.. केशवसुमार.. अवांतर अभियांत्रीकी महाविद्यालयात असताना आम्ही असे च ३०-४० ओव्या खरडल्या होत्या त्याची आठवण झाली..धन्यवाद बारावीच्या वर्षास | करी कसून अभ्यास| उत्तमगुण तयास | मिळती विश्वासे | | उत्तम गुण मिळता | भविषाची चिंता| डॉक्टर की अभियंता| मातापीता ठरवती | | ...... ...... प्रत्येक विषया | चारच दिवस | या हिशोबे अभ्यास| पास होण्या पुरेसा | | .... वेळेला बॉयलर सुट| इतर वेळी फॅशन| अशी ही जीन | कधीतरी धुवावी | | तेव्हा जाल/ संकेतस्थळे वगैरे नव्हत .. आता जुना पसारा शोधला पाहिजे..

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 22:42
नंदन सायबा, अरे यार किती छान लिहिलं आहेस! वाचून खूप बरं वाटलं! लागते टोचणी | भिजते पापणी | जावे का याक्षणी | तान्ह्याकडे? || काया रे शिणते | मनही कण्हते | कुणी का गणते | श्रम माझे? || समस्त मुंबईकर कष्टकरी महिलावर्गाचे विचार मांडले आहेस रे नंदनशेठ! धन्य आहे तुझी... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || क्या बात है.. यातला मुंबईकर जिन्दादीलपणा खास वाखाणण्याजोगा! नंदनसायबा, तुझ्या या कवितेने मिपाची उंची खूप वाढली आहे एवढेच या क्षणी म्हणावेसे वाटते! तुझाच, तात्या.

रेवती Sat, 07/03/2010 - 17:49
हे फक्त मुंबईच्या तमाम कष्टकरी महिलांचे विचार नाहीत तात्या! जगातल्या सगळ्या आया (होय हो, परदेशातल्यासुद्धा!) आपापल्या मुलांशी अश्याच जिवाभावाने बांधलेल्या असतात आणि नोकरी किंवा इतर गोष्टींपायी त्यांच्या मनाची अशीच कुतरओढ होते. मुले लहान असताना, लहान आहेत म्हणून तर मोठी झाल्यावर 'आता मोठी झालीत' म्हणून काळजी हा प्रकार कोणत्याही आईला चुकत नाही. आईच्या मायेला स्थल कालाचे बंधन नाही. व्हिसाचीही गरज नाही. भारतात बसलेली आई परदेशातल्या मुलाजवळ मनाने असतेच. रेवती

ऋषिकेश Tue, 02/05/2008 - 23:48
वा नंदन वा! सगळी कविताच झकास!! त्यातहि मस्टर धोक्यात | छकुला डोक्यात | आयुष्य ठेक्यात | बसेचिना || ठेवा तो सुखाचा | निर्व्याज स्मिताचा | विसर जगाचा | पाडी झणीं || पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे अधिक भावले आणि वीकांत ही आवडला ;) पण कवितेचे नाव तितकेसे रुचले नाहि. अधिक नेटके आणि नेमके हवे असे वाटले (पण दुसरे सुंदर नाव सुचले नाहि सुचल्यावर सांगिनच :)) खूप मस्त!

प्राजु Wed, 02/06/2008 - 00:29
तेव्हाही आराम | असतो हराम | कामे ती तमाम | उरकावी || सत्य स्थिती.. कामसू सचिव | सखीही रेखीव | गृहिणी आजीव | प्रियशिष्या || हे हि खरंच आहे.. तरीही अखंड | आशा ही अभंग | मनी अनिर्बंध | तेवतसे || आशा आहे म्हणून तर जग चालू आहे.. पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || काय करणार... दुसरा पर्याय काय आहे? अप्रतिम कविता आहे... - प्राजु

बेसनलाडू Wed, 02/06/2008 - 02:33
आशा आहे म्हणून तर जग चालू आहे.. यावरून एक सुभाषित आठवले. ते येथे उधृत करण्याचा मोह आवरत नाही. विशेष म्हणाजे हे सुभाषित आशा भोसलेला कुणीतरी तिच्याच वाढदिवसादिवशी भेट म्हणूनही ऐकवले होते; आणि ते आशाताईंना शोभूनही दिसते - आशा नाम मनुष्याणाम् काचिदाश्चर्यशृंखला यया बद्धा: प्रधावन्ति मुक्तास्तिष्ठन्ति पंगुवत् अर्थ - आशा ही माणसांना बांधून ठेवणारी अशी शृंखला आहे की जिने बांधले असता (जिच्या प्रभावाखाली) सगळे (कसल्यातरी आशेने, आसेने) पळत राहतात आणि जिच्यापासून मुक्त असलेले पांगळ्याप्रमाणे एका जागी अडकून पडतात/राहतात. (स्मरणशील)बेसनलाडू

प्राजु Wed, 02/06/2008 - 03:01
बेसन लाडू, छान आहे सुभाषित. मला रेडिओवरील कार्यक्रमाला कुठेतरी उपयोगी पडेल हे... धन्यवाद. - प्राजु

प्रमोद देव Wed, 02/06/2008 - 09:01
आता नंदन खर्‍या अर्थाने कवि म्हणून प्रस्थापित झाला. रचना सोपी,सुटसुटीत आहे. आवडली.

ॐकार गुरुवार, 02/07/2008 - 15:10
लावून झापड | शिवावे कापड | तळावे पापड | निगुतीने || मोजके आणि परिणामकारक शब्द असल्याने थेट संवादाच्या रूपात येणारे अभंग आवडले. शेवटच्या पदात अभंग प्रथमपुरुषातून बाहेर पडतात तेव्हा कवीचा वेगळेपणा एकदम जाणवतो. कविता आवडली.

अनिला गुरुवार, 02/07/2008 - 22:11
स्त्रीसूक्त या नावाचे आष्विनी धोगडे यान्चे पुस्तक १९८८ ल प्रसिध्ध झाले होते. त्यात अशाच पुश्कळ कविता आहेत, मिळल्यास वाचाव्या. धन्यवाद.

नंदन Fri, 02/08/2008 - 14:31
मंडळी. तुम्ही दिलेल्या प्रोत्साहनाबद्दल आभारी आहे. केशवराव, तुमच्या जुन्या ओव्या वाचायला नक्कीच आवडतील. अनिला, सुचवणीबद्दल आभार. स्त्रीसूक्त नक्कीच मिळवून वाचायचा प्रयत्न करेन. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

बिपिन कार्यकर्ते Mon, 11/24/2008 - 16:01
मस्त कविता... तेव्हा वाचायची राहून गेली होती बहुतेक. खूपच सुंदर. आधुनिक गृहिणीचे यथार्थ वर्णन. बिपिन कार्यकर्ते

संदीप चित्रे Mon, 11/24/2008 - 20:56
खूपच सुरेख कविता... खूप खूप आवडली रे मित्रा... कुठल्या ओळी इथे देऊ, सगळी कविताच आवडलीय !! -------- अवांतरः तुझ्या वडिलांना स्टार माझाच्या ऑफिसमधे भेटून आनंद झाला. त्यांना नमस्कार कळव.

अनंत छंदी Tue, 11/25/2008 - 22:16
नंदनजी ही कविता वाचून महानगरात घड्याळाच्या काट्याबरोबर धावणार्‍या, आनि परिस्थितीसमोर काहीशा अगतिक बनलेल्या आजच्या स्त्रीचे मूर्तिमंत चित्र डोळ्यासमोर उभे राहते.त्या स्त्रीचा हा सल तुम्ही नेमका शब्दात पकडला आहे. तिच्या भूमिकेशी तद्रुप झाल्याशिवाय हा नेमकेपणा अशक्य आहे. तुमचे मनापासून अभिनंदन!!!

जयवी Sat, 07/03/2010 - 11:26
नंदन....खूप दिवसांनी तुझी कविता वाचली. उच्च !! नोकरी करणार्‍या स्त्रीचं वर्णन फार सुरेख केलं आहेस. शेवट तर जबरी !! खूप खूप आवडेश :)

आनंद Sat, 07/03/2010 - 13:00
सुंदर कविता ! कुसुमाग्रजांची आगगाडी आणि जमीन आठ्वली..

सहज Sat, 07/03/2010 - 18:09
नंदनशेठ किती भाव खाल अजुन? तुमच्यासारखे लिहत नाहीत वर तिकडे लोक नाव ठेवतात दर्जा नाय.

मस्त कलंदर Sat, 07/03/2010 - 18:34
लवकर लिही रे नंदन... मस्त कलंदर.. नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!

ऋषिकेश Sun, 07/04/2010 - 12:11
वाट किती बघायला लावायची लोकांना! ऋषिकेश ------------------ माझे आवडते ब्लॉग या सदरात वाचूया या आठवड्याचा ब्लॉग: अक्षरधूळ, लेखकः चंद्रशेखर

राजेश घासकडवी Sat, 07/03/2010 - 17:24
उशीर जाहला | जीव हा गुंतला | प्रपंची वेढला | चहूबाजूं || या कवितेत शहरी स्त्रीच्या कुतरओढीचं चित्रण केलं असलं तरी वरच्या ओवीमुळे (व इतरही काही पंक्तींमुळे) ही कविता ध्येय न सापडलेल्या, कुठे जातोय याचा निवार न करता प्रवाहात पडलेल्या, व तरण्यासाठी अविरत केविलवाणे हातपाय मारणार्‍या व्यक्तीची वाटते. राजेश

रेवती Sat, 07/03/2010 - 17:52
हा धागा वाचायचा कसा राहून गेला असे वाटले. अभंग छान जमलेत. रेवती

वरदा Tue, 02/05/2008 - 21:12
खूपच सुंदर अगदी मुंबईतली रोज दिसणारी स्त्री...फारच रिकलिस्टिक.....झकास जमलेय....

वरदा Tue, 02/05/2008 - 21:13
हे सगळ्यात जास्तं आवडलं... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने ||

धनंजय Tue, 02/05/2008 - 21:13
फारच छान. कल्पना चांगली आहे, आणि माध्यम उत्कृष्ट. शब्दही नेमके सापडले आहेत. एकदोन ओळी बदलता येतात का बघा : > तरीही अखंड | आशा ही अभंग | > _मनी_अनिर्बंध_ | तेवतसे || हे "मनीअ - निर्बंध" असे वाचावे लागते. ते बरे वाटत नाही. > खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | > _दिलासा_ अविनाशी_ | देई खरा || हे कसे झाले!!! :-)

मुक्तसुनीत Tue, 02/05/2008 - 21:27
> तरीही अखंड | आशा ही अभंग | > _मनी_अनिर्बंध_ | तेवतसे || >हे "मनीअ - निर्बंध" असे वाचावे लागते. ते बरे वाटत नाही. हा स्टँडर्ड यतिभंग आहे. यात चूक नाही. > खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | > _दिलासा_ अविनाशी_ | देई खरा || हे निश्चितच हुकलेले आहे. पहा आमच्या विटा चालतात का : ;-) खरी की आभासी | आशा ही जिवासी | शाश्वत धीरासी | देई खरी|| (धीरासी देणे मधे "स, ला , ते" हा द्वितीयेचा प्रत्यय लावला आहे. धीरासी देणे = धीर देणे. "आशा खरा , अविनाशी दिलासा देते" च्या ऐवजी "खरी आशा धीर देते " असे बनले. त्यामुळे त्याचे लिंग बदलले. )

नंदन Tue, 02/05/2008 - 21:36
चालू शकेल. अर्थ आणि वजनाला फिट बसते आहे. तेव्हा ताजमहालाला विटाकाम नाही म्हणता येणार, तर अस्ताव्यस्त झालेले घर नीटनेटके करावे तसे काहीसे म्हणायला हवे :) नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

चतुरंग Tue, 02/05/2008 - 21:14
फारच छान! अगदी पटले, जिवाची कुतरओढ करत ह्या कसरती आयुष्यभर करणारी 'ती' खरंच अशीच आहे. विचार अभंगाच्या ठेक्यात सुंदर गुंफले आहेत. चतुरंग

नंदन Tue, 02/05/2008 - 21:23
तीन मिनिटांत पाच प्रतिसाद :). धन्यवाद, मंडळी. धनंजय, ६,६,६,४ चे सूत्र पाळायचा प्रयत्न केला पण यमक जुळवण्याच्या भानगडीत मनीअ निर्बंध हा यतिभंग काही टाळता आला नाही. तीच गोष्ट अविनाशीची. पर्यायी तीन अक्षरी शब्द शोधण्यासाठी डोकं बरंच खाजवलं, पण काही सुचलं नाही :(. [बाकी, दिलासा मिळतो तो मुलाकडे पाहून असं म्हणायचं आहे.] नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

सहज Tue, 02/05/2008 - 22:06
यथार्थ वर्णन | करी तो नंदन | होऊ दे मंथन | आता घरोघरी || आवडले. अवांतर - केशवसुमार कच्चा माल पाहून खुश होतील. :-)

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 22:52
अवांतर - केशवसुमार कच्चा माल पाहून खुश होतील. :-) हेच म्हणतो! केशवा, टेक युअर ओन टाईम पण येऊ दे एखादे फर्मास विडंबन... आपला, (नंदन आणि केशव, दोघांचाही क्रॉम्प्टन फ्यॅन) तात्या.

स्वाती दिनेश Tue, 02/05/2008 - 22:13
सुंदर रचना नंदन, पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे विशेष आवडले. स्वाती

केशवसुमार Tue, 02/05/2008 - 22:35
नंदनशेठ, एकदम कडक अभंग..आमचा सलाम.. केशवसुमार.. अवांतर अभियांत्रीकी महाविद्यालयात असताना आम्ही असे च ३०-४० ओव्या खरडल्या होत्या त्याची आठवण झाली..धन्यवाद बारावीच्या वर्षास | करी कसून अभ्यास| उत्तमगुण तयास | मिळती विश्वासे | | उत्तम गुण मिळता | भविषाची चिंता| डॉक्टर की अभियंता| मातापीता ठरवती | | ...... ...... प्रत्येक विषया | चारच दिवस | या हिशोबे अभ्यास| पास होण्या पुरेसा | | .... वेळेला बॉयलर सुट| इतर वेळी फॅशन| अशी ही जीन | कधीतरी धुवावी | | तेव्हा जाल/ संकेतस्थळे वगैरे नव्हत .. आता जुना पसारा शोधला पाहिजे..

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 22:42
नंदन सायबा, अरे यार किती छान लिहिलं आहेस! वाचून खूप बरं वाटलं! लागते टोचणी | भिजते पापणी | जावे का याक्षणी | तान्ह्याकडे? || काया रे शिणते | मनही कण्हते | कुणी का गणते | श्रम माझे? || समस्त मुंबईकर कष्टकरी महिलावर्गाचे विचार मांडले आहेस रे नंदनशेठ! धन्य आहे तुझी... पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || क्या बात है.. यातला मुंबईकर जिन्दादीलपणा खास वाखाणण्याजोगा! नंदनसायबा, तुझ्या या कवितेने मिपाची उंची खूप वाढली आहे एवढेच या क्षणी म्हणावेसे वाटते! तुझाच, तात्या.

रेवती Sat, 07/03/2010 - 17:49
हे फक्त मुंबईच्या तमाम कष्टकरी महिलांचे विचार नाहीत तात्या! जगातल्या सगळ्या आया (होय हो, परदेशातल्यासुद्धा!) आपापल्या मुलांशी अश्याच जिवाभावाने बांधलेल्या असतात आणि नोकरी किंवा इतर गोष्टींपायी त्यांच्या मनाची अशीच कुतरओढ होते. मुले लहान असताना, लहान आहेत म्हणून तर मोठी झाल्यावर 'आता मोठी झालीत' म्हणून काळजी हा प्रकार कोणत्याही आईला चुकत नाही. आईच्या मायेला स्थल कालाचे बंधन नाही. व्हिसाचीही गरज नाही. भारतात बसलेली आई परदेशातल्या मुलाजवळ मनाने असतेच. रेवती

ऋषिकेश Tue, 02/05/2008 - 23:48
वा नंदन वा! सगळी कविताच झकास!! त्यातहि मस्टर धोक्यात | छकुला डोक्यात | आयुष्य ठेक्यात | बसेचिना || ठेवा तो सुखाचा | निर्व्याज स्मिताचा | विसर जगाचा | पाडी झणीं || पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || हे अधिक भावले आणि वीकांत ही आवडला ;) पण कवितेचे नाव तितकेसे रुचले नाहि. अधिक नेटके आणि नेमके हवे असे वाटले (पण दुसरे सुंदर नाव सुचले नाहि सुचल्यावर सांगिनच :)) खूप मस्त!

प्राजु Wed, 02/06/2008 - 00:29
तेव्हाही आराम | असतो हराम | कामे ती तमाम | उरकावी || सत्य स्थिती.. कामसू सचिव | सखीही रेखीव | गृहिणी आजीव | प्रियशिष्या || हे हि खरंच आहे.. तरीही अखंड | आशा ही अभंग | मनी अनिर्बंध | तेवतसे || आशा आहे म्हणून तर जग चालू आहे.. पुनश्च हासून | पदर खोचून | देई ती झोकून | हुरुपाने || काय करणार... दुसरा पर्याय काय आहे? अप्रतिम कविता आहे... - प्राजु

बेसनलाडू Wed, 02/06/2008 - 02:33
आशा आहे म्हणून तर जग चालू आहे.. यावरून एक सुभाषित आठवले. ते येथे उधृत करण्याचा मोह आवरत नाही. विशेष म्हणाजे हे सुभाषित आशा भोसलेला कुणीतरी तिच्याच वाढदिवसादिवशी भेट म्हणूनही ऐकवले होते; आणि ते आशाताईंना शोभूनही दिसते - आशा नाम मनुष्याणाम् काचिदाश्चर्यशृंखला यया बद्धा: प्रधावन्ति मुक्तास्तिष्ठन्ति पंगुवत् अर्थ - आशा ही माणसांना बांधून ठेवणारी अशी शृंखला आहे की जिने बांधले असता (जिच्या प्रभावाखाली) सगळे (कसल्यातरी आशेने, आसेने) पळत राहतात आणि जिच्यापासून मुक्त असलेले पांगळ्याप्रमाणे एका जागी अडकून पडतात/राहतात. (स्मरणशील)बेसनलाडू

प्राजु Wed, 02/06/2008 - 03:01
बेसन लाडू, छान आहे सुभाषित. मला रेडिओवरील कार्यक्रमाला कुठेतरी उपयोगी पडेल हे... धन्यवाद. - प्राजु

प्रमोद देव Wed, 02/06/2008 - 09:01
आता नंदन खर्‍या अर्थाने कवि म्हणून प्रस्थापित झाला. रचना सोपी,सुटसुटीत आहे. आवडली.

ॐकार गुरुवार, 02/07/2008 - 15:10
लावून झापड | शिवावे कापड | तळावे पापड | निगुतीने || मोजके आणि परिणामकारक शब्द असल्याने थेट संवादाच्या रूपात येणारे अभंग आवडले. शेवटच्या पदात अभंग प्रथमपुरुषातून बाहेर पडतात तेव्हा कवीचा वेगळेपणा एकदम जाणवतो. कविता आवडली.

अनिला गुरुवार, 02/07/2008 - 22:11
स्त्रीसूक्त या नावाचे आष्विनी धोगडे यान्चे पुस्तक १९८८ ल प्रसिध्ध झाले होते. त्यात अशाच पुश्कळ कविता आहेत, मिळल्यास वाचाव्या. धन्यवाद.

नंदन Fri, 02/08/2008 - 14:31
मंडळी. तुम्ही दिलेल्या प्रोत्साहनाबद्दल आभारी आहे. केशवराव, तुमच्या जुन्या ओव्या वाचायला नक्कीच आवडतील. अनिला, सुचवणीबद्दल आभार. स्त्रीसूक्त नक्कीच मिळवून वाचायचा प्रयत्न करेन. नंदन (मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी http://marathisahitya.blogspot.com/)

बिपिन कार्यकर्ते Mon, 11/24/2008 - 16:01
मस्त कविता... तेव्हा वाचायची राहून गेली होती बहुतेक. खूपच सुंदर. आधुनिक गृहिणीचे यथार्थ वर्णन. बिपिन कार्यकर्ते

संदीप चित्रे Mon, 11/24/2008 - 20:56
खूपच सुरेख कविता... खूप खूप आवडली रे मित्रा... कुठल्या ओळी इथे देऊ, सगळी कविताच आवडलीय !! -------- अवांतरः तुझ्या वडिलांना स्टार माझाच्या ऑफिसमधे भेटून आनंद झाला. त्यांना नमस्कार कळव.

अनंत छंदी Tue, 11/25/2008 - 22:16
नंदनजी ही कविता वाचून महानगरात घड्याळाच्या काट्याबरोबर धावणार्‍या, आनि परिस्थितीसमोर काहीशा अगतिक बनलेल्या आजच्या स्त्रीचे मूर्तिमंत चित्र डोळ्यासमोर उभे राहते.त्या स्त्रीचा हा सल तुम्ही नेमका शब्दात पकडला आहे. तिच्या भूमिकेशी तद्रुप झाल्याशिवाय हा नेमकेपणा अशक्य आहे. तुमचे मनापासून अभिनंदन!!!

जयवी Sat, 07/03/2010 - 11:26
नंदन....खूप दिवसांनी तुझी कविता वाचली. उच्च !! नोकरी करणार्‍या स्त्रीचं वर्णन फार सुरेख केलं आहेस. शेवट तर जबरी !! खूप खूप आवडेश :)

आनंद Sat, 07/03/2010 - 13:00
सुंदर कविता ! कुसुमाग्रजांची आगगाडी आणि जमीन आठ्वली..

सहज Sat, 07/03/2010 - 18:09
नंदनशेठ किती भाव खाल अजुन? तुमच्यासारखे लिहत नाहीत वर तिकडे लोक नाव ठेवतात दर्जा नाय.

मस्त कलंदर Sat, 07/03/2010 - 18:34
लवकर लिही रे नंदन... मस्त कलंदर.. नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!

ऋषिकेश Sun, 07/04/2010 - 12:11
वाट किती बघायला लावायची लोकांना! ऋषिकेश ------------------ माझे आवडते ब्लॉग या सदरात वाचूया या आठवड्याचा ब्लॉग: अक्षरधूळ, लेखकः चंद्रशेखर

राजेश घासकडवी Sat, 07/03/2010 - 17:24
उशीर जाहला | जीव हा गुंतला | प्रपंची वेढला | चहूबाजूं || या कवितेत शहरी स्त्रीच्या कुतरओढीचं चित्रण केलं असलं तरी वरच्या ओवीमुळे (व इतरही काही पंक्तींमुळे) ही कविता ध्येय न सापडलेल्या, कुठे जातोय याचा निवार न करता प्रवाहात पडलेल्या, व तरण्यासाठी अविरत केविलवाणे हातपाय मारणार्‍या व्यक्तीची वाटते. राजेश

रेवती Sat, 07/03/2010 - 17:52
हा धागा वाचायचा कसा राहून गेला असे वाटले. अभंग छान जमलेत. रेवती
लेखनविषय:
कविता
Taxonomy upgrade extras
प्रकटन
सकाळी उठावे | सुसाट सुटावे | ऑफिस गाठावे | कैसेतरी || इच्छा गं छाटाव्या | पोळ्या अन् लाटाव्या | वेळाही गाठाव्या | सगळ्यांच्या || चढावे बशीत | गर्दीत घुशीत | रोज या मुशीत | कुटताना || धक्के ते मुद्दाम | नजरा उद्दाम | गाठण्या मुक्काम | सोस बये! || उशीर अटल | चुकता लोकल | जीवही विकल | संभ्रमित || लागते टोचणी | भिजते पापणी | जावे का याक्षणी | तान्ह्याकडे?

धोंडोपंताना जाहिर आवाहन

कौटील्य ·

समर Tue, 02/05/2008 - 18:14
ज्योतिषातल मला काही कळत नाही, पन अझटेक लोकांचा इतिहास वाचला. त्यांच्या व आपल्यात काही साम्य जाणवलं. आपण तीन युग मानतो, ते पाच युग मानतात......आणि हे शेवटचे युग आहे. आपल्याकडे चंद्र कालगणना आहे, त्यांच्याकडे बुध कालगणना आहे. बुध २२४.७ दिवसात सुर्य प्रदक्षिणा पु‍र्ण करतो. सर्व पुरातन संस्क्रती (अरधी वाटी कशी लिहायचि..?) मधे ग्रहगोलांचा आभ्यास दांडगा होता. तसेच जीवनमुल्ये आणि श्रधा-अंधश्रधा यामधे बरेच साम्य आहे. वैदीक, इजिपशियन आणि ग्रीक संस्क्रती अनेकइश्वर, पुनर्जन्म मानणारी आहे. अवांतर: परसंस्क्रतीचा ह्रास करून विवीधतेतील सुंदरता संपवतात, हे फारच वाइट आहे. इतिहास जाणणे, जमल्यास आभ्यास करणे हा माझा छंद आहे......म्हणुन लिहले.

सागर Wed, 02/06/2008 - 13:31
बुध २२४.७ दिवसात सुर्य प्रदक्षिणा पु‍र्ण करतो. बुध ८८ दिवसात सूर्याभोवती आणि ५९ दिवसांत स्वत:भोवती प्रदक्षिणा करतो. स्त्रोत : http://www.avakashvedh.com/suryamala/budh.htm (अरधी वाटी कशी लिहायचि..?) सोपे आहे संस्कृती स्कृ कसे लिहावे हाच प्रश्न आहे ना? ही बटने वापरा skRu नुसते कृ लिहायचे असेल तर kRu याची नक्की मदत होईल तुम्हाला... (खगोलप्रेमी )सागर

समर Wed, 02/06/2008 - 20:16
बुधाऐवजी मंगळ असे वाचावे.............दुरूस्ती सुचवल्याबद्दल (खगोलप्रेमी) सागर धन्यवाद. संस्कृती शिकलो बरकां अरधी वाटी लिहायला.

सुधीर कांदळकर Sun, 02/10/2008 - 20:42
मंगळ सुर्यापासून पृथ्वीपेक्षा जास्त अंतरावर आहे. साहाजिकच तो पृथ्वीपेक्षा जास्त दिवस घेतो. पण माझ्या माहितीप्रमाणे शुक्राचे वर्ष २२७ दिवसांचे आहे. प्रा. मोहन आपटे यांचे या विषयावरील पुस्तक वाचावे. ते विश्वसनीय आहे.

सागर गुरुवार, 02/07/2008 - 12:43
समर तुमचे टंकलेखन पाहून आनंद झाला... आता प्रतिक्षा पंतांकडून .... पंत लिहिता का जरा माया संस्कृतीवर ? ... आनंद वाटेल तुमच्यासारख्या विद्वानाने अशा विषयावर लिहिले तर. नक्कीच वाचनीय आणि ज्ञानात भर टाकणारा लेख असेन तुमचा... तसे मी मायसिनिअन आणि मिनोअन संस्कृतीवर थोडेसे लेखन केले आहे. पण तूर्तास व्यस्ततेमुळे येथे देता येत नाहिये.... पण लवकरच देईन... (प्राचीन संस्कृतीप्रेमी)सागर

अवलिया Sat, 02/09/2008 - 11:19
२१-१२-२०१२ माया संस्कृतीनुसार एक महत्वाचा कालखंड समाप्त होवुन नवीन कालखंड चालु होणार जसे महाभारत युद्धानंतर आपले द्वापार युग संपुन कलीयुग चालु झाले तसेच यादिवशी असलेली ग्रहता-यांची स्थिती अतिशय वाइट गोष्टिंची सुचक असुन भयाणक रोगराइ, व्यसनाधीनता, युद्ध व अंतर्गत यादवी याची द्योतक असुन पृथ्वीवरील वातावरण बिघडण्ञाचे संकेत आहेत. माया भाविष्यानुसार २०१२ च्या ४-५ वर्षे पुर्वी व नंतर हिमयुग वा कडाक्याची थंडी तसेच भयानक मोठे भुकंप होवु शकतात ज्यमुळे ७० ते ८० टक्के माणसे मृत्यमुखी पडतील परमेश्वर सर्वांना सुबुद्धी देवो नाना

लबाड मुलगा Sat, 02/09/2008 - 12:00
ओ नाना उगा घाबरवु नगा लगीन ठरलय अजुन हनुमान व्हयचाय अन तुमी काय भय दावताय राव पार कचकच झाली की वो पक्या

समर Tue, 02/05/2008 - 18:14
ज्योतिषातल मला काही कळत नाही, पन अझटेक लोकांचा इतिहास वाचला. त्यांच्या व आपल्यात काही साम्य जाणवलं. आपण तीन युग मानतो, ते पाच युग मानतात......आणि हे शेवटचे युग आहे. आपल्याकडे चंद्र कालगणना आहे, त्यांच्याकडे बुध कालगणना आहे. बुध २२४.७ दिवसात सुर्य प्रदक्षिणा पु‍र्ण करतो. सर्व पुरातन संस्क्रती (अरधी वाटी कशी लिहायचि..?) मधे ग्रहगोलांचा आभ्यास दांडगा होता. तसेच जीवनमुल्ये आणि श्रधा-अंधश्रधा यामधे बरेच साम्य आहे. वैदीक, इजिपशियन आणि ग्रीक संस्क्रती अनेकइश्वर, पुनर्जन्म मानणारी आहे. अवांतर: परसंस्क्रतीचा ह्रास करून विवीधतेतील सुंदरता संपवतात, हे फारच वाइट आहे. इतिहास जाणणे, जमल्यास आभ्यास करणे हा माझा छंद आहे......म्हणुन लिहले.

सागर Wed, 02/06/2008 - 13:31
बुध २२४.७ दिवसात सुर्य प्रदक्षिणा पु‍र्ण करतो. बुध ८८ दिवसात सूर्याभोवती आणि ५९ दिवसांत स्वत:भोवती प्रदक्षिणा करतो. स्त्रोत : http://www.avakashvedh.com/suryamala/budh.htm (अरधी वाटी कशी लिहायचि..?) सोपे आहे संस्कृती स्कृ कसे लिहावे हाच प्रश्न आहे ना? ही बटने वापरा skRu नुसते कृ लिहायचे असेल तर kRu याची नक्की मदत होईल तुम्हाला... (खगोलप्रेमी )सागर

समर Wed, 02/06/2008 - 20:16
बुधाऐवजी मंगळ असे वाचावे.............दुरूस्ती सुचवल्याबद्दल (खगोलप्रेमी) सागर धन्यवाद. संस्कृती शिकलो बरकां अरधी वाटी लिहायला.

सुधीर कांदळकर Sun, 02/10/2008 - 20:42
मंगळ सुर्यापासून पृथ्वीपेक्षा जास्त अंतरावर आहे. साहाजिकच तो पृथ्वीपेक्षा जास्त दिवस घेतो. पण माझ्या माहितीप्रमाणे शुक्राचे वर्ष २२७ दिवसांचे आहे. प्रा. मोहन आपटे यांचे या विषयावरील पुस्तक वाचावे. ते विश्वसनीय आहे.

सागर गुरुवार, 02/07/2008 - 12:43
समर तुमचे टंकलेखन पाहून आनंद झाला... आता प्रतिक्षा पंतांकडून .... पंत लिहिता का जरा माया संस्कृतीवर ? ... आनंद वाटेल तुमच्यासारख्या विद्वानाने अशा विषयावर लिहिले तर. नक्कीच वाचनीय आणि ज्ञानात भर टाकणारा लेख असेन तुमचा... तसे मी मायसिनिअन आणि मिनोअन संस्कृतीवर थोडेसे लेखन केले आहे. पण तूर्तास व्यस्ततेमुळे येथे देता येत नाहिये.... पण लवकरच देईन... (प्राचीन संस्कृतीप्रेमी)सागर

अवलिया Sat, 02/09/2008 - 11:19
२१-१२-२०१२ माया संस्कृतीनुसार एक महत्वाचा कालखंड समाप्त होवुन नवीन कालखंड चालु होणार जसे महाभारत युद्धानंतर आपले द्वापार युग संपुन कलीयुग चालु झाले तसेच यादिवशी असलेली ग्रहता-यांची स्थिती अतिशय वाइट गोष्टिंची सुचक असुन भयाणक रोगराइ, व्यसनाधीनता, युद्ध व अंतर्गत यादवी याची द्योतक असुन पृथ्वीवरील वातावरण बिघडण्ञाचे संकेत आहेत. माया भाविष्यानुसार २०१२ च्या ४-५ वर्षे पुर्वी व नंतर हिमयुग वा कडाक्याची थंडी तसेच भयानक मोठे भुकंप होवु शकतात ज्यमुळे ७० ते ८० टक्के माणसे मृत्यमुखी पडतील परमेश्वर सर्वांना सुबुद्धी देवो नाना

लबाड मुलगा Sat, 02/09/2008 - 12:00
ओ नाना उगा घाबरवु नगा लगीन ठरलय अजुन हनुमान व्हयचाय अन तुमी काय भय दावताय राव पार कचकच झाली की वो पक्या
राम राम धोंडोपंत २१-१२-२०१२ व माया संस्क्रुती या विषयी आपण मराठीत माहिती द्यावी मला माहित असलेली लिंक http://www.greatdreams.com/2012.htm http://www.13moon.com/prophecy%20page.htm http://www.knowledge.co.uk/xxx/cat/mayan/ http://www.crystalinks.com/mayancalendar.html ग्रह तारे संबंध आलयामुळे तुम्हाला त्रास दिलआ धन्यवाद

आजही मला ते सर्व आठवतय

धमाल मुलगा ·

विसोबा खेचर Wed, 02/06/2008 - 08:08
खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. हम्म! कविता ठीक वाटली... आपला, (कॉलेजकुमार) तात्या.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 02/06/2008 - 08:27
खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. या ओळी आवडल्या.......आमचा बी एक अभ्यासु गृप होता कॉलेजात !!! ( मित्र अभ्यास करायचे आणि आम्ही कँटीनला चला चा आग्रह करायचो ) निरोपाच्या वेळेस लै रडलो, च्यायला त्या वेडेपणाबद्दल आता हसायला येतं :) कॉलेज आन विद्यापीठातला मित्र/मैत्रींनींच्या गृपचा लिडर दिल्या...sss

स्पंदना Mon, 07/30/2012 - 09:09
जग पुढे गेल नाना. तुम्ही हिमालयातुन जाउन येइतो येथे बरीच उलथापालथ झाली. ता.क. (ता.मा. लिहिल पाहिजे.) धमु घरी डोक्टर डोक्टर खेळतोय.

मिसळलेला काव्यप्रेमी Mon, 11/25/2013 - 17:58
मस्तच कविता... अवांतरः धमाल रावांनी केलेली काव्य विभागातील लुडबुड बिलकुल पसंत पडलेली नाही. असे करुन त्यांनी आम्हा गरीबांच्या पोटावर पाय देऊ नये इतके बोलुन मी माझे दोन शब्द संपवतो. ;)

विसोबा खेचर Wed, 02/06/2008 - 08:08
खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. हम्म! कविता ठीक वाटली... आपला, (कॉलेजकुमार) तात्या.

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 02/06/2008 - 08:27
खुप आठवतात ते दिवस... सोबत रडलेलो क्षण आठवले की आज अगदी हसायला येते पण तेव्हा सोबत हसलेलो क्षण आठवले की डोळ्यात टचकन् पाणि येतं............. या ओळी आवडल्या.......आमचा बी एक अभ्यासु गृप होता कॉलेजात !!! ( मित्र अभ्यास करायचे आणि आम्ही कँटीनला चला चा आग्रह करायचो ) निरोपाच्या वेळेस लै रडलो, च्यायला त्या वेडेपणाबद्दल आता हसायला येतं :) कॉलेज आन विद्यापीठातला मित्र/मैत्रींनींच्या गृपचा लिडर दिल्या...sss

स्पंदना Mon, 07/30/2012 - 09:09
जग पुढे गेल नाना. तुम्ही हिमालयातुन जाउन येइतो येथे बरीच उलथापालथ झाली. ता.क. (ता.मा. लिहिल पाहिजे.) धमु घरी डोक्टर डोक्टर खेळतोय.

मिसळलेला काव्यप्रेमी Mon, 11/25/2013 - 17:58
मस्तच कविता... अवांतरः धमाल रावांनी केलेली काव्य विभागातील लुडबुड बिलकुल पसंत पडलेली नाही. असे करुन त्यांनी आम्हा गरीबांच्या पोटावर पाय देऊ नये इतके बोलुन मी माझे दोन शब्द संपवतो. ;)
लेखनविषय:
कविता
आजही मला ते सर्व आठवतयं जणू कालचं सारे घडल्यासारखं तीच आयुष्याची मजा घेत मित्रांच्या सहवासात बसल्यासारखं अजुनही मला आठवतंय.... Lecture ला दांडी मारुन बाजुचा परिसर फिरत बसायचो फिरुन कंटाळा आला की परत college कडे वळायचो Canteen वाल्याला शिव्या घालत बाहेरच्या café मध्ये जायचो Café बंद असला की परत Canteen मधलंच येऊन गिळायचो Library card चा तसा कधी उपयोग झालाच नाही Canteen समोरच असल्याने Library कडे पावलं कधी वळलीच नाहीत आमच्या group ला मात्र मुलींची तशी allergy होती कदाचीत college कडून ती आमच्या group ला झाली होती चालु तासाला मागच्या बाकावर Assignment copy करायचो ज्याची copy केली आहे त्याच्या

मराठी माणसा जागा हो

माझी दुनिया ·

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 10:42
वा! अतिशय सुंदर कविता... माझी दुनियाजी, ही कविता आपण इथे दिलीत त्याबद्दल आपले मनापासून आभार.. आत्ता खूप गडबडीत आहे, विस्तृत प्रतिसाद सवडीने...! तात्या.

छोटा डॉन Tue, 02/05/2008 - 11:30
माझी दुनियाजी, ही कविता आपण इथे दिलीत त्याबद्दल आपले मनापासून आभार.... हीच योग्य वेळ आहे असे "निरोप" पोहचवण्याची ..... आता फक्त योग्य कॄती अपेक्षित आहे आपल्या मराठी बांधवांकडून ....

शरुबाबा Tue, 02/05/2008 - 13:25
माझी दुनियाजी, ही कविता आपण इथे दिलीत त्याबद्दल आपले मनापासून आभार.... हीच योग्य वेळ आहे असे "निरोप" पोहचवण्याची ..... आता फक्त योग्य कॄती अपेक्षित आहे आपल्या मराठी बांधवांकडून .... शरद

सर्किट Tue, 02/05/2008 - 13:33
चांगला झोपलो होतो *** वर करून.. उगाच जागा झालो.. मराठी माणसा, झोप बाबा पुन्हा.. नाहीतर इथे "विरोपातून ढकललेले" वाचत बस.. म्हणजे आपोआप झोप येईल पुन्हा.. - सर्किट

गुंडोपंत Tue, 02/05/2008 - 13:42
नाहीतर लोकशाहीमध्ये सगळ्यांना कशी समान संधी दिली पाहिजे वगैरे वांझोट्या चर्चा कर! आपला गुंडोपंत

अवलिया Tue, 02/05/2008 - 14:36
भेंडीची भाजी खाल्यासार्खे वाट्ले तुमच्या प्रतिक्रिया वाचुन मराठीपण विसरले का रे जागे व्हा नाना

इनोबा म्हणे Tue, 02/05/2008 - 15:29
माझी दूनिया यांचे शतशः आभार. मराठी माणसाने धंदे काबीज केले तर हे भुरटे युपी बिहारवाले आपोआप गार पडतील. आजपासून सुरुवात. जय महाराष्ट्र -इनोबा

प्रभाकर पेठकर Tue, 02/05/2008 - 16:12
बोचरी पण उद्बोधक कविता आहे. 'अमिताभ बच्चन यांना उत्तर प्रदेशचा कळवळा का?' ह्या बिहरी/उत्तर प्रदेशी समस्येवर दिलेल्या प्रतिक्रिये नंतर वाचनात आली. पण मला वाटतात तेच मुद्दे ह्या कवितेत मांडलेले आहेत.

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 10:42
वा! अतिशय सुंदर कविता... माझी दुनियाजी, ही कविता आपण इथे दिलीत त्याबद्दल आपले मनापासून आभार.. आत्ता खूप गडबडीत आहे, विस्तृत प्रतिसाद सवडीने...! तात्या.

छोटा डॉन Tue, 02/05/2008 - 11:30
माझी दुनियाजी, ही कविता आपण इथे दिलीत त्याबद्दल आपले मनापासून आभार.... हीच योग्य वेळ आहे असे "निरोप" पोहचवण्याची ..... आता फक्त योग्य कॄती अपेक्षित आहे आपल्या मराठी बांधवांकडून ....

शरुबाबा Tue, 02/05/2008 - 13:25
माझी दुनियाजी, ही कविता आपण इथे दिलीत त्याबद्दल आपले मनापासून आभार.... हीच योग्य वेळ आहे असे "निरोप" पोहचवण्याची ..... आता फक्त योग्य कॄती अपेक्षित आहे आपल्या मराठी बांधवांकडून .... शरद

सर्किट Tue, 02/05/2008 - 13:33
चांगला झोपलो होतो *** वर करून.. उगाच जागा झालो.. मराठी माणसा, झोप बाबा पुन्हा.. नाहीतर इथे "विरोपातून ढकललेले" वाचत बस.. म्हणजे आपोआप झोप येईल पुन्हा.. - सर्किट

गुंडोपंत Tue, 02/05/2008 - 13:42
नाहीतर लोकशाहीमध्ये सगळ्यांना कशी समान संधी दिली पाहिजे वगैरे वांझोट्या चर्चा कर! आपला गुंडोपंत

अवलिया Tue, 02/05/2008 - 14:36
भेंडीची भाजी खाल्यासार्खे वाट्ले तुमच्या प्रतिक्रिया वाचुन मराठीपण विसरले का रे जागे व्हा नाना

इनोबा म्हणे Tue, 02/05/2008 - 15:29
माझी दूनिया यांचे शतशः आभार. मराठी माणसाने धंदे काबीज केले तर हे भुरटे युपी बिहारवाले आपोआप गार पडतील. आजपासून सुरुवात. जय महाराष्ट्र -इनोबा

प्रभाकर पेठकर Tue, 02/05/2008 - 16:12
बोचरी पण उद्बोधक कविता आहे. 'अमिताभ बच्चन यांना उत्तर प्रदेशचा कळवळा का?' ह्या बिहरी/उत्तर प्रदेशी समस्येवर दिलेल्या प्रतिक्रिये नंतर वाचनात आली. पण मला वाटतात तेच मुद्दे ह्या कवितेत मांडलेले आहेत.
मला विरोपाद्वारे आलेली ही कविता इथे देत आहे.

लहान मुलांना पोटशूळ झाल्यास म्हणायचा मंत्र

धनंजय ·

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 07:55
छूऽऽ मंतर... बाऊ दूऽऽर गेला! मस्त! :) 'अ आ इ ई....' ची बाराखडी आवडली... आपला, (सहा महिने आवेचा त्रास सहन केलेला!) तात्या.

सुनील Tue, 02/05/2008 - 23:28
वैद्य धनंजयपंत, असेच निरनिराळ्या व्याधींवरील मंत्र येऊद्यात!!!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

ऋषिकेश Tue, 02/05/2008 - 23:51
बडबडगीत सदृश बालकविता आवडली फक्त अं आं आंबटशोक चा अर्थ मुलं नक्की विचारतील असं वाटलं ;) ऋषिकेश

llपुण्याचे पेशवेll Wed, 02/06/2008 - 20:12
हे मात्र खरे.. म्हणूनच पुण्यातील मुलांना बिघडण्यापासून दूर ठेवण्यासाठी शहराबाहेर काढलेली बावन्नखणी अनेकमुलांना उत्सुकतेपोटीच आपलीशी वाटू लागली आणि प्रसिद्ध पावली... :) पुण्याचे पेशवे

धनंजय Wed, 02/06/2008 - 22:02
ती ओळ इथे ज्यादा लिंबू पिळल्यासारखी स्पेशल! लहान मुलांसाठी : > अं आं आंबटचिंबट > अ: आहा आंगलट आले असे म्हणता येईल. "आंबटशोक" हा शब्द मी पहिल्यांदा किशोर मासिकात अशाच एका (मुलांना चालेल अशा) वात्रट कवितेत वाचला होता. (आमच्याकडे किशोर आणि चांदोबा येत असे, बहुतेक चांदोबा नसावा-चांदोबात कुठलीच कविता आठवत नाही.) आईने तेव्हा साळसूदपणे "आंबट-चिंबट आवडणे" असा अर्थ सांगितला. तेवढ्यावर माझे समाधान झाले, आणि कवितेतला एक अर्थही (दोनपैकी) बाळबुद्धीला लागला, विनोदी वाटला. चुकून वरचा मंत्र जसाचा तसा मुलांना म्हणून दाखवला तर माझ्या आईची युक्ती वापरता येईल... तसाही अर्थ लागतो.

बाकरवडी Mon, 08/17/2009 - 08:47
वा वा !! क्या बात है !! :) :> :B :B :B बाकरवडी :B :B :B खाव खाव खाव ! फक्त मिसळपाव !!

पाषाणभेद Mon, 08/17/2009 - 09:08
आणखी काही बालगीते येवू द्या. आजकालची मुले त्यातील निखळ आनंदाला पारखी झालीत हो. बाकी आपले नाव वाचतांना धनंजय चा दिवाळीअंक हातात आहे असे का कोण जाणे वाटते. वा वा. छान छान. असेच लिहीत रहा. -निखळ बालगीतांचा चाहता- पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

प्रकाश घाटपांडे Mon, 08/17/2009 - 09:22
आता पुढील मंत्र हे क ख ग घ..... पासुन सुरु करावेत व ते मोठ्या माणसांसाठ संकट विमोचन म्हणुन वापरावेत चला सुरु करा मिपाकरांनो समांतर - यासाठी पेशल धागा सुरु करण्यात यावा अवांतर- इतरांचे चांगल चाललय म्हणुन एखाद्याला पोटशुळ झाल्यास कोणता मंत्र म्हणावा प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

रेवती Mon, 08/17/2009 - 16:43
मस्त मंत्र आहे हो डॉक्टरसाहेब! एकदम आवडला. मुलासाठी लगेच म्हणते.....त्याच्यासमोर. रेवती

धनंजय Mon, 08/17/2009 - 21:36
बर्‍याच महिन्यांपूर्वीचा दुवा वर बघून गंमत वाटली. येथे माझ्या काही अन्य बडबडगीतांचे/बालकवितांचे दुवे : कोल्हे वाण्याला कोकणी सल्ला परीचे पशुधन पोचलो का आपण? विंचवाचे वर्‍हाड (नाठाळ मुलांसाठी) बालकविता (ते दुवे वरती आणण्याचा निर्लज्ज प्रयत्न!)

लिखाळ Tue, 08/18/2009 - 19:05
वा .. मंत्र मस्त आहे. :) -- लिखाळ. दहशतवाद-भौगोलिक-जैविक असे आपत्तीचे प्रकार बदलतात पण सरकारची निष्क्रियता, भोंगळपणा बदलत नाही.

संदीप चित्रे Tue, 08/18/2009 - 19:33
पुढच्या वेळी 'शाळेत बुट्टी मारण्यासाठी म्हणून' जो ठरवलेला पोटशूळ उठतो तेव्हा मंत्र म्हणून बघेन म्हणतोय :)

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 07:55
छूऽऽ मंतर... बाऊ दूऽऽर गेला! मस्त! :) 'अ आ इ ई....' ची बाराखडी आवडली... आपला, (सहा महिने आवेचा त्रास सहन केलेला!) तात्या.

सुनील Tue, 02/05/2008 - 23:28
वैद्य धनंजयपंत, असेच निरनिराळ्या व्याधींवरील मंत्र येऊद्यात!!!! Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness.

ऋषिकेश Tue, 02/05/2008 - 23:51
बडबडगीत सदृश बालकविता आवडली फक्त अं आं आंबटशोक चा अर्थ मुलं नक्की विचारतील असं वाटलं ;) ऋषिकेश

llपुण्याचे पेशवेll Wed, 02/06/2008 - 20:12
हे मात्र खरे.. म्हणूनच पुण्यातील मुलांना बिघडण्यापासून दूर ठेवण्यासाठी शहराबाहेर काढलेली बावन्नखणी अनेकमुलांना उत्सुकतेपोटीच आपलीशी वाटू लागली आणि प्रसिद्ध पावली... :) पुण्याचे पेशवे

धनंजय Wed, 02/06/2008 - 22:02
ती ओळ इथे ज्यादा लिंबू पिळल्यासारखी स्पेशल! लहान मुलांसाठी : > अं आं आंबटचिंबट > अ: आहा आंगलट आले असे म्हणता येईल. "आंबटशोक" हा शब्द मी पहिल्यांदा किशोर मासिकात अशाच एका (मुलांना चालेल अशा) वात्रट कवितेत वाचला होता. (आमच्याकडे किशोर आणि चांदोबा येत असे, बहुतेक चांदोबा नसावा-चांदोबात कुठलीच कविता आठवत नाही.) आईने तेव्हा साळसूदपणे "आंबट-चिंबट आवडणे" असा अर्थ सांगितला. तेवढ्यावर माझे समाधान झाले, आणि कवितेतला एक अर्थही (दोनपैकी) बाळबुद्धीला लागला, विनोदी वाटला. चुकून वरचा मंत्र जसाचा तसा मुलांना म्हणून दाखवला तर माझ्या आईची युक्ती वापरता येईल... तसाही अर्थ लागतो.

बाकरवडी Mon, 08/17/2009 - 08:47
वा वा !! क्या बात है !! :) :> :B :B :B बाकरवडी :B :B :B खाव खाव खाव ! फक्त मिसळपाव !!

पाषाणभेद Mon, 08/17/2009 - 09:08
आणखी काही बालगीते येवू द्या. आजकालची मुले त्यातील निखळ आनंदाला पारखी झालीत हो. बाकी आपले नाव वाचतांना धनंजय चा दिवाळीअंक हातात आहे असे का कोण जाणे वाटते. वा वा. छान छान. असेच लिहीत रहा. -निखळ बालगीतांचा चाहता- पाषाणभेद उर्फ दगडफोड्या

प्रकाश घाटपांडे Mon, 08/17/2009 - 09:22
आता पुढील मंत्र हे क ख ग घ..... पासुन सुरु करावेत व ते मोठ्या माणसांसाठ संकट विमोचन म्हणुन वापरावेत चला सुरु करा मिपाकरांनो समांतर - यासाठी पेशल धागा सुरु करण्यात यावा अवांतर- इतरांचे चांगल चाललय म्हणुन एखाद्याला पोटशुळ झाल्यास कोणता मंत्र म्हणावा प्रकाश घाटपांडे आमच्या अनुदिनीत जरुर डोकवा.

रेवती Mon, 08/17/2009 - 16:43
मस्त मंत्र आहे हो डॉक्टरसाहेब! एकदम आवडला. मुलासाठी लगेच म्हणते.....त्याच्यासमोर. रेवती

धनंजय Mon, 08/17/2009 - 21:36
बर्‍याच महिन्यांपूर्वीचा दुवा वर बघून गंमत वाटली. येथे माझ्या काही अन्य बडबडगीतांचे/बालकवितांचे दुवे : कोल्हे वाण्याला कोकणी सल्ला परीचे पशुधन पोचलो का आपण? विंचवाचे वर्‍हाड (नाठाळ मुलांसाठी) बालकविता (ते दुवे वरती आणण्याचा निर्लज्ज प्रयत्न!)

लिखाळ Tue, 08/18/2009 - 19:05
वा .. मंत्र मस्त आहे. :) -- लिखाळ. दहशतवाद-भौगोलिक-जैविक असे आपत्तीचे प्रकार बदलतात पण सरकारची निष्क्रियता, भोंगळपणा बदलत नाही.

संदीप चित्रे Tue, 08/18/2009 - 19:33
पुढच्या वेळी 'शाळेत बुट्टी मारण्यासाठी म्हणून' जो ठरवलेला पोटशूळ उठतो तेव्हा मंत्र म्हणून बघेन म्हणतोय :)
लेखनविषय:
कविता
बालगीत
Taxonomy upgrade extras
विरंगुळा
लहान मुलांना पोटशूळ झाल्यास म्हणायचा मंत्र अ अ अनशापोटी आ आ आवळा खाल्ला इ ई इथे बसलाय्? उ ऊ उड्या मारतोय्? ए ए एकदा सांगून ऐ ऐ ऐकत नाही! ओ ओ ओरडतोय् औ औ औषध द्याला - अं आं आंबटशोक अ: आहा आंगलट आला! छूऽऽ मंतर... बाऊ दूऽऽर गेला!

कॉर्न पुडिंग

गौरी ·

प्राजु Tue, 02/05/2008 - 06:10
मी आता लवकरच करेन हि पाककृती.. धन्यवाद इथे लिहिल्याबद्दल... जाऊबाई(जोरात!) - प्राजु

सहज Tue, 02/05/2008 - 07:13
"पकवायला" बरेच जण करतात कविता पण अशी कविता मात्र खरोखर पकवावी सुरू करुन "स्वतंत्र विभाग" मात्र आता तात्या, गावकर्‍यांची हौस पुरवावी गौरी आपले स्वागत! अवांतर - "केनी रॉजर्स" मधील कॉर्न मफीन लई आवडतो.

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 17:23
सर्व मिपाकरांना माझा नमस्कार, नमस्कार... मंडळी ,मी ह्या संकेतस्थळाची नवीन सदस्य... सहर्ष स्वागत आहे... तसे तर मे इथले लेख,चर्चा, कविता इ. नेहमीच वाचत आले आहे पण कधी लेखन नाही केले.पण एकुण इथले प्रेम़ळ आणी खेळीमेळीचे वातावरण बघून वाटलं आपणही ह्याचा आस्वाद घ्यावा.:)) धन्यवाद..:) म्हणूनच एका पाककृती पासुन सुरुवात केली आहे.. पाककृती उत्तम आहे, अजूनही अश्याच उत्तमोत्तम पाककृत्या, लेख येऊ द्यात.. तर मी आपण सर्वांना माझी ओळख करून देते..मी गौरी , सध्या कॅनडा ला असते. नमस्कार. मी तात्या. भारतात असतो! :) आशा आहे, तुम्ही मलाही मिसळपावात मिसळून घ्याल..:)) अवश्य! मिसळपाव तुमचंच आहे...! आपला, (मिपाकर) तात्या.

गौरी Tue, 02/05/2008 - 19:31
प्राजू, सहज, स्वाति, इव्कास आणी तात्या. सर्वांना प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद!! :-)

llपुण्याचे पेशवेll Wed, 02/06/2008 - 22:06
गौरीताई इतरही काही अमेरीकन आणि शक्य झाल्यास मेक्सिकन पदार्थाच्या पाककृती द्याव्यात. शाकाहारी पाककृती दिल्यास उत्तम. मांसाहारी पाककृतीही दिल्यास अत्युत्तम. शाकाहारी... डॅनी. पुण्याचे पेशवे

प्राजु Tue, 02/05/2008 - 06:10
मी आता लवकरच करेन हि पाककृती.. धन्यवाद इथे लिहिल्याबद्दल... जाऊबाई(जोरात!) - प्राजु

सहज Tue, 02/05/2008 - 07:13
"पकवायला" बरेच जण करतात कविता पण अशी कविता मात्र खरोखर पकवावी सुरू करुन "स्वतंत्र विभाग" मात्र आता तात्या, गावकर्‍यांची हौस पुरवावी गौरी आपले स्वागत! अवांतर - "केनी रॉजर्स" मधील कॉर्न मफीन लई आवडतो.

विसोबा खेचर Tue, 02/05/2008 - 17:23
सर्व मिपाकरांना माझा नमस्कार, नमस्कार... मंडळी ,मी ह्या संकेतस्थळाची नवीन सदस्य... सहर्ष स्वागत आहे... तसे तर मे इथले लेख,चर्चा, कविता इ. नेहमीच वाचत आले आहे पण कधी लेखन नाही केले.पण एकुण इथले प्रेम़ळ आणी खेळीमेळीचे वातावरण बघून वाटलं आपणही ह्याचा आस्वाद घ्यावा.:)) धन्यवाद..:) म्हणूनच एका पाककृती पासुन सुरुवात केली आहे.. पाककृती उत्तम आहे, अजूनही अश्याच उत्तमोत्तम पाककृत्या, लेख येऊ द्यात.. तर मी आपण सर्वांना माझी ओळख करून देते..मी गौरी , सध्या कॅनडा ला असते. नमस्कार. मी तात्या. भारतात असतो! :) आशा आहे, तुम्ही मलाही मिसळपावात मिसळून घ्याल..:)) अवश्य! मिसळपाव तुमचंच आहे...! आपला, (मिपाकर) तात्या.

गौरी Tue, 02/05/2008 - 19:31
प्राजू, सहज, स्वाति, इव्कास आणी तात्या. सर्वांना प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद!! :-)

llपुण्याचे पेशवेll Wed, 02/06/2008 - 22:06
गौरीताई इतरही काही अमेरीकन आणि शक्य झाल्यास मेक्सिकन पदार्थाच्या पाककृती द्याव्यात. शाकाहारी पाककृती दिल्यास उत्तम. मांसाहारी पाककृतीही दिल्यास अत्युत्तम. शाकाहारी... डॅनी. पुण्याचे पेशवे
Taxonomy upgrade extras
पाकक्रिया
पुडिंग
मायक्रोवेव्ह
गोडाचे पदार्थ
मेक्सिकन
3

(आपण...)

केशवसुमार ·

धनंजय Tue, 02/05/2008 - 04:28
> काव्य स्वतः कशा करावे आपण? > आयत्या जमिनी या कसावे आपण... हे विडंबनकाराचे शल्य. > कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; > ... > किती जगाला इथे छळावे आपण... आम्ही प्रतिसाद न टाकताही वाचतो, बहुतेक (कधीकधी स्वगृहाच्या पहिल्या पानावरून सरले, तर नाही वाचणे होत.) तर जरूर छळा. हं - हे बरे लक्षात आले. गझलेचे प्रत्येक कडवे स्वतंत्र असते हे माहीत होते, पण प्रत्येक ओळ स्वतंत्र मिसळून वाचता येते, हा आज साक्षात्कारच झाला मला! उदाहरणार्थ : > काव्य स्वतः कशा करावे आपण? > विडंबन हे पाडत रहावे आपण... > > कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; > वाचकालाच दूषण द्यावे आपण... > > लिहिणार्‍याचा कुठे का दोष असतो? > मनी येईल ते खरडावे आपण... > > इतरांसाठी थोडे आपण लिहितो? > मान्य कशाला ते करावे आपण?... > > असेल चुकले कधी कधी अपुले पण > किती जगाला इथे छळावे आपण... > > 'केश्या' मेल्या तुला कसे ना कळते > आयत्या जमिनी या कसावे आपण...

केशवसुमार Wed, 02/06/2008 - 19:21
धनंजयशेठ, आम्ही लोकांचे शब्द इकडे तिकडे करून विडंबने पाडतो.. तुम्ही आमच्या विडंबनाच्या ओळी इकडे तिकडे करूर अजून एक विडंबन तयार केलेत( चोर के घर मे चोरी) .. विडंबन उत्तम झाले आहे...आवडले... केशवसुमार

धनंजय Tue, 02/05/2008 - 04:28
> काव्य स्वतः कशा करावे आपण? > आयत्या जमिनी या कसावे आपण... हे विडंबनकाराचे शल्य. > कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; > ... > किती जगाला इथे छळावे आपण... आम्ही प्रतिसाद न टाकताही वाचतो, बहुतेक (कधीकधी स्वगृहाच्या पहिल्या पानावरून सरले, तर नाही वाचणे होत.) तर जरूर छळा. हं - हे बरे लक्षात आले. गझलेचे प्रत्येक कडवे स्वतंत्र असते हे माहीत होते, पण प्रत्येक ओळ स्वतंत्र मिसळून वाचता येते, हा आज साक्षात्कारच झाला मला! उदाहरणार्थ : > काव्य स्वतः कशा करावे आपण? > विडंबन हे पाडत रहावे आपण... > > कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; > वाचकालाच दूषण द्यावे आपण... > > लिहिणार्‍याचा कुठे का दोष असतो? > मनी येईल ते खरडावे आपण... > > इतरांसाठी थोडे आपण लिहितो? > मान्य कशाला ते करावे आपण?... > > असेल चुकले कधी कधी अपुले पण > किती जगाला इथे छळावे आपण... > > 'केश्या' मेल्या तुला कसे ना कळते > आयत्या जमिनी या कसावे आपण...

केशवसुमार Wed, 02/06/2008 - 19:21
धनंजयशेठ, आम्ही लोकांचे शब्द इकडे तिकडे करून विडंबने पाडतो.. तुम्ही आमच्या विडंबनाच्या ओळी इकडे तिकडे करूर अजून एक विडंबन तयार केलेत( चोर के घर मे चोरी) .. विडंबन उत्तम झाले आहे...आवडले... केशवसुमार
लेखनविषय:
विडंबन
आमची प्रेरणा अजब यांची सुरेख कविता आपण... काव्य स्वतः कशा करावे आपण? आयत्या जमिनी या कसावे आपण... कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; विडंबन हे पाडत रहावे आपण... लिहिणार्‍याचा कुठे का दोष असतो? वाचकालाच दूषण द्यावे आपण... इतरांसाठी थोडे आपण लिहितो? मनी येईल ते खरडावे आपण... असेल चुकले कधी कधी अपुले पण मान्य कशाला ते करावे आपण?... 'केश्या' मेल्या तुला कसे ना कळते किती जगाला इथे छळावे आपण...
Subscribe to